Uchwalenie: Dz.U. z 1971 r. nr 12, poz. 114
Wejscie w życie: 1 stycznia 1972
Ostatnia Zmiana: 24 czerwca 2020
Kodeks Wykroczeń
Art. 2. § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie
popełnienia wykroczenia, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę
obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony
pod groźbą kary, ukaranie uważa się za niebyłe.
Art. 2a. § 1. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie,
orzeczona kara podlegająca wykonaniu ulega zamianie na karę aresztu w wysokości
równej górnej granicy ustawowego zagrożenia za taki czyn, a jeżeli ustawa nie
przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia wolności, a jeżeli ustawa
nie przewiduje za ten czyn kary ograniczenia wolności – na karę grzywny, przyjmując
jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w kwocie od 10 do
250 złotych i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju kary przewidzianej za ten
czyn.
§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo na grzywnę lub karę ograniczenia wolności stanowi
wykroczenie, orzeczone kary ulegają zamianie tylko wówczas, gdy kara grzywny lub
ograniczenia wolności podlegająca wykonaniu przekroczyłaby górną granicę
ustawowego zagrożenia przewidzianą za ten czyn. Wówczas orzeczoną karę grzywny
lub ograniczenia wolności zamienia się na karę w wysokości górnej granicy
ustawowego zagrożenia przewidzianej za dany czyn. Jeżeli za dany czyn nie jest
przewidziana kara ograniczenia wolności, orzeczoną karę ograniczenia wolności
zamienia się na karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje
się za równoważny grzywnie od 100 do 2500 złotych nieprzekraczającej górnej
granicy ustawowego zagrożenia za ten czyn.
§ 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym za przestępstwo stanowi wykroczenie, orzeczone środki karne, środki
kompensacyjne, środki związane z poddaniem sprawcy próbie, środki
zabezpieczające, o których mowa w art. 93a Kodeksu karnego, oraz przepadek
podlegają wykonaniu na podstawie przepisów dotychczasowych.
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem
skazującym na karę pozbawienia wolności za przestępstwo stanowi wykroczenie
i kara ta była podstawą orzeczenia kary łącznej, kara łączna traci moc. Jeżeli według
nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym na karę ograniczenia
wolności albo grzywny stanowi wykroczenie i kary te były podstawą orzeczenia kary
łącznej, kara łączna traci moc tylko w razie wydania postanowienia w wypadku,
o którym mowa w § 2. W razie potrzeby sąd wydaje wyrok łączny.
§ 5. Przepisów § 14 nie stosuje się, jeżeli ich zastosowanie powoduje skutki
prawne mniej korzystne dla sprawcy niż stosowanie ustawy obowiązującej
poprzednio.
Art. 33. § 1. Organ orzekający wymierza karę według swojego uznania,
w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień
społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego
oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć
w stosunku do ukaranego.
§ 2. Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności
rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób
działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste
i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem
i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia.
§ 3. Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności:
1) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych
lub osobistych;
2) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego
krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób;
3) działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie;
4) prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem
wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie
pracy;
5) przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia
szkodliwych następstw swego czynu.
§ 4. Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności:
1) (uchylony)
2) działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej;
3) działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie;
4) (uchylony)
5) uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie;
6) chuligański charakter wykroczenia;
7) działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie
działającej substancji lub środka;
8) popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca
powinien okazać szczególne względy;
9) popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim.
§ 5. Przepisy § 14 stosuje się odpowiednio do środków karnych.
Art. 47. § 1. Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych
w ustawie karnej.
§ 2. Przestępstwami i wykroczeniami podobnymi są przestępstwa i wykroczenia
należące do tego samego rodzaju; przestępstwa i wykroczenia z zastosowaniem
przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa i wykroczenia popełnione w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa i wykroczenia podobne.
§ 3. Osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty
w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej
małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.
§ 4. Instytucją państwową, samorządową lub społeczną jest również
przedsiębiorstwo, w którym Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego
jest udziałowcem, spółdzielnia, związek zawodowy, inna organizacja społeczna lub
jednostka wojskowa.
§ 5. Charakter chuligański mają wykroczenia polegające na umyślnym godzeniu
w porządek lub spokój publiczny albo umyślnym niszczeniu lub uszkadzaniu mienia,
jeżeli sprawca działał publicznie oraz w rozumieniu powszechnym bez powodu lub
z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych
zasad porządku prawnego.
§ 6. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę
rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody,
sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę
obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych
reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
§ 7. Rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski albo obcy pieniądz lub
inny środek płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo
stwierdzenie uczestnictwa w spółce.
§ 8. Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji,
z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść
stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie
prawne.
§ 9. Minimalnym wynagrodzeniem jest wynagrodzenie za pracę ustalane na
podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za
pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847).
Art. 52. § 1. Kto bierze udział w zgromadzeniu, posiadając przy sobie broń,
materiały wybuchowe, wyroby pirotechniczne lub inne niebezpieczne materiały lub
narzędzia
– podlega karze aresztu do 14 dni, karze ograniczenia wolności albo karze
grzywny.
§ 2. Kto:
1) przeszkadza lub usiłuje przeszkodzić w organizowaniu lub w przebiegu
niezakazanego zgromadzenia,
2) organizuje zgromadzenie bez wymaganego zawiadomienia lub przewodniczy
takiemu zgromadzeniu lub zgromadzeniu zakazanemu,
3) przewodniczy zgromadzeniu po rozwiązaniu go,4) bezprawnie zajmuje lub wzbrania się opuścić miejsce, którym inna osoba lub
organizacja prawnie rozporządza jako organizator lub przewodniczący
zgromadzenia
– podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3. Kto:
1) będąc przewodniczącym lub organizatorem zgromadzenia, umyślnie nie
podejmuje środków niezbędnych dla zapewnienia zgodnego z przepisami prawa
przebiegu zgromadzenia oraz zapobieżenia powstaniu szkód z winy uczestników
zgromadzenia,
2) nie podporządkowuje się żądaniom lub poleceniom przewodniczącego
zgromadzenia lub jego organizatora, o których mowa w ustawie z dnia 24 lipca
2015 r. – Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. z 2018 r. poz. 408),
3) wzbrania się opuścić miejsce zgromadzenia po jego rozwiązaniu
– podlega karze grzywny.
§ 4. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 52a. Kto:
1) publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,
2) publicznie nawołuje do przeciwdziałania przemocą aktowi stanowiącemu źródło
powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej,
3) publicznie pochwala popełnienie przestępstwa,
jeżeli zasięg czynu albo jego skutki nie były znaczne
– podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 52b. Kto zużywa olej opałowy do celów napędowych, podlega karze
grzywny do 500 zł.
Art. 60. (uchylony)
Art. 601
. § 1. Kto wykonuje działalność gospodarczą bez wymaganego
zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, wpisu do rejestru działalności
regulowanej lub bez wymaganej koncesji albo zezwolenia, podlega karze ograniczenia
wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku zgłaszania do
ewidencji działalności gospodarczej zmian danych objętych wpisem.
§ 3. Kto będąc przedsiębiorcą wprowadza do obrotu towar bez wymaganych
oznaczeń, podlega karze grzywny.
§ 4. Kto:
1) wykonuje odpłatnie zadania przewodnika górskiego bez uprawnień wymaganych
dla określonego obszaru górskiego,
1a) prowadzi szkolenie dla kandydatów na przewodników górskich bez
wymaganego wpisu do rejestru organizatorów szkoleń,
2) świadcząc usługi hotelarskie używa nazw rodzajowych lub określenia kategorii
obiektów hotelarskich bez decyzji lub niezgodnie z decyzją,
2a) świadcząc usługi hotelarskie, używa oznaczeń, które mogą wprowadzić klientów
w błąd co do rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego,
3) wbrew obowiązkowi świadczy usługi hotelarskie w obiekcie niezgłoszonym do
ewidencji,
4) świadczy usługi hotelarskie wbrew decyzji nakazującej wstrzymanie ich
świadczenia,
[5) nie zawiadamia organu prowadzącego rejestr działalności regulowanej
organizatorów turystyki i pośredników turystycznych o zawieszeniu
wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego
w terminie 7 dni od dnia tego zawieszenia]
<5) nie zawiadamia organu prowadzącego rejestr organizatorów turystyki i
przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług
turystycznych o zawieszeniu wykonywania działalności w terminie 7 dni od
dnia tego zawieszenia>
– podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 5. (uchylony)
§ 6. (uchylony)
§ 7. (uchylony)
Art. 602. (uchylony)
Art. 603
. § 1. Kto prowadzi sprzedaż na terenie należącym do gminy lub
będącym w jej zarządzie poza miejscem do tego wyznaczonym przez właściwe organy
gminy,
podlega karze grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia, określonego w § 1, można orzec
przepadek towarów przeznaczonych do sprzedaży, choćby nie stanowiły własności
sprawcy.
Art. 63. § 1. Kto bez złożenia pisemnego wniosku o dokonanie wpisu do rejestru
przedsiębiorców telekomunikacyjnych wykonuje działalność telekomunikacyjną,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny.
§ 2. (uchylony)
§ 3. Kto wprowadza do obrotu urządzenia radiowe i telekomunikacyjne
urządzenia końcowe podlegające obowiązkowej ocenie zgodności z zasadniczymi
wymaganiami, nieposiadające wymaganego znaku zgodności,
podlega karze grzywny.
§ 4. (uchylony)
Art. 63a. § 1. Kto umieszcza w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym
ogłoszenie, plakat, afisz, apel, ulotkę, napis lub rysunek albo wystawia je na widok
publiczny w innym miejscu bez zgody zarządzającego tym miejscem,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 1a. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów
służących lub przeznaczonych do popełnienia wykroczenia, choćby nie stanowiły
własności sprawcy, oraz nawiązkę w wysokości do 1500 złotych lub obowiązek
przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 63b. § 1. Kto umieszcza reklamę, o której mowa w art. 4 pkt 23 ustawy
z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 oraz z
2018 r. poz. 12, 138, 159 i 317) z naruszeniem warunków jej sytuowania określonych
w art. 42a tej ustawy, o gabarytach większych niż dopuszczalne lub wykonane
z wyrobów innych niż dopuszczalne,
podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów
służących lub przeznaczonych do popełnienia wykroczenia, choćby nie stanowiły
własności sprawcy, lub obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 82. § 1. Kto dokonuje czynności, które mogą spowodować pożar, jego
rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji,
polegających na:
1) niedozwolonym używaniu otwartego ognia, paleniu tytoniu i stosowaniu innych
czynników mogących zainicjować zapłon materiałów palnych,
2) wykonywaniu prac niebezpiecznych pod względem pożarowym bez ich
wymaganego zabezpieczenia,
3) używaniu instalacji, urządzeń i narzędzi niepoddanych wymaganej kontroli lub
niesprawnych technicznie albo użytkowaniu ich w sposób niezgodny
z przeznaczeniem lub warunkami określonymi przez producenta, jeżeli może się
to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu lub rozprzestrzeniania ognia,
4) napełnianiu gazem płynnym butli na stacjach paliw, stacjach gazu płynnego
i w innych obiektach nieprzeznaczonych do tego celu,
5) nieprzestrzeganiu zasad bezpieczeństwa przy używaniu lub przechowywaniu
materiałów niebezpiecznych pożarowo, w tym gazu płynnego w butlach,
6) garażowaniu pojazdu silnikowego w obiektach i pomieszczeniach
nieprzeznaczonych do tego celu z nieopróżnionym zbiornikiem paliwa
i nieodłączonym na stałe zasilaniem akumulatorowym,
7) składowaniu materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących
ewakuacji lub umieszczaniu przedmiotów na tych drogach w sposób
zmniejszający ich szerokość albo wysokość poniżej wymaganych wartości,
8) składowaniu materiałów palnych na nieużytkowych poddaszach lub na drogach
komunikacji ogólnej w piwnicach,
9) składowaniu materiałów palnych pod ścianami obiektu bądź przy granicy działki,
w sposób naruszający zasady bezpieczeństwa pożarowego,
10) uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do urządzeń przeciwpożarowych,
gaśnic, urządzeń uruchamiających instalacje gaśnicze i sterujących takimi
instalacjami oraz innymi instalacjami wpływającymi na stan bezpieczeństwa
pożarowego obiektu, wyłączników i tablic rozdzielczych prądu elektrycznego, kurków głównej instalacji gazowej, a także wyjść ewakuacyjnych oraz okien dla
ekip ratowniczych,
11) uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do źródeł wody do celów
przeciwpożarowych,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2. Kto, będąc obowiązany na podstawie przepisów o ochronie
przeciwpożarowej do zapewnienia warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu lub
terenu, nie dopełnia obowiązków polegających na:
1) zapewnieniu osobom przebywającym w obiekcie lub na terenie odpowiednich
warunków ewakuacji,
2) wyposażaniu obiektu lub terenu w urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice,
3) utrzymywaniu urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w stanie pełnej sprawności
technicznej i funkcjonalnej,
4) umieszczeniu w widocznych miejscach instrukcji postępowania na wypadek
pożaru wraz z wykazem telefonów alarmowych oraz wymaganych informacji,
5) oznakowaniu obiektu odpowiednimi znakami bezpieczeństwa,
6) utrzymywaniu dróg pożarowych w stanie umożliwiającym wykorzystanie tych
dróg przez pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej,
7) zapewnieniu usuwania zanieczyszczeń z przewodów dymowych i spalinowych,
8) zachowaniu pasa ochronnego o szerokości minimum 2 m i nawierzchni
z materiałów niepalnych lub gruntowej oczyszczonej, wokół placów
składowych, składowisk przy obiektach oraz przy obiektach tymczasowych
o konstrukcji palnej,
9) przestrzeganiu zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego podczas zbioru,
transportu lub składowania palnych płodów rolnych,
10) zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów w lesie poprzez
wykonywanie wymaganych zabiegów ochronnych,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 3. Kto na terenie lasu, na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk
i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od nich roznieca ogień poza
miejscami wyznaczonymi do tego celu albo pali tytoń, z wyjątkiem miejsc na drogach
utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu ludzi,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 4. Kto wypala trawy, słomę lub pozostałości roślinne na polach w odległości
mniejszej niż 100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub
stogów bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, a także bez
zapewnienia stałego nadzoru miejsca wypalania,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 5. Kto w inny sposób nieostrożnie obchodzi się z ogniem,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 6. Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach, w których istnieje
prawdopodobieństwo wzniecenia przez niego pożaru,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 82a. § 1. Kto w razie powstania pożaru nie dopełnia obowiązku określonego
w przepisach o ochronie przeciwpożarowej oraz Państwowej Straży Pożarnej
w postaci:
1) niezwłocznego zawiadomienia osób znajdujących się w strefie zagrożenia oraz:
centrum powiadamiania ratunkowego lub jednostki ochrony przeciwpożarowej
albo Policji bądź wójta albo sołtysa,
2) podporządkowania się zarządzeniu kierującego działaniem ratowniczym,
3) udzielenia niezbędnej pomocy kierującemu działaniem ratowniczym, na jego
żądanie,
podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto utrudnia prowadzenie działań ratowniczych,
a w szczególności utrudnia dojazd do obiektów zagrożonych jednostkom ochrony
przeciwpożarowej, prowadzącym działania ratownicze.
§ 3. Kto uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolno-
-rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciw-pożarowej przez uprawnionego strażaka
Państwowej Straży Pożarnej,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 96. § 1. Właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który na
drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu dopuszcza:
1) do prowadzenia pojazdu osobę niemającą sprawności fizycznej lub psychicznej
w stopniu umożliwiającym należyte prowadzenie pojazdu,
2) do prowadzenia pojazdu osobę niemającą wymaganych uprawnień,
3) do prowadzenia pojazdu osobę znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu lub
podobnie działającego środka,
4) pojazd do jazdy pomimo braku wymaganych dokumentów stwierdzających
dopuszczenie pojazdu do ruchu,
5) pojazd do jazdy, pomimo że pojazd nie jest należycie zaopatrzony w wymagane
urządzenia i przyrządy albo pomimo że nie nadają się one do spełnienia swego
przeznaczenia,
6) do korzystania z pojazdu samochodowego w sposób niezgodny z jego
przeznaczeniem,
podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze za czyny określone w § 1 pkt 1, 36 oraz za nieumyślne
dopuszczenie do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej przez osobę niemającą
wymaganych uprawnień podlega dyspozytor pojazdu lub osoba, do której
obowiązków należą jego czynności, a jeżeli takiej osoby nie wyznaczono – kierownik
jednostki dysponującej pojazdem.
§ 3. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie
uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania
w oznaczonym czasie.
Art. 96a. § 1. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada w pojeździe
urządzenia stanowiące obowiązkowe wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego
w ruchu, wysyłające sygnały świetlne w postaci niebieskich lub czerwonych świateł
błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie, a także elementy oznakowania
w postaci napisów,
podlega karze grzywny.
§ 2. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w pojeździe sygnałów
świetlnych w postaci niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnału
dźwiękowego o zmiennym tonie,
podlega karze aresztu do 14 dni albo grzywny.
§ 3. Urządzenia lub elementy oznakowania, o których mowa w § 1 i 2, podlegają
przepadkowi, choćby nie stanowiły własności sprawcy.
Art. 96b. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posługuje się kartą parkingową,
o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926 oraz z 2018 r. poz. 79, 106, 138 i 317),
podlega karze grzywny do 2000 złotych.
Art. 96c.1)
Kto nie przestrzega ograniczeń w dostępie do strefy czystego
transportu podlega karze grzywny do 500 złotych.
Art. 96c.2)
Kto, działając w imieniu podmiotu uprawnionego, o którym
mowa w art. 80s ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu
drogowym, przekazuje osobie nieuprawnionej blankiet profesjonalnego dowodu
rejestracyjnego lub profesjonalny dowód rejestracyjny, lub profesjonalną tablicę
rejestracyjną, podlega karze grzywny.

Dodany art. 96c
wejdzie w życie z
dn. 11.07.2019 r.
(Dz. U. z 2018 r.
poz. 79).
Art. 138. Kto, zajmując się zawodowo świadczeniem usług, żąda i pobiera za
świadczenie zapłatę wyższą od obowiązującej albo umyślnie bez uzasadnionej
przyczyny odmawia świadczenia, do którego jest obowiązany,podlega karze grzywny.
Art. 138a. (uchylony)
[Art. 138b. § 1. Kto, będąc zobowiązany na mocy orzeczenia sądu do
zaniechania wykorzystywania lub do odwołania zalecenia stosowania ogólnych
warunków umów albo wzoru umowy, nie stosuje się do tego obowiązku, zawierając
w umowie niedozwolone postanowienia umowne, podlega karze grzywny.
§ 2. Jeżeli orzeczenie sądu, o którym mowa w § 1, dotyczy przedsiębiorcy
niebędącego osobą fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą w § 1 ponosi osoba
kierująca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona do zawierania umów
z konsumentami.]
Art. 138c. § 1. Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawiera
z konsumentem umowę o kredyt konsumencki z rażącym naruszeniem wymagań
dotyczących informacji przekazywanych konsumentowi przed zawarciem umowy lub
treści umowy albo z pominięciem obowiązku doręczenia jej dokumentu,
podlega karze grzywny.
§ 1a. Tej samej karze podlega, kto zawierając z konsumentem umowę o kredyt
konsumencki nie dopełnia obowiązku oceny zdolności kredytowej.
§ 2. Kto w reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego zawierających dane
dotyczące kosztu kredytu konsumenckiego, nie podaje:
1) stopy oprocentowania kredytu wraz z wyodrębnieniem opłat uwzględnianych
w całkowitym koszcie kredytu,
2) całkowitej kwoty kredytu,
3) rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania,
podlega karze grzywny.
§ 3. Kto przyjmuje od konsumenta weksel lub czek niezawierający klauzuli „nie
na zlecenie” w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego
z umowy o kredyt konsumencki, podlega karze grzywny.
§ 4. Jeżeli przedsiębiorcą jest podmiot niebędący osobą fizyczną,
odpowiedzialność przewidzianą w przepisach § 13 ponosi osoba kierująca
przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.
Art. 138d. § 1. Kto, podejmując zadania przewodnika górskiego na określonym
obszarze górskim wprowadza w błąd co do posiadanych uprawnień, podlega karze
ograniczenia wolności albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega organizator turystyki, który wprowadza klientów
w błąd co do uprawnień osób, którym powierza wykonywanie zadań przewodnika
górskiego.]
§ 2. Tej samej karze podlega organizator turystyki lub przedsiębiorca
ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych, który wprowadza
podróżnych w błąd co do uprawnień osób, którym powierza wykonywanie zadań
przewodnika górskiego.
Art. 139. (uchylony)
Art. 139a. § 1. Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa:
1) zawiera z konsumentem umowę timeshare, umowę o długoterminowy produkt
wakacyjny, umowę pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub
długoterminowego produktu wakacyjnego, lub umowę o uczestnictwo
w systemie wymiany, bez zachowania właściwych wymogów, dotyczących jej
treści lub formy,
2) żąda od konsumenta, z którym zawarł umowę timeshare, umowę
o długoterminowy produkt wakacyjny lub umowę o uczestnictwo w systemie
wymiany, świadczenia przed upływem określonego w ustawie terminu do
odstąpienia od umowy, lub świadczenie takie przed upływem tego terminu od
konsumenta przyjmuje,
3) żąda od konsumenta, z którym zawarł umowę pośrednictwa w odsprzedaży
timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego, świadczenia przed
rozwiązaniem umowy lub przed doprowadzeniem do nabycia lub zbycia przez
konsumenta praw z umowy timeshare lub z umowy o długoterminowy produkt
wakacyjny, lub świadczenie takie przed rozwiązaniem umowy lub przed
doprowadzeniem do nabycia lub zbycia przez konsumenta praw z umowy
timeshare lub z umowy o długoterminowy produkt wakacyjny od konsumenta
przyjmuje,
4) żąda od konsumenta, z którym zawarł umowę przedwstępną, zobowiązującą do
zawarcia umowy timeshare, umowy o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy pośrednictwa w odsprzedaży timeshare lub długoterminowego produktu
wakacyjnego, lub umowy o uczestnictwo w systemie wymiany, świadczenia
określonego w umowie przedwstępnej przed upływem terminu do odstąpienia od
umowy przedwstępnej, lub świadczenie takie przed upływem tego terminu od
konsumenta przyjmuje
– podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Kto zawierając umowę timeshare sprzecznie z treścią nabywanego prawa
oświadcza, że przedmiotem umowy jest własność
– podlega karze grzywny.
§ 3. Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa, po upływie
określonego w ustawie terminu do odstąpienia od umowy timeshare, umowy
o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy pośrednictwa w odsprzedaży
timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego lub umowy o uczestnictwo
w systemie wymiany, nie przekazuje konsumentowi informacji wymaganych ustawą
– podlega karze grzywny.
§ 4. Karze określonej w § 3 podlega również ten, kto w zakresie działalności
swojego przedsiębiorstwa, po upływie określonego w ustawie terminu do odstąpienia
od umowy przedwstępnej, zobowiązującej do zawarcia umowy timeshare, umowy
o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy pośrednictwa w odsprzedaży
timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego, lub umowy o uczestnictwo
w systemie wymiany, nie przekazuje konsumentowi informacji wymaganych ustawą.
Art. 139b. Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawierając
umowę z konsumentem nie spełnia wymagań dotyczących udzielenia informacji lub
wydania dokumentu, przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 30 maja 2014 r.
o prawach konsumenta (Dz. U. z 2017 r. poz. 683 i 2361), podlega karze grzywny.