Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

Do zadań SOP należy:
1) ochrona:
a) Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady Ministrów, wiceprezesa Rady Ministrów, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz ministra właściwego do spraw zagranicznych,
b) byłych prezydentów Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o uposażeniu byłego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 207),
c) osób posiadających status głowy państwa, szefa rządu oraz ich zastępców, przewodniczącego parlamentu lub izby parlamentu lub ministra spraw zagranicznych, wchodzących w skład delegacji państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
d) innych osób ze względu na dobro państwa,
e) obiektów służących Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi Rady Ministrów, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych oraz wskazanych w decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych innych obiektów stanowiących siedziby członków Rady Ministrów, zwanych dalej „siedzibami członków Rady Ministrów”, z wyłączeniem obiektów służących Ministrowi Obrony Narodowej i Ministrowi Sprawiedliwości,
f) placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej wskazanych w decyzji, o której mowa w art. 4 ust. 8;
2) rozpoznawanie i zapobieganie przestępstwom przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, przestępstwom przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwom przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu, przestępstwom przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przestępstwom przeciwko wolności, przestępstwom przeciwko czci i nietykalności cielesnej, przestępstwom przeciwko porządkowi publicznemu, zamachom i czynnej napaści skierowanym przeciwko osobom, o których mowa w pkt 1 lit. a–d, oraz przeciwko bezpieczeństwu obiektów, o których mowa w pkt 1 lit. e, z wyłączeniem dotyczących tych obiektów przestępstw przeciwko ochronie informacji;
3) rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie popełnianych przez funkcjonariuszy SOP, zwanych dalej „funkcjonariuszami”, i pracowników SOP przestępstw określonych w art. 228, art. 229, art. 231, art. 265 i art. 266 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17 i 1228), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, a także, w zakresie wynikającym z art. 11j ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 309 i 1222), funkcjonariuszy i pracowników SOP, Policji i Straży Granicznej lub strażaków i pracowników Państwowej Straży Pożarnej.
4) (uchylony)

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów
o ochronie informacji niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu ochroną osób,
o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. d.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów
o ochronie informacji niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu ochroną obiektów,
o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e. W odniesieniu do siedzib członków Rady
Ministrów decyzja jest podejmowana na wniosek poszczególnych członków Rady
Ministrów, po zasięgnięciu opinii Komendanta SOP oraz Komendanta Głównego
Policji, z uwzględnieniem sił i środków pozostających w dyspozycji SOP oraz oceny
zagrożenia tych obiektów. W przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa
minister właściwy do spraw wewnętrznych może samodzielnie podjąć decyzję
o objęciu ochroną SOP lub Policji siedzib członków Rady Ministrów, informując
o tym Prezesa Rady Ministrów i członka Rady Ministrów, którego siedziby dotyczy
decyzja.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po uzyskaniu opinii Komendanta
SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, określa, w drodze
decyzji, zakres ochrony obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e,
z uwzględnieniem oceny zagrożenia tych obiektów. W przypadku obiektów służących
Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesowi Rady Ministrów minister
właściwy do spraw wewnętrznych podejmuje decyzję w uzgodnieniu odpowiednio
z Szefem Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Szefem Kancelarii
Prezesa Rady Ministrów.
4. Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji
niejawnych, określa dla każdej z osób, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a–d, poziom
zagrożenia, biorąc pod uwagę posiadane informacje dotyczące przewidywanych
i bezpośrednich zagrożeń względem każdej z tych osób oraz zajmowane przez nie
stanowisko. Poziom jest określany jako niski, umiarkowany, wysoki albo bardzo wysoki.
5. Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji
niejawnych, podejmuje decyzję o zakresie ochrony osób, o których mowa
w art. 3 pkt 1 lit. a–d, i informuje o tym ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
6. Ochronę Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz obiektów jemu służących
realizuje wyodrębniona w tym celu komórka organizacyjna SOP.
7. (uchylony)
8. Prezes Rady Ministrów w przypadkach uzasadnionych względami
bezpieczeństwa, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, może
podjąć decyzję o objęciu ochroną placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej,
o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. f, jeżeli zapewnienie ochrony placówek
zagranicznych w inny sposób okaże się lub może okazać się niewystarczające.
Decyzja jest podejmowana na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych,
po uzyskaniu opinii ministra właściwego do spraw wewnętrznych, z uwzględnieniem
sił i środków pozostających w dyspozycji SOP, oceny zagrożenia tych obiektów oraz
możliwego zakresu i sposobu zapewnienia ochrony.
9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) zakres wykonywania przez funkcjonariuszy zadań, o których mowa w ust. 8,
2) tryb kierowania funkcjonariuszy do wykonywania zadań, o których mowa
w ust. 8, oraz odwoływania ich z tych zadań
– mając na względzie zapewnienie prawidłowej ochrony placówek zagranicznych
Rzeczypospolitej Polskiej.

1. Osoby objęte ochroną SOP, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a–d, mogą, informując o tym SOP, czasowo zrezygnować z ochrony, z wyłączeniem działań mających na celu pozyskanie informacji dotyczących bezpośrednich zagrożeń względem osób objętych ochroną. 2. Komendant SOP przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych informację o czasowej rezygnacji z ochrony, o której mowa w ust. 1. 3. Podczas pobytu na obszarze lub w obiekcie, w stosunku do których wprowadzono trzeci lub czwarty stopień alarmowy w trybie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 92, 1248 i 1684), osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, nie mogą czasowo zrezygnować z ochrony. 4. Podczas pobytu na obszarze, na którym wprowadzono stan wyjątkowy w trybie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1928), osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, nie mogą czasowo zrezygnować z ochrony. 5. W przypadku określenia przez Komendanta SOP poziomu zagrożenia dotyczącego osoby czasowo rezygnującej z ochrony jako wysokiego lub bardzo wysokiego Komendant SOP informuje o poziomie zagrożenia tę osobę oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych. 6. W przypadku braku możliwości ochrony w zakresie określonym w decyzji Komendanta SOP, o której mowa w art. 4 ust. 5, wynikającego ze zdarzeń losowych lub innych nieprzewidzianych okoliczności Komendant SOP informuje o tym ministra właściwego do spraw wewnętrznych i podejmuje działania zmierzające do niezwłocznego przywrócenia realizacji ochrony w zakresie określonym w decyzji Komendanta SOP. 7. Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, określi, w drodze zarządzenia, sposób i tryb przekazywania informacji o:
1) czasowej rezygnacji z ochrony przez osobę objętą ochroną SOP, o której mowa w ust. 1,
2) poziomie zagrożenia, o którym mowa w ust. 5,
3) braku możliwości ochrony, o którym mowa w ust. 6
– uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawnego przepływu informacji.

1. Organy administracji rządowej, samorządu terytorialnego oraz państwowe i inne jednostki organizacyjne zapewniają SOP niezbędne warunki do wykonywania zadań określonych w niniejszej ustawie. 2. Osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, b i d, przyjmujące delegacje określone w art. 3 pkt 1 lit. c oraz podmioty zarządzające lub administrujące obiektami wymienionymi w art. 3 pkt 1 lit. e i f niezwłocznie:
1) przekazują SOP wszelkie informacje, w tym dane osobowe, mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo ochranianych osób lub obiektów;
2) stosują się do zaleceń związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa ochranianym osobom i obiektom, wydawanych przez SOP. 3. Podmioty, o których mowa w ust. 2, udostępniają środki techniczne rejestrujące obraz, jeżeli takie istnieją, zapewniają dostęp do infrastruktury teleinformatycznej i technicznej obiektu, jeżeli taka istnieje, a także umożliwiają wykorzystanie środków technicznych, w tym rejestrujących obraz, będących własnością SOP. 4. W odniesieniu do obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e, środki techniki ochronnej są zapewniane przez SOP.

Art. 6a. 1. Obowiązku doręczenia korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego albo publicznej usługi hybrydowej, o których mowa w ustawie z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045), nie stosuje się:
1) w sprawach osobowych funkcjonariuszy i pracowników Służby Ochrony Państwa;
2) w sprawach osobowych byłych funkcjonariuszy i pracowników Służby Ochrony Państwa;
3) jeżeli doręczenie korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego albo publicznej usługi hybrydowej mogłoby istotnie utrudniać lub uniemożliwić realizację zadań Służby Ochrony Państwa. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do byłych funkcjonariuszy i pracowników Biura Ochrony Rządu.

1. Komendanta SOP powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, w uzgodnieniu z Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. 2. Zastępców Komendanta SOP, na wniosek Komendanta SOP, powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych. 3. Komendantowi SOP i jego zastępcom uposażenie lub wynagrodzenie przyznaje minister właściwy do spraw wewnętrznych. 4. Komendantem SOP lub jego zastępcą może być osoba, która:
1) posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;
2) korzysta z pełni praw publicznych;
3) jest nieskazitelnego charakteru;
4) ze względu na posiadane kwalifikacje i praktykę zawodową daje rękojmię należytego wykonywania zadań;
5) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
6) spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „ściśle tajne”;
7) posiada wyższe wykształcenie;
8) nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała i nie była współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2024 r. poz. 1632) ani też nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając się niezawisłości sędziowskiej.

Komendant SOP kieruje SOP i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jej zadań przez:
1) organizowanie ochrony oraz działań, o których mowa w art. 3;
2) prowadzenie polityki kadrowej;
3) określanie oraz zapewnienie realizacji programu szkolenia funkcjonariuszy i doskonalenia zawodowego pracowników, a także zapewnianie właściwych warunków i sposobu szkolenia;
3a) określenie kryteriów zdrowotnych i użytkowych doboru psów do realizacji zadań SOP, sposobu szkolenia przewodników psów służbowych, kandydatów na przewodników psów służbowych i szkolenia psów służbowych oraz sposób prowadzenia ewidencji psów służbowych;
4) współdziałanie z centralnymi organami administracji rządowej podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jednostkami organizacyjnymi podporządkowanymi, podległymi lub nadzorowanymi przez ministra właś- ciwego do spraw wewnętrznych lub Ministra Obrony Narodowej, Szefa Kancelarii Sejmu oraz innymi organami administracji rządowej i samorządu terytorialnego w zakresie zadań realizowanych przez SOP i te organy;
5) współdziałanie z organami i służbami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi na podstawie umów i porozumień oraz odrębnych przepisów;
6) zapewnienie przestrzegania dyscypliny służbowej przez funkcjonariuszy;
7) określanie oraz zapewnienie przestrzegania zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy.

Funkcjonariusz, wykonując zadania, o których mowa w art. 3, ma
prawo:
1) wydawać polecenia osobom, których zachowanie stwarza lub może stworzyć
zagrożenie dla bezpieczeństwa osób lub obiektów podlegających ochronie SOP,
a w szczególności wydawać polecenia:
a) opuszczenia przez takie osoby określonego miejsca,
b) zatrzymania pojazdu,
c) usunięcia pojazdu z miejsca postoju,
d) usunięcia innych urządzeń lub oddania ich do depozytu;
2) legitymować osoby w celu ustalenia ich tożsamości, a w szczególności
identyfikacji osób, które mogą stworzyć bezpośrednie zagrożenie dla osób lub
obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1, podlegających ochronie SOP;
3) dokonywać kontroli osobistej polegającej na sprawdzeniu zawartości odzieży
i obuwia osoby kontrolowanej oraz przedmiotów, które znajdują się na jej ciele,
włącznie z żądaniem zdjęcia odzieży i obuwia oraz sprawdzeniu jamy ustnej,
nosa, uszu i włosów osoby kontrolowanej, jeżeli jest to niezbędne dla
zapewnienia bezpieczeństwa ochranianych osób i obiektów, o których mowa
w art. 3 pkt 1;
3a) przeglądać zawartość bagaży i sprawdzać ładunki poprzez manualne
sprawdzenie ładunków i elementów konstrukcyjnych bagaży oraz znajdujących
się w nich przedmiotów lub sprawdzenie bagaży i ładunków z wykorzystaniem
urządzeń i sprzętu specjalistycznego lub psa służbowego, jeżeli jest to niezbędne
dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianych osób i obiektów, o których mowa
w art. 3 pkt 1;
3b) sprawdzać pomieszczenia oraz środki transportu z wykorzystaniem urządzeń
i sprzętu specjalistycznego lub psa służbowego, jeżeli jest to niezbędne dla
zapewnienia bezpieczeństwa ochranianych osób lub obiektów, o których mowa
w art. 3 pkt 1;
4) dokonywać kontroli bezpieczeństwa osób wchodzących na teren obiektów
i placówek, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e i f, a także na teren innych
wydzielonych przez SOP stref bezpieczeństwa, oraz środków transportu
lądowego, powietrznego lub wodnego służących do przewozu osób
ochranianych, tras ich przejazdu, pojazdów, bagaży, przesyłek, obiektów lub
obszaru w formie:
a) kontroli manualnej lub
b) sprawdzenia za pomocą środków technicznych niezbędnych do wykrywania
materiałów i urządzeń niebezpiecznych lub
c) sprawdzenia biochemicznego lub
d) sprawdzenia z wykorzystaniem psa służbowego
– w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa
w art. 3 pkt 1 lit. a–e;
5) ujmować osoby stwarzające bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia
ludzkiego, a także zagrożenie dla chronionego mienia w celu niezwłocznego
oddania tych osób Policji lub innym właściwym organom;
6) żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji
rządowej i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych
prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej; wymienione
instytucje, organy i jednostki są obowiązane, w zakresie swojego działania, do
udzielenia tej pomocy;
7) zwracać się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji
społecznych, jak również zwracać się w nagłych wypadkach do każdej osoby
o udzielenie doraźnej pomocy;
8) obserwować i rejestrować przy użyciu środków technicznych obraz zdarzeń
w miejscach publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-
-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych wykonywanych na
podstawie ustawy – również rejestrować dźwięk towarzyszący tym zdarzeniom,
a także obserwować i rejestrować przy użyciu środków technicznych obraz
zdarzeń w obiektach ochranianych lub wokół tych obiektów, w uzgodnieniu
z ich administratorami, oraz w miejscach zamieszkania osób ochranianych
w zakresie uzgodnionym z tymi osobami i niezbędnym do realizacji zadań,
o których mowa w art. 3 pkt 1–3.

Art. 21a. 1. Sprawdzenia, o którym mowa w art. 21 pkt 3, można dokonać w formie:
1) kontroli manualnej lub
2) sprawdzenia za pomocą środków technicznych niezbędnych do wykrywania
materiałów i urządzeń niebezpiecznych, lub
3) sprawdzenia biochemicznego, lub
4) sprawdzenia z wykorzystaniem psa służbowego.
2. Kontrola bezpieczeństwa, o której mowa w art. 21 pkt 4, polega na
sprawdzeniu zawartości odzieży i obuwia osoby oraz przedmiotów, które znajdują się
na jej ciele, włącznie z żądaniem zdjęcia odzieży i obuwia, sprawdzeniu jamy ustnej,
nosa, uszu i włosów osoby, przeglądaniu zawartości jej bagaży lub sprawdzaniu
ładunków oraz znajdujących się w nich przedmiotów.

1. Czynności, o których mowa w art. 21, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte, oraz w zakresie niezbędnym w danych okolicznościach do zrealizowania celu dokonywanej czynności. 2. Po przeprowadzeniu czynności, o których mowa w art. 21, funkcjonariusz poucza osobę, wobec której dokonano czynności, o prawie złożenia zażalenia, o którym mowa odpowiednio w ust. 3 lub 4. 3. Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w art. 21 pkt 1, 2 i 3b–8, przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo prokuratora w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 37, 1222 i 1248), zwanej dalej „Kodeksem postępowania karnego”. 4. W celu zbadania zasadności, legalności i prawidłowości dokonania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3 i 3a, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce przeprowadzania czynności w terminie 7 dni od dokonania czynności. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego. 5. Zażalenie, o którym mowa w ust. 4, składa się za pośrednictwem komórki organizacyjnej SOP, w której pełni służbę funkcjonariusz SOP, który dokonał czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3 lub 3a. Komórka organizacyjna SOP, o której mowa w zdaniu pierwszym, jest obowiązana do niezwłocznego przekazania zażalenia sądowi rejonowemu właściwemu ze względu na miejsce przeprowadzania czynności.

1. Tożsamość osoby legitymowanej funkcjonariusz ustala na podstawie:
1) dokumentów tożsamości;
2) oświadczenia innej osoby, której tożsamość została ustalona na podstawie
dokumentów tożsamości;
3) oświadczenia osoby, która jest funkcjonariuszowi znana.
2. Funkcjonariusz ustala tożsamość osób, o których mowa w ust. 1, w sposób
umożliwiający odnotowanie:
1) imienia lub imion oraz nazwiska oraz adresów zamieszkania lub pobytu;
2) numeru PESEL, a w przypadku braku informacji o numerze PESEL – daty
i miejsca urodzenia oraz imion rodziców i nazwiska rodowego;
3) rodzaju i cech identyfikacyjnych dokumentu, na podstawie którego ustalono
tożsamość osoby legitymowanej.
3. W razie legitymowania osób znajdujących się w pojeździe, gdy uzasadniają to
względy bezpieczeństwa, funkcjonariusz ma prawo żądać opuszczenia pojazdu przez te osoby.
4. Funkcjonariusz może odstąpić od legitymowania osoby, która jest mu znana.
5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) rodzaje dokumentów, o których mowa w ust. 1,
2) postać dokumentowania czynności ustalania tożsamości osób, o których mowa w ust. 1
– mając na względzie zapewnienie prawidłowego ustalenia tożsamości osoby oraz
dokumentowania procesu legitymowania.

1. Osoba, która ma być poddana kontroli osobistej, może żądać obecności przy tej czynności osoby wskazanej przez siebie oraz osoby przybranej przez prowadzącego czynności, jeżeli obecność tych osób nie utrudni lub nie unie- możliwi dokonania kontroli. 2. Kontroli osobistej dokonuje funkcjonariusz tej samej płci, co osoba kontrolowana, w miejscu niedostępnym w czasie wykonywania kontroli dla osób postronnych. 3. W przypadku gdy kontrola osobista musi być dokonana niezwłocznie, w szczególności ze względu na okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego lub mienia, może jej dokonać funkcjonariusz płci odmiennej niż osoba kontrolowana, a także może ona zostać dokonana w miejscu niespełniającym warunku określonego w ust. 2. 4. Funkcjonariusz dokonujący kontroli osobistej, poza czynnościami, o których mowa w art. 24:
1) legitymuje osobę kontrolowaną oraz inne osoby, jeżeli uczestniczą w czynności;
2) może wezwać osobę kontrolowaną do dobrowolnego wydania przez nią broni lub innych niebezpiecznych przedmiotów służących do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione oraz może żądać opróżnienia przez osobę kontrolowaną kieszeni, innych części odzieży lub przedmiotów znajdujących się na ciele osoby kontrolowanej lub przez nią posiadanych;
3) odbiera osobie kontrolowanej broń lub inne niebezpieczne przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione;
4) sprawdza czy informacje o osobie kontrolowanej, przedmiotach lub dokumentach posiadanych przez tę osobę są przetwarzane w dostępnych SOP krajowych i międzynarodowych systemach informacyjnych, w których przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw, osobach zaginionych lub osobach poszukiwanych w związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego lub w których przetwarza się informacje o skradzionych lub utraconych dokumentach lub przedmiotach w celu ich odnalezienia.

1. W przypadku gdy w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3–4, znaleziono przedmioty mogące stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia lub przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione, lub na żądanie osoby kontrolowanej złożone bezpośrednio po dokonaniu czynności, sporządza się odpowiednio protokół kontroli osobistej, protokół przeglądania zawartości bagaży i sprawdzenia ładunków lub protokół sprawdzenia pomieszczenia oraz środków transportu. Czynności, o których mowa w art. 21 pkt 5, dokumentuje się w protokole ujęcia. 2. Protokoły, o których mowa w ust. 1, zawierają w szczególności:
1) oznaczenie czynności, podstawy prawnej i przyczyny jej podjęcia, jej miejsca oraz danych osoby, wobec której dokonano czynności i osób w nich uczestniczących, obejmujących w szczególności imię, nazwisko, numer PESEL lub datę urodzenia oraz rodzaj i cechy identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby;
2) datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia czynności;
3) dane funkcjonariusza dokonującego czynności obejmujące stopień, imię, nazwisko oraz nazwę komórki organizacyjnej SOP, w której pełni służbę;
4) przebieg czynności, oświadczenia i wnioski jej uczestników;
5) spis znalezionych i odebranych przedmiotów oraz w miarę potrzeby ich opis;
6) pouczenie osoby kontrolowanej o jej prawach;
7) w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności. 3. Jeżeli w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3–5, znaleziono przedmioty mogące stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia lub przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione, protokół, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się do jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca przeprowadzenia czynności. 4. W przypadku gdy przedmioty ujawnione w wyniku czynności służbowych stwarzają niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia, funkcjonariusz jest obowiązany podjąć działania zmierzające do usunięcia niebezpieczeństwa. 5. W przypadku gdy w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3–4, nie znaleziono przedmiotów mogących stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia lub przedmiotów, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione, lub osoba poddana tym czynnościom nie zgłosiła żądania sporządzenia protokołu z dokonanych czynności, dokonanie czynności dokumentuje się w doku- mentacji służbowej, odnotowując rodzaj, czas, miejsce i wynik czynności oraz imiona, nazwiska i funkcje osób w nich uczestniczących. 6. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, treść pouczeń o prawach przysługujących osobie kontrolowanej lub ujętej oraz wzory protokołów, o których mowa w ust. 1, mając na względzie prawidłowe pouczenie osoby kontrolowanej albo ujętej o przysługującej jej prawach oraz z uwzględnieniem niezbędnych danych osobowych osób objętych tymi czynnościami, uczestniczących w tych czynnościach oraz dokonujących tych czynności, a także informacji niezbędnych do ustalenia przebiegu i wyniku tych czynności.

1. Osobę ujętą należy niezwłocznie poddać, w przypadku uzasadnionej
potrzeby lub na jej prośbę, badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy.
2. Funkcjonariusz ma obowiązek udzielenia pierwszej pomocy, w granicach
dostępnych środków, osobie ujętej, która ma widoczne obrażenia ciała lub utraciła
przytomność.
3. Osobie ujętej należy zapewnić pomoc lekarską zawsze, gdy będzie potrzebna,
a w szczególności w przypadkach:
1) wymienionych w ust. 2;
2) żądania przez osobę ujętą niezwłocznego zbadania przez lekarza;
3) oświadczenia osoby ujętej, że cierpi na schorzenia wymagające stałego lub
okresowego leczenia, którego przerwanie zagrażałoby jej życiu lub zdrowiu;
4) gdy z posiadanych przez funkcjonariusza informacji lub z okoliczności ujęcia
wynika, że osoba ujęta jest chora zakaźnie.
4. Funkcjonariusz odstępuje od wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2,
w przypadku gdy:
1) udzielenie pomocy zagroziłoby w sposób bezpośredni bezpieczeństwu
funkcjonariusza albo osób lub obiektów podlegających ochronie SOP oraz
2) udzielenie pomocy zostanie zapewnione przez inne właściwe podmioty, które są
obowiązane do udzielenia pomocy na podstawie odrębnych przepisów.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) tryb przeprowadzania badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, w sposób
zapewniający ochronę zdrowia osoby ujętej,
2) osoby właściwe do przeprowadzenia badań,
3) przypadki użycia specjalnego środka transportu,
4) sposób dokumentowania przypadków uniemożliwienia przeprowadzenia badania
– mając na względzie zapewnienie właściwej pomocy medycznej.

1. Żądanie udzielenia pomocy lub prośba o jej udzielenie mogą
obejmować również użyczenie rzeczy lub dokumentu.
2. Zwrot rzeczy lub dokumentu odbywa się protokolarnie w terminie i miejscu
uzgodnionych z posiadaczem lub właścicielem rzeczy lub dokumentu. Posiadacz lub
właściciel otrzymuje pokwitowanie na użyczone w ramach pomocy rzeczy lub dokumenty.
3. W razie wykonania czynności służbowych przed uzgodnionym terminem albo
ustania potrzeby korzystania z rzeczy lub dokumentu należy je niezwłocznie zwrócić
posiadaczowi lub właścicielowi.
4. W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania,
w szczególności w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób lub obiektów
podlegających ochronie SOP, funkcjonariusz może odstąpić od wydania pokwitowania.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) zakres informacji, jakie powinny zawierać protokół oraz pokwitowanie,
o których mowa w ust. 2,
2) zakres informacji przekazywanych posiadaczowi lub właścicielowi
w przypadkach, o których mowa w ust. 4,
3) sposób postępowania z rzeczami i dokumentami nieodebranymi przez
posiadacza lub właściciela,
4) sposób ustalania utraty wartości rzeczy lub dokumentów użyczonych
funkcjonariuszowi
– mając na względzie zapewnienie prawidłowej organizacji oraz udokumentowania
uzyskania rzeczy lub dokumentów, postępowania z nimi oraz zwrotu tych rzeczy lub dokumentów.

1. Jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej, administratorzy
zbiorów danych podmiotów, o których mowa w art. 40 ust. 1, udostępniają SOP
przetwarzane w nich dane na podstawie pisemnego wniosku Komendanta SOP lub
osoby przez niego upoważnionej.
2. Organy, służby lub podmioty, o których mowa w art. 40 ust. 1, uprawnione do
wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych mogą odmówić przekazania
SOP informacji lub ograniczyć ich zakres, jeżeli mogłoby to uniemożliwić
wykonywanie ich ustawowych zadań lub spowodować ujawnienie danych o osobie
niebędącej ich funkcjonariuszem i udzielającej pomocy tym podmiotom.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) oznaczenie sprawy;
2) określenie zbioru danych, z którego te dane mają zostać udostępnione;
3) wskazanie danych podlegających udostępnieniu.
4. Administratorzy zbiorów danych podmiotów, o których mowa w art. 40 ust. 1,
na wniosek Komendanta SOP mogą, w drodze decyzji, wyrazić zgodę na
udostępnianie SOP informacji zgromadzonych w zbiorach w drodze teletransmisji bez
konieczności składania każdorazowo pisemnych wniosków o udostępnienie danych, jeżeli właściwe do ich otrzymania komórki organizacyjne SOP spełniają łącznie następujące warunki:
1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy,
w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;
2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające
wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3) specyfika lub zakres wykonywanych przez nie zadań uzasadnia takie udostępnienie.

1. Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych przez SOP w celu:
1) rozpoznania i zapobiegania ściganych z oskarżenia publicznego umyślnych przestępstw określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 148, art. 148a, art. 156 § 1 i 3, art. 157 § 1, art. 163 § 1 i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189, art. 223, art. 252 § 1–3, art. 258 oraz art. 280– 282 Kodeksu karnego i skierowanych przeciwko osobom, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a–d lub przeciwko bezpieczeństwu obiektów wymienionych w art. 3 pkt 1 lit. e,
2) rozpoznania, zapobiegania i wykrywania ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw określonych w art. 228, art. 229, art. 231, art. 265 oraz art. 266 Kodeksu karnego, popełnionych przez funkcjonariuszy i pracowników SOP w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych
– gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, Sąd Okręgowy w Warszawie może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną na pisemny wniosek Komendanta SOP złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego Prokuratora Krajowego. 2. Wniosek Komendanta SOP, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:
1) numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został nadany;
2) opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;
3) okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;
4) dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu, wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu jej stosowania;
5) cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej. 3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej. 4. W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant SOP może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego Prokuratora Krajowego, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do Sądu Okręgowego w Warszawie z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie nieudzielenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej Komendant SOP wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania. 5. W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej i oskarżonego, we wniosku Komendanta SOP, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

1. W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant SOP przekazuje Pierwszemu Zastępcy Prokuratora Generalnego Prokuratorowi Krajowemu wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej. W postępowaniu przed sądem w odniesieniu do tych materiałów stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego. 2. W przypadku gdy materiały, o których mowa w ust. 1:
1) zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Komendant SOP zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;
2) mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Komendant SOP przekazuje Pierwszemu Zastępcy Prokuratora Generalnego Prokuratorowi Krajowemu te materiały. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Pierwszy Zastępca Prokuratora Generalnego Prokurator Krajowy niezwłocznie po otrzymaniu materiałów kieruje je do Sądu Okręgowego w Warszawie wraz z wnioskiem o:
1) stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2;
2) dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów zawierających informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego. 4. Sąd Okręgowy w Warszawie niezwłocznie po złożeniu wniosku przez Pierwszego Zastępcę Prokuratora Generalnego Prokuratora Krajowego wydaje postanowienie o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne. 5. Na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, Pierwszemu Zastępcy Prokuratora Generalnego Prokuratorowi Krajowemu przysługuje zażalenie. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.