Przepisów ustawy nie stosuje się do informowania o cenach w obrocie
między osobami fizycznymi, z których żadna nie jest przedsiębiorcą, a także do
informowania o cenach uregulowanego na podstawie odrębnych ustaw.
1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) cena – wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę;
2) cena jednostkowa towaru lub usługi – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru lub określonej usługi, których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach;
3) przedsiębiorca – podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570);
4) towar – rzecz, również energię oraz prawa majątkowe zbywalne;
5) usługa – czynność świadczoną odpłatnie, wymienioną w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. 2. W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru lub usługi podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się również stawkę taryfową.
1. W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. 2. W każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. 3. Jeżeli dany towar lub dana usługa są oferowane do sprzedaży w okresie krótszym niż 30 dni, obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie od dnia rozpoczęcia oferowania tego towaru lub tej usługi do sprzedaży do dnia wprowadzenia obniżki. 4. W przypadku towarów, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub mają krótki termin przydatności, obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się informację o cenie sprzed pierwszego zastosowania obniżki, z zastrzeżeniem że terminy, o których mowa w ust. 2 i 3, nie mają zastosowania. 5. Do reklamy towaru lub usługi wraz z ceną przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio. 6. Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów lub usług, oraz informacji o obniżonej cenie,
2) wykaz towarów, w przypadku których nie jest wymagane uwidocznienie ceny jednostkowej towarów lub usług
– mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie, a także uwzględniając przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru lub usługi nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru lub usługi.
W przypadku rozbieżności lub wątpliwości co do ceny za oferowany
towar lub usługę konsument ma prawo do żądania sprzedaży towaru lub usługi po
cenie dla niego najkorzystniejszej.
1. Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1–5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. 2. Jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1–5, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. 3. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia:
1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1–5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków;
2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1–5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków;
3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy;
4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.2)).
1. Przedsiębiorca uiszcza karę pieniężną na rachunek bankowy wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej, wskazany przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej, w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna. 2. Nie wydaje się decyzji, jeżeli od dnia stwierdzenia niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1–5, upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym stwierdzono naruszenie tego obowiązku. 3. Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.
2) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 60 z 02.03.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 136 z 22.05.2019, str. 1 i 28.
1. Do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707). 2. Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Art. 9–21. (pominięte)
W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U.
z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) w art. 23 w ust. 1 uchyla się pkt 25.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749,
z późn. zm.) w art. 2 § 4 otrzymuje brzmienie:
„§ 4. Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych.”.
W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
oraz z 2014 r. poz. 486 i 805) po art. 11a dodaje się art. 11b i art. 11c w brzmieniu:
„Art. 11b. 1. Rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy.
W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.
2. Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób
i ładunków taksówkami. Art. 11c. Ceny i stawki taryfowe, o których mowa w art. 11b, mają charakter cen i stawek taryfowych maksymalnych.”.
W ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. z 2014 r.
poz. 333) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 21 w ust. 1 po pkt 4 dodaje się pkt 4a i 4b w brzmieniu:
„4a) zakazie okresowego podwyższania cen na towary lub usługi określonego rodzaju;
4b) nakazie stosowania cen ustalonych na towary lub usługi mające podstawowe znaczenie dla
kosztów utrzymania konsumentów;”;
2) w art. 27 w ust. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a i 5b w brzmieniu:
„5a) wbrew zakazowi określonemu w art. 21 ust. 1 pkt 4a podwyższa ceny na towary lub usługi,
5b) wbrew nakazowi określonemu w art. 21 ust. 1 pkt 4b stosuje ceny inne niż ustalone na towary
lub usługi,”.
W ustawie z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym (Dz. U. Nr 113, poz. 985,
z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 21 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
„1a) swobody uzgadniania cen przez strony umowy, poprzez zakazanie okresowego podwyższania cen na towary lub usługi określonego rodzaju albo nakazanie stosowania cen ustalonych na
towary lub usługi mające podstawowe znaczenie dla kosztów utrzymania konsumentów,”;
2) w art. 22 w ust. 3 pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„6) właściwego wojewodę – w przypadku stosowania ograniczenia określonego w art. 21 pkt 3
do szkół, z wyłączeniem szkół wyższych, oraz stosowania ograniczeń określonych w art. 21
pkt 1, 1a, 2 i 5, jeżeli stan wyjątkowy wprowadzono na obszarze jednego województwa lub jego części.”;
3) w art. 23 w ust. 1 po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu:
„11a) wbrew zakazowi określonemu w art. 21 pkt 1a podwyższa ceny na towary lub usługi określonego rodzaju albo nie stosuje się do nakazu stosowania cen w wysokości ustalonej na towary lub usługi określonego rodzaju,”.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej
Polskiej (Dz. U. Nr 156, poz. 1301, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 24:
a) w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
„1a) swobody uzgadniania cen przez strony umowy, poprzez zakazanie okresowego podwyższania cen na towary lub usługi określonego rodzaju albo nakazanie stosowania cen
ustalonych na towary lub usługi mające podstawowe znaczenie dla kosztów utrzymania konsumentów,”,
b) w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) Radę Ministrów – w przypadku ograniczeń określonych w ust. 1 pkt 1, 1a, 2 i 7,”;
2) w art. 33 w ust. 1 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu:
„8a) wbrew zakazowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 1a podwyższa ceny na towary lub usługi
określonego rodzaju albo nie stosuje się do nakazu stosowania cen w wysokości ustalonej na towary lub usługi określonego rodzaju,”.
W ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r.
poz. 907, z późn. zm.) w art. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) cenie – należy przez to rozumieć cenę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia
9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. poz. 915);”.
W ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U.
z 2011 r. Nr 5, poz. 13 i Nr 228, poz. 1368 oraz z 2014 r. poz. 423) po art. 50 dodaje się art. 50a
i art. 50b w brzmieniu:
„Art. 50a. 1. Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach
pasażerskich. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.
2. Rada powiatu może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w powiatowych przewozach pasażerskich.
3. Sejmik województwa może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w wojewódzkich przewozach pasażerskich. Art. 50b. Ceny, o których mowa w art. 50a, mają charakter cen maksymalnych.”.
1. Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie
ustawy mają zastosowanie przepisy dotychczasowe.
2. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli od dnia
stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy
wymienionej w art. 26, upłynęło 5 lat licząc od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
1. W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie
ustawy naruszył przepisy ustawy wymienionej w art. 26, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
2. W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie ustawy
stosował ceny urzędowe lub marże handlowe urzędowe z naruszeniem przepisów
ustawy wymienionej w art. 26 i w ten sposób osiągnął kwotę nienależną, stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 8 ustawy wymienionej w art. 26 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych odpowiednio na podstawie art. 11b ustawy wymienionej w art. 153) oraz na podstawie art. 50a ustawy wymienionej w art. 214).
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 12
ust. 3 ustawy wymienionej w art. 26 zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 2, nie dłużej jednak niż
do dnia 31 grudnia 2015 r.
Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. z 2013 r. poz. 385).
3) Artykuł 15 zawiera zmiany do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
4) Artykuł 21 zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.