Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji

Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000, z późn. zm.). Dane dotyczące aktów prawa Unii Europejskiej ogłoszonych przed dniem 1 maja 2004 r., zamieszczone w niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.
1) imporcie – rozumie się przez to przywóz pojazdu z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej w celu wprowadzenia na terytorium kraju;
2) masie pojazdu – rozumie się przez to masę własną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, 284, 568, 695, 1087 i 1517), pomniejszoną o masę paliwa w ilości nominalnej;
2a) masie pojazdu wycofanego z eksploatacji – rozumie się przez to masę pojazdu zważonego przy przyjmowaniu pojazdu do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów, po uprzednim usunięciu z niego innych odpadów, które nie pochodzą z tego pojazdu;
3) odzysku – rozumie się przez to odzysk w rozumieniu przepisów o odpadach;
4) pojeździe – rozumie się przez to pojazdy samochodowe zaliczone do kategorii M1 lub N1, określonych w przepisach o ruchu drogowym, oraz motorowery trójkołowe zaliczone do kategorii L2e, określonych w przepisach o ruchu drogowym;
5) pojeździe historycznym – rozumie się przez to:
a) pojazd zabytkowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,
b) pojazd mający co najmniej 25 lat, uznany przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji;
6) pojeździe wycofanym z eksploatacji – rozumie się przez to pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach;
7) ponownym użyciu – rozumie się przez to zastosowanie przedmiotów wyposażenia i części, wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w tym samym celu, dla którego zostały pierwotnie zaprojektowane i wykonane;
8) przetwarzaniu – rozumie się przez to czynności podejmowane po przekazaniu pojazdu wycofanego z eksploatacji do stacji demontażu w celu demontażu, odzysku lub przygotowania do unieszkodliwiania;
9) recyklingu – rozumie się przez to recykling w rozumieniu przepisów o odpadach;
10) stacji demontażu – rozumie się przez to zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności:
a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów,
b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia,
c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu;
11) strzępiarce – rozumie się przez to instalację służącą do rozdrabniania odpadów powstałych w trakcie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji;
12) terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
13) wewnątrzwspólnotowym nabyciu – rozumie się przez to przywóz pojazdu z terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wprowadzenia na terytorium kraju;
14) wprowadzającym pojazd – rozumie się przez to przedsiębiorcę będącego producentem pojazdu lub przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu;
15) substancji niebezpiecznej – rozumie się przez to każdą substancję spełniającą kryteria klasyfikacji dla którejkolwiek z klas lub kategorii zagrożenia wymienionych w:
a) części 2 w pkt 2.1–2.4, 2.6, 2.7, 2.8 (Typ A i B), 2.9, 2.10, 2.12, 2.13 (kategoria 1 i 2), 2.14 (kategoria 1 i 2) oraz 2.15 (Typ A–F),
b) części 3 w pkt 3.1–3.6, 3.7 (działanie szkodliwe na funkcje płciowe i płodność lub na rozwój potomstwa), 3.8 (z wyjątkiem substancji spełniających kryteria klasyfikacji ze względu na działanie narkotyczne), 3.9 i 3.10,
c) części 4 w pkt 4.1,
d) części 5 w pkt 5.1
– załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1);
16) wprowadzeniu na terytorium kraju – rozumie się przez to wprowadzenie pojazdu po raz pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji.

Art. 3a. (uchylony)

1. Wprowadzający pojazd jest obowiązany do opracowania informacji
dotyczącej sposobu demontażu nowego typu pojazdu w ciągu 6 miesięcy od
wprowadzenia go na terytorium kraju.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności:
1) określenie rodzajów przedmiotów wyposażenia i części pojazdów, które mogą
być przeznaczone do ponownego użycia,
2) wskazanie umiejscowienia elementów i substancji niebezpiecznych użytych
w pojeździe
– w zakresie potrzebnym przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu do
spełnienia przez niego obowiązków wynikających z przepisów ustawy.
3. Wprowadzający pojazd jest obowiązany do nieodpłatnego przekazania
przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu informacji, o której mowa w ust. 1,
w terminie 30 dni od dnia złożenia przez tego przedsiębiorcę wniosku o udzielenie informacji.
4. Producenci oraz dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu
przedmiotów wyposażenia i części pojazdów są obowiązani do nieodpłatnego
udostępnienia wprowadzającemu pojazd oraz przedsiębiorcy prowadzącemu stację
demontażu informacji dotyczącej sposobu demontażu, magazynowania i testowania
przedmiotów wyposażenia i części pojazdów, które mogą być przeznaczone do
ponownego użycia, w terminie 30 dni od dnia złożenia przez wprowadzającego pojazd
lub przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu wniosku o udzielenie informacji.

1. Wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania
pojazdów, zwaną dalej „siecią”, obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby
w każdym województwie były prowadzone co najmniej trzy stacje demontażu lub
punkty zbierania pojazdów, w tym co najmniej jedna stacja demontażu, położone
w różnych miejscowościach, zapewniające właścicielowi pojazdu możliwość oddania
pojazdu wycofanego z eksploatacji.
2. Wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż
1000 pojazdów w ciągu roku kalendarzowego, jest obowiązany zapewnić sieć
obejmującą co najmniej trzy stacje demontażu lub punkty zbierania pojazdów, w tym co najmniej jedną stację demontażu, położone w różnych miejscowościach na terytorium kraju.
3. Wprowadzający pojazd zapewnia sieć wyłącznie przez własne stacje
demontażu i punkty zbierania pojazdów lub na podstawie umów z przedsiębiorcami
prowadzącymi stacje demontażu.

Art. 11a. 1. Wprowadzający pojazd zapewniający sieć na podstawie umów
z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu jest obowiązany do ich zawarcia
w formie pisemnej pod rygorem nieważności.
2. Umowy, o których mowa w ust. 1, określają w szczególności warunki:
1) przyjmowania pojazdów wycofanych z eksploatacji przez stację demontażu;
2) finansowania przez wprowadzającego pojazd kosztów gospodarowania
odpadami pochodzącymi z pojazdów wycofanych z eksploatacji,
w szczególności z pojazdów wycofanych z eksploatacji nieposiadających
wartości rynkowej lub o wartości rynkowej ujemnej, w sposób zapewniający
osiągnięcie poziomów odzysku i recyklingu, uwzględniając liczbę pojazdów
wprowadzonych na terytorium kraju przez danego wprowadzającego pojazd.

1. W przypadku stwierdzenia, że wprowadzający pojazd, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie uiścił opłaty za brak sieci albo uiścił opłatę w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. 2. W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 20% kwoty nieuiszczonej opłaty za brak sieci. 3. Do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 i 1423), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.

Art. 17a. (uchylony)

Art. 17b. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdza nadpłatę lub określa wysokość nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci. 2. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje równowartość kwoty nadpłaty, o której mowa w ust. 1, na dochody budżetu państwa, w terminie 7 dni od dnia otrzymania oświadczenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wskazującego:
1) dzień, z którym decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska stwierdzająca nadpłatę lub określająca wysokość nadpłaty stała się ostateczna;
2) równowartość kwoty nadpłaty podlegającej przekazaniu;
3) rachunek bieżący dochodów budżetowych ministra właściwego do spraw klimatu, na który należy przekazać równowartość kwoty nadpłaty. 3. Za dzień przekazania równowartości kwoty nadpłaty uważa się dzień obciążenia rachunku bankowego Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. 4. Przekazana równowartość kwoty nadpłaty zmniejsza wysokość zobowiązania określonego w art. 401c ust. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, 1378 i 1565) i nie może przekroczyć stanu tego zobowiązania ustalonego na dzień przekazania równowartości kwoty nadpłaty. 5. Zwrotu kwoty nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci wraz z należnym oprocentowaniem dokonuje Główny Inspektor Ochrony Środowiska ze środków rezerwy celowej na zobowiązania wymagalne Skarbu Państwa. Rozdział 3 Obowiązki właścicieli pojazdów Przepis uchylający art. 20 wejdzie w życie z dniem

Właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji lub upoważniona przez punkty zbierania pojazdów do niego osoba, przekazując pojazd do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu centralnej ewidencji pojazdów danych o demontażu pojazdu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, jest obowiązany okazać: lub przyjęciu niekompletnego
1) dowód osobisty lub inny dokument potwierdzający tożsamość; pojazdu. Na podstawie art. 23
2) dowód rejestracyjny pojazdu lub inny dokument potwierdzający dane zawarte ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy – w dowodzie rejestracyjnym; Prawo o ruchu drogowym oraz
3) dokument potwierdzający własność w przypadku właściciela pojazdu innego niż niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. wpisany w dowodzie rejestracyjnym. 1517), minister właściwy do spraw informatyzacji [Art. 20. Właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji jest obowiązany ogłasza w Dzienniku Ustaw w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaświadczenia o demontażu pojazdu lub Rzeczypospolitej Polskiej oraz na zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu złożyć wniosek o wyrejestrowanie stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej pojazdu.] komunikat określający dzień wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. Rozdział 4 Obowiązki przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu

1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do przyjęcia każdego pojazdu wycofanego z eksploatacji, który posiada cechy identyfikacyjne pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. 2. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest także obowiązany do przyjęcia pojazdu wycofanego z eksploatacji, dla którego brak jest dowodu rejestracyjnego lub który nie posiada cech identyfikacyjnych pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, a także odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, jeżeli obowiązek przekazania tych odpadów do stacji demontażu wynika z postanowienia albo decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1792). 3. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu przy przyjmowaniu pojazdu wycofanego z eksploatacji nie pobiera opłaty od właściciela pojazdu. 4. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu przy przyjmowaniu pojazdu wycofanego z eksploatacji może pobrać opłatę od właściciela pojazdu, jeżeli jest spełniony co najmniej jeden z następujących warunków:
1) pojazd wycofany z eksploatacji nie jest zarejestrowany na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
2) pojazd wycofany z eksploatacji:
a) jest niekompletny,
b) zawiera odpady, które zostały do niego dodane. 5. Za niekompletny pojazd uważa się pojazd, który nie zawiera co najmniej jednego istotnego elementu określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 9. 6. W przypadku przyjmowania niekompletnego pojazdu wycofanego z eksploatacji opłata, o której mowa w ust. 4, nie może przekraczać 10 zł za każdy kilogram brakującej masy pojazdu. 7. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu nie pobiera opłaty, o której mowa w ust. 4, przy przyjmowaniu niekompletnego pojazdu wycofanego z eksploatacji należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej, organów Krajowej Administracji Skarbowej, Służby Więziennej, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej. 8. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu może odmówić przyjęcia pojazdu wycofanego z eksploatacji, jeżeli właściciel pojazdu nie uiścił opłaty, o której mowa w ust. 4. 9. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw klimatu, mając na uwadze wymogi ochrony środowiska, potrzebę zapewnienia kompletności pojazdów w celu uzyskania odpowiednich poziomów odzysku i recyklingu oraz przeciwdziałanie niewłaściwemu zagospodarowaniu odpadów, określi, w drodze rozporządzenia, listę istotnych elementów pojazdu kompletnego.

Art. 23a. 1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do przyjęcia będących odpadami części samochodów osobowych usuniętych w trakcie naprawy o ile nie spowoduje to przekroczenia masy odpadów przewidywanych do przetworzenia i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku, określonych w pozwoleniu zintegrowanym lub innej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganych w związku z prowadzeniem stacji demontażu. Zmiana w ust. 1a, dodany ust. 1b oraz 2. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu za przyjęcie będących odpadami nowe brzmienie ust. 2 i 3 w art. 24 wejdą w części samochodów osobowych usuniętych w trakcie naprawy może pobrać opłatę. życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych

1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, przyjmując pojazd umożliwiających przekazywanie przez wycofany z eksploatacji, który posiada wszystkie istotne elementy określone przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu lub w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 9, jest obowiązany do: punkty zbierania pojazdów do
1) unieważnienia dowodu rejestracyjnego i zwrotu unieważnionego dowodu centralnej ewidencji pojazdów danych rejestracyjnego właścicielowi pojazdu; o demontażu pojazdu lub przyjęciu
2) wydania zaświadczenia o demontażu pojazdu. niekompletnego pojazdu. Na podstawie art. 23 [1a. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, w zakresie tablic rejestracyjnych, nie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o dotyczy pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. zmianie ustawy – Prawo o ruchu
– Prawo o ruchu drogowym.] drogowym oraz niektórych innych <1a. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1b, nie dotyczy pojazdów, o których ustaw (Dz. U. poz.
1517), minister właściwy do spraw mowa w art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu informatyzacji ogłasza w Dzienniku drogowym> Ustaw Rzeczypospolitej <1b. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu dokonuje zniszczenia Polskiej oraz na stronie podmiotowej tablic rejestracyjnych przyjętego pojazdu wycofanego z eksploatacji Biuletynu Informacji Publicznej komunikat i zagospodarowuje je zgodnie z przepisami o odpadach.> określający dzień wdrożenia rozwiązań [2. Zaświadczenie o demontażu pojazdu powinno zawierać oświadczenie technicznych, o których mowa przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu o unieważnieniu dowodu w zdaniu pierwszym. rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych.] <2. Zaświadczenie o demontażu pojazdu zawiera oświadczenie przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego oraz o zniszczeniu tablic rejestracyjnych przyjętego pojazdu wycofanego z eksploatacji i zagospodarowaniu ich zgodnie z przepisami Przepis uchylający o odpadach.> ust. 4 i 5 w art. 24 wejdzie w życie [3. Zaświadczenie o demontażu pojazdu jest sporządzane w trzech z dniem wdrożenia rozwiązań egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, drugi jest technicznych umożliwiających przekazywanie przez przekazywany przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu w terminie 7 dni przedsiębiorców prowadzących stacje organowi rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji demontażu lub punkty zbierania pojazdu, a trzeci pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, pojazdów do centralnej ewidencji pojazdów danych z zastrzeżeniem ust. 5.] o demontażu pojazdu lub przyjęciu <3. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu sporządza zaświadczenie niekompletnego pojazdu. Na o demontażu pojazdu w dwóch egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje podstawie art. 23 ustawy z dnia 14 właściciel pojazdu, a drugi pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego stację sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy – demontażu. W przypadku pojazdu niezarejestrowanego na terytorium kraju Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych przedsiębiorca prowadzący stację demontażu sporządza zaświadczenie ustaw (Dz. U. poz.
1517), minister o demontażu pojazdu w trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje właściwy do spraw informatyzacji właściciel pojazdu, drugi przekazuje w terminie 7 dni Głównemu Inspektorowi ogłasza w Dzienniku Ustaw Ochrony Środowiska, a trzeci pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego stację Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej demontażu.> Biuletynu Informacji Publicznej [4. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który otrzymuje komunikat określający dzień zaświadczenia o demontażu pojazdu od przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa pojazdów, o którym mowa w art. 33 ust. 3, przekazuje jeden egzemplarz w zdaniu pierwszym. zaświadczenia organowi rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej Zmiany w zd. drugim w ust. 1 w art. 25 oraz rejestracji pojazdu, a drugi pozostawia u siebie.] w pkt 1 w art. 27 wejdą w życie [5. W przypadku pojazdu niezarejestrowanego na terytorium kraju, egzemplarz z dniem wdrożenia rozwiązań zaświadczenia o demontażu pojazdu, przeznaczony dla organu rejestrującego technicznych umożliwiających właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, jest przekazywany przekazywanie przez przedsiębiorców prowadzących stacje w terminie 7 dni Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.] demontażu lub punkty zbierania pojazdów do

1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany
osiągać poziom odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów
wycofanych z eksploatacji w wysokości odpowiednio 95% i 85% masy pojazdów
przyjętych do jego stacji demontażu rocznie.
2. (uchylony)
2a. Przepisów ust. 1 nie stosuje się do niektórych pojazdów specjalnych,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.
3. Przy obliczaniu poziomów recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów
wycofanych z eksploatacji do recyklingu zalicza się procesy oznaczone jako R2–R9 w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz wymontowanie przedmiotów wyposażenia i części pojazdów przeznaczonych do
ponownego użycia.
4. Przy obliczaniu poziomów odzysku odpadów pochodzących z pojazdów
wycofanych z eksploatacji do odzysku zalicza się procesy uwzględnione przy
obliczaniu poziomu recyklingu oraz procesy oznaczone jako R1 w załączniku nr 1 do
ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
5. Przy obliczaniu poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych
z eksploatacji przedmioty wyposażenia i części pojazdów przeznaczone do
ponownego użycia zalicza się do odzysku i recyklingu.
5a. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu przy obliczaniu poziomów
odzysku i recyklingu, o których mowa w ust. 1, może uwzględnić masę odpadów
pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji poddanych odzyskowi lub
recyklingowi do końca lutego następnego roku w przypadku, gdy pochodzą
z pojazdów wycofanych z eksploatacji przyjętych do stacji demontażu pojazdów
w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia danego roku.
6. Ilość odpadów poddanych odzyskowi lub recyklingowi ustala się na podstawie
ewidencji odpadów prowadzonej przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu.
7. Minister właściwy do spraw klimatu, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki, kierując się potrzebą ujednolicenia metodyki obliczania
poziomów odzysku i recyklingu oraz uwzględniając zakres niezbędnych danych,
określi, w drodze rozporządzenia:)
1) frakcje materiałowe pochodzące ze strzępiarki, których zagospodarowanie
zalicza się do recyklingu;
2) frakcje materiałowe pochodzące ze strzępiarki, których zagospodarowanie
zalicza się do innych procesów odzysku niż recykling;
3) (uchylony)
4) sposób obliczania poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

Art. 28a. 1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który w roku
kalendarzowym nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 28 ust. 1, jest
obowiązany do obliczenia i uiszczenia bez wezwania opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, obliczanej odrębnie w przypadku nieosiągnięcia
wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu.
2. Opłatę za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu
odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji oblicza się jako
iloczyn stawki opłaty i brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia
wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów
wycofanych z eksploatacji.
3. Stawka opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu
odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji wynosi:
1) 0,05 zł za każdy kilogram brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia
wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących
z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w przypadku gdy do osiągnięcia
wymaganego poziomu brakuje nie więcej niż 5%;
2) 0,1 zł za każdy kilogram brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia
wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących
z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w przypadku gdy do osiągnięcia
wymaganego poziomu brakuje więcej niż 5%.
4. W przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu
odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji przez co najmniej dwa
kolejne lata, stawka opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku
i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji do
obliczenia opłaty należnej za drugi i każdy kolejny rok nieosiągnięcia wymaganego
poziomu stanowi dwukrotność stawki określonej zgodnie z ust. 3.
5. Opłata za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu
odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji jest uiszczana na
odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego, w terminie do dnia 15 marca
roku następującego po roku, którego opłata dotyczy.
6. W przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca prowadzący stację demontażu,
mimo ciążącego na nim obowiązku, nie uiścił opłaty za nieosiągnięcie wymaganego
poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych
z eksploatacji albo uiścił opłatę w wysokości niższej od należnej, marszałek
województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość tej opłaty.
7. Do należności z tytułu opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu
odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji
stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują
marszałkowi województwa.

1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany w terminie 14 dni złożyć marszałkowi województwa lub regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska właściwemu miejscowo do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu zawiadomienie o zakończeniu działalności w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji lub o rozwiązaniu lub wygaśnięciu umowy z przedsiębiorcą prowadzącym punkt zbierania pojazdów. 2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:
1) nazwę, siedzibę i adres albo imię, nazwisko i adres przedsiębiorcy;
2) datę zakończenia działalności lub rozwiązania lub wygaśnięcia umowy;
3) w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia umowy – nazwę, siedzibę i adres albo imię, nazwisko i adres przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. 3.) Minister właściwy do spraw klimatu określi wzór zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346, 568, 695 i 1517). Rozdział 5 Obowiązki przedsiębiorców prowadzących punkty zbierania pojazdów

1. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest Zmiana w ust. 2 oraz nowe brzmienie ust. 3 obowiązany do przyjęcia każdego pojazdu wycofanego z eksploatacji, który posiada art. 33 wejdą w życie z dniem wdrożenia cechy identyfikacyjne pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia rozwiązań technicznych umożliwiających 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. przekazywanie przez przedsiębiorców [2. Do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów stosuje się prowadzących stacje demontażu lub odpowiednio przepisy art. 23–25, z zastrzeżeniem ust. 3.] punkty zbierania pojazdów do <2. Do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów stosuje się centralnej ewidencji pojazdów danych o demontażu pojazdu odpowiednio przepisy art. 23–25, z zastrzeżeniem ust. 3–5.> lub przyjęciu niekompletnego [3. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów sporządza pojazdu. Na podstawie art. 23 zaświadczenie o demontażu pojazdu lub zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o pojazdu, w czterech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz drugi i trzeci są przekazywane w terminie 7 dni do przedsiębiorcy prowadzącego niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. stację demontażu, w którego imieniu zaświadczenie zostało wydane, a czwarty 1517), minister właściwy do spraw pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.] informatyzacji ogłasza w Dzienniku <3. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów sporządza Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na zaświadczenie o demontażu pojazdu albo zaświadczenie o przyjęciu stronie podmiotowej Biuletynu Informacji niekompletnego pojazdu w trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje Publicznej komunikat właściciel pojazdu, drugi przekazuje w terminie 7 dni przedsiębiorcy określający dzień wdrożenia rozwiązań prowadzącemu stację demontażu, w którego imieniu zaświadczenie zostało technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. wydane, a trzeci pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. W przypadku pojazdu niezarejestrowanego na terytorium kraju przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów sporządza zaświadczenie Dodany ust. 4 i 5 w art. 33 wejdzie w życie z dniem o demontażu pojazdu albo zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu wdrożenia rozwiązań technicznych w czterech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, dwa umożliwiających przekazywanie przez przekazuje w terminie 7 dni przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu, przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu lub w którego imieniu zaświadczenie zostało wydane, a czwarty pozostaje punkty zbierania pojazdów do u przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.> centralnej ewidencji pojazdów danych <4. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów przekazuje o demontażu pojazdu lub przyjęciu przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu wraz z zaświadczeniami, niekompletnego pojazdu. Na o których mowa w ust. 3, tablice rejestracyjne przyjętego pojazdu wycofanego podstawie art. 23 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o z eksploatacji.> zmianie ustawy – Prawo o ruchu <5. Zaświadczenie o demontażu pojazdu albo zaświadczenie o przyjęciu drogowym oraz niektórych innych niekompletnego pojazdu wydane przez przedsiębiorcę prowadzącego punkt ustaw (Dz. U. poz.
1517), minister właściwy do spraw zbierania pojazdów zawierają oświadczenie przedsiębiorcy o unieważnieniu informatyzacji ogłasza w Dzienniku dowodu rejestracyjnego oraz o przekazaniu tablic rejestracyjnych przyjętego Ustaw Rzeczypospolitej pojazdu wycofanego z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację Polskiej oraz na stronie podmiotowej demontażu.> Biuletynu Informacji Publicznej komunikat

1. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę jest obowiązany wykonać raz na 5 lat próbę strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji w celu określenia zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych. 1a. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę wykonuje po raz pierwszy próbę strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności w tym zakresie. 1b. W przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych lub technologicznych strzępiarki, skutkujących zmianą składu materiałowego rozdrobnionych odpadów, przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę jest obowiązany do przeprowadzenia próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji w terminie 30 dni od dnia dokonania tych zmian. 2. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę przekazuje przedsiębiorcom prowadzącym stacje demontażu, od których przyjmuje odpady do strzępienia, informację dotyczącą zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych określonej w wyniku przeprowadzenia próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w ciągu miesiąca od jej przeprowadzenia. 3. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę sporządza roczne sprawozdanie zawierające informacje, o których mowa w art. 75 ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. 4. Minister właściwy do spraw klimatu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, odpady, które podlegają próbie strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, oraz sposób jej wykonania, kierując się potrzebą ustalenia średniej zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych.

Art. 38a. (uchylony) Rozdział 7 Obowiązki organów administracji publicznej

1. Starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje
zezwolenie na zbieranie odpadów przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów po:
1) zaopiniowaniu przez:
a) marszałka województwa,
b) regionalnego dyrektora ochrony środowiska, o ile nie jest to ten sam organ
– właściwych miejscowo do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej
decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku
z prowadzeniem stacji demontażu przedsiębiorcy prowadzącemu stację
demontażu, z którym przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów zawarł umowę;
2) sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska spełnienia
minimalnych wymagań dla punktów zbierania pojazdów określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 3.
2. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, starosta albo regionalny dyrektor
ochrony środowiska określa przedsiębiorcę lub przedsiębiorców prowadzących stację
demontażu, którym przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest
obowiązany przekazywać zebrane pojazdy wycofane z eksploatacji.
3. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów poświadcza
nieprawdę w zaświadczeniu o demontażu pojazdu lub zaświadczeniu o przyjęciu
niekompletnego pojazdu, starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa
zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.
4. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów narusza przepisy
ustawy, starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska wzywa go do
niezwłocznego zaniechania naruszeń.
5. Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 4, mimo wezwania nadal narusza
przepisy ustawy, starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa
zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.
6. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie
działalności objętej tym zezwoleniem.
7. Starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska przekazuje
marszałkowi województwa lub regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, o ile
nie jest to ten sam organ, właściwym miejscowo do wydania pozwolenia
zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie gospodarki odpadami, oraz marszałkowi
województwa lub regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska właściwym ze
względu na adres punktu zbierania pojazdów kopie zezwolenia, o którym mowa
w ust. 1, oraz decyzji, o których mowa w ust. 3 i 5.

1. Organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego lub
innej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku
z prowadzeniem stacji demontażu jest marszałek województwa; w przypadku gdy
stacja demontażu położona jest na terenie zamkniętym, w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r.
poz. 276, 284, 782 i 1086), organem właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.
2. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów może być wydane po uzyskaniu
wymaganego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w rozumieniu
przepisów prawa budowlanego, z wyłączeniem nowo zbudowanych lub
przebudowanych obiektów budowlanych, zespołów obiektów lub instalacji, do
których ma zastosowanie art. 76 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony
środowiska, oraz po sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska funkcjonowania instalacji i urządzeń służących do demontażu pojazdów
wycofanych z eksploatacji.
3. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu wydaje zaświadczenie
o demontażu pojazdu lub zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu, bez
przyjęcia pojazdu wycofanego z eksploatacji, marszałek województwa lub regionalny
dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenie lub decyzję, o których mowa w ust. 1,
w drodze decyzji, bez odszkodowania.
4. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu narusza przepisy ustawy,
marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska wzywa go do
zaniechania naruszeń w oznaczonym terminie.
5. Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 4, mimo wezwania nadal narusza
przepisy ustawy w zakresie prawidłowej eksploatacji stacji demontażu, marszałek
województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenia lub
decyzje, o których mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.
6. Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 4, narusza przepisy ustawy inne
niż określone w ust. 5, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony
środowiska może cofnąć pozwolenia lub decyzje, o których mowa w ust. 1, w drodze
decyzji bez odszkodowania.
7. Regionalny dyrektor ochrony środowiska przekazuje marszałkowi
województwa właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia stacji demontażu
informacje niezbędne do prowadzenia wykazu, o którym mowa w art. 42 ust. 1.

1. Organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego lub
innej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku
z prowadzeniem strzępiarki jest marszałek województwa; w przypadku gdy
strzępiarka położona jest na terenie zamkniętym organem właściwym jest regionalny
dyrektor ochrony środowiska.
1a. Pozwolenie lub decyzja, o których mowa w ust. 1, są wydawane po
sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska spełnienia
minimalnych wymagań dla strzępiarek, określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 37 ust. 2.
2. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę przekazał informację dotyczącą
zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych, niezgodną ze stanem rzeczywistym,
marszałek województwa albo regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa
pozwolenie lub decyzję, o których mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez
odszkodowania.
3. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę narusza przepisy ustawy,
marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska wzywa go do
zaniechania naruszeń w oznaczonym terminie.
4. Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 3, mimo wezwania nadal narusza
przepisy ustawy, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony
środowiska cofa pozwolenia lub decyzje, o których mowa w ust. 1, w drodze decyzji,
bez odszkodowania.

(uchylony) Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej

Art. 52a. Kto wbrew przepisowi art. 35 ust. 1 nie przekazuje najpóźniej do dnia Biuletynu Informacji Publicznej 10 stycznia wszystkich zebranych w roku poprzednim pojazdów wycofanych komunikat określający dzień z eksploatacji do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, z którym zawarł wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa umowę, jeżeli nie jest to ten sam przedsiębiorca, podlega karze grzywny. w zdaniu pierwszym.

Art. 52b. 1. Kto wbrew przepisom art. 38:
1) ust. 1, nie wykonuje raz na 5 lat próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji w celu określenia zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych,
2) ust. 1a, nie wykonuje po raz pierwszy próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności w tym zakresie,
3) ust. 1b, nie przeprowadza próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w terminie 30 dni od dnia dokonania zmian konstrukcyjnych lub technologicznych strzępiarki, skutkujących zmianą składu materiałowego rozdrobnionych odpadów
– podlega karze grzywny. 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom art. 38 ust. 2 nie przekazuje przedsiębiorcom prowadzącym stacje demontażu, od których przyjmuje odpady do strzępienia, informacji dotyczącej zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych w wyniku przeprowadzenia próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w ciągu miesiąca od jej przeprowadzenia.

1. Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 44–46, art. 48–49, art. 51, art. 52a i art. 52b następuje na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2020 r. poz. 729, 956 i 1423). 2. Za wykroczenia, o których mowa w art. 44–46, art. 48–49, art. 51, art. 52a i art. 52b, odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, w zakresie wprowadzania do obrotu pojazdów wycofanych z eksploatacji, materiałów, przedmiotów wyposażenia, części takich pojazdów lub gospodarowania takimi pojazdami lub pochodzącymi z nich odpadami. Rozdział 8a Kary pieniężne

Art. 53a. 1. Kto poza stacją demontażu dokonuje:
1) usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów,
2) wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia,
3) wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu
– podlega karze pieniężnej od 15 000 do 500 000 zł. 2. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska. 3. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wnosi się na wyodrębniony rachunek bankowy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. 4. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, należy uwzględnić stopień szkodliwości czynu, w szczególności zakres naruszeń, ilość odpadów, rodzaj stwarzanego zagrożenia dla środowiska oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów o odpadach. 5. W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Rozdział 9 Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 54–59. (pominięte) Rozdział 10 Przepisy przejściowe i końcowe

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 66: a) w ust. 4 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
„1a) stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko;”,
b) dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
„ 9. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się względami technicznymi, zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego i wymogami ochrony środowiska oraz mając na celu zapobieganie nieprawidłowościom w obrocie przedmiotami wyposażenia i częściami wymontowanymi z pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko. ” ;
2) w art. 68 w ust. 7 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
„3) art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202).”;
3) w art. 72: a) w ust. 1 w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu:
„9) dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy.”,
b) w ust. 2 w pkt 5 kropkę na końcu zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu:
„6) pojazdu innego niż określony w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji - w zakresie ust. 1 pkt 9.”;
4) w art. 79: a) w ust. 1:
- zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:
„Pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku:”,
- pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;”,
- w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu:
„6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie.”,
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W przypadku przekazania przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów pojazdu innego niż określony w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w celu jego wyrejestrowania, przedsiębiorca wydaje zaświadczenie o demontażu tego pojazdu, odpowiadające wymogom określonym dla zaświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy.”,
c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. W przypadku nieprzedłożenia przez właściciela pojazdu zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie, organ rejestrujący, po upływie 30 dni od dnia otrzymania zaświadczenia od przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu. ” ,
d) ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach. Przepisu nie stosuje się do pojazdów Policji i jednostek ochrony przeciwpożarowej.”;
5) w art. 80b w ust. 1a w pkt 2 dodaje się lit. j w brzmieniu:
„j) wydanym zaświadczeniu o demontażu pojazdu, o którym mowa w art. 79 ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub zaświadczeniu o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 79 ust. 2 bądź w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy - data wydania i dane przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu;”;
6) w art. 80c: a) w ust. 1:
- pkt 10 otrzymuje brzmienie:
„10) organom właściwym w sprawach rejestracji pojazdów;”,
- w pkt 14 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 15 w brzmieniu:
„15) ministrowi właściwemu do spraw środowiska.”,
b) dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
„8. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, kierując się potrzebami ujednolicenia wniosków oraz usprawnienia procesu udostępniania danych z centralnej ewidencji pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w ust. 3 i 6.”.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 401 otrzymuje brzmienie:
„Art. 401. 1. Przychodami funduszy są wpływy z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar pieniężnych pobieranych na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych, a także z tytułu kwot pieniężnych uzyskanych na podstawie decyzji, o której mowa w art. 362 ust. 3. 2. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat, o których mowa w art. 210 ust. 1. 3. Przychody, o których mowa w ust. 2, przeznacza się wyłącznie na finansowanie zadań ministra właściwego do spraw środowiska, o których mowa w art. 206 i 212. 4. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat produktowych pobieranych na podstawie przepisów o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej. 5. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat ustalanych na podstawie przepisów ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. 6. Przychody, o których mowa w ust. 5, przeznacza się w równych częściach wyłącznie na finansowanie:
1) potrzeb geologii w zakresie poznania budowy geologicznej kraju oraz w zakresie gospodarki zasobami złóż kopalin i wód podziemnych,
2) potrzeb górnictwa służących ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko wynikającego z wydobywania kopalin i likwidacji zakładów górniczych.
7. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z należności i opłat, o których mowa w art. 142 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. 8. Przychody, o których mowa w ust. 7, przeznacza się wyłącznie na:
1) utrzymanie katastru wodnego,
2) opracowanie planów gospodarowania wodami,
3) odbudowę ekosystemów zdegradowanych przez niewłaściwą eksploatację zasobów wodnych.
9. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504, z późn. zm.), w zakresie obowiązków, o których mowa w art. 9a ust. 1 i 3 tej ustawy. 10. Przychody, o których mowa w ust. 9, przeznacza się wyłącznie na wspieranie odnawialnych źródeł energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 11. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202). 12. Wpływy z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, powiększone o przychody z oprocentowania, Narodowy Fundusz przeznacza wyłącznie na:
1) finansowanie dopłat do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
2) dofinansowanie działań inwestycyjnych w zakresie: a) demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, b) gospodarowania odpadami powstałymi w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, c) zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji,
3) dofinansowanie gmin w zakresie zbierania porzuconych pojazdów wycofanych z eksploatacji.
13. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat ustalonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową (Dz. U. Nr 121, poz. 1263). 14. Przychodami funduszy mogą być dobrowolne wpłaty, zapisy, darowizny, świadczenia rzeczowe i środki pochodzące z fundacji oraz wpływy z przedsięwzięć organizowanych na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej. 15. Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą być także przychody z tytułu emisji obligacji własnych oraz inne przychody związane z działalnością tych funduszy. 16. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mogą zaciągać kredyty i pożyczki.”;
2) po art. 410 dodaje się art. 410a i 410b w brzmieniu:
„Art. 410a. 1. Narodowy Fundusz udziela dopłat do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu, który łącznie spełnia następujące warunki:
1) uzyskał wymagane poziomy odzysku i recyklingu, o których mowa w art. 28 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
2) posiada decyzje wymagane w związku z prowadzeniem stacji demontażu,
3) złożył w terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
2. Środki przeznaczone na dopłatę do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji są dzielone w stosunku do masy odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi oraz przekazanych do odzysku i recyklingu, a także masy przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji, wykazanych w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. 3. Narodowy Fundusz przekazuje dopłaty do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji w terminie do dnia 31 maja. 4. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu, który łącznie spełnia następujące warunki:
1) posiada decyzje wymagane w związku z prowadzeniem stacji demontażu,
2) złożył w terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
5. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie gospodarowania odpadami powstałymi w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu i przedsiębiorcy prowadzącemu strzępiarkę lub inną instalację przetwarzania, odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, który posiada wymagane decyzje w zakresie gospodarki odpadami oraz spełnia wymagania określone w przepisach o odpadach. 6. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów, który posiada wymagane decyzje w zakresie gospodarki odpadami oraz spełnia wymagania określone w przepisach o odpadach.
Art. 410b. Rada Ministrów, kierując się potrzebą wspierania systemu gospodarowania pojazdami wycofanymi z eksploatacji, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przeznaczania wpływów pochodzących z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.”;
3) w art. 415: a) po ust. 5 dodaje się ust. 5a i 5b w brzmieniu:
„ 5a. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także sporządzanie i przekazywanie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska kwartalnych informacji o podmiotach wpłacających opłaty, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, z podaniem nazwy, siedziby i adresu albo imienia, nazwiska i adresu tych podmiotów oraz wysokości kwoty wpłaconej z tytułu danej opłaty, w terminie do końca miesiąca po zakończeniu kwartału, którego dotyczą te informacje. 5b. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także sporządzanie i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska zbiorczej informacji o:
1) zgromadzonych wpływach z tytułu opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
2) liczbie, markach, masie pojazdów i roku produkcji pojazdów wycofanych z eksploatacji przyjętych do stacji demontażu,
3) masie odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi w stacjach demontażu oraz przekazanych do odzysku i recyklingu, a także masie przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji,
4) masie odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji poddanych rozdrabnianiu oraz masie wydzielonych odpadów przekazanych do odzysku i recyklingu,
5) uzyskanych w skali kraju poziomach odzysku i recyklingu,
6) stacjach demontażu, które uzyskały dofinansowanie,
7) gminach, które uzyskały dofinansowanie w zakresie zbierania porzuconych pojazdów wycofanych z eksploatacji
- w terminie do dnia 30 czerwca następnego roku za poprzedni rok kalendarzowy.”,
b) ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także opracowywanie projektów wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy oraz projektów strategii Narodowego Funduszu i zasięganie opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego co do zawartych w nich ustaleń.”,
c) dodaje się ust. 10 w brzmieniu:
„10. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia informacji, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przekazywania i wzory informacji, o których mowa w ust. 5a i 5b.”.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 29 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) jest niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach,”;
2) w art. 37 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Na podstawie zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, informacji uzyskanych od wojewody i starostów oraz sprawozdań i informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1 i art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202), marszałek województwa prowadzi wojewódzką bazę danych, dotyczącą wytwarzania i gospodarowania odpadami wraz z rejestrem udzielanych zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami oraz sporządza raport wojewódzki i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw środowiska.”;
3) w art. 63 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w:
1) pozwoleniu zintegrowanym, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska,
2) pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 17 ust. 2,
3) decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1,
4) informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2,
5) zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, o którym mowa w art. 26 ust. 1,
6) zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, o którym mowa w art. 28 ust. 1,
7) zgłoszeniu do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5.”.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia2), z tym że przepisy:
1) art. 7, art. 8, art. 44, art. 45, art. 57 pkt 2 i art. 62 wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2) art. 11–17, art. 28, art. 47, art. 55, art. 56, art. 57 pkt 3, art. 58 pkt 1 i 3 w zakresie dotyczącym art. 401 ust. 11 i 12 i art. 415 ust. 5a i 5b, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i art. 60 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;
3) art. 23 ust. 3 w stosunku do pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przed dniem 1 lipca 2002 r. stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.;
4) art. 58 pkt 1 w zakresie dotyczącym art. 401 ust. 1–10 i 13–16, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
2) Ustawa została ogłoszona w dniu 11 lutego 2005 r. Załącznik do ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. WZORY OBLICZANIA WYSOKOŚCI OPŁATY ZA BRAK SIECI ZBIERANIA POJAZDÓW 1. Wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów dla wprowadzającego pojazdy, o którym mowa w art. 11 ust. 1, należy obliczać w następujący sposób: 𝐸1 + 𝐸2 + … + 𝐸48 𝐴 = 𝐵 + (𝐶 × 𝐷 × ) 365 2. Wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów dla wprowadzającego pojazdy, o którym mowa w art. 11 ust. 2, należy obliczać w następujący sposób: 𝐸1 + 𝐸2 + 𝐸3 𝐴 = 𝐵 + (𝐶 × 𝐷 × ) 365 Objaśnienia: A – wysokość opłaty za brak sieci liczona w zł, B – opłata stała za brak sieci w zł, C – liczba pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w ciągu roku kalendarzowego przez danego wprowadzającego w szt., D – stawka opłaty za brak sieci w zł, E z indeksem liczbowym – liczba dni, w których do zapewnienia sieci brakowało kolejnych stacji demontażu lub punktów zbierania pojazdów.