1. Z wnioskiem o ukaranie występuje się do komisji orzekającej,
zgodnie z właściwością określoną w art. 47–51a.
2. Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej, na wniosek przewodniczącego
komisji orzekającej złożony przed skierowaniem wniosku o ukaranie do rozpoznania,
wyznacza, w drodze postanowienia, do rozpoznania wniosku o ukaranie inną komisję
orzekającą niż wynika to z jej właściwości, jeżeli wniosek o ukaranie dotyczy członka
komisji orzekającej albo rzecznika dyscypliny lub jego zastępcy, właściwego w
sprawach tej komisji.
3. Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej wyznacza, w drodze
postanowienia, do rozpoznania wniosku o ukaranie inną komisję orzekającą niż
wynika to z jej właściwości, jeżeli z powodu wyłączenia członków komisji właściwej
do rozpoznania sprawy jej rozpoznanie przed daną komisją nie jest możliwe.
3a. Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej może wyznaczyć, w drodze
postanowienia, do rozpoznania wniosku o ukaranie inną komisję orzekającą niż
wynika to z jej właściwości, w przypadkach uzasadnionych ważnymi przyczynami
innymi niż określone w ust. 2 i 3.
4. Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej rozstrzyga, w drodze
postanowienia, spory o właściwość między komisjami orzekającymi.