Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii

1. Filmem jest utwór dowolnej długości, w tym utwór dokumentalny lub
animowany, złożony z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez
dźwięku, utrwalonych na jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne
odtwarzanie, wywołujących wrażenie ruchu i składających się na oryginalną całość,
wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej formie, a ponadto, z wyjątkiem utworów
dokumentalnych i animowanych, przewidziany do wyświetlania w kinie jako
pierwszym polu eksploatacji w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach
pokrewnych. Filmem jest również utwór, który z powodu okoliczności
niezawinionych nie został wyświetlony w kinie.
2. Film uznaje się za film polski, jeżeli jego producentem lub koproducentem jest
podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto
spełniony jest co najmniej jeden z warunków:
1) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego, reżyser oraz
wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków
finansowych producenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi 100%, przy czym środki te, do
wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto kopia wzorcowa jest wykonana w języku
polskim;
2) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego lub reżyser, lub
wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków
finansowych koproducenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi co najmniej 20% przy filmie
będącym koprodukcją dwustronną oraz co najmniej 10% przy filmie będącym
koprodukcją wielostronną, przy czym środki te, do wysokości 80% kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto główna wersja językowa wykonana jest w języku polskim.

Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) dystrybucja filmu – nabycie prawa do eksploatacji filmu, w tym prawa do
wykonywania kopii filmu i przystosowania filmu do eksploatacji w wersji
językowej innej niż ta, w której został wytworzony, oraz przekazanie tego prawa
innym podmiotom w celu rozpowszechniania filmu;
2) film niskobudżetowy – film, którego koszt produkcji jest niższy niż dwukrotność
maksymalnej kwoty dofinansowania filmu ustalonej na dany rok przez Radę
Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej;
3) kino – miejsce i zespół urządzeń technicznych służących do publicznego
wyświetlania filmu;
4) kopia wzorcowa – kopię filmu stanowiącą wzorzec przy produkcji kopii
eksploatacyjnych;
5) koproducent filmu – podmiot, który wspólnie z producentem organizuje,
prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który
współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich prawach
majątkowych;
6) producent filmu – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną,
o której mowa w art. 331 § 1 Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę,
faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny,
organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu;
7) produkcja filmu – zespół czynności twórczych, organizacyjnych,
ekonomicznych, prawnych i technicznych, prowadzących do wytworzenia filmu
w postaci kopii wzorcowej;
8) rozpowszechnianie filmu – publiczne udostępnianie filmu w jakikolwiek sposób,
z wyłączeniem nadawania przez nadawców telewizyjnych;
9) upowszechnianie kultury filmowej – działalność polegającą na organizowaniu
przeglądów, festiwali, dni kultury filmowej, sympozjów i innej podobnej
działalności kulturalnej i edukacyjnej, a także wydawanie czasopism oraz
publikacji naukowych i kulturalnych, poświęconych sztuce filmowej;
10) usługi filmowe – usługi świadczone w ramach wykonywanej działalności
gospodarczej przez przedsiębiorców na rzecz producentów dla celów produkcji filmowej, obejmujące w szczególności czynności dokonywane przy pomocy własnych pracowników, udostępnianie pomieszczeń i hal zdjęciowych, sprzętu
filmowego bez obsługi oraz wykonywanie specjalistycznych usług
transportowych.

1. Instytut realizuje zadania z zakresu polityki państwa w dziedzinie kinematografii, w szczególności przez:
1) tworzenie warunków do rozwoju polskiej produkcji filmów i koprodukcji filmowej;
2) inspirowanie i wspieranie rozwoju wszystkich gatunków polskiej twórczości filmowej, a w szczególności filmów artystycznych w tym przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów i rozpowszechniania filmów;
3) wspieranie działań mających na celu tworzenie warunków powszechnego dostępu do dorobku polskiej, europejskiej i światowej sztuki filmowej;
4) wspieranie debiutów filmowych oraz rozwoju artystycznego młodych twórców filmowych;
5) promocję polskiej twórczości filmowej;
6) dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury filmowej, w tym produkcji filmów podejmowanych przez środowiska polonijne;
7) świadczenie usług eksperckich organom administracji publicznej;
8) wspieranie utrzymywania archiwów filmowych;
9) wspieranie rozwoju potencjału polskiego niezależnego przemysłu kinematograficznego, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorców działających w kinematografii;
10) wspieranie produkcji audiowizualnej na zasadach określonych w ustawie z dnia 9 listopada 2018 r. o finansowym wspieraniu produkcji audiowizualnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 198);
11) nadawanie każdemu filmowi wyświetlanemu w kinie indywidualnego identyfikatora publikowanego na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie Informacji Publicznej;
12) wspieranie rozwiązań ułatwiających zapoznanie się z dorobkiem kinematografii osobom z niepełnosprawnościami wzroku i słuchu. 2. Instytut, w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, współpracuje z organami administracji rządowej i jednostkami samorządu terytorialnego.

1. Dyrektora powołuje minister po przeprowadzeniu konkursu. Komisję
konkursową powołuje minister, w szczególności spośród kandydatów zgłoszonych
przez środowiska filmowe, w tym twórców i producentów filmowych oraz związki
zawodowe działające w kinematografii.
2. Kadencja Dyrektora trwa 5 lat.
3. Funkcję Dyrektora można pełnić nie więcej niż przez dwie kadencje.
4. Zastępcę Dyrektora powołuje i odwołuje minister na wniosek Dyrektora.
5. Dyrektor i jego zastępca są zatrudniani na podstawie powołania, z tym że do
Dyrektora nie stosuje się art. 70 § 1 Kodeksu pracy.
6. Minister może odwołać Dyrektora, po zasięgnięciu opinii Rady, przed
upływem kadencji w przypadku:
1) działania z naruszeniem prawa;
2) zrzeczenia się funkcji;
3) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
4) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
5) niezatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;
6) negatywnej opinii Rady w zakresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3.
7. W przypadkach, o których mowa w ust. 6, minister może odwołać Dyrektora
również na wniosek Rady.
8. W okresie kierowania Instytutem Dyrektor nie może wykonywać innej
działalności związanej z kinematografią, a w szczególności być zatrudniony
w instytucjach kultury oraz podmiotach wykonujących działalność gospodarczą
w zakresie produkcji filmów i dystrybucji filmów, posiadać akcji lub udziałów
w takich podmiotach, a także być członkiem ich organów.
9. Minister określi, w drodze rozporządzenia, sposób ogłaszania, organizację
i tryb przeprowadzania konkursu, a także skład, sposób powołania oraz zadania
komisji konkursowej, uwzględniając w szczególności potrzebę sprawnego
przeprowadzenia konkursu oraz wszechstronnej oceny kwalifikacji kandydatów.

1. Podmiot prowadzący kino dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu wyświetlania filmów i reklam w kinie, przed podziałem z podmiotem prowadzącym dystrybucję. 2. Podmiot prowadzący dystrybucję dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego ze sprzedaży oraz wynajmu nośników z nagranymi na nich filmami oraz z umów upoważniających inne podmioty do takiej sprzedaży lub wynajmu. 3. Nadawca programu telewizyjnego dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu emisji przekazów handlowych albo przychodu pochodzącego z pobranych bezpośrednio od abonentów opłat za dostęp do nadawanych programów, jeżeli przychód ten w danym okresie rozliczeniowym jest wyższy. 3a. Nadawca programu telewizyjnego posiadający siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokonuje wpłaty, o której mowa w ust. 3, ustalanej na podstawie przychodów uzyskiwanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Operator platformy cyfrowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do programów telewizyjnych nadawanych lub reemitowanych na platformie cyfrowej. 5. Operator telewizji kablowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do reemitowanych programów telewizyjnych oraz świadczenia usług reemisji. 6. (uchylony) 6a. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu opłat za dostęp do udostępnianych publicznie audiowizualnych usług medialnych na żądanie albo przychodu uzyskanego z tytułu emisji przekazów handlowych, jeżeli ten przychód w danym okresie rozliczeniowym jest wyższy. 6b. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie posiadający siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokonuje wpłaty, o której mowa w ust. 6a, ustalanej na podstawie przychodów uzyskiwanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 6c. Obowiązek, o którym mowa w ust. 6a i 6b, nie ma zastosowania do podmiotu dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie:
1) będącego mikroprzedsiębiorcą w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570) lub
2) którego liczba użytkowników wszystkich udostępnianych publicznie przez niego audiowizualnych usług medialnych na żądanie w roku poprzedzającym rok, w którym jest ustalany obowiązek wpłaty na rzecz Instytutu, nie przekroczyła 1% abonentów usług transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu; liczbę użytkowników usług transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu określa się na podstawie danych z inwentaryzacji, o której mowa w art. 29 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 884 i 2164). 6ca. Obowiązek, o którym mowa w ust. 3 oraz 3a, nie ma zastosowania do:
1) nadawcy będącego mikroprzedsiębiorcą w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców lub
2) nadawcy, którego łączny udział w widowni wszystkich rozpowszechnianych programów w roku poprzedzającym rok, w którym jest ustalany obowiązek wpłaty na rzecz Instytutu, nie przekroczył 1%. 7. Publiczny nadawca telewizyjny jest zobowiązany przeznaczyć na produkcję filmów nie mniej niż 1,5% rocznych wpływów z abonamentu za posiadanie odbiorników telewizyjnych. Z wykonania tego obowiązku nadawca przekazuje Dyrektorowi roczne sprawozdanie w terminie do końca pierwszego kwartału roku kalendarzowego. W przypadku gdy kwota, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie zostanie w całości wydatkowana na produkcję filmów, nadawca przekazuje Instytutowi różnicę wynikającą z rozliczenia w terminie 1 miesiąca po upływie pierwszego kwartału roku kalendarzowego. 8. Wpłaty, o których mowa w ust. 1–5 i 6a, są przekazywane w okresach kwartalnych w terminie 30 dni po upływie kwartału. 8a. Dokonując wpłaty, o której mowa w ust. 1–5 i 6a, podmiot obowiązany do jej dokonania przedkłada oświadczenie o wysokości przychodów, w oparciu o które ustalona została wysokość wpłaty. Oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. 8b. W razie wątpliwości co do poprawności złożonego oświadczenia Dyrektor może wezwać do udzielenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia oświadczenia, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w nim zawartych. 8c. Dyrektor może zwrócić się do Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o przekazanie informacji, o których mowa w art. 37a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1722), jeżeli informacje te są niezbędne dla ustalenia wysokości wpłaty, o której mowa w ust. 3 i 3a oraz 6a i 6b. 8d. Dyrektor przekazuje Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji sprawozdanie z wykonywania obowiązku, o którym mowa w ust. 3 i 3a oraz 6a i 6b, w terminie 30 dni przed dniem upływu terminu na przekazanie Komisji Europejskiej sprawozdania, o którym mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. 9. Do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1–5, 6a i 7, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.1)), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują Dyrektorowi. 9a. Decyzje Dyrektora w sprawach należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1–5, 6a i 7, są ostateczne. 10. Wpłaty, o których mowa w ust. 1–5, 6a i 7, stanowią koszty uzyskania przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w dacie ich poniesienia.

Art. 19a. 1. Podmiot prowadzący kino przekazuje Instytutowi:
1) dzienne dane o liczbie widzów, liczbie sprzedanych biletów i zaakceptowanych znakach legitymacyjnych oraz przychodach z tytułu sprzedaży biletów w odniesieniu do każdego filmu wyświetlanego w danym dniu;
2) miesięczne dane o przychodach z tytułu wyświetlania filmów i reklam w kinie. 2. Jeżeli podmiot prowadzi więcej niż jedno kino, przekazuje Instytutowi dane, o których mowa w ust. 1, odrębnie dla każdego kina. 3. Dane, o których mowa w ust. 1:
1) pkt 1, są przekazywane dwa razy w tygodniu: w pierwszym dniu, który nie jest dniem wolnym od pracy, następującym po każdej niedzieli – za piątek, sobotę i
1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r. poz. 1598, 2076, 2105, 2262 i 2328 oraz z 2022 r. poz. 835, 974, 1265, 1301, 1933 i 2180. niedzielę, oraz w dniu, który nie jest dniem wolnym od pracy, poprzedzającym każdą sobotę – za poniedziałek, wtorek, środę i czwartek,
2) pkt 2, są przekazywane w pierwszym dniu miesiąca, który nie jest dniem wolnym od pracy, następującym po miesiącu, którego dotyczą
– za pośrednictwem systemu teleinformatycznego przy użyciu dokumentów elektronicznych w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2070 oraz z 2022 r. poz. 1087) albo przez formularz elektroniczny udostępniony na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie Informacji Publicznej. 3a. W przypadku nieosiągania przez podmiot prowadzący kino przychodów, o których mowa w ust. 1, lub gdy wszystkie dane, o których mowa w ust. 1, jakie zobowiązany jest podmiot prowadzący kino przekazywać Instytutowi wynoszą 0, podmiot prowadzący kino jest zwolniony z konieczności przesyłania danych w okresach, o których mowa w ust. 3. W przypadku osiągnięcia przez podmiot prowadzący kino przychodów, o których mowa w ust. 1, lub gdy jakakolwiek dana, o której mowa w ust. 1, wynosi więcej niż 0, podmiot prowadzący kino jest zobowiązany niezwłocznie rozpocząć przekazywanie danych, o których mowa w ust. 1. 4. Minister określi, w drodze rozporządzenia:
1) elektroniczny format przekazywania danych, o których mowa w ust. 1,
2) wzór formularzy służących do przekazywania Instytutowi danych, o których mowa w ust. 1, wraz z objaśnieniami co do sposobu ich wypełniania
– uwzględniając konieczność uproszczenia, usprawnienia i ujednolicenia procesu przekazywania danych.

Art. 19b. 1. Podmiot prowadzący kino, który nie przekaże danych, o których mowa w art. 19a, albo nie przekaże ich w terminie – podlega karze pieniężnej w wysokości od 1000 do 100 000 zł. 2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji Dyrektor. 3. Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych Dyrektor uwzględnia wcześniejsze naruszenia obowiązków przekazywania danych przez podmiot prowadzący kino, zakres i rodzaj danych nieprzekazanych albo nieprzekazanych w terminie oraz rozmiar działalności prowadzonej przez podmiot. 4. Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy Instytutu. 5. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się ostateczna. 6. Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185). 7. Wierzycielem należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest Instytut. 8. Organem wyższego stopnia właściwym do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie wierzyciela należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, jest minister.

1. Instytut tworzy:
1) fundusz statutowy;
2) fundusz rezerwowy;
3) inne fundusze, jeżeli obowiązek ich utworzenia wynika z odrębnych przepisów. 2. Fundusz statutowy odzwierciedla wartość mienia otrzymanego przez Instytut w momencie utworzenia. 3. Fundusz statutowy zwiększa się o:
1) dotacje celowe na inwestycje służące realizacji zadań Instytutu;
2) wartość mienia otrzymanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub na podstawie odrębnych przepisów;
3) zysk netto, z uwzględnieniem ust. 5. 4. Fundusz statutowy zmniejsza się o:
1) wartość mienia przekazanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub na podstawie odrębnych przepisów;
2) straty netto nieznajdujące pokrycia w funduszu rezerwowym. 5. Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto. Odpis na fundusz rezerwowy nie może być niższy niż 10% zysku netto. Instytut może zaniechać odpisu, gdy stan funduszu rezerwowego przekroczy równowartość 2% kosztów działalności Instytutu w roku obrotowym. 6. Fundusz rezerwowy przeznacza się na pokrycie straty netto. Rozdział 3 Dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury filmowej

1. Z wnioskiem o dofinansowanie przedsięwzięcia z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury filmowej, zwanego dalej „dofinansowaniem przedsięwzięcia”, może wystąpić każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie kinematografii, zarówno polski, jak i z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, bez względu na formę organizacyjno-prawną oraz strukturę własności, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Instytut nie może udzielić dofinansowania przedsięwzięcia:
1) osobie fizycznej skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo składania fałszywych zeznań, przekupstwa, przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartoś- ciowymi, systemowi bankowemu, przestępstwo skarbowe albo inne związane z wykonywaniem działalności gospodarczej lub popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;
2) osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, w której osoba będąca członkiem jego organów zarządzających bądź wspólnikiem została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w pkt 1;
3) podmiotowi, który:
a) posiada zaległości z tytułu należności publicznoprawnych lub
b) pozostaje pod zarządem komisarycznym albo znajduje się w toku likwidacji, postępowania upadłościowego, postępowania restrukturyzacyjnego, lub
c) w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia naruszył w sposób istotny umowę zawartą z Instytutem. 3. Dofinansowanie przedsięwzięcia udzielane jest w oparciu o następujące kryteria:
1) walory artystyczne, poznawcze i etyczne;
2) znaczenie dla kultury narodowej oraz umacnianie tradycji polskiej i języka ojczystego;
3) wzbogacenie europejskiej różnorodności kulturalnej;
4) przewidywane skutki planowanego przedsięwzięcia;
5) warunki ekonomiczno-finansowe realizacji.

1. Dofinansowanie przedsięwzięcia odbywa się w formie dotacji,
a w odniesieniu do przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych
i produkcji filmów również w formie udzielenia pożyczki lub poręczenia.
2. Dofinansowanie przedsięwzięcia nie może przekroczyć 50% budżetu filmu,
z wyjątkiem filmów, których treść i forma mają charakter ambitny artystycznie i które
mają ograniczone walory komercyjne lub debiutów reżyserskich (film trudny) oraz
filmów niskobudżetowych. W każdym przypadku kwota dofinansowania
przedsięwzięcia nie może przekroczyć 90% budżetu przedsięwzięcia.
3. Instytut udziela dofinansowania przedsięwzięcia w drodze umowy
cywilnoprawnej, którą w imieniu Instytutu zawiera Dyrektor, po zasięgnięciu opinii
ekspertów.
4. Instytut jako organ udzielający dofinansowania przedsięwzięcia zobowiązany
jest do kontroli rozliczenia przychodów i kosztów dofinansowanego przedsięwzięcia.
Kontroli podlega również przebieg i sposób realizacji przedsięwzięcia oraz
prawidłowość wykorzystania otrzymanego z Instytutu dofinansowania.
5. Podmiot otrzymujący dofinansowanie przedsięwzięcia jest zobowiązany,
w przypadku osiągnięcia zysku z przedsięwzięcia, do zwrotu dofinansowania
przedsięwzięcia na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.
6. Minister określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe warunki i tryb udzielania dofinansowania przedsięwzięcia, a także
istotne elementy wniosku o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia,
2) istotne elementy umów cywilnoprawnych, o których mowa w ust. 3
– uwzględniając konieczność realizacji celów, określonych w art. 3 ust. 1,
efektywnego i skutecznego wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia oraz
zapewnienia przejrzystości jego udzielania.

1. Działalność w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii prowadzi państwowa instytucja kultury wyspecjalizowana w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii oraz filmoteki regionalne. 2. Do zadań państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii należy w szczególności:
1) gromadzenie i zabezpieczanie:
a) materiałów negatywowych, kopii wzorcowych oraz innych archiwalnych kopii filmowych filmów polskich,
b) archiwalnych kopii filmowych filmów niebędących filmami polskimi, jeżeli filmy te mają istotne znaczenie dla polskiej kultury, nauki lub życia społecznego;
2) wypracowywanie metodologii archiwizacji filmów polskich i polskiej dokumentacji historyczno-filmowej;
3) gromadzenie i archiwizacja dokumentacji dotyczącej produkcji filmów i rozpowszechniania filmów;
4) upowszechnianie kultury filmowej, w tym udostępnianie zasobów sztuki filmowej;
5) gromadzenie zbiorów bibliotecznych oraz eksponatów dotyczących historii filmu i kinematografii;
6) prowadzenie katalogu dzieł filmowych;
7) współpraca z krajowymi i zagranicznymi podmiotami;
8) działalność kulturalno-oświatowa oraz wydawnicza. 3. Państwowa instytucja kultury wyspecjalizowana w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii udostępnia Instytutowi zgromadzone materiały filmowe, w tym materiały wyjściowe i promocyjne, w celu wykorzystania ich do działalności określonej w ustawie lub w statucie. Wysokość opłat za udostępnianie materiałów określi minister w drodze zarządzenia. 4. Samorządy lokalne mogą tworzyć filmoteki regionalne w formie samorządowych instytucji kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz.
194). Zakres działania filmotek regionalnych określa ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem dziedzictwa kulturalnego kinematografii w regionie. 5. Do działalności państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii i filmotek regionalnych w zakresie państwowego zasobu archiwalnego, określonej w ust. 2 pkt 1–3, stosuje się ustawę z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164).

W ustawie z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 513)
wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł ustawy otrzymuje brzmienie:
„o państwowych instytucjach filmowych”;
2) art. 1 otrzymuje brzmienie:
„Art. 1. Ustawę stosuje się do utworzonych przed dniem 1 stycznia 2006 r.
państwowych instytucji filmowych oraz do działających w nich zespołów filmowych.”;
3) uchyla się art. 2-4;
4) uchyla się rozdział 2;
5) tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie:
„Państwowe instytucje filmowe”;
6) uchyla się art. 14 i 15;
7) art. 16 otrzymuje brzmienie:
„Art. 16. Organem założycielskim dla państwowych jednostek organizacyjnych kinematografii jest minister właściwy do spraw kultury i
ochrony dziedzictwa narodowego.”;
8) w art. 17 uchyla się ust. 2 i oznaczenie ust. 1;
9) uchyla się art. 18-19;
10) użyte w art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1-4 i 8, art. 22 ust. 1, 4 i 5, art. 23 ust. 2 i 3, art.
24 ust. 3, art. 28 ust. 1, art. 29 w zdaniu wstępnym, art. 30 ust. 3, art. 31 ust. 1 i 2
w zdaniu wstępnym, art. 32 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 w zdaniu wstępnym, art. 35
ust. 1 w zdaniu wstępnym i w ust. 2, w art. 37 ust. 1, w art. 38 ust. 1 pkt 2, art.
39, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2 w różnej liczbie i przypadku wyrazy „instytucja filmowa” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „państwowa instytucja filmowa”;
11) w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Załoga państwowej instytucji filmowej uczestniczy w zarządzaniu instytucją
według zasad określonych w przepisach o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego, z zastrzeżeniem art. 33 i art. 39.”;
12) w art. 21 uchyla się ust. 7;
13) uchyla się art. 23a;
14) art. 25 otrzymuje brzmienie:
„Art. 25. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może, w drodze zarządzenia, łączyć państwowe instytucje filmowe utworzone przed dniem 1 stycznia 2005 r.
2. Do połączenia państwowych instytucji filmowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 1-3 i ust. 4 zdanie
pierwsze ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz.
123, z późn. zm.).
3. Z dniem wpisu do rejestru nowo utworzonej państwowej instytucji filmowej, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wykreśla z rejestru państwowe instytucje
filmowe, które uległy połączeniu.”;
15) uchyla się art. 26;
16) art. 26a otrzymuje brzmienie:
„Art. 26a. Do likwidacji i upadłości państwowej instytucji filmowej stosuje
się odpowiednio ustawę z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 981 i Nr 240,
poz. 2055 oraz z 2004 r. Nr 273, poz. 2703), z tym że:
1) likwidacja państwowej instytucji filmowej polega na zadysponowaniu składnikami materialnymi i niematerialnymi tej
instytucji na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, z zastrzeżeniem pkt 5, i wykreśleniu państwowej instytucji filmowej z rejestru instytucji filmowych, o którym mowa w art. 22, po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. Jeżeli
wierzycielem likwidowanej państwowej instytucji filmowej
jest Skarb Państwa - wierzytelności te z dniem podjęcia decyzji o likwidacji umarza się,
2) likwidacja państwowej instytucji filmowej, z zastrzeżeniem
pkt 3, może nastąpić na wspólny wniosek dyrektora i rady
pracowniczej państwowej instytucji filmowej. Decyzje o likwidacji podejmuje minister właściwy do spraw kultury i
ochrony dziedzictwa narodowego,
3) jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 19 ust. 1 tej ustawy lub państwowa instytucja filmowa nie spełnia zadań określonych w statucie bądź do dnia 31 grudnia 2010 r. nie została podjęta decyzja o likwidacji państwowej instytucji filmowej lub państwowa instytucja filmowa nie została skomercjalizowana - instytucja ta podlega likwidacji z inicjatywy ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,
4) art. 19 ust. 2, art. 20, art. 22 i art. 23 tej ustawy nie stosuje się,
5) z dniem postawienia w stan likwidacji lub ogłoszenia upadłości państwowej instytucji filmowej autorskie prawa majątkowe przysługujące tej instytucji stają się nieodpłatnie własnością Filmoteki Narodowej.”;
17) art. 27 otrzymuje brzmienie:
„Art. 27. Państwowa instytucja filmowa, na wniosek sejmiku województwa,
może być przekazana do prowadzenia samorządowi województwa
na zasadach określonych w porozumieniu ministra właściwego do
spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z zarządem województwa.”;
18) art. 27a otrzymuje brzmienie:
„Art. 27a. 1. Do państwowych instytucji filmowych stosuje się odpowiednio
przepisy o komercjalizacji i prywatyzacji, z tym że:
1) komercjalizacja państwowej instytucji filmowej może być
dokonana na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i
ochrony dziedzictwa narodowego lub za zgodą tego ministra
na wspólny wniosek dyrektora i rady pracowniczej państwowej instytucji filmowej,
2) w razie podjęcia decyzji o prywatyzacji państwowej instytucji
filmowej zasoby sztuki filmowej zgromadzone w tej instytucji stają się nieodpłatnie własnością Filmoteki Narodowej i
podlegają przekazaniu jej,
3) prywatyzacji nie podlegają autorskie prawa majątkowe do
filmów wyprodukowanych do dnia 31 grudnia 1989 r. przysługujące państwowej instytucji filmowej; w razie jej prywatyzacji prawa te stają się nieodpłatnie własnością Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej,
4) wpływy z prywatyzacji państwowej instytucji filmowej są
przychodami Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej,
5) o sporządzeniu aktu komercjalizacji lub o podjęciu decyzji o
prywatyzacji państwowej instytucji filmowej powiadamia się
Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, który ma
prawo wglądu w dokumentację rachunkową i księgi handlowe spółki powstałej z przekształcenia państwowej instytucji
filmowej oraz przysługuje mu prawo zgłaszania uwag i występowania z wnioskami dotyczącymi spraw tej spółki - do
czasu jej sprywatyzowania,
6) z dniem sporządzenia aktu komercjalizacji państwowej instytucji filmowej instytucję tę wykreśla się z rejestru instytucji
filmowych, o którym mowa w art. 22,
7) na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego lub ministra właściwego do spraw
Skarbu Państwa, Rada Ministrów może w formie uchwały
udzielić zgody na inny niż publiczny tryb zbycia udziałów
lub akcji skomercjalizowanych państwowych instytucji filmowych poprzez ich nieodpłatne wniesienie do Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, który ma obowiązek je zbyć w terminie 12 miesięcy od dnia wniesienia.
2. Przepisy ust. 1 nie naruszają praw twórców wynikających z ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904 z późn. zm.), w szczególności dotyczących nowych pól eksploatacji.”;
19) w art. 28 uchyla się ust. 2, 3 i 5;
20) art. 33 otrzymuje brzmienie:
„Art. 33. Państwowa instytucja filmowa prowadzi działalność na podstawie
planu, który ustala dyrektor po zasięgnięciu opinii organów doradczych i opiniodawczych, a następnie zatwierdza minister właściwy
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.”;
21) w art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W wypadkach, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego zapewnia państwowej instytucji filmowej środki niezbędne do wykonania nałożonego zadania.”;
22) art. 45 otrzymuje brzmienie:
„Art. 45. 1. Państwowa instytucja filmowa prowadzi samodzielnie gospodarkę
finansową, pokrywając z uzyskanych przychodów koszty działalności i zobowiązania.
2. Podstawą gospodarki finansowej państwowej instytucji filmowej
jest roczny plan finansowy, który ustala dyrektor po zasięgnięciu
opinii organów doradczych i opiniodawczych.
3. Roczny plan finansowy obejmuje w szczególności:
1) przychody, w tym dotacje z wyodrębnieniem ich rodzajów;
2) koszty operacyjne, w tym wydatki na wynagrodzenia i składki naliczane od wynagrodzeń;
3) wydatki inwestycyjne;
4) stan środków obrotowych na początek i koniec roku obrotowego.
4. Rokiem obrotowym państwowej instytucji filmowej jest rok kalendarzowy.
5. Państwowa instytucja filmowa prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w przepisach o rachunkowości.
6. Roczne sprawozdanie finansowe państwowej instytucji filmowej
podlega badaniu przez biegłego rewidenta.
7. Roczne sprawozdanie finansowe państwowej instytucji filmowej
zatwierdza minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.”;
23) po art. 45 dodaje się art. 45a i 45b w brzmieniu:
„Art. 45a. 1. Państwowa instytucja filmowa tworzy:
1) fundusz statutowy;
2) fundusz rezerwowy;
3) inne fundusze, których utworzenie przewidują odrębne przepisy.
2. Fundusz statutowy odzwierciedla wartość mienia otrzymanego
przez państwową instytucję filmową w momencie utworzenia.
3. Fundusz statutowy zwiększa się o:
1) wartość mienia otrzymanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub na podstawie odrębnych przepisów,
2) zysk netto, z uwzględnieniem ust. 5.
4. Fundusz statutowy zmniejsza się o:
1) wartość mienia przekazanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub na podstawie odrębnych przepisów,
2) straty netto nieznajdujące pokrycia w funduszu rezerwowym.
5. Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto. Odpis na fundusz
rezerwowy nie może być niższy niż 10% zysku netto. Państwowa
instytucja filmowa może zaniechać odpisu, gdy stan funduszu rezerwowego przekroczy równowartość 2% kosztów działalności
tej instytucji w roku obrotowym.
6. Fundusz rezerwowy przeznacza się na pokrycie straty netto.
Art. 45b. 1. Państwowe instytucje filmowe dokonują na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej wpłat w wysokości 50% przychodów z majątkowych praw autorskich do filmów wyprodukowanych do dnia
31 grudnia 1989 r.
2. Wpłaty, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w okresach
kwartalnych, w terminie 30 dni po upływie kwartału.
3. Do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się
odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, Nr 85,
poz. 727 i Nr 86, poz. 732), z tym, że uprawnienia organu podatkowego przysługują Dyrektorowi Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, a uprawnienia organu odwoławczego - ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
4. Wpłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią koszty uzyskania
przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w
dacie ich poniesienia.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 27a ust. 2.”;
24) uchyla się rozdział 5;
25) uchyla się rozdział 6.

1. Wierzytelności państwowych instytucji filmowych, w stosunku do
których toczy się postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe, wymagalne w dniu
wejścia ustawy w życie – z tym dniem stają się nieodpłatnie mieniem Instytutu.
2. Wierzytelności Skarbu Państwa wobec państwowych instytucji filmowych
z tytułu odpłatnego nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. własności budynków, innych
urządzeń i lokali, niezaspokojone w całości lub części do dnia wejścia ustawy w życie
– z tym dniem stają się nieodpłatnie mieniem Instytutu.
3. Wierzytelności Skarbu Państwa wobec samorządowych instytucji filmowych
z tytułu odpłatnego nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. własności budynków, innych
urządzeń i lokali, niezaspokojone w całości lub części do dnia wejścia ustawy w życie
– z dniem przekształcenia samorządowej instytucji filmowej w samorządową
instytucję kultury stają się nieodpłatnie mieniem tej samorządowej instytucji kultury.
4. Zmiana w księgach wieczystych wpisów dotyczących hipotek
zabezpieczających wierzytelności, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje na wniosek
Dyrektora, a w odniesieniu do wierzytelności, o których mowa w ust. 3, na wniosek
właściwego organu wykonawczego organizatora samorządowej instytucji kultury.

1. Zarząd województwa będący organem założycielskim samorządowej instytucji filmowej staje się, z dniem wejścia w życie ustawy, organizatorem w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. 2. Organizator, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy nada statut samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38. 3. Organy samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, pełnią funkcję do czasu powołania organów zarządzających samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38, nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy. 4. Pracownicy samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, pracownikami samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38. 5. Mienie samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, staje się, z dniem wejścia w życie ustawy, mieniem samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38. 6. Samorządowa instytucja kultury, o której mowa w art. 38, wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem była samorządowa instytucja filmowa, o której mowa w ust. 1, bez względu na charakter prawny tych stosunków. Rozdział 7 Przepis końcowy