Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

1. Szczególnym rodzajem klubu sportowego jest uczniowski klub sportowy. 2. Uczniowski klub sportowy działa na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r. poz.
2261), z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji. 3. Członkami uczniowskiego klubu sportowego mogą być w szczególności uczniowie, rodzice i nauczyciele. 4. Uczniowski klub sportowy podlega wpisowi do ewidencji prowadzonej przez starostę właściwego ze względu na siedzibę klubu. Wpisu i wykreślenia wpisu z ewidencji dokonuje się na podstawie wniosku. Wpis, odmowa wpisu do ewidencji i wykreślenie wpisu z ewidencji następuje w drodze decyzji. 4a. Do wpisu do ewidencji uczniowskich klubów sportowych stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691). 4b. Sprawę wpisu uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony występującej z wnioskiem o wpis, jeżeli w terminie 30 dni od daty doręczenia wniosku właściwemu terytorialnie staroście, organ ten nie wyda decyzji o wpisie, albo decyzji o odmowie wpisu. 5. Do wniosku o wpis do ewidencji, o którym mowa w ust. 4, dołącza się:
1) statut;
2) listę założycieli, zawierającą ich imiona i nazwiska, daty i miejsca urodzenia, miejsca zamieszkania oraz własnoręczne podpisy;
3) informację o adresie siedziby klubu sportowego. 6. Uczniowski klub sportowy uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji, o której mowa w ust. 4. 7. Przepisy ust. 2 i 4–6 stosuje się odpowiednio do innych niż uczniowskie klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej. 8. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych, o których mowa w ust. 7, oraz dane podlegające wpisowi do ewidencji, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia ewidencji.

Art. 4a. 1. Uczniowski klub sportowy oraz klub sportowy, o którym mowa w art. 4 ust. 7, może zostać wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. 2. Złożenie wniosku o wpis uczniowskiego klubu sportowego oraz klubu sportowego, o którym mowa w art. 4 ust. 7, do Krajowego Rejestru Sądowego wymaga zgody wyrażonej w trybie przewidzianym dla zmiany statutu podmiotu zamierzającego złożyć wniosek o ten wpis. 3. Zmiana statutu uczniowskiego klubu sportowego oraz klubu sportowego, o którym mowa w art. 4 ust. 7, dokonana w związku z wyrażeniem zgody, o której mowa w ust. 2, nie wymaga zatwierdzenia przez starostę. 4. Sąd rejestrowy przesyła niezwłocznie właściwemu staroście odpis postanowienia o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego uczniowskiego klubu sportowego lub klubu sportowego, o którym mowa w art. 4 ust. 7. 5. Właściwy starosta z urzędu wykreśla uczniowski klub sportowy lub klub sportowy, o którym mowa w art. 4 ust. 7, z ewidencji, o której mowa w art. 4 ust. 4, zaznaczając, że przyczyną wykreślenia jest wpis podmiotu do Krajowego Rejestru Sądowego. 6. Uczniowski klub sportowy oraz klub sportowy, o którym mowa w art. 4 ust. 7, po uzyskaniu wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, zachowuje wszystkie dotychczasowe prawa i obowiązki i może podejmować działalność gospodarczą w zakresie przewidzianym w statucie.

1. Kadencja władz polskiego związku sportowego nie może być dłuższa niż 4 lata. 2. Funkcję prezesa zarządu polskiego związku sportowego można pełnić niedłużej niż przez 2 następujące po sobie kadencje. 3. Członek zarządu polskiego związku sportowego nie może:
1) łączyć tej funkcji z funkcją w innych władzach tego związku, z wyjątkiem pełnienia funkcji delegata na walne zgromadzenie członków albo delegatów polskiego związku sportowego zwołane dla wyboru władz tego związku;
2) być osobą prowadzącą działalność gospodarczą związaną z realizacją przez ten związek jego zadań statutowych;
2a) posiadać w spółkach prawa handlowego prowadzących działalność gospodarczą związaną z realizacją przez ten związek jego zadań statutowych akcji lub udziałów;
2b) być wspólnikiem spółki osobowej prawa handlowego prowadzącej działalność gospodarczą związaną z realizacją przez ten związek jego zadań statutowych;
3) być osobą, która była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe ścigane z oskarżenia publicznego;
4) łączyć tej funkcji z pracą na rzecz ministerstwa zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw kultury fizycznej w ramach stosunku pracy albo na podstawie umowy cywilnoprawnej;
5) łączyć tej funkcji z funkcją trenera kadry narodowej lub funkcją pełnioną w sztabie szkoleniowym kadry narodowej w tym samym sporcie;
6) być członkiem organu, prokurentem lub pełnomocnikiem podmiotu świadczącego na rzecz polskiego związku sportowego usługi, dostawy lub roboty budowlane, w tym usługi sponsoringu finansowego lub rzeczowego;
7) być osobą najbliższą, w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383, 1818 i 1872), dla osoby prowadzącej działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu na rzecz polskiego związku sportowego usług, dostaw lub robót budowlanych, w tym usług sponsoringu finansowego lub rzeczowego;
8) być osobą najbliższą, w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, dla osoby:
a) posiadającej w spółkach prawa handlowego akcje lub udziały,
b) będącej wspólnikiem spółki osobowej prawa handlowego,
c) będącej członkiem organu, prokurentem lub pełnomocnikiem w innym podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą
– jeżeli działalność gospodarcza prowadzona przez te podmioty polega na świadczeniu na rzecz polskiego związku sportowego usług, dostaw lub robót budowlanych, w tym usług sponsoringu finansowego lub rzeczowego;
9) być osobą, która była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2023 r. poz. 102), w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r.;
10) być osobą, która była karana dyscyplinarnie za doping w sporcie w wymiarze jednostkowym większym niż 24 miesiące dyskwalifikacji. 3a. Członek organu kontroli wewnętrznej polskiego związku sportowego nie może być osobą, która była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. 4. Jeżeli osoba obejmująca funkcję członka zarządu polskiego związku sportowego w dniu wyboru:
1) prowadzi działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 3 pkt 2,
2) posiada akcje lub udziały, o których mowa w ust. 3 pkt 2a,
3) jest wspólnikiem spółki osobowej prawa handlowego, o której mowa w ust. 3 pkt 2b,
4) wykonuje pracę na rzecz ministerstwa zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw kultury fizycznej,
5) pełni funkcję trenera kadry narodowej lub funkcję w sztabie szkoleniowym kadry narodowej w tym samym sporcie,
6) jest członkiem organu, prokurentem lub pełnomocnikiem podmiotu świadczącego na rzecz polskiego związku sportowego usługi, dostawy lub roboty budowlane, w tym usługi sponsoringu finansowego lub rzeczowego
– jest obowiązana w terminie 30 dni od dnia objęcia funkcji zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej, zbyć akcje lub udziały, wystąpić ze spółki, rozwiązać umowę lub zrezygnować z pełnionych funkcji. 4a. Jeżeli osoba obejmująca funkcję członka zarządu polskiego związku sportowego w dniu wyboru jest osobą najbliższą, w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, dla osoby, o której mowa w ust. 3 pkt 7 i 8, jest obowiązana w terminie 30 dni od dnia objęcia funkcji zrezygnować z tej funkcji, chyba że jej osoba najbliższa odpowiednio zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, zbędzie akcje lub udziały, wystąpi ze spółki lub rozwiąże umowę albo przestanie być członkiem organu, prokurentem lub pełnomocnikiem. 5. W przypadku niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 4 lub 4a, walne zgromadzenie członków albo delegatów polskiego związku sportowego odwołuje członka zarządu polskiego związku sportowego niezwłocznie, niepóźniej jednak niż przed upływem 3 miesięcy od bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 4 lub 4a. 5a. Członek zarządu i członek organu kontroli wewnętrznej polskiego związku sportowego są obowiązani powstrzymać się od wszelkiej działalności sprzecznej z interesami polskiego związku sportowego. 5b. W przypadku sprzeczności interesów polskiego związku sportowego z interesami członka zarządu, interesami jego osoby najbliższej, w rozumieniu art. 115
§ 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, lub interesami osób, z którymi jest powiązany osobiście, członek zarządu wstrzymuje się od głosu w rozstrzyganiu takich spraw. 5c. W przypadku sprzeczności interesów polskiego związku sportowego z interesami członka organu kontroli wewnętrznej, interesami jego osoby najbliższej, w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, lub interesami osób, z którymi jest powiązany osobiście, członek organu kontroli wewnętrznej wstrzymuje się od głosu w rozstrzyganiu takich spraw. 6. Roczne sprawozdanie finansowe polskiego związku sportowego podlega badaniu przez biegłego rewidenta. 7. Walne zgromadzenie członków albo delegatów polskiego związku sportowego corocznie rozpatruje i zatwierdza sporządzone przez zarząd sprawozdanie z działalności polskiego związku sportowego oraz roczne sprawozdanie finansowe, po jego zbadaniu przez biegłego rewidenta. 8. Po rozpatrzeniu i zatwierdzeniu przez walne zgromadzenia członków albo delegatów polskiego związku sportowego sporządzonego przez zarząd sprawozdania z działalności polskiego związku sportowego oraz rocznego sprawozdania finansowego po jego zbadaniu przez biegłego rewidenta polski związek sportowy ma obowiązek przesłać w nieprzekraczalnym terminie 30 dni do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej celem publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej.

1. Wniosek o wyrażenie zgody na przekształcenie związku sportowego w polski związek sportowy składa się do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca dołącza:
1) projekt statutu polskiego związku sportowego;
2) (uchylony)
3) szczegółowy opis sportu, w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo, wraz z dokładną informacją o warunkach jego uprawiania oraz regułach i systemie współzawodnictwa w tym sporcie;
4) zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paralimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski albo ujętej w wykazie, o którym mowa w ust. 2a. 2a. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w sportach, w których nie działają międzynarodowe federacje sportowe uznane przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, kierując się wysoką popularnością i poziomem rozwoju danego sportu, a także zasięgiem działania międzynarodowych federacji sportowych oraz ich udziałem w systemie walki z dopingiem w sporcie, może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz międzynarodowych federacji sportowych, do których przynależność stwarza możliwość uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej na przekształcenie związku sportowego w polski związek sportowy. 2b. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej wykreśla z wykazu, o którym mowa w ust. 2a, międzynarodową federację sportową, w przypadku gdy Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał inną międzynarodową federację sportową działającą w tym samym sporcie lub gdy międzynarodowa federacja sportowa przestała spełniać kryteria, o których mowa w ust. 2a. W przypadku wykreślenia międzynarodowej federacji sportowej z wykazu, o którym mowa w ust. 2a, art. 12b stosuje się. 3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na przekształcenie związku sportowego w polski związek sportowy, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie. 4. Polski związek sportowy działa w jednym sporcie, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w więcej niż jednym sporcie. 5. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej prowadzi wykaz polskich związków sportowych. Wykaz jest ogłaszany na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. 6. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może wyrazić zgodę na przekształcenie związku sportowego w polski związek sportowy w przypadku, gdy wniosek nie zawiera zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, jeżeli dotyczy on sportu osób niepełnosprawnych. 7. Wyrażenie zgody oraz odmowa wyrażenia zgody na przekształcenie związku sportowego w polski związek sportowy następuje w drodze decyzji.

1. Polski związek sportowy podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. 2. Wnioskodawca, o którym mowa w art. 11, staje się polskim związkiem sportowym i uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. 3. Do wniosku o wpis polskiego związku sportowego do Krajowego Rejestru Sądowego należy dołączyć zgodę ministra właściwego do spraw kultury fizycznej na przekształcenie związku sportowego w polski związek sportowy. 4. Właściwy sąd rejestrowy z urzędu wykreśla przekształcony związek sportowy z Krajowego Rejestru Sądowego, zaznaczając, że przyczyną wykreślenia jest przekształcenie związku sportowego w polski związek sportowy na podstawie art. 7.

Art. 12a. 1. Polski związek sportowy jest obowiązany należeć do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paralimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski albo ujętej w wykazie, o którym mowa w art. 11 ust. 2a. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy polskiego związku sportowego działającego w sporcie osób niepełnosprawnych, który uzyskał zgodę, o której mowa w art. 11 ust. 6.

Art. 12b. 1. Polski związek sportowy, który nie należy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paralimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski albo ujętej w wykazie, o którym mowa w art. 11 ust. 2a, staje się związkiem sportowym działającym w formie związku stowarzyszeń z dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się prawomocna. 2. Stwierdzenie braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paralimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski albo ujętej w wykazie, o którym mowa w art. 11 ust. 2a, następuje w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. 3. O wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 2, oraz o dniu, w którym ta decyzja stała się prawomocna, minister właściwy do spraw kultury fizycznej zawiadamia właściwy sąd rejestrowy. 4. Polskie związki sportowe, które na podstawie ust. 1 stały się związkami sportowymi działającymi w formie związku stowarzyszeń, dostosowują swoją działalność do zmienionej formy, w szczególności statuty oraz regulaminy w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się prawomocna.

1. Polski związek sportowy ma wyłączne prawo do:
1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie;
2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie;
3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paralimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy;
4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. 2. Polski związek sportowy, Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paralimpijski umieszczają, odpowiednio, na stroju reprezentacji kraju, na stroju reprezentacji olimpijskiej oraz na stroju reprezentacji paralimpijskiej godło Rzeczy- pospolitej Polskiej, chyba że przepisy międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danym sporcie, do której należy polski związek sportowy, przepisy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego lub przepisy Międzynarodowego Komitetu Paralimpijskiego stanowią inaczej. 3. (uchylony) 4. Polski związek sportowy, Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paralimpijski mają prawo do wykorzystania do swoich celów gospodarczych przedmiotów będących odwzorowaniem, odpowiednio, stroju reprezentacji kraju, stroju reprezentacji olimpijskiej lub stroju reprezentacji paralimpijskiej, w zakresie wyznaczonym przez przepisy polskiego związku sportowego, przepisy międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danym sporcie, do której należy polski związek sportowy, przepisy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego lub przepisy Międzynarodowego Komitetu Paralimpijskiego. 5. Polski związek sportowy uznaje i respektuje reguły, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2017 r. o zwalczaniu dopingu w sporcie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1258). Polska Agencja Antydopingowa ma wyłączne prawo do realizacji tych reguł.

1. W sporcie, w którym współzawodnictwo sportowe jest organizowane w formie rozgrywek ligowych, polski związek sportowy może utworzyć ligę zawodową. 2. W przypadku gdy ponad połowa klubów sportowych biorących udział w rozgrywkach ligowych w najwyższej klasie rozgrywkowej w danym sporcie działa w formie spółek akcyjnych, polski związek sportowy jest obowiązany utworzyć ligę zawodową. 3. W skład ligi zawodowej w grach zespołowych wchodzą wyłącznie kluby sportowe działające jako spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. 4. Liga zawodowa jest zarządzana przez osobę prawną działającą w formie spółki kapitałowej. 5. Zasady funkcjonowania ligi zawodowej są ustalane w umowie zawartej między polskim związkiem sportowym a spółką zarządzającą ligą zawodową. Umowa powinna zawierać w szczególności postanowienia gwarantujące realizację praw polskiego związku sportowego określonych w art. 13 oraz jego udział w przychodach związanych z zarządzaniem ligą zawodową. 6. Zawarcie umowy, o której mowa w ust. 5, następuje po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na zawarcie umowy w przypadku stwierdzenia niezgodności jej postanowień z przepisami prawa. Wyrażenie zgody oraz odmowa wyrażenia zgody na zawarcie umowy następuje w drodze decyzji. 7. Do postępowania w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy, o której mowa w ust. 5, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. 8. Sprawę wyrażenia zgody na zawarcie umowy, o której mowa w ust. 5, uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie stron, jeżeli w terminie 30 dni od daty doręczenia wniosku minister właściwy do spraw kultury fizycznej nie wyda decyzji albo postanowienia, o których mowa w art. 122a § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Rozdział 4 Nadzór nad polskim związkiem sportowym

1. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję. 1a. W ramach zadań, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może udzielić instytucji gospodarki budżetowej pod nazwą Centralny Ośrodek Sportu, dla której jest organem założycielskim, dotacji celowej z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej, na realizację zadań publicznych związanych z zapewnieniem warunków organizacyjnych, ekonomicznych i technicznych do szkolenia sportowego w zakresie:
1) bieżącego utrzymania obiektów budowlanych i zarządzania nimi;
2) przygotowania kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paralimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy. 1b. Działalność Centralnego Ośrodka Sportu, o której mowa w ust. 1a, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480, 1795 i 1826). 2. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu odpowiednio w środowisku szkolnym i akademickim. 3. Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu w jednostkach organizacyjnych służb podległych tym ministrom lub nadzorowanych przez nich. 4. Z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia, są finansowane koszty opieki medycznej nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej w sportach olimpijskich, paralimpijskich i igrzysk głuchych. 5. Koszty wydania orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 37 ust. 1, w tym koszty badań niezbędnych do wydania tego orzeczenia, w stosunku do zawodników, którzy nie ukończyli 23 lat i nie otrzymują wynagrodzenia w związku z uprawianiem sportu, są finansowane ze środków publicznych na zasadach określonych przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. 6. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób realizowania opieki medycznej, o której mowa w ust. 4, uwzględniając specyfikę współzawodnictwa sportowego oraz potrzebę ochrony zdrowia zawodników. 7. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paralimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Instytutowi Sportu – Państwowemu Instytutowi Badawczemu, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paralimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2025 r. poz. 1338). Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio. 8. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zakresie działań związanych z dofinansowaniem sportu, może zlecić podmiotom wskazanym w ogłoszeniu o naborze wniosków realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

Art. 29a. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może zlecić Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji, będącej fundacją Skarbu Państwa, realizację zadań w zakresie kultury fizycznej w ramach programów Unii Europejskiej dotyczących kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu. Na realizację tych zadań Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji otrzymuje dotację celową z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej.

1. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym na okres do 24 miesięcy. Stypendium może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paralimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. 1a. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje, wstrzymuje lub pozbawia stypendium sportowego z własnej inicjatywy lub na wniosek polskiego związku sportowego. 1b. Podstawę ustalenia wysokości stypendium sportowego stanowi kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, przy czym wysokość stypendium nie może przekroczyć 5,5-krotności tej kwoty. 1c. Stypendium sportowe może uzyskać członek kadry narodowej na najwyższym poziomie współzawodnictwa w jednej z następujących kategorii wiekowych:
1) seniorów;
2) młodzieżowców;
3) juniorów. 1d. W przypadku podziału na podgrupy w kategorii wiekowej, o której mowa w ust. 1c pkt 3, stypendium sportowe przyznaje się za wynik osiągnięty w najwyższej wiekowo podgrupie. 1e. W tym samym okresie można pobierać tylko jedno stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1 oraz art. 32a ust. 1. 1f. Stypendium sportowe może być przyznane członkowi kadry narodowej, który uczestniczył we współzawodnictwie sportowym objętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paralimpijskich lub igrzysk głuchych, jeżeli:
1) w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paralimpijskich lub igrzyskach głuchych zajął miejsce od pierwszego do ósmego;
2) w mistrzostwach świata, w kategorii seniorów, zajął miejsce od pierwszego do ósmego;
3) w mistrzostwach Europy, w kategorii seniorów, zajął miejsce od pierwszego do ósmego;
4) uzyskał kwalifikację olimpijską, paralimpijską lub do igrzysk głuchych;
5) w mistrzostwach świata, w kategorii młodzieżowców, zajął miejsce od pierwszego do szóstego;
6) w mistrzostwach Europy, w kategorii młodzieżowców, zajął miejsce od pierwszego do szóstego;
7) w mistrzostwach świata, w kategorii juniorów, zajął miejsce od pierwszego do trzeciego;
8) w mistrzostwach Europy, w kategorii juniorów, zajął miejsce od pierwszego do trzeciego. 1g. Stypendium sportowe może być przyznane członkowi kadry narodowej, który uczestniczył we współzawodnictwie sportowym nieobjętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paralimpijskich lub igrzysk głuchych, jeżeli:
1) w mistrzostwach świata, w kategorii seniorów, zajął miejsce od pierwszego do trzeciego;
2) w mistrzostwach Europy, w kategorii seniorów, zajął miejsce od pierwszego do trzeciego. 1h. (uchylony) 1i. Członek kadry narodowej może otrzymać stypendium sportowe, jeżeli w zawodach, o których mowa w ust. 1f pkt 2–8 lub ust. 1g, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. 1j. Jeżeli z regulaminu zawodów wynika udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji, niż wymaga tego ust. 1i, nie stosuje się przepisu ust. 1i. 1k. W przypadku rozgrywania mistrzostw Europy w formule otwartych zawodów przy ocenie spełnienia warunków, o których mowa w ust. 1i, uwzględnia się wyłącznie osoby, drużyny, osady lub załogi z krajowych federacji zrzeszonych w europejskich federacjach sportowych. 2. Stypendia sportowe są finansowane ze środków budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej. 3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej wstrzymuje stypendium sportowe dla członka kadry narodowej, jeżeli zaniedbuje on realizację programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1. 4. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej pozbawia członka kadry narodowej stypendium sportowego, jeżeli:
1) nie realizuje on programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1, lub
2) utracił on zdolność do uprawiania sportu przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, stwierdzoną orzeczeniem wydanym przez lekarza posiadającego kwalifikacje uprawniające do wydania orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 37 ust. 2, lub
3) odmówił on udziału w zawodach, o których mowa w ust. 1. 5. Przyznanie, wstrzymanie oraz pozbawienie stypendium sportowego następuje w drodze decyzji. 6. Członkini kadry narodowej, która stała się niezdolna do uprawiania sportu wskutek ciąży lub urodzenia dziecka, wypłaca się stypendium sportowe przez okres:
1) ciąży – w pełnej wysokości;
2) roku po urodzeniu dziecka lub zgonu tego dziecka po upływie 8. tygodnia życia
– w wysokości równej 81,5 % przyznanego stypendium sportowego;
3) 12 tygodni w przypadku poronienia, urodzenia martwego dziecka lub zgonu dziecka przed upływem 8. tygodni życia – w wysokości równej 81,5 % przyznanego stypendium sportowego. 6a. Członkini kadry narodowej uzyskuje prawo do wydłużenia okresu pobierania stypendium sportowego w przypadku:
1) urodzenia dziecka przed ukończeniem 28. tygodnia ciąży lub z masą urodzeniową niewiększą niż 1000 g – w wymiarze dodatkowego tygodnia wypłaty stypendium sportowego za każdy tydzień pobytu dziecka w szpitalu do upływu 15. tygodnia po porodzie;
2) urodzenia dziecka po ukończeniu 28. tygodnia ciąży i przed ukończeniem 37. tygodnia ciąży i masą urodzeniową większą niż 1000 g ‒ w wymiarze dodatkowego tygodnia wypłaty stypendium sportowego za każdy tydzień pobytu dziecka w szpitalu do upływu 8. tygodnia po porodzie;
3) urodzenia dziecka po ukończeniu 37. tygodnia ciąży i jego pobytu w szpitalu, pod warunkiem że pobyt dziecka w szpitalu po porodzie będzie wynosił co najmniej 2 kolejne dni w okresie od 5. do 28. dnia po porodzie ‒ w wymiarze dodatkowego tygodnia wypłaty stypendium sportowego za każdy tydzień pobytu dziecka w szpitalu w okresie od 5. dnia do upływu 8. tygodnia po porodzie. 7. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy tryb przyznawania członkowi kadry narodowej, trenerowi oraz zawodnikowi stypendium sportowego, a także wstrzymywania i pozbawiania tego stypendium,
2) przedział wysokości stypendium sportowego, stanowiący krotność kwoty bazowej,
3) czas, na jaki stypendium sportowe może zostać przyznane,
4) sposób i terminy wypłacania stypendium sportowego
– uwzględniając zajęte przez członka kadry narodowej miejsce we współzawodnictwie międzynarodowym i sprawną realizację wypłaty stypendiów sportowych.

Art. 32a. 1. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może przyznać członkowi kadry narodowej, który nie osiągnął wyniku sportowego, o którym mowa w art. 32 ust. 1, stypendium sportowe na okres do 12 miesięcy, w wysokości nieprzekraczającej 2-krotności podstawy określonej w art. 32 ust. 1b. 2. Stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paralimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. 3. Do stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 32 ust. 1a–6a, a także przepisy wydane na podstawie art. 32 ust. 7.

Art. 32b. 1. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może w szczególnie uzasadnionych przypadkach przyznać stypendium sportowe w wysokości nieprzekraczającej 2-krotności podstawy określonej w art. 32 ust. 1b, na okres do 12 miesięcy, członkowi kadry narodowej, który ukończył 16 lat i nie ukończył 23 lat. 2. Stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paralimpijskich, igrzysk głuchych lub olimpiady szachowej albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. 3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje, wstrzymuje lub pozbawia stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, z własnej inicjatywy, na wniosek polskiego związku sportowego lub Instytutu Sportu – Państwowego Instytutu Badawczego. 4. Do stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 32 ust. 1b i 1c oraz 2–6a, a także przepisy wydane na podstawie art. 32 ust. 7.

Art. 32c. 1. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może w szczególnie uzasadnionych przypadkach przyznać stypendium sportowe zawodnikowi lub trenerowi w wysokości nieprzekraczającej 2-krotności podstawy określonej w art. 32 ust. 1b na okres do 12 miesięcy. 2. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1, z własnej inicjatywy. 3. Stypendium sportowe, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zawodnikowi lub trenerowi, który nie był karany dyscyplinarnie za doping w sporcie dyskwalifikacją w wymiarze jednostkowym większym niż 24 miesiące lub więcej niż raz bez względu na jej jednostkowy wymiar. 4. Pozbawienie stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, z mocy prawa następuje z chwilą uzyskania przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej informacji o:
1) pozytywnym wyniku kontroli antydopingowej;
2) tymczasowym aresztowaniu;
3) skazaniu prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. 5. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może pozbawić stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, w przypadku rażącego naruszenia postanowień Karty Olimpijskiej. 6. Do stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 32 ust. 2 i 5 oraz przepisy wydane na podstawie art. 32 ust. 7.

1. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznawać ze środków budżetu państwa, z części, której jest dysponentem, nagrody pieniężne i wyróżnienia dla osób fizycznych za wybitne osiągnięcia sportowe. 2. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje nagrody pieniężne i wyróżnienia z własnej inicjatywy lub na wniosek polskiego związku sportowego. 3. Podstawę ustalenia wysokości nagrody pieniężnej stanowi kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, przy czym wysokość nagrody nie może przekroczyć 35-krotności tej kwoty. 3a. Wyróżnienia mogą być przyznane w kategoriach:
1) seniorów;
2) młodzieżowców;
3) juniorów. 3b. Wyróżnienia mogą być przyznane za zajęcie pierwszego, drugiego lub trzeciego miejsca na:
1) igrzyskach olimpijskich;
2) igrzyskach paralimpijskich;
3) igrzyskach głuchych;
4) mistrzostwach świata;
5) mistrzostwach Europy. 3c. Wyróżnienia za ustanowienie rekordu świata w konkurencjach sportowych objętych programem:
1) igrzysk olimpijskich,
2) igrzysk paralimpijskich,
3) igrzysk głuchych
– mogą być przyznane, jeżeli wyniki te zostały zatwierdzone przez międzynarodowe federacje sportowe właściwe dla danego sportu. 3d. Nagrody pieniężne za wybitne osiągnięcia sportowe, zwane dalej „nagrodami”, mogą być przyznane za wybitne osiągnięcia sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym. 3e. Nagrody mogą być przyznane osobom startującym wyłącznie w kategorii seniorów. 3f. Nagrody mogą być przyznane za zajęcie pierwszego, drugiego lub trzeciego miejsca na:
1) igrzyskach olimpijskich;
2) igrzyskach paralimpijskich;
3) igrzyskach głuchych. 3g. Nagrody mogą być przyznane także za zajęcie pierwszego, drugiego lub trzeciego miejsca na:
1) mistrzostwach świata,
2) mistrzostwach Europy,
3) uniwersjadzie letniej lub zimowej,
4) akademickich mistrzostwach świata
– jeżeli w zawodach brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. 3h. Nagrody mogą być przyznane także, jeżeli z regulaminu zawodów wynika udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg w danej konkurencji, jeżeli w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 8 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 6 drużyn, osad lub załóg. 3i. Nagrody za ustanowienie rekordu świata w konkurencjach sportowych objętych programem:
1) igrzysk olimpijskich,
2) igrzysk paralimpijskich,
3) igrzysk głuchych
– mogą być przyznane, jeżeli wyniki te zostały zatwierdzone przez międzynarodowe federacje sportowe właściwe dla danego sportu. 3j. Nagroda może być przyznana nieczęściej niż raz w roku także osobie, która uzyskała inne niż określone w ust. 3f i 3g wybitne osiągnięcie sportowe o szczególnym charakterze. 3k. W przypadku wybitnych osiągnięć sportowych w konkurencjach sportowych:
1) nieobjętych programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paralimpijskich lub igrzysk głuchych,
2) objętych programem uniwersjad letnich lub zimowych,
3) objętych programem akademickich mistrzostw świata
– danej osobie może być przyznana nagroda nieczęściej niż raz w roku. 3l. W przypadku uzyskania w czasie tych samych zawodów dwóch lub więcej wybitnych osiągnięć sportowych przyznaje się jedną nagrodę, której wysokość nie może przekroczyć 75 % sumy nagród za poszczególne osiągnięcia. 3m. Zawodnikom zespołowych gier sportowych przyznaje się nagrodę zbiorową dla zespołu w wysokości do 85 % sumy nagród ustalonych dla liczby osób w zespole określonej przepisami międzynarodowymi. 3n. W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać dodatkową nagrodę osobie, która w wyniku dyskwalifikacji innych zawodników za doping w sporcie uzyskała lepsze miejsce od miejsca, za które już została nagrodzona. 3o. Nagroda przysługuje osobie, która nie była karana dyscyplinarnie za doping w sporcie dyskwalifikacją w wymiarze jednostkowym większym niż 1 miesiąc. 4. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyróżnień i przedział wysokości nagród, stanowiący krotność kwoty bazowej, w zależności od osiągnięcia sportowego, oraz szczegółowy tryb i wa- runki przyznawania wyróżnień i nagród oraz sposób i terminy ich wypłacania, uwzględniając międzynarodowy lub krajowy wymiar osiągnięcia sportowego.

1. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznawać odznaki, wyróżnienia i nagrody pieniężne ze środków budżetu państwa, z części, której jest dysponentem, trenerom oraz innym osobom wyróżniającym się szczególną aktywnością i uzyskującym wybitne osiągnięcia w działalności w zakresie sportu. 2. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje odznaki, wyróżnienia i nagrody pieniężne z własnej inicjatywy lub na wniosek organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego, związku sportowego lub polskiego związku sportowego, a w przypadku odznak również na wniosek uczelni lub instytutu badawczego. 2a. Potwierdzeniem przyznania odznaki jest legitymacja. 3. Podstawę ustalenia wysokości nagrody pieniężnej stanowi kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, przy czym wysokość nagrody nie może przekroczyć 8-krotności tej kwoty. 4. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i wzory odznak, wzory legitymacji potwierdzających przyznanie tych odznak, rodzaje wyróżnień oraz przedział wysokości nagród pieniężnych, w zależności od osiągnięć w działalności w zakresie sportu, a także szczegółowe warunki i tryb przyznawania odznak, wyróżnień i nagród pieniężnych, uwzględniając znaczenie osiągnięć oraz podjętej aktywności dla rozwoju danego sportu, a także sposób ich dokumentowania. 5. Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać wyróżnienia i nagrody pieniężne dla trenerów oraz innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej. 6. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, o których mowa w ust. 5, oraz rodzaje wyróżnień i wysokość nagród pieniężnych, biorąc pod uwagę znaczenie osiągnięć dla danej społeczności lokalnej.

1. Reprezentantom Polski:
1) na igrzyskach olimpijskich,
1a) na olimpiadzie szachowej,
1b) na Igrzyskach Dobrej Woli,
2) zakwalifikowanym na igrzyska olimpijskie odbywające się w 1984 r. w Los Angeles, którzy wzięli udział w zawodach „Przyjaźń 84”,
3) zakwalifikowanym na igrzyska paralimpijskie lub zawody sportowe osób niepełnosprawnych odbywające się przed 1992 r., będące odpowiednikiem igrzysk paralimpijskich,
4) zakwalifikowanym na igrzyska głuchych lub zawody sportowe odbywające się przed 2001 r., będące odpowiednikiem igrzysk głuchych
– przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, zwane dalej „świadczeniem”. 2. Świadczenie przysługuje osobie, która:
1) zdobyła co najmniej jeden medal na zawodach sportowych, o których mowa w ust. 1;
2) ukończyła 40. rok życia;
3) nie uczestniczy we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez polski związek sportowy;
4) ma obywatelstwo polskie;
5) (uchylony)
6) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
7) nie była karana dyscyplinarnie za doping w sporcie dyskwalifikacją w wymiarze jednostkowym większym niż 24 miesiące lub więcej niż raz bez względu na jej jednostkowy wymiar. 3. Świadczenie przysługujące w danym roku budżetowym ustala się na podstawie kwoty bazowej dla członków korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa, przy uwzględnieniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości 1,8. 4. Świadczenie przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w drodze decyzji, na wniosek osoby zainteresowanej. 5. Osoba zainteresowana dokumentuje spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2. 6. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji, przyznania świadczenia, jeżeli osoba zainteresowana nie spełnia co najmniej jednego z warunków, o których mowa w ust. 2. 7. Świadczenie jest wypłacane co miesiąc przez urząd obsługujący ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, począwszy od miesiąca, w którym świadczenie zostało przyznane. 8. Osoba, która otrzymuje świadczenie, niezwłocznie powiadamia ministra właściwego do spraw kultury fizycznej o ustaniu co najmniej jednego z warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 3 i 4 oraz 6 i 7. 9. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej pozbawia, w drodze decyzji, świadczenia, począwszy od miesiąca, w którym ustał co najmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 3 i 4 oraz 6 i 7. 10. Jeżeli dana osoba jest uprawniona do otrzymania więcej niż jednego świadczenia, otrzymuje tylko jedno świadczenie, w oparciu o podstawę przez nią wybraną. 11. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zawodów sportowych osób niepełnosprawnych odbywających się przed 1992 r., będących odpowiednikiem igrzysk paralimpijskich, oraz zawodów sportowych odbywających się przed 2001 r., będących odpowiednikiem igrzysk głuchych, biorąc pod uwagę rangę sportową tych zawodów. Rozdział 6a Ewidencja „Sportowe talenty”

Art. 36a. W ewidencji „Sportowe talenty” gromadzi się dane uczniów klas IV‒ VIII szkół podstawowych, szkół ponadpodstawowych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a‒c ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. ‒ Prawo oświatowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1043, 1160 i 1837), zwanej dalej „ustawą – Prawo oświatowe”, oraz szkół artystycznych realizujących kształcenie ogólne w zakresie klas IV‒VIII szkoły podstawowej i liceum ogólnokształcącego, obejmujące:
1) imię i nazwisko ucznia oraz numer PESEL, a w przypadku ucznia nieposiadającego numeru PESEL – imię (imiona), nazwisko, datę urodzenia, serię i numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;
2) rok urodzenia ucznia;
3) wiek ucznia;
4) płeć ucznia;
5) masę ciała ucznia;
6) wzrost ucznia;
7) wyniki uzyskane przez ucznia z testów sprawnościowych, o których mowa w art. 28 ust. 2a ustawy ‒ Prawo oświatowe, zwanych dalej „testami sprawnościowymi”;
8) datę przeprowadzenia testów sprawnościowych;
9) typ szkoły, nazwę i adres siedziby szkoły, do której uczeń uczęszcza lub uczęszczał;
10) klasę i oddział, do których uczeń uczęszcza lub uczęszczał;
11) gminę, powiat i województwo, na obszarze których uczeń uzyskał wyniki z testów sprawnościowych.

Art. 36b. 1. Podmiotem prowadzącym ewidencję „Sportowe talenty” jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej. 2. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może powierzyć jednostce podległej lub nadzorowanej prowadzenie ewidencji „Sportowe talenty” lub wykonywanie części zadań związanych z prowadzeniem tej ewidencji.

Art. 36c. 1. Ewidencję „Sportowe talenty” prowadzi się w systemie teleinformatycznym, zwanym dalej „systemem”. 2. System umożliwia pozyskanie z systemu informacji oświatowej, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 152, z późn. zm.2)), danych, o których mowa w art. 36a pkt 1, 2, 4, 9 i 10. 3. System umożliwia automatyczne wprowadzenie do ewidencji „Sportowe talenty” pozyskanych danych. 4. Pozyskanie danych następuje po uwierzytelnieniu w systemie osoby upoważnionej przez szkołę, o którym mowa w art. 36f ust. 1.
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2024 r. poz. 858, 1572 i 1933 oraz z 2025 r. poz. 1019, 1160 i 1837. 5. Pozyskanie danych odbywa się za pomocą oprogramowania interfejsowego udostępnionego przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania.

Art. 36d. 1. Dane, o których mowa w art. 36a, udostępnia się szkole, do której uczęszcza uczeń. 2. Dane, o których mowa w art. 36a pkt 2–8 i 11, udostępnia się klubowi sportowemu, związkowi sportowemu oraz polskiemu związkowi sportowemu.

Art. 36e. 1. System umożliwia:
1) wprowadzenie przez klub sportowy, związek sportowy lub polski związek sportowy zgłoszenia zainteresowania wynikiem uzyskanym przez ucznia z testów sprawnościowych wraz z przekazaniem danych kontaktowych związku lub klubu;
2) przekazanie informacji o zgłoszeniu, o którym mowa w pkt 1, szkole, do której uczęszcza uczeń. 2. Szkoła identyfikuje zgłoszenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w ramach dostępu do ewidencji „Sportowe talenty”, o którym mowa w art. 36f ust. 1. 3. Szkoła przekazuje informację o zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wraz z danymi kontaktowymi klubu sportowego, związku sportowego lub polskiego związku sportowego pełnoletniemu uczniowi albo rodzicowi lub innemu przedstawicielowi ustawowemu ucznia.

Art. 36f. 1. Dostęp do ewidencji „Sportowe talenty” jest możliwy po uwierzytelnieniu w systemie, zgodnie z art. 20a ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1703), za pomocą danych dostępowych osób upoważnionych przez szkołę, klub sportowy, związek sportowy albo polski związek sportowy, zwanych dalej „osobami upoważnionymi”. 2. Dane dostępowe dla osoby upoważnionej przyznaje podmiot prowadzący ewidencję „Sportowe talenty”. 3. Dane dostępowe przyznaje się na wniosek szkoły, klubu sportowego, związku sportowego lub polskiego związku sportowego, złożony na piśmie w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej, opatrzony odpowiednio podpisem własnoręcznym albo kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. 4. Wniosek zawiera:
1) nazwę szkoły, klubu sportowego, związku sportowego lub polskiego związku sportowego;
2) imię (imiona), nazwisko, numer PESEL, numer telefonu i adres poczty elektronicznej osoby upoważnionej oraz funkcję i okres zatrudnienia osoby upoważnionej;
3) wskazanie okresu, na jaki mają być przyznane dane dostępowe. 5. Do wniosku dołącza się dokument potwierdzający umocowanie do reprezentowania podmiotu występującego z wnioskiem. 6. Dane dostępowe osobie upoważnionej są przyznawane po stwierdzeniu poprawności danych zawartych we wniosku. 7. W przypadku stwierdzenia, że dane zawarte we wniosku są niepoprawne, podmiot prowadzący ewidencję „Sportowe talenty” niezwłocznie przesyła na adres poczty elektronicznej osoby upoważnionej informację o nienadaniu wnioskowi biegu wraz z informacją o stwierdzonej niepoprawności. 8. W przypadku stwierdzenia, że dane zawarte we wniosku są poprawne, podmiot prowadzący ewidencję „Sportowe talenty” niezwłocznie przesyła na adres poczty elektronicznej osoby upoważnionej informację o stwierdzeniu poprawności danych wraz z informacją o sposobie pozyskania danych dostępowych. 9. Dostęp do ewidencji „Sportowe talenty” jest przyznawany na okres niedłuższy niż okres zatrudnienia lub pełnienia funkcji w szkole, klubie sportowym, związku sportowym i polskim związku sportowym. 10. Podmiot prowadzący ewidencję „Sportowe talenty”, na wniosek szkoły, klubu sportowego, związku sportowego lub polskiego związku sportowego, cofa dostęp do tej ewidencji. 11. W przypadku ustania okresu zatrudnienia lub pełnienia funkcji w szkole, klubie sportowym, związku sportowym i polskim związku sportowym przez osobę upoważnioną, podmiot ten niezwłocznie występuje z wnioskiem o cofnięcie dostępu do ewidencji „Sportowe talenty”.

Art. 36g. 1. Podmiot prowadzący ewidencję „Sportowe talenty” udostępnia dane, o których mowa w art. 36a pkt 2–8 i 11 na wniosek:
1) podmiotu publicznego albo podmiotu niebędącego podmiotem publicznym, realizującego zadania publiczne ‒ w celu niezbędnym do realizacji zadań publicznych;
2) innego podmiotu niż podmiot, o którym mowa w pkt 1 ‒ w celu niezbędnym do realizacji przez ten podmiot zadań naukowo-badawczych, dydaktycznych, oświatowych lub statystycznych. 2. Wniosek o udostępnienie danych z ewidencji „Sportowe talenty” składa się w postaci elektronicznej i opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. 3. Dane z ewidencji „Sportowe talenty” udostępnia się za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 4. Wniosek o udostępnienie danych z ewidencji „Sportowe talenty” zawiera:
1) nazwę i adres podmiotu występującego z wnioskiem;
2) oznaczenie zakresu wnioskowanych danych;
3) adres poczty elektronicznej, na który mają być udostępnione dane;
4) wskazanie zadania publicznego, którego wykonanie wymaga udostępnienia danych ‒ w przypadku podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
5) wskazanie zadania naukowo-badawczego, dydaktycznego, oświatowego lub statystycznego, którego wykonanie wymaga udostępnienia danych – w przypadku podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 5. Do wniosku dołącza się dokument potwierdzający umocowanie do reprezentowania podmiotu występującego z wnioskiem. 6. Dane z ewidencji „Sportowe talenty” udostępnia się niepóźniej niż w terminie 30 dni od dnia doręczenia wniosku o ich udostępnienie. 7. W przypadku stwierdzenia braków we wniosku podmiot prowadzący ewidencję „Sportowe talenty” wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. 8. Podmiot prowadzący ewidencję „Sportowe talenty”, w drodze decyzji, odmawia udostępnienia danych z ewidencji w przypadku niespełnienia przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, wymagań, o których mowa w ust. 1. 9. Dane udostępniane z ewidencji „Sportowe talenty” nie mogą być wykorzystywane przez podmiot, któremu udostępniono dane, w innym celu niż wskazany we wniosku.

Art. 36h. 1. Administratorem danych gromadzonych w ewidencji „Sportowe talenty” jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej. 2. Danych gromadzonych w ewidencji „Sportowe talenty”, o których mowa w art. 36a pkt 2–8 i 11, nie usuwa się. 3. Dane gromadzone w ewidencji „Sportowe talenty”, o których mowa w art. 36a pkt 1, 9 i 10, usuwa się po 5 latach od dnia zakończenia przez ucznia nauki w szkole, w której uzyskał wynik z testów sprawnościowych. Rozdział 7 Bezpieczeństwo w sporcie

1.Zawodnik uczestniczący we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez polski związek sportowy oraz zawodnik kadry narodowej podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu od następstw nieszczęśliwych wypadków w uprawianym sporcie. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na klubie sportowym będącym członkiem polskiego związku sportowego, a w przypadku zawodnika kadry narodowej – na polskim związku sportowym.

Art. 38a. Uprawianie sportu na boiskach, kortach, bieżniach, lodowiskach, siłowniach plenerowych, skateparkach, rolkowiskach i pumptrackach stanowi powszechne korzystanie ze środowiska w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647, 1080, 1812 i 1863), jeżeli odbywa się w ramach szkolenia sportowego albo aktywności sportowej o charakterze szkolnym lub rekreacyjnym.

Art. 38a. Sędzia sportowy, który wykonuje zadania związane z prowadzeniem współzawodnictwa sportowego organizowanego przez:
1) związek sportowy,
2) polski związek sportowy,
3) międzynarodową federację sportową działającą w sporcie olimpijskim lub paralimpijskim lub inną uznaną przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski albo ujętą w wykazie, o którym mowa w art. 11 ust. 2a, lub europejską federację sportową będącą jej członkiem
– korzysta z ochrony przewidzianej dla funkcjonariusza publicznego na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny.

a. 1. Przy Polskim Komitecie Olimpijskim działa Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, zwany dalej „Trybunałem”. 2. Trybunał jest stałym sądem polubownym działającym na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego. 3. Trybunał rozstrzyga także spory wynikające z zaskarżenia ostatecznych decyzji dyscyplinarnych polskich związków sportowych. 4. W skład Trybunału wchodzi 24 arbitrów powoływanych przez Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego na okres 4-letniej kadencji. 5. Arbitrem Trybunału może zostać osoba, która:
1) korzysta z pełni praw publicznych;
2) jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania funkcji arbitra;
3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
4) posiada wyższe wykształcenie prawnicze i zdała egzamin sędziowski, prokuratorski, radcowski, adwokacki lub notarialny. 6. Wymogów, o których mowa w ust. 4 pkt 4, nie stosuje się do osoby posiadającej stopień doktora habilitowanego nauk prawnych. 7. Kadencja arbitra Trybunału wygasa w przypadku:
1) śmierci;
2) zrzeczenia się funkcji;
3) choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
4) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5) prawomocnego orzeczenia środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych;
6) ograniczenia lub utraty zdolności do czynności prawnych. 8. Organizację i tryb postępowania przed Trybunałem oraz ponoszenie opłat i kosztów postępowania określa statut Trybunału uchwalony przez Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Art. 45b. 1. Odpowiedzialność dyscyplinarna w ramach polskiego związku sportowego jest realizowana na zasadach określonych w regulaminie dyscyplinarnym. 2. Odpowiedzialność dyscyplinarna opiera się na następujących zasadach:
1) prawa do obrony;
2) dwuinstancyjności postępowania. 3. Regulamin dyscyplinarny, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności: podmioty podlegające odpowiedzialności dyscyplinarnej, czyny zagrożone odpowiedzialnością dyscyplinarną, rodzaje kar dyscyplinarnych, organy dyscyplinarne i ich kompetencje oraz tryb postępowania dyscyplinarnego. 4. Prowadzenie postępowania karnego, administracyjnego lub cywilnego przeciwko obwinionemu nie wyklucza postępowania dyscyplinarnego o ten sam czyn. 5. Karami dyscyplinarnymi mogą być w szczególności:
1) upomnienie;
2) nagana;
3) zawieszenie;
4) dyskwalifikacja czasowa lub dożywotnia;
5) kara pieniężna;
6) przeniesienie zespołu do niższej klasy rozgrywkowej;
7) skreślenie ze związku;
8) wykluczenie ze związku.

Art. 45c. 1. Skarga do Trybunału przysługuje stronie postępowania lub – na podstawie regulaminów obowiązujących w danym związku – innym podmiotom. 2. Skargę do Trybunału wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. 3. Skarga do Trybunału nie przysługuje w sprawach dotyczących technicznych reguł gry. 4. Od skargi wniesionej do Trybunału uiszcza się wpis, którego wysokość nie może być wyższa niż dwukrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Art. 45d. 1. Uchylenie przez Trybunał decyzji dyscyplinarnej polskiego związku sportowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest możliwe w przypadku, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. 2. Od orzeczenia dyscyplinarnego Trybunału przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego w przypadku rażącego naruszenia przepisów prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia. 3. Skargę kasacyjną wnosi się za pośrednictwem Trybunału w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem stronie skarżącej. 4. Trybunał przekazuje skargę kasacyjną w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu. 5. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną od orzeczenia Trybunału na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego.

Art. 45e. Przepisów rozdziału nie stosuje się do spraw dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie. Rozdział 10 Przepisy karne

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn.
zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 13²:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą na wyodrębniony rachunek utworzony w tym celu
przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej opłatę w wysokości 10 % podstawy
opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi.”,
b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi,
w drodze rozporządzenia, wzór zbiorczej deklaracji miesięcznej dotyczącej opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz szczegółowy zakres
zawartych w niej danych, biorąc pod uwagę konieczność zebrania danych niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1.”;
2) w art. 13³:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Tworzy się Fundusz Zajęć Sportowych dla Uczniów, zwany dalej „Funduszem”, którego dysponentem jest minister właściwy do
spraw kultury fizycznej.”,
b) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„4. Środki Funduszu przeznacza się wyłącznie na dofinansowanie zajęć sportowych dla
uczniów, prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia oraz
inne organizacje pozarządowe, które w ramach swojej statutowej działalności realizują zadania z zakresu upowszechniania kultury fizycznej wśród dzieci i młodzieży, a także organizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego.
5. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) warunki i tryb przyznawania dofinansowania, biorąc pod uwagę wyrównywanie
szans dostępu do kultury fizycznej,
2) tryb składania wniosków i dane, jakie powinien zawierać wniosek o przyznanie dofinansowania, uwzględniając zakres niezbędnych danych dotyczących podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie, a także informacje o zajęciach sportowych,
3) tryb przekazywania środków, uwzględniając terminy, w jakich zostało zaplanowane
przeprowadzenie zajęć sportowych,
4) wysokość dofinansowania, z tym że maksymalna wysokość tego dofinansowania
w przypadku zajęć prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia oraz inne organizacje pozarządowe nie może przekroczyć 80 %, a w przypadku zajęć organizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego
— 50 % planowanych kosztów realizacji zajęć
— kierując się koniecznością zapewnienia efektywnego wykorzystania środków Funduszu.”.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 w ust. 1 po pkt 4a dodaje się pkt 4b w brzmieniu:
„4b) zakres oraz szczegółowe warunki, tryb przeprowadzania oraz zasady oceniania testu sprawności fizycznej policjantów;”;
2) w art. 19 w ust. 1:
a) pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136
§ 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1 i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173
§ 1 i 3, art. 189, art. 189a, art. 200, art. 200a, art. 211a, art. 223, art. 228 § 1 i 3—5, art. 229
§ 1 i 3—5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 2, art. 232, art. 245, art. 246, art. 252 § 1—3,
art. 258, art. 269, art. 280—282, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 296 § 1—3, art. 296a § 1, 2
i 4, art. 299 § 1—6 oraz art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,”,
b) po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
„2a) określonych w art. 46 ust. 1, 2 i 4, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia
25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857),”;
3) po art. 61 dodaje się art. 61a w brzmieniu:
„Art. 61a. 1. Policjant jest obowiązany utrzymywać
sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez niego zadań służbowych, w szczególności poprzez udział
w doskonaleniu zawodowym, o którym mowa w przepisach dotyczących
szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji.
2. Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu sprawności fizycznej policjantów.”.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997,
z późn. zm.) po art. 39b dodaje się art. 39c w brzmieniu:
„Art. 39c. 1. Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez niego zadań służbowych przez uczestnictwo w zajęciach z wychowania fizycznego lub zajęciach sportowych organizowanych przez jednostki organizacyjne Straży Granicznej.
2. Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu sprawności fizycznej funkcjonariuszy.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres, szczegółowe warunki, tryb i terminy przeprowadzania testu sprawności fizycznej oraz szczegółowy sposób oceniania testu, przypadki, w jakich można
zwolnić funkcjonariusza z testu, a także przełożonych właściwych w tych sprawach, uwzględniając charakter służby
w Straży Granicznej oraz okoliczności uzasadniające zwolnienie funkcjonariusza z testu.
4. Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, rodzaje zajęć z zakresu wychowania fizycznego
lub zajęć sportowych realizowanych w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej oraz zadania jednostek w tym
zakresie, mając na względzie charakter służby w Straży Granicznej oraz właściwe przygotowanie funkcjonariuszy do
testu sprawności fizycznej.
5. Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, wymagania, jakie powinny spełniać osoby prowadzące zajęcia, mając na uwadze utrzymanie sprawności fizycznej funkcjonariuszy zapewniającej wykonywanie przez nich zadań służbowych, uwzględniając
charakter służby w Straży Granicznej.”.

W ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572,
z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 pkt 11c otrzymuje brzmienie:
„11c) oddziale sportowym — należy przez to rozumieć oddział szkolny, w którym są prowadzone zajęcia sportowe obejmujące szkolenie sportowe, zorganizowany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 9 ust. 5;”;
2) w art. 9 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej, określi, w drodze rozporządzenia, warunki tworzenia, organizacji oraz działania oddziałów i szkół sportowych oraz szkół mistrzostwa sportowego,
uwzględniając umożliwienie uczniom godzenia zajęć sportowych z nauką, w szczególności poprzez odpowiednią organizację zajęć dydaktycznych.”;
3) po art. 13 dodaje się art. 13a w brzmieniu:
„Art. 13a. 1. Przedszkola są obowiązane do prowadzenia zajęć rozwijających sprawność
fizyczną dzieci poprzez zapewnienie udziału w zajęciach ruchowych, grach i zabawach.
2. Szkoły, z wyłączeniem szkół dla dorosłych, są obowiązane do prowadzenia
zajęć wychowania fizycznego. Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania
fizycznego dla uczniów klas IV—VI szkół podstawowych i uczniów gimnazjów wynosi 4 godziny lekcyjne,
a dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych — 3 godziny lekcyjne, w ciągu tygodnia.
3. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne formy
realizacji obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego, mając w szczególności na względzie potrzeby zdrowotne uczniów, specyfikę ich zainteresowań sportowych, warunki realizacji zajęć wychowania fizycznego oraz tradycje sportowe danego środowiska lub szkoły.”.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r.
Nr 54, poz. 654, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 17:
a) w ust. 1 pkt 5a otrzymuje brzmienie:
„5a) dochody klubów sportowych, o których mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r.
o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), przeznaczone i wydatkowane w roku podatkowym
lub w roku po nim następującym na szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci
i młodzieży w kategoriach wiekowych młodzików, juniorów młodszych, juniorów
i młodzieżowców do 23. roku życia,”,
b) ust. 1b otrzymuje brzmienie:
„1b. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma zastosowanie, jeżeli dochód jest przeznaczony i — bez względu na termin — wydatkowany na cele
określone w tym przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości
niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na
opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem
ust. 1 pkt 5a.”;
2) w art. 25:
a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uprzednio zadeklarowali, że przeznaczą dochód na cele określone w tych przepisach i dochód ten wydatkowali na inne cele albo na cele określone w tych przepisach, ale po terminie w nich określonym — podatek od tego dochodu, bez wezwania, wpłaca się do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatku lub w którym upłynął termin do dokonania wydatku; przepis ten stosuje się również do dochodów za lata poprzedzające rok podatkowy, zadeklarowanych i niewydatkowanych
w tych latach na cele określone w art. 17 ust. 1b, z zastrzeżeniem art. 17 ust. 1
pkt 5a.”,
b) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
„4a. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku likwidacji podatnika w okresie uprawniającym do skorzystania ze zwolnienia.”.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857,
z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Przepisy ustawy stosuje się także do statków służących do przewozów międzybrzegowych,
zarobkowego przewozu osób lub ładunków, uprawiania sportu lub rekreacji, zarobkowego
połowu ryb, wykonywania robót technicznych lub eksploatacji złóż kruszywa na innych wodach śródlądowych niż określone w ust. 1.”;
2) w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Rejestr statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji prowadzi właściwy
polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie
(Dz. U. Nr 127, poz. 857).”;
3) art. 24a otrzymuje brzmienie:
„Art. 24a. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, wzory ksiąg rejestrowych i dokumentów rejestracyjnych, mając na uwadze potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.”;
4) po art. 37 dodaje się art. 37a i 37b w brzmieniu:
„Art. 37a. 1. Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji, zwane dalej „uprawianiem turystyki
wodnej”, wymaga:
1) posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa;
2) przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej.
2. Przepisy ust. 1 dotyczą statków przeznaczonych do uprawiania turystyki wodnej:
1) o napędzie żaglowym (jachtów żaglowych), które mogą być wyposażone w pomocniczy napęd mechaniczny;
2) o napędzie mechanicznym (jachtów motorowych), w tym także skuterów wodnych, łodzi pneumatycznych i poduszkowców;
3) o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.
3. Uprawianie turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba powyżej 7,5 m lub motorowych o mocy
silnika powyżej 10 kW wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego wydanego przez właściwy polski związek sportowy.
4. Nie wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego uprawianie turystyki wodnej na jachtach motorowych o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do 13 m, których prędkość maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h. W przypadku jachtów przeznaczonych do najmu, uprawianie turystyki wodnej wymaga odbycia przez prowadzącego jacht szkolenia z zakresu bezpieczeństwa na wodzie. Wymóg ten nie
dotyczy osób posiadających kwalifikacje z zakresu żeglugi morskiej lub śródlądowej określone w przepisach wydanych
na podstawie ust. 5.
5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania szkolenia,
o którym mowa w ust. 4, wzór dokumentu potwierdzającego odbycie szkolenia oraz wykaz kwalifikacji z zakresu żeglugi
morskiej lub śródlądowej, których posiadanie zwalnia z obowiązku odbycia szkolenia, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.
6. Osoba, która uzyskała uprawnienia do uprawiania turystyki wodnej w innym państwie, może uprawiać turystykę
wodną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie posiadanych uprawnień potwierdzonych stosownym dokumentem.
7. Dokument, o którym mowa w ust. 3, określający uprawnienia do prowadzenia określonej wielkości jachtów żaglowych albo motorowych na określonych wodach wydaje właściwy polski związek sportowy osobom posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności z zakresu
żeglarstwa oraz spełniającym inne wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 15.
8. Jeżeli do uzyskania dokumentu, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest zdanie egzaminu potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa, egzamin ten przeprowadza właściwy polski związek sportowy lub podmiot upoważniony
przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej zwany dalej „podmiotem upoważnionym”.
9. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, pobiera się opłatę, która stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego lub podmiotu upoważnionego.
10. Za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3, pobiera się opłatę, która stanowi dochód
właściwego polskiego związku sportowego.
11. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 9 i 10, nie może być wyższa niż:
1) 500 zł — za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8,
2) 50 zł — za wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 3
— przy czym opłaty dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat podlegają obniżeniu o 50 %.
12. Właściwy polski związek sportowy prowadzi ewidencję wydanych dokumentów, o których mowa w ust. 3, oraz gromadzi zaświadczenia ze zdania egzaminu będące podstawą do wydania tych dokumentów.
13. Szkolenia w zakresie uprawiania turystyki wodnej prowadzą osoby, które posiadają tytuł zawodowy trenera lub instruktora w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, według systemów szkoleń zatwierdzonych przez ministra właściwego do
spraw kultury fizycznej. System szkolenia powinien uwzględniać zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do uzyskania uprawnień określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 15.
14. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zachowania bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki
wodnej, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.
15. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia:
1) wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień, w szczególności
dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa, oraz odpowiadający im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów żaglowych albo motorowych,
2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 8,
3) wzór zaświadczenia ze zdania egzaminu,
4) wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,
5) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, oraz za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa
w ust. 3,
— biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi, konieczność zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia egzaminu, zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu egzaminu, koszty poniesione przez właściwy polski związek sportowy lub podmiot upoważniony oraz warunki wskazane w ust. 11.
Art. 37b. 1. Podmiot ubiegający się o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 37a ust. 8, składa do
ministra właściwego do spraw kultury fizycznej wniosek o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu.
2. Do wniosku o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu dołącza się:
1) wykaz kadry przeprowadzającej egzamin;
2) informację na temat obiektów wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminu;
3) odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo z innego rejestru właściwego dla formy organizacyjnej podmiotu ubiegającego się o upoważnienie;
4) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile wnioskodawca taki posiada;
5) numer identyfikacji REGON, o ile wnioskodawca taki posiada.
3. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej udziela, w drodze decyzji, upoważnienia, o którym mowa w ust. 1,
w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2.
4. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji, udzielenia upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wnioskodawca nie
przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, albo jeżeli nie posiada odpowiednich warunków kadrowych i organizacyjnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8.
5. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej cofa, w drodze decyzji, udzielone upoważnienie, o którym mowa
w ust. 1 jeżeli podmiot upoważniony przestaje spełniać warunki udzielonego upoważnienia.
6. Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminu przez podmiot upoważniony sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej.
7. W ramach sprawowanego nadzoru minister właściwy do spraw kultury fizycznej ma prawo żądać udostępnienia
dokumentów, pisemnych wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego egzaminu
oraz dokonywać kontroli. Do przeprowadzania kontroli podmiotu upoważnionego stosuje się odpowiednio przepisy art. 17—20 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
8. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw transportu określą,
w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe warunki uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu,
2) warunki kadrowe i organizacyjne, konieczne dla prawidłowego przeprowadzania egzaminu
— biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia egzaminu oraz najwyższego poziomu kształcenia.”.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U.
Nr 96, poz. 873, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„4) spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów
ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), które:”;
2) w art. 4 w ust. 1 pkt 17 otrzymuje brzmienie:
„17) wspierania i upowszechniania kultury fizycznej;”;
3) art. 11c otrzymuje brzmienie:
„Art. 11c. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach dotyczących zadań
z zakresu ochrony ludności i ratownictwa, może zlecać specjalistycznym stowarzyszeniom o zasięgu ogólnokrajowym określonym w art. 40 ustawy z dnia
25 czerwca 2010 r. o sporcie, jednostkom ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 6 i 7 ustawy
z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 353), oraz Polskiemu Czerwonemu
Krzyżowi realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert. Przepisy art. 43, art. 47 oraz art. 151
ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.”.

W ustawie z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r.
Nr 26, poz. 133) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przedstawia sprawozdanie z realizacji przedsięwzięć Euro 2012:”;
2) w art. 7:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Oświadczenie woli o utworzeniu spółki celowej i objęciu udziału albo udziałów w tej spółce składa w imieniu Skarbu Państwa
minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w formie aktu notarialnego.”,
b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Udział albo udziały w spółce celowej mogą być zbywane lub obciążane przez Skarb Państwa reprezentowany przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, za zgodą Rady Ministrów, po zrealizowaniu wszystkich przedsięwzięć Euro 2012 powierzonych spółce celowej, w umowie, o której mowa w art. 17 ust. 1.”;
3) w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Uprawnienia ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa określone w przepisach ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm.) w stosunku do spółki celowej wykonuje wyłącznie minister właściwy do spraw kultury fizycznej.”;
4) w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Oświadczenie woli o rozwiązaniu spółki celowej składa w imieniu Skarbu Państwa minister
właściwy do spraw kultury fizycznej w formie aktu notarialnego. Oświadczenie woli o rozwiązaniu spółki celowej zastępuje uchwałę zgromadzenia wspólników o rozwiązaniu spółki.”;
5) art. 12 otrzymuje brzmienie:
„Art. 12. W razie zbycia przez Skarb Państwa, reprezentowany przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, całego udziału
albo wszystkich udziałów w spółce celowej, do spółki celowej nie stosuje się przepisów ustawy.”;
6) w art. 13 w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„4) przedstawianie sprawozdań z przygotowań do finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 ministrowi właściwemu do spraw kultury fizycznej oraz Unii Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA);”;
7) w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Powierzenie spółce celowej zadań związanych z przygotowaniem lub wykonywaniem albo koordynowaniem i kontrolą przedsięwzięć
Euro 2012 oraz innych przygotowań do finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 następuje w drodze umowy zawartej pomiędzy ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej a spółką celową.”;
8) w art. 18 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) Skarbu Państwa, reprezentowanego przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej albo inny organ administracji rządowej;”;
9) art. 19 otrzymuje brzmienie:
„Art. 19. Skarb Państwa, reprezentowany przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej albo inny organ administracji
rządowej, jednostka samorządu terytorialnego albo przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu publicznego udziela spółce celowej pełnomocnictw niezbędnych do przygotowania lub wykonania zadań powierzonych spółce celowej w umowie, o której
mowa w art. 17 ust. 1.”.

W ustawie z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504)
wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 2 otrzymuje brzmienie:
„Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do nieodpłatnych imprez masowych organizowanych na terenach zamkniętych będących
w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez: Ministra Obrony
Narodowej, Ministra Sprawiedliwości oraz ministrów właściwych: do spraw wewnętrznych, do spraw oświaty i wychowania, do spraw szkolnictwa wyższego oraz do spraw kultury fizycznej, jeżeli jednostki te są organizatorami imprezy masowej w rozumieniu niniejszej ustawy.”;
2) w art. 3 pkt 15 otrzymuje brzmienie:
„15) terenie zamkniętym — należy przez to rozumieć teren zamknięty w rozumieniu przepisów prawa budowlanego lub teren będący
w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez: Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości oraz ministrów właściwych: do spraw wewnętrznych, do spraw oświaty i wychowania, do spraw szkolnictwa wyższego oraz do spraw kultury fizycznej;”;
3) w art. 17 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej oraz ministrem właściwym do spraw
budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa, jakie powinny spełniać stadiony,
na których mogą odbywać się mecze piłki nożnej, w szczególności dotyczące:”;
4) w art. 52 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb ustalania szkód, o których mowa w ust. 1, oraz tryb występowania o wypłatę odszkodowań, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia sprawnego szacowania szkód i dokonywania wypłat.”;
5) w art. 53 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc pod uwagę charakter szkód mogących wystąpić w związku z imprezami masowymi.”.

1. Polskie związki sportowe oraz podmioty o statusie polskiego związku
sportowego stają się polskimi związkami sportowymi w rozumieniu niniejszej ustawy.
2. Polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 1, a także osoby prawne
będące ich członkami dostosują swoją działalność, w szczególności obowiązujące
w nich statuty oraz regulaminy, do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 lat od
dnia wejścia w życie tej ustawy.
3. Podmioty o statusie polskiego związku sportowego, które stały się polskimi
związkami sportowymi na podstawie ust. 1 i nie dostosowały swojej działalności do
wymagań niniejszej ustawy, stają się stowarzyszeniami w rozumieniu ustawy z dnia
7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach z dniem, w którym decyzja, o której
mowa w ust. 4, stała się prawomocna.
4. Stwierdzenie niedostosowania działalności polskiego związku sportowego,
o którym mowa w ust. 3, do wymagań niniejszej ustawy następuje w drodze decyzji
ministra właściwego do spraw kultury fizycznej.
5. O wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 4, oraz o dniu, w którym ta decyzja
stała się prawomocna, minister właściwy do spraw kultury fizycznej zawiadamia
właściwy sąd rejestrowy.
6. Polskie związki sportowe, które na podstawie ust. 3 stały się
stowarzyszeniami, dostosują swoją działalność do zmienionej formy, w szczególności
statuty oraz regulaminy, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja, o której
mowa w ust. 4, stała się prawomocna.

1.Stypendia przyznane na podstawie art. 22 lub art. 23a ustawy, o której
mowa w art. 93 pkt 1, oraz na podstawie art. 34 ust. 1, 2 i 6 lub art. 35 ustawy, o której
mowa w art. 93 pkt 2, przysługują do końca okresu, na jaki zostały przyznane.
2. Osoby, którym przyznano świadczenie pieniężne na podstawie art. 23b ust. 1,
1a lub 2 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, oraz na podstawie art. 38 ust. 1 lub
art. 38a ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 2, zachowują prawo do tego świadczenia.
3. Do postępowań w sprawach świadczeń pieniężnych, o których mowa
w art. 23b ust. 1, 1a lub 2 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, oraz na podstawie
art. 38 ust. 1 lub art. 38a ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 2, wszczętych
i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
stosuje się przepisy dotychczasowe.
4. Przyznanie świadczeń pieniężnych ze środków budżetu państwa dla osób,
które zdobyły medal na igrzyskach olimpijskich, które odbyły się przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy, następuje na podstawie przepisów dotychczasowych, z tym
że art. 38 ust. 1 pkt 5 ustawy uchylanej w art. 93 pkt 2 nie stosuje się.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, art. 36 ust. 2 pkt 7 stosuje się.

1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1) art. 7a ust. 3, art. 12a ust. 2, art. 23a ust. 7, art. 23b ust. 1b i 2a, art. 28 ust. 2, art. 45 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 8, art. 29 ust. 6, art. 32 ust. 7, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 4, art. 36 ust. 11 niniejszej ustawy,
1a) art. 54 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa osób przebywających w górach zachowują moc do dnia wejścia
3) Artykuł 54 zawiera zmiany do ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 5 niniejszej ustawy,
1b) art. 55 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, w zakresie dotyczącym Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego oraz ratowników górskich zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 40 ust. 4 niniejszej ustawy,
2) art. 53a ust. 11 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 37a ust. 14 i 15 ustawy, o której mowa w art. 674), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
3) art. 29 ust. 4, art. 32 ust. 3, art. 34 ust. 7 i art. 37 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 2, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29 ust. 6, art. 32 ust. 7, art. 34 ust. 4 i art. 37 ust. 2 niniejszej ustawy,
4) art. 132c ustawy, o której mowa w art. 535), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 132c ustawy, o której mowa w art. 535), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
5) art. 132 ust. 4 i art. 133 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 543), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 132 ust. 4 i art. 133 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 543), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
6) art. 9 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 586), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 586), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
7) art. 24a ustawy, o której mowa w art. 674), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 24a ustawy, o której mowa w art. 674), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
8) art. 27 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 747), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 747), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
4) Artykuł 67 zawiera zmiany do ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej.
5) Artykuł 53 zawiera zmiany do ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.
6) Artykuł 58 zawiera zmiany do ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
7) Artykuł 74 zawiera zmiany do ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
– niedłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13a ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 586), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, niedłużej jednak niż do dnia 31 sierpnia 2011 r.