Ustawa z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

1. W rozumieniu ustawy:
1) amunicja – oznacza:
a) nabój scalony do strzeleckiej broni palnej,
b) naboje do broni palnej innej niż strzelecka broń palna, pociski kierowane, pociski rakietowe, miny, bomby, granaty, torpedy, głowice, zapalniki, ładunki, lonty i środki pozoracji pola walki,
c) inne środki przeznaczone do niszczenia lub obezwładniania osób lub obiektów, a także do celów pozoracyjnych, ćwiczebnych, szkolno-
-treningowych, badań lub sportowych, się do użytku (Dz. Urz. UE L 333 z 19.12.2015, str. 62, Dz. Urz. UE L 202 z 05.03.2018, str. 56 oraz Dz. Urz. UE L 202 z 28.07.2016, str. 56).
d) komponenty amunicji zawierające materiały wybuchowe, chemiczne środki obezwładniające lub zapalające albo inne substancje, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, a także materiał wybuchowy miotający w postaci prochu,
e) komponenty amunicji niezawierające materiałów wybuchowych: korpusy pocisków amunicji artyleryjskiej, łuski amunicji artyleryjskiej, kadłuby min, elementy układów napędowych, naprowadzania i sterowania pocisków rakietowych, bomb lotniczych i głębinowych, torped i imitatorów celów;
2) broń – jest to broń palna, o której mowa w pkt 3, oraz inne rodzaje broni w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2–4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516 oraz z 2023 r. poz. 535, 803 i 1030), a także inne urządzenia i narzędzia przeznaczone do niszczenia lub obezwładniania celów;
2a) broń alarmowa i sygnałowa – jest to urządzenie z uchwytem na nabój, przeznaczone wyłącznie do strzelania ślepymi nabojami oraz do wystrzeliwania substancji drażniących, innych substancji aktywnych lub pirotechnicznych nabojów sygnalizacyjnych, służące do alarmowania lub sygnalizowania;
3) broń palna – jest to broń, w której do miotania pocisku lub substancji drażniących, innych substancji aktywnych lub nabojów pirotechnicznych lub do wytwarzania efektów dźwiękowo-wizualnych jest wykorzystywana energia produktów powstałych w wyniku reakcji chemicznej ładunku miotającego;
4) istotne części – oznaczają lufę, zamek, bęben nabojowy, szkielet lub komorę zamkową strzeleckiej broni palnej, odpowiednio do przyjętych rozwiązań technicznych danego modelu broni;
5) istotne części artyleryjskiej broni palnej – oznaczają lufę, komorę zamkową lub nasadę zamkową oraz zamek, przeznaczone do broni palnej wyposażonej w lufę o najmniejszej średnicy części prowadzącej przewodu lufy wynoszącej co najmniej 20 mm;
6) kaliber – jest to parametr broni określony wartością wyrażoną w jednostkach długości albo wagomiarowo, zawartą w oznaczeniu naboju scalonego przeznaczonego dla danej broni, a w przypadku broni rozdzielnego ładowania – wyrażoną w jednostkach długości albo wagomiarowo najmniejsza średnica części prowadzącej przewodu lufy;
7) lufa – oznacza istotną część broni, w której pociskowi w trakcie strzału nadawana jest prędkość i kierunek ruchu;
8) ładunek miotający – jest to materiał wybuchowy lub kombinacja materiałów wybuchowych, w ilości określonej dla danego rodzaju amunicji, które w wyniku reakcji chemicznej wytwarzają produkty gazowe zdolne do miotania pocisku lub chemicznego środka obezwładniającego lub do wytwarzania efektów dźwiękowo-wizualnych;
9) materiały wybuchowe – są to:
a) substancje chemiczne stałe lub ciekłe albo mieszaniny tych substancji, które pod wpływem bodźców zewnętrznych są zdolne do gwałtownej reakcji chemicznej, której towarzyszy wydzielanie produktów gazowych o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku, a także wyroby wypełnione materiałem wybuchowym, z wyłączeniem amunicji,
b) materiały pirotechniczne – materiały lub mieszaniny materiałów przewidzianych do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów, w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się reakcji chemicznej, a także wyroby wypełnione materiałem pirotechnicznym,
c) plastyczne materiały wybuchowe – materiały wybuchowe, których opis jest przedstawiony w części 1. „Opis materiałów wybuchowych” w ust. I załącznika technicznego do Konwencji w sprawie znakowania plastycznych materiałów wybuchowych w celu ich wykrywania, podpisanej w Montrealu dnia 1 marca 1991 r. (Dz. U. z 2007 r. poz. 948);
10) replika broni czarnoprochowej – jest to strzelecka broń palna rozdzielnego ładowania, przystosowana do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, odwzorowująca broń wytworzoną przed 1900 r., z zachowaniem jej funkcjonalności;
11) strzelecka broń palna – jest to przenośna broń palna wyposażona w lufę, która jest przeznaczona do miotania pocisku lub może zostać przerobiona tak, aby miotała pocisk w wyniku działania energii produktów uzyskanych z reakcji chemicznej ładunku miotającego, o najmniejszej średnicy części prowadzącej przewodu lufy poniżej 20 mm, z wyjątkiem granatników i broni sygnałowej, przy czym przedmiot uznaje się za możliwy do przerobienia w celu miotania pocisku w wyniku działania energii produktów uzyskanych z reakcji chemicznej ładunku miotającego, jeżeli ma wygląd broni palnej oraz ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonany, może zostać przerobiony w tym celu;
12) technologia o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym – są to informacje niezbędne do rozwoju, produkcji lub używania danego wyrobu o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, mające postać danych technologicznych lub pomocy technicznej rozumianej jako przekazanie danych technologicznych;
13) wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym – są to wyroby zaprojektowane dla celów wojskowych lub policyjnych;
14) zniszczenie – jest to odzysk albo unieszkodliwianie, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, z późn. zm.3)), broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także czynności prowadzące do niszczenia lub utylizacji materiałów wybuchowych. 2. Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do istotnych części stosuje się przepisy dotyczące strzeleckiej broni palnej, a do istotnych części artyleryjskiej broni palnej stosuje się przepisy dotyczące broni palnej innej niż strzelecka broń palna.

Ustawy nie stosuje się do:
1) broni historycznej, to jest broni palnej rozdzielnego ładowania, przystosowanej do strzelania wyłącznie przy wykorzystaniu prochu czarnego, wytworzonej przed 1900 r.;
2) broni palnej wpisanej do inwentarza muzealiów, o którym mowa w art. 21 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2022 r. poz. 385), lub wpisanej do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa lub ujętej w wojewódzkiej ewidencji zabytków, o których mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1, art. 14a oraz art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r. poz. 840 oraz z 2023 r. poz.
951);
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 1250, 1726, 2127 i 2722 oraz z 2023 r. poz. 295 i 877.
3) atrap broni niezdolnych do miotania pocisków z wykorzystaniem energii produktów powstałych w wyniku reakcji chemicznej ładunku miotającego i przekrojów broni służących do prezentacji sposobu działania mechanizmów broni – jeżeli nie zawierają istotnych części, które można wykorzystać zgodnie z ich przeznaczeniem w broni palnej.

Art. 4a. Przepisów ustawy nie stosuje się do Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych wykonującej zadania w zakresie tworzenia, utrzymywania i udostępnienia rezerw strategicznych oraz zadania na podstawie art. 29 i art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o rezerwach strategicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 294).

1. Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie:
1) wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym,
2) obrotu technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
– wymaga uzyskania koncesji. 2. Nie wymaga uzyskania koncesji obrót:
1) wyrobami pirotechnicznymi, o których mowa w art. 62c ust. 1 pkt 1 lit. a–c, pkt 2 lit. a oraz pkt 3 lit. a ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2378);
2) bronią palną pozbawioną cech użytkowych w rozumieniu ustawy oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, pozbawionymi cech użytkowych w rozumieniu ustawy;
3) bronią alarmową i sygnałową;
4) urządzeniami filtrowentylacyjnymi do oczyszczania powietrza w warunkach skażeń promieniotwórczych, biologicznych lub chemicznych, przeznaczonymi do użytku w budowlach ochronnych, o których mowa w art. 83 ustawy z dnia 5 grudnia 2024 r. o ochronie ludności i obronie cywilnej (Dz. U. poz. 1907, z 2025 r. poz. 1705 oraz z 2026 r. poz. 646), sprzedawanymi podmiotom wskazanym w wyznaczeniu, porozumieniu albo decyzji, o których mowa w art. 83 ust. 1 tej ustawy. 3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację rodzajów materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagane uzyskanie koncesji, uwzględniając aktualną wiedzę techniczną z zakresu wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz konieczność ich wyczerpującego sklasyfikowania. 4. Kategorie i podkategorie strzeleckiej broni palnej i amunicji do strzeleckiej broni palnej są określone w załączniku do ustawy.

1. Koncesji udziela się:
1) przedsiębiorcy, będącemu osobą fizyczną, jeżeli:
a) posiada obywatelstwo:
– polskie,
– innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
– innego państwa, jeżeli otrzymał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej albo na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowią inaczej,
b) ukończył 21 lat,
c) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
d) posiada przygotowanie zawodowe do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, którego zakres odpowiada co najmniej zakresowi planowanej działalności gospodarczej,
e) ma pełną zdolność do czynności prawnych,
f) nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2123), oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, które stanowiłyby przeszkodę do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym,
g) nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,
h) nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie w sprawach o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
2) przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna, jeżeli co najmniej dwie osoby będące członkami organu zarządzającego przedsiębiorstwa albo członek organu zarządzającego przedsiębiorstwa i ustanowiony przez ten organ do kierowania działalnością określoną w koncesji prokurent lub pełnomocnik spełniają warunki określone w pkt 1, z tym że warunki, o których mowa w pkt 1 lit. g i h, dotyczą także wspólników spółki, członków organu zarządzającego, prokurentów oraz udziałowców lub akcjonariuszy posiadających co najmniej 20% udziałów lub akcji;
3) przedsiębiorcy, który:
a) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego oraz nie jest ujawniony w Krajowym Rejestrze Zadłużonych,
b) spełnia warunki techniczne i organizacyjne zapewniające prawidłowe wykonywanie działalności gospodarczej określonej w koncesji. 2. Koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu strzelecką bronią palną i istotnymi częściami udziela się przedsiębiorcy, który ponadto spełnia wymagania techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie ewidencji w Systemie Rejestracji Broni, o którym mowa w dziale IV, zwanym dalej „SRB”. 3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1:
1) pkt 1 lit. c – nie dotyczy rusznikarzy oraz przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu replikami broni czarnoprochowej;
2) pkt 3 lit. b – nie dotyczy przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie obrotu bez prawa magazynowania oraz mikroprzedsiębiorców, w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641 i 803), wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu replikami broni czarnoprochowej.

1. Za osobę spełniającą przesłankę, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. d, uznaje się osobę, która odbyła i ukończyła z wynikiem pozytywnym szkolenie w instytucji upoważnionej do prowadzenia szkolenia, potwierdzające posiadanie przez nią przygotowania zawodowego do wykonywania lub kierowania działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. 2. Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej zagadnienia dotyczące:
1) zasad wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją i wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz obrotu technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;
2) zasad bezpieczeństwa i higieny pracy związanych z tą działalnością gospodarczą;
3) zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi, mienia, środowiska i bezpieczeństwa publicznego, związanych z działalnością gospodarczą oraz sposobów ograniczania lub eliminacji tych zagrożeń;
4) zewnętrznych zagrożeń dla prowadzonej działalności gospodarczej;
5) systemu oceny jakości produkcji, badań produktu i certyfikacji – w przypadku działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania. 3. Szkolenie kończy się egzaminem sprawdzającym wiedzę nabytą podczas szkolenia. 4. Potwierdzeniem ukończenia szkolenia jest zaświadczenie, które zawiera w szczególności imię i nazwisko oraz numer PESEL osoby szkolonej, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa – serię i numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość. 5. Instytucją upoważnioną, o której mowa w ust. 1, może być podmiot posiadający kompetencje i potencjał dydaktyczny w zakresie, o którym mowa w ust. 2, związek z działalnością objętą zakresem ustawy oraz specjalistyczne uprawnienia, w tym w dziedzinie certyfikacji, w szczególności instytut badawczy lub szkoła wyższa. 6. Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, jest odpłatne. Opłata za szkolenie nie może przekraczać wysokości 1/2 przeciętnego wynagrodzenia, ogłaszanego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251), zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”. 7. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia:
1) instytucje upoważnione do prowadzenia szkolenia,
2) szczegółowy zakres szkolenia, sposób jego dokumentowania i szczegółowe warunki jego prowadzenia, z uwzględnieniem możliwości prowadzenia ćwiczeń praktycznych,
3) sposób przygotowania egzaminu sprawdzającego oraz zakres, szczegółowe warunki i sposób jego przeprowadzania,
4) wzór zaświadczenia potwierdzającego ukończenie szkolenia,
5) wysokość opłat za szkolenie
– biorąc pod uwagę zróżnicowanie zakresu szkolenia w zależności od rodzaju planowanej działalności gospodarczej, zapewnienie czytelności zaświadczenia oraz adekwatność opłaty do kosztów organizacji szkolenia.

1. W celu stwierdzenia spełniania przesłanek, o których mowa
w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. f, przedsiębiorca, osoba uprawniona do kierowania
działalnością gospodarczą określoną w koncesji i pracownik zatrudniony
bezpośrednio do pracy przy wytwarzaniu lub obrocie materiałami wybuchowymi,
bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub
policyjnym są obowiązani poddać się badaniu lekarskiemu oraz badaniu
psychologicznemu.
2. W badaniu lekarskim stwierdza się, czy osoba badana wykazuje zaburzenia
psychiczne, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia
psychicznego, które stanowią przeszkodę do wykonywania lub kierowania
działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami
wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu
wojskowym lub policyjnym. Na podstawie przeprowadzonego badania wydaje się
orzeczenie lekarskie.
3. Badanie psychologiczne obejmuje w szczególności określenie poziomu
rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania
w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej osoby
badanej i stwierdza się w nim, czy osoba badana wykazuje istotne zaburzenia
funkcjonowania psychologicznego, które stanowią przeszkodę do wykonywania lub
kierowania działalnością gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami
wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu
wojskowym lub policyjnym. Na podstawie przeprowadzonego badania wydaje się
orzeczenie psychologiczne.
4. Badanie lekarskie oraz badanie psychologiczne są odpłatne. Opłata za
wykonanie badania i wydanie każdego orzeczenia, także w trybie odwoławczym, nie
może przekroczyć wysokości 1/10 przeciętnego wynagrodzenia.

1. Od orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego
przysługuje odwołanie osobie badanej, organowi koncesyjnemu, a w przypadku
badania pracownika, także przedsiębiorcy, który zatrudnia tego pracownika.
Odwołanie wnosi się w terminie 30 dni od dnia otrzymania orzeczenia, za
pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie.
2. Podmiotami rozpatrującymi odwołania są:
1) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy
orzeczenia wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy – instytuty
badawcze w dziedzinie medycyny pracy;
2) jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych
i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;
3) podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.
3. Lekarz lub psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie,
przekazuje je wraz z dokumentacją badań do podmiotu odwoławczego w terminie
7 dni od dnia otrzymania odwołania.
4. Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia
otrzymania odwołania.
5. Opłatę, o której mowa w art. 12 ust. 4, ponosi odwołujący się.
6. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest
ostateczne.

1. Za spełniającego przesłankę, o której mowa
w art. 10 ust. 1 pkt 3 lit. b, uznaje się przedsiębiorcę, który uzyskał pozytywną opinię
dotyczącą spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, zapewniających
prawidłowe wykonywanie działalności gospodarczej określonej w koncesji w miejscu
lub miejscach wykonywania działalności gospodarczej określonej w koncesji, wydaną
przez instytucję upoważnioną określoną w przepisach wykonawczych wydanych na
podstawie ust. 6.
2. Instytucją upoważnioną może być podmiot posiadający kompetencje
i potencjał naukowy oraz związek z działalnością objęte zakresem ustawy,
doświadczenie w tym obszarze oraz specjalistyczne uprawnienia, w tym w dziedzinie
certyfikacji – w szczególności instytut badawczy lub szkoła wyższa.
3. Opinia, o której mowa w ust. 1, uwzględnia przewidywany rodzaj
prowadzonej działalności gospodarczej i towarzyszące jej zagrożenia i obejmuje
ocenę w szczególności:
1) prawidłowości przyjętych lokalizacji, konstrukcji i wyposażania obiektów
produkcyjnych, magazynowych, socjalnych, pomocniczych i innych, z punktu
widzenia wzajemnych zagrożeń dla tych obiektów i otoczenia;
2) przydatności posiadanych przez wnioskodawcę terenów dla wzniesienia
obiektów, o których mowa w pkt 1;
3) bezpieczeństwa przewidywanych do realizacji procesów technologicznych oraz
występujących w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów;
4) bezpieczeństwa urządzeń technologicznych;
5) sposobu przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów
oraz technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.
4. Przed wystąpieniem o wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorca
może zwrócić się do instytucji upoważnionej o określenie wymagań niezbędnych do
uzyskania pozytywnej opinii.
5. W przypadku wystąpienia zmian mogących mieć istotny wpływ na spełnienie
warunków technicznych i organizacyjnych, zapewniających prawidłowe
wykonywanie działalności gospodarczej określonej w koncesji w miejscu lub
miejscach wykonywania działalności gospodarczej określonej w koncesji,
w szczególności przebudowa obiektu, zmiana lokalizacji pomieszczeń produkcyjnych
lub magazynowych lub dotychczas stosowanej technologii, przedsiębiorca występuje
o aktualizację opinii, o której mowa w ust. 1.
6. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po
zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze
rozporządzenia, instytucje upoważnione, przypisując odrębnie dla każdej instytucji
zakres, w jakim instytucja wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, mając na względzie
kompetencje i potencjał naukowy instytucji dający gwarancję należytego
wykonywania zleconych czynności, związek z działalnością objętą zakresem ustawy,
doświadczenie w tym obszarze oraz specjalistyczne uprawnienia, w tym w zakresie
certyfikacji.

1. Wniosek o udzielenie albo zmianę koncesji zawiera:
1) firmę albo nazwę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres siedziby oraz adres miejsca lub miejsc wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej;
2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o ile przedsiębiorca taki numer lub wpis posiada;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy;
4) określenie rodzaju i zakresu działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona koncesja;
5) wnioskowany okres, na jaki ma być udzielona koncesja;
6) planowaną datę rozpoczęcia koncesjonowanej działalności gospodarczej;
7) dane osobowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, a w przypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, dane członków organu zarządzającego przedsiębiorcy, prokurentów, pełnomocników uprawnionych do kierowania koncesjonowaną działalnością gospodarczą oraz będących osobami fizycznymi wspólników, a także udziałowców i akcjonariuszy posiadających co najmniej 20% udziałów lub akcji przedsiębiorcy:
a) imię i nazwisko,
b) datę i miejsce urodzenia,
c) obywatelstwo,
d) numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa – serię i numer paszportu lub w stosunku do obywateli innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – serię i numer innego dokumentu potwierdzającego obywatelstwo i tożsamość,
e) adres miejsca stałego pobytu;
8) listę udziałowców lub akcjonariuszy oraz wielkość posiadanych przez nich udziałów lub wielkość znacznych pakietów akcji, o których mowa w przepisach rozdziału 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2554 oraz z 2023 r. poz. 825);
9) wskazanie osób uprawnionych do wykonywania lub kierowania koncesjonowaną działalnością gospodarczą. 2. We wniosku o udzielenie albo zmianę koncesji składa się oświadczenie:
1) o braku decyzji o niedopuszczalności wykonywania praw z udziałów lub akcji, na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o kontroli niektórych inwestycji (Dz. U. z 2023 r. poz. 415);
2) o spełnianiu przesłanki, o której mowa w art. 10 ust. 2;
3) przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, oraz osób uprawnionych do kierowania koncesjonowaną działalnością gospodarczą, o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;
4) osób i podmiotów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2, że nie są prowadzone przeciwko nim postępowania, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h;
5) o braku wpisu przedsiębiorcy w rejestrze dłużników niewypłacalnych w Krajowym Rejestrze Sądowym lub ujawnienia w Krajowym Rejestrze Zadłużonych – w przypadku zmiany koncesji. 3. Do wniosku o udzielenie albo zmianę koncesji dołącza się:
1) zaświadczenie o braku wpisu przedsiębiorcy w rejestrze dłużników niewypłacalnych w Krajowym Rejestrze Sądowym lub ujawnienia w Krajowym Rejestrze Zadłużonych – w przypadku udzielenia, rozszerzenia zakresu lub przedłużenia okresu ważności koncesji;
2) opinię, o której mowa w art. 16 ust. 1;
3) zaświadczenie komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej albo szefa delegatury Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej – w przypadku komórek i jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, stwierdzające, że obiekty budowlane i urządzenia techniczne przeznaczone do wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej spełniają wymagania określone odpowiednio w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i ochronie środowiska – w przypadku wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania lub obrotu z prawem magazynowania, a w przypadku mikroprzedsiębiorców, w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu replikami broni czarnoprochowej – tylko zaświadczenie komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej;
4) zaświadczenia o niekaralności osób i podmiotów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5) dokumenty potwierdzające posiadane wykształcenie i przygotowanie zawodowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, oraz osób uprawnionych do kierowania koncesjonowaną działalnością gospodarczą;
6) orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 3, dotyczące przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, oraz osób uprawnionych do kierowania koncesjonowaną działalnością gospodarczą, wydane nie wcześniej niż na 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku;
7) dowód zapłaty opłaty skarbowej. 4. Dokumenty, o których mowa w ust. 3, przedsiębiorca składa w formie oryginału, uwierzytelnionej kopii lub poświadczonego tłumaczenia. 5. Do wniosku o zmianę koncesji dokumenty wymienione w ust. 3 dołącza się stosownie do zakresu zmiany wskazanej we wniosku. 6. Przedsiębiorca może dołączyć do wniosku o udzielenie koncesji także inne dokumenty mogące mieć istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku. 7. Organ koncesyjny może zażądać od przedsiębiorcy innych dokumentów niż określone w ust. 3, lub dodatkowych informacji uzupełniających, jeżeli w toku postępowania okaże się, że ze względu na obronność, bezpieczeństwo państwa lub inny ważny interes publiczny są one niezbędne do rozpatrzenia wniosku. 8. Oświadczenia, o których mowa w ust. 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 9. Organy, o których mowa w art. 9 ust. 1, mają prawo dokonać sprawdzenia faktów w celu stwierdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania planowanej działalności gospodarczej. 10. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o udzielenie albo zmianę koncesji, uwzględniając w nim konieczność zapewnienia czytelności wzoru.

1. Przedsiębiorca, który zamierza podjąć działalność gospodarczą wymagającą uzyskania koncesji, może ubiegać się o przyrzeczenie udzielenia koncesji, zwane dalej „promesą”. W promesie uzależnia się udzielenie koncesji od spełnienia warunków wykonywania działalności gospodarczej wymagającej uzyskania koncesji. 2. W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego działu dotyczące udzielenia koncesji. 3. W promesie ustala się okres jej ważności, z tym że nie może on być krótszy niż 6 miesięcy. 4. W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej określonej w promesie, chyba że:
1) uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy;
2) wnioskodawca nie spełnił warunków określonych w promesie;
3) wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2. 5. W przypadku śmierci przedsiębiorcy, w okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej określonej w promesie właścicielowi przedsiębiorstwa w spadku w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz.
170) albo, jeżeli przedsiębiorca był wspólnikiem spółki cywilnej, innemu wspólnikowi tej spółki, jeżeli osoba ta przedłoży pisemną zgodę właścicieli przedsiębiorstwa w spadku na udzielenie jej tej koncesji, chyba że:
1) uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy inne niż dane osoby, która złożyła wniosek o udzielenie promesy;
2) właściciel przedsiębiorstwa w spadku albo wspólnik spółki cywilnej, który złożył wniosek o udzielenie koncesji, nie spełnił warunków określonych w promesie;
3) właściciel przedsiębiorstwa w spadku albo wspólnik spółki cywilnej, który złożył wniosek o udzielenie koncesji, nie spełnił określonych w ustawie warunków wykonywania działalności gospodarczej określonej w koncesji;
4) wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1. 6. W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej określonej w promesie nabywcy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 45b ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw, jeżeli przedłoży on pisemną zgodę przedsiębiorcy, któremu udzielono promesy oraz pozostałych nabywców przedsiębiorstwa na udzielenie mu tej koncesji, chyba że:
1) uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy inne niż dane osoby, która złożyła wniosek o udzielenie promesy;
2) nabywcy przedsiębiorstwa, który złożył wniosek o udzielenie koncesji, nie spełnił warunków określonych w promesie;
3) nabywcy przedsiębiorstwa, który złożył wniosek o udzielenie koncesji, nie spełnił określonych w ustawie warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją;
4) jest to uzasadnione zagrożeniem obronności lub bezpieczeństwa państwa albo porządku publicznego.

1. Koncesja zawiera:
1) podstawę prawną jej udzielenia;
2) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres siedziby;
3) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo
informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
Gospodarczej oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
4) imiona i nazwiska członków organu zarządzającego oraz prokurentów, a także
pełnomocników, ze wskazaniem osób uprawnionych do kierowania działalnością
gospodarczą określoną w koncesji;
5) określenie rodzaju i zakresu działalności gospodarczej, na którą została
udzielona koncesja;
6) adres miejsca lub miejsc wykonywania działalności gospodarczej;
7) datę rozpoczęcia działalności gospodarczej określonej w koncesji;
8) okres, na jaki została udzielona;
9) datę wydania.
2. W koncesji organ koncesyjny może określić szczególne warunki
wykonywania działalności gospodarczej, mające na celu zapewnienie ochrony życia
i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska.
3. W koncesji zamieszcza się pouczenie o obowiązku powiadomienia organu
koncesyjnego o podjęciu działalności gospodarczej określonej w koncesji w terminie
6 miesięcy od daty rozpoczęcia działalności wpisanej do koncesji, pod rygorem jej
cofnięcia, oraz o obowiązkach przedsiębiorcy w przypadku zaprzestania
wykonywania działalności gospodarczej, na którą uzyskał koncesję.

1. Organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji, jeżeli:
1) jest to uzasadnione ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa
państwa albo porządku publicznego;
2) przedsiębiorca znajduje się w likwidacji lub toczy się wobec niego postępowanie
upadłościowe;
3) przedsiębiorcy cofnięto w okresie ostatnich 10 lat koncesję, z wyjątkiem
cofnięcia z przyczyn, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 3;
4) przedsiębiorcę reprezentuje osoba, która była wspólnikiem, członkiem organu
zarządzającego, prokurentem, pełnomocnikiem uprawnionym do kierowania
działalnością określoną w koncesji albo przedsiębiorcą będącym osobą
fizyczną, wobec którego wydano decyzję o cofnięciu koncesji, a jej działalność miała
wpływ na wydanie tej decyzji;
5) wspólnikiem, udziałowcem lub akcjonariuszem przedsiębiorcy jest osoba lub
spółka, której cofnięto w okresie ostatnich 10 lat koncesję, z wyjątkiem cofnięcia
z przyczyn, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 3.
2. Organ koncesyjny odmawia udzielenia albo zmiany koncesji albo ogranicza
jej zakres w stosunku do wniosku, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia warunków
wykonywania działalności gospodarczej określonej w koncesji.
3. Organ koncesyjny może odmówić udzielenia koncesji lub ograniczyć jej
zakres w stosunku do wniosku albo odmówić zmiany koncesji w przypadku, gdy
wydano decyzję o stwierdzeniu niedopuszczalności wykonywania praw z udziałów
albo akcji przedsiębiorcy, na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r.
o kontroli niektórych inwestycji, jeżeli jest to w interesie publicznym.

1. Organ koncesyjny cofa koncesję, gdy:
1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej;
2) jest to uzasadnione ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo porządku publicznego;
3) przedsiębiorca nie podjął wykonywania działalności gospodarczej określonej w koncesji w terminie określonym w art. 27 ust. 1 pkt 1 lub zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej określonej w koncesji;
4) przedsiębiorca inny niż osoba fizyczna przestał spełniać warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 2 w zakresie posiadania co najmniej dwóch osób będących członkami organu zarządzającego przedsiębiorstwa albo dwóch osób, z których jedna jest członkiem organu zarządzającego przedsiębiorstwa, a druga uprawnionym do kierowania działalnością określoną w koncesji prokurentem lub pełnomocnikiem, spełniających warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 i pomimo wezwania organu koncesyjnego w terminie 3 miesięcy nie spełnił tych warunków;
5) przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone w art. 10 ust. 1:
a) pkt 1 lit. g,
b) pkt 2 – w zakresie spełniania przez osoby w nim wymienione warunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. g,
c) pkt 3 lit. a;
6) przedsiębiorca przestał spełniać warunek, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. f lub pkt 2 w zakresie spełniania przez osoby uprawnione do kierowania działalnością gospodarczą określoną w koncesji warunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. f;
7) przedsiębiorca uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy. 2. Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, gdy przedsiębiorca:
1) w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą określonej w koncesji;
2) rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, wynikające z przepisów prawa. 3. Organ koncesyjny może cofnąć koncesję, gdy:
1) została ogłoszona upadłość lub w przypadku likwidacji przedsiębiorcy;
2) przedsiębiorca przestał spełniać warunek określony w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h lub pkt 2 w zakresie spełniania przez osoby w nim wymienione warunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h;
3) przedsiębiorca nie zawiadomił organu koncesyjnego w terminie określonym w art. 27 ust. 1 pkt 2 o podjęciu wykonywania działalności gospodarczej określonej w koncesji;
4) przedsiębiorca, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, albo osoby uprawnione do kierowania działalnością gospodarczą określoną w koncesji nie przedstawiły organowi koncesyjnemu w terminie 30 dni od dnia utraty ważności aktualnego orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 3;
5) wydano decyzję o stwierdzeniu niedopuszczalności wykonywania praw z udziałów lub akcji przedsiębiorcy na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o kontroli niektórych inwestycji, jeżeli jest to w interesie publicznym. 4. Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres, gdy przedsiębiorca:
1) nie zawiadomił organu koncesyjnego w terminie o zmianach określonych w art. 27 ust. 1 pkt 3;
2) utrudnia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy;
3) nie wdrożył w terminie lub zaprzestał stosowania systemu oceny jakości produkcji, o którym mowa w art. 41.

1. Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję, jest obowiązany:
1) podjąć działalność gospodarczą określoną w koncesji w terminie 6 miesięcy od
daty rozpoczęcia działalności wpisanej do koncesji;
2) zawiadomić organ koncesyjny o podjęciu albo o zaprzestaniu wykonywania
działalności gospodarczej określonej w koncesji w terminie 14 dni od dnia
podjęcia albo zaprzestania wykonywania tej działalności;
3) zawiadomić organ koncesyjny, w terminie 14 dni, o zmianie:
a) firmy, nazwy lub formy prawnej wykonywanej działalności gospodarczej,
b) imienia, nazwiska lub obywatelstwa przedsiębiorcy będącego osobą
fizyczną oraz osób, o których mowa w lit. d i e,
c) siedziby, adresu siedziby lub adresu miejsca wykonywania działalności
gospodarczej, a także miejsca stałego pobytu przedsiębiorcy będącego
osobą fizyczną,
d) składu organu zarządzającego lub prokurentów, a także pełnomocników
uprawnionych do kierowania działalnością gospodarczą określoną
w koncesji,
e) wspólników, a także udziałowców i akcjonariuszy posiadających co
najmniej 20% udziałów lub akcji przedsiębiorcy,
f) w zakresie wypełniania przez osoby i podmioty, o których mowa w lit. d i e,
oraz przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną, warunków określonych
w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. e–h,
g) w zakresie wypełniania przez przedsiębiorcę warunku, o którym mowa
w art. 10 ust. 1 pkt 3 lit. a,
h) firmy lub nazwy niebędącego osobą fizyczną wspólnika, udziałowca lub
akcjonariusza przedsiębiorcy,
i) stanu faktycznego, na podstawie którego zostały wydane opinie, o których
mowa w art. 16 ust. 1, oraz zaświadczenia, o których mowa
w art. 17 ust. 3 pkt 3, w szczególności zmianie stosowanej technologii,
zmianach konstrukcyjnych obiektu i zmianach lokalizacji części
produkcyjnej lub magazynowej,
j) skutkującej przejściem koncesji z mocy prawa na inny podmiot,
w szczególności w rezultacie łączenia, podziałów i przekształceń spółek
prawa handlowego, sprzedaży przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej
części wraz z koncesją albo wniesienia koncesji jako niematerialnego
składnika przedsiębiorstwa aportem do spółki prawa handlowego na
pokrycie udziałów lub akcji tej spółki,
k) dotyczącej otwarcia likwidacji, wszczęcia postępowania upadłościowego,
likwidacji lub ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy,
l) dotyczącej zawieszenia lub wznowienia wykonywania działalności
gospodarczej.
2. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, wpisanych do
koncesji, przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę koncesji.

1. Bezpośrednio do pracy przy wytwarzaniu materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym może być dopuszczona jedynie osoba, która:
1) spełnia wymagania, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. e–g, a w przypadku pracowników młodocianych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510, 1700 i 2140 oraz z 2023 r. poz. 240 i 641), zatrudnionych jako rusznikarze lub przy wytwarzaniu replik broni czarnoprochowej, wymagania, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz g;
2) ma ukończone 18 lat, a w przypadku rusznikarzy oraz pracy przy wytwarzaniu replik broni czarnoprochowej – również osoba będąca pracownikiem młodocianym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy;
3) posiada pozytywną opinię Policji, a w przypadku obywatela innego państwa – organu odpowiedniego szczebla i kompetencji w tym państwie właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu. 2. Opinię Policji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, wydaje, w drodze postanowienia, komendant powiatowy Policji właściwy ze względu na miejsce stałego pobytu osoby opiniowanej. Od postanowienia w sprawie opinii służy zażalenie do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

1. Przy zatrudnieniu oraz w trakcie trwania zatrudnienia przedsiębiorca
jest obowiązany weryfikować spełnianie przez pracownika wymagań, o których mowa
w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1.
2. W celu weryfikacji, przed dopuszczeniem pracownika do pracy, o której
mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1, przedsiębiorca odbiera od pracownika
dokumenty potwierdzające spełnianie wymagań określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1
lit. e–g, art. 28 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz występuje o wydanie opinii,
o której mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 i art. 29 ust. 1 pkt 3. Spełnienie wymagań
określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. g potwierdza się zaświadczeniem z Krajowego
Rejestru Karnego.
3. Pracownik jest obowiązany niezwłocznie poinformować przedsiębiorcę
o braku spełnienia wymagań, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. e i g.
4. Przedsiębiorca, raz na 5 lat, występuje o aktualną opinię, o której mowa
w art. 28 ust. 1 pkt 3 i art. 29 ust. 1 pkt 3, dotyczącą pracownika.
5. W przypadku powzięcia wątpliwości co do spełniania przez pracownika
wymagań, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. e–g, w trakcie trwania
zatrudnienia pracownika, przedsiębiorca może ponownie zażądać od pracownika
aktualnych dokumentów potwierdzających spełnianie wymagań.

1. Materiały wybuchowe, broń, amunicję oraz wyroby i technologię o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, wytworzone albo przechowywane w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, przechowuje się w warunkach zapewniających ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska. 2. W celu spełnienia warunków, o których mowa w ust. 1, przedsiębiorca w szczególności:
1) zapewnia odpowiednią lokalizację, konstrukcję i wyposażenie obiektów magazynowych;
2) zapewnia prawidłowe przechowywanie materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym w obiektach magazynowych;
3) opracowuje, aktualizuje i zapewnia przestrzeganie instrukcji technicznej przechowywania oraz instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy;
4) prowadzi kartę kwalifikacyjną obiektu magazynowego, zawierającą informacje dotyczące obiektu magazynowego, plan obiektu magazynowego oraz wymagania techniczne obiektu magazynowego;
5) zabezpiecza obiekty magazynowe przed dostępem osób nieuprawnionych, w tym także zapewnia bezpośrednią ochronę obiektu magazynowego oraz odpowiednie zabezpieczenie techniczne;
6) prowadzi ewidencję osób wchodzących, zawierającą w szczególności ich imiona i nazwiska, stosownie do przewidzianych zasad ograniczenia dostępu do obiektów magazynowych. 3. Rodzaje obiektów magazynowych klasyfikuje się w zależności od rodzaju i ilości przechowywanych w nich materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także celu i miejsca ich przechowywania. 3a. W obiekcie magazynowym, w którym przechowuje się materiały wybuchowe, broń, amunicję oraz wyroby i technologie o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, nie prowadzi się innej działalności gospodarczej. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze rozporządzenia:
1) klasyfikację rodzajów obiektów magazynowych,
2) wymagania organizacyjne i techniczne obiektów magazynowych, w których są przechowywane materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby i technologia o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, w tym szczegółowe wymogi prowadzenia kart kwalifikacyjnych obiektu magazynowego,
3) szczegółowe wymagania dla pomieszczeń, w których są przechowywane materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby i technologia o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, w tym warunki lokalizacyjne i niezbędne zabezpieczenie techniczne tych pomieszczeń oraz ich zabezpieczenie przed dostępem osób nieuprawnionych, wraz z zapewnieniem kontroli i ewidencjonowania dostępu do tych pomieszczeń
– uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych towarów oraz ochrony życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska, zróżnicowanie rodzajów pomieszczeń, w których mogą być przechowywane te towary, oraz zróżnicowania zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska ze względu na właściwości przechowywanych towarów.

1. Transakcje dotyczące wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, które wzbudzają wątpliwości co do możliwości stwarzania zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, przedsiębiorca zgłasza właściwemu organowi Policji. 2. W przypadku odmowy zawarcia transakcji, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorca dokonuje zgłoszenia nie później niż następnego dnia po odmowie zawarcia transakcji. 3. Informacje dotyczące transakcji, o których mowa w ust. 1, przetwarza się na zasadach określonych w art. 14 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, z późn. zm.4)). W razie potrzeby Komendant Główny Policji bezzwłocznie przekazuje informacje o takich transakcjach Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. 4. Komendant Główny Policji podaje do publicznej wiadomości, w tym udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, na które zgłasza się transakcje oraz odmowy zawarcia transakcji, o których mowa w ust. 1. 5. Zgłaszanie transakcji i odmów zawarcia transakcji, o których mowa w ust. 1, dotyczących strzeleckiej broni palnej i istotnych części, może odbywać się za pośrednictwem SRB.
4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 2600 oraz z 2023 r. poz. 185, 240, 289, 347, 535, 641 i 1088.

1. W przypadku wydania ostatecznej decyzji cofającej koncesję przedsiębiorca jest obowiązany:
1) zabezpieczyć wytworzone i zgromadzone materiały wybuchowe, broń, amunicję, wyroby oraz technologię o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na zasadach określonych w art. 33 ust. 1 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 33 ust. 4;
2) zbyć materiały wybuchowe, broń, amunicję, wyroby oraz technologię o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;
3) przekazać ewidencje, o których mowa w art. 47 ust. 1 i art. 59 ust. 1, organowi koncesyjnemu w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się tej decyzji. 2. Ewidencje przekazywane organowi koncesyjnemu porządkuje się chronologicznie i przekazuje się wraz ze spisem zawartości. W przypadku stwierdzenia braków w ewidencji albo niezgodności ze spisem zawartości, organ koncesyjny wzywa przedsiębiorcę do uzupełnienia braków w terminie 14 dni. 3. Organ koncesyjny przechowuje przekazane ewidencje przez okres 10 lat. 4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się w przypadku przedsiębiorcy, który nie podjął działalności gospodarczej na podstawie koncesji. Rozdział 2 Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym Oddział 1 Wytwarzanie materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie
wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów
o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest obowiązany utworzyć w terminie
roku od daty udzielenia koncesji albo rozszerzenia zakresu koncesji o wytwarzanie,
oraz wdrożyć i stosować system oceny jakości produkcji.
2. W ramach systemu oceny jakości produkcji należy określić w szczególności
zadania organów przedsiębiorstwa, podstawowe zadania na stanowiskach pracy
w zakresie kontroli i zarządzania produkcją, procedury kontroli wewnętrznej i kontroli
produktu końcowego, zasady doboru i szkoleń pracowników oraz archiwizacji
danych.
3. System oceny jakości produkcji podlega zaopiniowaniu pod względem
zgodności z wymogami określonymi w ust. 2. Opinię o zgodności wydają instytucje
upoważnione, określone w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie
art. 16 ust. 6.
4. Przed wystąpieniem o wydanie opinii o zgodności przedsiębiorca może
zwrócić się do instytucji upoważnionej o określenie szczegółowych wymagań
dotyczących systemu oceny jakości produkcji.
5. Opinię o zgodności wydaje się na zlecenie i koszt ubiegającego się o nią
przedsiębiorcy.
6. W przypadku wystąpienia zmian w wykonywanej działalności gospodarczej
w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów
o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym mogących mieć istotny wpływ na
stosowanie systemu oceny jakości produkcji, w szczególności przebudowa obiektu,
zmiana lokalizacji pomieszczeń produkcyjnych lub magazynowych lub dotychczas
stosowanej technologii, przedsiębiorca występuje o aktualizację opinii o zgodności.
7. Uznaje się, że przedsiębiorca, który posiada aktualny certyfikat wydany przez
uprawnioną jednostkę certyfikującą w zakresie określonym w koncesji, posiada
i stosuje system oceny jakości produkcji.

1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest obowiązany opracować i aktualizować plan postępowania na wypadek zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska. 2. Plan, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1) informacje dotyczące lokalizacji i działalności przedsiębiorcy;
2) określenie możliwości wystąpienia zdarzeń stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, mienia i środowiska i ich przewidywane skutki;
3) opis środków zapewniających gotowość na wypadek wystąpienia zdarzeń stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, mienia i środowiska i ograniczanie skutków tych zdarzeń;
4) sposoby prowadzenia działań ratowniczych, powiadamiania i współdziałania z zewnętrznymi służbami ratowniczymi i innymi podmiotami oraz zasady postępowania po zakończeniu tych działań;
5) zasady ewakuacji ludzi i mienia z miejsc wystąpienia zdarzeń stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, mienia i środowiska. 3. Plan, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia się z właściwymi ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej komendantami powiatowymi (miejskimi) Państwowej Straży Pożarnej, a w przypadku jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej, wykonującej działalność gospodarczą – również z właściwym terytorialnie szefem delegatury Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej. 4. Plan, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia się z właściwym ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej komendantem wojewódzkim (Stołecznym) Policji, a w zakresie zagrożeń o charakterze terrorystycznym z właś- ciwym terytorialnie dyrektorem delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przypadku, gdy nie występuje dla danego terytorium właściwy dyrektor delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. 5. W przypadku jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej wykonującej działalność gospodarczą, plan, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia się z właściwym ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej komendantem oddziału Żandarmerii Wojskowej, a w zakresie zagrożeń o charakterze terrorystycznym z Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego. 6. Przedsiębiorca przesyła uzgodniony plan, o którym mowa w ust. 1, organom, o których mowa odpowiednio w ust. 3–5. 7. Plan, o którym mowa w ust. 1, podlega aktualizacji w przypadku zmian w sposobie używania obiektu lub procesu technologicznego, jednak nie rzadziej niż raz na 5 lat. 8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb opracowania, szczegółowy zakres i wymagania, jakim powinien odpowiadać plan postępowania na wypadek zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska, w tym dokumenty dołączane do planu, uwzględniając rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej i stopień jej potencjalnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska.

1. Każdy egzemplarz broni palnej, w tym strzeleckiej broni palnej, i każda istotna część podlegają oznakowaniu przez wytwórcę niezwłocznie po wytworzeniu. 2. Strzelecką broń palną oznakowuje się niepowtarzalnym, czytelnym i trwałym oznakowaniem, które obejmuje:
1) imię i nazwisko lub nazwę wytwórcy lub oznaczenie handlowe;
2) państwo lub miejsce wytworzenia, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspól- noty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz. Urz. UE L 328 z 28.11.2012, str. 7), zwanym dalej „rozporządzeniem 1106/2012”;
3) numer seryjny i rok wytworzenia, jeśli nie został zawarty w numerze seryjnym;
4) model – w miarę możliwości. 2a. Minimalna wielkość czcionki użytej do oznakowania wynosi 1,6 mm. W przypadku gdy rozmiar istotnej części nie pozwala na użycie czcionki tej wielkości, dopuszczalne jest użycie mniejszej czcionki. 2aa. Minimalna głębokość oznakowania wynosi 0,0762 mm. 2b. Do oznakowywania stosuje się alfabet łaciński i cyfry arabskie. 2c. Oznakowanie nanosi się, wykorzystując techniki:
1) głębokiego grawerowania laserowego;
2) grawerowania klasycznego;
3) cechowania ręcznego z użyciem stempli lub numeratorów;
4) znakowania mikropunktowego. 2d. W przypadku szkieletów i komór zamkowych strzeleckiej broni palnej wykonanych z materiałów niemetalowych, w szczególności z polimerów syntetycznych lub żywic syntetycznych oraz ich kompozytów wzmocnionych włóknami, w szczególności włóknami węglowymi lub szklanymi, oznakowania dokonuje się przez:
1) umieszczenie oznakowania na metalowej płytce osadzanej na stałe w materiale szkieletu lub komory zamkowej w taki sposób, że płytki nie można łatwo usunąć, a jej usunięcie powoduje zniszczenie części szkieletu lub komory zamkowej;
2) zastosowanie techniki ubytkowej, z zachowaniem wymogów wielkości oznakowania określonych w ust. 2a. 3. Oznakowanie, o którym mowa w ust. 2, umieszcza się na szkielecie, komorze zamkowej lub zamku strzeleckiej broni palnej. 4. Istotne części oznakowuje się w sposób wskazany w ust. 2–2d, a w przypadku gdy rozmiar istotnej części nie pozwala na umieszczenie na niej pełnego oznakowania, oznakowuje się ją co najmniej numerem seryjnym lub kodem alfanumerycznym albo cyfrowym. 5. Broń palną inną niż strzelecka broń palna oznakowuje się niepowtarzalnym, czytelnym i trwałym oznakowaniem, które obejmuje co najmniej:
1) nazwę wytwórcy lub oznaczenie handlowe;
2) numer seryjny i rok wytworzenia, jeśli nie został zawarty w numerze seryjnym. 6. Oznakowanie, o którym mowa w ust. 2, 4 i 5, może obejmować znak towarowy wytwórcy lub producenta.

1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym ewidencjonuje:
1) wytworzone materiały wybuchowe, broń, amunicję oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;
2) materiały wybuchowe, broń, amunicję oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym przyjęte do remontu, naprawy, przerobienia, oznakowania, pozbawienia cech użytkowych lub zniszczenia. 2. W ewidencji, o której mowa w ust. 1, gromadzi się następujące dane osobowe wprowadzającego do ewidencji oraz sprzedającego, kupującego, oddającego do remontu, naprawy, przerobienia, oznakowania, pozbawienia cech użytkowych lub zniszczenia oraz osoby uprawnionej do odbioru towaru i osób podpisujących raport produkcyjny:
1) imię i nazwisko osoby fizycznej lub przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo firmę lub nazwę przedsiębiorcy innego niż osoba fizyczna;
2) adres miejsca stałego pobytu osoby fizycznej lub przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo adres siedziby przedsiębiorcy innego niż osoba fizyczna;
3) numer PESEL, a w przypadku gdy nie został nadany – nazwę, serię i numer dokumentu tożsamości, a także organ wydający dokument tożsamości, albo numer identyfikacji podatkowej (NIP) – jeżeli posiada. 3. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się w formie księgi ewidencyjnej. 4. Strzelecka broń palna i odrębne istotne części, wytworzone lub przyjęte do remontu, naprawy, przerobienia, oznakowania, pozbawienia cech użytkowych lub zniszczenia, podlegają ewidencjonowaniu w SRB na zasadach określonych w przepisach działu IV. 5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do strzeleckiej broni palnej i odrębnych istotnych części, wytworzonych na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Policji, Agencji Wywiadu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa, Straży Marszałkowskiej, Straży Ochrony Kolei oraz innych państwowych formacji uzbrojonych, a także przyjętych od tych podmiotów do remontu, naprawy, przerobienia, oznakowania, pozbawienia cech użytkowych lub zniszczenia. 6. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, może być prowadzona łącznie z ewidencją materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, przeznaczonych do obrotu oraz przyjętych na przechowanie lub w komis, a także z ewidencją zawartych transakcji mających za przedmiot obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. 7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób ewidencjonowania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, wytworzonych oraz przyjętych do remontu, naprawy, przerobienia, oznakowania, pozbawienia cech użytkowych lub zniszczenia, w tym dokumenty stanowiące podstawę wpisu do ewidencji, sposób prowadzenia i szczegółowy zakres danych zawartych w ewidencji i tych dokumentach, mając na względzie potrzebę zapewnienia pełnej rejestracji i jednoznacznej identyfikacji materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, wytworzonych oraz przyjętych do remontu, naprawy, przerobienia, oznakowania, pozbawienia cech użytkowych oraz zniszczenia. Oddział 1a Broń alarmowa i sygnałowa

Art. 47a. 1. Broni alarmowej i sygnałowej nie uznaje się za strzelecką broń palną, jeżeli została wytworzona zgodnie ze specyfikacjami technicznymi mającymi na celu zapewnienie, aby nie można było jej przerobić tak, aby miotała pocisk w wyniku działania ładunku miotającego, a w szczególności gdy:
1) lufa jest skonstruowana w taki sposób, aby nie mogła zostać usunięta lub zmieniona bez znacznego uszkodzenia lub zniszczenia urządzenia;
2) w lufie umieszczono niemożliwe do usunięcia przegrody;
3) komora nabojowa jest przesunięta, przechylona lub rozłożona w taki sposób, aby uniemożliwić miotanie z urządzenia pocisku z załadowanej w nim amunicji. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze rozporządzenia, specyfikacje techniczne, jakie powinno spełniać urządzenie, aby zostało uznane za broń alarmową i sygnałową, mające na celu zapewnienie, aby urządzenia takiego nie można było przerobić tak, aby miotało pocisk w wyniku działania ładunku miotającego, uwzględniając aktualną wiedzę techniczną i normy dotyczące wytwarzania broni i amunicji.

Art. 47b. 1. Broń alarmową i sygnałową uznaje się za niezdolną do przerobienia tak, aby miotała pocisk w wyniku działania ładunku miotającego, jeżeli podmiot uprawniony zweryfikował zgodność wytworzenia danego typu lub modelu broni ze specyfikacjami technicznymi i wydał dla danego typu lub modelu broni świadectwo broni alarmowej i sygnałowej. 2. Podmiotem uprawnionym do weryfikacji i wydania świadectwa broni alarmowej i sygnałowej może być podmiot posiadający potencjał naukowy i techniczny, specjalistyczną wiedzę i doświadczenie w zakresie zasad budowy i eksploatacji broni palnej, ustalania rodzajów, typów, modeli broni palnej oraz ustalania ich zdatności do oddania strzału, prowadzący badania urządzeń miotających produkcji przemysłowej i samodziałowej.

Art. 47c. 1. Świadectwo broni alarmowej i sygnałowej uprawnia przedsiębiorcę do wprowadzania do obrotu broni alarmowej i sygnałowej określonego typu lub modelu. 2. Do urządzeń, które nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 47a, i dla których nie wydano świadectwa broni alarmowej i sygnałowej, stosuje się przepisy dotyczące strzeleckiej broni palnej. 3. Każda zmiana w dokumentacji technicznej lub technologii wykonania broni alarmowej i sygnałowej podlega ponownemu opiniowaniu przez podmiot uprawniony do weryfikacji oraz wydania świadectwa broni alarmowej i sygnałowej. 4. Weryfikacja i wydanie świadectwa broni alarmowej i sygnałowej jest odpłatne. Opłata wynosi nie więcej niż wysokość przeciętnego wynagrodzenia. 5. Podmiot uprawniony przekazuje do rejestru broni alarmowej i sygnałowej, o którym mowa w art. 47l, poświadczoną kopię świadectwa broni alarmowej i sygnałowej. 6. Świadectwa broni alarmowej i sygnałowej wydawane przez podmiot uprawniony są przez niego przechowywane przez okres 20 lat od dnia wydania opinii.

Art. 47d. Urządzenie wytworzone w państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie trzecim uznaje się za broń alarmową i sygnałową jeżeli zostało wydane dla tego urządzenia świadectwo broni alarmowej i sygnałowej lub równorzędny dokument o nieuznaniu go za strzelecką broń palną przez podmiot uprawniony przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederację Szwajcarską do wydania takiej opinii.

Art. 47e. 1. Broń alarmową i sygnałową oznakowuje się, umieszczając na jej szkielecie niepowtarzalne, czytelne i trwałe oznakowanie, które obejmuje:
1) symbol literowy „BAS”, który umieszcza się w bezpośredniej bliskości nazwy wytwórcy lub oznaczenia handlowego, przy użyciu tej samej techniki;
2) imię i nazwisko lub nazwę wytwórcy lub oznaczenie handlowe;
3) państwo lub miejsce wytworzenia, zgodnie z rozporządzeniem 1106/2012;
4) typ lub model;
5) kaliber;
6) numer seryjny i rok wytworzenia. 2. Na komorze nabojowej, zamku pistoletu, bębnie nabojowym lub zamku, odpowiednio do przyjętych rozwiązań technicznych dla danego typu lub modelu broni alarmowej i sygnałowej, umieszcza się numer seryjny. 3. Do oznakowania broni alarmowej i sygnałowej stosuje się odpowiednio przepisy art. 44 ust. 2a–2d dotyczące oznakowania strzeleckiej broni palnej oraz art. 57 ust. 1.

Art. 47f. 1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania broni alarmowej i sygnałowej ewidencjonuje wytworzoną i przeznaczoną do obrotu broń alarmową i sygnałową oddzielnie dla każdego typu lub modelu określonego w wydanym dla tej broni świadectwie broni alarmowej i sygnałowej, zgodnie z numerem seryjnym naniesionym na tej broni oraz numerem świadectwa broni alarmowej i sygnałowej dla tej broni. 2. W ewidencji broni alarmowej i sygnałowej, o której mowa w ust. 1, gromadzi się następujące dane:
1) numer seryjny urządzenia;
2) datę jego wytworzenia lub przekazania do obrotu;
3) numer świadectwa broni alarmowej i sygnałowej oraz datę sprzedaży;
4) imię i nazwisko wprowadzającego dane urządzenie do ewidencji. 3. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się w formie księgi ewidencyjnej. 4. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania broni alarmowej i sygnałowej przechowuje dokumentację techniczną, na podstawie której wytworzył dany typ lub model broni. 5. Przedsiębiorca przechowuje świadectwa broni alarmowej i sygnałowej wydane dla wytwarzanej przez niego broni. 6. Ewidencje, o których mowa w ust. 1, świadectwa broni alarmowej i sygnałowej łącznie z dokumentacją techniczną przechowywane są przez okres 20 lat od dnia wydania tego świadectwa. 7. W przypadku wydania ostatecznej decyzji cofającej koncesję przedsiębiorca jest obowiązany przekazać organowi koncesyjnemu ewidencje, o których mowa w ust. 1, uporządkowane chronologicznie ze spisem zawartości, w terminie 30 dni od dnia otrzymania tej decyzji.

Art. 47g. 1. Przedsiębiorca dokonujący sprzedaży broni alarmowej i sygnałowej jest obowiązany wydać nabywcy kopię świadectwa broni alarmowej i sygnałowej. 2. Na wydawanej kopii świadectwa broni alarmowej i sygnałowej przedsiębiorca umieszcza oznaczenie przedsiębiorcy dokonującego sprzedaży oraz numer seryjny broni alarmowej i sygnałowej.

Art. 47h. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określi, w drodze rozporządzenia:
1) podmiot uprawniony do weryfikacji, że broń alarmowa i sygnałowa została wytworzona zgodnie ze specyfikacjami technicznymi, o których mowa w art. 47a, oraz do wydawania świadectwa broni alarmowej i sygnałowej,
2) wykaz dokumentów wchodzących w skład dokumentacji technicznej broni alarmowej i sygnałowej,
3) sposób i tryb postępowania z bronią alarmową i sygnałową oraz z dokumentacją techniczną, przekazanymi w celu weryfikacji zgodności wytworzenia ze specyfikacjami technicznymi, o których mowa w art. 47a,
4) wysokość opłaty za weryfikację oraz wydanie świadectwa broni alarmowej i sygnałowej,
5) wzór świadectwa broni alarmowej i sygnałowej
– mając na względzie potencjał naukowo-badawczy podmiotu uprawnionego, jego dotychczasowe doświadczenie w obszarze objętym regulacją, dające gwarancję należytego wykonania zleconych czynności, sprawne przeprowadzenie weryfikacji i jej rzetelne udokumentowanie, adekwatność opłaty do kosztów weryfikacji oraz konieczność objęcia kontrolą wszystkich typów i modeli broni alarmowej i sygnałowej nieuznanej za broń palną wytworzonych lub przywiezionych na teren Rzeczypospolitej Polskiej oraz zawarcia we wzorze świadectwa broni alarmowej i sygnałowej danych umożliwiających jednoznaczną identyfikację broni alarmowej i sygnałowej.

Art. 47i. 1. Podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 47b ust. 1, przeprowadza kontrolę wytworzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub sprowadzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spoza terytorium Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa trzeciego modeli, typów lub egzemplarzy urządzeń, o których mowa w art. 47a ust. 1, w zakresie spełniania przez nie wymogów, o których mowa w art. 47a. 2. Podmiot uprawniony przeprowadza kontrolę:
1) z własnej inicjatywy – w odniesieniu do urządzeń będących w posiadaniu przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;
2) na wniosek służb bezpieczeństwa i porządku publicznego, których zadania obejmują zwalczanie przestępstw związanych z nielegalnym wytwarzaniem i posiadaniem broni – w odniesieniu do urządzeń będących w posiadaniu tych służb. 3. Kontrola może być prowadzona wspólnie z organami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej wykonującymi w nich zadania określone w art. 47b ust. 1. 4. Do przeprowadzenia kontroli wspólnie z organami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej podmiot uprawniony powołuje zespół kontrolny. Powołując zespół kontrolny, podmiot uprawniony wyznacza jego kierownika, który koordynuje przebieg czynności kontrolnych oraz sporządza protokół kontroli.

Art. 47j. 1. Kontrola jest wykonywana na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydanego przez podmiot uprawniony. 2. Kontrolę przeprowadza się w siedzibie podmiotu uprawnionego. 3. Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół kontroli, który zawiera:
1) imię i nazwisko kontrolującego albo kontrolujących;
2) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
3) wskazanie zakresu kontroli;
4) opis stwierdzonego w toku kontroli stanu faktycznego, w tym stwierdzonych nieprawidłowości;
5) jeżeli przedmiotem kontroli jest urządzenie, o którym mowa w art. 47a ust. 1, będące w posiadaniu przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym – także:
a) oznaczenie przedsiębiorcy dokonującego sprzedaży,
b) typ, model oraz numer seryjny urządzenia,
c) datę wytworzenia urządzenia lub przekazania go do obrotu,
d) numer świadectwa broni alarmowej i sygnałowej oraz datę jej sprzedaży. 4. Kontrolujący może utrwalić przebieg kontroli za pomocą technik fotograficznych i audiowizualnych. Nośniki obrazu i dźwięku, na których utrwalono przebieg kontroli, załącza się do protokołu kontroli. Niezależnie od sporządzenia protokołu, ustalenia dotyczące urządzenia będącego przedmiotem kontroli dokonane w toku kontroli utrwala się w wynikach kontroli w formie pisemnej. 5. Wyniki kontroli przekazuje się Komendantowi Głównemu Policji, a wyniki kontroli stwierdzające niespełnienie przez urządzenie wymogów, o których mowa w art. 47a, również organowi koncesyjnemu.

Art. 47k. 1. Jeżeli przedmiotem kontroli jest urządzenie, o którym mowa w art. 47a ust. 1, będące w posiadaniu przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym:
1) podmiot uprawniony zawiadamia przedsiębiorcę o planowanej kontroli na 7 dni przed planowanym terminem jej przeprowadzenia;
2) przedsiębiorca przekazuje w sposób uzgodniony z podmiotem uprawnionym urządzenie, o którym mowa w art. 47a ust. 1, wraz z dokumentacją techniczną podmiotowi uprawnionemu;
3) przedsiębiorca udziela na żądanie podmiotu uprawnionego ustnych i pisemnych wyjaśnień mających związek z zakresem kontroli. 2. Koszty przekazania urządzenia do kontroli ponosi przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1. 3. Kontrolę wykonuje się w sposób sprawny i możliwie niezakłócający funkcjonowania przedsiębiorcy. Urządzenie, o którym mowa w art. 47a ust. 1, oraz dokumentację techniczną zwraca się przedsiębiorcy bezzwłocznie po zakończeniu kontroli. 4. Podmiot uprawniony może wezwać przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, do usunięcia nieprawidłowości w zakresie niespełniania przez urządzenie wymogów, o których mowa w art. 47a, stwierdzonych w toku kontroli. 5. Jeżeli przedmiotem kontroli jest urządzenie, o którym mowa w art. 47a ust. 1, przekazane przez służby bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których mowa w art. 47i ust. 2 pkt 2, przepisy ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 47l. 1. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr broni alarmowej i sygnałowej. 2. W rejestrze broni alarmowej i sygnałowej gromadzi się:
1) wydane, ważne oraz wycofane świadectwa broni alarmowej i sygnałowej dla danych typów lub modeli broni, otrzymane od podmiotów uprawnionych do weryfikacji i wydawania świadectw broni alarmowej i sygnałowej;
2) świadectwa broni alarmowej i sygnałowej, która może być wprowadzona do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wydane przez podmioty uprawnione innych państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej.

Art. 47m. 1. Komendant Główny Policji prowadzi Krajowy Punkt Kontaktowy do Spraw Broni Alarmowej i Sygnałowej, zwany dalej „Punktem Kontaktowym”. 2. Do zadań Punktu Kontaktowego należy:
1) wykonywanie zadań Komendanta Głównego Policji w zakresie prowadzenia rejestru broni alarmowej i sygnałowej;
2) ewidencjonowanie wyników kontroli, o których mowa w art. 47j ust. 4;
3) przekazywanie punktom kontaktowym utworzonym w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, na ich wniosek, informacji z rejestru broni alarmowej i sygnałowej, informacji o wynikach kontroli, o której mowa w art. 47j ust. 4, oraz występowanie z wnioskami o udzielenie takich informacji;
4) ewidencjonowanie oświadczeń przedsiębiorców, o których mowa w art. 47n;
5) prowadzenie elektronicznej skrzynki pocztowej oraz publikowanie na stronie internetowej Punktu Kontaktowego informacji w zakresie swojego działania, w języku polskim oraz w jednym, innym niż język polski, języku oficjalnym Unii Europejskiej. 3. Komendant Główny Policji może powierzyć wykonywanie zadań Punktu Kontaktowego podległej sobie jednostce organizacyjnej.

Art. 47n. Przedsiębiorcy wytwarzający broń alarmową i sygnałową przekazują do Punktu Kontaktowego oświadczenia o:
1) spełnianiu wymogów, o których mowa w art. 47a, przy wytwarzaniu określonego typu lub modelu broni alarmowej i sygnałowej – raz do roku, licząc od dnia wydania świadectwa broni alarmowej i sygnałowej;
2) liczbie wytworzonych i wprowadzonych do obrotu w ostatnim okresie rozliczeniowym egzemplarzy broni alarmowej i sygnałowej, określonego typu i modelu. Oddział 2 Pozbawianie cech użytkowych broni palnej i wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym