Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) ADR – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r.2) (Dz. U. z 2023 r. poz. 891), wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;
2) RID – Regulamin dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), stanowiący załącznik C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 r. (Dz. U. z 2007 r. poz. 674 i 675, z 2009 r. poz. 1318, z 2011 r. poz. 804 i 805 oraz z 2015 r. poz. 1726), wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;
3) ADN – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartą w Genewie dnia 26 maja 2000 r. (Dz. U. z 2010 r. poz. 1537 i 1538), wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;
4) towar niebezpieczny – materiał lub przedmiot, który zgodnie z ADR, RID lub ADN nie jest dopuszczony, odpowiednio, do przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu żeglugą śródlądową albo jest dopuszczony do takiego przewozu na warunkach określonych w tych przepisach;
5) przewóz drogowy towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;
6) przewóz koleją towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych wagonem, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;
7) przewóz żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych statkiem po wodach śródlądowych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;
8) uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych – podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadzące działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych;
9) osoba wykonująca czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych
– osobę fizyczną zatrudnioną przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych albo wykonującą czynności na jego rzecz;
10) zaświadczenie ADR – dokument potwierdzający ukończenie przez kierowcę kursu ADR i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu dla kierowców wykonujących przewóz drogowy towarów niebezpiecznych;
11) świadectwo eksperta ADN – dokument potwierdzający ukończenie kursu i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu kończącego kurs na eksperta ADN;
12) pojazd – pojazd samochodowy albo zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, lub z ciągnika rolniczego i przyczepy, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm.3));
13) wagon – pojazd kolejowy bez własnego układu napędzającego, który porusza się na własnych kołach po torach kolejowych i jest używany do przewozu towarów;
14) statek – urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego używane do przewozu towarów;
15) środek transportu – pojazd, wagon lub statek używany do przewozu towarów niebezpiecznych;
16) urządzenie transportowe – urządzenie umieszczane w środku transportu lub trwale z nim połączone, wykorzystywane do przewozu towaru, w szczególności: cysternę, kontener, kontener do przewozu luzem, wagon-baterię, pojazd-baterię, pojazd MEMU, wieloelementowy kontener do gazu (MEGC), duży pojemnik do przewozu luzem (DPPL);
17) siły zbrojne – Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej lub siły zbrojne państw obcych przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywilnego, jeżeli pozostają w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, o ile umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowi inaczej;
18) ciśnieniowe urządzenia transportowe:
a) naczynia ciśnieniowe, w stosownych przypadkach ich zawory i inne wyposażenie, objęte działem 6.2. ADR, RID lub ADN,
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r. poz. 919, 1053, 1088, 1123, 1193, 1234, 1394, 1720, 1723 i 2029.
b) zbiorniki, pojazdy-baterie, wagony-baterie, wieloelementowe kontenery do gazu (MEGC), w stosownych przypadkach ich zawory i inne wyposażenie, objęte działem 6.8 odpowiednio ADR, RID i ADN
– jeżeli urządzenia określone w lit. a lub b są używane zgodnie z odpowiednio ADR, RID i ADN w transporcie gazów klasy 2, z wyłączeniem gazów lub przedmiotów mających w kodzie klasyfikacyjnym cyfry 6 i 7, oraz w transporcie niektórych towarów niebezpiecznych innych klas określonych w ustawie. Ciśnieniowe urządzenia transportowe obejmują naboje gazowe (UN 2037), ale nie obejmują aerozoli (UN 1950), otwartych naczyń kriogenicznych, butli do aparatów oddechowych, gaśnic (UN 1044), ciśnieniowych urządzeń transportowych wyłączonych zgodnie z podrozdziałem 1.1.3.2 odpowiednio ADR, RID i ADN i ciśnieniowych urządzeń transportowych wyłączonych z zakresu stosowania zasad budowy i badań opakowań zgodnie z przepisami szczególnymi działu 3.3 odpowiednio ADR, RID i ADN;
19) udostępnienie na rynku – każde dostarczenie ciśnieniowego urządzenia transportowego w celu jego dystrybucji lub użytkowania na rynku unijnym w ramach działalności handlowej lub działalności użyteczności publicznej odpłatnie lub nieodpłatnie;
20) użytkowanie – napełnianie, okresowe przechowywanie połączone z przewozem, opróżnianie lub ponowne napełnianie ciśnieniowych urządzeń transportowych;
21) podmiot uczestniczący w obrocie ciśnieniowymi urządzeniami transportowymi
– producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera, dystrybutora, właściciela lub użytkownika, prowadzącego działalność gospodarczą lub świadczącego usługi publiczne odpłatnie lub nieodpłatnie;
22) ocena zgodności – ocenę i procedurę oceny zgodności określona odpowiednio w ADR, RID i ADN;
23) znak zgodności  – oznakowanie potwierdzające zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z wymaganiami określonymi odpowiednio w ADR, RID i ADN oraz w przepisach ustawy;
24) ponowna ocena zgodności – podjętą na wniosek właściciela lub użytkownika procedurę późniejszej oceny zgodności ciśnieniowego urządzenia transportowego;
25) autoryzacja, dystrybutor, importer, producent, upoważniony przedstawiciel – autoryzację, dystrybutora, importera, producenta, upoważnionego przedstawiciela, w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2022 r. poz. 1854);
26) jednostka kontrolująca – jednostkę oceniającą zgodność, o której mowa w art. 2 pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30), i jednocześnie spełniającą wymagania, o których mowa w 1.8.6.8 ADR, RID i ADN;
27) wprowadzenie do obrotu – udostępnienie wyrobu na rynku po raz pierwszy.

1. Jeżeli przepisy odpowiednio ADR, RID lub ADN zobowiązują
właściwą władzę lub upoważnione przez nią jednostki do wykonywania
odpowiednich czynności administracyjnych, czynności te wykonują:
1) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego – w sprawach kontroli bezpieczeństwa
przewozu koleją towarów niebezpiecznych;
2) wojewódzki inspektor transportu drogowego – w sprawach kontroli
bezpieczeństwa przewozu drogowego towarów niebezpiecznych;
3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej – w sprawach:
a) świadectwa dopuszczenia statku ADN do przewozu niektórych towarów
niebezpiecznych, zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia statku
ADN”, oraz tymczasowego świadectwa dopuszczenia statku do
przewozu towarów niebezpiecznych, zwanego dalej „tymczasowym świadectwem”,
b) świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw
przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów,
c) kontroli bezpieczeństwa przewozu żeglugą śródlądową towarów
niebezpiecznych;
4) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem
TDT” – w sprawach:
a) warunków technicznych i badań urządzeń transportowych
przeznaczonych do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową
towarów niebezpiecznych,
b) warunków technicznych i badań nadwozi pojazdów do przewozu luzem
towarów niebezpiecznych w przewozie drogowym,
c) warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych
do przewozu gazów,
d) świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów
niebezpiecznych, zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia pojazdu ADR”,
e) świadectwa doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów
niebezpiecznych w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją
i przewozu żeglugą śródlądową;
5) Prezes Państwowej Agencji Atomistyki – w sprawach warunków przewozu
materiałów promieniotwórczych;
6) minister właściwy do spraw gospodarki w sprawach:
a) warunków technicznych i badań opakowań towarów niebezpiecznych,
b) badań, klasyfikacji oraz warunków dopuszczania do przewozu towarów
niebezpiecznych;
7) minister właściwy do spraw zdrowia – w sprawach warunków przewozu
materiałów zakaźnych;
8) minister właściwy do spraw transportu – w pozostałych sprawach.
2. Właściwi ministrowie mogą upoważnić, w drodze zarządzenia, na
określonych warunkach, podległe lub nadzorowane jednostki do wykonywania
czynności w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 6–8, mając na uwadze
usprawnienie procedury, kompetencje jednostki i kwalifikacje jej personelu.
2a. Minister właściwy do spraw gospodarki może upoważnić, w drodze
rozporządzenia, instytuty działające w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz do
wykonywania czynności administracyjnych w sprawach, o których mowa w ust. 1
pkt 6, mając na uwadze usprawnienie procedury, kompetencje instytutów i
kwalifikacje ich personelu.
3. Właściwymi organami w zakresie krajowego przewozu towarów
niebezpiecznych środkami transportu należącymi do Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej są:
1) Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w sprawach:
a) zaświadczeń ADR dla kierowców pojazdów Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej przewożących towary niebezpieczne,
b) kontroli jednostek wojskowych prowadzących kursy, o których mowa w ustawie;
2) Szef Wojskowego Dozoru Technicznego w sprawach:
a) warunków technicznych i badań urządzeń transportowych
przeznaczonych do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową
towarów niebezpiecznych,
b) wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych.

1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany przeszkolić osoby wykonujące czynności związane z przewozem drogowym, koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych, zatrudnione przez niego lub wykonujące na jego rzecz czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych przed podjęciem tych czynności, w zakresie odpowiednim do odpowiedzialności i obowiązków tych osób. Szkolenie powinno być okresowo uzupełnianie w celu uwzględnienia zmian w przepisach dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych. 2. Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, prowadzi osoba posiadająca świadectwo przeszkolenia doradcy odpowiednio w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych, zwane dalej „świadectwem doradcy”, lub osoba posiadająca wiedzę i wykształcenie niezbędne do zapewnienia prawidłowego przebiegu szkolenia. 3. Osoba przeprowadzająca szkolenie potwierdza na piśmie przeszkolenie osób, o których mowa w ust. 1.

Art. 14a. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.4)), nie wpływa na przebieg kontroli, o której mowa w art. 99 ust. 1.

1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany:
1) wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności tego uczestnika, w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z nim związanych, zwanego dalej „rocznym sprawozdaniem”, w terminie do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, odpowiednio:
4) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2.
a) wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych,
b) Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego – w zakresie przewozu koleją towarów niebezpiecznych,
c) dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych;
2) przechowywać drugi egzemplarz rocznego sprawozdania w swojej siedzibie przez okres 5 lat od dnia jego wysłania. 2. W przypadku przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, jeden egzemplarz rocznego sprawozdania jest przekazywany drogą służbową przez dowódcę jednostki wojskowej, z której realizowany jest przewóz, do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, w terminie do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, a drugi egzemplarz rocznego sprawozdania jest przechowywany w jednostce wojskowej przez okres 5 lat od dnia jego wysłania.

1. Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, obejmuje
sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów
międzynarodowych dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.
2. Egzaminy przeprowadzane są w ośrodku szkolenia przez dwuosobową
komisję egzaminacyjną, zwaną dalej „komisją”, powołaną przez marszałka
województwa, w której skład wchodzą:
1) przewodniczący komisji – przedstawiciel marszałka województwa;
2) członek komisji – przedstawiciel organizacji o zasięgu ogólnopolskim
zrzeszającej przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe lub
kierowców albo przedstawiciel ośrodka szkolenia prowadzącego kurs.
3. W skład komisji mogą wchodzić osoby, które nie były prawomocnie
skazane za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub
przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów oraz dają rękojmię rzetelnego
wykonywania powierzonych przez marszałka zadań.
4. Egzamin przeprowadzany jest na podstawie pytań testowych jednokrotnego
wyboru, pochodzących z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra
właściwego do spraw transportu.
5. Za przeprowadzenie egzaminu osobom wchodzącym w skład komisji
przysługuje wynagrodzenie, którego koszt ponosi podmiot prowadzący kurs,
w którego ośrodku szkolenia przeprowadzono egzamin.
6. Podmiot prowadzący kurs, w którego ośrodku szkolenia jest
przeprowadzany egzamin, umożliwia jego przeprowadzenie przez komisję,
zapewniając odpowiednie warunki lokalowe.
7. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, może złożyć do marszałka
województwa skargę co do jego przebiegu. Skargę wnosi się w formie pisemnej
w terminie do 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.
8. W przypadku uznania skargi za zasadną marszałek województwa może
nakazać powtórzenie egzaminu albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem pozytywnym.
9. Kierowca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może
przystąpić do części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2
pkt 4, po ukończeniu kursu specjalistycznego odpowiadającego zakresowi
egzaminu. Okres ważności rozszerzonych uprawnień nie może przekraczać terminu
ważności dotychczas posiadanych uprawnień.
10. Uczestnik kursu przystępuje do egzaminu nie później niż w terminie
6 miesięcy od dnia jego ukończenia. W tym terminie może też przystępować do
egzaminów poprawkowych.

1. W przypadku utraty zaświadczenia ADR, jego zniszczenia
w stopniu powodującym nieczytelność, a także zmiany stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, na pisemny wniosek kierowcy marszałek województwa w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku przesyła
kierowcy, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres wskazany we wniosku:
1) wtórnik dokumentu – pod warunkiem złożenia marszałkowi województwa
wraz z wnioskiem oświadczenia o utracie dokumentu albo
2) nowy dokument.
2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
3. Kierowca dokonuje zwrotu zniszczonego dokumentu oraz dokumentu
wymagającego zmiany danych osobowych niezwłocznie, nie później niż
w terminie 14 dni od dnia otrzymania nowego dokumentu albo wtórnika.
4. Kierowca, który po uzyskaniu wtórnika odzyskał utracony dokument,
o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany zwrócić ten dokument marszałkowi
województwa w terminie 14 dni od dnia jego odzyskania.
5. Marszałek województwa po otrzymaniu od kierowcy dotychczas
posiadanego zaświadczenia ADR unieważnia je przez odcięcie lewego rogu
o powierzchni co najmniej 1 cm2 i przechowuje w dokumentacji, o której mowa w art. 28.
6. W celu przedłużenia ważności zaświadczenia ADR kierowca jest
obowiązany w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień upływu ważności
zaświadczenia ADR ukończyć kurs ADR doskonalący i złożyć z wynikiem
pozytywnym egzamin, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4. Po spełnieniu tych
wymagań marszałek województwa przedłuża ważność zaświadczenia ADR na
okres kolejnych 5 lat od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego
zaświadczenia ADR, wydając nowe zaświadczenie ADR.

1. Zaświadczenie ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewożących towary niebezpieczne jest wydawane przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych. Za wydanie zaświadczenia ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie pobiera się opłaty. 2. Zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1, jest ważne tylko w przypadku przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub środkami transportu, za które Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej są odpowiedzialne. 3. Do wykonywania przewozu, o którym mowa w ust. 2, uprawniona jest również osoba posiadająca zaświadczenie ADR wydane przez marszałka województwa. 4. Osoba posiadająca zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać zaświadczenie wydane przez marszałka województwa, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1. Zaświadczenie wydane przez marszałka województwa jest ważne przez okres, na który zostało wydane zaświadczenie ADR, o którym mowa w ust. 1. 5. W przypadku utraty zaświadczenia ADR przez kierowcę pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek osoby zainteresowanej Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wydaje wtórnik zaświadczenia ADR. Za wydanie wtórnika zaświadczenia ADR dla kierowcy pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie pobiera się opłaty. 6. (uchylony) 7. Przepisy art. 24 i art. 26 stosuje się odpowiednio.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółową formę i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, mając na uwadze zakres egzaminu wyznaczony przepisami ADR, konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur egzaminowania;
2) szczegółowy tryb wydawania zaświadczenia ADR oraz tryb wydawania wtórnika zaświadczenia ADR, a także sposób wypełniania zaświadczenia ADR, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania w tym zakresie;
3) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz dotyczącej wydanych zaświadczeń oraz wydawania ich wtórników, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia tej dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów;
4) wzór zaświadczenia ADR, uwzględniając postanowienia ADR i potrzebę jego należytego zabezpieczenia przed fałszowaniem;
5) wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej, która nie może być wyższa niż 10 % kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, mając na uwadze czas trwania egzaminu i wykonywane przez członków komisji egzaminacyjnej czynności;
6) wysokość opłaty, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1, która nie może być wyższa niż 50 zł za dokument, mając na uwadze pokrycie kosztów wydawania zaświadczenia ADR i wtórnika zaświadczenia ADR, w tym pokrycie kosztów związanych z drukiem i czynnościami administracyjnymi.

1. Na statku żeglugi śródlądowej przewożącym towary niebezpieczne
powinien znajdować się ekspert do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów
niebezpiecznych statkami żeglugi śródlądowej, zwany dalej „ekspertem ADN”.
2. Na statku, o którym mowa w ust. 1, będącym zbiornikowcem
przeznaczonym do przewozu gazów powinien znajdować się ekspert ADN do
spraw przewozu gazów.
3. Na statku, o którym mowa w ust. 1, będącym zbiornikowcem
przeznaczonym do przewozu chemikaliów powinien znajdować się ekspert ADN
do spraw przewozu chemikaliów.
4. Ekspertem ADN może być osoba, która posiada ważne świadectwo eksperta ADN.
5. Świadectwo eksperta ADN otrzymuje osoba, która:
1) ukończyła 18 lat;
2) ukończyła odpowiedni kurs na eksperta ADN;
3) złożyła z wynikiem pozytywnym przed komisją egzaminacyjną egzamin
kończący kurs na eksperta ADN, nie później niż w terminie 6 miesięcy od
dnia ukończenia kursu.
6. Świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu gazów lub świadectwo
eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów otrzymuje osoba, która posiada
świadectwo eksperta ADN oraz odpowiednio:
1) odbyła dodatkowy kurs w zakresie przewozu chemikaliów albo przewozu gazów;
2) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kończący kurs na eksperta ADN do
spraw przewozu gazów albo eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów
przed komisją egzaminacyjną, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia
ukończenia kursu;
3) posiada wpis w żeglarskiej książeczce pracy potwierdzający przepracowanie
co najmniej jednego roku na zbiornikowcu przeznaczonym do przewozu
gazów albo na zbiornikowcu przeznaczonym do przewozu chemikaliów,
w okresie 2 lat przed złożeniem z wynikiem pozytywnym egzaminu,
o którym mowa w pkt 2.

1. Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6
pkt 2, obejmuje sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz
umów międzynarodowych dotyczących przewozu żeglugą śródlądową towarów
niebezpiecznych oraz innych zagadnień objętych ramowym programem szkolenia
kursu na eksperta ADN.
2. Na egzaminie, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6
pkt 2, stosuje się pytania egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań
zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej.
3. Komisję, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, powołuje
minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej spośród osób posiadających
wiedzę w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.
4. Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3
i ust. 6 pkt 2, za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.
5. Egzamin, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2,
jest przeprowadzany w urzędzie żeglugi śródlądowej po uiszczeniu opłaty.
6. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa odpowiednio
w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, może, za pośrednictwem dyrektora urzędu
żeglugi śródlądowej, zgłaszać do ministra właściwego do spraw żeglugi
śródlądowej w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia
jego wyniku, w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku.
7. W przypadku uznania skargi za zasadną minister właściwy do spraw
żeglugi śródlądowej może nakazać powtórzenie egzaminu, o którym mowa
odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, albo uznać ten egzamin za złożony
z wynikiem pozytywnym.
8. Za przystąpienie do egzaminu, w przypadku, o którym mowa w ust. 7, nie
pobiera się opłaty.

1. Świadectwo eksperta ADN, świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwo eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów wydaje:
1) w przypadku osób mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – dyrektor właściwego terytorialnie urzędu żeglugi śródlądowej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o uzyskanie świadectwa eksperta,
2) w przypadku osób mających miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie
– na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2. 2. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie przekazuje do Dyrektora TDT informacje dotyczące osób, którym wydał lub przedłużył odpowiednie świadectwo eksperta ADN, zawierające następujące dane:
1) imię i nazwisko;
2) datę i miejsce urodzenia;
3) numer PESEL – o ile został nadany, lub rodzaj i numer innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;
4) zakres i numer wydanego odpowiedniego świadectwa eksperta ADN;
5) okres ważności odpowiedniego świadectwa eksperta ADN. 3. W celu przedłużenia ważności świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, ekspert ADN jest obowiązany ukończyć w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności świadectwa odpowiedni kurs na eksperta ADN i złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin, o którym mowa odpowiednio w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2. Po spełnieniu tych wymagań dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej przedłuża ważność odpowiedniego świadectwa eksperta ADN na okres kolejnych 5 lat od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego świadectwa, wydając nowe świadectwo eksperta ADN albo przedłużając ważność dotychczasowego świadectwa. 4. Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi ewidencję wydanych i przedłużanych odpowiednich świadectw eksperta ADN, zawierającą dane, o których mowa w ust. 2. 5. Osoba, która ukończyła odpowiedni kurs na eksperta ADN i nie złożyła z wynikiem pozytywnym egzaminu w terminie, o którym mowa w ust. 3, może otrzymać świadectwo eksperta ADN po spełnieniu warunków dla osoby ubiegającej się o wydanie świadectwa eksperta ADN po raz pierwszy. 6. W przypadku utraty świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów lub świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, na wniosek osoby zainteresowanej, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wydaje wtórnik odpowiedniego świadectwa eksperta ADN. Za wydanie wtórnika pobiera się opłatę.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, mając na uwadze potrzebę zapewnienia prawidłowego przeprowadzenia egzaminu;
2) skład komisji, o której mowa w art. 32 ust. 5 pkt 3 i ust. 6 pkt 2, sposób jej działania i tryb jej powoływania oraz wymagania kwalifikacyjne dla osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnej i sposób ustalania wysokości ich wynagrodzenia, uwzględniając konieczność zapewnienia obiektywnego sprawdzenia przygotowania do pełnienia zadań eksperta ADN oraz czas trwania egzaminu i liczbę egzaminowanych osób;
3) tryb wydawania i przedłużania odpowiedniego świadectwa eksperta ADN oraz tryb wydawania wtórnika odpowiedniego świadectwa eksperta ADN, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych w tym zakresie;
4) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz wydanych odpowiednich świadectw eksperta ADN, ich przedłużania oraz wydawania ich wtórników, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych oraz wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów;
5) wzór świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów i sposób ich wypełniania, uwzględniając postanowienia ADN;
6) wysokość opłaty za egzaminy, o której mowa w art. 33 ust. 5, która nie może być wyższa niż 15 % kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz tryb jej wnoszenia, mając na uwadze konieczność pokrycia kosztów związanych z przeprowadzeniem egzaminu, wydaniem świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, przedłużeniem ważności dotychczasowego odpowiedniego świadectwa, w tym kosztów druku i czynności administracyjnych;
7) wysokość opłaty, o której mowa w art. 34 ust. 6, która nie może być wyższa niż 50 zł za dokument, oraz tryb jej wnoszenia, mając na uwadze pokrycie kosztów wydania wtórnika odpowiednio świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, w tym pokrycie kosztów związanych z drukiem i czynnościami administracyjnymi.

1. Egzamin, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, obejmujący
sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów
międzynarodowych dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych, składa się
z dwóch części – ogólnej i specjalistycznej dotyczącej odpowiednio przewozu
drogowego, przewozu koleją lub żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.
Za egzamin pobiera się opłatę.
2. Na egzaminie, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, stosuje się pytania
egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra
właściwego do spraw transportu oraz ministra właściwego do spraw żeglugi
śródlądowej. Katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie
stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej.
3. Komisję, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, powołują wspólnie minister
właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw żeglugi
śródlądowej spośród osób posiadających wiedzę w zakresie bezpieczeństwa
przewozu towarów niebezpiecznych.
4. Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 42 ust. 2
pkt 4, za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.
5. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt
4, może zgłaszać za pośrednictwem Dyrektora TDT do:
1) ministra właściwego do spraw transportu – w zakresie przewozu drogowego
oraz przewozu koleją towarów niebezpiecznych albo
2) ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej – w zakresie przewozu
żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych
– w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku,
w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku.
6. W przypadku uznania skargi za uzasadnioną odpowiednio minister
właściwy do spraw transportu albo minister właściwy do spraw żeglugi
śródlądowej może nakazać powtórzenie egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2
pkt 4, albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem pozytywnym.
7. Za przystąpienie do egzaminu w przypadku, o którym mowa w ust. 6, nie
pobiera się opłaty.
8. Doradca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może
przystąpić do części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2
pkt 4, po ukończeniu kursu doradcy odpowiadającego zakresowi egzaminu. Okres
ważności rozszerzonych uprawnień nie może przekraczać terminu ważności
dotychczas posiadanych uprawnień.
9. Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się od żołnierzy i pracowników
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej skierowanych na egzamin przez Szefa
Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

1. Świadectwo doradcy jest wydawane, w drodze decyzji
administracyjnej, przez Dyrektora TDT na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia
z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4.
2. Dyrektor TDT przedłuża ważność świadectwa doradcy na okres kolejnych
5 lat, licząc od dnia upływu terminu ważności dotychczasowego świadectwa
doradcy, wydając nowe świadectwo doradcy, jeżeli doradca:
1) nie przestał spełniać wymogu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2;
2) nie naruszył rażąco przez okres ostatnich 5 lat przepisów dotyczących
przewozu towarów niebezpiecznych;
3) jest posiadaczem ważnego świadectwa doradcy;
4) w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę upływu ważności świadectwa
doradcy złożył z wynikiem pozytywnym egzamin, o którym mowa w art. 42
ust. 2 pkt 4.
3. Doradca, który nie złożył z wynikiem pozytywnym egzaminu w terminie,
o którym mowa w ust. 2 pkt 4, może otrzymać świadectwo doradcy po spełnieniu
warunków określonych w art. 42 ust. 2.
4. W przypadku utraty świadectwa doradcy, na wniosek osoby
zainteresowanej, Dyrektor TDT wydaje wtórnik świadectwa doradcy. Za wydanie
wtórnika pobiera się opłatę.
5. Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się od żołnierzy i pracowników
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej skierowanych na egzamin przez Szefa
Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu dla doradców, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przeprowadzenia egzaminu;
2) skład komisji, o której mowa w art. 42 ust. 2 pkt 4, sposób jej działania i tryb jej powoływania oraz wymagania kwalifikacyjne dla osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnej i sposób ustalania wysokości ich wynagrodzenia, mając na uwadze konieczność zapewnienia obiektywnego sprawdzenia przygotowania do wykonywania zadań doradcy oraz czas trwania egzaminu i liczbę egzaminowanych osób;
3) tryb wydawania świadectwa doradcy oraz tryb wydawania wtórnika świadectwa doradcy, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych w tym zakresie;
4) warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej egzaminu oraz dotyczącej wydanych świadectw doradcy, ich przedłużania oraz wydawania ich wtórników, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia tej dokumentacji uniemożliwiającego dostęp osób niepowołanych, a także wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów;
5) wzór świadectwa doradcy i sposób jego wypełniania, uwzględniając postanowienia ADR, RID i ADN;
6) wysokość opłaty, o której mowa w art. 43 ust. 1, z uwzględnieniem poszczególnych części egzaminów, która nie może być wyższa niż 15 % kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym wydanie rozporządzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz tryb jej wnoszenia, uwzględniając konieczność pokrycia kosztów związanych z przeprowadzeniem egzaminów, wydaniem świadectwa doradcy, przedłużeniem ważności świadectwa doradcy, w tym kosztów druku i czynności administracyjnych;
7) wysokość opłaty, o której mowa w art. 44 ust. 4, oraz tryb jej wnoszenia, która nie może być wyższa niż 50 zł za dokument, mając na uwadze pokrycie kosztów wydania wtórnika świadectwa doradcy, w tym pokrycie kosztów związanych z drukiem i czynnościami administracyjnymi. Rozdział 5 Działalność w zakresie prowadzenia kursów ADR, kursów na ekspertów ADN, kursów dla doradców oraz kontrola tej działalności

1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia kursów ADR, kursu na eksperta ADN, eksperta ADN do spraw przewozu gazów, eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów oraz kursów dla doradców, zwanych dalej łącznie „kursami”, jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r.
– Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236). 2. Podmioty prowadzące działalność, o której mowa w ust. 1, zwane dalej „podmiotami prowadzącymi kursy”, podlegają wpisowi do rejestru podmiotów prowadzących kursy. 3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również przedsiębiorcy z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz z państw, które zawarły z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi Unii Europejskiej umowę regulującą swobodę świadczenia usług, czasowo prowadzącego kursy, o których mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Podmiot prowadzący kursy jest obowiązany spełniać następujące warunki:
1) posiadać warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne gwarantujące przeprowadzenie kursu zgodnie z jego programem;
2) zapewnić prowadzenie zajęć przez wykładowców, którzy:
a) posiadają wyższe wykształcenie i co najmniej 5-letnią praktykę zawodową w zakresie prezentowanych zagadnień objętych kursem lub
b) posiadają świadectwo doradcy, o którym mowa w art. 42 ust. 1;
3) posiadać możliwość przeprowadzania ćwiczeń praktycznych objętych tematyką kursów;
4) prowadzić kursy w oparciu o ramowy program, o którym mowa w art. 58 pkt 4. 5. Podmiotem prowadzącym kursy może być podmiot:
1) w stosunku do którego nie wszczęto postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego;
2) który nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo karne skarbowe, przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów – dotyczy osoby fizycznej lub członków organu osoby prawnej. 6. Niekaralność w zakresie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, powinna być potwierdzona złożeniem oświadczenia o niekaralności. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. 7. Wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy jest dokonywany na pisemny wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 2 lub 3, zawierający następujące dane:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz jego adres zamieszkania albo siedzibę i adres;
2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile podmiot taki numer posiada;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot taki numer posiada;
4) zakres prowadzonych kursów;
5) datę i podpis wnioskodawcy. 8. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 7, podmiot wskazany w ust. 2 lub 3 składa oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że:
1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy są kompletne i zgodne z prawdą;
2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie prowadzenia kursów, określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.”. 9. Oświadczenie powinno również zawierać:
1) imię i nazwisko lub pełną nazwę podmiotu;
2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
3) podpis składającego oświadczenie lub osoby uprawnionej do występowania w imieniu podmiotu, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji. 10. Po wpisaniu podmiotu, o którym mowa w ust. 2 lub 3, do rejestru podmiotów prowadzących kursy marszałek województwa wydaje z urzędu zaświadczenie potwierdzające wpis do rejestru podmiotów prowadzących kursy.