Ustawa z dnia 14 września 2012 r. o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią

1. Przepisy ustawy stosuje się do produktów związanych z energią, dla których wymagania dotyczące sporządzania dokumentacji technicznej oraz stosowania etykiet i kart informacyjnych produktów określają akty Komisji Euro- pejskiej wydane na podstawie kompetencji delegowanych przez Parlament Europejski i Radę, zwane dalej „aktami delegowanymi”. 2. Minister właściwy do spraw energii ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz aktów delegowanych. 2a. Przepisy ustawy stosuje się także do urządzeń biurowych, dla których wymagania dotyczące efektywności energetycznej i ich znakowania określa umowa między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych (Dz. Urz. UE L 63 z 06.03.2013, str. 7), zwana dalej „umową”. 3. Przepisów ustawy nie stosuje się do produktów i środków transportu, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1369.

Art. 2a. Minister właściwy do spraw energii prowadzi działania edukacyjno-informacyjne na temat etykietowania energetycznego produktów związanych z energią w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2017/1369.

1. W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 3 ust. 1–3 i 5, art. 4 ust. 1, 2, 4 i 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 lit. a oraz c–e rozporządzenia (UE) 2017/1369, lub obowiązków, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2, organ kontrolujący zwraca się do dostawcy lub sprzedawcy o:
1) usunięcie niezgodności lub
2) wstrzymanie sprzedaży produktu związanego z energią, lub
3) wycofanie produktu związanego z energią z obrotu lub z użytku, lub
4) wycofanie produktu związanego z energią od użytkowników, lub
5) wstrzymanie się z udostępnianiem produktu związanego z energią, lub
6) zaprzestanie reklamowania produktu związanego z energią
– oraz przedstawienie dowodów podjętych działań w terminie określonym przez organ kontrolujący. 2. Jeżeli dostawca lub sprzedawca nie przedstawi, w terminie ustalonym przez organ kontrolujący, dowodów podjętych działań lub w wyniku kontroli stwierdzono, że działania takie nie zostały podjęte, organ kontrolujący wydaje decyzję:
1) nakazującą sprzedawcy wstrzymanie sprzedaży produktu związanego z energią,
2) nakazującą dostawcy wycofanie z obrotu lub użytku produktu związanego z energią,
3) nakazującą usunięcie niezgodności,
4) nakazującą wycofanie produktu związanego z energią od użytkowników,
5) zakazującą udostępniania produktu związanego z energią,
6) zakazującą reklamowania produktu związanego z energią
– w terminie określonym przez organ kontrolujący. 18.03.2020 3. Organ kontrolujący może przeprowadzić kontrolę w celu ustalenia, czy dostawca lub sprzedawca wykonał decyzję, o której mowa w ust. 2.

1. W przypadku stwierdzenia, że produkt związany z energią nie spełnia wymagań określonych w etykiecie lub w karcie informacyjnej produktu, opłaty związane z badaniami, o których mowa w art. 13 ust. 2 lub 3, oraz oceną dokumentacji ponosi dostawca. 2. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, organ kontrolujący ustala, w drodze decyzji, na podstawie kosztów poniesionych w związku z badaniami produktu związanego z energią oraz oceną jego dokumentacji. 3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa. Rozdział 3a Kontrola realizacji programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych

Art. 16a. 1. Kontrolę realizacji programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych przeprowadza Prezes UKE u uczestnika programu w rozumieniu art. 3 lit. b rozporządzenia (WE) nr 106/2008, zwanego dalej „uczestnikiem programu”. 2. Kontrola, o której mowa w ust. 1, polega na sprawdzeniu prawidłowości posługiwania się przez uczestnika programu wspólnym logo w rozumieniu art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) nr 106/2008, zgodnie z wymaganiami określonymi w umowie.

Art. 16b. 1. Kontrola, o której mowa w art. 16a ust. 1, jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez Prezesa UKE. 2. Osobom upoważnionym przez Prezesa UKE przysługuje, po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, prawo:
1) wstępu do obiektów oraz pomieszczeń uczestnika programu; 18.03.2020
2) dostępu do urządzeń biurowych, dokumentów oraz innych danych niezbędnych do przeprowadzenia kontroli, a także sporządzania ich kopii;
3) czasowego zajęcia urządzenia biurowego w celu przeprowadzenia badań w zakresie spełnienia przez to urządzenie wymagań określonych w umowie. 3. Czasowe zajęcie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, następuje nieodpłatnie. 4. Z kontroli sporządza się protokół podpisany przez osobę przeprowadzającą kontrolę. Protokół podpisuje także uczestnik programu, u którego przeprowadzono kontrolę, lub osoba przez niego upoważniona.

Art. 16c. 1. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 16a ust. 1, stwierdzono, że uczestnik programu nie wypełnia zobowiązań wynikających z umowy, Prezes UKE wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa uczestnika programu do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień. 2. Usunięcie nieprawidłowości lub udzielenie wyjaśnień następuje w terminie do 30 dni od dnia doręczenia uczestnikowi programu zaleceń pokontrolnych. 3. Jeżeli po upływie 30 dni od dnia doręczenia uczestnikowi programu zaleceń pokontrolnych nie zostaną usunięte nieprawidłowości lub udzielone wyjaśnienia okażą się niewystarczające, Prezes UKE wydaje decyzję, w której nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, oraz może:
1) wskazać środki, jakie powinien zastosować uczestnik programu w celu usunięcia nieprawidłowości;
2) określić termin, w którym nieprawidłowości mają być usunięte. 4. Prezes UKE informuje niezwłocznie Komisję Europejską o wydanych zaleceniach pokontrolnych oraz decyzji, o której mowa w ust. 3.

Art. 16d. 1. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie biurowe nie spełnia wymagań określonych w umowie, za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3, pobiera się opłaty. 2. Opłatę za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3, ponosi uczestnik programu, którego urządzenie biurowe nie spełnia wymagań określonych w umowie. 3. Wysokość opłaty za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3, ustala Prezes UKE na podstawie uzasadnionych kosztów tych badań, z uwzględnieniem rodzaju badanego urządzenia biurowego oraz zakresu przeprowadzonych badań. 18.03.2020 4. Wpływy z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa. 5. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie biurowe spełnia wymagania określone w umowie, opłaty za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3, ponosi Skarb Państwa. 6. Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozdział 4 Kary pieniężne

1. Karze pieniężnej podlega ten, kto:
1) nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 1–3 i 5, art. 4 ust. 1, 2, 4 i 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 lit. a oraz c–e rozporządzenia (UE) 2017/1369, lub obowiązków, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2;
2) uniemożliwia lub utrudnia organowi kontrolującemu przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 12;
3) nie wykonał decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 2, w terminie określonym przez organ kontrolujący. 2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, kara pieniężna wynosi od jednokrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, kara pieniężna wynosi od dwukrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2. 4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, organ kontrolujący. 5. Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, ustala się, uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków. 6. Termin zapłaty kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej stała się ostateczna. 18.03.2020 7. Należności pieniężne z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. 8. Egzekucja kary pieniężnej następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji należności pieniężnych. 9. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.2)).

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151,
poz. 1219, z późn. zm. ) w art. 3 w ust. 1 po pkt 1c dodaje się pkt 1d w brzmieniu:
„1d) kontrola produktów wykorzystujących energię wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku w zakresie wymienionym w następujących aktach delegowanych:
a) rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1059/2010 z dnia
28 września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla zmywarek do naczyń dla gospodarstw
domowych (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 1),
b) rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1060/2010 z dnia
28 września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla urządzeń chłodniczych dla gospodarstw
domowych (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 17),
c) rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1061/2010 z dnia
28 września 2010 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla pralek dla gospodarstw domowych (Dz.
Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 47),
d) rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 626/2011 z dnia 4
maja 2011 r. uzupełniającym dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu
Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności
energetycznej dla klimatyzatorów (Dz. Urz. UE L 178 z
06.07.2011, str. 1);”.

W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz.
1800, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 199 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu:
„1b. Prezes UKE, jako organ kontrolujący w rozumieniu przepisów ustawy z
dnia 14 września 2012 r. o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu
energii przez produkty wykorzystujące energię (Dz. U. poz. 1203), jest
uprawniony do kontroli wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do
użytku produktów wykorzystujących energię, o których mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28 września 2010 r.
uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w
odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla telewizorów (Dz.
Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 64).”;
2) w art. 200:
a) w ust. 1 po pkt 6a dodaje się pkt 6b w brzmieniu:
„6b) nieodpłatnego pobierania próbek wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku produktów, o których mowa w art. 199 ust. 1b,
oraz zatrzymania próbek do czasu prawomocnego zakończenia postępowania;”,
b) ust. 1a otrzymuje brzmienie:
„1a. Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 5, 6, 6a i 7, dotyczą urządzeń w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o
kompatybilności elektromagnetycznej.”,
c) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
„4a. Do pobierania i badania próbek produktów, o których mowa w art.
199 ust. 1b, stosuje się odpowiednio przepisy art. 27–31 ustawy, o której mowa w ust. 4, oraz akty delegowane w rozumieniu art. 2 ust. 1
ustawy, o której mowa w art. 199 ust. 1b.”.

1. Maksymalny limit wydatków budżetu państwa przeznaczonych na realizację zadań z zakresu kontroli i monitorowania systemu kontroli, na lata 2013– 2022 wynosi 51 208 tys. zł, z tym że w roku:
1) 2013 – 5639 tys. zł;
2) 2014 – 4843 tys. zł;
3) 2015 – 4893 tys. zł;
4) 2016 – 4946 tys. zł;
5) 2017 – 5000 tys. zł;
6) 2018 – 5057 tys. zł;
7) 2019 – 5115 tys. zł;
8) 2020 – 5175 tys. zł;
9) 2021 – 5238 tys. zł;
10) 2022 – 5302 tys. zł. 2. W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany rok budżetowy, zastosowany zostanie mechanizm korygujący
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924, 1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020 i 2200. 18.03.2020 polegający na racjonalizacji częstotliwości wykonywania czynności w ramach kontroli sprawowanej przez organy kontrolujące. 3. Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest odpowiednio Prezes UOKiK lub Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. 4. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, jest odpowiednio Prezes UOKiK lub Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.