1. Ustawa reguluje sprawy:
1) Przepisy niniejszej ustawy:
1) wdrażają postanowienia:
a) dyrektywy Rady 66/401/WE z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych (Dz. Urz. WE L 125 z 11.07.1966, str. 2298, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 55, z późn. zm.),
b) dyrektywy Rady 66/402/WE z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych (Dz. Urz. WE L 125 z 11.07.1966, str. 2309, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 66, z późn. zm.),
c) dyrektywy Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli (Dz. Urz. WE L 93 z 17.04.1968, str. 15, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 123, z późn. zm.),
d) dyrektywy Rady 98/56/EWG z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych (Dz. Urz. WE L 226 z 13.08.1998, str. 16, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str. 363, z późn. zm.),
e) dyrektywy Komisji 93/17/EWG z dnia 30 marca 1993 r. określającej wspólnotowe klasy dla elitarnych sadzeniaków ziemniaka, wraz z warunkami oraz oznaczeniami stosowanymi dla tych klas (Dz. Urz. WE L 106 z 30.04.1993, str. 7; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 14, str. 169),
f) dyrektywy Komisji 93/48/EWG z dnia 23 czerwca 1993 r. określającej wykaz wskazujący warunki, jakie mają być spełnione przez materiał rozmnożeniowy roślin owocowych i rośliny owocowe przeznaczone do produkcji owoców, zgodnie z dyrektywą Rady 92/34/ EWG (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 83),
g) dyrektywy Komisji 93/61/EWG z dnia 2 lipca 1993 r. określającej wykazy wskazujące warunki, jakie mają być spełnione przez materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, inny niż nasiona, zgodnie z dyrektywą Rady 92/33/EWG (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 19; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 101),
h) dyrektywy Komisji 93/62/EWG z dnia 5 lipca 1993 r. ustanawiającej środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorowania dostawców i zakładów zgodnie z dyrektywą 92/33/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż materiał siewny (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 29; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 111),
i) dyrektywy Komisji 93/64/EWG z dnia 5 lipca 1993 r. ustanawiającej środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorowania dostawców i obiektów zgodnie z dyrektywą 92/34/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 33; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 113),
j) dyrektywy Komisji 93/79/EWG z dnia 21 września 1993 r. określającej dodatkowe przepisy wykonawcze dla wykazów odmian materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin owocowych przechowywanych przez dostawców zgodnie z dyrektywą 92/34/EWG (Dz. Urz. WE L 256 z 14.10.1993, str. 25; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 115),
k) dyrektywy Komisji 1999/66/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustalającej wymagania dotyczące etykiety lub innego dokumentu sporządzonego przez dostawcę zgodnie z dyrektywą 98/56/WE (Dz. Urz. WE L 164 z 30.06.1999, str. 76; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 450),
l) dyrektywy Komisji 1999/68/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającej dodatkowe przepisy w odniesieniu do wykazów odmian roślin ozdobnych prowadzonych przez dostawców na mocy dyrektywy 98/56/WE (Dz. Urz. WE L 172 z 08.07.1999, str. 42; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 26, str. 8),
m) dyrektywy Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 281, z późn. zm.),
n) dyrektywy Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 292, z późn. zm.),
o) dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 33, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 313, z późn. zm.),
p) dyrektywy Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 60, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 354, z późn. zm.),
q) dyrektywy Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 74, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 340, z późn. zm.),
r) dyrektywy Rady 2004/117/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. zmieniającej dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE oraz 2002/57/WE w odniesieniu do badań przeprowadzanych pod nadzorem urzędowym oraz równoważności materiału siewnego produkowanego w krajach trzecich (Dz. Urz. UE L 14 z 18.01.2005, str. 18),
s) dyrektywy Komisji 2006/47/WE z dnia 23 maja 2006 r. ustanawiającej specjalne warunki dotyczące obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin zbożowych (Dz. Urz. UE L 136 z 24.05.2006, str. 18),
t) dyrektywy Komisji 2006/55/WE z dnia 12 czerwca 2006 r. zmieniającej załącznik III do dyrektywy Rady 66/402/EWG w odniesieniu do maksymalnej wagi partii materiału siewnego (Dz. Urz. UE L 159 z 13.06.2006, str. 13),
u) dyrektywy Komisji 2006/124/WE z dnia 5 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/33/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona, oraz dyrektywę Rady 2002/55/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz. Urz. UE L 22 z 26.01.2006, str. 12),
v) dyrektywy Komisji 2007/72/WE z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 66/401/EWG w odniesieniu do włączenia gatunku Galega orientalia Lam. (Dz. Urz. UE L 338 z 17.12.2008, str. 79),
w) dyrektywy Komisji 2008/62/WE z dnia 20 czerwca 2008 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do rejestracji populacji miejscowych i odmian roślin rolniczych przystosowanych naturalnie do warunków lokalnych i regionalnych i zagrożonych erozją genetyczną oraz obrót materiałem siewnym i sadzeniakami ziemniaka tych populacji miejscowych i odmian (Dz. Urz. UE L 162 z 21.06.2008, str. 13),
x) dyrektywy Rady 2008/72/WE z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona (Dz. Urz. UE L 205 z 01.08.2008, str. 28),
y) dyrektywy Komisji 2008/83/WE z dnia 13 sierpnia 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2003/91/WE określającą środki wykonawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/55/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków do badania niektórych odmian gatunków warzyw (Dz. Urz. UE L 219 z 14.08.2008, str. 55),
z) dyrektywy Rady 2008/90/WE z dnia 29 września 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz. Urz. UE L 267 z 08.10.2008, str. 8), za) dyrektywy Komisji 2008/124/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ograniczającej obrót materiałem siewnym niektórych gatunków roślin pastewnych oraz oleistych i włóknistych do materiału siewnego, który został urzędowo zakwalifikowany jako elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny (Dz. Urz. UE L 340 z 19.12.2008, str. 73), zb) dyrektywy Komisji 2009/74/WE z dnia 26 czerwca 2009 r. zmieniającej dyrektywy Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/55/WE i 2002/57/WE w odniesieniu do botanicznych nazw roślin, naukowych nazw innych organizmów oraz niektórych załączników do dyrektywy Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG i 2002/57/WE w związku z rozwojem wiedzy naukowej i technicznej (Dz. Urz. UE L 166 z 27.06.2009, str. 40), zc) dyrektywy Komisji 2009/145/WE z dnia 26 listopada 2009 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do zatwierdzania populacji miejscowych i odmian warzyw tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach zagrożonych erozją genetyczną oraz odmian warzyw niemających wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, wyprodukowanych w celu uprawy w określonych warunkach, oraz wprowadzania do obrotu materiału siewnego tych populacji miejscowych i odmian (Dz. Urz. UE L 312 z 27.11.2009, str. 44), zd) dyrektywy Komisji 2010/60/WE z dnia 30 sierpnia 2010 r. przewidującej pewne odstępstwa dotyczące wprowadzania do obrotu mieszanek pastewnych materiału siewnego przeznaczonych do wykorzystania w celu ochrony środowiska naturalnego (Dz. Urz. UE L 228 z 31.08.2010, str. 10), ze) decyzji Komisji 2004/371/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków wprowadzenia do obrotu mieszanek materiału siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne (Dz. Urz. UE L 116 z 22.04.2004, str. 39; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 133), zf) decyzji Komisji 2004/842/WE z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie przepisów wykonawczych, na mocy których państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub katalogu odmian gatunków warzyw (Dz. Urz. UE L 362 z 09.12.2004, str. 21), zg) decyzji Komisji 2007/699/WE z dnia 29 października 2007 r. zmieniającej dyrektywę 92/33/EWG celem rozszerzenia odstępstwa odnoszącego się do warunków przywozu materiału rozmnożeniowego oraz nasadzeniowego warzyw z państw trzecich (Dz. Urz. UE L 274 z 18.10.2007, str. 33), zh) decyzji Komisji 2007/776/WE z dnia 28 listopada 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/34/EWG w celu przedłużenia obowiązywania odstępstwa dotyczącego warunków przywozu materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin owocowych przeznaczonych do produkcji owoców z państw trzecich (Dz. Urz. UE L 312 z 30.11.2007, str. 48), zi) decyzji Rady 2007/780/WE z dnia 26 listopada 2007 r. zmieniającej decyzję 2003/17/WE w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich (Dz. Urz. UE L 314 z 01.12.2007, str. 20), zj) decyzji Komisji 2010/680/UE z dnia 9 listopada 2010 r. zwalniającej Bułgarię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Irlandię, Hiszpanię, Francję, Cypr, Łotwę, Litwę, Maltę, Niderlandy, Polskę, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo z obowiązku stosowania do niektórych gatunków dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 1999/105/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, leśnym materiałem rozmnożeniowym, materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym warzyw oraz materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych (Dz. Urz. UE L 292 z 10.11.2010, str. 57),
1) rejestracji odmian oraz wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego odmian gatunków roślin uprawnych określonych w:
a) art. 2 ust. 1 pkt A lit. a dyrektywy Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych (Dz. Urz. WE L 125 z 11.07.1966, str. 2298, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 55), zwanej dalej „dyrektywą Rady 66/401/EWG”,
b) art. 2 ust. 1 pkt A dyrektywy Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych (Dz. Urz. WE L 125 z 11.07.1966, str. 2309, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 66), zwanej dalej „dyrektywą Rady 66/402/EWG”,
c) art. 2 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 292), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/54/WE”,
d) art. 2 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 33, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 313), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/55/WE”,
e) dyrektywie Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 60, zk) decyzji Komisji implementującej dyrektywę Rady 2002/55/WE w odniesieniu do wymagań zgodnie z którymi można wprowadzać do obrotu małe opakowania materiału siewnego kategorii standard różnych odmian roślin warzywnych należących do tego samego gatunku;
2) wykonują postanowienia:
a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 217/2006 z dnia 8 lutego 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w odniesieniu do upoważnienia państw członkowskich do pozwolenia na tymczasowe wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania (Dz. Urz. UE L 38 z 09.02.2006, str. 17),
b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 920/2007 z dnia 1 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 930/2000 ustanawiające reguły wykonawcze co do odpowiedniego nazewnictwa odmian gatunków roślin rolniczych i warzyw (Dz. Urz. UE L 201 z 02.08.2007, str. 3). z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str.
340), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/56/WE”,
f) art. 2 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 74, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 354), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/57/WE”,
g) dyrektywie Rady 2008/72/WE z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona (Dz. Urz. UE L 205 z 01.08.2008, str. 8) w załączniku nr 2,
h) dyrektywie Rady 2008/90/WE z dnia 29 września 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz. Urz. UE L 267 z 08.10.2008, str. 28) w załączniku nr 1,
1a) rejestracji odmian oraz wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego odmian gatunków roślin uprawnych tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „odmianami tradycyjnymi”,
2) wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego następujących roślin uprawnych:
a) roślin ozdobnych lub użytkowanych jako rośliny ozdobne,
b) nieprzeznaczonych do obrotu na obszarze Unii Europejskiej odmian gatunków roślin rolniczych objętych systemami oceny określonymi przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), ogłoszonymi na stronach internetowych tej organizacji,
c) sadzonek winorośli
– oraz obrotu tym materiałem. 2. Przepisy ustawy w zakresie rejestracji odmian, wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego oraz obrotu materiałem siewnym dotyczą również gatunków roślin stosowanych do uszlachetniania odmian gatunków roślin, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a. 3. Wykaz gatunków roślin, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c, ogłasza minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, z podziałem na grupy roślin: rolnicze, warzywne i sadownicze oraz podgrupy roślin, podając nazwę w języku polskim i nazwę botaniczną rośliny.
Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) materiału siewnego przeznaczonego do państw trzecich innego niż materiał
siewny, o którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. b;
2) leśnego materiału rozmnożeniowego.
1. W rozumieniu ustawy określenie:
1) odmiana – oznacza zbiorowość roślin w obrębie botanicznej jednostki
systematycznej najniższego znanego stopnia, która:
a) jest określona na podstawie przejawianych właściwości wynikających
z określonego genotypu lub kombinacji genotypów,
b) różni się od każdej innej zbiorowości roślin na podstawie co najmniej jednej
z przejawianych właściwości,
c) pozostaje niezmieniona po rozmnożeniu;
2) odmiana mieszańcowa – oznacza odmianę, której materiał siewny jest
wytwarzany za każdym razem przez krzyżowanie określonych zbiorowości
roślin zgodnie ze sposobem i kolejnością podanymi przez zachowującego
odmianę;
3) składnik odmiany mieszańcowej – oznacza odmianę lub linię rośliny
wykorzystywaną za każdym razem w procesie wytwarzania odmiany
mieszańcowej;
4) odmiana regionalna (odmiana dla zachowania bioróżnorodności) – oznacza
populację miejscową lub odmianę naturalnie przystosowaną do warunków
lokalnych, zagrożoną postępującą z czasem utratą różnorodności genetycznej
między populacjami i w obrębie populacji lub odmian tego samego gatunku lub
ograniczeniem bazy genetycznej gatunku spowodowanym ingerencją człowieka
lub zmianami warunków środowiskowych (erozja genetyczna) roślin rolniczych
lub roślin warzywnych;
5) odmiana amatorska (odmiana odkryta i wyprowadzona do uprawy
w szczególnych warunkach) – oznacza odmianę roślin warzywnych odkrytą
i wyprowadzoną z przeznaczeniem do uprawy w szczególnych warunkach
agrotechnicznych, klimatycznych lub glebowych, która nie ma znaczenia dla
towarowej produkcji warzyw, ale ma znaczenie dla zachowania
bioróżnorodności;
6) populacja miejscowa – oznacza zbiór populacji gatunku rośliny albo zbiór
jednorodnego genetycznie wegetatywnego potomstwa pojedynczej rośliny
w ramach gatunku rośliny (klony), który w sposób naturalny przystosował się do
warunków środowiskowych regionu pochodzenia;
7) zachowanie odmiany – oznacza działalność zmierzającą do wytworzenia
materiału siewnego danej odmiany, która zapewni jej charakterystyczne
właściwości, wyrównanie i trwałość;
8) materiał siewny – oznacza rośliny lub ich części przeznaczone do siewu,
sadzenia, szczepienia, okulizacji lub innego sposobu rozmnażania roślin, w tym
materiał siewny spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości dla
danej kategorii, i stanowi:
a) materiał siewny roślin rolniczych obejmujący nasiona roślin rolniczych
odmian gatunków objętych przepisami dotyczącymi wytwarzania i jakości,
a w przypadku ziemniaka – bulwy, zwane dalej „sadzeniakami ziemniaka”,
b) materiał siewny roślin warzywnych obejmujący nasiona roślin warzywnych
odmian gatunków objętych przepisami dotyczącymi wytwarzania i jakości,
c) (uchylona)
d) materiał szkółkarski obejmujący części roślin, w tym podkładki, zrazy,
wstawki i oczka, całe rośliny oraz nasiona, przeznaczone do rozmnażania
i produkcji roślin sadowniczych, z wyłączeniem winorośli,
e) materiał rozmnożeniowy roślin warzywnych obejmujący części roślin lub
rośliny, w tym podkładki, z wyłączeniem nasion, przeznaczone do
rozmnażania i produkcji roślin warzywnych,
f) materiał rozmnożeniowy roślin ozdobnych obejmujący nasiona, części
roślin lub rośliny, w tym podkładki, przeznaczone do rozmnażania
i produkcji roślin ozdobnych lub użytkowanych w celach ozdobnych,
g) materiał nasadzeniowy roślin warzywnych lub ozdobnych obejmujący całe
rośliny uzyskane z materiału rozmnożeniowego, a w przypadku roślin
warzywnych – z materiału siewnego, przeznaczone do nasadzeń w celu
produkcji warzyw lub roślin ozdobnych,
h) materiał rozmnożeniowy winorośli obejmujący sadzonki i szczepy
ukorzenione, pędy jednoroczne i pędy niezdrewniałe, podkładki oraz zrazy,
przeznaczone do rozmnażania i produkcji winorośli;
9) materiał mateczny – oznacza materiał wytworzony przez zachowującego
odmianę w sposób zapewniający zachowanie właściwych cech tej odmiany,
przeznaczony do wytworzenia materiału siewnego kategorii elitarny
w urzędowej ocenie materiału siewnego lub materiału siewnego kategorii
standard;
10) materiał siewny kategorii elitarny roślin rolniczych i warzywnych – oznacza:
a) materiał siewny przedbazowy wytworzony przez zachowującego odmianę,
stanowiący rozmnożenia poprzedzające materiał siewny bazowy,
przeznaczony do produkcji materiału siewnego bazowego lub dla
zachowującego odmianę – również do produkcji materiału siewnego
kategorii kwalifikowany,
b) materiał siewny bazowy wytworzony z materiału siewnego przedbazowego
lub z materiału matecznego – w przypadku gdy jest wytwarzany przez
zachowującego odmianę, przeznaczony do produkcji materiału siewnego
kategorii kwalifikowany;
10a) materiał siewny kategorii elitarny roślin sadowniczych – oznacza:
a) rośliny stanowiące rozmnożenia poprzedzające materiał siewny
przedbazowy (rośliny kandydackie), przeznaczone do produkcji materiału
siewnego przedbazowego,
b) materiał siewny przedbazowy wytworzony przez zachowującego odmianę,
stanowiący rozmnożenia poprzedzające materiał siewny bazowy,
przeznaczony do produkcji materiału siewnego bazowego lub dla
zachowującego odmianę – również do produkcji materiału siewnego
kategorii kwalifikowany,
c) materiał siewny bazowy wytworzony z materiału siewnego przedbazowego
lub z materiału matecznego – w przypadku gdy jest wytwarzany przez
zachowującego odmianę, przeznaczony do produkcji materiału siewnego
kategorii kwalifikowany;
11) materiał siewny kategorii kwalifikowany – oznacza materiał siewny
wyprodukowany bezpośrednio z materiału siewnego kategorii elitarny,
przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany
kolejnych rozmnożeń lub do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego;
12) materiał siewny kategorii standard – oznacza:
a) materiał siewny roślin warzywnych, spełniający wymagania w zakresie
wytwarzania i jakości dla tej kategorii, wytworzony z materiału
matecznego, materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii
kwalifikowany przez zachowującego odmianę i przez niego oceniony,
przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego,
b) materiał siewny odmiany regionalnej lub odmiany amatorskiej, spełniający
wymagania w zakresie wytwarzania i jakości dla tej kategorii, wytworzony
przez zachowującego odmianę i przez niego oceniony, przeznaczony do
celów innych niż produkcja materiału siewnego,
c) materiał rozmnożeniowy winorośli, pochodzący z rozmnożenia materiału
kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard,
przeznaczony głównie do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego;
13) materiał szkółkarski CAC (Conformitas agraria communitatis) – oznacza
materiał szkółkarski wytworzony przez dostawcę i przez niego oceniony,
spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości określone dla tego
materiału;
14) materiał siewny kategorii handlowy – oznacza materiał siewny określonych
gatunków roślin pastewnych, oleistych lub włóknistych, spełniający wymagania
w zakresie jakości określone dla tej kategorii materiału siewnego;
15) materiał siewny odmiany regionalnej – oznacza materiał siewny wytworzony
przez zachowującego odmianę i przez niego oceniony, spełniający wymagania
w zakresie wytwarzania i jakości określone dla tego materiału;
16) sadzonki winorośli – oznacza wytworzone na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej sadzonki przeznaczone do rozmnożeń i nasadzeń winorośli, spełniające
wymagania w zakresie wytwarzania i jakości określone dla tego materiału
siewnego;
17) partia materiału siewnego – oznacza określoną ilość:
a) materiału siewnego odmiany jednolitą pod względem jej właściwości,
b) materiału siewnego mieszanek o składzie kilku odmian lub gatunków roślin
określonym przez prowadzącego obrót,
c) jednostek materiału rozmnożeniowego lub nasadzeniowego możliwą do
zidentyfikowania ze względu na jego jednorodność i pochodzenie;
18) stopień kwalifikacji – oznacza kolejne rozmnożenie materiału siewnego odmiany
zgodnie z jej właściwościami;
19) obrót – oznacza oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewnego
lub inny sposób dysponowania tym materiałem, z wyłączeniem materiału
siewnego przeznaczonego do:
a) oceny i kontroli,
b) przerobu, uszlachetniania i pakowania,
c) innych celów niż siew i sadzenie,
d) celów naukowych, doświadczalnych i hodowli roślin;
20) hodowca – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, która:
a) wyhodowała albo odkryła i wyprowadziła odmianę albo
b) jest lub była pracodawcą osoby, o której mowa w lit. a, albo zawarła
umowę, w ramach której inna strona tej umowy wyhodowała albo odkryła
i wyprowadziła odmianę, albo
c) jest następcą prawnym osób, o których mowa w lit. a lub b;
21) zachowujący odmianę – oznacza hodowcę lub inną osobę fizyczną, osobę prawną
albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą
działalność zmierzającą do wytworzenia materiału siewnego odmiany, która to
działalność zapewni odmianie charakterystyczne właściwości, wyrównanie
i trwałość;
22) zgłaszający odmianę – oznacza składającego wniosek o wpis odmiany do rejestru
odmian, zachowującego odmianę lub inny podmiot, którym może być osoba
fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości
prawnej, mająca miejsce zamieszkania albo siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw będących członkami Unii
Europejskiej;
23) producent – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, która wytwarza materiał siewny;
24) prowadzący obrót – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która prowadzi obrót
materiałem siewnym roślin rolniczych lub roślin warzywnych;
25) dostawca – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, która wytwarza materiał szkółkarski,
sadzonki winorośli, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin
warzywnych i ozdobnych lub użytkowanych jako ozdobne lub prowadzi obrót
tym materiałem;
26) nieprofesjonalny odbiorca – oznacza osobę fizyczną, która nabywa materiał
siewny w celu użycia na potrzeby własne i nie przeznacza tego materiału oraz
wytworzonych z niego produktów na cele zarobkowe;
27) państwa członkowskie – oznacza państwa będące członkami Unii Europejskiej;
28) państwa trzecie – oznacza państwa niebędące członkami Unii Europejskiej;
29) państwa stowarzyszone – oznacza państwa trzecie, które są państwami
członkowskimi Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA);
30) wspólnotowy katalog – oznacza wykaz odmian roślin rolniczych i warzywnych
Unii Europejskiej i państw stowarzyszonych, których materiał siewny jest
dopuszczony do obrotu na terytorium państw członkowskich;
31) wspólnotowy wykaz odmian – oznacza wykaz odmian roślin sadowniczych
państw członkowskich i państw stowarzyszonych, dopuszczonych do
wytwarzania i obrotu na terytorium państw członkowskich;
32) próba urzędowa – oznacza próbę materiału siewnego pobraną w ramach
urzędowych działań;
33) systemy OECD – oznacza stosowane przez Rzeczpospolitą Polską następujące
systemy nasienne OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion wprowadzanych
do obrotu międzynarodowego:
a) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion traw i roślin
strączkowych oraz motylkowatych drobnonasiennych wprowadzanych do
obrotu międzynarodowego,
b) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion zbóż wprowadzanych do
obrotu międzynarodowego,
c) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion buraka cukrowego
i pastewnego wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,
d) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion kukurydzy i sorga
wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,
e) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion roślin krzyżowych
i innych gatunków roślin oleistych i włóknistych wprowadzanych do obrotu
międzynarodowego.
2. Działania wykonywane przez:
1) Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zwaną dalej „Państwową
Inspekcją”,
2) osobę prawną upoważnioną przepisami ustawy do działań w imieniu organów
państwa,
3) osobę fizyczną upoważnioną do działań pomocniczych prowadzonych pod
kontrolą organów państwa
– uważa się za urzędowe działania w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej
dotyczących nasiennictwa.
3. Działania, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności badania
odrębności, wyrównania i trwałości lub badania wartości gospodarczej odmiany,
sporządzanie opisu odmian, zwanego dalej „urzędowym opisem”, ocenę materiału
siewnego, pobieranie prób materiału siewnego oraz kontrolę materiału siewnego.
4. Działania w zakresie oceny materiału siewnego i pobierania prób materiału
siewnego wykonywane przez osoby akredytowane do tych czynności przez organy
Państwowej Inspekcji uważa się za działania wykonywane pod urzędowym nadzorem
w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących nasiennictwa.
5. Osoby wykonujące działania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, nie uzyskują
w zakresie swojej działalności żadnych korzyści z tych działań.
Do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. TYTUŁ II Rejestracja odmian DZIAŁ I Rejestracja odmian roślin uprawnych, z wyłączeniem odmian regionalnych i odmian amatorskich
tytul
Tytuł II - Rejestracja odmian
art. 5-32dzial
Dział I - Rejestracja odmian roślin uprawnych, z wyłączeniem odmian regionalnych i odmian amatorskich
1. Dla odmian gatunków roślin uprawnych, z wyłączeniem odmian
użytkowanych w celach ozdobnych oraz winorośli, prowadzi się rejestr odmian,
zwany dalej „krajowym rejestrem”.
2. Krajowy rejestr prowadzi Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin
Uprawnych, zwany dalej „Centralnym Ośrodkiem”.
1. Odmianę wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli jest odrębna,
wyrównana i trwała oraz jeżeli:
1) ma zadowalającą wartość gospodarczą – w przypadku gatunków roślin
rolniczych i cykorii korzeniowej;
2) ma nadaną nazwę zgodną z wymaganiami określonymi w przepisach
rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie
wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz. Urz. WE L
227 z 01.09.1994, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 16,
str. 390, z późn. zm.) lub rozporządzenia Komisji (WE) nr 637/2009 z dnia
22 lipca 2009 r. ustanawiającego reguły wykonawcze co do odpowiedniego
nazewnictwa odmian gatunków roślin rolniczych i warzywnych (Dz. Urz. WE L
191 z 23.07.2009, str. 10);
3) jest zachowywana, a zachowujący odmianę posiada jej materiał siewny w ilości
wystarczającej do prowadzenia badań tej odmiany.
1a. Odmianę tradycyjną wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli:
1) należy do gatunku tradycyjnie uprawianego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i posiadającego różne kierunki użytkowania, a także znaczenie dla
ukształtowania krajobrazu i zrównoważonego rolnictwa;
2) jest odrębna, wyrównana i trwała;
3) spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.
2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do:
1) odmian traw nieprzeznaczonych do uprawy na cele pastewne;
2) odmian roślin rolniczych przeznaczonych wyłącznie do wywozu do państw
trzecich;
3) składników odmian mieszańcowych.
1. Odmianę uznaje się za odrębną, jeżeli w dniu złożenia wniosku o wpis
odmiany do krajowego rejestru różni się ona w sposób wyraźny co najmniej jedną
właściwością od innej odmiany:
1) co do której został złożony wniosek o wpis do krajowego rejestru lub która
została wpisana do krajowego rejestru, lub odpowiedniego rejestru innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, lub
2) która jest wpisana do wspólnotowych katalogów, a w przypadku odmiany
rośliny sadowniczej – do odpowiednich rejestrów innych państw członkowskich
lub do wspólnotowego wykazu odmian roślin sadowniczych;
3) powszechnie znanej w rozumieniu art. 66 ust. 2 – w przypadku roślin
sadowniczych.
2. Odmianę uznaje się za wyrównaną, jeżeli przy uwzględnieniu sposobu
rozmnażania właściwego dla tej odmiany jest ona wystarczająco jednolita pod
względem właściwości branych pod uwagę przy badaniach odrębności, jak również
innych właściwości użytych do opisu tej odmiany.
3. Odmianę uznaje się za trwałą, jeżeli jej charakterystyczne właściwości użyte
do opisu tej odmiany nie zmieniają się po jej rozmnożeniu.
1. Za odmianę o zadowalającej wartości gospodarczej uważa się
odmianę, która w porównaniu do odmian wpisanych do krajowego rejestru, na całym
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w niektórych jej regionach, ma takie
właściwości, które powodują poprawę wartości gospodarczej w uprawie oraz
w przerobie i użytkowaniu roślin lub wyrobów z nich wytworzonych, przy czym
dopuszcza się, aby pojedyncze, niekorzystne właściwości odmiany, w porównaniu do
odmian wpisanych do krajowego rejestru, były zrekompensowane innymi
korzystnymi właściwościami.
2. W przypadku gdy dla danego gatunku żadna odmiana nie jest wpisana do
krajowego rejestru, za odmianę o zadowalającej wartości gospodarczej uważa się
odmianę, która w porównaniu do odmian wpisanych do wspólnotowego katalogu,
które można uprawiać na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w niektórych jej regionach, ma takie właściwości, które wpływają na poprawę wartości gospodarczej w uprawie oraz w przerobie i użytkowaniu roślin lub wyrobów
z nich wytworzonych.
Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru składa się w terminie
umożliwiającym właściwe przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 14 ust. 1
lub 2.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe terminy składania wniosku o wpis odmiany do
krajowego rejestru, biorąc pod uwagę biologiczne właściwości danego gatunku
rośliny.
1. Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru zawiera:
1) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę zgłaszającego odmianę, z tym że w przypadku gdy zgłaszającym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
2) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę hodowcy, z tym że w przypadku gdy hodowcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
3) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę zachowującego odmianę, z tym że w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
4) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;
5) oznaczenie odmiany na etapie hodowli (nazwę hodowlaną odmiany);
6) proponowaną nazwę odmiany;
6a) proponowany okres wpisu odmiany do krajowego rejestru – w przypadku roślin sadowniczych;
7) wskazanie miejsca zachowania odmiany;
8) wskazanie państwa, w którym odmiana została wyhodowana albo odkryta i wyprowadzona;
9) oświadczenie:
a) o zamiarze produkcji materiału siewnego wyłącznie kategorii standard – w przypadku roślin warzywnych,
b) że materiał siewny nie będzie wykorzystywany do uprawy na cele pastewne
– w przypadku odmian traw,
c) o przeznaczeniu odmiany wyłącznie do wywozu do państw trzecich – w przypadku odmian przeznaczonych wyłącznie do wywozu do państw trzecich;
10) informację o złożeniu wniosku o wpis odmiany do rejestru lub o przyznanie wyłącznego prawa hodowcy do odmiany w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim lub państwie trzecim. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
1) upoważnienie do reprezentowania hodowcy lub zachowującego odmianę we wszystkich sprawach związanych z wpisem odmiany do krajowego rejestru, jeżeli wniosku nie składa hodowca lub zachowujący odmianę;
2) kwestionariusz techniczny zawierający opis odmiany albo składników odmiany mieszańcowej, jeżeli podlegają one badaniom, o których mowa w art. 14 ust. 1;
2a) kwestionariusz techniczny uwzględniający opis odmiany zawierający cechy charakterystyczne odmiany określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 – w przypadku odmian roślin sadowniczych, które mają być wpisane na sadowniczą listę B, o której mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2;
3) pisemną zgodę hodowcy:
a) składników odmiany mieszańcowej na ich wykorzystanie do hodowli, jeżeli składnik tej odmiany mieszańcowej jest chroniony wyłącznym prawem hodowcy do odmiany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432 oraz z 2020 r. poz. 288), zwanym dalej „wyłącznym prawem do odmiany”, lub chroniony wyłącznym prawem hodowcy do odmiany w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim lub państwie trzecim,
b) odmiany macierzystej chronionej wyłącznym prawem do odmiany na jej użycie, jeżeli została wykorzystana do hodowli odmiany pochodnej;
4) kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru, o której mowa w art. 24 ust. 1. 3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, można dołączyć:
1) listę osób fizycznych, które brały udział w wyhodowaniu albo odkryciu i wyprowadzeniu odmiany, pod warunkiem że osoby te wyraziły na to zgodę na piśmie;
2) urzędowy opis sporządzony przez jednostkę zajmującą się rejestracją odmian w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim lub państwie trzecim
– w przypadku odmian roślin sadowniczych. 4. Lista osób fizycznych, o której mowa w ust. 3, zawiera imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania osoby, która wzięła udział w wyhodowaniu albo odkryciu i wyprowadzeniu odmiany, z tym że w przypadku gdy osoba ta prowadzi działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby. 5. Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru oraz załączniki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w ust. 3 pkt 1, składa się na formularzach udostępnionych na stronie internetowej administrowanej przez Centralny Ośrodek. 5a. Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru i załączniki, o których mowa w ust. 2 i 3, można złożyć za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 32b ust. 1. 6. Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 2, nie mogą być udostępniane bez zgody zgłaszającego odmianę wyrażonej na piśmie. 7. W przypadku wniosków o wpis odmiany do krajowego rejestru dotyczących odmian nieróżniących się wyraźnie od siebie, o pierwszeństwie wpisu odmiany do krajowego rejestru decyduje kolejność wpływu wniosków. 8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, cechy charakterystyczne odmiany roślin sadowniczych zawarte w opisie odmiany wpisywanej na sadowniczą listę B, o której mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2, mając na względzie jednolity sposób sporządzania tego opisu.
1. Przed wpisaniem odmiany do krajowego rejestru Centralny Ośrodek
przeprowadza badania odrębności, wyrównania i trwałości, zwane dalej „badaniami
OWT”, zgodnie z metodykami opracowanymi na podstawie metodyk Wspólnotowego
Urzędu Odmian Roślin (CPVO) albo wytycznych Międzynarodowego Związku
Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV), a w przypadku ich braku – zgodnie
z metodykami badań opracowanymi przez dyrektora Centralnego Ośrodka.
2. Przed wpisaniem odmiany roślin rolniczych do krajowego rejestru Centralny
Ośrodek przeprowadza badania wartości gospodarczej odmiany, zwane dalej
„badaniami WGO”, zgodnie z metodykami badań opracowanymi przez dyrektora
Centralnego Ośrodka.
3. Metodyki, o których mowa w ust. 1 i 2, dyrektor Centralnego Ośrodka
opracowuje w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa.
4. Badania, o których mowa w ust. 1 i 2, są przeprowadzane przez okres
niezbędny do dokonania oceny odmiany w stacjach doświadczalnych oceny odmian.
5. Badanie odmiany, co do której złożono wniosek o wpis do krajowego rejestru,
rozpoczyna się w pierwszym sezonie wegetacyjnym następującym po terminie
złożenia wniosku.
6. Przed rozpoczęciem badań OWT lub WGO Centralny Ośrodek zawiadamia
pisemnie zgłaszającego odmianę o terminie rozpoczęcia badań i przewidywanym
terminie ich zakończenia.
7. Zgłaszający odmianę w celu przeprowadzenia badań OWT lub WGO jest
obowiązany dostarczyć nieodpłatnie materiał siewny w ilości i terminie wskazanych
przez Centralny Ośrodek i na adres wskazany przez ten ośrodek.
8. Centralny Ośrodek może:
1) zlecić innemu podmiotowi przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1 lub
2, lub części tych badań;
2) uznać wyniki badań OWT wykonanych za granicą, jeżeli są przeprowadzone
zgodnie z metodykami albo wytycznymi, o których mowa w ust. 1, a w
przypadku ich braku – zgodnie z metodykami albo wytycznymi opracowanymi
przez jednostkę zajmującą się rejestracją odmian w innym niż Rzeczpospolita
Polska państwie członkowskim lub państwie trzecim.
1. Zachowujący odmianę w czasie trwania badań OWT lub WGO:
1) prowadzi dokumentację dotyczącą zachowania odmiany zawierającą dane
o wytwarzaniu wszystkich rozmnożeń poprzedzających otrzymanie materiału
siewnego kategorii elitarny;
2) umożliwia Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej:
a) dokonanie przeglądu roślinnych materiałów hodowlanych i matecznego
materiału siewnego,
b) pobranie próbek kontrolnych materiału siewnego w celu sprawdzenia
poprawności zachowania odmiany,
c) sprawdzenie dokumentacji, o której mowa w pkt 1, i bazy hodowlanej
posiadanej przez zachowującego odmianę;
3) udziela, na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień
i informacji niezbędnych do przeprowadzenia badań OWT lub WGO.
2. Jeżeli w trakcie badań OWT lub WGO nastąpiła zmiana hodowcy lub
zachowującego odmianę, zgłaszający odmianę zawiadamia pisemnie o tej zmianie
Centralny Ośrodek, w terminie 30 dni od jej nastąpienia.
3. Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, dołącza się kopie dokumentów
potwierdzających nastąpienie zmiany.
4. Zgłaszającemu odmianę umożliwia się zapoznanie z przebiegiem oraz
wynikami badań OWT lub WGO.
5. Jeżeli zachowujący odmianę zachowuje odmianę w innym niż Rzeczpospolita
Polska państwie członkowskim, Centralny Ośrodek może zwrócić się do
odpowiedniego urzędu tego państwa o udzielenie pomocy w przeprowadzeniu
kontroli zachowania odmiany.
1. Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w sprawie wpisu
odmiany do krajowego rejestru po przeprowadzeniu badań OWT lub WGO.
2. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w drodze decyzji, wpisu odmiany do
krajowego rejestru, jeżeli:
1) odmiana nie spełnia warunków, o których mowa w art. 6 ust. 1, lub
2) zgłaszający odmianę nie uiścił opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 1, za badania
OWT lub WGO, lub
3) zgłaszający odmianę nie dostarczył materiału siewnego do badań zgodnie z art.
14 ust. 7;
4) opis odmiany, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2a, nie zawiera cech
charakterystycznych odmiany roślin sadowniczych określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 13 ust. 8.
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka po przeprowadzeniu badań OWT lub WGO
i na podstawie ich wyników, przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, wydaje
postanowienie o zamiarze wpisu lub odmowy wpisu odmiany do krajowego rejestru.
Treść rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu, zamieszcza się na stronie
internetowej administrowanej przez Centralny Ośrodek.
4. Od decyzji w sprawie wpisu odmiany do krajowego rejestru zgłaszającemu
odmianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa.
4a. Po wpisaniu odmiany roślin sadowniczych na sadowniczą listę B, o której
mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2, opis tej odmiany uwzględniony w kwestionariuszu
technicznym, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2a, uważa się za urzędowo uznany
opis.
5. Zgłaszający odmianę otrzymuje raport końcowy dotyczący badań OWT
odmiany wpisanej do krajowego rejestru.
6. Centralny Ośrodek udostępnia odpłatnie jednostce, która zajmuje się
urzędową rejestracją odmian lub udzielaniem ochrony prawnej do odmiany w innym
państwie, raport końcowy dotyczący badań OWT.
6a. Dyrektor Centralnego Ośrodka przechowuje dokumenty dotyczące odmian
wpisanych do krajowego rejestru przez okres ich wpisu w krajowym rejestrze.
7. Opłaty za udostępnianie raportu końcowego, o którym mowa w ust. 6,
stanowią dochód budżetu państwa.
Jeżeli do wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru została
dołączona lista osób fizycznych, o których mowa w art. 13 ust. 3, dyrektor
Centralnego Ośrodka, w przypadku gdy decyzja o wpisie odmiany do krajowego
rejestru stała się ostateczna, na wniosek każdej z tych osób, wydaje zaświadczenie
potwierdzające jej udział w wyhodowaniu albo odkryciu i wyprowadzeniu odmiany.
Krajowy rejestr jest jawny i zawiera:
1) nazwę gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną oraz
nazwę odmiany i synonim nazwy odmiany, jeżeli został podany przez
zachowującego odmianę;
2) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres
i siedzibę hodowcy, z tym że w przypadku gdy hodowcą jest osoba fizyczna
prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej
osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres
i miejsce zamieszkania tej osoby;
3) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres
i siedzibę zachowującego odmianę, z tym że w przypadku gdy zachowującym
odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast
adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania
działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
4) datę wpisu odmiany do krajowego rejestru, datę przedłużenia okresu wpisu do
krajowego rejestru lub datę skreślenia tej odmiany z krajowego rejestru;
5) oznaczenie państwa, w którym odmiana jest zachowywana;
6) wskazanie dokumentów, na podstawie których dokonano wpisu, przedłużenia
okresu wpisu albo skreślenia odmiany z krajowego rejestru.
1. Odmiana wpisana do krajowego rejestru otrzymuje numer wpisu,
który składa się z kolejnego numeru w rejestrze oraz wielkiej litery oznaczającej daną
grupę roślin.
2. Dla poszczególnych grup roślin ustala się następujące oznaczenia literowe:
1) R – rośliny rolnicze;
2) W – rośliny warzywne;
3) S – rośliny sadownicze.
3. W krajowym rejestrze spośród roślin warzywnych wyodrębnia się odmiany,
których materiał siewny może być uznany za materiał siewny:
1) kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard – warzywna
lista A;
2) wyłącznie kategorii standard – warzywna lista B.
4. W krajowym rejestrze spośród roślin sadowniczych wyodrębnia się odmiany:
1) z urzędowym opisem – sadownicza lista A;
2) z urzędowo uznanym opisem, o którym mowa w art. 16 ust. 4a – sadownicza lista B.
1. Wpisu do krajowego rejestru dokonuje się na okres:
1) wskazany przez zachowującego odmianę, nie dłuższy niż 30 lat – w przypadku roślin sadowniczych,
2) 10 lat – w przypadku odmian pozostałych gatunków roślin
– licząc od roku kalendarzowego następującego po roku, w którym dokonano wpisu odmiany do krajowego rejestru. 2. Na wniosek zachowującego odmianę okres wpisu odmiany w krajowym rejestrze może być przedłużony:
1) na okres wskazany przez zachowującego odmianę, nie dłuższy niż 30 lat, jeżeli odmiana nadal spełnia wymagania dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości oraz jest uprawiana – w przypadku roślin sadowniczych;
2) o 10 lat, jeżeli odmiana nadal spełnia wymagania dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości oraz jest uprawiana – w przypadku roślin warzywnych;
3) o 10 lat, jeżeli odmiana nadal spełnia wymagania dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości, jest uprawiana oraz ma znaczenie gospodarcze – w przypadku roślin rolniczych. 2a. Do wniosku o przedłużenie okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze przepis art. 13 ust. 1 pkt 6a stosuje się odpowiednio. 3. Wniosek o przedłużenie okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze składa się nie później niż 2 lata przed upływem tego okresu. 4. Wniosek złożony po upływie terminu określonego w ust. 3 pozostawia się bez rozpoznania. 5. Do wniosku o przedłużenie okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze dołącza się kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie tego wniosku, o której mowa w art. 24 ust. 1. 6. Na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka zachowujący odmianę dostarcza nieodpłatnie materiał siewny w ilości i terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek i na adres wskazany przez ten ośrodek. 7. Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję:
1) w sprawie przedłużenia okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze, jeżeli odmiana spełnia wymagania określone w ust. 2;
2) o odmowie przedłużenia okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze, jeżeli odmiana nie spełnia wymagań określonych w ust. 2. 8. Od decyzji, o których mowa w ust. 7, zachowującemu odmianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa. 9. Wniosek o przedłużenie okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze i kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie tego wniosku, o której mowa w art. 24 ust. 1, można złożyć za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 32b ust. 1.
1. Po wpisaniu odmiany do krajowego rejestru lub wspólnotowego
katalogu zachowujący odmianę zachowuje tę odmianę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub innego państwa członkowskiego, lub państwa trzeciego, w którym
obowiązuje system oceny równoważny z systemem obowiązującym w Unii
Europejskiej.
2. Zachowujący odmianę przez okres wpisu odmiany w krajowym rejestrze lub
wspólnotowym katalogu:
1) prowadzi dokumentację dotyczącą zachowania odmiany zawierającą dane
o wytwarzaniu wszystkich rozmnożeń poprzedzających otrzymanie materiału
siewnego kategorii elitarny;
2) umożliwia Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej:
a) dokonanie przeglądu roślinnych materiałów hodowlanych i matecznego
materiału siewnego,
b) pobranie prób kontrolnych w celu sprawdzenia poprawności zachowania
odmiany,
c) sprawdzenie dokumentacji, o której mowa w pkt 1, i bazy hodowlanej
posiadanej przez zachowującego odmianę.
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka może upoważnić do udziału w kontroli,
o której mowa w ust. 2 pkt 2, osoby niebędące pracownikami Centralnego Ośrodka.
1. Odmiana niechroniona wyłącznym prawem do odmiany może być zachowywana przez więcej niż jednego zachowującego odmianę. 2. Podmiot, który zamierza być kolejnym zachowującym odmianę, w przypadku odmiany, o której mowa w ust. 1, może złożyć do dyrektora Centralnego Ośrodka wniosek o wpisanie go do krajowego rejestru jako zachowującego tę odmianę. 3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę wnioskodawcy składającego wniosek, z tym że w przypadku gdy wnioskodawcą składającym wniosek jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;
3) nazwę odmiany;
4) wskazanie miejsca zachowania odmiany;
5) wskazanie państwa, w którym odmiana została wyhodowana albo odkryta i wyprowadzona;
6) oświadczenie, że odmiana nie jest chroniona wyłącznym prawem do odmiany. 4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku, o której mowa w art. 24 ust. 2. 5. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się na formularzu udostępnionym na stronie internetowej administrowanej przez Centralny Ośrodek. 5a. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, i kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku, o której mowa w art. 24 ust. 2, można złożyć za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 32b ust. 1. 6. Podmiot, o którym mowa w ust. 2:
1) dostarcza nieodpłatnie materiał siewny odmiany w ilości i terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek i na adres wskazany przez ten ośrodek;
2) udziela, na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień i informacji o odmianie, niezbędnych do przeprowadzenia badań OWT. 7. W przypadku odmian mieszańcowych podmiot, o którym mowa w ust. 2, przedstawia dyrektorowi Centralnego Ośrodka zgodę hodowcy na zachowywanie składników odmiany mieszańcowej. 8. Po przeprowadzeniu badań OWT dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w sprawie wpisania zachowującego odmianę do krajowego rejestru jako kolejnego zachowującego daną odmianę. 9. Od decyzji, o której mowa w ust. 8, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa.
1. Zachowujący odmianę informuje pisemnie dyrektora Centralnego
Ośrodka o zgłoszeniu, wpisie, przedłużeniu okresu wpisu, skreśleniu albo wycofaniu
wniosku o wpis odmiany do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita
Polska państw członkowskich oraz o zmianach nazwy odmiany, w terminie 60 dni od
dnia uzyskania z państw członkowskich informacji o zaistnieniu tych zdarzeń.
2. Jeżeli nastąpiła zmiana zachowującego odmianę, nowy zachowujący odmianę
o zmianie tej powiadamia pisemnie dyrektora Centralnego Ośrodka, w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła ta zmiana, dołączając kopię dokumentu potwierdzającego jej nastąpienie.
3. Jeżeli nastąpiła zmiana informacji zawartych w opisie odmiany, zachowujący
odmianę powiadamia na piśmie o tej zmianie dyrektora Centralnego Ośrodka, w
terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła ta zmiana. Do powiadomienia dołącza się
kopię dokumentu potwierdzającego nastąpienie tej zmiany.
1. Za złożenie wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru, za badania OWT lub WGO, za wpis do krajowego rejestru i pozostawanie odmiany w krajowym rejestrze (utrzymanie odmiany) oraz za złożenie wniosku o przedłużenie okresu wpisu pobiera się opłaty. Opłatę za utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze wnosi się za każdy rok kalendarzowy jej utrzymywania. 2. Za złożenie wniosku o wpisanie w krajowym rejestrze kolejnego zachowującego odmianę, o badania OWT tej odmiany i utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze przez kolejnego zachowującego odmianę pobiera się opłatę. 3. Jeżeli badania OWT są wykonywane łącznie w celu wpisu odmiany do krajowego rejestru i w celu przyznania wyłącznego prawa do odmiany, za badania te pobiera się jedną opłatę. 4. Opłaty, o których mowa w ust. 1–3, stanowią dochód budżetu państwa. 5. Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz opłaty za udostępnianie raportu końcowego, o którym mowa w art. 16 ust. 6, są ustalane z uwzględnieniem poniesionych kosztów oraz czasu potrzebnego na dokonanie oceny złożonego wnios- ku, czasu potrzebnego na przeprowadzenie badań OWT i WGO, zużycia materiałów i odczynników stosowanych przy przeprowadzaniu badań, czasu potrzebnego na przygotowanie i dokonanie wpisu odmiany do krajowego rejestru, kosztów publikowania krajowego rejestru, czasu potrzebnego na dokonanie oceny złożonego wniosku o przedłużenie wpisu oraz wysokości opłat za udostępnienie raportu końcowego stosowanych w innych państwach członkowskich. 6. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat, o których mowa w ust. 1 i 2, i stawki opłat za udostępnianie raportu końcowego, o którym mowa w art. 16 ust. 6, a także sposób i termin uiszczania opłat, mając na względzie zasady określone w ust. 5 oraz ułatwienie terminowego uiszczania tych opłat.
1. Dyrektor Centralnego Ośrodka skreśla odmianę z krajowego rejestru,
jeżeli:
1) odmiana przestała być odrębna;
2) odmiana przestała spełniać wymagania dotyczące wyrównania lub trwałości;
3) odmianę zarejestrowano na podstawie fałszywych dowodów;
4) odmiana zagraża zdrowiu ludzi, zwierząt lub roślin;
5) zachowujący odmianę:
a) złożył wniosek o skreślenie odmiany z krajowego rejestru lub
b) zalega z uiszczeniem opłat za wpis odmiany do krajowego rejestru
i utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze, o których mowa w art. 24 ust.
1, co najmniej od 6 miesięcy, lub
c) nie dostarczył bezpłatnie materiału siewnego odmiany w ilości
wystarczającej do przeprowadzenia badań – w przypadku odmian roślin
sadowniczych;
6) informacje o odmianie zawarte w opisie odmiany uległy zmianie i nie zostały
uzupełnione zgodnie z art. 23 ust. 3.
2. Przepisu ust. 1 pkt 5 lit. a nie stosuje się, w przypadku gdy odmiana wpisana
do krajowego rejestru jest nadal zachowywana przez chociażby jednego
zachowującego odmianę.
2a. We wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 lit. a, zachowujący odmianę
podaje informację o tym, czy materiał siewny skreślonej odmiany może znajdować się
w obrocie do dnia 30 czerwca trzeciego roku, licząc od roku następującego po roku,
w którym odmiana ta została skreślona z krajowego rejestru. Informację tę umieszcza
się w krajowym rejestrze przy skreślonej odmianie.
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka może skreślić odmianę z krajowego rejestru,
jeżeli:
1) zachowujący odmianę:
a) nie dostarcza informacji niezbędnych do jej badania i oceny lub
b) zaprzestał zachowywania odmiany, lub
c) nie dostarczył bezpłatnie materiału siewnego odmiany w ilości
wystarczającej do przeprowadzenia badań – w przypadku odmian roślin
rolniczych i warzywnych, lub
d) uniemożliwia przeprowadzenie kontroli zachowania odmiany, lub
e) nadał odmianie wpisanej do krajowego rejestru nazwę niespełniającą
wymagań, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, lub
2) odmiana przestała mieć zadowalającą wartość gospodarczą.
4. Skreślenia odmiany z krajowego rejestru dokonuje się w drodze decyzji.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się art. 145 § 1 pkt
1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
6. Od decyzji w sprawie skreślenia odmiany z krajowego rejestru
zachowującemu odmianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw
rolnictwa.
Art. 25a. Do odmian tradycyjnych stosuje się przepisy art. 7 i art. 9–25.
1. Po wpisie do krajowego rejestru odmian gatunków roślin
warzywnych i sadowniczych o dużym znaczeniu gospodarczym przeprowadza się
badania WGO zgodnie z metodykami badań opracowanymi przez dyrektora
Centralnego Ośrodka w celu sporządzenia list opisowych odmian, w których
umieszcza się informacje o plonach, cechach jakościowych i użytkowych odmian,
zwanych dalej „listami opisowymi odmian”.
2. Metodyki, o których mowa w ust. 1, dyrektor Centralnego Ośrodka
opracowuje w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa.
3. Listy opisowe odmian sporządza się również dla odmian gatunków roślin
rolniczych wpisanych do krajowego rejestru, na podstawie badań WGO.
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, listę
gatunków roślin warzywnych i sadowniczych o dużym znaczeniu gospodarczym, dla
których przeprowadza się badania WGO, biorąc pod uwagę znaczenie gospodarcze
tych gatunków.
1. Centralny Ośrodek we współpracy z samorządami województw i izbami rolniczymi prowadzi dla gatunków roślin uprawnych o dużym znaczeniu gospodarczym na obszarze województwa, wpisanych do krajowego rejestru lub znajdujących się we wspólnotowym katalogu odmian, porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe. 2. Porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe jest prowadzone zgodnie z metodykami opracowanymi przez dyrektora Centralnego Ośrodka. 3. Metodyki, o których mowa w ust. 2, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa. 4. Dla odmian gatunków objętych porejestrowym doświadczalnictwem odmianowym sporządza się listy opisowe odmian. 5. Na podstawie wyników porejestrowego doświadczalnictwa odmianowego Centralny Ośrodek w porozumieniu z samorządem województwa i izbą rolniczą ustala listę odmian zalecanych do uprawy na obszarze województwa. DZIAŁ II Rejestracja odmian regionalnych i odmian amatorskich
dzial
Dział II - Rejestracja odmian regionalnych i odmian amatorskich
1. Odmianę regionalną wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli:
1) ma znaczenie w określonym regionie, w którym odmiana ta była tradycyjnie
uprawiana i do którego naturalnie się przystosowała, zwanym dalej „regionem
pochodzenia”, dla:
a) zachowania materiału genetycznego w jego naturalnym otoczeniu,
a w przypadku gatunków roślin uprawnych – w środowisku rolniczego
gospodarowania, w którym gatunki wykształciły swoje właściwości
wyróżniające (zachowania in situ),
b) zrównoważonego wykorzystania zasobów genetycznych roślin populacji
miejscowych i odmian przystosowanych naturalnie do warunków lokalnych
i zagrożonych erozją genetyczną;
2) jest odrębna, wyrównana i trwała, przy czym jeżeli poziom wyrównania jest
określany na podstawie występowania roślin nietypowych, stosuje się 10%
standard populacyjny przy przynajmniej 90% prawdopodobieństwie;
3) zachowujący odmianę nadał odmianie nazwę zgodnie z wymaganiami, o których
mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, przy czym odmianie tej można nadać więcej niż jedną
nazwę, jeżeli nazwy te są od dawna znane;
4) jest zachowywana w regionie pochodzenia;
5) nie jest wpisana do krajowego rejestru albo wspólnotowego katalogu jako
odmiana inna niż odmiana regionalna albo odmiana amatorska lub
6) została skreślona z krajowego rejestru albo wspólnotowego katalogu co najmniej
2 lata przed dniem złożenia wniosku o jej wpis do krajowego rejestru albo dniem upływu okresu ustalonego na podstawie art. 104 ust. 2 – w przypadku, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2;
7) nie została zgłoszona w celu przyznania wyłącznego prawa do odmiany albo nie
jest chroniona wyłącznym prawem do odmiany, albo nie została zgłoszona do
ochrony, albo nie jest chroniona przez Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin (CPVO).
2. Odmianę amatorską wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli odmiana nie ma
znaczenia dla towarowej produkcji warzyw oraz spełnia warunki, o których mowa
w ust. 1 pkt 2, 3 i 5–7.
1. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w sprawie
uznania odmiany regionalnej za odmianę mającą znaczenie, o którym mowa w art.
28 ust. 1 pkt 1, w określonym regionie pochodzenia, na wniosek zachowującego tę
odmianę, po zasięgnięciu w tym zakresie opinii właściwej jednostki odpowiedzialnej
za genetyczne zasoby roślin.
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w sprawie uznania
odmiany amatorskiej za odmianę niemającą znaczenia dla towarowej produkcji
warzyw, na wniosek zachowującego tę odmianę, po zasięgnięciu w tym zakresie opinii
właściwej jednostki odpowiedzialnej za genetyczne zasoby roślin.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres
i siedzibę zachowującego odmianę regionalną, z tym że w przypadku gdy
zachowującym odmianę regionalną jest osoba fizyczna prowadząca działalność
gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres
wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej
osoby;
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę
botaniczną;
3) nazwę odmiany regionalnej;
4) wskazanie miejsca zachowania;
5) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie
z granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego
państwa;
6) uzasadnienie znaczenia odmiany regionalnej, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt
1, w regionie pochodzenia.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera dane i informacje wymienione
w ust. 3 pkt 1–4 dotyczące odpowiednio odmiany amatorskiej.
5. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się gatunek i odmianę regionalną
oraz region pochodzenia tej odmiany, którego położenie określa się zgodnie
z granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa.
6. W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się gatunek i odmianę amatorską.
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia,
jednostki odpowiedzialne za genetyczne zasoby roślin, biorąc pod uwagę konieczne
doświadczenie i wiedzę w zakresie ochrony zasobów genetycznych
w Rzeczypospolitej Polskiej oraz zapewnienie prawidłowej realizacji działań
w zakresie obrotu materiałem siewnym odmian regionalnych i amatorskich, a także
ochronę różnorodności genetycznej.
1. Odmianę regionalną oraz odmianę amatorską wpisuje się do krajowego rejestru na wniosek zachowującego odmianę. 2. Wniosek o wpis odmiany regionalnej oraz odmiany amatorskiej do krajowego rejestru zawiera:
1) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę zachowującego odpowiednio odmianę regionalną albo amatorską, z tym że w przypadku gdy zachowującym odpowiednio odmianę regionalną albo amatorską jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;
3) nazwę odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;
4) wskazanie miejsca zachowania odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;
5) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa – w przypadku odmian regionalnych;
6) datę skreślenia odmiany odpowiednio z krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu albo dzień wygaśnięcia okresu określonego w art. 104 ust. 2 – w przypadku, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2. 3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
1) decyzję o uznaniu odmiany regionalnej za odmianę mającą znaczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, w danym regionie pochodzenia albo
2) decyzję o uznaniu odmiany amatorskiej za odmianę niemającą znaczenia dla towarowej produkcji warzyw;
3) kwestionariusz techniczny zawierający opis odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;
4) kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru, o której mowa w art. 24 ust. 1. 4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się także:
1) wyniki badań OWT przeprowadzonych przez jednostki inne niż Centralny Ośrodek,
2) informacje o wiedzy uzyskanej w trakcie uprawy, rozmnażania i wykorzystania odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej,
3) informacje dotyczące odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej inne niż określone w pkt 2, uzyskane w szczególności od jednostek odpowiedzialnych za genetyczne zasoby roślin lub od organizacji wyznaczonych do tego celu przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskie
– jeżeli zachowujący odmianę je posiada. 5. Wniosek o wpis odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej do krajowego rejestru oraz kwestionariusz techniczny składa się na formularzach udostępnionych na stronie internetowej administrowanej przez Centralny Ośrodek. 5a. Wniosek o wpis odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej do krajowego rejestru i załączniki, o których mowa w ust. 3 i 4, można złożyć za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 32b ust. 1. 6. Dane, o których mowa w ust. 3 pkt 3, nie mogą być udostępniane bez pisemnej zgody zachowującego odmianę regionalną albo odmianę amatorską.
1. Przy badaniu OWT odmian regionalnych albo odmian amatorskich
stosuje się przepisy art. 14 i 15 dotyczące badań OWT.
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze
rozporządzenia, metody dotyczące badania OWT dla odmian regionalnych oraz
odmian amatorskich, biorąc pod uwagę biologiczne właściwości poszczególnych
gatunków.
1. Decyzję w sprawie wpisu odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej do krajowego rejestru dyrektor Centralnego Ośrodka:
1) wydaje po przeprowadzeniu badań OWT;
2) może wydać bez przeprowadzenia badań OWT, jeżeli do wniosku o wpis do krajowego rejestru zostały dołączone badania i informacje, o których mowa w art. 30 ust. 4, jeżeli:
a) odmiana regionalna spełnia warunki określone w art. 28 ust. 1,
b) odmiana amatorska spełnia warunki określone w art. 28 ust. 2. 2. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w drodze decyzji, wpisu odmiany regionalnej do krajowego rejestru, jeżeli:
1) odmiana regionalna nie spełnia warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1, lub
2) zachowujący odmianę nie uiścił opłaty za badania OWT; do opłaty za badania OWT stosuje się art. 24 ust. 1. 3. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w drodze decyzji, wpisu odmiany amatorskiej do krajowego rejestru, jeżeli:
1) odmiana amatorska nie spełnia warunków, o których mowa w art. 28 ust. 2, lub
2) zachowujący odmianę nie uiścił opłaty za badania OWT; do opłaty za badania OWT stosuje się art. 24 ust. 1. 4. Do wpisu odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej do krajowego rejestru, przedłużenia jej wpisu w krajowym rejestrze oraz skreślenia jej z krajowego rejestru przez dyrektora Centralnego Ośrodka przepisy art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2–7 oraz art. 25 ust. 1–5 stosuje się odpowiednio. 5. Od decyzji w sprawie:
1) wpisu odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej do krajowego rejestru,
2) skreślenia odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej z krajowego rejestru,
3) przedłużenia okresu wpisu odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej w krajowym rejestrze
– zachowującemu odmianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa. 6. W przypadku odmian regionalnych i odmian amatorskich nie pobiera się opłat za czynności, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 2.
Art. 32a. Do odmian regionalnych i odmian amatorskich, w przypadku gdy odmiana jest zachowywana przez więcej niż jednego zachowującego odmianę, przepisy art. 22 stosuje się odpowiednio.
Art. 32b. 1. Dyrektor Centralnego Ośrodka buduje i utrzymuje system teleinformatyczny umożliwiający złożenie wniosków, o których mowa w art. 13 ust. 1, art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 2 i art. 30 ust. 1, i załączników, o których mowa w art. 13 ust. 2 i 3, art. 20 ust. 5, art. 22 ust. 4 i art. 30 ust. 3 i 4, administruje tym systemem i udostępnia go wnioskodawcy. 2. System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, umożliwia wprowadzanie, przechowywanie, przetwarzanie i agregowanie informacji określonych w art. 13 ust. 1–3, art. 20 ust. 2 i 5, art. 22 ust. 3 i 4 oraz art. 30 ust. 2–4, w tym następujących danych osobowych – imienia i nazwiska oraz adresu i miejsca zamieszkania albo nazwy oraz adresu i siedziby wnioskodawcy, z tym że w przypadku gdy wnioskodawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsca i adresu wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby. 3. Wprowadzenie przez wnioskodawcę lub osobę uprawnioną do jego reprezentowania informacji, o których mowa w ust. 2, w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w ust. 1, następuje po uwierzytelnieniu w tym systemie w sposób określony w art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1703). TYTUŁ III Wytwarzanie i ocena materiału siewnego DZIAŁ I Przepisy ogólne
tytul
Tytuł III - Wytwarzanie i ocena materiału siewnego
1. Wytwarzanie materiału siewnego rozpoczyna się od materiału
wytworzonego przez zachowującego odmianę lub dostawcę danego gatunku lub
odmiany i stanowi jedno lub kilka jego rozmnożeń; dla odmiany mieszańcowej
wytwarzanie tego materiału obejmuje wytwarzanie składników mieszańca oraz ich
krzyżowanie.
2. Przy wytwarzaniu materiału siewnego zapewnia się odpowiednie dla gatunku
i odmiany warunki agrotechniczne, w szczególności:
1) utrzymanie tożsamości i czystości odmianowej;
2) ochronę przed porażeniem chorobami i szkodnikami roślin, przenoszonymi
przez materiał siewny;
3) otrzymanie materiału siewnego o odpowiedniej dla poszczególnych gatunków
i odmian jakości przez uzyskanie:
a) odpowiedniej zdolności kiełkowania, czystości i wielkości zanieczyszczeń,
tożsamości gatunkowej i odmianowej oraz zdrowotności,
b) cech zewnętrznych odpowiednich dla określonych gatunków i grup roślin;
4) przygotowanie partii materiału siewnego w wielkości wystarczającej do oceny
tego materiału.
1. Ocena materiału siewnego polega na sprawdzeniu, czy materiał siewny spełnia wymagania w zakresie jego wytwarzania lub czy materiał siewny odpowiada określonym wymaganiom w zakresie jakości. 2. Ocena materiału siewnego, o której mowa w ust. 1, w zależności od gatunku roślin i kategorii wytwarzanego materiału siewnego, obejmuje:
1) ocenę polową polegającą na sprawdzeniu, w wyniku dokonania oceny plantacji nasiennej, czy plantacja nasienna spełnia wymagania w zakresie wytwarzania materiału siewnego;
2) ocenę laboratoryjną polegającą na sprawdzeniu jakości lub zdrowotności materiału siewnego;
3) ocenę tożsamości i czystości odmianowej polegającą na sprawdzeniu, na każdym etapie wegetacji roślin, czy cechy odmian pozostały niezmienione w procesie rozmnażania, w celu potwierdzenia tożsamości i czystości odmianowej poszczególnych partii materiału siewnego;
4) ocenę cech zewnętrznych polegającą na sprawdzeniu, czy cechy zewnętrzne materiału siewnego spełniają wymagania w zakresie jakości. DZIAŁ II Materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych Rozdział 1 Ocena materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych
dzial
Dział II - Materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych
art. 35-56rozdzial
Rozdział 1 - Ocena materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych
1. Materiał siewny roślin rolniczych, z wyłączeniem sadzeniaków
ziemniaka, oraz materiał siewny roślin warzywnych podlegają ocenie polowej, ocenie
laboratoryjnej oraz ocenie tożsamości i czystości odmianowej.
2. Sadzeniaki ziemniaka podlegają ocenie polowej, ocenie laboratoryjnej
polegającej na sprawdzeniu zdrowotności ocenianej plantacji, zwanej dalej „oceną
weryfikacyjną”, oraz ocenie cech zewnętrznych.
3. Materiał siewny kategorii handlowy podlega ocenie laboratoryjnej.
1. Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonuje się na plantacjach nasiennych. 2. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składają:
1) zachowujący odmianę lub upoważniona przez niego osoba, która będzie prowadzić obrót materiałem siewnym – w przypadku odmian chronionych wyłącznym prawem do odmiany;
2) prowadzący obrót – w przypadku odmian niechronionych wyłącznym prawem do odmiany. 3. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej obsianej lub obsadzonej materiałem matecznym lub materiałem siewnym kategorii elitarny o obniżonej zdolności kiełkowania może złożyć wyłącznie zachowujący odmianę, w odniesieniu do własnych odmian. 4. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się do wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa, zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem”, właściwego ze względu na położenie plantacji nasiennej. 4a. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się na formularzu udostępnionym na stronie internetowej administrowanej przez wojewódzki inspektorat ochrony roślin i nasiennictwa. 5. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego wieloletnich roślin rolniczych składa się w każdym roku oceny polowej. 6. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się w terminie umożliwiającym właściwe dokonanie tej oceny, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 40 pkt 1. 7. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego zawiera:
1) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego obrót, jeżeli został nadany;
2) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę producenta, z tym że w przypadku gdy producentem jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
3) określenie miejsca położenia plantacji nasiennej, w tym nazwę miejscowości, gminy i powiatu oraz dwucyfrowy symbol województwa i dwucyfrowy symbol powiatu danego województwa;
4) nazwę odmiany i gatunku rośliny uprawnej;
5) formułę mieszańca – w przypadku odmian mieszańcowych;
6) określenie stopnia kwalifikacji wysianego materiału siewnego oraz numer i datę świadectwa oceny laboratoryjnej lub informacji o wynikach badania materiału siewnego, z wyłączeniem materiału matecznego;
7) numer partii materiału siewnego użytego do siewu, z wyłączeniem materiału matecznego;
8) oznaczenie powierzchni plantacji nasiennej;
9) określenie roku założenia plantacji nasiennej;
10) określenie roku zbioru materiału siewnego – w przypadku roślin o dwuletnim cyklu produkcyjnym oraz roślin wieloletnich;
11) informację o przedplonie;
12) określenie przewidywanej:
a) wielkości zbioru,
b) liczby etykiet urzędowych;
13) informację o tym, czy plantacja nasienna jest kwalifikowana zgodnie z:
a) systemami OECD,
b) systemem określonym przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – w przypadku sadzeniaków ziemniaka. 8. Do wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego dołącza się:
1) oświadczenie zachowującego odmianę, że materiał siewny został wyprodukowany zgodnie z metodyką hodowli przyjętą dla danej odmiany, oraz własne oznaczenie odmiany identyfikujące materiał siewny użyty do siewu – w przypadku zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji obsianej albo obsadzonej materiałem matecznym;
2) opis składników odmiany mieszańcowej – w przypadku zgłaszania do oceny polowej odmiany mieszańcowej; w opisie nie uwzględnia się składników, którymi są odmiany wpisane do krajowego rejestru lub wspólnotowych katalogów;
3) oryginał albo kopię protokołu pobrania próby materiału siewnego do oceny tożsamości i czystości odmianowej;
4) oryginał albo kopię dokumentu zakupu zawierającego w szczególności numer partii i stopień kwalifikacji – w przypadku zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej obsianej albo obsadzonej materiałem siewnym kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany, z wyłączeniem plantacji nasiennej obsianej albo obsadzonej przez zachowującego odmianę materiałem siewnym własnej odmiany w gospodarstwie będącym w jego posiadaniu;
5) dla partii materiału siewnego wytworzonego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokument potwierdzający spełnienie wymagań jakościowych, a w przypadku sadzeniaków ziemniaka – również wymagań zdrowotności, wystawiony przez właściwy dla danego państwa urząd kwalifikacyjny.
6) oryginał albo kopię decyzji dyrektora Centralnego Ośrodka w sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego przeznaczonego do testów lub doświadczeń polowych albo zgody w tym zakresie właściwego urzędu państwa członkowskiego, o których mowa w art. 108 ust. 1 i 2 – w przypadku zgłaszania do oceny materiału siewnego na plantacji nasiennej obsianej lub obsadzonej materiałem siewnym odmian roślin rolniczych lub warzywnych, zgłoszonych do krajowego rejestru lub rejestrów innych państw członkowskich, przeznaczonym do testów i doświadczeń polowych. 9. W przypadku wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego wieloletnich roślin rolniczych dokumenty, o których mowa w ust. 8, dołącza się tylko w pierwszym roku oceny. 10. W przypadku plantacji nasiennych, na których odbywa się wytwarzanie materiału siewnego odmian roślin rolniczych pochodzących z państw trzecich, objętych systemami OECD, do wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych dołącza się:
1) świadectwo Międzynarodowego Związku Oceny Nasion (ISTA) oraz certyfikat stwierdzający stopień kwalifikacji lub kategorię materiału siewnego, spełniające wymagania odpowiedniego systemu OECD;
2) etykietę każdej partii materiału siewnego użytego do obsiewu plantacji;
3) oświadczenie zachowującego odmianę, że materiał siewny został wyprodukowany zgodnie z metodyką hodowli przyjętą dla danej odmiany oraz własne oznaczenie odmiany identyfikujące materiał siewny użyty do siewu – w przypadku zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji obsianej albo obsadzonej materiałem matecznym;
4) pisemną zgodę właściwego urzędu kwalifikacyjnego państwa trzeciego, w którym odmiana jest wpisana do rejestru i której materiał siewny podlega wytwarzaniu. 11. Wnioskodawca, składając wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych:
1) wpisanej do rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa stowarzyszonego, lub państwa trzeciego, dołącza do wniosku urzędowy opis odmiany sporządzony przez jednostkę zajmującą się rejestracją odmian w tym państwie;
2) zgłoszonej i przyjętej do badań rejestrowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim lub państwie stowarzyszonym, dołącza do wniosku tymczasowy opis odmiany sporządzony przez jednostkę zajmującą się rejestracją odmian w tym państwie lub opis odmiany sporządzony przez zachowującego odmianę wraz z tłumaczeniem na język polski. 12. Danych, o których mowa w ust. 8 pkt 2, nie udostępnia się bez pisemnej zgody zachowującego odmianę. 12a. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego, upoważnienie zachowującego odmianę do złożenia wniosku w jego imieniu i załączniki, o których mowa w ust. 8, 10 i 11, można złożyć za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 36b ust. 1. 13. (uchylony)
Art. 36a. 1. Wnioskodawca, który złożył wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych, przechowuje etykiety dotyczące partii materiału siewnego użytego do siewu lub sadzenia do czasu zakończenia oceny tego materiału i okazuje je na żądanie organu dokonującego oceny albo przekazuje je producentowi materiału siewnego. 2. W przypadku gdy wnioskodawca przekaże producentowi materiału siewnego etykiety, o których mowa w ust. 1, producent materiału siewnego jest obowiązany do przechowywania etykiet do czasu zakończenia oceny tego materiału i okazywania etykiet na żądanie organu dokonującego oceny.
Art. 36b. 1. Główny Inspektor buduje i utrzymuje system teleinformatyczny umożliwiający złożenie wniosków, o których mowa w art. 36 ust. 2, i załączników, o których mowa w art. 36 ust. 8, 10 i 11, administruje tym systemem i udostępnia go wnioskodawcy. 2. System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, umożliwia wprowadzanie, przechowywanie, przetwarzanie i agregowanie informacji określonych w art. 36 ust. 7, 8, 10 i 11 i informacji zawartych w upoważnieniu zacho- wującego odmianę do złożenia wniosku w jego imieniu, w tym następujących danych osobowych – imienia i nazwiska oraz adresu i miejsca zamieszkania albo nazwy oraz adresu i siedziby wnioskodawcy, z tym że w przypadku gdy wnioskodawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsca i adresu wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby, oraz numeru identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego obrót, jeżeli został nadany. 3. Wprowadzenie przez wnioskodawcę lub osobę uprawnioną do jego reprezentowania informacji, o których mowa w ust. 2, w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w ust. 1, następuje po uwierzytelnieniu w tym systemie w sposób określony w art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Przy wytwarzaniu materiału siewnego kategorii kwalifikowany
powierzchnia plantacji nasiennych roślin rolniczych nie może być mniejsza niż:
1) 2 ha – w przypadku materiału siewnego roślin zbożowych;
2) 1 ha – w przypadku sadzeniaków ziemniaka;
3) 0,5 ha – w przypadku pozostałych gatunków roślin rolniczych.
1. Plantacje nasienne wieloletnich roślin rolniczych prowadzi się przez
czas określony w przepisach wydanych na podstawie art. 40 pkt 3 lit. c.
2. Plantacje nasienne znakuje się w sposób zapewniający identyfikację plantacji.
Partie materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych
wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się w sposób
umożliwiający identyfikację tego materiału.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowe terminy składania wniosków o dokonanie oceny polowej materiału
siewnego poszczególnych grup lub gatunków roślin rolniczych i warzywnych,
2) liczbę rozmnożeń materiału siewnego dla poszczególnych grup lub gatunków
roślin rolniczych i warzywnych, z uwzględnieniem opisu poszczególnych
kategorii i stopni kwalifikacji materiału siewnego,
3) szczegółowe wymagania w zakresie wytwarzania materiału siewnego roślin
rolniczych i warzywnych, z uwzględnieniem w szczególności:
a) terminów dokonywania i liczby ocen stanu plantacji nasiennej
w odniesieniu do poszczególnych grup roślin i gatunków,
b) izolacji przestrzennej od innych upraw, czystości gatunkowej i odmianowej,
zdrowotności, określenia przedplonu oraz zmianowania roślin na
plantacjach nasiennych,
c) czasu prowadzenia plantacji wieloletnich roślin rolniczych,
d) sposobu oznaczania plantacji nasiennych,
4) szczegółowe wymagania w zakresie jakości materiału siewnego roślin
rolniczych i warzywnych, z zastrzeżeniem pkt 8,
5) dopuszczalną wielkość partii materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych
w obrocie,
6) sposób oznaczania partii materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych
wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
7) wzór upoważnienia udzielanego przez zachowującego odmianę osobie, która
będzie prowadzić obrót materiałem siewnym, składającej wniosek o dokonanie
oceny polowej materiału siewnego – w przypadku odmian chronionych
wyłącznym prawem,
8) wykaz gatunków roślin rolniczych, których materiał siewny może być uznany za
materiał siewny kategorii handlowy, oraz wymagania w zakresie jakości dla tego
materiału
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup roślin lub gatunków,
specyfikę ich wytwarzania oraz właściwą identyfikację wytworzonego materiału
siewnego roślin rolniczych i warzywnych, a także potrzebę zapewnienia jednolitego sposobu udzielania przez zachowującego odmianę upoważnienia osobie, która będzie prowadzić obrót materiałem siewnym.
1. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia,
może utworzyć rejon wytwarzania sadzeniaków ziemniaka kategorii elitarny, zwany
dalej „rejonem zamkniętym”, mając na względzie utrzymanie wysokiego poziomu
zdrowotności tego materiału w rejonie zamkniętym.
2. Rejon zamknięty tworzy się na wniosek zarządu województwa, po uprzednim
uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej.
3. Rejon zamknięty obejmuje obszar województwa lub jego część.
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa, tworząc rejon zamknięty, określa
w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, odmiany i kategorie sadzeniaków
ziemniaka, które mogą być uprawiane w tym rejonie.
5. W rejonie zamkniętym obowiązuje zakaz uprawy odmian i kategorii
sadzeniaków ziemniaka innych niż określone przez ministra właściwego do spraw
rolnictwa w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1.
6. Zadanie zarządu województwa, o którym mowa w ust. 2, jest zadaniem
z zakresu administracji rządowej.
1. Oceny materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonuje,
jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, wojewódzki inspektor właściwy ze
względu na:
1) położenie plantacji – w przypadku oceny polowej;
2) (uchylony)
3) miejsce dokonywania przerobu – w przypadku oceny cech zewnętrznych.
2. Jeżeli wojewódzki inspektor, o którym mowa w ust. 1, nie może dokonać
oceny materiału siewnego, Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zwany
dalej „Głównym Inspektorem”, wskazuje innego wojewódzkiego inspektora, który
dokona oceny tego materiału.
Art. 42a. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych
i warzywnych dokonuje Główny Inspektor.
1. Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych
dokonują upoważnieni przez wojewódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin i nasiennictwa, zwani dalej „urzędowymi kwalifikatorami”.
2. Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych kategorii
kwalifikowany, z wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka, mogą dokonywać również
osoby fizyczne, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora, zwane dalej
„akredytowanymi kwalifikatorami”.
3. Oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej roślin rolniczych
i warzywnych obsianej materiałem siewnym z partii, do której zostały zgłoszone
zastrzeżenia wynikające z oceny tożsamości i czystości odmianowej, dokonuje
urzędowy kwalifikator.
4. Oceny polowej materiału siewnego roślin warzywnych, w celu uznania go za
materiał siewny kategorii standard własnych odmian, dokonuje zachowujący odmianę.
5. Urzędowi kwalifikatorzy i akredytowani kwalifikatorzy sporządzają
dokumentację dotyczącą dokonanej oceny polowej materiału siewnego roślin
rolniczych i warzywnych w zakresie i w sposób określony w przepisach wydanych na
podstawie art. 51 pkt 5.
1. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych
i warzywnych dokonują laboratoria Głównego Inspektora, zwane dalej
„urzędowymi laboratoriami”.
2. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin warzywnych, w celu uznania
go za materiał siewny kategorii standard własnych odmian, dokonuje zachowujący
odmianę.
3. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych
i warzywnych, z uwzględnieniem art. 45 ust. 1, mogą dokonywać również
laboratoria, które uzyskały akredytację Głównego Inspektora, zwane dalej
„akredytowanymi laboratoriami”:
1) prowadzone przez prowadzącego obrót w odniesieniu do własnego materiału
siewnego;
2) których działalność nie jest w żaden sposób powiązana z hodowlą,
wytwarzaniem i obrotem materiałem siewnym gatunków (samodzielne
laboratoria).
4. Akredytowane laboratoria, o których mowa w ust. 3 pkt 1, mogą dokonywać
oceny laboratoryjnej materiału siewnego, o którym mowa w ust. 3, będącego
własnością innego prowadzącego obrót wskazanego w decyzji o udzieleniu
akredytacji, o której mowa w art. 78 ust. 1, po uzyskaniu akredytacji w tym zakresie.
5. Laboratoria, o których mowa w ust. 3 pkt 2, mogą dokonywać oceny materiału
siewnego roślin rolniczych lub warzywnych dla prowadzących obrót tym materiałem
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
6. Urzędowe laboratoria i akredytowane laboratoria sporządzają dokumentację
dotyczącą dokonanej oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych lub
warzywnych w zakresie i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie
art. 51 pkt 5.
Art. 44a. 1. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych i
warzywnych dokonują urzędowi kwalifikatorzy.
2. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych
kategorii kwalifikowany mogą dokonywać również akredytowani kwalifikatorzy.
3. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego odmian regionalnych dokonuje
zachowujący odmianę.
1. Pobierania prób i oceny laboratoryjnej materiału siewnego dokonuje
się zgodnie z metodyką określoną przez Międzynarodowy Związek Oceny Nasion
(ISTA).
2. Próby materiału siewnego do oceny laboratoryjnej pobiera się w obecności
prowadzącego obrót lub osoby przez niego upoważnionej.
3. Próby, o których mowa w ust. 2, mogą być pobierane w sposób automatyczny
za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób, jeżeli:
1) urządzenie to zapewnia pobranie reprezentatywnej próby ogólnej nasion do
oceny laboratoryjnej materiału siewnego, a w szczególności:
a) mechanizm pobierający próby pierwotne jest zainstalowany w strumieniu
nasion linii technologicznej, który pobiera:
– niewielkie ilości nasion z całego przekroju strumienia nasion,
– próbę ogólną z całej partii w sposób ciągły lub cykliczny,
b) połączenie mechanizmu pobierającego próby pierwotne i pojemnika na
próbę ogólną oraz ten pojemnik są zabezpieczone przed dostępem osób
trzecich;
2) urządzenie to posiada płynną i precyzyjną regulację wielkości pobieranej próby;
3) wyniki oceny laboratoryjnej prób pobranych przez to urządzenie oraz prób
pobranych ręcznie z dziesięciu tych samych partii są zgodne dla nie mniej niż
70% co najmniej dwóch badanych parametrów łącznie.
4. Pobieranie prób materiału siewnego do oceny laboratoryjnej za pomocą
urządzenia do automatycznego pobierania prób wymaga uzyskania zgody
wojewódzkiego inspektora wydanej w drodze decyzji.
5. Decyzja, o której mowa w ust. 4, jest wydawana, na wniosek prowadzącego
obrót, przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce
zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania
działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego
obrót – w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca
działalność gospodarczą.
6. Wniosek, o którym mowa w ust. 5, zawiera:
1) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres
i siedzibę prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót
jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności,
jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
2) typ i warunki techniczne oraz oznaczenie identyfikacyjne urządzenia do
automatycznego pobierania prób;
3) imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2,
odpowiedzialnej za prawidłowe pobieranie prób w sposób automatyczny.
7. Decyzję, o której mowa w ust. 4, wojewódzki inspektor wydaje po
przeprowadzeniu kontroli zgodności zainstalowania i sposobu działania urządzenia do
automatycznego pobierania prób z wymaganiami niezbędnymi do zapewnienia, że
próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej materiału siewnego jest
reprezentatywna.
8. W decyzji, o której mowa w ust. 4, określa się:
1) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres
i siedzibę prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót
jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i adres wykonywania działalności,
jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;
2) imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2,
odpowiedzialnej za prawidłowe pobieranie prób w sposób automatyczny;
3) typ oraz oznaczenie identyfikacyjne urządzenia do automatycznego pobierania
prób;
4) okres, na jaki została wydana zgoda na pobieranie prób materiału siewnego do
oceny laboratoryjnej za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób.
9. Pobieranie prób w sposób automatyczny odbywa się pod nadzorem
wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce pobrania próby.
10. Wojewódzki inspektor w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 9, może
w szczególności:
1) uczestniczyć w pobieraniu prób;
2) sprawdzać:
a) czy sposób działania urządzenia do automatycznego pobierania prób jest
zgodny z wymaganiami niezbędnymi do zapewnienia, że próba nasion
pobrana do oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych lub
warzywnych jest reprezentatywna,
b) stan techniczny urządzenia do automatycznego pobierania prób,
c) dokumentację dotyczącą automatycznego pobierania prób.
11. W przypadku gdy wojewódzki inspektor w ramach nadzoru, o którym mowa
w ust. 9, stwierdzi nieprawidłowości w pobieraniu prób w sposób automatyczny, uniemożliwiające właściwą ocenę laboratoryjną materiału siewnego, może, w drodze decyzji, zakazać stosowania urządzenia do pobierania prób do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
1. Próby materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych do oceny
laboratoryjnej, na wniosek prowadzącego obrót będącego właścicielem partii
materiału siewnego, pobierają:
1) upoważnieni przez wojewódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego
inspektoratu ochrony roślin i nasiennictwa, zwani dalej „urzędowymi
próbobiorcami”;
2) osoby fizyczne, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora
w zakresie pobierania prób materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii
kwalifikowany, z wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka, zwane dalej
„akredytowanymi próbobiorcami”.
2. Próby materiału siewnego z partii, dla których wystawia się świadectwo ISTA,
pobierają urzędowi próbobiorcy upoważnieni do pobierania tych prób przez
kierownika laboratorium oceny nasion posiadającego akredytację ISTA.
3. Próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej, z wyłączeniem
odmian regionalnych, pobierają urzędowi próbobiorcy.
4. Z pobrania prób materiału siewnego sporządza się protokół, który zawiera
w szczególności:
1) numer właściciela partii materiału siewnego w ewidencji, o której mowa w art.
84 ust. 4 albo art. 86 ust. 4;
2) nazwę gatunku rośliny uprawnej;
3) nazwę odmiany;
4) oznaczenie stopnia kwalifikacji;
5) numer partii materiału siewnego, a w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka
do oceny weryfikacyjnej – numer świadectwa oceny polowej;
6) datę pobrania próby;
7) informację o wielkości partii materiału siewnego, a w przypadku próby
sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej – informację o wielkości
plantacji nasiennej;
8) podpis właściciela partii materiału siewnego lub osoby upoważnionej,
a w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej –
właściciela plantacji nasiennej lub osoby upoważnionej;
9) podpis urzędowego próbobiorcy albo akredytowanego próbobiorcy.
5. Próby materiału siewnego pobrane do oceny laboratoryjnej przechowuje się
przez okres wskazany w przepisach wydanych na podstawie art. 51 pkt 3.
1. Materiał siewny roślin rolniczych lub warzywnych znajdujący się
w obrocie lub przygotowywany do obrotu, z wyłączeniem mieszanek materiału
siewnego, podlega okresowej ocenie laboratoryjnej co najmniej w zakresie zdolności
kiełkowania.
2. Okresowej oceny laboratoryjnej dokonuje się, z uwzględnieniem rodzaju
opakowań materiału siewnego, w terminie zapewniającym odpowiednią jakość
materiału siewnego określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 51 pkt 1.
1. Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej lub oceny cech
zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza
się z wynikiem oceny dokonanej przez wojewódzkiego inspektora, może złożyć
wniosek o ponowne dokonanie oceny do Głównego Inspektora za pośrednictwem
tego wojewódzkiego inspektora.
2. Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej lub oceny cech
zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza
się z wynikiem oceny dokonanej przez akredytowane podmioty, może złożyć wniosek o ponowne dokonanie oceny do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce dokonywania oceny.
2a. Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny laboratoryjnej lub oceny
weryfikacyjnej materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza
się z wynikiem tej oceny, może złożyć wniosek o ponowne dokonanie oceny do
Głównego Inspektora.
3. W przypadku złożenia wniosku o ponowne dokonanie oceny polowej, na
plantacji nasiennej od dnia dokonania oceny polowej nie dokonuje się żadnych zmian
mogących wpłynąć na stan tej plantacji.
4. Ponowne dokonanie oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych może być
przeprowadzone z udziałem urzędowego kwalifikatora albo akredytowanego
kwalifikatora, który dokonał oceny, o której mowa w ust. 1 lub 2.
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 1–2a, składa się w terminie
7 dni, a w przypadku:
1) oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych – w terminie 3 dni,
2) oceny polowej mieszańca kukurydzy – w terminie dnia
– bezpośrednio w siedzibie wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na
położenie plantacji.
6. Termin, o którym mowa w ust. 5, biegnie od dnia otrzymania świadectwa albo
informacji, o których mowa w art. 73 ust. 1, przez wnioskodawcę lub osobę przez
niego wskazaną, która była obecna przy ocenie materiału siewnego.
1. Podmiot dokonujący oceny polowej lub oceny laboratoryjnej
materiału siewnego może uznać materiał siewny w niższym stopniu kwalifikacji niż
to wynika z kolejności rozmnożeń dla danego stopnia kwalifikacji materiału użytego
do jego wytworzenia (degradacja materiału siewnego).
2. Degradacji materiału siewnego po dokonaniu oceny laboratoryjnej może
dokonać wyłącznie zachowujący odmianę w odniesieniu do materiału siewnego
własnych odmian.
3. Degradacji materiału siewnego dokonuje się w stosunku do całej partii tego
materiału lub jej części.
4. Po dokonaniu degradacji:
1) całej partii materiału siewnego – wydaje się świadectwo oceny laboratoryjnej, z
tym że w przypadku gdy świadectwo oceny laboratoryjnej zostało już wydane,
nowe świadectwo oceny laboratoryjnej wydaje się po uprzednim anulowaniu
świadectwa oceny laboratoryjnej, dokonanym przez przekreślenie świadectwa i
umieszczenie na nim wyrazu „anulowano” oraz opatrzeniu go podpisem
kierownika laboratorium oceny nasion właściwego ze względu na miejsce
dokonania degradacji lub kierownika akredytowanego laboratorium;
2) części partii materiału siewnego – zdegradowanej części partii nadaje się nowy
numer partii oraz wydaje się świadectwo oceny laboratoryjnej, z tym że w
przypadku gdy świadectwo oceny laboratoryjnej zostało już wydane, umieszcza
się na nim informację o ilości zdegradowanego materiału siewnego oraz wyrazy
„częściowa degradacja” i na podstawie tego świadectwa wydaje się nowe
świadectwo oceny laboratoryjnej; na nowym świadectwie umieszcza się wyrazy
„częściowa degradacja” oraz opatruje je podpisem kierownika laboratorium
oceny nasion właściwego ze względu na miejsce dokonania degradacji lub
kierownika akredytowanego laboratorium.
5. Degradacji partii materiału siewnego lub części partii materiału siewnego
dokonuje się bez wykonania oceny laboratoryjnej materiału siewnego.
Pokazano 50 z 141 artykułów.
Kolejne części aktu będą dogrywane w miarę pracy.