Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta. 2. Czynami nieuczciwej konkurencji są w szczególności:
1) wprowadzające w błąd oznaczenie przedsiębiorstwa;
2) fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów albo usług;
3) wprowadzające w błąd oznaczenie towarów lub usług;
4) naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa;
5) nakłanianie do rozwiązania lub niewykonania umowy;
6) naśladownictwo produktów, pomawianie lub nieuczciwe zachwalanie, utrudnianie dostępu do rynku;
7) przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną;
8) nieuczciwa lub zakazana reklama;
9) organizowanie systemu sprzedaży lawinowej;
10) prowadzenie lub organizowanie działalności w systemie konsorcyjnym;
11) nieuzasadnione wydłużanie terminów zapłaty za dostarczane towary lub wykonane usługi;
12) działanie w zakresie usług pośrednictwa internetowego i wyszukiwarek internetowych w rozumieniu art. 2 pkt 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1150 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie pro- pagowania sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających z usług pośrednictwa internetowego (Dz. Urz. UE L 186 z 11.07.2019, str. 57), zwanego dalej „rozporządzeniem 2019/1150”, naruszające przepisy tego rozporządzenia.

1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest ujawnienie, wykorzystanie
lub pozyskanie cudzych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa.
2. Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne,
technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające
wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze
ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony
do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu
należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
3. Pozyskanie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi
czyn nieuczciwej konkurencji, w szczególności gdy następuje bez zgody
uprawnionego do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi i wynika z nieuprawnionego dostępu, przywłaszczenia, kopiowania dokumentów, przedmiotów,
materiałów, substancji, plików elektronicznych obejmujących te informacje lub
umożliwiających wnioskowanie o ich treści.
4. Wykorzystanie lub ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę
przedsiębiorstwa stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, w szczególności gdy
następuje bez zgody uprawnionego do korzystania z informacji lub rozporządzania
nimi i narusza obowiązek ograniczenia ich wykorzystywania lub ujawniania
wynikający z ustawy, czynności prawnej lub z innego aktu albo gdy zostało
dokonane przez osobę, która pozyskała te informacje, dokonując czynu nieuczciwej
konkurencji.
5. Ujawnienie, wykorzystanie lub pozyskanie informacji stanowiących
tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi czyn nieuczciwej konkurencji także wówczas,
gdy w chwili ich ujawnienia, wykorzystania lub pozyskania osoba wiedziała lub
przy zachowaniu należytej staranności mogła wiedzieć, że informacje zostały
pozyskane bezpośrednio lub pośrednio od tego, kto wykorzystał lub ujawnił je w
okolicznościach określonych w ust. 4.
6. Wykorzystywanie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa
polegające na produkowaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, a także
przywozie, wywozie i przechowywaniu w tych celach towarów stanowi czyn
nieuczciwej konkurencji, jeżeli osoba dokonująca wskazanej czynności wiedziała
lub przy zachowaniu należytej staranności mogła wiedzieć o tym, że właściwości
towarów, w tym estetyczne lub funkcjonalne, proces ich wytwarzania lub zbywania
zostały w znacznym stopniu ukształtowane w następstwie czynu określonego w ust.
1, dokonanego w okolicznościach określonych w ust. 4.
7. Pozyskanie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa nie
stanowi czynu nieuczciwej konkurencji, jeżeli nastąpiło w wyniku niezależnego
odkrycia lub wytworzenia albo obserwacji, badania, rozłożenia na części, testowania przedmiotu dostępnego publicznie lub posiadanego zgodnie z prawem przez osobę, która pozyskała informacje i której uprawnienie do pozyskania informacji nie było ograniczone w chwili ich pozyskania.
8. Ujawnienie, wykorzystanie lub pozyskanie informacji stanowiących
tajemnicę przedsiębiorstwa nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji, gdy
nastąpiło w celu ochrony uzasadnionego interesu chronionego prawem, w ramach
korzystania ze swobody wypowiedzi lub w celu ujawnienia nieprawidłowości,
uchybienia, działania z naruszeniem prawa dla ochrony interesu publicznego, lub
gdy ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa wobec
przedstawicieli pracowników w związku z pełnieniem przez nich funkcji na
podstawie przepisów prawa było niezbędne dla prawidłowego wykonywania tych funkcji.

1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku, w szczególności przez:
1) sprzedaż towarów lub usług poniżej kosztów ich wytworzenia lub świadczenia albo ich odprzedaż poniżej kosztów zakupu w celu eliminacji innych przedsiębiorców;
2) nakłanianie osób trzecich do odmowy sprzedaży innym przedsiębiorcom albo niedokonywania zakupu towarów lub usług od innych przedsiębiorców;
3) rzeczowo nieuzasadnione, zróżnicowane traktowanie niektórych klientów;
4) pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży;
5) działanie mające na celu wymuszenie na klientach wyboru jako kontrahenta określonego przedsiębiorcy lub stwarzanie warunków umożliwiających podmiotom trzecim wymuszanie zakupu towaru lub usługi u określonego przedsiębiorcy. 2. Czyn, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, może polegać w szczególności na:
1) ograniczeniu w istotny sposób lub wyłączeniu możliwości dokonywania przez klienta zakupu u innego przedsiębiorcy;
2) stworzeniu sytuacji powodujących pośrednio lub bezpośrednio narzucenie klientom przez podmioty trzecie konieczności dokonania zakupu u danego przedsiębiorcy lub u przedsiębiorcy, z którym dany przedsiębiorca pozostaje w związku gospodarczym;
3) emisji, oferowaniu oraz realizacji znaków legitymacyjnych podlegających wymianie na towary lub usługi oferowane przez jednego przedsiębiorcę lub grupę przedsiębiorców pozostających w związku gospodarczym, w okolicznościach wskazanych w pkt 1 lub 2. 3. Czynem nieuczciwej konkurencji jest także utrudnianie małym przedsiębiorcom, w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 1178, z późn. zm.2))3), dostępu do rynku przez sprzedaż towarów lub usług w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 po cenie nieuwzględniającej marży handlowej, z zastrzeżeniem ust. 5. 4. Utrudnianiem dostępu do rynku, o którym mowa w ust. 3, jest również:
1) emitowanie oraz realizacja znaków legitymacyjnych podlegających wymianie na towary lub usługi, oferowanych poniżej ich wartości nominalnej;
2) emitowanie oraz realizacja znaków legitymacyjnych podlegających wymianie na towary lub usługi o cenie przewyższającej wartość nominalną znaku. 5. Nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji sprzedaż, o której mowa w ust. 3, jeżeli jest dokonywana w ramach:
1) wyprzedaży posezonowej, dokonywanej dwa razy w roku na koniec sezonu letniego i zimowego, trwającej każdorazowo niedłużej niż miesiąc;
2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. poz. 958 i 1193, z 2001 r. poz. 509, 679, 1115 i 1643, z 2002 r. poz. 2, 995 i 1112, z 2003 r. poz. 789, 1176 i 2125 oraz z 2004 r. poz. 535 i 870.
3) Ustawa utraciła moc z dniem 21 sierpnia 2004 r., z wyjątkiem art. 53–56, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2004 r., art. 7, który utracił moc z dniem 31 marca 2009 r., art. 7b ust. 10 oraz art. 7i, które utraciły moc z dniem 1 lipca 2011 r., art. 7a, art. 7b ust. 1–9, art. 7ba, art. 7c, art. 7d, art. 7e, art. 7f, art. 7g, art. 7h, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2011 r., na podstawie art. 66 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 1808, z 2006 r. poz. 1636, z 2008 r. poz. 888, z 2009 r. poz. 97 oraz z 2011 r. poz. 764), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r.
2) wyprzedaży ze względu na upływający termin przydatności towarów do spożycia lub upływającą datę minimalnej trwałości;
3) likwidacji obiektu handlowego, o ile sprzedaż taka trwa niedłużej niż 3 miesiące od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o likwidacji tego obiektu, a w przypadku likwidacji wszystkich obiektów handlowych przedsiębiorcy w związku z zaprzestaniem przez niego działalności handlowej – niedłużej niż rok.

Art. 15a. Czynem nieuczciwej konkurencji polegającym na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną jest określone w art. 229 Kodeksu karnego zachowanie osoby fizycznej:
1) będącej przedsiębiorcą;
2) działającej na rzecz przedsiębiorcy w ramach uprawnienia do jego reprezentowania albo podejmowania w jego imieniu decyzji lub wykonywania nad nim kontroli;
3) działającej na rzecz przedsiębiorcy, za zgodą osoby, o której mowa w pkt 2.

Art. 15b. 1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest wytwarzanie, import, dystrybucja, sprzedaż, najem lub oddawanie do używania pod innym tytułem prawnym oraz posiadanie, w celach zarobkowych, urządzeń niedozwolonych, w rozumieniu przepisów o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym. 2. Czynem nieuczciwej konkurencji jest także instalacja, serwis lub wymiana urządzeń niedozwolonych, w celach zarobkowych, oraz wykorzystywanie przekazu informacji handlowej do promocji tych urządzeń lub związanych z nimi usług.

Art. 15c. Czynem nieuczciwej konkurencji jest naruszenie zakazu praktyk ograniczających konkurencję w rozumieniu art. 6 i art. 9 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2025 r. poz. 1714), a także art. 101 i art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

1. Czynem nieuczciwej konkurencji w zakresie reklamy jest w
szczególności:
1) reklama sprzeczna z przepisami prawa, dobrymi obyczajami lub uchybiająca
godności człowieka;
2) reklama wprowadzająca klienta w błąd i mogąca przez to wpłynąć na jego
decyzję co do nabycia towaru lub usługi;
3) reklama odwołująca się do uczuć klientów przez wywoływanie lęku,
wykorzystywanie przesądów lub łatwowierności dzieci;
4) wypowiedź, która, zachęcając do nabywania towarów lub usług, sprawia
wrażenie neutralnej informacji;
5) reklama, która stanowi istotną ingerencję w sferę prywatności, w
szczególności przez uciążliwe dla klientów nagabywanie w miejscach
publicznych, przesyłanie na koszt klienta niezamówionych towarów lub
nadużywanie technicznych środków przekazu informacji.
6) (uchylony)
2. Przy ocenie reklamy wprowadzającej w błąd należy uwzględnić wszystkie
jej elementy, zwłaszcza dotyczące ilości, jakości, składników, sposobu wykonania,
przydatności, możliwości zastosowania, naprawy lub konserwacji reklamowanych
towarów lub usług, a także zachowania się klienta.
3. Reklama umożliwiająca bezpośrednio lub pośrednio rozpoznanie
konkurenta albo towarów lub usług oferowanych przez konkurenta, zwana dalej
„reklamą porównawczą”, stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, jeżeli jest
sprzeczna z dobrymi obyczajami. Reklama porównawcza nie jest sprzeczna z
dobrymi obyczajami, jeżeli łącznie spełnia następujące przesłanki:
1) nie jest reklamą wprowadzającą w błąd, o której mowa w ust. 1 pkt 2;
2) w sposób rzetelny i dający się zweryfikować na podstawie obiektywnych
kryteriów porównuje towary lub usługi zaspokajające te same potrzeby lub
przeznaczone do tego samego celu;
3) w sposób obiektywny porównuje jedną lub kilka istotnych,
charakterystycznych, sprawdzalnych i typowych cech tych towarów i usług,
do których może należeć także cena;
4) nie powoduje na rynku pomyłek w rozróżnieniu między reklamującym a jego
konkurentem, ani między ich towarami albo usługami, znakami towarowymi,
oznaczeniami przedsiębiorstwa lub innymi oznaczeniami odróżniającymi;
5) nie dyskredytuje towarów, usług, działalności, znaków towarowych, oznaczeń
przedsiębiorstwa lub innych oznaczeń odróżniających, a także okoliczności
dotyczących konkurenta;
6) w odniesieniu do towarów z chronionym oznaczeniem geograficznym lub
chronioną nazwą pochodzenia odnosi się zawsze do towarów z takim samym
oznaczeniem;
7) nie wykorzystuje w nieuczciwy sposób renomy znaku towarowego,
oznaczenia przedsiębiorstwa lub innego oznaczenia odróżniającego
konkurenta ani też chronionego oznaczenia geograficznego lub chronionej
nazwy pochodzenia produktów konkurencyjnych;
8) nie przedstawia towaru lub usługi jako imitacji czy naśladownictwa towaru
lub usługi opatrzonych chronionym znakiem towarowym, chronionym
oznaczeniem geograficznym lub chronioną nazwą pochodzenia albo innym
oznaczeniem odróżniającym.
4. Reklama porównawcza związana z ofertą specjalną powinna, w zależności
od jej warunków, jasno i jednoznacznie wskazywać datę wygaśnięcia tej oferty lub
zawierać informację, że oferta jest ważna do czasu wyczerpania zapasu towarów
bądź zaprzestania wykonywania usług, a jeżeli oferta specjalna jeszcze nie
obowiązuje, powinna wskazywać również datę, od której specjalna cena lub inne
szczególne warunki oferty będą obowiązywały.

Czynu nieuczciwej konkurencji, w rozumieniu art. 16, dopuszcza się również agencja reklamowa albo inny przedsiębiorca, który reklamę opracował.

Art. 17a. 1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest sprzedaż konsumentom towarów lub usług połączona z przyznaniem wszystkim albo niektórym nabywcom towarów lub usług nieodpłatnej premii, w postaci towarów lub usług odmiennych od stanowiących przedmiot sprzedaży, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji sprzedaż, o której mowa w ust. 1, jeżeli premie stanowią towary lub usługi:
1) o niewielkiej wartości lub próbki towaru;
2) wygrane w loteriach promocyjnych, organizowanych na podstawie przepisów o grach hazardowych, lub konkursach, których wynik nie zależy od przypadku.

Art. 17b. (uchylony)

Art. 17c. 1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest organizowanie systemu sprzedaży lawinowej, polegającego na proponowaniu nabywania towarów lub usług poprzez składanie nabywcom tych towarów lub usług obietnicy uzyskania korzyści materialnych w zamian za nakłonienie innych osób do dokonania takich samych transakcji, które to osoby uzyskałyby podobne korzyści materialne wskutek nakłonienia kolejnych osób do udziału w systemie. 2. Nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji organizowanie systemu sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, jeśli spełnione zostaną następujące warunki:
1) korzyści materialne uzyskiwane z uczestnictwa w systemie sprzedaży pochodzą ze środków uzyskiwanych z zakupu lub ze sprzedaży dóbr i usług po cenie, której wartość nie może rażąco przekraczać rzeczywistej wartości rynkowej tych dóbr i usług;
2) osoba rezygnująca z udziału w systemie sprzedaży ma prawo do odprzedaży organizatorowi systemu za co najmniej 90 % ceny zakupu wszystkich nabytych od organizatora nadających się do sprzedaży towarów, materiałów informacyjno-
-instruktażowych, próbek towarów lub zestawów prezentacyjnych zakupionych w przeciągu 6 miesięcy poprzedzających datę złożenia rezygnacji organizatorowi systemu sprzedaży.

Art. 17d. Czynem nieuczciwej konkurencji jest wprowadzanie do obrotu przez sieci sklepów dyskontowych towarów w ilości przewyższającej 20 % wartości obrotów z markami stanowiącymi własność właściciela sieci lub podmiotów zależnych.

Art. 17e. (uchylony)

Art. 17f. 1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest przekazanie przez wierzyciela informacji gospodarczej do biura informacji gospodarczej z naruszeniem ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2025 r. poz. 85) albo niezażądanie przez wierzyciela aktualizacji albo usunięcia informacji gospodarczej mimo zaistnienia obowiązku jej aktualizacji albo usunięcia zgodnie z tą ustawą. 2. Czynem nieuczciwej konkurencji jest nieusunięcie albo niedokonanie przez biuro informacji gospodarczej aktualizacji informacji gospodarczej w przypadkach, gdy ustawa, o której mowa w ust. 1, nakłada na biuro obowiązek usunięcia albo aktualizacji tej informacji.

Art. 17g. Czynem nieuczciwej konkurencji jest nieuzasadnione wydłużanie terminów zapłaty za dostarczone towary lub wykonane usługi, polegające w szczególności na:
1) naruszeniu przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2023 r. poz.
1790);
2) rażącym odstępstwie od dobrych praktyk handlowych, które narusza zasadę działania w dobrej wierze i zasadę rzetelności;
3) niedostosowaniu do harmonogramu dostawy towarów lub harmonogramu wykonania usługi;
4) nieuwzględnieniu właściwości towaru lub usługi, które są przedmiotem umowy.

Art. 17h. Czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie w zakresie usług pośrednictwa internetowego i wyszukiwarek internetowych naruszające przepisy rozporządzenia 2019/1150, w szczególności przepisy dotyczące obowiązków w zakresie:
1) warunków korzystania z usług, o których mowa w art. 2 pkt 2 rozporządzenia 2019/1150;
2) warunków ograniczenia, zawieszenia i zakończenia świadczenia usług, o których mowa w art. 2 pkt 2 rozporządzenia 2019/1150;
3) określenia i opisu parametrów plasowania;
4) opisów przypadków zróżnicowanego traktowania;
5) zapewnienia wewnętrznego systemu rozpatrywania skarg. Rozdział 3 Odpowiedzialność cywilna

1. W razie dokonania czynu nieuczciwej konkurencji, przedsiębiorca, którego interes został zagrożony lub naruszony, może żądać:
1) zaniechania niedozwolonych działań;
2) usunięcia skutków niedozwolonych działań;
3) złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie;
4) naprawienia wyrządzonej szkody, na zasadach ogólnych;
5) wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, na zasadach ogólnych;
6) zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej lub ochroną dziedzictwa narodowego – jeżeli czyn nieuczciwej konkurencji był zawiniony. 1a. Przepis ust. 1 pkt 4 nie ma zastosowania do czynów nieuczciwej konkurencji stanowiących naruszenie prawa konkurencji w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2017 r. o roszczeniach o naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa konkurencji (Dz. U. poz. 1132), do których stosuje się przepisy wymienionej ustawy. 2. Sąd, na wniosek uprawnionego, może orzec również o wyrobach, ich opakowaniach, materiałach reklamowych i innych przedmiotach bezpośrednio związanych z popełnieniem czynu nieuczciwej konkurencji. W szczególności sąd może orzec ich zniszczenie lub zaliczenie na poczet odszkodowania. 3. W razie dokonania czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na naruszeniu tajemnicy przedsiębiorstwa sąd, na wniosek uprawnionego, może zobowiązać pozwanego do podania do publicznej wiadomości informacji o wyroku albo treści wyroku, w oznaczony sposób i w oznaczonym zakresie, jeżeli jest to uzasadnione ze względu na okoliczności dokonania czynu nieuczciwej konkurencji, w szczególności sposób dokonania czynu, wartość informacji, których dotyczył czyn, skutek czynu oraz prawdopodobieństwo dokonania czynu nieuczciwej konkurencji w przyszłości, a w przypadku, jeżeli pozwanym jest osoba fizyczna – jeżeli dodatkowo nie sprzeciwia się temu uzasadniony interes pozwanego, w szczególności wzgląd na ochronę jego dóbr osobistych. Sposób i zakres podania do publicznej wiadomości informacji o wyroku albo treści wyroku nie może prowadzić do ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa. 4. W razie dokonania czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na naruszeniu tajemnicy przedsiębiorstwa sąd, zamiast uwzględnienia żądania określonego w ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2, może, na wniosek pozwanego, zobowiązać go do zapłaty na rzecz powoda stosownego wynagrodzenia, w wysokości niewyższej niż wynagrodzenie, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z informacji, przez czas niedłuższy niż do ustania stanu tajemnicy, jeżeli:
1) pozwany w chwili wykorzystywania lub ujawniania informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa nie wiedział ani przy zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć, że informacje te pozyskano od osoby, która je wykorzystała lub ujawniła w okolicznościach określonych w art. 11 ust. 4;
2) uwzględnienie żądania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, spowodowałoby dla pozwanego niewspółmierne szkody;
3) zobowiązanie do zapłaty wynagrodzenia nie narusza uzasadnionego interesu powoda. 5. W razie dokonania czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na naruszeniu tajemnicy przedsiębiorstwa uprawniony może żądać, zamiast odszkodowania określonego w ust. 1 pkt 4, naprawienia szkody przez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa.

Art. 18a. Ciężar dowodu prawdziwości oznaczeń lub informacji umieszczanych na towarach albo ich opakowaniach lub wypowiedzi zawartych w reklamie spoczywa na osobie, której zarzuca się czyn nieuczciwej konkurencji związany z wprowadzeniem w błąd.

1. Z roszczeniami wymienionymi w art. 18 ust. 1 pkt 1–3 i 6 mogą wystąpić:
1) (uchylony)
2) krajowa lub regionalna organizacja, której celem statutowym jest ochrona interesów przedsiębiorców.
3) (uchylony)
4) (uchylony) 2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do czynów nieuczciwej konkurencji określonych w art. 5–7, art. 11, art. 14, art. 15a i art. 17h. 3. Z roszczeniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, w przypadku dokonania czynu nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art. 17h, może wystąpić:
1) organizacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, o ile spełnia wymogi, o których mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia 2019/1150;
2) organizacja lub stowarzyszenie wskazane w wykazie opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia 2019/1150.

Art. 19a. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi listę organizacji i stowarzyszeń, o których mowa w art. 14 ust. 5 lit. a rozporządzenia 2019/1150, zwaną dalej „listą”. 2. Lista jest prowadzona w postaci elektronicznej. 3. Lista obejmuje następujące dane i informacje:
1) nazwę organizacji lub stowarzyszenia;
2) określenie celu działalności organizacji lub stowarzyszenia. 4. Minister właściwy do spraw gospodarki udostępnia listę w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.

Art. 19b. 1. Organizacja lub stowarzyszenie spełniające wymogi, o których mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia 2019/1150, mogą złożyć do ministra właściwego do spraw gospodarki wniosek o wpisanie na listę. 2. Wniosek zawiera:
1) nazwę organizacji lub stowarzyszenia;
2) numer Krajowego Rejestru Sądowego;
3) określenie celu działalności organizacji lub stowarzyszenia;
4) informację o sposobie udostępnienia informacji, o których mowa w art. 14 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia 2019/1150. 3. Do wniosku dołącza się:
1) statut organizacji lub stowarzyszenia;
2) oświadczenie o spełnieniu wymogów, o których mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia 2019/1150. 4. Oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 5. Wniosek składa osoba uprawniona do reprezentowania organizacji lub stowarzyszenia w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym tej osoby, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. 6. Minister właściwy do spraw gospodarki rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia jego złożenia i w przypadku, gdy organizacja lub stowarzyszenie:
1) spełniają wymogi określone w art. 14 ust. 3 rozporządzenia 2019/1150 – wpisuje je na listę;
2) nie spełniają wymogów określonych w art. 14 ust. 3 rozporządzenia 2019/1150 – odmawia wpisu na listę w drodze decyzji administracyjnej. 7. Wniosek niespełniający wymogów, o których mowa w ust. 2, 3 i 5, pozostawia się bez rozpoznania.

Art. 19c. W przypadku zmiany danych i informacji, o których mowa w art. 19b ust. 2 i ust. 3 pkt 1, organizacja lub stowarzyszenie niezwłocznie informują ministra właściwego do spraw gospodarki o tym fakcie, w sposób, o którym mowa w art. 19b ust. 5.

Art. 19d. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki skreśla organizację lub stowarzyszenie z listy:
1) w przypadku powzięcia informacji o niespełnianiu przez organizację lub stowarzyszenie wymogów, o których mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia 2019/1150, jeżeli organizacja lub stowarzyszenie po wezwaniu do złożenia w określonym terminie wyjaśnień nie udzieliły odpowiedzi albo przedstawione wyjaśnienia nie potwierdzają spełnienia tych wymogów ‒ w drodze decyzji administracyjnej;
2) na wniosek organizacji lub stowarzyszenia ‒ w ramach czynności materialno-
-technicznej. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki zawiadamia organizację lub stowarzyszenie o skreśleniu z listy w terminie 7 dni od dnia skreślenia.

Art. 19e. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 19b ust. 6 pkt 1, art. 19c i art. 19d ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie aktualizuje listę. 2. Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje zaktualizowaną listę Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 14 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia 2019/1150, niezwłocznie po jej aktualizacji.