Ustawa o transporcie drogowym

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

Obowiązuje
Artykuły 110
Wejście w życie 01.01.2002
Ostatnia zmiana 30.03.2026
art.
Widoczne: 110 z 110 artykułów
rozdzial

Rozdział 1 - Przepisy ogólne

art. 1-4
Art. 1
Art. 2
Na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane
przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny
uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie.
Art. 3
Art. 4
rozdzial

Rozdział 2 - Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego

art. 5-17
Art. 5
Art. 6
Art. 7
Art. 8
Art. 11
Art. 12
1. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz
licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1, uprawniają do wykonywania przewozu
wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, nie uprawnia do
wykonywania transportu drogowego taksówką.
3. Licencja wspólnotowa uprawnia do wykonywania międzynarodowego
transportu drogowego zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym. Licencja ta
uprawnia również do wykonywania krajowego transportu drogowego, zgodnie
z rodzajem przewozów w niej określonym.
Art. 13
Art. 14
Art. 15
Art. 16
Art. 17
rozdzial

Rozdział 3 - Transport drogowy osób

art. 18-27
Art. 18
Art. 19
Art. 20
Art. 21
1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek
przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż:
1) 5 lat – na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych
specjalnych;
2) rok – na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.
2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kopię zezwolenia na
wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji i dokumenty, o których
mowa w art. 22.
3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się,
na wniosek przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały
okoliczności, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 4.
Art. 22
Art. 23
Art. 24
Art. 25
Art. 26
Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur
wydawania zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, może upoważnić do ich
wydawania, w drodze rozporządzenia, polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym
zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając właściwe
zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem tych zezwoleń
uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń
w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów,
ubezpieczenie od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku
zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów.
Art. 27
rozdzial

Rozdział 4 - Transport drogowy rzeczy

art. 28-32
Art. 28
Art. 29
Art. 30
Art. 31
Wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia zagranicznego ani zezwolenia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w umowach międzynarodowych, którymi Rzecz- pospolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne zwolnienie w tym zakresie.

Art. 31a. 1. W przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego wysyłający jest obowiązany sporządzić i przekazać przewoźnikowi drogowemu deklarację określającą masę kontenera albo nadwozia wymiennego określoną w sposób zgodny ze stanem rzeczywistym. 2. W przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego przewoźnik drogowy jest obowiązany okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, deklarację, o której mowa w ust. 1.
Art. 32
rozdzial

Rozdział 5 - Przewozy na potrzeby własne

art. 33-34
Art. 33
Art. 34
rozdzial

Rozdział 6 - Zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia

art. 35-36
Art. 35
1. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony
z obowiązku uzyskania zezwolenia w przypadku wykonywania przez niego
przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji
administracyjnej, wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
3. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku
uzyskania zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita
Polska jest związana, tak stanowią.
Art. 36
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty potwierdzające wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów, o których mowa w art. 35 ust. 1. Rozdział 7 Warunki i tryb uzyskiwania certyfikatów kompetencji zawodowych
rozdzial

Rozdział 7 - Warunki i tryb uzyskiwania certyfikatów kompetencji zawodowych

art. 37-39
Art. 37
Art. 38
Art. 39
rozdzial

Rozdział 8 - Opłaty

art. 40-47
Art. 40
Przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za:
1) czynności administracyjne określone w ustawie;
2) przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 37;
3) wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 38 ust. 3;
4) przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 16b ust. 4a pkt 2.
Art. 41
Art. 42
(utracił moc)

Art. 42a. (uchylony)
Art. 43
1. Od przedsiębiorców zagranicznych mogą być pobierane opłaty na
zasadach wzajemności.
2. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia,
wprowadzić dla przedsiębiorców zagranicznych opłaty, o których mowa w ust. 1,
określając ich wysokość, tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobierania.
Art. 44
1. Jednostki, o których mowa w art. 26, art. 32 oraz art. 43 ust. 2, otrzymują prowizję od pobranych opłat, w wysokości nie mniejszej niż 7 % i nie większej niż 10 %. 1a. (uchylony) 1b. (uchylony) 2. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawek prowizji oraz sposób jej pobierania i rozliczania z jednostkami, o których mowa w ust. 1.
Art. 45
1. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat, o których mowa w art. 43, w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez ministra właściwego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiębiorcy i właściwego organu państwowego lub organizacji humanitarnej.

Art. 45a. (uchylony)
Art. 46
Art. 47
rozdzial

Rozdział 9 - Inspekcja Transportu Drogowego

art. 48-82
Art. 48
1. Tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, zwaną dalej
„Inspekcją”, powołaną do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu
drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi oraz przepisów, o których
mowa w art. 3 ust. 1a.
2. (uchylony)
Art. 49
Przepisy ustawy nie naruszają przewidzianych w odrębnych ustawach
obowiązków i uprawnień organów publicznych w zakresie kontroli przestrzegania
przepisów.
Art. 50
Art. 51
Art. 52
Art. 53
Art. 54
Art. 55
Art. 56
Art. 57
1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–4, 8, 10 i 12–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2025 r. poz. 555 i 820), inspektor może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać te środki. 2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3, 5 i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, inspektor może użyć broni palnej lub ją wykorzystać. 3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Art. 58–65. (uchylone)
Art. 66
1. Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń palną. 2. Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora, w trybie określonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485), właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji. 3. Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad określonych w przepisach o broni i amunicji. 4. Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach określonych w przepisach o broni i amunicji. 5. Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji do podręcznego magazynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji, gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe.
Art. 67
Art. 68
Art. 69
Art. 70
1. Czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji
służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.
1a. Czynności kontrolnych przemieszczających się środków transportu inspektor
dokonuje po okazaniu kierującemu legitymacji służbowej.
1b. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:
1) wskazanie podstawy prawnej;
2) oznaczenie organu kontroli;
3) datę i miejsce wystawienia;
4) imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz
numer jego legitymacji służbowej;
5) firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;
6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli;
7) wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;
8) podpis osoby udzielającej upoważnienia;
9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.
2. (uchylony)
3. Inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami
i obowiązkami wynikającymi z ustawy.
4. Inspektor wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo
osoby przez niego upoważnionej, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a,
w obecności kierującego.
Art. 71
Zatrzymanie pojazdu do kontroli, w tym w celu ustalenia, czy podlega on zakresowi stosowania niniejszej ustawy, może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora.
Art. 72
Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie
czynności kontrolnych, a w szczególności:
1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki
informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;
2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających
z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy
oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność
gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;
3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;
4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może
ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej
przedmiotem kontroli;
5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia
samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty
kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.
Art. 73
Art. 74
1. Inspektor przeprowadzający czynności kontrolne wprowadza dane
o przeprowadzonej kontroli do centralnej ewidencji naruszeń stwierdzonych
w wyniku przeprowadzanych kontroli, o której mowa w art. 80 ust. 1. W przypadku
stwierdzenia naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej lub stwierdzenia
wykroczeń uzasadniających nałożenie grzywny inspektor sporządza protokół kontroli.
2. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu
przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę.
3. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się
kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy.
4. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.
Art. 75
Wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków
o wszczęcie postępowania:
1) administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy,
określonych przepisami ustawy;
2) karnego lub karno-skarbowego;
3) w sprawach o wykroczenia;
4) przez organy Państwowej Inspekcji Pracy;
5) przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do
przedsiębiorców zagranicznych.
Art. 76
Art. 77
Art. 78
1. Inspektorom wykonującym czynności kontrolne przysługuje miesięczny dodatek inspekcyjny do wynagrodzenia w wysokości do 100 % wynagrodzenia.
2. Wysokość miesięcznego dodatku inspekcyjnego nie może zależeć od wyników wstępnych lub szczegółowych drogowych kontroli technicznych.
Art. 79
1. Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków
służbowych korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla
funkcjonariuszy publicznych.
2. Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych mają prawo:
1) żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych oraz organów administracji
rządowej i samorządu terytorialnego, które w zakresie swojego działania
obowiązane są nieodpłatnie udzielić żądanej pomocy w granicach
obowiązujących przepisów prawa;
2) zwracać się do przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i organizacji
społecznych, a w nagłych wypadkach również do każdej osoby, o udzielenie
niezbędnej pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracowników Głównego
Inspektoratu Transportu Drogowego, o których mowa w art. 76a ust. 1.
Art. 80
Art. 81
Dane i informacje przekazują do ewidencji:
1) wojewódzki inspektor;
2) Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej,
Główny Inspektor Pracy, właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji,
zarządcy dróg.
Art. 82
rozdzial

Rozdział 10 - Nadzór i kontrola

art. 83-91
Art. 83
Art. 84
1. Organy udzielające zezwolenia na wykonywanie zawodu
przewoźnika drogowego, licencji, zezwolenia lub wydające zaświadczenia
o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są uprawnione do kontroli
przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów.
2. Kontrolę, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.
3. (uchylony)
4. Organy udzielające licencji lub zezwolenia w zakresie krajowego transportu
drogowego osób są uprawnione na obszarze ich właściwości miejscowej i podczas
wykonywania przewozu do kontroli prawidłowości pobierania opłat za przewóz osób
oraz przestrzegania przepisów prawa miejscowego przez wykonujących na tym
obszarze przewóz drogowy.
5. W przypadku przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 4, czynności,
o których mowa w art. 85 ust. 1, dokonuje się po zakończeniu kontroli. Przepisu
art. 85 ust. 3 nie stosuje się.
Art. 85
Art. 86
1. Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika
drogowego, licencji lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia,
czynności kontrolne organowi administracji publicznej.
2. Nadzór nad wydawaniem:
1) zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ,
o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1,
2) licencji i zezwoleń – w krajowym transporcie drogowym,
3) zaświadczeń na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy
– sprawuje wojewódzki inspektor transportu drogowego.
3. Rada Ministrów, kierując się zasadą skuteczności nadzoru, o którym mowa
w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób prowadzenia czynności związanych z nadzorem oraz stosowanych dokumentów, a także ich wzory.
Art. 87
Art. 88
Przepisy art. 87 nie naruszają, wynikających z odrębnych ustaw lub
umów międzynarodowych, praw i obowiązków kierowców i podmiotów
wykonujących przewóz drogowy.
Art. 89
Art. 90
Art. 91
1. Minister właściwy do spraw transportu kontroluje sposób egzaminowania i wydawania certyfikatów kompetencji zawodowych oraz gospodarkę finansową jednostki certyfikującej. 2. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia, minister właściwy do spraw transportu:
1) wzywa kontrolowaną jednostkę do niezwłocznego usunięcia uchybień lub
2) pozbawia ją uprawnień, o których mowa w art. 38 ust. 3. Rozdział 11 Przepisy karne i przepisy o administracyjnych karach pieniężnych
rozdzial

Rozdział 11 - Kary pieniężne

art. 92-96
Art. 92
1 orzeczenie
Art. 93
Art. 94
Art. 95
Art. 96
(uchylony) Rozdział 11a (uchylony) Rozdział 12 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 97–103. (pominięte)
rozdzial

Rozdział 12 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

art. 97-110
Art. 97
W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. — Kodeks
wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24,
poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35
i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14,
poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193,
z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34,
poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422
i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91,
poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123,
poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95,
poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85,poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106,
poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133,
poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717,
z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r.
Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852, Nr 74, poz. 855 i Nr 117,
poz. 1228 oraz z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 i Nr 106,
poz. 1149) skreśla się art. 103a.
Art. 98
W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. — Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601)
w art. 72:
a) dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1,
b) dodaje się ust. 2 i ust. 3 w brzmieniu:
„2. Nadawca przesyłki w transporcie drogowym
rzeczy odpowiada za wszelkie koszty, jakie
mógłby ponieść przewoźnik na skutek nieścisłości lub niedostateczności danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1.
3. Nadawca ponosi także koszty związane
z przeładunkiem przesyłki w przypadku, gdy
dane dotyczące masy przesyłki, zawarte w liście przewozowym, są niezgodne ze stanem faktycznym.”
Art. 99
Art. 100
Art. 101
Art. 102
W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 82,
poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48,
poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73,
poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321
oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42,
poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz.
811, Nr 87, poz. 954, Nr 102, poz. 1116, Nr 113, poz.
1207, Nr 115, poz. 1229 i Nr 123, poz. 1353) w art. 27
w ust. 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się
wyrazy ,,Głównym Inspektorem Transportu Drogowego.”
Art. 103
Art. 104
1. Zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed
dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc.
2. Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją
ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy.
Art. 105
Świadectwo potwierdzające zdanie egzaminu z zakresu wykonywania
krajowego zarobkowego przewozu osób wydane na podstawie dotychczasowych
przepisów o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób staje się
z mocy prawa certyfikatem kompetencji zawodowych w zakresie krajowego
transportu drogowego osób.
Art. 107
Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii
Europejskiej do przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii
Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, nie stosuje
się przepisów art. 18 ust. 2, art. 19 oraz art. 28 ust. 1.
Art. 109
1. Tracą moc:
1) ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. poz. 677, z 1999 r. poz. 310 oraz z 2000 r. poz. 1268);
2) ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. poz. 942 i 1045, z 1998 r. poz. 668, z 1999 r. poz. 963 i 1043 oraz z 2000 r. poz. 136). 2. (pominięty)
Art. 110
Brak wyników