Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

1. Przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów:
1) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007”;
2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/782 z dnia 29 kwietnia 2021 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (Dz. Urz. UE L 172 z 17.05.2021, str. 1);
3) (uchylony)
4) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) (Dz. Urz. WE L 364 z 12.12.1992, str. 7; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 2, str. 10);
5) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3921/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. ustanawiającego warunki, zgodnie z którymi przewoźnicy niemający stałej siedziby w Państwie Członkowskim mogą dokonywać transportu rzeczy lub osób żeglugą śródlądową w Państwie Członkowskim (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 345);
6) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.2));
7) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 88);
8) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym
2) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 178 z 10.07.2012, str. 6, Dz. Urz. UE L 4 z 09.01.2013, str. 46, Dz. Urz. UE L 158 z 10.06.2013, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 249 z 15.07.2020, str. 17. i autokarowym i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1);
9) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.3)). 2. W zakresie regularnego przewozu osób realizowanego w strefie transgranicznej, przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, 1544 i 1855) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w zakresie międzynarodowego transportu drogowego.

1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) (uchylony)
2) dworzec – miejsce przeznaczone do odprawy pasażerów, w którym znajdują się w szczególności: przystanki komunikacyjne, punkt sprzedaży biletów oraz punkt informacji dla podróżnych;
3) gminne przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych jednej gminy lub gmin sąsiadujących, które zawarły stosowne porozumienie lub które utworzyły związek międzygminny; inne niż przewozy powiatowe, powiatowo-gminne, metropolitalne, wojewódzkie i międzywojewódzkie;
4) komunikacja miejska – gminne przewozy pasażerskie wykonywane w granicach administracyjnych miasta albo:
a) miasta i gminy,
b) miast, albo
c) miast i gmin sąsiadujących
3) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 41 z 12.02.2013, str. 16.
– jeżeli zostało zawarte porozumienie lub został utworzony związek międzygminny w celu wspólnej realizacji publicznego transportu zbiorowego, a także metropolitalne przewozy pasażerskie;
5) linia komunikacyjna – połączenie komunikacyjne na:
a) sieci dróg publicznych albo
b) liniach kolejowych, innych szynowych, linowych, linowo-terenowych, albo
c) akwenach morskich lub wodach śródlądowych
– wraz z oznaczonymi miejscami do wsiadania i wysiadania pasażerów na liniach komunikacyjnych, po których odbywa się publiczny transport zbiorowy;
5a) metropolitalne przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany w granicach związku metropolitalnego; inne niż gminne, powiatowe, powiatowo-gminne, wojewódzkie i międzywoje- wódzkie;
6) międzynarodowe przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem przewozów realizowanych w strefie transgranicznej;
7) międzywojewódzkie przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany z przekroczeniem granicy województwa; inne niż przewozy gminne, powiatowe, powiatowo-gminne, metropolitalne i wojewódzkie;
8) operator publicznego transportu zbiorowego – samorządowy zakład budżetowy oraz przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, który zawarł z organizatorem publicznego transportu zbiorowego umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, na linii komunikacyjnej określonej w umowie;
9) organizator publicznego transportu zbiorowego – właściwa jednostka samorządu terytorialnego albo minister właściwy do spraw transportu, zapewniający funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego na danym obszarze; organi- zator publicznego transportu zbiorowego jest „właściwym organem”, o którym mowa w przepisach rozporządzenia (WE) nr 1370/2007;
9a) autobus zeroemisyjny – autobus zeroemisyjny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881);
10) powiatowe przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych co najmniej dwóch gmin i niewykraczający poza granice jednego powiatu albo w granicach administracyjnych powiatów sąsiadujących, które zawarły stosowne porozumienie lub które utworzyły związek powiatów; inne niż przewozy gminne, powiatowo-gminne, metropolitalne, wojewódzkie i międzywojewódzkie;
10a) powiatowo-gminne przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych gmin i powiatów, które utworzyły związek powiatowo-gminny; inne niż przewozy gminne, powiatowe, metropolitalne, wojewódzkie i międzywojewódzkie;
11) przewoźnik – przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób na podstawie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a w transporcie kolejowym – przewoźnik kolejowy, o którym mowa w art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 697 i 731), wykonujący przewóz osób;
12) przewóz o charakterze użyteczności publicznej – powszechnie dostępna usługa w zakresie publicznego transportu zbiorowego wykonywana przez operatora publicznego transportu zbiorowego w celu bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania potrzeb przewozowych społeczności na danym obszarze;
13) przystanek komunikacyjny – miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, w którym umieszcza się informacje dotyczące w szczególności godzin odjazdów środków transportu, a ponadto, w transporcie drogowym, oznaczone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251);
14) publiczny transport zbiorowy – powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej;
15) rekompensata – środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
16) sieć komunikacyjna – układ linii komunikacyjnych obejmujących obszar działania organizatora publicznego transportu zbiorowego lub część tego obszaru;
17) strefa transgraniczna – obszar co najmniej jednej gminy, powiatu lub co najmniej jednego województwa, na którym operator publicznego transportu zbiorowego świadczy usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego, położony bezpośrednio przy granicy Rzeczypospolitej Polskiej i obszar odpowiedniej jednostki administracyjnej położonej poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium sąsiedniego państwa;
18) transport drogowy – transport w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;
19) transport inny szynowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po szynach lub torach kolejowych, w tym tramwajem lub metrem, lub przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po jednej szynie lub na poduszkach powietrznych lub magnetycznych, inny niż transport kolejowy i transport linowo-terenowy;
20) transport kolejowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po torach kolejowych, z wyłączeniem środków, które służą do przewozu osób w transporcie innym szynowym;
21) transport linowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się za pomocą napowietrznej liny ciągnącej;
22) transport linowo-terenowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po szynach lub po jednej szynie za pomocą liny napędowej;
23) transport morski – przewóz osób środkiem transportu morskiego po morskich wodach wewnętrznych lub po morzu terytorialnym;
24) umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego – umowa między organizatorem publicznego transportu zbiorowego a operatorem publicznego transportu zbiorowego, która przyznaje temu operatorowi prawo i zobowiązuje go do wykonywania określonych usług związanych z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej;
25) wojewódzkie przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych co najmniej dwóch powiatów i niewykraczający poza granice jednego województwa, a w przypadku linii komunikacyjnych w transporcie kolejowym także przewóz do najbliższej stacji w województwie sąsiednim, umożliwiający przesiadki w celu odbycia dalszej podróży lub techniczne odwrócenie biegu pociągu, oraz przewóz powrotny lub przewóz do stacji w województwie sąsiednim, położonej nie dalej niż 30 km od granicy województwa; inne niż przewozy gminne, powiatowe, powiatowo-gminne, metropolitalne i międzywojewódzkie;
26) zintegrowany system taryfowo-biletowy – rozwiązanie polegające na umożliwieniu wykorzystywania przez pasażera biletu, uprawniającego do korzystania z różnych środków transportu na obszarze właściwości organizatora publicznego transportu zbiorowego;
27) zintegrowany węzeł przesiadkowy – miejsce umożliwiające dogodną zmianę środka transportu wyposażone w niezbędną dla obsługi podróżnych infrastrukturę, w szczególności: miejsca postojowe, przystanki komunikacyjne, punkty sprzedaży biletów, systemy informacyjne umożliwiające zapoznanie się zwłaszcza z rozkładem jazdy, linią komunikacyjną lub siecią komunikacyjną;
28) zrównoważony rozwój publicznego transportu zbiorowego – proces rozwoju transportu uwzględniający oczekiwania społeczne dotyczące zapewnienia powszechnej dostępności do usług publicznego transportu zbiorowego, zmierzający do wykorzystywania różnych środków transportu, a także promujący przyjazne dla środowiska i wyposażone w nowoczesne rozwiązania techniczne środki transportu;
29) żegluga śródlądowa – przewóz osób środkiem transportu wodnego śródlądowego po wodach śródlądowych. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) jednostce samorządu terytorialnego – należy przez to rozumieć również związek międzygminny, związek powiatów, związek powiatowo-gminny lub związek metropolitalny;
2) rozkładzie jazdy – należy przez to rozumieć również rozkład rejsu w transporcie morskim oraz w żegludze śródlądowej;
3) przystanku komunikacyjnym – należy przez to rozumieć również port lub przystań usytuowane na wodach morskich lub wodach śródlądowych;
4) umowie o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego – należy przez to rozumieć również akt wewnętrzny określający warunki wykonywania usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego przez samo- rządowy zakład budżetowy.

1. Publiczny transport zbiorowy może być wykonywany przez operatora publicznego transportu zbiorowego, zwanego dalej „operatorem”, lub przewoźnika spełniających warunki do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie przewozu osób określone odpowiednio w:
1) ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2024 r. poz. 1068 i 1933);
2) ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2025 r. poz.
18);
3) ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;
4) ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;
5) ustawie z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871);
6) ustawie z dnia 18 września 2001 r. – Kodeks morski (Dz. U. z 2023 r. poz. 1309). 2. Jeżeli wykonywanie przewozu osób wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji, w szczególności do kierowania środkami transportu, wynikających z odrębnych przepisów, posiadanie tych kwalifikacji jest również niezbędne do wykonywania publicznego transportu zbiorowego.

Art. 6a. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.4)), nie wpływa na przebieg kontroli oraz na upraw- nienie właściwego organu do nałożenia kary. DZIAŁ II Organizacja publicznego transportu zbiorowego Rozdział 1 Organizator publicznego transportu zbiorowego

1. Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
1) gmina:
a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich,
b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między gminami – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie;
4) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2.
2) związek międzygminny – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin tworzących związek międzygminny;
3) powiat:
a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich,
b) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między powiatami – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów, które zawarły porozumienie;
4) związek powiatów – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów tworzących związek powiatów;
4a) związek powiatowo-gminny na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowo-gminnych przewozach pasażerskich na obszarze gmin lub powiatów tworzących związek powiatowo-gminny;
4b) związek metropolitalny:
a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w metropolitalnych przewozach pasażerskich,
b) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia z jednostką samorządu terytorialnego;
5) województwo:
a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich oraz w transporcie morskim,
b) właściwe ze względu na najdłuższy odcinek planowanego przebiegu linii komunikacyjnej, w uzgodnieniu z województwami właściwymi ze względu na przebieg tej linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich przewozach pasażerskich,
c) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między województwami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich, na obszarze województw, które zawarły porozumienie;
6) minister właściwy do spraw transportu – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym. 2. Jeżeli inny organizator byłby właściwy ze względu na obszar działania, a inny ze względu na zasięg przewozów, to właściwym organizatorem jest organizator, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 4a albo 4b. 3. Organizator, o którym mowa w ust. 1 pkt 1–5, jest organizatorem publicznego transportu zbiorowego realizowanego w strefie transgranicznej. 4. Określone w ustawie zadania organizatora, o którym mowa w ust. 1 pkt 1–5, wykonuje, w przypadku:
1) gminy – wójt, burmistrz albo prezydent miasta;
2) związku międzygminnego – zarząd związku międzygminnego;
3) miasta na prawach powiatu – prezydent miasta na prawach powiatu;
4) powiatu – starosta;
5) związku powiatów – zarząd związku powiatów;
5a) związku powiatowo-gminnego – zarząd związku powiatowo-gminnego;
5b) związku metropolitalnego – zarząd związku metropolitalnego;
6) województwa – marszałek województwa.

1. Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego,
zwany dalej „planem transportowym”, w przypadku planowanego organizowania
przewozów o charakterze użyteczności publicznej, opracowuje:
1) gmina:
a) licząca co najmniej 50 000 mieszkańców – w zakresie linii komunikacyjnej
albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich,
b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego
na mocy porozumienia między gminami, których obszar liczy łącznie co
najmniej 80 000 mieszkańców – w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci
komunikacyjnej na danym obszarze;
2) związek międzygminny obejmujący obszar liczący co najmniej
80 000 mieszkańców – w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci
komunikacyjnej na obszarze gmin tworzących związek międzygminny;
3) powiat:
a) liczący co najmniej 80 000 mieszkańców – w zakresie linii komunikacyjnej
albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich,
b) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu
zbiorowego na mocy porozumienia między powiatami, których obszar liczy łącznie co najmniej 120 000 mieszkańców – w zakresie linii
komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na danym obszarze;
4) związek powiatów obejmujący obszar liczący co najmniej 120 000 mieszkańców
– w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na obszarze
powiatów tworzących związek powiatów;
4a) związek powiatowo-gminny obejmujący obszar liczący co najmniej
80 000 mieszkańców – w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci
komunikacyjnej na obszarze gmin lub powiatów tworzących związek powiatowo-gminny;
4b) związek metropolitalny:
a) w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w
metropolitalnych przewozach pasażerskich,
b) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu
zbiorowego na mocy porozumienia z jednostką samorządu terytorialnego –
w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na danym obszarze,
c) w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej na obszarze
gmin wchodzących w skład związku metropolitalnego;
5) województwo:
a) w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej
w wojewódzkich przewozach pasażerskich,
b) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu
zbiorowego na mocy porozumienia między województwami właściwymi ze
względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej albo sieci
komunikacyjnej – w zakresie linii komunikacyjnej albo sieci
komunikacyjnej na danym obszarze;
6) minister właściwy do spraw transportu – w zakresie linii komunikacyjnej albo
sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach
pasażerskich w transporcie kolejowym.
1a. Plan transportowy opracowywany przez ministra właściwego do spraw
transportu obejmuje także wyznaczone w uzgodnieniu z województwami linie
komunikacyjne w wojewódzkich przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym
zapewniające połączenie komunikacyjne między sąsiednimi województwami, które mają szczególne znaczenie dla dostępności sieci komunikacyjnej i spójności połączeń
komunikacyjnych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Minister właściwy do spraw
transportu nie jest organizatorem publicznego transportu zbiorowego na liniach
komunikacyjnych, o których mowa w zdaniu pierwszym.
2. Plan transportowy może być opracowany przez właściwego organizatora na
obszarze liczącym mniejszą liczbę mieszkańców niż określona w ust. 1 pkt 1–4.
3. Plan transportowy uchwalony przez właściwe organy jednostek samorządu
terytorialnego stanowi akt prawa miejscowego.

Art. 9a. W przypadku opracowania planu transportowego przez związek metropolitalny:
1) gminy, związki międzygminne, powiaty lub związki powiatów, których obszar
jest objęty związkiem metropolitalnym i które wchodzą w skład związku
metropolitalnego, nie opracowują planów transportowych;
2) z dniem wejścia w życie tego planu tracą moc plany transportowe opracowane
przez gminy, związki międzygminne, powiaty lub związki powiatów, których
obszar jest objęty związkiem metropolitalnym i które wchodzą w skład związku metropolitalnego.

1. Plan transportowy określa w szczególności:
1) sieć komunikacyjną, na której jest planowane wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej;
2) ocenę i prognozy potrzeb przewozowych;
3) przewidywane finansowanie usług przewozowych;
4) preferencje dotyczące wyboru rodzaju środków transportu;
5) zasady organizacji rynku przewozów;
6) pożądany standard usług przewozowych w przewozach o charakterze użyteczności publicznej;
7) przewidywany sposób organizowania systemu informacji dla pasażera;
8) linie komunikacyjne, na których przewidywane jest wykorzystanie pojazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym, oraz planowany termin rozpoczęcia ich użytkowania. 1a. Jeżeli plan transportowy przewiduje wykorzystanie autobusów zeroemisyjnych lub autobusów napędzanych gazem ziemnym, określa także:
1) geograficzne położenie stacji gazu ziemnego;
2) geograficzne położenie infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, zwanej dalej „infrastrukturą ładowania”;
3) miejsce przyłączenia do:
a) sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej – planowanej infrastruktury ładowania lub
b) sieci dystrybucyjnej gazowej – planowanej stacji gazu ziemnego, lub
c) magazynu energii, o którym mowa w art. 3 pkt 10k ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834, 859, 1847 i 1881). 2. Przy opracowywaniu planu transportowego należy uwzględnić w szczególności:
1) stan zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenia odpowiednio:
a) (uchylona)
b) planu zagospodarowania przestrzennego województwa,
c) planu ogólnego gminy,
d) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
2) sytuację społeczno-gospodarczą danego obszaru;
3) wpływ transportu na środowisko;
4) potrzeby zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego, w szczególności potrzeby osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej zdolności ruchowej, w zakresie usług przewozowych;
5) potrzeby wynikające z kierunku polityki państwa, w zakresie linii komunikacyjnych w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich, a także linii komunikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1a;
6) rentowność linii komunikacyjnych;
7) w zakresie transportu kolejowego – dane dotyczące przepustowości infrastruktury oraz standard jakości dostępu otrzymane od zarządcy infrastruktury kolejowej. 2a. (uchylony) 2b. Jeżeli plan transportowy przewiduje wykorzystanie autobusów zeroemisyjnych lub autobusów napędzanych gazem ziemnym, to podlega on konsultacjom odpowiednio z operatorem systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego oraz z operatorem systemu dystrybucyjnego gazowego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, w zakresie wykorzystania autobusów zeroemisyjnych lub autobusów napędzanych gazem ziemnym przy wykonywaniu przewozów pasażerskich w transporcie drogowym w ramach komunikacji miejskiej. 2c. W toku konsultacji, o których mowa w ust. 2b:
1) operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego przedstawia ocenę technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia do sieci infrastruktury ładowania w miejscach wskazanych w projekcie planu transportowego jako jej lokalizacje oraz możliwości dostawy energii elektrycznej do sieci z magazynu energii stanowiącego część tej infrastruktury;
2) operator systemu dystrybucyjnego gazowego przedstawia ocenę technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia do sieci stacji gazu ziemnego w miejscach wskazanych w projekcie planu transportowego jako lokalizacje instalacji służących do zaopatrywania pojazdów publicznego transportu zbiorowego. 3. W przypadku opracowywania planu transportowego w zakresie transportu kolejowego organizator występuje do zarządcy infrastruktury kolejowej z wnioskiem o przedstawienie informacji niezbędnych do opracowania projektu planu transportowego. 4. Do planu transportowego opracowywanego przez ministra właściwego do spraw transportu nie mają zastosowania przepisy ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b–d. 5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres planu transportowego z podziałem na część tekstową i graficzną, uwzględniając skalę opracowań kartograficznych, stosowane oznaczenia i na- zewnictwo oraz rodzaj transportu, którym będzie wykonywany przewóz.

1. Marszałek województwa przedstawia sejmikowi województwa do
uchwalenia projekt planu transportowego:
1) uzgodniony z marszałkami sąsiednich województw,
2) zaopiniowany przez zarząd związku metropolitalnego położonego na terenie
województwa, o ile jest utworzony,
3) zaopiniowany przez zarząd sąsiedniego związku powiatów lub związku
powiatowo-gminnego, o ile jest utworzony
– w zakresie linii komunikacyjnych przebiegających na obszarach ich właściwości.
1a. Zarząd związku metropolitalnego przedstawia zgromadzeniu związku
metropolitalnego do uchwalenia projekt planu transportowego:
1) zaopiniowany przez marszałka właściwego województwa;
2) uzgodniony ze starostą sąsiadujących powiatów, zarządem sąsiedniego związku
powiatów lub związku powiatowo-gminnego, o ile jest utworzony w zakresie
linii komunikacyjnych przebiegających na obszarze ich właściwości.
2. Starosta, zarząd związku powiatów lub zarząd związku powiatowo-gminnego,
o ile jest utworzony, przedstawia odpowiednio radzie powiatu albo zgromadzeniu
związku powiatów albo zgromadzeniu związku powiatowo-gminnego do uchwalenia
projekt planu transportowego:
1) uzgodniony ze starostą sąsiedniego powiatu, zarządem sąsiedniego związku
metropolitalnego lub związku powiatów lub związku powiatowo-gminnego, o ile jest utworzony,
2) zaopiniowany przez zarząd sąsiedniego związku międzygminnego, o ile jest utworzony
– w zakresie linii komunikacyjnych przebiegających na obszarach ich właściwości.
3. Wójt, burmistrz, prezydent miasta lub zarząd związku międzygminnego
przedstawia odpowiednio radzie gminy albo zgromadzeniu związku międzygminnego
do uchwalenia projekt planu transportowego uzgodniony z właściwymi organami
sąsiednich gmin, zarządem sąsiadującego związku metropolitalnego, związku
międzygminnego lub zarządem sąsiedniego związku powiatowo-gminnego, o ile jest
utworzony, w zakresie linii komunikacyjnych przebiegających na obszarach ich właściwości.
4. Gmina licząca mniej niż 50 000 osób, może zgłosić potrzeby transportowe
dotyczące linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar swojej właściwości,
bezpośrednio do starosty albo marszałka województwa właściwego ze względu
na przebieg tych linii komunikacyjnych.
5. Plan transportowy jest podawany do publicznej wiadomości przez jego
ogłoszenie we właściwym dla organizatora dzienniku urzędowym, a w przypadku gdy
organizatorem jest związek międzygminny, związek powiatów, związek
powiatowo-gminny albo związek metropolitalny – w sposób zwyczajowo
przyjęty na obszarach gmin albo powiatów tworzących te związki oraz w dzienniku
urzędowym województwa, na którego obszarze działa związek międzygminny,
związek powiatów, związek powiatowo-gminny albo związek metropolitalny.
6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, plan
transportowy w zakresie:
1) linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich
i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym,
2) linii komunikacyjnych w wojewódzkich przewozach pasażerskich w transporcie
kolejowym, o których mowa w art. 9 ust. 1a
– uwzględniając zakres niezbędnych danych, które powinny zostać określone w tym
planie, oraz potrzeby wynikające z kierunku polityki państwa.

1. Organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności na:
1) badaniu i analizie potrzeb przewozowych w publicznym transporcie zbiorowym, z uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej zdolności ruchowej;
2) podejmowaniu działań zmierzających do realizacji istniejącego planu transportowego albo do aktualizacji tego planu;
3) zapewnieniu odpowiednich warunków funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego, w szczególności w zakresie:
a) standardów dotyczących przystanków komunikacyjnych oraz dworców,
b) korzystania z przystanków komunikacyjnych oraz dworców,
c) funkcjonowania zintegrowanych węzłów przesiadkowych,
d) funkcjonowania zintegrowanego systemu taryfowo-biletowego,
e) systemu informacji dla pasażera;
4) określaniu sposobu oznakowania środków transportu wykorzystywanych w przewozach o charakterze użyteczności publicznej;
5) ustalaniu stawek opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem albo zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, zlokalizowanych na liniach komunikacyjnych na obszarze właściwości organizatora;
6) określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla operatorów i przewoźników oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów;
7) określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników oraz informowaniu o stawce opłat za korzystanie z tych obiektów;
8) przygotowaniu i przeprowadzeniu postępowania prowadzącego do zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
9) zawieraniu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
10) ustalaniu opłat za przewóz oraz innych opłat, o których mowa w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1262), za usługę świadczoną przez operatora w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
11) ustalaniu sposobu dystrybucji biletów za usługę świadczoną przez operatora w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
12) wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. 2. Określenie przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania, o których mowa w ust. 1 pkt 6, następuje w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego.

Art. 15[1]. 1. Organizator inny niż związek metropolitalny i minister właściwy do spraw transportu, samodzielnie lub w porozumieniu z innymi organizatorami, może ustanowić, na obszarze swojej właściwości w ramach danego województwa, zintegrowany system taryfowo-biletowy obowiązujący w jego granicach. 2. Organizator działający w ramach jednego województwa, w tym związek metropolitalny, może przystąpić do uczestnictwa w systemie taryfowo-biletowym, jeżeli system ten ustanawia województwo. 3. Wzajemne rozliczenia z tytułu uczestnictwa organizatora w zintegrowanym systemie taryfowo-biletowym określa porozumienie zawarte przez województwo z pozostałymi organizatorami.

Art. 15a. 1. Związek metropolitalny ustanawia zintegrowany system taryfowo-biletowy obowiązujący w jego granicach. 2. Organizatorzy gminnych i powiatowych przewozów pasażerskich na terenie związku metropolitalnego są obowiązani do uczestnictwa w systemie taryfowo-biletowym, o którym mowa w ust. 1. 3. Wzajemne rozliczenia z tytułu uczestnictwa organizatorów gminnych i powiatowych przewozów pasażerskich w zintegrowanym systemie taryfowo-biletowym na terenie związku metropolitalnego określa porozumienie zawarte przez związek metropolitalny i odpowiednią jednostkę samorządu terytorialnego.

1. W transporcie drogowym za korzystanie przez operatora
i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców mogą być pobierane opłaty.
2. Stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków
komunikacyjnych lub dworców oraz standardy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3
lit. a, są ustalane w drodze negocjacji między gminą, na obszarze której jest
usytuowany przystanek komunikacyjny lub dworzec, i właścicielem albo
zarządzającym przystankiem komunikacyjnym lub dworcem.
3. Stawki opłat, o których mowa w ust. 2, powinny być ustalane
z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad dla wszystkich operatorów
i przewoźników wykonujących publiczny transport zbiorowy na obszarze właściwości organizatora.
4. Za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków
komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest
jednostka samorządu terytorialnego, mogą być pobierane opłaty. Stawka opłaty jest
ustalana w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu
terytorialnego, z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad.
5. Stawka opłaty, o której mowa w ust. 4, nie może być wyższa niż:
1) 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym;
2) 1 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu;
3) 2 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu wyznaczonym zgodnie
z art. 47h ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej
sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia
16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i
autokarowym i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004.
6. Stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, ulega zmianie w stopniu
odpowiadającym planowanemu średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług
konsumpcyjnych, ustalonemu w ustawie budżetowej na dany rok. Zmiana następuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym została ogłoszona ustawa budżetowa.
7. Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód właściwej jednostki
samorządu terytorialnego, z przeznaczeniem na:
1) utrzymanie przystanków komunikacyjnych oraz dworców, o których mowa w ust. 4, oraz
2) realizację zadań określonych w art. 18 – w przypadku gdy organizatorem jest gmina.

1. Przy udzielaniu zamówienia publicznego na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, w dokumentach zamówienia można uwzględnić w szczególności normy jakości i powszechną dostępność świadczonych usług, w tym:
1) liczbę i rodzaj środków transportu, niezbędnych do realizacji usług wraz z odpowiednim personelem oraz zapleczem technicznym, zabezpieczającym ich obsługę, które przedsiębiorca posiada w chwili składania oferty lub w których posiadaniu będzie najpóźniej w chwili rozpoczęcia świadczenia usług;
2) rozwiązania techniczne zastosowane w środkach transportu służące zwłaszcza zapewnieniu ochrony środowiska oraz dogodnej obsługi pasażerów;
3) standard wyposażenia środków transportu. 1a. Przy udzielaniu zamówienia publicznego na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, w dokumentach zamówienia uwzględnia się konieczność zapewnienia w środkach transportu rozwiązań technicznych służących zapewnieniu ich dostępności dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej zdolności ruchowej. 2. Organizator może określić w dokumentach zamówienia, o których mowa w ust. 1, iż świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej, które są nierentowne, będzie wiązało się ze świadczeniem takich usług przez tego samego operatora na innej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej, które są rentowne. 3. Do dokumentów zamówienia dołącza się projekt umowy, o której mowa w art. 25.

1. Organizator może bezpośrednio zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, w przypadku gdy:
1) średnia wartość roczna przedmiotu umowy jest mniejsza niż 1 000 000 euro lub świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego dotyczy świadczenia tych usług w wymiarze mniejszym niż 300 000 kilometrów rocznie albo
2) świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane przez podmiot wewnętrzny, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, powołany do świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego albo
3) świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane w transporcie kolejowym, przy zastosowaniu jednego z trybów, o których mowa w art. 5 ust. 2, 3a i 4–6 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, z zastrzeżeniem art. 22a, albo
4) wystąpi zakłócenie w świadczeniu usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego lub bezpośrednie ryzyko powstania takiej sytuacji zarówno z przyczyn zależnych, jak i niezależnych od operatora, o ile nie można zachować terminów określonych dla innych trybów zawarcia umowy o świadczenie publicznego transportu zbiorowego, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1. 2. Jeżeli bezpośrednio zawarta umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego dotyczy małego lub średniego przedsiębiorcy eksploatującego nie więcej niż 23 środki transportu, którymi będzie wykonywany publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym, progi, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą zostać podwyższone do średniej wartości rocznej przedmiotu umowy mniejszej niż 2 000 000 euro lub świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w wymiarze mniejszym niż 600 000 kilometrów rocznie. 3. Do umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego zawieranej na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art. 24– 29. 4. (uchylony) 5. (uchylony) 6. (uchylony) 7. (uchylony) 8. Umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego zawierana w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, może być zawarta na okres 12 miesięcy i w uzasadnionych przypadkach może ulec przedłużeniu, z tym że łączny okres obowiązywania przedłużonej umowy nie może przekroczyć 2 lat. 9. Do bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych, z wyłączeniem art. 36.

Art. 22a. Przepisów art. 5 ust. 2, 4, 4a i 6 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 nie stosuje się do umów o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym obejmujących wojewódzkie przewozy pasa- żerskie.

Art. 22b. W przypadku dokonywania wyboru operatora mającego świadczyć usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w trybach, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, organizator może podjąć negocjacje z podmiotem, który jako jedyny wyraził zainteresowanie udziałem w postępowaniu, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w art. 5 ust. 3b rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

1. Organizator publikuje ogłoszenie o zamiarze przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia w trybie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, lub bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1–3, w terminie nie krótszym niż:
1) jeden rok;
2) sześć miesięcy – w przypadku gdy umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma dotyczyć świadczenia tych usług w wymiarze mniejszym niż 50 000 kilometrów rocznie. 2. Organizator zamieszcza ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, w Biuletynie Informacji Publicznej. 3. Niezwłocznie po zamieszczeniu ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1, organizator zamieszcza także odpowiednie ogłoszenie w miejscu powszechnie dostępnym w swojej siedzibie oraz na swojej stronie internetowej. 4. Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1) nazwę i adres właściwego organizatora;
2) określenie przewidywanego trybu udzielenia zamówienia;
3) określenie rodzaju transportu oraz linii komunikacyjnej, linii komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej, na których będą wykonywane przewozy;
4) przewidywaną datę rozpoczęcia postępowania o udzielenie zamówienia w trybie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, lub bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1–3;
5) przewidywany czas trwania umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. 5. W przypadku zmiany informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 1–3 i 5, organizator niezwłocznie zamieszcza ogłoszenie o tej zmianie. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 6. Zmiana informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 1–3 i 5, nie może nastąpić później niż do połowy okresów określonych w ust. 1.

Art. 23a. 1. Po ogłoszeniu zamiaru bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym, podmiot, który jest lub był zainteresowany zawarciem danej umowy i który doznał szkody lub któremu grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy, może wystąpić do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z wnioskiem o wydanie opinii w zakresie oceny zgodności zamiaru bezpośredniego zawarcia umowy z przepisami prawa Unii Europejskiej lub ustawy. 2. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku oraz publikuje jej treść w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Transportu Kolejowego.

1. Organizator, po wybraniu najkorzystniejszej oferty na podstawie warunków i kryteriów określonych w dokumentach zamówienia, w terminie 30 dni od dnia przekazania zawiadomienia o wyborze oferty, zawiera z przedsiębiorcą umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. 2. Umowa, o której mowa w ust. 1, jest zawierana na czas oznaczony, nie dłuższy niż:
1) 10 lat – w transporcie drogowym;
2) 15 lat – w transporcie kolejowym, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 5 ust. 3a i 4a–5 oraz art. 8 ust. 2 i 2a rozporządzenia (WE) nr 1370/2007;
3) 15 lat – w transporcie innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej. 3. W umowie, o której mowa w ust. 1, określa się w szczególności:
1) opis usług wynikających z zamówienia;
2) linię komunikacyjną, linie komunikacyjne lub sieć komunikacyjną, których dotyczy umowa;
3) czas trwania umowy;
4) warunki dotyczące norm jakości oraz podnoszenia jakości usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
5) wymagania w stosunku do środków transportu, w tym dotyczące wprowadzania nowoczesnych rozwiązań technicznych, a także ich dostosowania do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej zdolności ruchowej;
6) warunki zmiany opłat za przewóz oraz innych opłat, o których mowa w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, za usługę świadczoną w zakresie publicznego transportu zbiorowego, jeżeli stroną umowy, której przysługują wpływy z tych opłat, jest operator;
7) warunki, na jakich jest dopuszczalne podwykonawstwo w realizacji usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
8) sposób rozpatrywania przez operatora skarg i reklamacji składanych przez pasażerów oraz przyznawania ewentualnych odszkodowań wynikających z realizacji usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
9) częstotliwość składania sprawozdań z realizacji usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, w tym informacji dotyczących liczby pasażerów na danej linii komunikacyjnej;
10) zasady rozliczeń, w szczególności zasady podziału kosztów za realizację usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, z uwzględnieniem stosowania przez operatora ulg ustawowych oraz ulg ustanowionych na obszarze właś- ciwości danego organizatora;
11) zasady rozliczeń za realizację usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, w przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających wykonywanie tych usług z przyczyn niezależnych od operatora;
12) stronę umowy, której przysługują wpływy z opłat, o których mowa w pkt 6;
13) stronę umowy, która jest zobowiązana do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 46 ust. 1 pkt 3, 6 oraz 9;
14) sposób dystrybucji biletów;
15) sposób, w jaki jest obliczana rekompensata;
16) stronę umowy, która obowiązana jest uzgodnić zasady korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców z ich właścicielami lub zarządzającymi;
17) warunki korzystania ze środków transportu organizatora, jeżeli są udostępnione operatorowi;
18) warunki wykorzystywania środków transportu w zależności od natężenia ruchu pasażerów;
19) warunki zakupu przez operatora środków transportu drogowego niezbędnych do realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
20) zasady współpracy przy tworzeniu i aktualizacji rozkładów jazdy w celu poprawy funkcjonowania przewozów;
21) w transporcie kolejowym – zakres korzystania z infrastruktury, w szczególności zakres przepustowości trasy oraz standard jakości dostępu będące przedmiotem umowy;
22) kary umowne;
23) warunki zmiany oraz rozwiązania umowy;
24) informacje, o których mowa w art. 4 ust. 8 zdanie trzecie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, które operator jest obowiązany przekazywać organizatorowi w celu udzielenia zamówienia w trybach, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1. 4. Sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 15, powinien odpowiadać wymaganiom określonym w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. 5. Przy uzgadnianiu zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców, o którym mowa w ust. 3 pkt 16, właściciel przystanku komunikacyjnego położonego w granicach administracyjnych miasta lub dworca albo zarządzający tymi obiektami uzgadnia zasady korzystania z tych obiektów, w przypadku gdy proponowany rozkład jazdy:
1) określa przystanki komunikacyjne lub dworce:
a) o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7,
b) wskazane w uchwale, o której mowa w art. 15 ust. 2;
2) nie ograniczy przepustowości przystanków komunikacyjnych lub dworców;
3) nie spowoduje zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu.

1. Po zawarciu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego organizator wydaje operatorowi zaświadczenie, o ile jest wymagane. 2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:
1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania) i adresu;
2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
3) określenie rodzaju i zakresu wykonywanych przewozów;
4) określenie rodzaju i liczby środków transportu;
5) określenie przebiegu linii komunikacyjnej, na której będzie wykonywany przewóz, z zastrzeżeniem pkt 6;
6) w komunikacji miejskiej – określenie przebiegu sieci komunikacyjnej, na której będzie wykonywany przewóz. 3. Załącznikiem do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy. W komunikacji miejskiej rozkład jazdy może być dołączony w postaci elektronicznej, jeżeli środek transportu jest wyposażony w urządzenie umożliwiające jego odczytanie. 4. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie przez operatora uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Zaświad- czenie oraz aktualny rozkład jazdy powinny znajdować się w środku transportu, w którym wykonywany jest publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym i powinny być okazywane na żądanie uprawnionego organu kontroli. 5. Właściwy organizator wydaje zaświadczenia w liczbie odpowiadającej liczbie środków transportu, którymi będzie wykonywany publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym. 6. Operator jest obowiązany wystąpić do właściwego organizatora z wnioskiem o zmianę treści zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wystąpienia zmiany danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia. 7. (uchylony) 8. Za wydanie zaświadczenia, wtórnika zaświadczenia oraz za zmianę zaświadczenia, właściwy organizator pobiera opłaty. 9. Opłaty, o których mowa w ust. 8, stanowią dochód właściwego organizatora, z przeznaczeniem na realizację zadań:
1) wynikających z organizacji publicznego transportu zbiorowego;
2) określonych w art. 18 – w przypadku gdy organizatorem jest gmina.

Art. 28a. 1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, a także wysokość opłaty za wydanie zaświadczenia, wtórnika zaświadczenia oraz zmianę zaświadczenia, która nie może być wyższa niż odpowiednio 1000 zł za wydanie zaświadczenia, 200 zł za wydanie wtórnika zaświadczenia oraz 100 zł za zmianę zaświadczenia. 2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się:
1) zakres danych niezbędnych do wydania dokumentów, o których mowa w ust. 1;
2) potrzebę zabezpieczenia dokumentów, o których mowa w ust. 1;
3) potrzebę zróżnicowania wysokości opłat za wydanie dokumentów, o których mowa w ust. 1, w zależności od:
a) wysokości kosztów za czynności administracyjne związane z wydaniem tych dokumentów,
b) wysokości kosztów związanych z organizacją publicznego transportu zbiorowego.

1. Przewóz osób w zakresie publicznego transportu zbiorowego
niebędący przewozem o charakterze użyteczności publicznej może być wykonywany
przez przedsiębiorcę po dokonaniu zgłoszenia o zamiarze wykonywania takiego
przewozu do organizatora właściwego ze względu na obszar lub zasięg przewozów
i wydaniu przez tego organizatora potwierdzenia zgłoszenia przewozu,
z zastrzeżeniem art. 31.
2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania, a w przypadku osoby prawnej nazwę
i siedzibę przedsiębiorcy, numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer
w Krajowym Rejestrze Sądowym;
2) określenie proponowanej linii komunikacyjnej, na której ma odbywać się
przewóz, oraz długości tej linii w kilometrach;
3) wskazanie zamierzonego okresu wykonywania przewozu.
3. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
1) proponowany rozkład jazdy zawierający przystanki komunikacyjne lub dworce:
a) o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7,
b) wskazane w uchwale, o której mowa w art. 15 ust. 2;
2) informację o środkach transportu, którymi przedsiębiorca zamierza wykonywać przewóz;
3) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych
położonych w granicach administracyjnych miast i dworców dokonane z ich
właścicielami lub zarządzającymi;
4) kserokopię dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień do
prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób, odpowiednio do rodzaju
przewozu, zgodnie z art. 6;
5) (uchylony)

1. Przed dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1,
przedsiębiorca powinien uzgodnić zasady korzystania z przystanków
komunikacyjnych położonych w granicach administracyjnych miast i dworców
z właścicielem tych obiektów lub ich zarządzającym.
2. Do wniosku o uzgodnienie zasad korzystania z przystanków
komunikacyjnych i dworców, o których mowa w ust. 1, przedsiębiorca dołącza
w szczególności proponowany rozkład jazdy oraz schemat połączeń komunikacyjnych
z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami komunikacyjnymi.
3. Właściciel przystanku komunikacyjnego położonego w granicach
administracyjnych miast lub dworca albo zarządzający tymi obiektami, uzgadnia
zasady korzystania z tych obiektów w przypadku, gdy proponowany rozkład jazdy:
1) zawiera przystanki komunikacyjne lub dworce:
a) o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7,
b) wskazane w uchwale, o której mowa w art. 15 ust. 2;
2) nie ograniczy przepustowości przystanków komunikacyjnych lub dworców;
3) nie spowoduje zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu.
4. Po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia przewozu przewoźnik jest obowiązany
niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia uzgodnienia zasad
korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców, przekazać właścicielowi
przystanku komunikacyjnego lub dworca, lub zarządzającemu tymi obiektami,
kserokopię potwierdzenia.
5. W przypadku nieprzekazania kserokopii potwierdzenia zgłoszenia przewozu
w terminie, o którym mowa w ust. 4, uzgodnienie traci ważność.
6. Po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia przewozów, obejmującego przystanki
położone poza granicami administracyjnymi miast, przewoźnik jest obowiązany
niezwłocznie poinformować właściwe gminy, na obszarze których położone są
przystanki, o uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia przewozu i przed rozpoczęciem
przewozów doręczyć rozkład jazdy oraz schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami komunikacyjnymi, a następnie informować o dokonywanych zmianach.

1. Jeżeli nie zachodzą przesłanki do odmowy wydania potwierdzenia
zgłoszenia przewozu, organizator, na podstawie danych i informacji, o których mowa
w art. 30 ust. 2 i 3, w terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, wydaje
przedsiębiorcy, w drodze decyzji administracyjnej, potwierdzenie zgłoszenia
przewozu oraz wypis z tego potwierdzenia, o ile jest wymagany.
2. W uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać
przedłużony o 30 dni.
3. Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:
1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania) i adresu;
2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile
przedsiębiorca taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
3) określenie rodzaju i zakresu wykonywanych przewozów;
4) określenie rodzaju i liczby środków transportu;
5) określenie przebiegu linii komunikacyjnej, na której będzie wykonywany przewóz.
4. Załącznikiem do potwierdzenia zgłoszenia przewozu jest rozkład jazdy.
5. Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na okres do 5 lat.
6. Za wydanie potwierdzenia zgłoszenia przewozu, wtórnika potwierdzenia,
wypisu z potwierdzenia oraz za zmianę potwierdzenia właściwy organizator pobiera opłaty.
7. Opłaty, o których mowa w ust. 6, stanowią dochód właściwego organizatora,
z przeznaczeniem na realizację zadań:
1) wynikających z organizacji publicznego transportu zbiorowego oraz
2) określonych w art. 18 – w przypadku gdy organizatorem jest gmina.
8. Jeżeli organizator w terminie określonym w ust. 1 lub w ust. 2, nie wyda
przedsiębiorcy potwierdzenia zgłoszenia przewozu, przedsiębiorca ma prawo rozpocząć wykonywanie przewozu zgodnie ze zgłoszeniem o zamiarze wykonywania przewozu.
9. W przypadku, o którym mowa w ust. 8, w transporcie drogowym w środku
transportu, którym ma być wykonywany publiczny transport zbiorowy powinna się
znajdować potwierdzona przez przedsiębiorcę za zgodność z oryginałem kserokopia
złożonego wniosku wraz z rozkładem jazdy.

1. Potwierdzenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1, uprawnia do
wykonywania publicznego transportu zbiorowego na określonej linii komunikacyjnej.
Potwierdzenie zgłoszenia przewozu lub wypis z potwierdzenia oraz aktualny rozkład
jazdy powinny znajdować się w środku transportu, którym wykonywany jest
publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym, i powinny być okazywane na
żądanie uprawnionego organu kontroli.
2. Przewoźnik, który nie wykonuje publicznego transportu zbiorowego na skutek
okoliczności zależnych od niego co najmniej przez 14 dni, jest obowiązany
niezwłocznie poinformować właściwego organizatora o:
1) zrzeczeniu się wykonywania przewozu albo
2) zawieszeniu wykonywania przewozu, wskazując termin podjęcia jego wykonywania.
3. Przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie poinformować właściwego
organizatora o podjęciu wykonywania przewozu we wskazanym przez siebie terminie
w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.
4. Organizator, w drodze decyzji administracyjnej, cofa potwierdzenie
zgłoszenia przewozu w przypadku:
1) rażącego naruszenia przez przewoźnika zasad funkcjonowania publicznego
transportu zbiorowego, o których mowa w art. 46;
2) rażącego naruszenia warunków wykonywania przewozu określonych
w potwierdzeniu zgłoszenia przewozu, w tym w rozkładzie jazdy;
3) rażącego naruszenia zasad korzystania z przystanków;
4) odstąpienia potwierdzenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem
potwierdzenia powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi,
o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe;
5) niewykonywania przez przedsiębiorcę przewozu, na skutek okoliczności
zależnych od niego, jeżeli:
a) przewoźnik nie wykona obowiązku, o którym mowa w ust. 2,
b) przewoźnik, mimo wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2,
nie podjął wykonywania przewozu we wskazanym terminie.
5. W przypadkach, o których mowa w ust. 4, ponowne zgłoszenie tego samego
przedsiębiorcy o zamiarze wykonywania jakiegokolwiek przewozu nie może być
rozpatrzone wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji
o cofnięciu potwierdzenia zgłoszenia przewozu.
6. Przewoźnik jest obowiązany wystąpić do organizatora, który wydał
potwierdzenie zgłoszenia przewozu, z wnioskiem o zmianę treści tego potwierdzenia,
w przypadku wystąpienia zmian danych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2, nie
później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
7. Potwierdzenie zgłoszenia przewozu wygasa w przypadku:
1) cofnięcia uprawnienia do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie transportu;
2) zrzeczenia się wykonywania przewozu przez przedsiębiorcę, któremu
potwierdzenie zostało wydane, i wydania decyzji o jego wygaśnięciu;
3) śmierci osoby fizycznej, będącej przedsiębiorcą, któremu potwierdzenie zostało
wydane, z zastrzeżeniem art. 36;
4) likwidacji albo ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, któremu potwierdzenie zostało wydane;
5) upływu okresu, na jaki zostało wydane.
8. Przewoźnik nie może zrzec się potwierdzenia zgłoszenia przewozu
w przypadku wszczęcia postępowania o cofnięcie tego potwierdzenia.
9. Przewoźnik jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 34
ust. 1, organizatorowi, który wydał potwierdzenie zgłoszenia przewozu:
1) niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym
decyzja o cofnięciu potwierdzenia stała się ostateczna, w przypadkach, o których mowa w ust. 4;
2) wraz z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia potwierdzenia zgłoszenia
przewozu, w przypadkach, o których mowa w ust. 7 pkt 2.

1. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym do spraw
żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wysokość opłaty za
wydanie zaświadczenia, wtórnika zaświadczenia oraz zmianę zaświadczenia,
która nie może być wyższa niż 1000 zł za wydanie tych dokumentów;
2) wzór potwierdzenia oraz wypisu z potwierdzenia, o których mowa w art. 34
ust. 1, wysokość opłaty za wydanie potwierdzenia, wtórnika potwierdzenia,
wypisu z potwierdzenia oraz zmianę potwierdzenia, która nie może być wyższa
niż odpowiednio 1000 zł za wydanie potwierdzenia, wtórnika potwierdzenia
i zmianę potwierdzenia oraz 10 zł za wydanie wypisu z potwierdzenia.
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister będzie kierował się:
1) zakresem danych niezbędnych do wydania dokumentów, o których mowa w ust. 1;
2) potrzebą zabezpieczenia dokumentów, o których mowa w ust. 1;
3) potrzebą zróżnicowania wysokości opłat za wydanie dokumentów, o których
mowa w ust. 1, w zależności od:
a) wysokości kosztów za czynności administracyjne związane z wydaniem tych dokumentów,
b) wysokości kosztów związanych z organizacją publicznego transportu zbiorowego,
c) rodzaju transportu – w przypadku dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2,
d) okresu ważności dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2,
e) zasięgu wykonywanego przewozu – w przypadku dokumentów, o których
mowa w ust. 1 pkt 2.

1. W ewidencji gromadzi się:
1) dane o przedsiębiorcy:
a) oznaczenie przedsiębiorcy,
b) siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres przedsiębiorcy,
c) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile
przedsiębiorca taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
2) rodzaj i zakres przewozu, na wykonywanie którego zostało wydane
potwierdzenie zgłoszenia przewozu, oraz przebieg linii komunikacyjnej
określonej w tym potwierdzeniu;
3) dane dotyczące potwierdzenia zgłoszenia przewozu, o którym mowa w pkt 2:
a) datę wydania potwierdzenia,
b) numer potwierdzenia,
c) nazwę organizatora, który wydał potwierdzenie;
4) dane dotyczące decyzji o cofnięciu potwierdzenia, o którym mowa w pkt 2:
a) datę wydania,
b) podstawę prawną,
c) nazwę organizatora, który wydał decyzję o cofnięciu potwierdzenia.
2. Organizator, który wydał decyzję, o której mowa w art. 35 ust. 4,
niezwłocznie przekazuje do ewidencji:
1) dane, o których mowa w ust. 1 – w przypadku gdy decyzja o cofnięciu
potwierdzenia zgłoszenia przewozu stała się ostateczna,
2) informację o uchyleniu lub unieważnieniu decyzji o cofnięciu potwierdzenia
zgłoszenia przewozu
– w formie elektronicznej w drodze przekazu teleinformatycznego.

1. Zarządzanie publicznym transportem zbiorowym przez organizatora polega w szczególności na:
1) negocjowaniu i zatwierdzaniu zmian do umowy z operatorem;
2) ocenie i kontroli realizacji przez operatora i przewoźnika usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
3) kontroli nad przestrzeganiem przez operatora i przewoźnika zasad funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego, o których mowa w art. 46;
4) współpracy przy aktualizacji rozkładów jazdy w celu poprawy funkcjonowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej;
5) analizie realizacji zaspokajania potrzeb przewozowych wynikających z wykonywania przewozów na podstawie umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
6) dokonywaniu zmian w przebiegu istniejących linii komunikacyjnych;
7) zatwierdzaniu rozkładów jazdy oraz dokonywaniu ich aktualizacji w przypadku przewozów wykonywanych na podstawie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym;
8) administrowaniu systemem informacji dla pasażera;
9) wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007;
10) wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 82b ust. 2 pkt 1 i 3, art. 82e, art. 82f ust. 1 i art. 95b ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;
11) ustanawianiu zintegrowanego systemu taryfowo-biletowego obowiązującego w jego granicach, samodzielnie lub w porozumieniu z innymi organizatorami. 2. Zarządzanie publicznym transportem zbiorowym przez organizatora w zakresie linii komunikacyjnych oraz rozkładów jazdy w ramach transportu kolejowego odbywa się we współpracy z zarządcą infrastruktury kolejowej w zakresie określonym przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. 3. Zarządca infrastruktury kolejowej, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia potrzeby przewozowe wynikające z realizacji przewozów przez operatora, ujęte w planie transportowym obowiązującym na obszarze właściwości organizatora.

W przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających wykonywanie publicznego transportu zbiorowego zgodnie z warunkami zawartej umowy, o której mowa w art. 25, w szczególności w zakresie przebiegu linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej, organizator wyraża zgodę na ograniczenie świadczenia usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego oraz określa warunki, na jakich może być ona wykonywana w tych okolicznościach, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, a w transporcie morskim – na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 18 września 2001 r. – Kodeks morski.

Art. 44a. 1. W okresie i na obszarze obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu nadzwyczajnego operator może realizować usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym środkiem transportu drogowego, z zachowaniem prawa do rekompensaty, o której mowa w art. 50 pkt 3. 2. Zakres i warunki wykonywania przewozu, o którym mowa w ust. 1, w szczególności trasę przewozu i rozkład jazdy, określają organizator z operatorem w drodze zmiany umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Zmienione postanowienia umowne mogą dotyczyć przewozu realizowanego w okresie i na obszarze obowiązywania stanów, o których mowa w ust. 1. 3. Do przewozu, o którym mowa w ust. 1, mają zastosowanie przepisy dotyczące cen biletów ulgowych ustalonych na podstawie przepisów, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 6 lit. a, w zakresie dotyczącym przewozu środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego.

1. Funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego odbywa się zgodnie z następującymi zasadami:
1) przewóz osób odbywa się środkami transportu przystosowanymi do przewozu osób, odpowiadającymi wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;
2) środki transportu, którymi są wykonywane usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego, powinny być oznakowane w sposób widoczny dla pasażera, a w transporcie drogowym dodatkowo w tablice kierunkowe oraz nazwę przewoźnika albo organizatora;
3) rozkłady jazdy środków transportu poszczególnych operatorów i przewoźników są podawane do publicznej wiadomości na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach komunikacyjnych oraz dworcach z wyłączeniem przystanków komunikacyjnych przeznaczonych wyłącznie dla wysiadających pasażerów;
4) w transporcie drogowym w rozkładzie jazdy mogą być uwzględnione wyłącznie przystanki komunikacyjne i dworce określone przez organizatora;
5) rozkłady jazdy są poddawane aktualizacji, o której mowa w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe;
6) cennik opłat lub taryfa są podawane do publicznej wiadomości na dworcu, na stronie internetowej operatora i przewoźnika, jeżeli taką posiada, a w każdym środku transportu wykonującym przewozy w ramach komunikacji miejskiej oraz w transporcie drogowym znajduje się wyciąg z cennika opłat lub taryfy, przy czym cennik opłat powinien zawierać także ceny biletów ulgowych:
a) ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w szczególności:
– ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 380),
– ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2023 r. poz. 1100 oraz z 2024 r. poz. 1243),
– ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2039),
– ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, 854, 1562, 1635 i 1933) oraz ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2024 r. poz. 750, 854, 1473 i 1933),
– ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, 1871 i 1897),
– ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1820),
– ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. z 2023 r. poz. 192),
– ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2112),
– ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 906),
– ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1782),
b) wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, ustanowionych na obszarze właściwości danego organizatora;
7) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach komunikacyjnych lub dworcach określonych w rozkładzie jazdy;
8) w międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym podróż może się rozpocząć i zakończyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
9) na dworcu znajduje się dostępny do wglądu pasażera regulamin przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym opracowany przez:
a) organizatora,
b) operatora lub grupę operatorów i zatwierdzony przez organizatora,
c) przewoźnika
– a w środkach transportu znajduje się wyciąg z tego regulaminu;
10) operator i przewoźnik uwzględniają uprawnienia pasażerów do ulgowych przejazdów określone w pkt 6;
11) w przewozach o charakterze użyteczności publicznej mogą być ustanawiane przez operatora uprawnienia do ulgowych przejazdów w uzgodnieniu z organizatorem;
12) środki transportu udostępnione operatorowi przez organizatora mogą być wykorzystywane wyłącznie do realizacji przewozów na podstawie zawartej z organizatorem umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
13) w przypadku gdy wartość zamówienia publicznego albo przedmiotu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego jest równa albo przekracza 170 000 zł, przy zakupie środków transportu drogowego operator powinien uwzględniać czynnik energetyczny i oddziaływania na środowisko podczas całego cyklu użytkowania środków transportu;
14) przewóz osób realizowany w strefie transgranicznej w transporcie drogowym nie zwalnia z obowiązku uzyskania zezwolenia, o którym mowa rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, i licencji wspólnotowej, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w zakresie międzynarodowego transportu drogowego. 2. Podmiot, któremu organizator zlecił realizację części lub całości zadań z zakresu organizacji publicznego transportu zbiorowego, nie może być jednocześnie operatorem ani podmiotem powiązanym z operatorem w sposób uniemożliwiający bezstronną realizację zadań. 3. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób oznakowania środków transportu, którymi są wykonywane przewozy o charakterze użyteczności publicznej, w zakresie transportu drogowego, kolejowego, innego szynowego, linowego i linowo-terenowego, uwzględniając konieczność ujednolicenia oznakowania środków transportu w tych przewozach i zapewnienia możliwości identyfikowania tych przewozów. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu mogą określić, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób oznakowania środków transportu, którymi są wykonywane przewozy o charakterze użyteczności publicznej, w zakresie transportu morskiego oraz żeglugi śródlądowej, uwzględniając konieczność ujednolicenia oznakowania środków transportu w tych przewozach i zapewnienia możliwości identyfikowania tych przewozów.

1. Organizator, o którym mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1–5, w zakresie swojej właściwości, przekazuje, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku, właściwemu marszałkowi województwa informacje dotyczące publicznego transportu zbiorowego, w szczególności:
1) liczbę linii komunikacyjnych, na których jest wykonywany publiczny transport zbiorowy przez operatora wybranego w jednym z trybów, o których mowa w art. 19 ust. 1, operatora będącego samorządowym zakładem budżetowym oraz przewoźnika;
2) liczbę operatorów wykonujących publiczny transport zbiorowy, wybranych w jednym z trybów, o których mowa w art. 19 ust. 1;
3) liczbę przewoźników wykonujących publiczny transport zbiorowy;
4) łączną liczbę przewiezionych pasażerów w publicznym transporcie zbiorowym oraz łączny przebieg na wszystkich liniach komunikacyjnych;
5) liczbę dworców i przystanków na liniach komunikacyjnych, na których jest wykonywany publiczny transport zbiorowy;
6) czas trwania umów o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
7) kwoty rekompensat, które otrzymali operatorzy. 2. Marszałek województwa, na podstawie otrzymanych informacji, przygotowuje zbiorczą informację dotyczącą publicznego transportu zbiorowego na całym obszarze objętym swoją właściwością, z podziałem na transport autobusowy i kolejowy. 3. W terminie do dnia 31 marca każdego roku, marszałek województwa przekazuje zbiorczą informację ministrowi właściwemu do spraw transportu. 3a. Minister właściwy do spraw transportu udostępnia zbiorcze informacje otrzymane od marszałków województw w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu. 4. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane na formularzu zgodnym ze wzorem określonym przez ministra właściwego do spraw transportu. 5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji dotyczących publicznego transportu zbiorowego, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wzory formularzy do przekazywania tych informacji, uwzględniając konieczność zapewnienia monitorowania i oceny funkcjonowania jakości i finansowania pub- licznego transportu zbiorowego.

Art. 49a. Osoba wykonująca przewóz osób w publicznym transporcie zbiorowym, z wyłączeniem transportu kolejowego, podczas kierowania środkami transportu i w związku z kierowaniem nimi korzysta z ochrony przewidzianej dla funkcjonariusza publicznego na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17, 1228, 1907 i 1965). Rozdział 6 Finansowanie publicznego transportu zbiorowego

Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w szczególności na:
1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego lub
2) przekazaniu operatorowi dopłaty, o której mowa w art. 55, lub
3) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
4) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

Art. 50a. 1. Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach pasażerskich. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy. 2. Rada powiatu może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w powiatowych przewozach pasażerskich. 3. Sejmik województwa może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w wojewódzkich przewozach pasażerskich. 4. Minister właściwy do spraw transportu może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym.

Art. 50b. Ceny, o których mowa w art. 50a, mają charakter cen maksymalnych.

1. W związku z obowiązkiem stosowania ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym autobusowym i kolejowym operatorowi i przewoźnikowi przysługuje dopłata do utraconych przychodów z tego tytułu. 2. Kwotę dopłaty stanowi różnica pomiędzy wartością sprzedaży biletów z ulgami ustawowymi obliczona według cen nieuwzględniających tych ulg a wartością sprzedaży tych biletów w cenach uwzględniających te ulgi. Kwotę dopłaty do ceny biletów z ulgami ustawowymi oblicza się po uprzednim obniżeniu cen biletów o wymiar ulg i zniżek o charakterze komercyjnym oraz ulg ustanowionych przez organizatora na obszarze jego właściwości, o ile zostały ustanowione. 3. Dopłata, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy uprawnień do ulgowych przejazdów realizowanych w ramach komunikacji miejskiej. 4. Przekazywanie środków dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu autobusowego jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej. W celu realizacji zadania wojewoda zawiera z marszałkiem województwa umowę, o której mowa w art. 150 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, 1572, 1717, 1756 i 1907 oraz z 2025 r. poz. 39), oraz przekazuje marszałkowi województwa środki na realizację zadania w postaci dotacji celowej z budżetu państwa. 5. Przekazanie operatorowi lub przewoźnikowi dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu autobusowego następuje na wniosek i po weryfikacji dokumentów potwierdzających wysokość utraconych przychodów z tego tytułu, przeprowadzonej przez właściwego marszałka województwa. 6. Prawa i obowiązki stron w zakresie dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu autobusowego, w tym w szczególności: tryb i sposób wypłaty, rozliczenia i zwrotu, wzór rozliczenia oraz zasady kontroli wysokości jej kwoty, określa umowa o dopłatę z tytułu utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego autobusowego, zawarta pomiędzy operatorem lub przewoźnikiem a właściwym marszałkiem województwa. 7. Właściwość miejscową samorządu województwa do podpisania umowy, o której mowa w ust. 6, ustala się odpowiednio według siedziby organizatora albo miejsca zamieszkania lub siedziby przewoźnika. 8. Uprawnienie do otrzymania dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu autobusowego nabywa operator lub przewoźnik, który:
1) posiada zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lub zaświadczenie na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, o którym mowa w art. 28;
2) stosuje kasy rejestrujące umożliwiające określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;
3) zawarł umowę, o której mowa w ust. 6. 9. Dopłata, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu autobusowego nie dotyczy przejazdów dzieci do lat 4, objętych ulgą 100%, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 380). 10. Dopłata, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu kolejowego jest wypłacana z budżetu państwa przez ministra właściwego do spraw transportu w postaci dotacji przedmiotowej. 11. Uprawnienie do otrzymania dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu kolejowego nabywa operator lub przewoźnik, który:
1) posiada licencję, o której mowa w art. 43 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, i jednolity certyfikat bezpieczeństwa lub świadectwo bezpieczeństwa, o których mowa w art. 17e tej ustawy;
2) stosuje kasy rejestrujące umożliwiające określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;
3) spełnia wymogi do udzielenia dotacji przedmiotowej do krajowych kolejowych przewozów pasażerskich określone przepisami dotyczącymi szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych. 12. W rozliczeniach dopłaty, o której mowa w ust. 1, przedstawia się rzeczywistą wartość i wymiar ulg udzielonych uprawnionym pasażerom.

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50,
poz. 601, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 4 otrzymuje brzmienie:
„Art. 4. Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego, o
którym mowa w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o
publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. Nr 5 poz. 13), mogą
wydawać regulaminy określające warunki obsługi podróżnych,
odprawy oraz przewozu osób i rzeczy.”;
2) w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
,,1. Przewóz może być wykonywany przez kilku przewoźników tej
samej lub różnych gałęzi transportu na podstawie jednej umowy
przewozu i jednego dokumentu przewozowego, a w regularnym
przewozie osób w publicznym transporcie zbiorowym, przewoźnicy mogą realizować te przewozy w ramach zintegrowanego
systemu taryfowo-biletowego lub innego wspólnego dokumentu
przewozu; odpowiedzialność przewoźników jest solidarna.”;
3) w art. 8 w ust. 1:
a) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) ministra właściwego do spraw transportu, a w odniesieniu do
wojewódzkiego, powiatowego albo gminnego regularnego
przewozu osób odpowiednio przez wojewodę, starostę, wójta
albo burmistrza (prezydenta miasta) – ze względu na potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa albo w przypadku
klęski żywiołowej,”,
b) w pkt 2 uchyla się lit. d;
4) w art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Przewoźnik powinien podejmować działania ułatwiające podróżnym, w szczególności osobom o ograniczonej zdolności ruchowej
oraz osobom niepełnosprawnym, korzystanie ze środków transportowych.”;
5) w art. 15 ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:
„5. W odniesieniu do gminnego regularnego przewozu osób oraz
przewozów osób i bagażu taksówkami przepisy porządkowe
określa rada gminy, a na terenie miasta stołecznego Warszawy –
Rada miasta stołecznego Warszawy.
6. W odniesieniu do powiatowego regularnego przewozu osób przepisy porządkowe określa rada powiatu, a w odniesieniu do wojewódzkiego regularnego przewozu osób – sejmik województwa.”;
6) art. 16 otrzymuje brzmienie:
„Art. 16. 1. Umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd
przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych
przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie
ich nieustalenia – przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym.
2. Na bilecie, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się:
1) nazwę przewoźnika lub organizatora publicznego transportu
zbiorowego,
2) relację lub strefę przejazdu,
3) wysokość należności za przejazd,
4) zakres uprawnień pasażera do ulgowego przejazdu.
3. Na bilecie mogą być umieszczane inne informacje, w tym dane
osobowe pasażera, jeżeli jest to niezbędne dla przewoźnika lub
organizatora w regularnym przewozie osób.
4. Dane i informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, zapisywane są w
pamięci elektronicznej biletu, jeżeli bilet ma formę elektroniczną.”;
7) w art. 17 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Przepisy ust. 1–4 nie dotyczą komunikacji miejskiej.”;
8) w art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przejazdów odbywanych na
podstawie biletów uprawniających do przejazdów wielokrotnych
oraz w komunikacji miejskiej.”;
9) art. 33a otrzymuje brzmienie:
„Art. 33a. 1. Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego
albo osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym w widocznym miejscu, może dokonywać
kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu.
2. Identyfikator, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1) nazwę przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego,
2) numer identyfikacyjny osoby dokonującej kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu,
3) zdjęcie kontrolującego,
4) zakres upoważnienia,
5) okres ważności,
6) pieczęć i podpis wystawcy (przewoźnika lub organizatora
publicznego transportu zbiorowego).
3. W razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu
przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego
albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność
za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty.
4. W razie stwierdzenia braku ważnego dokumentu poświadczającego uprawnienie do bezpłatnego albo ulgowego przejazdu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo
osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty.
Pobrana należność za przewóz i opłata dodatkowa, po uiszczeniu
opłaty manipulacyjnej odpowiadającej kosztom poniesionym
przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego, podlegają zwrotowi, a w przypadku wezwania do zapłaty
– umorzeniu, w przypadku udokumentowania przez podróżnego,
nie później niż w terminie 7 dni od dnia przewozu, uprawnień do
bezpłatnego lub ulgowego przejazdu.
5. W razie posiadania przez podróżnego ważnego dokumentu przewozu, którego nie miał podczas przejazdu, do zwrotu i umarzania
należności za przewóz i opłaty dodatkowej stosuje się przepis ust.
4 zdanie drugie.
6. Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego
może określić w regulaminie przewozu lub taryfie obniżenie wysokości opłaty dodatkowej w razie natychmiastowego jej uiszczenia lub w terminie wyznaczonym w wezwaniu do zapłaty.
7. Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego
albo osoba przez niego upoważniona ma prawo:
1) w razie odmowy zapłacenia należności – żądać okazania dokumentu umożliwiającego stwierdzenie tożsamości podróżnego,
2) w razie niezapłacenia należności i nieokazania dokumentu –
ująć podróżnego i niezwłocznie oddać go w ręce Policji lub
innych organów porządkowych, które mają zgodnie z przepisami prawo zatrzymania podróżnego i podjęcia czynności
zmierzających do ustalenia jego tożsamości,
3) w razie uzasadnionego podejrzenia, że dokument przewozu
albo dokument uprawniający do przejazdu bezpłatnego lub
ulgowego jest podrobiony lub przerobiony – zatrzymać dokument za pokwitowaniem oraz przesłać go prokuratorowi
lub Policji, z powiadomieniem wystawcy dokumentu.
8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, do czasu przybycia
funkcjonariusza Policji lub innych organów porządkowych, podróżny obowiązany jest pozostać w miejscu przeprowadzania
kontroli albo w innym miejscu wskazanym przez przewoźnika lub
organizatora publicznego transportu zbiorowego albo osobę przez
niego upoważnioną.”;
10) art. 34 otrzymuje brzmienie:
„Art. 34. 1. Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób w transporcie
drogowym jest obowiązany zgłaszać na piśmie właściwemu organizatorowi zmiany dotyczące rozkładu jazdy, nie później niż w
terminie 30 dni przed dniem aktualizacji rozkładów jazdy w określonych terminach.
2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
1) tryb zatwierdzania rozkładów jazdy,
2) treść rozkładów jazdy,
3) sposób i terminy ogłaszania oraz aktualizacji rozkładów jazdy,
4) warunki ponoszenia kosztów związanych z zamieszczaniem
informacji dotyczących rozkładów jazdy oraz podawaniem
rozkładów jazdy do publicznej wiadomości
– mając na uwadze zróżnicowanie wysokości kosztów przewoźników w zależności od ich udziału w przewozach, a także zróżnicowanie rodzajów środków transportowych wykorzystywanych w publicznym transporcie zbiorowym.”;
11) w art. 34a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W odniesieniu do gminnego, powiatowego i wojewódzkiego regularnego przewozu osób, przepisy, o których mowa w ust. 1, określają odpowiednio rada gminy, rada powiatu albo sejmik województwa, a w mieście stołecznym Warszawie – Rada miasta stołecznego Warszawy.”;
12) po rozdziale 10 dodaje się rozdział 10a w brzmieniu:
,,Rozdział 10a
Przepisy karne
Art. 87a. Podróżny, który w czasie kontroli dokumentów przewozu osób lub
bagażu, mimo braku odpowiedniego dokumentu przewozu, odmawia zapłacenia należności i okazania dokumentu, umożliwiającego stwierdzenie jego tożsamości, podlega karze grzywny.
Art. 87b. Podróżny, który w czasie kontroli dokumentów przewozu osób lub
bagażu nie pozostał w miejscu przeprowadzania kontroli albo w
innym miejscu wskazanym przez przewoźnika lub organizatora
publicznego transportu zbiorowego albo osobę przez niego upoważnioną do czasu przybycia funkcjonariusza Policji lub innych
organów porządkowych, podlega karze grzywny.
Art. 87c. Orzekanie w sprawach określonych w art. 87a i 87b następuje w
trybie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.”.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr
125, poz. 874, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4:
a) pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„7) międzynarodowy przewóz regularny – publiczny przewóz
osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, realizowany w całości lub w części poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;”,
b) uchyla się pkt 7a;
2) w art. 18 ust. 1 i 1a otrzymują brzmienie:
„1. Wykonywanie:
1) przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie
drogowym – wymaga zezwolenia wydanego, w zależności od
zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez:
a) wójta, burmistrza albo prezydenta miasta – na wykonywanie przewozów na obszarze gminy (miasta),
b) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono
realizację zadań w zakresie przewozów – na wykonywanie
przewozów na obszarze objętym porozumieniem,
c) zarząd związku międzygminnego – na linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej na obszarze gmin tworzących związek międzygminny,
d) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu
z właściwym starostą ze względu na planowany zasięg
przewozów – na wykonywanie przewozów na obszarze
miasta i sąsiedniego powiatu,
e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany
zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów na obszarze powiatu, z wyłączeniem przewozów określonych w
lit. a–d,
f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany zasięg przewozów – na
wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar
jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar
województwa,
g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo
miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu
z marszałkami województw właściwymi ze względu na
planowany zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego województwa;
2) przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w międzynarodowym transporcie drogowym - wymaga
zezwolenia wydanego przez:
a) Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii
komunikacyjnych wykraczających poza obszar państw
członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
b) Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - dla linii
komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw.
1a. Nie wymaga uzyskania zezwolenia:
1) tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku
klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach
wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy;
2) wykonywanie przewozów regularnych specjalnych organizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego w krajowym transporcie drogowym – o ile w środkach transportu
znajduje się dokument stwierdzający uprawnienie do ich wykonywania.”;
3) uchyla się art. 18a i 18b;
4) w art. 21 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) 5 lat – na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych
lub międzynarodowych przewozów regularnych;”;
5) w art. 22:
a) uchyla się ust. 1 i 1a,
b) w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„4) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków zlokalizowanych przy drogach publicznych z ich właścicielami lub zarządzającymi.”;
6) art. 22a otrzymuje brzmienie:
„Art. 22a. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić wydania zezwolenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, w przypadku gdy:
1) wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących
przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających
w jego bezpośredniej dyspozycji;
2) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie
z posiadanym zezwoleniem.”;
7) w art. 41 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wydania
wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego
specjalnego, przewozu wahadłowego, przewozu okazjonalnego lub międzynarodowego przewozu regularnego;”;
8) w art. 46 w ust. 1 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie:
„b) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia
na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,”;
9) w art. 80:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W ewidencji gromadzi się:
1) dane o przedsiębiorcach oraz o kierowcach:
a) imię i nazwisko lub oznaczenie przedsiębiorcy,
b) imię i nazwisko kierowcy,
c) adres zamieszkania lub oznaczenie siedziby przedsiębiorcy
oraz adres zamieszkania kierowcy,
d) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), a w przypadku osoby
nieposiadającej tego numeru – nazwę i numer dokumentu
potwierdzającego tożsamość oraz nazwę organu, który
wydał ten dokument,
e) numer identyfikacji statystycznej REGON;
2) informacje dotyczące uprawnienia do wykonywania przewozów:
a) rodzaj, zakres oraz datę uzyskania uprawnienia,
b) numer uprawnienia,
c) nazwę organu, który wydał uprawnienie;
3) informacje dotyczące stwierdzonych naruszeń, o których
mowa w art. 92 i 92a.”,
b) uchyla się ust. 2a,
c) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„4. Główny Inspektor udostępnia zainteresowanym organom uprawnionym do wydawania licencji, zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, zaświadczeń na wykonywanie
przewozów drogowych na potrzeby własne, zaświadczeń na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego lub potwierdzeń
zgłoszenia przewozu, o których mowa w przepisach ustawy z
dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym
(Dz. U. Nr 5, poz. 13), dane i informacje, o których mowa w ust.
2, dotyczące naruszeń dokonanych na obszarze właściwości tych
organów lub naruszeń dokonanych przez przewoźników, którym
organy te wydały dokumenty.”;
10) w art. 87 w ust. 1 w pkt 2:
a) lit. a otrzymuje brzmienie:
„a) przy wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego
i międzynarodowego przewozu regularnego – odpowiednie
zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z aktualnym rozkładem jazdy i formularz jazdy, jeżeli są one wymagane,”,
b) w lit. e średnik zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się lit. f w brzmieniu:
„f) dokumenty wymagane w publicznym transporcie zbiorowym;”;
11) w art. 89 w ust. 1:
a) pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„7) upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 – w odniesieniu do przewozów regularnych specjalnych i międzynarodowych przewozów regularnych;”,
b) dodaje się pkt 8 w brzmieniu:
„8) strażnicy straży gminnych – w odniesieniu do publicznego
transportu zbiorowego w zakresie określonym ustawą z dnia
16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.”;
12) w art. 92 w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
„1a) o publicznym transporcie zbiorowym;”;
13) po art. 95 dodaje się art. 95a w brzmieniu:
„Art. 95a. 1. Kto, będąc przedsiębiorcą:
1) nie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w terminie 14 dni od dnia ich powstania,
2) nie zwraca licencji lub wypisów z licencji organowi, który
udzielił licencji w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja
o cofnięciu licencji stała się ostateczna
– podlega karze pieniężnej w wysokości 1 000 zł.
2. Kary, o których mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawach udzielenia licencji.
3. Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2,
przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia
przedsiębiorcy tej decyzji.
4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód organu właściwego w sprawach udzielenia licencji.”;
14) uchyla się rozdział 11a „Przepisy karne”;
15) w załączniku do ustawy, w tabeli, po lp. 2.9 dodaje się lp. 2a w brzmieniu:

(tabela w załączniku)

W ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16,
poz. 94, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) infrastruktury kolejowej obejmującej linie kolejowe o szerokości torów
mniejszej niż 1.435 mm i przewoźników kolejowych korzystających z tej
infrastruktury kolejowej, z wyjątkiem rozdziałów 4a, 5b–8, art. 5 ust. 3–6,
art. 9, art. 13 ust. 1 oraz art. 59–64.”;
2) w art. 4:
a) po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu:
„4a) plan transportowy – plan zrównoważonego rozwoju publicznego
transportu zbiorowego opracowany przez organizatora publicznego
transportu zbiorowego i ogłoszony zgodnie z ustawą z dnia 16 grudnia
2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. Nr 5, poz. 13);”,
b) pkt 19 otrzymuje brzmienie:
,,19) umowa o świadczenie usług publicznych – umowa o świadczenie
usług publicznych w zakresie publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie
zbiorowym;”,
c) po pkt 19 dodaje się pkt 19a–19d w brzmieniu:
,,19a) organizator publicznego transportu kolejowego – organizator publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym w zakresie odnoszącym się do pasażerskich przewozów kolejowych;
19b) operator publicznego transportu kolejowego – operator publicznego
transportu zbiorowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.
o publicznym transporcie zbiorowym w zakresie odnoszącym się do pasażerskich przewozów kolejowych;
19c) przewóz o charakterze użyteczności publicznej – przewóz o charakterze użyteczności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia
2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym;
19d) umowa o udostępnienie infrastruktury kolejowej – umowa zawarta
pomiędzy zarządcą infrastruktury a przewoźnikiem określająca trasy
przejazdów, zasady korzystania z infrastruktury oraz standard jakości
dostępu do infrastruktury;”,
d) uchyla się pkt 20,
e) po pkt 20 dodaje się pkt 20a w brzmieniu:
„20a) wojewódzkie przewozy pasażerskie – wojewódzkie przewozy pasażerskie w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym
transporcie zbiorowym;”,
f) po pkt 22 dodaje się pkt 22a w brzmieniu:
„22a) pasażerski przewóz okazjonalny – jednorazowy przewóz w zakresie
pasażerskiego transportu kolejowego mający na celu zaspokojenie potrzeb przewozowych nieprzewidzianych w realizowanych na danej linii
przewozach w ramach umowy o świadczenie usług publicznych lub na
podstawie decyzji o przyznaniu otwartego dostępu;”,
g) w pkt 49 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 50 w brzmieniu:
„50) otwarty dostęp – uprawnienie do wykonywania kolejowych przewozów pasażerskich na podstawie decyzji o przyznaniu otwartego dostępu.”;
3) po art. 5a dodaje się art. 5b i 5c w brzmieniu:
„Art. 5b. Na wniosek organizatora publicznego transportu kolejowego zarządca przygotowuje i przedstawia informacje:
1) niezbędne do opracowania projektu planu transportowego;
2) dotyczące przepustowości infrastruktury danej trasy i standardu jakości dostępu danej linii kolejowej oraz zakres planowanych remontów oraz inwestycji infrastruktury kolejowej
służące do określenia warunków umowy o świadczenie usług publicznych.
Art. 5c. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb udzielania przez zarządcę infrastruktury organizatorowi publicznego transportu kolejowego informacji, o
których mowa w art. 5b, mając na uwadze potrzebę zapewnienia
danych niezbędnych do opracowania planu transportowego oraz
do określenia warunków umowy o świadczenie usług publicznych, a także konieczność przeprowadzenia właściwych analiz.”;
4) w art. 9 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) przystąpi do spółki wojewódzkich przewozów pasażerskich, która
przejmie, w celu dalszej eksploatacji, przewidzianą do likwidacji linię
kolejową lub odcinek linii kolejowej, jako wkład niepieniężny.”;
5) w art. 13 w ust. 1 w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 i 10
w brzmieniu:
,,9) wydawanie decyzji w sprawie otwartego dostępu;
10) rozpatrywanie spraw dotyczących pasażerskich przewozów okazjonalnych.”;
6) w art. 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Z obowiązku uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa zwolnieni są
zarządcy, których linie kolejowe są funkcjonalnie oddzielone od
reszty systemu kolejowego i przeznaczone do prowadzenia pasażerskich przewozów aglomeracyjnych i wojewódzkich przewozów pasażerskich w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16
grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym oraz zarządcy prywatnej infrastruktury kolejowej, która jest wyłącznie
użytkowana przez właścicieli do prowadzenia własnych przewozów towarowych.”;
7) w art. 25u ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„2. Przepisy Umowy zbiorowej, o której mowa w ust. 1, stosuje się również do
czasu pracy pracowników kolei wykonujących interoperacyjne usługi transgraniczne w ramach transgranicznych przewozów pasażerskich, transgranicznych przewozów towarowych w odległości nie większej niż 15 kilometrów od granicy oraz przewozów między granicznymi stacjami kolejowymi:
Rzepin, Tuplice, Zebrzydowice.
3. Przez transgraniczne przewozy pasażerskie, o których mowa w ust. 2, rozumie się wojewódzkie przewozy pasażerskie, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym
realizowane w strefie transgranicznej.”;
8) po rozdziale 5a dodaje się rozdziały 5b–5d w brzmieniu:
,,Rozdział 5b
Przewozy kolejowe o charakterze użyteczności publicznej
Art. 28p. Umowy o świadczenie usług publicznych zawierane są przez organizatorów publicznego transportu kolejowego wyłącznie na podstawie i w zakresie określonym w obowiązujących planach transportowych.
Rozdział 5c
Otwarty dostęp dla pasażerskich przewozów kolejowych
Art. 28q. Przewóz osób w transporcie kolejowym niebędący przewozem o
charakterze użyteczności publicznej może być wykonywany
przez przewoźnika kolejowego na podstawie decyzji o przyznaniu otwartego dostępu.
Art. 28r. 1. Decyzję w sprawie wykonywania przez przewoźnika kolejowego
przewozów w ramach otwartego dostępu na danej trasie wydaje,
za opłatą, Prezes UTK na podstawie wniosku złożonego przez
przewoźnika kolejowego, po przeprowadzeniu analizy wpływu
działalności określonej we wniosku na warunki ekonomiczne
usług świadczonych na tej samej linii na podstawie umowy o
świadczenie usług publicznych.
2. Decyzja o przyznaniu otwartego dostępu jest wydawana na okres
nieprzekraczający 5 lat.
3. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.
Art. 28s. W decyzji o przyznaniu otwartego dostępu określa się w szczególności:
1) przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres;
2) linię kolejową lub linie kolejowe, na których mają być realizowane przewozy w ramach otwartego dostępu;
3) okres, na jaki decyzja została wydana;
4) warunki oraz zakres wykorzystywania dostępu do linii kolejowej lub linii kolejowych.
Art. 28t. 1. Prezes UTK cofa decyzję o przyznaniu otwartego dostępu w przypadku:
1) wystąpienia rażącego naruszenia warunków określonych w decyzji;
2) zaprzestania wykonywania przewozów przez co najmniej 6
miesięcy z przyczyn leżących po stronie przewoźnika kolejowego.
2. Decyzja o przyznaniu otwartego dostępu wygasa w przypadku:
1) cofnięcia uprawnienia do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie transportu kolejowego;
2) likwidacji albo ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, któremu
decyzja została wydana;
3) upływu okresu, na jaki decyzja została wydana;
4) zrzeczenia się wykonywania przewozu przez przewoźnika,
któremu decyzja została wydana, i wydania decyzji o jej wygaśnięciu.
Art. 28u. W przypadku odwołań od decyzji, o których mowa w art. 28r ust. 1
oraz art. 28t, przepis art. 14 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 28w. Prezes UTK dokonuje okresowej kontroli działalności przewoźników kolejowych wykonujących usługę w ramach otwartego dostępu w zakresie warunków jej wykonywania określonych w decyzji o przyznaniu otwartego dostępu.
Art. 28x. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
1) dokumenty i informacje, jakie należy dołączyć do wniosku o
wydanie decyzji o przyznaniu otwartego dostępu;
2) wysokość opłaty za wydanie decyzji o przyznaniu otwartego
dostępu, która nie może być wyższa niż równowartość w złotych 5.000 euro.
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia:
1) zakres danych i informacji niezbędnych do wydania decyzji o
przyznaniu otwartego dostępu;
2) zakres i pracochłonność czynności do przeprowadzenia analizy, o której mowa w art. 28r ust. 1;
3) okres ważności decyzji o przyznaniu otwartego dostępu;
4) zasięg wykonywanego przewozu.
Rozdział 5d
Przewozy okazjonalne
Art. 28y. Okazjonalny przewóz na linii kolejowej realizowany jest w granicach wolnej przepustowości infrastruktury.
Art. 28z. 1. Podmiot zainteresowany realizowaniem przewozu okazjonalnego
składa wniosek do zarządcy co najmniej na 7 dni przed planowanym przewozem.
2. Zarządca, w ramach wolnej przepustowości infrastruktury,
uwzględnia wniosek i określa szczegóły wykonania przewozu w
umowie o udostępnienie infrastruktury kolejowej.”;
9) w art. 29:
a) po ust. 1b dodaje się ust. 1c i 1d w brzmieniu:
,,1c. Przewoźnik kolejowy nabywa prawo do korzystania z przydzielonych
w rozkładzie jazdy tras pociągów po zawarciu umowy o udostępnienie
infrastruktury kolejowej. W zakresie pasażerskich przewozów kolejowych zarządca zawiera umowę o udostępnienie infrastruktury z przewoźnikiem kolejowym, który zawarł umowę o świadczenie usług publicznych, uzyskał decyzję o przyznaniu otwartego dostępu albo
uwzględniono jego wniosek na wykonanie przewozu okazjonalnego.
1d. Przydzielenie trasy przejazdów pociągu przez zarządcę infrastruktury w
zakresie pasażerskich przewozów kolejowych możliwe jest na podstawie:
1) umowy o świadczenie usług publicznych;
2) decyzji o przyznaniu otwartego dostępu;
3) uwzględnionego wniosku na wykonanie przewozu okazjonalnego.”,
b) uchyla się ust. 3,
c) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
,,3a. W zakresie pasażerskich przewozów kolejowych zarządca w okresie
obowiązywania umowy o udostępnienie infrastruktury kolejowej albo
umowy ramowej obowiązany jest zachować parametry linii kolejowej i
czas przejazdu pociągów zgodnie z danymi przekazanymi organizatorom publicznego transportu kolejowego w trybie art. 5b.”;
10) w art. 30:
a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
,,1a. W zakresie pasażerskich przewozów kolejowych, zarządca planuje
trasy pociągów w rozkładzie jazdy pociągów na podstawie zawartych
umów o świadczenie usług publicznych lub decyzji o przyznaniu otwartego dostępu.”;
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
,,2. Zarządca przydziela trasy pociągów przewoźnikom kolejowym uwzględniając:
1) pierwszeństwo przewozu osób;
2) ogłoszone plany transportowe lub zawarte umowy o świadczenie usług publicznych;
3) obowiązek wykonywania przewozu nałożony przepisami
prawa przewozowego;
4) umowy ramowe w zakresie przewozu rzeczy.”,
c) uchyla się ust. 2a,
d) ust. 2b otrzymuje brzmienie:
,,2b. Zarządca przed dokonaniem przydziału tras pociągów w rozkładzie
jazdy dla przewozu osób dokonuje, w miarę potrzeby, koordynacji połączeń z udziałem zainteresowanych przewoźników.”,
e) uchyla się ust. 2c,
f) ust. 5b otrzymuje brzmienie:
„5b. Zmiany rozkładu jazdy nieprzewidziane w trakcie jego tworzenia są wprowadzane z inicjatywy zarządcy infrastruktury lub na
wniosek przewoźnika. Zmiana rozkładu jazdy pociągów następuje o północy w drugą sobotę czerwca. Zarządcy mogą uzgodnić
inne daty; w przypadku gdy może to naruszyć ruch międzynarodowy, informują o tym organy krajowe właściwe w sprawie kontroli granicznej i kontroli celnej oraz Komisję Europejską.”,
g) ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. Przydział tras pociągów na okres krótszy niż czas obowiązywania
rozkładu jazdy pociągów, na które przewoźnik złożył wnioski w
innym niż określony w ust. 1 terminie, może nastąpić wyłącznie w
miarę wolnej zdolności przepustowej.”;
11) w art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Sposób i warunki korzystania z tras pociągów przydzielonych w
rozkładzie jazdy pociągów określa umowa, o której mowa w art.
29 ust. 1c.”;
12) w art. 33 ust. 4a otrzymuje brzmienie:
„4a. Zarządca może stosować minimalną stawkę jednostkową opłaty podstawowej. Minimalną stawkę stosuje się na jednakowych zasadach wobec
wszystkich przewoźników kolejowych osób za korzystanie z infrastruktury
kolejowej związane z działalnością wykonywaną zgodnie z umową o
świadczenie usług publicznych.”;
13) w art. 37 w ust. 2 uchyla się pkt 1;
14) uchyla się art. 39–40a;
15) w art. 66 w ust. 1 w pkt 1 po lit. c średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się
lit. d i e w brzmieniu:
„d) nie przedstawi organizatorowi publicznego transportu kolejowego informacji, o których mowa w art. 5b,
e) wbrew ustawowym przesłankom wyraził zgodę na realizowanie przejazdu okazjonalnego;”.

1. Podmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej mogą ją nadal wykonywać na podstawie posiadanych uprawnień, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r. 2. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2016 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2017 r. 3. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2017 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2018 r. 4. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2018 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2019 r. 5. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2019 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2020 r. 6. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2020 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2021 r. 7. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2021 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2022 r. 8. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2022 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2023 r. 9. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2023 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31 grudnia 2025 r. 10. Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2025 r., wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 30 czerwca 2026 r.