Ustawa o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

Obowiązuje
Artykuły 202
Wejście w życie 01.07.2005
Ostatnia zmiana 31.10.2025
art.
Widoczne: 50 z 202 artykułów
dzial

Dział I - Przepisy ogólne

art. 1-3
Art. 1
Ustawa określa zasady i zakres odpowiedzialności za naruszenie
dyscypliny finansów publicznych, organy właściwe oraz postępowanie w sprawach o
naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
Art. 2
Określenia zawarte w dziale II: „finanse publiczne”, „środki publiczne”, „jednostka sektora finansów publicznych”, „budżet”, „plan finansowy”, „wydatek”, „dotacja”, „rezerwa”, „sprawozdanie z wykonania procesów gromadzenia środków publicznych i ich rozdysponowania” oraz „kontrola zarządcza” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, z późn. zm.1)).
Art. 3
dzial

Dział II - Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

art. 4-41
rozdzial

Rozdział 1 - Zakres odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

art. 4-18
Art. 4
Art. 5
1. Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest:
1) nieustalenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub
innej jednostki sektora finansów publicznych albo ustalenie takiej należności w
wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia;
2) niepobranie lub niedochodzenie należności Skarbu Państwa, jednostki
samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo
pobranie lub dochodzenie tej należności w wysokości niższej niż wynikająca
z prawidłowego obliczenia;
3) niezgodne z przepisami umorzenie należności Skarbu Państwa, jednostki
samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych,
odroczenie jej spłaty lub rozłożenie spłaty na raty albo dopuszczenie do
przedawnienia tej należności.
4) (uchylony)
2. (uchylony)
3. Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do należności z tytułu składek, do
poboru których są obowiązani Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Prezes Kasy
Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
4. Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa
w ust. 1, wykonanie wiążącej ugody.
Art. 6
Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest:
1) nieprzekazanie w terminie do budżetu w należnej wysokości pobranych
dochodów należnych Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego;
2) niedokonanie w terminie wpłaty do budżetu w należnej wysokości dochodów
przez jednostkę budżetową, nadwyżki środków obrotowych przez samorządowy
zakład budżetowy albo nadwyżki środków finansowych przez agencję
wykonawczą.
Art. 7
Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest przeznaczenie
dochodów uzyskiwanych przez jednostkę budżetową na wydatki ponoszone w tej jednostce.
Art. 8
Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest:
1) przekazanie lub udzielenie dotacji z naruszeniem zasad lub trybu przekazywania
lub udzielania dotacji;
2) niezatwierdzenie w terminie przedstawionego rozliczenia dotacji;
3) nieustalenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu.
Art. 9
Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest:
1) wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem określonym przez
udzielającego dotację;
2) nierozliczenie w terminie otrzymanej dotacji;
3) niedokonanie w terminie zwrotu dotacji w należnej wysokości.

Art. 9a. Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest:
1) przekazanie lub udzielenie subwencji dla podmiotów systemu szkolnictwa
wyższego i nauki z naruszeniem zasad lub trybu przekazywania lub udzielania
tej subwencji;
2) wydatkowanie subwencji dla podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki
niezgodnie z przeznaczeniem;
3) niedokonanie w terminie zwrotu subwencji dla podmiotów systemu szkolnictwa
wyższego i nauki w należnej wysokości.
Art. 10
Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie zmiany
w budżecie lub planie, stanowiącym podstawę gospodarki finansowej jednostki
sektora finansów publicznych, bez upoważnienia albo z przekroczeniem zakresu
upoważnienia.
Art. 11
1. Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie
wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia określonego ustawą budżetową,
uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego
upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania
poszczególnych rodzajów wydatków.
2. Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych dokonanie wydatku
ze środków publicznych na podstawie wiążącej ugody.
Art. 12
Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest przeznaczenie
środków rezerwy na inny cel niż określony w decyzji o ich przyznaniu.

Art. 12a. Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zaciągnięcie
zobowiązania w związku z realizacją programu polityki zdrowotnej:
1) którego projekt nie został przekazany do zaopiniowania przez Prezesa Agencji
Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, pomimo istnienia takiego obowiązku;
2) którego projekt został negatywnie zaopiniowany przez Prezesa Agencji Oceny
Technologii Medycznych i Taryfikacji.
Art. 13
Art. 14
Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest nieopłacenie w
terminie przez jednostkę sektora finansów publicznych:
1) składek na ubezpieczenia społeczne,
2) składek na ubezpieczenie zdrowotne,
3) składek na Fundusz Pracy,
4) składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,
5) wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,
6) składek na Fundusz Solidarnościowy
– albo ich opłacenie w kwocie niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia.
Art. 15
1. Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zaciągnięcie lub
zmiana zobowiązania bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą
budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia
lub z naruszeniem przepisów dotyczących zaciągania lub zmiany zobowiązań przez
jednostkę sektora finansów publicznych.
2. Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych zaciągnięcie lub
zmiana zobowiązania na podstawie ugody zawartej zgodnie z przepisami prawa.
Art. 16
1. Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewykonanie w
terminie zobowiązania jednostki sektora finansów publicznych, w tym obowiązku
zwrotu należności celnej, podatku, nadpłaty lub nienależnie opłaconych składek na
ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne, którego skutkiem jest zapłata odsetek, kar lub
opłat albo oprocentowanie tych należności.
2. Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych zaniechanie, o
którym mowa w ust. 1, dotyczące obowiązku zwrotu należności celnej, podatku,
nadpłaty lub nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne lub
zdrowotne, jeżeli zapłata odsetek lub oprocentowanie są związane z czynnościami
mającymi na celu ustalenie zasadności zwrotu tych należności.
Art. 17
Art. 18
rozdzial

Rozdział 2 - Zasady odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

art. 19-30
Art. 19
1. Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
ponosi osoba, która popełniła czyn naruszający dyscyplinę finansów publicznych
określony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
2. Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponosi
osoba, której można przypisać winę w czasie popełnienia naruszenia. Nie można
przypisać winy, jeżeli naruszenia nie można było uniknąć mimo dołożenia staranności
wymaganej od osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku, którego
niewykonanie lub nienależyte wykonanie stanowi czyn naruszający dyscyplinę
finansów publicznych.
3. Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponosi
także osoba, która wydała polecenie wykonania czynu naruszającego dyscyplinę
finansów publicznych.
4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do czynów, o których mowa w art. 18c.
Art. 20
1. Osoba, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, uczestnicząca w
podejmowaniu uchwały zawierającej polecenie lub upoważnienie do popełnienia
czynu naruszającego dyscyplinę finansów publicznych, w przypadku niezgłoszenia
sprzeciwu do tej uchwały, odpowiada na zasadach określonych w art. 19 ust. 3.
2. Za zgłoszenie sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, uważa się zgłoszenie
sprzeciwu do uchwały na piśmie albo ustnie do protokołu, jak również głosowanie
przeciwko uchwale w przypadku głosowania imiennego.
Art. 21
Naruszenie dyscypliny finansów publicznych uważa się za popełnione
w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był
obowiązany. Za czas, w którym sprawca zaniechał działania, uważa się dzień
następujący po upływie terminu, w którym określone działanie powinno nastąpić.
Art. 23
1. Nieświadomość tego, że działanie lub zaniechanie stanowi naruszenie
dyscypliny finansów publicznych, nie wyłącza odpowiedzialności, chyba że
nieświadomość była usprawiedliwiona.
2. Nie popełnia naruszenia dyscypliny finansów publicznych osoba, która z
powodu choroby psychicznej lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie
mogła w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim
postępowaniem.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy zakłócenie czynności psychicznych zostało
spowodowane wprawieniem się w stan nietrzeźwości lub odurzenia w wyniku
własnego działania.
Art. 24
1. Jeżeli w czasie orzekania w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów
publicznych obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia tego naruszenia, stosuje
się ustawę nową, z tym że należy stosować ustawę obowiązującą w czasie popełnienia
naruszenia, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy.
2. Jeżeli według nowej ustawy określone działanie lub zaniechanie objęte
orzeczeniem nie stanowi już naruszenia dyscypliny finansów publicznych, ukaranie
ulega zatarciu z mocy prawa.
Art. 25
1. Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
jest niezależna od odpowiedzialności określonej innymi przepisami prawa, z
zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2. W razie wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo, przestępstwo
skarbowe, wykroczenie albo wykroczenie skarbowe, o czyn stanowiący równocześnie
naruszenie dyscypliny finansów publicznych, postępowanie o naruszenie dyscypliny
finansów publicznych zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego,
postępowania w sprawie o wykroczenie albo postępowania w sprawie o przestępstwo
skarbowe albo wykroczenie skarbowe.
3. W razie prawomocnego skazania za przestępstwo, przestępstwo skarbowe,
wykroczenie albo wykroczenie skarbowe, będące równocześnie naruszeniem
dyscypliny finansów publicznych, wszczęte postępowanie o naruszenie dyscypliny
finansów publicznych podlega umorzeniu.
Art. 26
1. Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych działanie lub zaniechanie określone w art. 5–16, którego przedmiotem są środki finansowe w wysokości nieprzekraczającej jednorazowo, a w przypadku więcej niż jednego działania lub zaniechania – łącznie w roku budżetowym, kwoty minimalnej. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku działania lub zaniechania określonego w art. 18 pkt 2 oraz art. 18b i 18c. 3. Kwotą minimalną w rozumieniu ust. 1 jest kwota przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 288), zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”.
Art. 27
1. Nie dochodzi się odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny
finansów publicznych w przypadku działania lub zaniechania podjętego wyłącznie w
celu ograniczenia skutków zdarzenia losowego.
2. Zdarzeniem losowym, o którym mowa w ust. 1, jest zdarzenie wywołane przez
czynniki zewnętrzne, którego nie można przewidzieć z pewnością, w szczególności
zagrażające bezpośrednio życiu lub zdrowiu ludzi lub grożące powstaniem szkody
niewspółmiernie większej niż spowodowana działaniem lub zaniechaniem
naruszającym dyscyplinę finansów publicznych.
Art. 28
Art. 29
Art. 30
Ukaranie osoby odpowiedzialnej za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie ogranicza praw Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych do dochodzenia odszkodowania za poniesioną szkodę. Rozdział 3 Kary za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz ich wymiar
rozdzial

Rozdział 3 - Kary za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz ich wymiar

art. 31-37
Art. 31
1. Karami za naruszenie dyscypliny finansów publicznych są:
1) upomnienie;
2) nagana;
3) kara pieniężna;
4) zakaz pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi.
2. Karę pieniężną wymierza się w wysokości od 0,25 do trzykrotności
miesięcznego wynagrodzenia osoby odpowiedzialnej za naruszenie dyscypliny
finansów publicznych – obliczonego jak wynagrodzenie za czas urlopu
wypoczynkowego – należnego w roku, w którym doszło do tego naruszenia.
3. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wysokości wynagrodzenia, o którym mowa
w ust. 2, karę pieniężną wymierza się w wysokości od 0,25 do pięciokrotności
przeciętnego wynagrodzenia.
4. Karę zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami
publicznymi wymierza się na okres od roku do 5 lat.
Art. 32
1. Ukaranie karą nagany lub karą pieniężną wywołuje, określone w
odrębnych przepisach, skutki wynikające z ujemnej lub negatywnej oceny
kwalifikacyjnej.
2. Ukaranie karą zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem
środkami publicznymi wyklucza, przez czas określony w orzeczeniu o ukaraniu,
możliwość:
1) pełnienia funkcji:
a) kierownika, zastępcy kierownika lub dyrektora generalnego,
b) członka zarządu,
c) skarbnika, głównego księgowego lub zastępcy głównego księgowego,
d) kierownika lub zastępcy kierownika komórki bezpośrednio
odpowiedzialnej za wykonywanie budżetu lub planu finansowego
– jednostki sektora finansów publicznych;
2) reprezentowania interesów majątkowych Skarbu Państwa, jednostki samorządu
terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych;
3) członkostwa w organach stanowiących, nadzorczych i wykonawczych
państwowych i samorządowych osób prawnych.
3. Ukaranie karą zakazu pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem
środkami publicznymi nie ogranicza prawa wybieralności (biernego prawa
wyborczego) na wójta, burmistrza i prezydenta miasta.
Art. 33
Art. 34
1. Karę określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 wymierza się w przypadku
rażącego naruszenia dyscypliny finansów publicznych.
2. Karę określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 można wymierzyć również w przypadku
ponownego ukarania za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Art. 34a. Karę pieniężną albo karę nagany można wymierzyć w szczególności w
przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych, którego stopień szkodliwości
dla finansów publicznych jest znaczny, z tym że jeżeli wskutek naruszenia:
1) nie została wpłacona lub zwrócona należność Skarbu Państwa, jednostki
samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych w
znacznej wysokości,
2) bez upoważnienia albo z przekroczeniem zakresu upoważnienia zaciągnięto
zobowiązanie lub dokonano wydatku w znacznej wysokości,
3) zapłacono ze środków publicznych odsetki, kary lub opłaty albo oprocentowanie
w znacznej wysokości,
4) udzielono zamówienia publicznego z istotnym naruszeniem zasady uczciwej
konkurencji lub zasady równego traktowania wykonawców
– wymierza się karę pieniężną.
Art. 35
Karę upomnienia można wymierzyć w szczególności w przypadku, gdy
stopień szkodliwości naruszenia dyscypliny finansów publicznych nie jest znaczny.
Art. 36
Art. 37
Sprawcy, który dopuścił się kilku czynów stanowiących naruszenie dyscypliny finansów publicznych, a sprawa o te czyny jest objęta jednym postępowaniem, wymierza się jedną karę za wszystkie czyny. Rozdział 4 Przedawnienie oraz zatarcie ukarania
rozdzial

Rozdział 4 - Przedawnienie oraz zatarcie ukarania

art. 38-41
Art. 38
1. Karalność naruszenia dyscypliny finansów publicznych ustaje, jeżeli
od czasu jego popełnienia upłynęły 3 lata. Jeżeli jednak w tym okresie wszczęto
postępowanie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, karalność ustaje z
upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.
2. W razie stwierdzenia nieważności prawomocnego postanowienia lub
orzeczenia komisji orzekającej w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów
publicznych, karalność ustaje po upływie 2 lat od dnia stwierdzenia nieważności
prawomocnego postanowienia lub orzeczenia.
3. W razie uchylenia prawomocnego postanowienia lub orzeczenia komisji
orzekającej w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, karalność ustaje
po upływie 2 lat od dnia uchylenia prawomocnego postanowienia lub orzeczenia.
4. W razie wznowienia postępowania w sprawie o naruszenie dyscypliny
finansów publicznych zakończonego prawomocnym postanowieniem lub
orzeczeniem, karalność ustaje po upływie 2 lat od dnia wydania postanowienia o
wznowieniu postępowania.
Art. 39
1. Nie można wykonać kary za naruszenie dyscypliny finansów
publicznych, jeżeli od dnia uprawomocnienia się orzeczenia upłynęły 2 lata.
2. Przedawnienie wykonania kary nie biegnie w okresie wstrzymania z urzędu
jej wykonania, wskutek zaskarżenia do sądu prawomocnego orzeczenia zgodnie z art.
169, a w przypadku kary pieniężnej także w okresie odroczenia tej kary lub jej spłaty
w ratach.
Art. 40
1. Zatarcie ukarania za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
następuje z mocy prawa, jeżeli od dnia wykonania kary lub przedawnienia jej
wykonania upłynęły 2 lata.
2. W razie odstąpienia od wymierzenia kary zatarcie ukarania z mocy prawa
następuje po upływie roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.
3. Z chwilą zatarcia ukarania uważa się je za niebyłe.
Art. 41
Na wniosek ukaranego lub jego przełożonego, pozytywnie zaopiniowany przez Głównego Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych, minister właściwy do spraw finansów publicznych może postanowić o zatarciu ukarania za naruszenie dyscypliny finansów publicznych przed upływem terminu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2. DZIAŁ III Organy właściwe w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych Rozdział 1 Organy orzekające w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych
dzial

Dział III - Organy właściwe w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych

art. 42-71
rozdzial

Rozdział 1 - Organy orzekające w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych

art. 42-45
Art. 42
1. Organami orzekającymi w sprawach o naruszenie dyscypliny
finansów publicznych pierwszej instancji są komisje orzekające w sprawach o
naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zwane dalej „komisjami orzekającymi”.
2. Organem orzekającym w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów
publicznych drugiej instancji jest Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o
Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, zwana dalej „Główną Komisją Orzekającą”.
3. Kadencja komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej trwa 4 lata.
4. Kadencja komisji orzekającej i Głównej Komisji Orzekającej rozpoczyna się
w dniu powołania przewodniczącego danej komisji. Powołanie przewodniczącego po
rozpoczęciu kadencji danej komisji nie skutkuje wydłużeniem okresu kadencji.
Art. 43
1. W skład komisji orzekającej wchodzi przewodniczący, jeden lub
dwóch jego zastępców i od 5 do 21 członków komisji.
2. W skład Głównej Komisji Orzekającej wchodzi przewodniczący, jeden lub
dwóch jego zastępców i od 15 do 21 członków Komisji.
Art. 44
1. Przewodniczący kieruje pracą komisji orzekających i Głównej
Komisji Orzekającej, czuwa nad sprawnym przebiegiem postępowania i w tym celu
wydaje postanowienia i zarządzenia oraz podejmuje inne czynności określone
w ustawie.
2. Zastępca przewodniczącego, w zakresie spraw przekazanych przez
przewodniczącego, podejmuje wszystkie czynności określone w ustawie dla
przewodniczącego.
3. Przewodniczący, ich zastępcy i członkowie komisji orzekających i Głównej
Komisji Orzekającej są obowiązani do udziału w szkoleniach z zakresu problematyki
finansów publicznych i prawa.

Art. 44a. Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej podejmuje działania na
rzecz zapewnienia jednolitego stosowania przepisów o odpowiedzialności za
naruszenie dyscypliny finansów publicznych przez organy orzekające w sprawach o
takie naruszenie, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, w szczególności przez
upowszechnianie orzeczeń Głównej Komisji Orzekającej i komisji orzekających.
Art. 45
1. Członkowie komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej są niezawiśli w zakresie orzekania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych i podlegają tylko przepisom prawa. 2. Członkowie komisji orzekających i Głównej Komisji Orzekającej orzekają w granicach określonych ustawą oraz na mocy przekonania opartego na ocenie dowodów, rozstrzygają samodzielnie nasuwające się zagadnienia prawne i nie są związani rozstrzygnięciami innych organów, z wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu. Rozdział 2 Komisje orzekające i ich właściwość
rozdzial

Rozdział 2 - Komisje orzekające i ich właściwość

art. 46-51
Art. 46
Komisjami orzekającymi są:
1) wspólna komisja orzekająca;
2) międzyresortowe komisje orzekające przy:
a) ministrze właściwym do spraw finansów publicznych,
b) ministrze właściwym do spraw administracji publicznej,
c) Ministrze Sprawiedliwości;
3) komisja orzekająca przy Szefie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów;
4) regionalne komisje orzekające przy regionalnych izbach obrachunkowych.
Art. 47
1. Wspólna komisja orzekająca orzeka w sprawach o naruszenie
dyscypliny finansów publicznych w zakresie realizacji budżetu państwa w częściach:
1) Kancelaria Sejmu;
2) Kancelaria Senatu;
3) Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;
4) Sąd Najwyższy;
5) Naczelny Sąd Administracyjny;
6) Trybunał Konstytucyjny;
7) Najwyższa Izba Kontroli;
8) Rzecznik Praw Obywatelskich;
9) Rzecznik Praw Dziecka;
10) Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji;
11) Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych;
12) Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi
Polskiemu;
13) Krajowe Biuro Wyborcze;
14) Państwowa Inspekcja Pracy;
15) Krajowa Rada Sądownictwa.
2. Wspólna komisja orzekająca orzeka również w sprawach o naruszenie
dyscypliny finansów publicznych w odniesieniu do jednostek otrzymujących środki
publiczne przekazane z części budżetu państwa określonych w ust. 1.
Art. 48
Art. 49
Art. 50
Komisja orzekająca przy Szefie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
orzeka w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie
dotyczącym:
1) realizacji budżetu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów;
2) samorządowych kolegiów odwoławczych;
3) organów i jednostek nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów oraz
jednostek im podległych lub przez nie nadzorowanych, z wyłączeniem osób, o
których mowa w art. 49 pkt 4, oraz jednostek, o których mowa w art. 51 pkt 3;
4) osób pełniących funkcje ministra, sekretarza stanu i podsekretarza stanu, a także
dyrektora generalnego urzędu i głównego księgowego części budżetu, z
wyłączeniem dyrektora generalnego urzędu wojewódzkiego i głównego
księgowego części budżetu, której dysponentem jest wojewoda;
5) innych jednostek otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu
państwa lub innych środków publicznych, którymi dysponuje Szef Kancelarii
Prezesa Rady Ministrów lub organy i jednostki wymienione w pkt 3.
Pokazano 50 z 202 artykułów. Kolejne części aktu będą dogrywane w miarę pracy.
Brak wyników