Ustawa o cudzoziemcach

Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

Obowiązuje
Artykuły 522
Wejście w życie 1 maj 2014
Ostatnia zmiana 18.06.2026
art.
Widoczne: 522 z 522 artykułów
Art. 1
Art. 2
Art. 3
Art. 4
W sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości wojewody, w których wojewoda jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania lub w których organem wyższego stopnia jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie stosuje się przepisu art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2025 r. poz. 428).
Art. 5
1. Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów, stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. – Prawo konsularne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1329), o ile ustawa nie stanowi inaczej. 2. W zakresie nieuregulowanym przepisami działu IV do wydawania, cofania lub unieważniania wiz krajowych lub przedłużania okresu ich ważności lub okresu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej objętego tymi wizami stosuje się przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), zwanego dalej „Wspólnotowym Kodeksem Wizowym”, z wyłączeniem art. 9 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia.
Art. 6
1. Organ wydający decyzję lub postanowienie w postępowaniu
prowadzonym na podstawie przepisów ustawy może odstąpić od sporządzenia ich
uzasadnienia w części dotyczącej uzasadnienia faktycznego, jeżeli wymagają tego
względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
2. Nie można odstąpić od sporządzenia uzasadnienia w części dotyczącej
stwierdzenia przesłanki polskiego pochodzenia cudzoziemca.
Art. 7
Art. 8
1. Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim. 2. Dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski, dokonanym przez tłumacza przysięgłego. 3. Wnioski składane w postępowaniu przed ministrem właściwym do spraw zagranicznych lub konsulem oraz dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy przed ministrem właściwym do spraw zagranicznych lub konsulem, składa się w języku polskim lub języku wskazanym przez te organy. 4. W protokołach przesłuchania cudzoziemców, w sprawach uregulowanych w ustawie, podaje się imię i nazwisko tłumacza.
Art. 9
Art. 10
1. W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy nie stosuje się art. 73 § 1 i 1a, art. 79 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli cudzoziemiec będący stroną postępowania przebywa za granicą i nie ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów rozdziału 1 w dziale IV ustawy przez ministra właściwego do spraw zagranicznych nie stosuje się przepisów art. 10, art. 21, art. 28, art. 29, art. 31, art. 34, art. 48, art. 50, art. 51, art. 61 § 2, art. 63–65, art. 66a, art. 67, art. 78, art. 81, art. 89, art. 97, art. 98, art. 107, art. 154–163a oraz art. 261 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 11
Art. 12
1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) sposób przeprowadzania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wywiadu
środowiskowego;
2) miejsce i czas przeprowadzania wywiadu, o którym mowa w pkt 1;
3) formę sprawozdania z wywiadu, o którym mowa w pkt 1.
2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw
wewnętrznych uwzględni konieczność takiej organizacji przeprowadzenia wywiadu
środowiskowego, aby możliwe było zebranie informacji niezbędnych do postępowań
prowadzonych na podstawie ustawy oraz poszanowanie sfery prywatności
cudzoziemca.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób dokonywania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej sprawdzenia
lokalu, o którym mowa w art. 11 ust. 3;
2) dokumenty upoważniające do dokonania sprawdzenia lokalu, o którym mowa
w art. 11 ust. 3, oraz sposób dokumentowania tego sprawdzenia.
4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw
wewnętrznych uwzględni cel sprawdzenia lokalu, o którym mowa w art. 11 ust. 4,
oraz poszanowanie sfery prywatności osób, których sprawdzenie dotyczy.
Art. 13
Art. 14
Odciski linii papilarnych pobiera się od cudzoziemca za pomocą kart
daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.
Art. 15
Art. 16
1. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach:
1) wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego;
2) nadawania statusu uchodźcy;
3) udzielania ochrony uzupełniającej;
4) (uchylony)
5) udzielania cudzoziemcom azylu;
6) udzielania ochrony czasowej. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad Szefem Urzędu.
Art. 17
1. Prezes Rady Ministrów powołuje Szefa Urzędu, na wniosek ministra
właściwego do spraw wewnętrznych, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego
i konkurencyjnego naboru.
2. Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Urzędu, na wniosek ministra
właściwego do spraw wewnętrznych.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych powołuje zastępców Szefa
Urzędu, na wniosek Szefa Urzędu, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego
i konkurencyjnego naboru.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych odwołuje zastępców Szefa
Urzędu, na wniosek Szefa Urzędu.
Art. 18
Stanowisko Szefa Urzędu może zajmować osoba, która:
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2) jest obywatelem polskim;
3) korzysta z pełni praw publicznych;
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
5) posiada kompetencje kierownicze;
6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na
stanowisku kierowniczym;
7) posiada wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Szefa Urzędu.
Art. 19
Art. 20
1. Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa
w art. 17 ust. 3, powołuje Szef Urzędu.
2. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w art. 17
ust. 3, stosuje się przepisy art. 18 i art. 19.
Art. 21
Art. 22
Art. 23
Cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać:
1) ważny dokument podróży;
2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane;
8) Zmiany wymienionej decyzji zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 150 z 20.05.2014, str. 168.
3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.
Art. 24
1. Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta portowego oraz gmin z nim graniczących są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz w trakcie pobytu statku w porcie. 2. Cudzoziemcy, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada 2018 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (tekst jednolity) (Dz. Urz. UE L 303 z 28.11.2018, str. 39, z późn. zm.9)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2018/1806”, są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz, gdy ich całkowity pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przekracza 90 dni.
Art. 25
Art. 26
1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) wysokość wymaganych od cudzoziemca wjeżdżającego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej środków finansowych przeznaczonych na pokrycie
kosztów:
a) utrzymania cudzoziemca w trakcie jego pobytu na tym terytorium,
b) podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania,
c) tranzytu przez to terytorium do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia
na wjazd;
2) dokumenty, które mogą potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których
mowa w pkt 1, zgodnie z prawem;
3) dokumenty, które mogą potwierdzić cel i czas trwania planowanego pobytu,
jeżeli ze względu na cel lub czas trwania planowanego pobytu następuje
zróżnicowanie wysokości środków.
2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw
wewnętrznych uwzględni zróżnicowanie wysokości środków finansowych
w zależności od celu lub długości planowanego pobytu w taki sposób, aby zapewniona
została możliwość pokrycia przez cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wyżywienia
oraz kosztów tranzytu lub podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub
zamieszkania.
Art. 27
Do przekraczania granicy przez cudzoziemców pochodzących z państw
trzecich, będących uczniami szkół, którzy uczestniczą w wycieczkach szkolnych
z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, oraz do pobytu tych
cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się przepisy decyzji
Rady 94/795/WSiSW z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych działań
przyjętych przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. b Traktatu o Unii Europejskiej
w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich
przebywających w Państwach Członkowskich (Dz. Urz. WE L 327 z 19.12.1994,
str. 1, z późn. zm.).
Art. 28
Art. 30
Do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym
przepisami kodeksu granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 23, art. 25,
art. 34, art. 35 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 33 ust. 5.
Art. 31
1. Cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, można – w szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na jego stan zdrowia – nie przekazywać do państwa trzeciego. Cudzoziem- cowi temu w przypadku wystąpienia zagrożenia życia lub zdrowia zapewnia się opiekę medyczną. 2. Koszty zapewnienia opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 32
Art. 33
1. Decyzję o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
wydaje cudzoziemcowi komendant placówki Straży Granicznej.
2. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Komendanta
Głównego Straży Granicznej.
3. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
4. Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji, o której
mowa w ust. 1, w dokumencie podróży cudzoziemca.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób odnotowywania w dokumencie podróży cudzoziemca wydania decyzji
o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
6. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw
wewnętrznych uwzględni zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli
dokumentu podróży cudzoziemca, czy i na jakiej podstawie oraz w jakim dniu i przez
kogo decyzja ta została wydana.
Art. 34
1. Postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed
wydaniem cudzoziemcowi decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, ogranicza się do:
1) przesłuchania cudzoziemca;
2) kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca;
3) przesłuchania wskazanych przez cudzoziemca osób towarzyszących mu
w podróży;
4) dokonania sprawdzeń w dostępnych rejestrach, ewidencjach i wykazach
w sprawach cudzoziemców;
5) uzyskania niezbędnych informacji od instytucji państwowych, organów
administracji rządowej i samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych
prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej, innych jednostek
gospodarczych i organizacji społecznych lub osób fizycznych.
2. Czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być
ograniczone jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów, jeżeli
okoliczności niespełnienia przez cudzoziemca warunków niezbędnych do
przekroczenia granicy nie budzą wątpliwości.
Art. 35
1. Cudzoziemiec może być niezwłocznie doprowadzony do granicy,
jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po przekroczeniu
granicy nieumyślnie i wbrew przepisom prawa.
2. Organ, który zatrzymał cudzoziemca w związku z przekroczeniem granicy
wbrew przepisom prawa, pobiera od niego odciski linii papilarnych, chyba że
cudzoziemiec został niezwłocznie doprowadzony do granicy.
3. Organ, który pobrał odciski linii papilarnych, przekazuje Komendantowi
Głównemu Policji obraz linii papilarnych, dane osobowe cudzoziemca oraz
informacje, które umieszcza się w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4.
Art. 36
1. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) wykaz chorób zakaźnych mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, których rozpoznanie lub podejrzenie wystąpienia może stanowić podstawę odmowy wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) kryteria pozwalające podejrzewać wystąpienie chorób mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, o których mowa w pkt 1. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia uwzględni tylko choroby epidemiczne określone przez Światową Organizację Zdrowia oraz inne choroby wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu u obywateli polskich na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924 i 1897), a także konieczność zapewnienia humanitarnego traktowania cudzoziemców i zapobieżenia zagrożeniu dla zdrowia publicznego w obszarze przejścia granicznego i na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rozdział 2 Przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego
Art. 37
Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego można udzielić cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone
w art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006.
Art. 38
Udzielenia zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego
ruchu granicznego odmawia się cudzoziemcowi, jeżeli nie spełnia warunków
określonych w art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006.
Art. 39
Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego cofa się cudzoziemcowi, jeżeli:
1) zostało udzielone z naruszeniem art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006 lub
2) cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jego udzielenia.
Art. 40
1. Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego unieważnia się, gdy cudzoziemiec, który wjechał na jego podstawie na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1) przebywa na tym terytorium po upływie okresu pobytu, do którego był
uprawniony na podstawie zezwolenia, lub
2) przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł
przebywać
– jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 303 ust. 1.
2. Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego
można unieważnić, jeżeli cudzoziemiec nadużywa zasad małego ruchu granicznego
przebywając w strefie przygranicznej określonej w zezwoleniu, w celach innych niż
te, dla których zezwolenie może być udzielone.
Art. 41
Art. 42
1. Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego udziela, odmawia jego udzielenia lub cofa je konsul właściwy ze względu
na miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca.
2. Odmowa udzielenia lub cofnięcie zezwolenia na przekraczanie granicy
w ramach małego ruchu granicznego następuje w drodze decyzji.
3. Od decyzji o odmowie udzielenia lub cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na
przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego przysługuje wniosek
o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula.
4. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie
14 dni od dnia doręczenia decyzji o odmowie udzielenia lub cofnięciu cudzoziemcowi
zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.
Art. 43
1. Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego unieważnia się w drodze decyzji.
2. Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje komendant wojewódzki Policji,
komendant powiatowy (miejski) Policji, komendant oddziału Straży Granicznej lub
komendant placówki Straży Granicznej, który w wyniku kontroli legalności pobytu
cudzoziemca stwierdził okoliczności uzasadniające unieważnienie zezwolenia.
3. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do wojewody
właściwego ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję.
Art. 44
Art. 45
1. W zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego umieszcza się:
1) informacje, o których mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;
2) wskazanie płci posiadacza zezwolenia;
3) serię i numer zezwolenia.
2. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się zabezpieczenia
techniczne przewidziane rozporządzeniem nr 1030/2002.
Art. 46
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na
przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,
2) liczbę fotografii dołączanych do wniosku, o którym mowa w pkt 1,
3) szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych do wniosku,
o którym mowa w pkt 1,
4) wzór zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,
5) sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu udzielenia cudzoziemcowi
zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,
6) sposób utrwalania danych umieszczanych w zezwoleniu na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego i przekazywania ich do
spersonalizowania zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego
– mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawności prowadzonego postępowania
oraz możliwości kontroli przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego.
Art. 47
1. Komendant placówki Straży Granicznej zatrzymuje zezwolenie na
przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, jeżeli podczas kontroli
granicznej stwierdzi, że zostało ono cofnięte lub unieważnione, i wydaje
cudzoziemcowi zaświadczenie o zatrzymaniu zezwolenia.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb
postępowania po zatrzymaniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego
ruchu granicznego podczas kontroli granicznej oraz wzór zaświadczenia
o zatrzymaniu zezwolenia.
3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw
wewnętrznych uwzględni liczbę niezbędnych egzemplarzy zaświadczenia
o zatrzymaniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego oraz formę przekazania zaświadczenia właściwemu organowi, a także
konieczność umieszczenia we wzorze zaświadczenia informacji o okoliczności
stanowiącej podstawę zatrzymania zezwolenia.
Art. 48
Szef Urzędu przekazuje właściwym organom państw stosujących rozporządzenie nr 1931/2006 informacje o:
1) decyzjach o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;
2) grzywnach nałożonych na cudzoziemca za przebywanie:
a) poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego mógł przebywać, lub
b) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego w zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;
3) decyzjach o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanych z przyczyn, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 12 lub 13. Rozdział 3 Zaproszenia
Art. 49
Art. 50
Art. 51
Art. 52
1. Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń odmawia wojewoda
właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego, w drodze
decyzji.
1a. Wpis zaproszenia do ewidencji zaproszeń unieważnia wojewoda, który
dokonał tego wpisu, w drodze decyzji.
2. Wojewoda wydaje decyzję o unieważnieniu wpisu zaproszenia do ewidencji
zaproszeń z urzędu albo na wniosek zapraszającego, złożony co najmniej 7 dni przed
rozpoczęciem okresu ważności zaproszenia.
3. Zaproszenie traci ważność w dniu, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2,
stała się ostateczna.
Art. 53
1. Zapraszający ubiegający się o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń składa:
1) wypełniony formularz wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń;
2) dokumenty potwierdzające możliwość pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca, w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia, pokrycia kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;
3) dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, jeżeli jako miejsce zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca został wskazany lokal mieszkalny zapraszającego, albo dokument potwierdzający możliwość zapewnienia cudzoziemcowi zakwaterowania w innym miejscu. 2. Obowiązek potwierdzenia możliwości pokrycia kosztów podróży powrotnej zapraszanego cudzoziemca do państwa pochodzenia lub zamieszkania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uważa się za spełniony, także gdy zapraszający wykaże, że cudzoziemiec ma bilet powrotny do państwa pochodzenia lub zamieszkania.
Art. 54
Art. 55
Odbioru zaproszenia może dokonać pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem szczególnym do dokonania jego odbioru.

Art. 55a. W postępowaniu w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń albo unieważnienia wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń stroną postępowania jest wyłącznie zapraszający.

Art. 55b. 1. Do postępowania w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 Kodeksu postępowania administracyjnego. 2. Do postępowania w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń nie stosuje się przepisów działu II rozdziału 8a Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 56
W przypadku gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających
z wystawionego zaproszenia, Skarb Państwa lub inne podmioty mogą dochodzić od
zapraszającego, w postępowaniu przed sądem, zwrotu poniesionych kosztów,
o których mowa w art. 51 ust. 2 pkt 3, wynikających z wykonywania przez te
podmioty ich ustawowych obowiązków, z wyjątkiem kosztów wydania i wykonania
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
Art. 57
Art. 58
Art. 59
1. Wiza krajowa uprawnia do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ciągłego pobytu na nim lub do kilku pobytów na tym terytorium następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż 90 dni w okresie ważności wizy. 2. Okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej ustala się w granicach określonych w ust. 1 odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca. 3. Okres ważności wizy krajowej nie przekracza 1 roku.
Art. 60
Art. 61
Członkom misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw
obcych oraz innym osobom zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub
powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych minister właściwy do spraw
zagranicznych wydaje dokumenty potwierdzające pełnienie funkcji, a członkom ich
rodzin pozostającym z nimi we wspólnocie domowej dokumenty określające ich
status.
Art. 62
Dokumenty, o których mowa w art. 61, uprawniają do wjazdu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium.
Art. 63
Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) dokumenty potwierdzające pełnienie funkcji członków misji dyplomatycznych
i urzędów konsularnych państw obcych oraz innych osób zrównanych z nimi pod
względem przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub
powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także dokumenty
potwierdzające status członków ich rodzin, uprawniające do wjazdu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium,
2) wzory dokumentów, o których mowa w pkt 1,
3) oznaczenie wiz Schengen lub wiz krajowych wydawanych osobom, o których
mowa w pkt 1
– uwzględniając obowiązujące w tym zakresie umowy lub powszechnie ustalone
zwyczaje międzynarodowe.
Art. 64
Art. 65
Art. 66
Art. 67
1. Jeżeli wydanie wizy Schengen wymaga zasięgnięcia opinii
centralnego organu innego państwa obszaru Schengen zgodnie z art. 22
ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, konsul rozpatrujący wniosek o wydanie
wizy Schengen występuje za pośrednictwem Szefa Urzędu o wyrażenie opinii do
właściwego organu tego państwa.
2. Szef Urzędu, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku w sprawie,
o której mowa w ust. 1, informuje konsula, czy centralny organ innego państwa
obszaru Schengen sprzeciwił się wydaniu wizy Schengen.
Art. 68
Art. 69
Art. 70
Art. 71
1. Wymiana informacji na podstawie art. 67–70 odbywa się za pomocą
środków komunikacji elektronicznej.
2. Wymiana informacji na podstawie art. 67–70 może odbywać się w formie
pisemnej w przypadku:
1) braku możliwości wymiany informacji za pomocą środków komunikacji
elektronicznej z powodu nadzwyczajnych okoliczności lub
2) wymiany informacji z organem, o którym mowa w art. 69 ust. 3 pkt 6.
Art. 72
Art. 73
Art. 74
Art. 75
1. Odmowa wydania wizy krajowej następuje w drodze decyzji. 2. Decyzję o odmowie wydania wizy krajowej wydaje się na formularzu. Decyzja wydana na formularzu zawiera:
1) oznaczenie organu;
2) oznaczenie strony;
3) rozstrzygnięcie;
4) podstawę prawną odmowy;
5) określenie powodów odmowy;
6) pouczenie o przysługującym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula oraz trybie jego wniesienia;
7) miejsce i datę wydania decyzji;
8) podpis pracownika działającego w imieniu ministra właściwego do spraw zagranicznych albo urzędnika konsularnego, z podaniem imienia i nazwiska oraz zajmowanego stanowiska;
9) okrągłą pieczęć urzędową.
Art. 76
Art. 77
Art. 78
1. Wizę krajową umieszcza się w formie naklejki wizowej w dokumencie podróży, a w szczególnych przypadkach uzasadnionych interesem cudzoziemca – na osobnym blankiecie wizowym. 2. Na blankiecie wizowym umieszcza się dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, oraz jego aktualną fotografię. 3. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu do wiz wydanych przez ministra właściwego do spraw zagranicznych, z wyjątkiem wiz, o których mowa w art. 66 ust. 4, i wiz wydawanych w warunkach, o których mowa w art. 66 ust. 1a, wykonuje konsul, o którym mowa w art. 66 ust. 1b. 4. Czynności, o których mowa w art. 27 i art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, w odniesieniu do wiz wydanych przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w przypadkach, o których mowa w art. 66 ust. 1a, wykonuje konsul, o którym mowa w art. 66 ust. 1b.
Art. 79
Art. 80
Art. 81
(uchylony) Rozdział 2 Przedłużanie wiz
Art. 82
Art. 83
Art. 84
1. Wizę Schengen lub wizę krajową przedłuża lub odmawia jej
przedłużenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca,
w drodze decyzji.
2. Wizę krajową można przedłużyć jednokrotnie, przy czym okres pobytu na
podstawie przedłużonej wizy krajowej nie może przekraczać okresu pobytu
przewidzianego dla wizy krajowej.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca przebywającego w szpitalu,
którego stan zdrowia uniemożliwia opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4. Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 3, przedłuża się okres ważności
wydanej wizy krajowej lub okres pobytu objęty tą wizą do dnia, w którym stan jego
zdrowia pozwoli na opuszczenie przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 i 4, wojewoda może powołać biegłego
lekarza w celu wydania opinii, czy stan zdrowia cudzoziemca uniemożliwia
opuszczenie przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 85
Art. 86
Jeżeli cudzoziemiec złożył wniosek o przedłużenie wizy Schengen lub
wizy krajowej po terminie, o którym mowa w art. 85 ust. 1, odmawia się wszczęcia
postępowania w sprawie przedłużenia tej wizy.
Art. 87
1. Jeżeli termin na złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie:
1) wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku;
2) pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie przedłużenia wizy Schengen lub wizy krajowej stanie się ostateczna. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie przedłużenia wizy na wniosek strony.

Art. 87a. W przypadku wydania przez wojewodę decyzji o odmowie przedłużenia wizy Schengen lub wizy krajowej lub decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie przedłużenia wizy Schengen lub wizy krajowej, uiszczona należna opłata skarbowa za przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej nie podlega zwrotowi.
Art. 88
1. Przedłużoną wizę krajową umieszcza się w dokumencie podróży
w formie naklejki wizowej.
2. W szczególnych przypadkach uzasadnionych interesem cudzoziemca
przedłużoną wizę krajową umieszcza się na osobnym blankiecie wizowym.
Art. 89
Art. 90
Art. 91
Wizę krajową unieważnia się, jeżeli w chwili jej wydania zachodziły
okoliczności uzasadniające odmowę jej wydania.
Art. 92
1. Wizę Schengen lub wizę krajową cofa lub unieważnia, w drodze decyzji:
1) konsul;
2) komendant oddziału Straży Granicznej;
3) komendant placówki Straży Granicznej. 1a. Wizę wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych cofa lub unieważnia ten minister lub organy, o których mowa w ust. 1. 2. Wizę Schengen lub wizę krajową wydawaną członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin, cofa lub unieważnia minister właściwy do spraw zagranicznych, kierując notę do ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej.
Art. 93
Art. 94
Art. 95
1. Organ, który unieważnił lub cofnął wizę krajową wydaną w celu
wykonywania pracy, informuje o tym starostę właściwego ze względu na miejsce
pobytu cudzoziemca, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.
2. Organ, który cofnął wizę krajową wydaną w celu odbycia studiów pierwszego
stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo
kształcenia się w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”, lub wizę krajową w celu
prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, informuje o tym Szefa Urzędu,
gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.
3. Szef Urzędu niezwłocznie przekazuje informację o cofnięciu wizy krajowej
wydanej w celu odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub
jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej,
z adnotacją „student”, lub wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub
prac rozwojowych organom państw członkowskich Unii Europejskiej, w których cudzoziemiec, któremu została wydana taka wiza, korzysta z mobilności studenta lub mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej naukowca.
Art. 96
Art. 97
1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób odnotowywania przez konsula, ministra właściwego do spraw zagranicznych, komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej wydania decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej w dokumencie podróży lub na osobnym blankiecie wizowym;
2) wzór formularza, na którym wydaje się decyzję o unieważnieniu lub cofnięciu wizy krajowej;
3) wzór formularza, na którym wydaje się decyzję, o której mowa w art. 93 ust. 4. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni potrzebę prawidłowej realizacji polityki wizowej i zwalczania nielegalnej imigracji oraz zapewni możliwość kontroli czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2. DZIAŁ V Zezwolenie na pobyt czasowy. Mobilność Rozdział 1 Część ogólna
Art. 98
1. Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo –
w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 – można udzielić na
jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu,
a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego
pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
1a. Zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, udziela się
na wniosek jednostki przyjmującej.
2. Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu
pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż
3 lata.
Art. 99
Art. 100
Art. 101
Zezwolenie na pobyt czasowy cofa się cudzoziemcowi, gdy:
1) ustał cel pobytu, który był powodem udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy,
lub
2) przestał on spełniać wymogi udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze
względu na deklarowany cel pobytu, lub
3) wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1
pkt 2 lub 4–8.
Art. 102
Zezwolenie na pobyt czasowy wygasa z mocy prawa z dniem
uzyskania przez cudzoziemca kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub obywatelstwa polskiego.
Art. 103
W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi lub cofnięcia
mu zezwolenia na pobyt czasowy przy wykonywaniu czynności mających na celu
ustalenie okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5, nie stosuje się przepisu
art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 104
Art. 105
1. Cudzoziemiec, z wyjątkami określonymi w art. 139l ust. 1 i art. 139t
ust. 1, składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie
później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2. Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony
przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa
w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez
rozpoznania.
3. W przypadku cudzoziemca będącego:
1) osobą małoletnią – wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy
składają rodzice lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo jedno z rodziców
lub jeden z ustanowionych przez sąd opiekunów;
2) osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie – wniosek o udzielenie mu zezwolenia na
pobyt czasowy składa opiekun ustanowiony przez sąd;
3) osobą małoletnią bez opieki – wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt
czasowy składa kurator.
4. Przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy
cudzoziemcowi będącemu osobą małoletnią, która do dnia złożenia wniosku ukończyła 6. rok życia, jest wymagana jego obecność. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 106
Art. 107
Art. 108
1. Jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie: [1) wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy;] <1) wojewoda wydaje cudzoziemcowi zaświadczenie potwierdzające złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy;>
2) pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania Nowe brzmienie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na wniosek pkt 1 w ust. 1 oraz dodane ust. strony. 3-10 w art. 108 wejdą w życie z <3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera: dniem określonym w
1) imię (imiona), nazwisko, datę urodzenia oraz informację o płci komunikacie, o którym mowa w i obywatelstwie cudzoziemca; art. 17 ustawy z dn. 21.11.2025 r.
2) serię i numer dokumentu podróży cudzoziemca lub innego dokumentu o zmianie ustawy o cudzoziemcach potwierdzającego tożsamość cudzoziemca w przypadku, o którym mowa oraz niektórych innych ustaw w art. 106a ust. 2; (Dz. U. poz.
1794).
3) informację, że wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy został złożony, oraz datę złożenia wniosku;
4) treść ust. 1 pkt 2 i ust. 2;
5) nazwę organu wydającego zaświadczenie;
6) miejsce i datę wydania zaświadczenia;
7) numer zaświadczenia;
8) podpis pracownika działającego w imieniu wojewody z podaniem imienia i nazwiska;
9) kod QR. 4. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest opatrywane kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną Szefa Urzędu. 5. Za wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie pobiera się opłaty skarbowej. 6. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, doręcza się za pośrednictwem MOS. 7. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może zostać również przekazane cudzoziemcowi podczas osobistego stawiennictwa, o którym mowa w art. 106e ust. 1. 8. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 168 ust. 1 lub art. 168a ust. 1. 9. Do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. 10. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględniając dane i informacje, o których mowa w ust. 3, oraz konieczność zapewnienia czytelności zaświadczenia.>
Art. 109
Art. 111
Art. 112
Art. 113
Art. 114
Art. 115
Uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie zwalnia od
spełnienia określonych odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania
zawodów regulowanych lub działalności.
Art. 116
Art. 117
Art. 118
Art. 119
1. Zmiana lub udzielenie nowego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie są wymagane, jeżeli:
1) nastąpiła zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej:
a) podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi,
b) pracodawcy użytkownika;
2) nastąpiło przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę;
3) zwiększono wymiar czasu pracy określony w zezwoleniu na pobyt czasowy i pracę przy jednoczesnym proporcjonalnym zwiększeniu wynagrodzenia;
4) nastąpiła zmiana nazwy stanowiska pracy bez zmiany zakresu obowiązków cudzoziemca;
5) zastąpiono umowę cywilnoprawną umową o pracę. 2. Podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi zawiadamia pisemnie wojewodę, który udzielił zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, w terminie 15 dni roboczych, o okolicznościach, o których mowa w ust. 1. 3. Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2, kieruje się do wojewody, który orzekał w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w pierwszej instancji.
Art. 120
Art. 121
Art. 122
Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, wojewoda cofa zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, jeżeli:
1) stanowisko określone w zezwoleniu uległo zmianie lub wysokość wynagrodzenia została obniżona, a zezwolenie to nie zostało zmienione lub
2) podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi nie prowadzi działalności gospodarczej, rolniczej lub statutowej, w szczególności zawiesił działalność, został wykreślony z właściwego rejestru lub jest w okresie likwidacji.
Art. 123
1. Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się w okresie 30 dni liczonych od dnia utraty pracy na rzecz podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi, wymienionego w zezwoleniu:
1) jeżeli cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, lub
2) jeżeli powiadomienie, o którym mowa w art. 121 ust. 1, nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych od cudzoziemca. 2. Do utraty pracy u wszystkich podmiotów powierzających pracę cudzoziemcowi, wymienionych w zezwoleniu, przepis ust. 1 ma zastosowanie nie więcej niż raz w trakcie ważności zezwolenia. 3. Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się do zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udzielonego ze względu na cel, o którym mowa w art. 114 ust. 1a, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
1) okres pozostawania cudzoziemca bez pracy nie przekroczył 3 miesięcy w okresie ważności zezwolenia;
2) okres pozostawania cudzoziemca bez pracy wystąpił nie więcej niż 2 razy w okresie ważności zezwolenia;
3) cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, lub że zawiadomienie nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych od cudzoziemca.
Art. 124
Wojewoda zawiadamia starostę właściwego ze względu na miejsce
pobytu cudzoziemca o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy
i pracę, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.
Art. 126
1. Jeżeli wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega na pełnieniu przez cudzoziemca funkcji w zarządzie osoby prawnej podlegającej wpisowi do rejestru przedsiębiorców, której udziałów lub akcji cudzoziemiec nie posiada, zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, jeżeli spełnia on warunki określone w art. 114 ust. 1 pkt 1, a podmiot, którym zarządza lub będzie zarządzał, spełnia wymogi, o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt 3. 2. Do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 115, art. 117 i art. 118 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i 4. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega na działaniu przez cudzoziemca w charakterze prokurenta. Rozdział 3 Zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Mobilność długoterminowa posiadacza Niebieskiej Karty UE
Art. 127
Art. 128
Zezwolenia, o którym mowa w art. 127, udziela się na okres dłuższy
o 3 miesiące od okresu wykonywania pracy, nie dłuższy jednak niż 3 lata.
Art. 129
Przepisu art. 127 pkt 2 nie stosuje się, gdy:
1) cudzoziemiec, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, posiadał zezwolenie na pracę lub zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, lub zezwolenie, o którym mowa w art. 127, u tego samego podmiotu powierzającego mu pracę na tym samym stanowisku lub
2) cudzoziemiec był już legalnie zatrudniony na terytorium Rzeczypospolitej Zmiana w we Polskiej przez okres 2 lat na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, wprow. do wyliczenia w art. lub 131 wejdzie w życie z dniem
3) cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na określonym w komunikacie, o pracę określone odrębnymi przepisami. którym mowa w art. 17 ustawy z
Art. 130
Uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nie zwalnia od dn. 21.11.2025 r. o zmianie ustawy spełnienia określonych odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania o cudzoziemcach oraz niektórych zawodów regulowanych lub działalności. innych ustaw (Dz. U. poz.
Art. 131
Art. 132
Art. 133
Art. 134
Art. 137
Art. 138
Art. 139
Art. 140
Art. 141
Przepisu art. 100 ust. 1 pkt 9 nie stosuje się do cudzoziemca czasowo oddelegowanego w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionego do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa. Rozdział 5 Zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej
Art. 142
Art. 143
Art. 144
Art. 145
Art. 147
Art. 148
Art. 149
Art. 150
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) minimalną wysokość środków finansowych, jakie musi posiadać cudzoziemiec podejmujący lub kontynuujący studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, na pokrycie kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, uwzględniając zróżnicowanie wysokości tych środków w zależności od państwa, z którego cudzoziemiec przybył;
2) dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków finansowych, o których mowa w pkt 1, oraz środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca oraz członków jego rodziny, o których mowa w art. 144 ust. 1 pkt 2 lit. b, zgodnie z prawem, uwzględniając potrzebę skutecznej weryfikacji możliwości uzyskania tych środków. Rozdział 7 Zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych. Mobilność krótkoterminowa i długoterminowa naukowca
Art. 151
Art. 152
1. Jednostka naukowa zawiera z naukowcem umowę o przyjęciu go
w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, gdy ich prowadzenie
zostało zatwierdzone przez właściwe organy jednostki naukowej.
2. Organy jednostki naukowej, rozpatrując zatwierdzenie prowadzenia badań
naukowych lub prac rozwojowych, uwzględniają:
1) cel i czas trwania badań naukowych lub prac rozwojowych oraz środki finansowe
niezbędne do ich przeprowadzenia;
2) dokumenty potwierdzające kwalifikacje naukowca istotne ze względu na
prowadzone badania naukowe lub prace rozwojowe.
3. (uchylony)
4. Jednostka naukowa wydaje naukowcowi pisemne oświadczenie, w którym
zobowiązuje się do poniesienia kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku, o którym mowa
w art. 337 ust. 5.
5. Umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu prowadzenia badań naukowych lub
prac rozwojowych wygasa, w przypadku gdy odmówiono cudzoziemcowi wjazdu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Art. 153
1. Jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie na
pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych uzasadnia pobyt cudzoziemca
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy niż 3 lata, zezwolenia
udziela się na okres prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca
udziela się na okres prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż okres ważności
dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia
nr 1030/2002, lub okres pobytu wynikający z wizy długoterminowej, z adnotacją
„naukowiec”, wydanej przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej.
Art. 154
Art. 155
1. Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych lub zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca, gdy cudzoziemiec w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zezwolenia:
1) posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 139a ust. 1, udzielone w celu wykonywania pracy w charakterze pracownika odbywającego staż lub
2) ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 127, lub posiada takie zezwolenie. 2. Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca także, gdy wniosek o udzielenie tego zezwolenia został złożony w tym samym dniu lub w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez Szefa Urzędu zawiadomienia, o którym mowa w art. 156b ust. 1 pkt 3.

Art. 155a. (uchylony)
Art. 156
Art. 157
Art. 158
Art. 159
Art. 160
Art. 161
Art. 162
Art. 163
1. Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny cudzoziemca posiada dochód, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2 lit. b, stosuje się przepis art. 140 ust. 2. 2. Wymóg posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu uważa się za spełniony również wówczas, gdy koszty utrzymania cudzoziemca będzie pokrywał członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 164
Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia, o którym mowa
w art. 159 ust. 1, w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1–5, 8 i 9.
Art. 165
Art. 166
Art. 167
W postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi
zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1, uwzględnia się:
1) interes małoletniego dziecka;
2) charakter i trwałość więzi rodzinnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
3) okres pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4) istnienie więzi rodzinnych, kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia.
Art. 168
Art. 169
Art. 170
Cudzoziemcowi, w stosunku do którego istnieje domniemanie, że jest
ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu art. 115 § 22 Kodeksu karnego, wydaje się
zaświadczenie potwierdzające istnienie tego domniemania.
Art. 171
1. Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny przez okres ważności wydanego mu zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 2. Pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 170, przestaje się uważać za legalny z chwilą odnotowania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 7, informacji o tym, że cudzo- ziemiec:
1) aktywnie, dobrowolnie i z własnej inicjatywy ponownie nawiązał kontakt z osobami podejrzanymi o popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 189a
§ 1 Kodeksu karnego, lub
2) przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. 3. Informację, o której mowa w ust. 2, przekazuje organ, który wydał zaświadczenie, o którym mowa w art. 170.
Art. 172
1. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 170, wydaje cudzoziemcowi
organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo, o którym
mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego.
2. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 170, jest ważne przez okres 3 miesięcy
od dnia jego wydania, a w przypadku małoletniego cudzoziemca – przez okres
4 miesięcy od dnia jego wydania.
Art. 173
Organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie
o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, poucza
cudzoziemca na piśmie w języku dla niego zrozumiałym o przepisach zawartych
w art. 171 i art. 172.
Art. 174
Organ, który wydał cudzoziemcowi zaświadczenie, o którym mowa
w art. 170, powiadamia o tym fakcie ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 175
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, uwzględniając cel,
w jakim zaświadczenie jest wydawane, oraz dane potwierdzające tożsamość
cudzoziemca.
Art. 176
Zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi udziela się
cudzoziemcowi, jeżeli łącznie spełnia następujące warunki:
1) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) podjął współpracę z organem właściwym do prowadzenia postępowania
w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego,
a w przypadku małoletniego cudzoziemca – otrzymał status pokrzywdzonego
w postępowaniu w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a
§ 1 Kodeksu karnego;
3) zerwał kontakty z osobami podejrzanymi o popełnienie przestępstwa, o którym
mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego.
Art. 177
Zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi udziela się na
okres co najmniej 6 miesięcy.
Art. 178
W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na
pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi nie stosuje się przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2
i 4–6 oraz art. 100 ust. 1 pkt 2, 3 i 6–9.
Art. 179
Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia
cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi zapewnia
cudzoziemcowi, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim,
możliwość korzystania z pomocy tłumacza.
Art. 180
Zezwolenie na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi cofa się cudzoziemcowi:
1) w przypadkach, o których mowa w art. 101 pkt 1 lub 2, w szczególności gdy cudzoziemiec zaprzestał współpracy z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, lub jeżeli postępowanie to zostało zakończone, lub
2) gdy wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 lub 5. Rozdział 10 Zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu
Art. 181
1. Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności
wymagające krótkotrwałego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na tym terytorium, jeżeli:
1) jest obowiązany do osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy
publicznej lub
2) obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga jego
wyjątkowa sytuacja osobista, lub
3) obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga interes
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, można udzielić na okres niezbędny do
realizacji celu, ze względu na który zezwolenie zostało udzielone, nie dłuższy jednak
niż 6 miesięcy.
3. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, można także udzielić, gdy okoliczności
ubiegania się o to zezwolenie nie uzasadniają pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Art. 182
W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia,
o którym mowa w art. 181 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2, 3 i 6–
8.
Art. 183
Art. 184
Udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, odmawia się
cudzoziemcowi w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 i 3–5.
Art. 185
Art. 186
Art. 187
Art. 188
Art. 189
1. W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt
czasowy ze względu na inne okoliczności cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186
ust. 1 pkt 5, stosuje się przepis art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia Republiki
Tureckiej i EWG z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju Stowarzyszenia, która
to Rada została powołana na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w Ankarze dnia
12 września 1963 r.
2. W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt
czasowy ze względu na inne okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 4,
stosuje się przepisy art. 169.
Art. 190
Art. 191
1. Do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności nie stosuje się przepisów:
1) art. 100 ust. 1 pkt 9 w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 2 lub art. 187 pkt 4;
2) art. 100 ust. 1 pkt 8 w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4, jeżeli cudzoziemiec ubiega się o udzielenie mu kolejnego zezwolenia;
3) art. 100 ust. 1 pkt 6 i 7 – w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3, 4, 6–9;
4) art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz 6–9 w przypadkach, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 5 lub art. 187 pkt 6 lub 7. 2. Cudzoziemcowi, który osiągnął pełnoletność w trakcie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności w ciągu 1 roku od dnia, w którym osiągnął pełnoletność, nie można odmówić udzielenia tego zezwolenia, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes cudzoziemca, a wyłączną podstawą odmowy byłby jego nielegalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 192
1. Zezwolenia udzielonego ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4, nie cofa się cudzoziemcowi, gdy podlegając obowiązkowi leczenia na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nie wyraża zgody na to leczenie. 2. Zezwolenie udzielone ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 5 lub art. 187 pkt 6 lub 7, cofa się cudzoziemcowi w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 lub 5 lub art. 101 pkt 1. 3. Zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 6 lub 7, cofa się cudzoziemcowi w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2, 4 lub 8 lub art. 101 pkt 1 lub 2. 4. Zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 8, cofa się cudzoziemcowi w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1–5 i 8 lub art. 101 pkt 2.
Art. 193
Wojewoda informuje Szefa Urzędu o:
1) udzieleniu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3, zezwolenia
na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności, o cofnięciu mu takiego
zezwolenia lub o odmowie udzielenia kolejnego takiego zezwolenia;
2) cofnięciu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 4, zezwolenia na
pobyt czasowy udzielonego ze względu na inne okoliczności lub o odmowie
udzielenia mu kolejnego takiego zezwolenia.
Art. 194
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) minimalną wysokość środków finansowych, jakie będzie musiał posiadać cudzoziemiec, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 6 lub 7 lub art. 187 pkt 1 lit. a, dla siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, na pokrycie kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, uwzględniając zróżnicowanie wysokości tych środków w zależności od państwa, z którego cudzoziemiec przybył;
2) dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków finansowych, o których mowa w pkt 1, oraz środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca oraz członków jego rodziny, o których mowa w art. 188 ust. 1a pkt 3 lub ust. 3 pkt 3, zgodnie z prawem, uwzględniając potrzebę skutecznej weryfikacji możliwości uzyskania tych środków. DZIAŁ VI Zezwolenie na pobyt stały i zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE Rozdział 1 Zezwolenie na pobyt stały
Art. 195
Art. 196
Art. 197
Art. 198
1. W przypadku, o którym mowa w art. 197 ust. 1 pkt 3, cudzoziemcowi można udzielić zezwolenia na pobyt stały, biorąc pod uwagę powody leżące u podstaw decyzji państwa obszaru Schengen, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen, oraz uwzględniając zagrożenia, o których mowa w art. 27 lit. d rozporządzenia nr 2018/1861, jakie może powodować obecność danego cudzoziemca na terytorium państw obszaru Schengen. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda lub Szef Urzędu w drugiej instancji, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji:
1) przeprowadza z właściwym organem państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen, konsultacje, o których mowa w art. 27 rozporządzenia nr 2018/1861;
2) informuje właściwy organ tego państwa obszaru Schengen o decyzji wydanej w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały lub o zamiarze udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały.
Art. 199
Art. 200
Zezwolenie na pobyt stały wygasa z mocy prawa z dniem:
1) udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE albo
2) nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego.
Art. 201
Art. 202
Art. 203
Art. 204
[1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze którym mowa w art. 17 ustawy z rozporządzenia: dn. 21.11.2025 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych 2026-04-07 innych ustaw (Dz. U. poz.
1794).
1) wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały;
2) liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące tych fotografii;
3) wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały;
4) sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;
5) sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania karty pobytu.] <1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały;
2) szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanej do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały;
3) szczegółowe wymogi dotyczące dołączania fotografii do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały składanego w sposób, o którym mowa w art. 203c ust. 1;
4) wymogi dotyczące dołączania dokumentów w postaci dokumentów elektronicznych lub odwzorowań cyfrowych dokumentów w postaci papierowej, w tym dokumentów niezbędnych do potwierdzenia danych zawartych we wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie tego zezwolenia, dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały składanego w sposób, o którym mowa w art. 203c ust. 1;
5) sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;
6) sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania karty pobytu;
7) wzór informacji o pobranych odciskach linii papilarnych cudzoziemca lub ich braku;
8) wzór formularza, na którym cudzoziemiec składa wzór podpisu.> 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały i możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek udzielenia tego zezwolenia.
Art. 205
1. W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt stały
cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego organ, który prowadzi to
postępowanie, ustala, czy związek małżeński został zawarty lub istnieje w celu
obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na
nim i wyjazdu z niego.
2. Do ustalenia, czy związek małżeński został zawarty lub istnieje w celu
obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na
nim i wyjazdu z niego, stosuje się przepisy art. 169 ust. 2, 4 i 5.
Art. 206
1. Jeżeli wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały został złożony w czasie jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie: [1) wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały;] <1) wojewoda wydaje cudzoziemcowi zaświadczenie potwierdzające złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały;>
2) pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny Nowe brzmienie od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia mu pkt 1 w ust. 1 i dodane ust. 3-9 w zezwolenia na pobyt stały stanie się ostateczna. art. 206 wejdzie w życie z dniem 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania określonym w komunikacie, o w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały na wniosek strony. którym mowa w <3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera: art. 17 ustawy z dn. 21.11.2025 r.
1) imię (imiona), nazwisko, datę urodzenia oraz informację o płci o zmianie ustawy o cudzoziemcach i obywatelstwie cudzoziemca; oraz niektórych innych ustaw
2) serię i numer dokumentu podróży cudzoziemca lub innego dokumentu (Dz. U. poz.
1794). potwierdzającego tożsamość w przypadku, o którym mowa w art. 203a ust. 2;
3) informację, że wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały został złożony, oraz datę złożenia wniosku;
4) treść ust. 1 pkt 2 i ust. 2;
5) nazwę organu wydającego zaświadczenie;
6) miejsce i datę wydania zaświadczenia;
7) numer zaświadczenia;
8) podpis pracownika działającego w imieniu wojewody z podaniem imienia i nazwiska;
9) kod QR. 4. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest opatrywane kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną Szefa Urzędu. 5. Za wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie pobiera się opłaty skarbowej. 6. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, doręcza się za pośrednictwem MOS. 7. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może zostać również przekazane cudzoziemcowi podczas osobistego stawiennictwa, o którym mowa w art. 203e ust. 1. 8. Do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. 9. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględniając dane i informacje, o których mowa w ust. 3, oraz konieczność zapewnienia czytelności zaświadczenia.>
Art. 207
Art. 208
Art. 210
Art. 211
Art. 212
Art. 213
Art. 214
Art. 215
Art. 216
Do udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego UE cudzoziemcowi, któremu cofnięto takie zezwolenie ze względu
na przesłanki, o których mowa w art. 215 ust. 1 pkt 3–5, nie stosuje się art. 219 ust. 1
pkt 4 i 9.
Art. 217
Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE wygasa z mocy
prawa z dniem nabycia obywatelstwa polskiego.
Art. 218
Art. 219
Art. 221
W przypadku gdy cudzoziemiec posiada zezwolenie na pobyt
rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii
Europejskiej, wojewoda przekazuje Szefowi Urzędu kopię decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 222
Art. 223
a. W przypadku wydania przez wojewodę decyzji o odmowie w życie z dniem udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub decyzji określonym w komunikacie, o o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta którym mowa w art. 17 ustawy z długoterminowego UE, uiszczona należna opłata skarbowa za udzielenie zezwolenia dn. 21.11.2025 r. o zmianie ustawy na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie podlega zwrotowi. o cudzoziemcach oraz niektórych
Art. 224
Szef Urzędu w terminie 1 miesiąca od otrzymania wniosku innego innych ustaw (Dz. U. poz. państwa członkowskiego Unii Europejskiej udziela informacji temu państwu, czy 1794). cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 225
Szef Urzędu w przypadku przejęcia przez Rzeczpospolitą Polską odpowiedzialności za ochronę międzynarodową zwraca się do właściwego organu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które wydało zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE z adnotacją o przyznanej ochronie międzynarodowej, z wnioskiem o zmianę tej adnotacji.
Art. 225a. 1. Szef Urzędu prowadzi w systemie teleinformatycznym MOS, który umożliwia w szczególności złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz załączników do tego wniosku, wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały lub wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w postaci elektronicznej z wykorzystaniem usługi online. 2. Szef Urzędu jest administratorem danych w MOS, w tym administratorem danych osobowych w rozumieniu art. 4 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.16)), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2016/679”. 3. Szef Urzędu jako administrator danych w MOS w szczególności:
1) odpowiada za funkcjonowanie, utrzymanie i rozwój MOS;
2) zapewnia ochronę przed nieuprawnionym dostępem do MOS;
3) zapewnia integralność danych zgromadzonych w MOS;
4) przeciwdziała uszkodzeniom systemu teleinformatycznego, w którym jest prowadzony MOS;
5) określa zasady bezpieczeństwa przetwarzania danych, w tym danych osobowych;
6) zapewnia rozliczalność działań dokonywanych w MOS. 4. Szef Urzędu wydaje upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w MOS dla osób realizujących w jego imieniu zadania w zakresie, o którym mowa w ust. 3, określając zakres przetwarzania danych dla każdej z tych osób.

Art. 225b. 1. Indywidualne konto w MOS może założyć:
1) cudzoziemiec;
2) rodzic małoletniego cudzoziemca – dla tego małoletniego cudzoziemca;
3) opiekun cudzoziemca – dla tego cudzoziemca;
4) kurator małoletniego cudzoziemca bez opieki – dla tego małoletniego cudzoziemca bez opieki. 2. Założenie indywidualnego konta w MOS i dostęp do konta wymaga uwierzytelnienia w sposób określony w art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 3. Zakładając indywidualne konto w MOS, osoby, o których mowa w ust. 1, podają swoje następujące dane:
1) identyfikator;
2) imię (imiona) i nazwisko;
3) datę urodzenia;
4) płeć;
16) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 04.03.2021, str. 35.
5) obywatelstwo (obywatelstwa);
6) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);
7) adres poczty elektronicznej. 4. Wojewoda zapewnia cudzoziemcowi pomoc przy zakładaniu konta.

Art. 225c. 1. W przypadku nieprawidłowego działania systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 225a ust. 1, powodującego brak możliwości złożenia wniosków, o których mowa w art. 225a ust. 1, w terminie określonym odpowiednio w art. 105 ust. 1, art. 202 ust. 1 lub art. 218a ust. 1 wniosek składa się najpóźniej w 3. dniu roboczym następującym po dniu, w którym usunięto nieprawidłowości. W takim przypadku wniosek uznaje się za złożony w pierwszym dniu nieprawidłowego działania systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 225a ust. 1. 2. Szef Urzędu niezwłocznie informuje o usunięciu nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1, na stronie internetowej urzędu obsługującego Szefa Urzędu.

Art. 225d. W MOS przetwarza się do celów:
1) identyfikacji i uwierzytelniania posiadacza indywidualnego konta w MOS – dane, o których mowa w art. 225b ust. 3, oraz dane użyte do uwierzytelnienia, o którym mowa w art. 225b ust. 2;
2) złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy:
a) dane cudzoziemców lub informacje, o których mowa w art. 13 pkt 1–9, 11–14, 17, 17a, 19, 20–23, 27 i 28,
b) dane i informacje, o których mowa w art. 106 ust. 1 pkt 2–11, ust. 2 i 4– 7;
3) złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały:
a) dane cudzoziemców lub informacje, o których mowa w art. 13 pkt 1–9, 11–15, 17, 17a, 19, 20–23, 27 i 28,
b) dane oraz informacje dotyczące małżonków cudzoziemców, o których mowa w art. 13 pkt 1–4, 7, 11 i 19,
c) dane i informacje, o których mowa w art. 203 ust. 1 pkt 3–7;
4) złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE:
a) dane cudzoziemców lub informacje, o których mowa w art. 13 pkt 1–9, 11–15, 17, 17a, 19, 20–23, 27 i 28,
b) dane i informacje, o których mowa w art. 219 ust. 1 pkt 2–10.

Art. 225e. 1. Szef Urzędu prowadzi Bazę Wstępną MOS w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 449 ust. 1. 2. Po podpisaniu i wysłaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały lub wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE przez cudzoziemca albo osobę, która w imieniu cudzoziemca złożyła wniosek odpowiednio na podstawie art. 105 ust. 2, art. 202 ust. 2 lub art. 218a ust. 2, wniosek jest przekazywany do Bazy Wstępnej MOS w celu sprawdzenia przez wojewodę, czy dane zawarte we wniosku są poprawne i czy wniosek nie zawiera braków formalnych. 3. Szef Urzędu i wojewodowie są, w rozumieniu art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 2016/679, współadministratorami danych w Bazie Wstępnej MOS, w tym współadministratorami danych osobowych przetwarzanych w celu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz załączników do tego wniosku, wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały lub wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w postaci elektronicznej z wykorzystaniem usługi online. 4. Szef Urzędu odpowiada za funkcjonowanie, utrzymanie i rozwój Bazy Wstępnej MOS oraz podejmuje działania mające na celu:
1) zapewnienie ochrony przed nieuprawnionym dostępem do Bazy Wstępnej MOS;
2) zapewnienie integralności danych zgromadzonych w Bazie Wstępnej MOS;
3) zapewnienie dostępności do Bazy Wstępnej MOS dla podmiotów przetwarzających dane w tej Bazie;
4) przeciwdziałanie uszkodzeniom systemu teleinformatycznego, w którym jest prowadzona Baza Wstępna MOS;
5) określenie zasad bezpieczeństwa przetwarzania danych, w tym danych osobowych;
6) określenie zasad zgłaszania naruszenia danych osobowych;
7) zapewnienie rozliczalności działań dokonywanych w Bazie Wstępnej MOS;
8) zapewnienie poprawności danych przetwarzanych w Bazie Wstępnej MOS. 5. Wojewodowie podejmują, w zakresie swojej właściwości, działania, o których mowa w ust. 4 pkt 1, 2, 4, 6 i 8. 6. Szef Urzędu wydaje upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w Bazie Wstępnej MOS dla osób realizujących w jego imieniu zadania w zakresie niezbędnym do realizacji działań, o których mowa w ust. 4, określając zakres przetwarzania danych dla każdej z tych osób. 7. Wojewoda wydaje upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w Bazie Wstępnej MOS dla osób realizujących w jego imieniu zadania w zakresie niezbędnym do realizacji działań, o których mowa w ust. 4 pkt 1, 2, 4, 6 i 8, i w zakresie obsługi wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz załączników do tego wniosku, wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały lub wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w postaci elektronicznej z wykorzystaniem usługi online, określając zakres przetwarzania danych dla każdej z tych osób.

Art. 225f. W Bazie Wstępnej MOS przetwarza się w przypadku:
1) złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy:
a) dane cudzoziemców lub informacje, o których mowa w art. 13 pkt 1–9, 11–14, 17, 17a, 19–23, 27 i 28,
b) dane i informacje, o których mowa w art. 106 ust. 1 pkt 2–11, ust. 2 i 4– 7,
c) dane i informacje wynikające z dokumentów, o których mowa w art. 106d ust. 2,
d) metadane podpisów zaufanych, podpisów osobistych lub kwalifikowanych podpisów elektronicznych użytych do podpisania wniosku o udzielenie zezwolenia oraz do podpisania załączników, o których mowa w art. 106 ust. 2 i 4–7;
2) złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały:
a) dane cudzoziemców lub informacje, o których mowa w art. 13 pkt 1–9, 11–15, 17, 17a, 19, 20–23, 27 i 28,
b) dane oraz informacje dotyczące małżonków cudzoziemców, o których mowa w art. 13 pkt 1–4, 7, 11 i 19,
c) dane i informacje, o których mowa w art. 203 ust. 1 pkt 3–7,
d) dane i informacje wynikające z dokumentów, o których mowa w art. 203d ust. 2,
e) metadane podpisów zaufanych, podpisów osobistych lub kwalifikowanych podpisów elektronicznych użytych do podpisania wniosku o udzielenie zezwolenia;
3) złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE:
a) dane cudzoziemców lub informacje, o których mowa w art. 13 pkt 1–9, 11–15, 17, 17a, 19, 20–23, 27 i 28,
b) dane i informacje, o których mowa w art. 219 ust. 1 pkt 2–10,
c) dane i informacje wynikające z dokumentów, o których mowa w art. 219d ust. 2,
d) metadane podpisów zaufanych, podpisów osobistych lub kwalifikowanych podpisów elektronicznych użytych do podpisania wniosku o udzielenie zezwolenia.

Art. 225g. 1. Dane i informacje, o których mowa w art. 225d pkt 1, przechowuje się w MOS przez okres 12 lat od dnia przeprowadzenia przez posiadacza indywidualnego konta w MOS ostatniej operacji teleinformatycznej w MOS. Po upływie tego okresu indywidualne konto w MOS jest usuwane automatycznie. 2. Dane i informacje, o których mowa w art. 225d pkt 2–4 i art. 225f, przechowuje się w MOS i Bazie Wstępnej MOS:
1) do dnia wydania zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub
2) do czasu pozostawienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE bez rozpoznania, lub
3) do dnia wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub
4) do dnia wydania postanowienia o zwrocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE
– po czym są one przekazywane odpowiednio do rejestru, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. d, e lub f.

Art. 225h. W przypadku nieopatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały lub wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem osobistym lub podpisem zaufanym przez cudzoziemca albo osobę, która w imieniu cudzoziemca składa wniosek, dane i informacje, o których mowa w art. 225d pkt 2–4, usuwa się z MOS po upływie 45 dni od dnia przeprowadzenia ostatniej operacji teleinformatycznej na wniosku w MOS.

Art. 225i. Dane osobowe przetwarzane w MOS i Bazie Wstępnej MOS podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu, polegającym co najmniej na:
1) dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych
– w przypadku MOS albo współadministratora danych – w przypadku Bazy Wstępnej MOS;
2) pisemnym zobowiązaniu się osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania ich w poufności.> DZIAŁ VII Dokumenty wydawane cudzoziemcom
Art. 226
Cudzoziemcowi mogą być wydane następujące dokumenty:
1) karta pobytu;
2) polski dokument podróży dla cudzoziemca;
3) polski dokument tożsamości cudzoziemca;
4) tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca;
5) dokument potwierdzający posiadanie zgody na pobyt tolerowany o nazwie „zgoda na pobyt tolerowany”;
6) europejski dokument podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1953 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie ustanowienia europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich oraz uchylającym zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1994 r. (Dz. Urz. UE L 311 z 17.11.2016, str. 13), zwany dalej „europejskim dokumentem podróży do celów powrotu”.
Art. 227
W przypadku gdy którykolwiek z dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1–5, został wydany osobie nieuprawnionej, organ wydający ten dokument stwierdza, w drodze decyzji, jego nieważność.
Art. 228
W dokumentach, o których mowa w art. 226 pkt 1–5, nie umieszcza się podpisu ich posiadacza, gdy są one wydawane:
1) osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia:
a) złożenia wniosku o wydanie lub wymianę dokumentu, o którym mowa w art. 226, lub
b) złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE – w przypadku wydawania pierwszej karty pobytu, lub
c) wydania z urzędu polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca lub tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, lub [2) osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu Nowe brzmienie samodzielnie.] pkt 2 w art. 228 wejdzie w życie z <2) osobie, która z powodu choroby lub niepełnosprawności potwierdzonych dniem określonym w zaświadczeniem lekarskim wystawionym nie wcześniej niż na 3 miesiące komunikacie, o którym mowa w przed złożeniem wniosku o wydanie lub wymianę dokumentu, o którym art. 17 ustawy z dn. 21.11.2025 r. mowa w art. 226 pkt 1–5, przez właściwego lekarza specjalistę mającego o zmianie ustawy o cudzoziemcach prawo wykonywania zawodu lekarza w rozumieniu ustawy z dnia 5 grudnia oraz niektórych innych ustaw 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty nie może złożyć podpisu (Dz. U. poz.
1794). samodzielnie.>
Art. 229
Art. 230
1. Wniosek o wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226
pkt 1–3 i 5, należy złożyć w terminie 14 dni po wystąpieniu przesłanek do ich
wymiany, o których mowa w przepisach niniejszego działu.
2. Wniosek o wydanie kolejnej karty pobytu należy złożyć co najmniej na 30 dni
przed upływem okresu ważności karty pobytu.
Art. 231
Art. 232
1. W przypadku utraty lub uszkodzenia dokumentu, o którym mowa
w art. 226 pkt 1–3 i 5, cudzoziemiec, w terminie 3 dni od dnia jego utraty lub
uszkodzenia, zawiadamia o tym fakcie organ, który wydał ten dokument.
2. Cudzoziemcowi, który zawiadomił o utracie lub uszkodzeniu dokumentu,
o którym mowa w art. 226 pkt 1–3 i 5, wydaje się nieodpłatnie zaświadczenie
potwierdzające ten fakt.
3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest ważne do czasu wymiany
dokumentu, nie dłużej jednak niż przez 2 miesiące.
4. Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na formularzu
zawierającym dane, o których mowa w art. 244 ust. 1, oraz podpis zawiadamiającego.
Art. 233
1. Cudzoziemiec, który odzyskał utracony dokument, o którym mowa
w art. 226 pkt 1–3 i 5, zawiadamia o tym fakcie, w terminie 3 dni od dnia jego
odzyskania, organ, który wydał ten dokument.
2. Cudzoziemiec, który otrzymał wymieniony dokument w miejsce utraconego,
niezwłocznie zwraca odzyskany dokument organowi, który ten dokument wydał.
Art. 234
1. Osoba, która znalazła cudzy dokument, o którym mowa w art. 226
pkt 1–3 i 5, niezwłocznie przekazuje go wojewodzie, komendantowi wojewódzkiemu
(Stołecznemu), komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Policji, komendantowi
komisariatu Policji, innemu organowi administracji publicznej lub konsulowi
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, przekazują niezwłocznie znaleziony
dokument organowi, który go wydał, w celu unieważnienia.
Art. 235
1. Dokumenty, o których mowa w art. 226 pkt 1–5, wydaje się lub wymienia po uiszczeniu opłaty. 2. Dochody z opłat za wydanie i wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1–5, stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 236
Art. 237
1. Ulga w opłacie za wydanie lub wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1–5, przysługuje cudzoziemcom:
1) którzy znajdują się w trudnej sytuacji materialnej;
2) których celem pobytu jest pobieranie nauki w szkole ponadpodstawowej i szkole wyższej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
3) małoletnim, którzy w dniu złożenia wniosku o wydanie lub wymianę dokumentu, o którym mowa w art. 226 pkt 1–5, lub – w przypadku wydawania pierwszej karty pobytu – do dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, nie ukończyli 16. roku życia. 2. Ulga w opłacie, o której mowa w ust. 1, wynosi 50 % kwoty określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 239 ust. 1.
Art. 238
W przypadku zawinionej utraty lub zawinionego zniszczenia dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1–3 i 5, opłatę za wymianę tych dokumentów podwyższa się do 300 % w stosunku do opłat określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 239 ust. 1.
Art. 239
Art. 240
Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono:
1) zezwolenia na pobyt czasowy;
2) zezwolenia na pobyt stały;
3) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
4) zgody na pobyt ze względów humanitarnych.
Art. 241
Kartę pobytu wymienia się w przypadku:
1) zmiany danych umieszczonych w dotychczasowej karcie pobytu;
2) zmiany wizerunku twarzy posiadacza karty pobytu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego w tej karcie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza karty;
3) jej utraty;
4) jej uszkodzenia;
5) przejęcia przez Rzeczpospolitą Polską odpowiedzialności za ochronę międzynarodową posiadacza karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE z adnotacją, o której mowa w art. 244 ust. 1 pkt 18;
6) przejęcia przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej odpowiedzialności za ochronę międzynarodową posiadacza karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
7) przejęcia przez Rzeczpospolitą Polską odpowiedzialności za ochronę międzynarodową posiadacza karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia, o którym mowa w art. 127 lub art. 137a, z adnotacją, o której mowa w art. 244 ust. 1 pkt 10 lit. a.
Art. 242
Karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość
cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy
bez konieczności uzyskania wizy.
Art. 243
1. Karta pobytu wydana cudzoziemcowi w przypadku udzielenia mu:
1) zezwolenia na pobyt czasowy – jest ważna przez okres, na który udzielono mu
tego zezwolenia;
2) zezwolenia na pobyt stały – jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;
3) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE – jest ważna przez okres
5 lat od dnia jej wydania;
4) zgody na pobyt ze względów humanitarnych – jest ważna przez okres 2 lat od
dnia jej wydania.
2. Kolejna karta pobytu wydana cudzoziemcowi po upływie terminu ważności
karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem mu:
1) zezwolenia na pobyt stały – jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;
2) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE – jest ważna przez okres
5 lat od dnia jej wydania;
3) zgody na pobyt ze względów humanitarnych – jest ważna przez okres 2 lat od
dnia jej wydania.
Art. 244
Art. 245
Art. 246
1. Organ właściwy do wydania lub wymiany karty pobytu pobiera odciski linii papilarnych od cudzoziemca, który składa wniosek o:
1) wydanie pierwszej karty pobytu w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4;
2) wydanie kolejnej karty pobytu;
3) wymianę karty pobytu. 2. W przypadku gdy z przyczyn zależnych od organu nie jest możliwe pobranie odcisków linii papilarnych od cudzoziemca w dniu, w którym nastąpiło jego osobiste stawiennictwo, organ ten wyznacza termin na ich złożenie, nie krótszy niż 7 dni. < 3. W przypadku gdy pobranie od cudzoziemca odcisków linii papilarnych Dodany ust. 3 w jest fizycznie niemożliwe, odcisków tych nie pobiera się.> art. 246 oraz nowe brzmienie ust. 1 i 2 w art.
Art. 247
Cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie 248 wejdą w życie wydania karty pobytu lub jej wymiany, gdy przy składaniu wniosku o jej wydanie lub z dniem określonym w wymianę albo w terminie, o którym mowa w art. 246 ust. 2, nie złożył odcisków linii komunikacie, o którym mowa w papilarnych w celu wydania lub wymiany karty pobytu. art. 17 ustawy z dn. 21.11.2025 r.
Art. 248
[1. Cudzoziemiec odbiera kartę pobytu osobiście.] o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych <1. Cudzoziemiec odbiera kartę pobytu osobiście, chyba że w stosunku do innych ustaw tego cudzoziemca odstąpiono od wezwania do osobistego stawiennictwa na (Dz. U. poz.
1794). podstawie art. 106h ust. 1, art. 203h ust. 1 lub art. 219h ust. 1.> [2. W przypadku gdy karta pobytu została wydana cudzoziemcowi, który nie ukończył 13. roku życia do dnia jej odbioru, odbiera tę kartę jego przedstawiciel ustawowy lub kurator.] <2. W przypadku gdy karta pobytu została wydana cudzoziemcowi będącemu osobą małoletnią, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia jej odbioru, albo osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie, odbioru karty pobytu dokonuje odpowiednio rodzic, opiekun albo kurator, po okazaniu ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.> <2a. Odbiór karty pobytu wydanej cudzoziemcowi będącemu:
1) osobą małoletnią, która ukończyła 6. rok życia do dnia złożenia wniosku o:
a) wydanie lub wymianę karty pobytu,
b) udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE – w przypadku wydawania z urzędu pierwszej karty pobytu,
2) osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie Dodane ust. 2a, 4
– wymaga obecności tej osoby.> i 5 w art. 248 wejdą w życie z 3. Cudzoziemcowi odbierającemu kartę pobytu udostępnia się czytnik dniem określonym w elektroniczny w celu sprawdzenia, czy jego dane osobowe umieszczone w karcie są komunikacie, o którym mowa w zgodne ze stanem faktycznym. art. 17 ustawy z <4. Cudzoziemiec, odbierając kartę pobytu, okazuje ważny dokument dn. 21.11.2025 r. o zmianie ustawy podróży. o cudzoziemcach oraz niektórych 5. W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada innych ustaw (Dz. U. poz. ważnego dokumentu podróży ani nie ma możliwości jego uzyskania, może okazać 1794). inny dokument potwierdzający tożsamość.>

Art. 248a.12) Organ, który wydał lub wymienił kartę pobytu, w terminie 5 dni roboczych od wydania lub wymiany kolejnej karty pobytu usuwa dane tego cudzoziemca zarejestrowane w EES, zgodnie z art. 35 ust. 6 rozporządzenia nr 2017/2226.
Art. 249
Art. 250
Kartę pobytu unieważnia się w przypadku:
1) jej utraty albo uszkodzenia – z dniem zgłoszenia utraty albo uszkodzenia do
właściwego organu;
2) jej wymiany z powodu zmiany:
a) wizerunku twarzy posiadacza karty w stosunku do wizerunku twarzy
umieszczonego w tej karcie w stopniu utrudniającym lub
uniemożliwiającym identyfikację posiadacza karty,
b) danych w niej umieszczonych
– z dniem odbioru nowej karty;
3) nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego – z dniem upływu terminu
zwrotu karty;
4) zgonu posiadacza karty pobytu – z dniem uzyskania informacji przez organ
o zgonie cudzoziemca;
5) gdy cudzoziemiec nie zwróci jej, gdy wydano mu decyzję, o której mowa
w art. 249 ust. 1 pkt 2–8 – z dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna albo
wygasła.
Art. 251
Art. 252
Art. 253
1. Polski dokument podróży dla cudzoziemca w okresie swojej
ważności uprawnia cudzoziemca do wielokrotnego przekraczania granicy.
2. Polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres jednego
roku od dnia jego wydania.
Art. 254
Wydanie cudzoziemcowi polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca nie zwalnia go z obowiązku podjęcia działań zmierzających do uzyskania przez niego dokumentu podróży, chyba że cudzoziemiec uzyskał polski dokument podróży dla cudzoziemca na podstawie art. 252a.
Art. 255
1. W polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca umieszcza się:
1) imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;
2) datę, miejsce i kraj urodzenia;
3) informację o obywatelstwie;
4) informację o płci;
5) nazwę organu wydającego;
6) datę wydania dokumentu;
7) datę upływu okresu ważności dokumentu;
8) fotografię cudzoziemca. 2. Polski dokument podróży dla cudzoziemca zawiera podpis posiadacza i może zawierać zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1–4 lub 7.
Art. 256
Wymiana polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca następuje
w przypadku:
1) zmiany danych umieszczonych w dotychczasowym dokumencie;
2) zmiany wizerunku twarzy posiadacza dokumentu w stosunku do wizerunku
twarzy umieszczonego w dokumencie w stopniu utrudniającym lub
uniemożliwiającym identyfikację posiadacza dokumentu;
3) utraty dokumentu;
4) uszkodzenia dokumentu.
Art. 257
1. Polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje lub odmawia
jego wydania, wymienia lub odmawia jego wymiany wojewoda właściwy ze względu
na miejsce pobytu cudzoziemca.
2. Odmowa wydania lub wymiany dokumentu, o którym mowa w ust. 1,
następuje w drodze decyzji.
Art. 258
Art. 259
Art. 260
1. Polski dokument tożsamości cudzoziemca może być wydany:
1) małoletniemu cudzoziemcowi urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i przebywającemu na tym terytorium bez opieki rodziców, jeżeli nie
sprzeciwia się temu interes Rzeczypospolitej Polskiej oraz przemawia za tym
dobro dziecka;
2) cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170;
3) cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie
posiada żadnego obywatelstwa, jeżeli przemawia za tym interes
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, polski dokument tożsamości
cudzoziemca może być wydany, jeżeli cudzoziemiec nie posiada dokumentu podróży
i nie jest możliwe otrzymanie przez niego innego dokumentu potwierdzającego
tożsamość.
Art. 261
1. Polski dokument tożsamości cudzoziemca, w okresie swojej
ważności, potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas pobytu cudzoziemca na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lecz nie potwierdza jego obywatelstwa.
2. Dokument, o którym mowa w ust. 1, nie uprawnia do przekroczenia granicy.
3. Posiadanie przez cudzoziemca dokumentu, o którym mowa w ust. 1, nie
zwalnia go z obowiązku uzyskania wizy, zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia
na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.
Art. 262
Polski dokument tożsamości cudzoziemca jest ważny przez okres
1 roku od dnia wydania.
Art. 263
1. W polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca umieszcza się:
1) imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona jego rodziców;
2) datę, miejsce i kraj urodzenia;
3) adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy;
4) informację o płci;
5) informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu;
6) nazwę organu wydającego dokument;
7) datę wydania dokumentu;
8) datę upływu okresu ważności dokumentu;
9) fotografię cudzoziemca;
10) pouczenie, że dokument nie potwierdza obywatelstwa, nie uprawnia do
przekraczania granicy ani nie jest dokumentem potwierdzającym legalny pobyt.
2. Polski dokument tożsamości cudzoziemca zawiera podpis jego posiadacza
i może zawierać zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 lub 8.
3. W polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca nie umieszcza się danych,
o których mowa w ust. 1 pkt 3, w przypadku gdy cudzoziemiec nie zameldował się
w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące.
Art. 264
1. Polski dokument tożsamości cudzoziemca wydaje lub odmawia jego
wydania, wymienia lub odmawia jego wymiany wojewoda właściwy ze względu na
miejsce pobytu cudzoziemca.
2. Odmowa wydania lub wymiany polskiego dokumentu tożsamości
cudzoziemca następuje w drodze decyzji.
Art. 265
1. Do wymiany polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca stosuje
się przepisy art. 256.
2. Cudzoziemiec zwraca polski dokument tożsamości cudzoziemca, gdy:
1) nabył obywatelstwo polskie;
2) wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności tego dokumentu.
3. Cudzoziemiec zwraca polski dokument tożsamości cudzoziemca organowi,
który go wydał, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia,
w którym:
1) doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo
2) decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 2, stała się ostateczna.
4. W pozostałym zakresie do zwrotu polskiego dokumentu tożsamości
cudzoziemca stosuje się przepisy art. 249 ust. 3 i 4.
Art. 266
Art. 267
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się
cudzoziemcowi zamierzającemu powrócić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
który podczas pobytu za granicą utracił swój dokument podróży albo którego
dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a nie jest możliwe
otrzymanie przez niego nowego dokumentu podróży, gdy:
1) cudzoziemcowi udzielono:
a) zezwolenia na pobyt stały,
b) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
c) ochrony uzupełniającej,
d) zgody na pobyt ze względów humanitarnych;
2) cudzoziemcowi nadano status uchodźcy.
Art. 268
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca może być
wydany cudzoziemcowi, który nie posiada dokumentu podróży i nie jest możliwe
otrzymanie przez niego nowego dokumentu podróży, gdy cudzoziemiec:
1) podlega relokacji lub przesiedleniu;
2) zamierza opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub został zobowiązany
do opuszczenia tego terytorium.
Art. 269
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca w okresie
swojej ważności uprawnia cudzoziemca:
1) o którym mowa w art. 267 i art. 268 pkt 1 – do jednokrotnego wjazdu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) o którym mowa w art. 268 pkt 2 – do wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 270
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny
przez okres w nim oznaczony, nie dłuższy jednak niż 7 dni.
Art. 271
1. W tymczasowym polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca
umieszcza się:
1) imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;
2) datę, miejsce i kraj urodzenia cudzoziemca;
3) informację o obywatelstwie cudzoziemca;
4) informację o płci cudzoziemca;
5) informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu cudzoziemca;
6) imiona i nazwiska, daty, miejsca i kraj urodzenia oraz płeć towarzyszących
cudzoziemcowi dzieci tego cudzoziemca lub innych małoletnich znajdujących
się pod jego opieką;
7) nazwę organu wydającego dokument;
8) imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby wydającej dokument;
9) datę wydania dokumentu;
10) datę upływu okresu ważności dokumentu;
11) fotografię cudzoziemca;
12) fotografie towarzyszących cudzoziemcowi jego dzieci lub innych małoletnich
dzieci znajdujących się pod jego opieką.
2. Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca zawiera podpis
posiadacza i może zawierać zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1
pkt 1–4 lub 10.
Art. 272
1. Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje lub
odmawia jego wydania:
1) w Rzeczypospolitej Polskiej – wojewoda właściwy ze względu na miejsce
pobytu cudzoziemca, a w przypadku, gdy cudzoziemiec jest obowiązany opuścić
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – komendant placówki Straży Granicznej;
2) poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej – konsul.
2. Odmowa wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla
cudzoziemca następuje w drodze decyzji.
3. Od decyzji o odmowie wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży
dla cudzoziemca wydanej przez konsula przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy przez ten sam organ.
4. Organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta placówki Straży
Granicznej w sprawach dotyczących tymczasowego polskiego dokumentu podróży
dla cudzoziemca jest Komendant Główny Straży Granicznej.
5. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie
7 dni od dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji o odmowie wydania tymczasowego
polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca.
Art. 273
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” wydaje się cudzoziemcowi,
któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 274
1. Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” w okresie swojej ważności
potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, lecz nie potwierdza obywatelstwa cudzoziemca.
2. Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” nie uprawnia do przekroczenia
granicy.
Art. 275
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” jest ważny przez okres 2 lat
od dnia jego wydania.
Art. 276
1. W dokumencie „zgoda na pobyt tolerowany” umieszcza się:
1) imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;
2) imiona rodziców cudzoziemca;
3) datę, miejsce i kraj urodzenia cudzoziemca;
4) adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy cudzoziemca;
5) informację o obywatelstwie cudzoziemca;
6) informację o płci cudzoziemca;
7) informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu cudzoziemca;
8) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji
Ludności (PESEL) cudzoziemca – w przypadku gdy został nadany;
9) nazwę organu wydającego dokument;
10) datę wydania dokumentu;
11) datę upływu okresu ważności dokumentu;
12) fotografię cudzoziemca;
13) obraz linii papilarnych cudzoziemca;
14) pouczenie, że dokument nie potwierdza obywatelstwa cudzoziemca ani nie
uprawnia do przekraczania granicy.
2. Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” zawiera podpis jego posiadacza
i może zawierać zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 5, 6 lub
11.
3. W dokumencie „zgoda na pobyt tolerowany” nie umieszcza się danych,
o których mowa w ust. 1 pkt 4, gdy cudzoziemiec nie zameldował się w miejscu
pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące.
Art. 277
Art. 278
1. Organ właściwy do wydania lub wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” pobiera od cudzoziemca, który składa wniosek o wydanie lub wymianę tego dokumentu, odciski linii papilarnych. 1a. W przypadku gdy z przyczyn zależnych od organu nie jest możliwe pobranie odcisków linii papilarnych od cudzoziemca w dniu, w którym nastąpiło jego osobiste stawiennictwo, organ ten wyznacza termin na ich złożenie, nie krótszy niż 7 dni. Zmiana w art. 279 wejdzie w 2. Cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie wydania lub życie z dniem określonym w wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”, gdy przy składaniu wniosku o komunikacie, o wydanie lub wymianę tego dokumentu albo w terminie, o którym mowa w ust. 1a, nie którym mowa w art. 17 ustawy z złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania lub wymiany dokumentu „zgoda na dn. 21.11.2025 r. o zmianie ustawy pobyt tolerowany”. o cudzoziemcach oraz niektórych
Art. 279
Do odbioru dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” stosuje się innych ustaw (Dz. U. poz. przepisy [art. 248] . 1794).
Art. 280
1. Do wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” stosuje się
przepisy art. 256.
2. Cudzoziemiec zwraca dokument „zgoda na pobyt tolerowany” w przypadku:
1) nabycia obywatelstwa polskiego;
2) gdy wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności dokumentu;
3) gdy wydano decyzję o cofnięciu mu zgody na pobyt tolerowany;
4) gdy wydana decyzja o udzieleniu mu zgody na pobyt tolerowany wygasła z mocy
prawa na podstawie przepisów art. 354 ust. 1 pkt 1, 3 lub 4 lub ust. 2.
3. Cudzoziemiec zwraca dokument „zgoda na pobyt tolerowany” organowi,
który go wydał, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia,
w którym:
1) doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo
2) decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 2–4, stała się ostateczna albo wygasła.
4. W pozostałym zakresie do zwrotu dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”
stosuje się przepisy art. 249 ust. 3 i 4.
Art. 281
Art. 282
Do odbioru polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego Zmiana art. 282 dokumentu tożsamości cudzoziemca lub tymczasowego polskiego dokumentu wejdzie w życie z dniem podróży dla cudzoziemca stosuje się przepisy [art. 248 ust. 1 i 2] . którym mowa w art. 17 ustawy z dn. 21.11.2025 r.
Art. 283
W przypadku gdy organ prowadzący kontrolę graniczną lub kontrolę o zmianie ustawy legalności pobytu cudzoziemca ustali, że cudzoziemiec posługuje się którymkolwiek o cudzoziemcach oraz niektórych z dokumentów, które był obowiązany zwrócić na podstawie art. 233 ust. 2, art. 249 innych ustaw (Dz. U. poz. ust. 1, art. 258 ust. 1, art. 265 ust. 2 lub art. 280 ust. 2, organ ten: 1794).
1) zatrzymuje taki dokument;
2) wydaje nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające zatrzymanie takiego dokumentu;
3) przesyła zatrzymany dokument organowi, który go wydał;
4) dokumentuje realizację czynności, o których mowa w pkt 1–3.
Art. 284
1. W przypadku gdy cudzoziemiec, mimo ciążącego na nim obowiązku
zwrotu któregokolwiek z dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1–3 i 5, takiego
dokumentu nie zwrócił lub w przypadku gdy cudzoziemiec zawiadomił o utracie
takiego dokumentu, organ, do którego należało zwrócić dokument, lub organ, który
został zawiadomiony o utracie dokumentu, umieszcza informacje o takim dokumencie
w Systemie Informacyjnym Schengen w celu jego zajęcia.
2. Organ, który na podstawie ust. 1 umieścił informacje o dokumencie
w Systemie Informacyjnym Schengen, usuwa te informacje, gdy dokument został
zwrócony.
Art. 285
Art. 286
1. Cudzoziemcy będący uczniami pochodzącymi z państw trzecich, uczestniczący w wycieczce szkolnej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na zasadach określonych w decyzji Rady 94/795/WSiSW z dnia 30 listo- pada 1994 r. w sprawie wspólnych działań przyjętych przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. b Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich przebywających w Państwach Członkowskich mogą być objęci listą podróżujących dla wycieczek w Unii Europejskiej, którą sporządza dyrektor szkoły. 2. Dane osobowe cudzoziemców podróżujących w ramach wycieczek w Unii Europejskiej oraz ich prawo do ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej potwierdza, na wniosek dyrektora szkoły, wojewoda właściwy dla siedziby szkoły. 3. Listę podróżujących, o której mowa w ust. 1, sporządza się na formularzu.
Art. 287
1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych oraz ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza listy podróżujących dla wycieczek w Unii Europejskiej. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni dane osobowe w zakresie, w jakim są one niezbędne do spełnienia warunków wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców będących uczniami pochodzącymi z państw trzecich, uczestniczącymi w wycieczce szkolnej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej i ich pobytu na tym terytorium, oraz możliwość weryfikacji tych danych, a także konieczność zapewnienia sprawnego przekraczania granicy. DZIAŁ VIII Kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zobowiązanie cudzoziemca do powrotu Rozdział 1 Kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 288
Cudzoziemiec w okresie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży oraz dokumenty
uprawniające go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są
wymagane.
Art. 289
Art. 290
Organy administracji rządowej i samorządowej są obowiązane
współdziałać z organami Straży Granicznej, Policji, Krajowej Administracji
Skarbowej, Szefem Urzędu oraz wojewodą w zakresie dokonywania kontroli, o której
mowa w art. 289.
Art. 291
Art. 292
1. Funkcjonariusz przeprowadza kontrolę po okazaniu legitymacji
służbowej lub znaku identyfikacyjnego.
2. Pracownik przeprowadza kontrolę po podaniu imienia i nazwiska oraz
okazaniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.
3. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1) określenie podstawy prawnej do przeprowadzenia kontroli;
2) oznaczenie organu;
3) datę i miejsce jego wystawienia;
4) imię i nazwisko pracownika uprawnionego do przeprowadzenia kontroli;
5) określenie zakresu przedmiotowego kontroli;
6) datę jego ważności;
7) podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego przez nią
stanowiska.
Art. 293
W trakcie kontroli funkcjonariusz lub pracownik mogą żądać
okazania:
1) dokumentu podróży i dokumentów uprawniających cudzoziemca do pobytu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) środków finansowych przeznaczonych na pokrycie kosztów:
a) utrzymania cudzoziemca w trakcie jego pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej,
b) podróży powrotnej cudzoziemca do państwa pochodzenia lub zamieszkania,
c) tranzytu cudzoziemca przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do
państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;
3) dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania środków, o których mowa
w pkt 2, zgodnie z prawem;
4) dokumentów uprawniających cudzoziemca do wykonywania pracy, prowadzenia
działalności gospodarczej lub powierzenia wykonywania pracy;
5) dokumentów potwierdzających cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 294
1. Cudzoziemiec poddany kontroli jest obowiązany okazać
dokumenty, o których mowa w art. 293 pkt 1, 4 i 5, oraz środki finansowe albo
dokument potwierdzający możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem,
o których mowa w art. 293 pkt 2 i 3, jeżeli są wymagane.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy cudzoziemca, który przybył
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z rodziną do osoby, która
uzyskała status uchodźcy.
Art. 295
1. Funkcjonariusz lub pracownik pobiera od cudzoziemca w toku
kontroli odciski linii papilarnych w celu, o którym mowa w art. 20
ust. 1 rozporządzenia nr 767/2008.
2. Funkcjonariusz lub pracownik w celu, o którym mowa w art. 19
ust. 1 rozporządzenia nr 767/2008, może pobrać od cudzoziemca w toku kontroli
odciski linii papilarnych.
3. Funkcjonariusz lub pracownik dokonuje sprawdzenia odcisków linii
papilarnych pobranych od cudzoziemca w celu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 lub
art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 767/2008, w Wizowym Systemie Informacyjnym,
a także w inny sposób umożliwiający ustalenie tożsamości cudzoziemca lub
stwierdzenie autentyczności wizy Schengen.
Art. 296
1. Po przeprowadzeniu kontroli, w przypadku stwierdzenia, że pobyt
cudzoziemca jest:
1) niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu cudzoziemców na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobytu na tym terytorium,
funkcjonariusz lub pracownik sporządza protokół kontroli legalności pobytu
cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) zgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu cudzoziemców na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobytu na tym terytorium:
a) funkcjonariusz odnotowuje fakt przeprowadzenia kontroli w notatniku
służbowym lub sporządza notatkę służbową,
b) pracownik sporządza notatkę służbową.
2. Organ Policji, Szef Urzędu, wojewoda lub organ Krajowej Administracji
Skarbowej zawiadamia komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta
placówki Straży Granicznej właściwego do wydania decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu o stwierdzeniu, po przeprowadzeniu kontroli, że pobyt
cudzoziemca jest niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu
cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobytu na tym
terytorium.
Art. 297
1. Protokół, o którym mowa w art. 296 ust. 1 pkt 1, zawiera:
1) stopień, imię i nazwisko oraz numer legitymacji służbowej funkcjonariusza lub
imię i nazwisko pracownika oraz numer i datę wystawienia upoważnienia, nazwę
organu, który wystawił upoważnienie;
2) datę i miejsce sporządzenia protokołu;
3) datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
4) miejsce przeprowadzenia kontroli;
5) imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo kontrolowanego
cudzoziemca;
6) miejsce pobytu i adres zamieszkania cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
7) opis okoliczności uzasadniających przeprowadzenie kontroli;
8) opis skontrolowanych dokumentów z podaniem ich numeru, okresu ważności
oraz nazwy organu, który je wydał;
9) wynik kontroli;
10) podpis funkcjonariusza lub pracownika sporządzającego protokół;
11) podpis cudzoziemca lub adnotację o przyczynach jego braku;
12) imię i nazwisko oraz podpis tłumacza, w przypadku gdy brał udział
w przeprowadzaniu kontroli.
2. Kopię protokołu wydaje się cudzoziemcowi.
3. W przypadku gdy cudzoziemiec odmawia podpisania protokołu, pozostawia
mu się odpis tego protokołu podpisany przez funkcjonariusza lub pracownika.
Art. 298
Notatka służbowa, o której mowa w art. 296 ust. 1 pkt 2, zawiera:
1) datę i miejsce sporządzenia notatki;
2) datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
3) imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo kontrolowanego cudzoziemca;
4) miejsce pobytu i adres zamieszkania cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5) wynik kontroli;
6) podpis funkcjonariusza lub pracownika sporządzającego notatkę;
7) imię i nazwisko tłumacza, w przypadku gdy brał udział w przeprowadzaniu kontroli. Rozdział 2 Zobowiązanie cudzoziemca do powrotu
Art. 299
Art. 300
Art. 301
1. Przedłużenia okresu pobytu w ramach ruchu bezwizowego na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odmawia się w drodze decyzji.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór stempla potwierdzającego przedłużenie okresu pobytu w ramach ruchu
bezwizowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o 90 dni, mając na uwadze
potrzebę zapewnienia możliwości skutecznej weryfikacji przedłużenia okresu tego
pobytu.
Art. 302
Art. 303
Art. 304
Organ prowadzący postępowanie w sprawie zobowiązania
cudzoziemca do powrotu poucza cudzoziemca o możliwości złożenia wniosku
o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Art. 305
1. Postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu
zawiesza się w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia
cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej lub udzielenia mu zezwolenia, o którym
mowa w art. 176.
2. Postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza
się w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony
międzynarodowej.
Art. 306
Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wygasa z mocy
prawa, jeżeli cudzoziemiec:
1) posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej;
1a) posiada zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta
długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia,
o którym mowa w art. 176 lub art. 187 pkt 6 lub 7;
2a) otrzymał decyzję, o której mowa w art. 393b ust. 1;
3) otrzymał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony
międzynarodowej i o przekazaniu do odpowiedzialnego państwa
członkowskiego – w przypadku, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia
13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 307
1. W dniu, w którym decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu stanie się ostateczna, z mocy prawa następuje unieważnienie wizy krajowej, wygaśnięcie zezwolenia na pobyt czasowy, wygaśnięcie zezwolenia na pracę lub unieważnienie wpisu oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, o której mowa w art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. W dniu, w którym decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 12 lub 13 stanie się ostateczna, z mocy prawa następuje unieważnienie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.
Art. 308
Art. 309
Organ, który wydaje decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego cudzoziemcowi posiadającemu ochronę międzynarodową w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej ustala, za pośrednictwem Szefa Urzędu, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową w tym państwie.

Art. 309a. Organ, który wydaje decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku odmowy udzie-lenia cudzoziemcowi kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 127 lub art. 137a, albo cofnięcia jednego z tych zezwoleń cudzoziemcowi posiadającemu ochronę międzynarodową w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej ustala, za pośrednictwem Szefa Urzędu, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową w tym państwie.
Art. 310
1. Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje:
1) z urzędu – komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki
Straży Granicznej, który stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej wydanie
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
2) na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, organu Krajowej
Administracji Skarbowej, komendanta wojewódzkiego lub komendanta
powiatowego (miejskiego) Policji – komendant oddziału Straży Granicznej lub
komendant placówki Straży Granicznej, właściwy ze względu na siedzibę organu
występującego z wnioskiem albo miejsce pobytu cudzoziemca.
2. Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży
Granicznej, który stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, może przekazać dalsze prowadzenie
postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, z urzędu lub na
wniosek cudzoziemca, w drodze postanowienia, komendantowi oddziału Straży
Granicznej lub komendantowi placówki Straży Granicznej właściwemu ze względu
na miejsce pobytu cudzoziemca.
Art. 312
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) treść wniosku o wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu,
uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności i prawidłowości postępowania,
a w szczególności konieczność uzyskania informacji niezbędnych do wydania
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
2) sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu, uwzględniając zapewnienie możliwości ustalenia
podczas kontroli dokumentu podróży cudzoziemca, że decyzja ta została wydana.
Art. 314
Art. 315
Art. 316
1. Organ, wydając decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, może przedłużyć termin dobrowolnego wyjazdu, jeżeli cudzoziemiec jest obowiązany do osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej lub jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga interes Rzeczypospolitej Polskiej lub wyjątkowa sytuacja osobista cudzoziemca, wynikająca w szczególności z długości pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z łączących cudzoziemca więzi o charakterze rodzinnym i społecznym lub z potrzeby kontynuowania nauki przez małoletnie dziecko cudzoziemca. 2. Organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, może przedłużyć termin dobrowolnego wyjazdu w niej określony z powodu okoliczności, o których mowa w ust. 1, także po jej wydaniu, jednorazowo, na wniosek cudzoziemca. 3. Termin dobrowolnego wyjazdu, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może być dłuższy niż 1 rok.
Art. 317
Art. 318
Art. 319
1. Zakazy, o których mowa w art. 318, określa się na następujące okresy:
1) od 6 miesięcy do 3 lat – w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1– 3, 6–8, 10, 12, 13, 15 lub 16;
2) od 1 roku do 3 lat – w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 lub 5;
3) od 3 do 5 lat – w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 11 lub 14;
4) od 5 do 10 lat – w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 9 lub art. 329a ust. 1. 2. W przypadku gdy cudzoziemiec nie uiści należności z tytułu kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1–3, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przedłuża się z mocy prawa do dnia uiszczenia tych należności, nie więcej niż do 5 lat.
Art. 320
Art. 321
1. Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej w sprawach o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu, przedłużenie terminu dobrowolnego wyjazdu oraz cofnięcie zakazu ponownego wjazdu jest Komendant Główny Straży Granicznej. 2. Odwołanie od decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 1, wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji.
Art. 322
Pisma w sprawach o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu mogą być przekazywane z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513) lub faksu i doręczane cudzoziemcowi w formie uzyskanej w wyniku takiego przekazu.
Art. 323
1. Organ Straży Granicznej odnotowuje w dokumencie podróży cudzoziemca wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz niezwłocznie informuje o tym organ, który wystąpił z wnioskiem o jej wydanie. 2. W przypadku doręczenia decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w formie, o której mowa w art. 322, organ, który wykonuje tę decyzję, odnotowuje fakt jej wydania w dokumencie podróży cudzoziemca. 3.12) Organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, dodaje do ostatniego wpisu dotyczącego wjazdu/wyjazdu tego cudzoziemca, zarejestrowanego w EES dane, o których mowa w art. 19 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 2017/2226.
Art. 324
Organ, który wydaje decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do
powrotu:
1) pobiera od cudzoziemca odciski linii papilarnych, jeżeli nie zostały pobrane po
jego zatrzymaniu;
2) przekazuje Komendantowi Głównemu Policji obraz linii papilarnych, dane
osobowe cudzoziemca oraz informacje, które umieszcza się w rejestrze,
o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4;
3) sporządza fotografię cudzoziemca.
Art. 325
Art. 326
1. W postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu
dotyczącym cudzoziemca będącego małżonkiem obywatela polskiego albo
cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt
rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ, który
prowadzi to postępowanie, ustala, czy związek małżeński został zawarty lub istnieje
w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na
nim i wyjazdu z niego.
2. Do ustalenia, czy związek małżeński został zawarty lub istnieje w celu
obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na
nim i wyjazdu z niego, stosuje się przepisy art. 169 ust. 2, 4 i 5.
Art. 327
1. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu zapewnia cudzoziemcowi, który nie włada
w wystarczającym stopniu językiem polskim, możliwość korzystania z pomocy
tłumacza.
2. Organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu,
dokonuje w języku zrozumiałym dla cudzoziemca ustnego lub pisemnego tłumaczenia
podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy
odwołanie od decyzji.
Art. 328
Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu informuje cudzoziemca o organizacjach
pozarządowych zajmujących się udzielaniem cudzoziemcom pomocy, w tym pomocy
prawnej.
Art. 329
Art. 330
Art. 332
Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaną
małoletniemu cudzoziemcowi wykonuje się jeżeli:
1) cudzoziemiec ten ma w państwie, do którego został zobowiązany powrócić,
zapewnioną opiekę rodziców, innych osób pełnoletnich lub instytucji
opiekuńczych, zgodnie ze standardami określonymi w Konwencji o prawach
dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia
20 listopada 1989 r.;
2) powrót odbywa się pod opieką przedstawiciela ustawowego lub cudzoziemca
tego przekaże się jego przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi
właściwych władz państwa, do którego nastąpi powrót.
Art. 333
Art. 334
Art. 335
Art. 336
Art. 337
Art. 338
Art. 339
1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowy sposób obliczania kosztów związanych z doprowadzeniem
cudzoziemca do granicy lub do portu lotniczego albo morskiego państwa, do
którego zostaje doprowadzony;
2) wysokość zryczałtowanych dziennych kosztów pobytu cudzoziemca w:
a) pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych,
b) strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców.
2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw
wewnętrznych uwzględni rodzaj środka transportu użytego do przymusowego
wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub decyzji, o której
mowa w art. 303a ust. 1, liczbę osób doprowadzających cudzoziemca do granicy lub
do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony,
długość trasy przejazdu, a także koszty wyżywienia i zakwaterowania cudzoziemca
w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych oraz strzeżonym ośrodku lub
areszcie dla cudzoziemców.
Art. 340
Organ, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości kosztów, o których
mowa w art. 336 ust. 1, może zmienić tę decyzję, jeżeli koszty te uległy zmianie po
wydaniu decyzji. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Art. 341
1. Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej w sprawach o ustalenie wysokości kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, lub w sprawach zmiany decyzji o ustaleniu wysokości kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, jest Komendant Główny Straży Granicznej. 2. Odwołanie od decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 1, wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji.
Art. 342
1. Należności z tytułu kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, podlegają, z zastrzeżeniem art. 343–345, egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 i 620). 2. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia. 3. Organ Straży Granicznej, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, nie wystawia tytułu wykonawczego, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że:
1) egzekucja byłaby bezskuteczna;
2) w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tych kosztów, w szczególności gdy cudzoziemiec nie posiada majątku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Organ Straży Granicznej, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, niezwłocznie wystawia tytuł wykonawczy, jeżeli okoliczności, o których mowa w ust. 3, uległy zmianie.
Art. 343
Art. 344
1. Potrącenia należności z tytułu kosztów, o których mowa w art. 336
ust. 1, dokonuje organ Straży Granicznej, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości
tych kosztów.
2. (uchylony)
3. Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie do
Komendanta Głównego Straży Granicznej.
4. W przypadku zdeponowania środków pieniężnych w walucie obcej potrąceniu
podlega kwota należności pieniężnych ustalona według średniego kursu tej waluty
ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania
postanowienia, o którym mowa w ust. 3.
Art. 345
1. Należności z tytułu kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1,
mogą być również potrącane z zabezpieczenia pieniężnego, o którym mowa w art.
398 ust. 2 pkt 2. Do potrącenia stosuje się przepis art. 344.
2. Zabezpieczenie pieniężne w kwocie do wysokości kosztów ustalonych
w decyzji, o której mowa w art. 336 ust. 2, nie podlega zwrotowi, jeżeli cudzoziemiec nie uiścił należności z tytułu tych kosztów do czasu wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
Art. 347
Art. 348
Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów
humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do
powrotu:
1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r.:
a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa
osobistego lub
b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu
traktowaniu albo karaniu, lub
c) mógłby być zmuszony do pracy, lub
d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być
ukarany bez podstawy prawnej, lub
2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu
przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,
sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub
3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej
przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.,
w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.
Art. 349
1. Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zgody na pobyt ze
względów humanitarnych, jeżeli istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że:
1) popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię
przeciwko ludzkości, w rozumieniu prawa międzynarodowego, lub
2) jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych
określonymi w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych, lub
3) popełnił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zbrodnię lub popełnił poza tym
terytorium czyn, który jest zbrodnią według prawa polskiego, lub
4) stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony
bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub
5) podżegał albo w inny sposób brał udział w popełnieniu zbrodni lub czynów,
o których mowa w pkt 1–3.
2. Cudzoziemcowi, który przed przybyciem na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej popełnił inny niż określony w pkt 1–3 czyn, który według prawa polskiego
jest przestępstwem zagrożonym karą pozbawienia wolności, można odmówić
udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, jeżeli opuścił on kraj
pochodzenia wyłącznie w celu uniknięcia kary.
Art. 350
1. Cudzoziemcowi cofa się zgodę na pobyt ze względów
humanitarnych, w przypadku gdy:
1) okoliczności, z powodu których zgoda została udzielona, przestały istnieć lub
zmieniły się w taki sposób, że zgoda nie jest już wymagana, lub
2) okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia zgody powstały po jej
udzieleniu, lub
3) wyjdzie na jaw, że cudzoziemiec zataił informacje lub dokumenty albo
przedstawił fałszywe informacje lub dokumenty o istotnym znaczeniu dla
udzielenia zgody, lub
4) cudzoziemiec opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
5) cudzoziemiec powrócił do kraju pochodzenia.
2. Cudzoziemcowi można cofnąć zgodę na pobyt ze względów humanitarnych,
jeżeli po jej udzieleniu wyjdą na jaw okoliczności, o których mowa w art. 349 ust. 2.
Art. 351
Zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:
1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r.:
a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa
osobistego lub
b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu
traktowaniu albo karaniu, lub
c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub
d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być
ukarany bez podstawy prawnej
– w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na
pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub
2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do
przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od
cudzoziemca, lub
3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne
na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra
Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca.
Art. 352
Udzielenia zgody na pobyt tolerowany odmawia się cudzoziemcowi
w przypadkach, o których mowa w art. 351 pkt 2 lub 3, jeżeli jego pobyt na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności lub
bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Art. 353
Zgodę na pobyt tolerowany cofa się, w drodze decyzji, gdy:
1) ustanie przyczyna udzielenia zgody, lub
2) cudzoziemiec opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3) dalszy pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie dla obronności lub
bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego – w przypadku zgody na pobyt tolerowany udzielonej na podstawie art. 351 pkt 2 lub 3, lub
4) cudzoziemiec uchyla się od nałożonych na niego w decyzji o udzieleniu zgody
obowiązków, o których mowa w art. 358 – w przypadku zgody na pobyt
tolerowany udzielonej na podstawie art. 351 pkt 2 lub 3.
Art. 354
1. Decyzja o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów
humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany wygasa z mocy prawa z dniem:
1) nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub
2) nabycia przez niego obywatelstwa polskiego, lub
3) pisemnego zawiadomienia przez niego organu Straży Granicznej o zrzeczeniu
się prawa do korzystania odpowiednio ze zgody na pobyt ze względów
humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, lub
4) uzyskania przez niego zezwolenia na pobyt stały.
2. Decyzja o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany wygasa
także z mocy prawa z dniem udzielenia mu zgody na pobyt ze względów
humanitarnych.
Art. 355
1. W sprawach, o których mowa w art. 348 i art. 351, organami właściwymi są komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej. 2. Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest Komendant Główny Straży Granicznej. 3. Odwołanie od decyzji w sprawach, o których mowa w art. 348 i art. 351, wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji.
Art. 356
Art. 357
1. W sprawie cofnięcia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany właściwy jest komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który udzielił zgody, a w przypadku gdy zgody udzielił Komendant Główny Straży Granicznej – organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. 2. Postępowanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. W przypadku gdy pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, wniosek o wszczęcie postępowania może złożyć komendant wojewódzki Policji lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. 3. Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, jest Komendant Główny Straży Granicznej. 4. Odwołanie od decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji.
Art. 358
W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany
zobowiązuje się cudzoziemca do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do
komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej,
wskazanego w decyzji lub właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu
cudzoziemca oraz do informowania go o każdej zmianie swojego miejsca
zamieszkania.
Art. 359
Art. 360
Tranzyt drogą powietrzną może być przeprowadzony po uzyskaniu zezwolenia na taki tranzyt, udzielonego przez organ centralny innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, chyba że co innego wynika z umów między- narodowych.
Art. 361
W przypadku gdy organ centralny innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej nie udzieli zezwolenia na tranzyt w odpowiedzi na wniosek złożony
w trybie art. 365 ust. 2:
1) w ciągu 2 dni od przekazania wniosku centralnemu organowi innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej lub
2) w ciągu 48 godzin po upływie terminu, o którym mowa w pkt 1, jeżeli termin na
rozpatrzenie wniosku został przedłużony przez centralny organ innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej
– tranzyt może rozpocząć się na podstawie notyfikacji Komendanta Głównego Straży
Granicznej.
Art. 362
Postępowanie w sprawie udzielenia przez centralny organ innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej zezwolenia na tranzyt cudzoziemca drogą
powietrzną przez obszar portu lotniczego tego państwa wszczyna się w celu
wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku gdy
doprowadzenie go do portu lotniczego państwa przeznaczenia nie jest możliwe
z wykorzystaniem bezpośredniego połączenia lotniczego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 363
W uzasadnionych przypadkach wnioskiem o udzielenie zezwolenia na
tranzyt drogą powietrzną można objąć również osoby odpowiedzialne za cudzoziemca
podczas tego tranzytu, w tym osoby sprawujące nad nim opiekę medyczną i tłumaczy,
zwane dalej „eskortą”.
Art. 364
Cudzoziemcowi, który opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
w związku z przeprowadzaniem tranzytu drogą powietrzną, zezwala się na ponowny
wjazd na to terytorium, gdy:
1) centralny organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej cofnął
zezwolenie na tranzyt drogą powietrzną lub
2) centralny organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej odmówił
zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną, a tranzyt rozpoczął się na podstawie
notyfikacji Komendanta Głównego Straży Granicznej, lub
3) podczas tranzytu drogą powietrzną cudzoziemiec wjechał bez zezwolenia na
terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którego obszarze
znajduje się port lotniczy, przez który jest przeprowadzany tranzyt, lub
4) przymusowe wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub
wejście cudzoziemca na pokład statku powietrznego okazało się bezskuteczne,
lub
5) przeprowadzenie tranzytu jest niemożliwe z innego powodu.
Art. 365
1. Postępowanie, o którym mowa w art. 362, wszczyna się na wniosek
Komendanta Głównego Straży Granicznej.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do centralnego organu innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane cudzoziemca lub informacje,
o których mowa w art. 13.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór formularza wniosku, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność
zapewnienia prawidłowego i sprawnego przeprowadzenia tranzytu drogą powietrzną
oraz konieczność zachowania wymogów bezpieczeństwa podczas doprowadzania
cudzoziemca do portu lotniczego państwa przeznaczenia.
Art. 366
1. Komendant Główny Straży Granicznej doręcza wniosek
o udzielenie zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną centralnemu organowi innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej co najmniej na 48 godzin przed
rozpoczęciem takiego tranzytu.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w szczególnie pilnych przypadkach.
Art. 367
1. Komendant Główny Straży Granicznej uzgadnia z centralnym
organem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zakres pomocy udzielanej
przez ten organ podczas przeprowadzania tranzytu drogą powietrzną i sposób jego przeprowadzania. Tranzyt drogą powietrzną przeprowadza się w czasie nie dłuższym niż 24 godziny.
2. W przypadku gdy tranzytu drogą powietrzną nie można zakończyć w terminie,
o którym mowa w ust. 1, Komendant Główny Straży Granicznej może uzgodnić
z organem centralnym innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
przedłużenie tego terminu o kolejne 48 godzin.
Art. 368
1. Budżet państwa ponosi koszty:
1) ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) pomocy udzielonej przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej
w związku z przeprowadzeniem tranzytu drogą powietrzną przez jego
terytorium.
2. Koszty, o których mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa z części,
której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków
będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 369
Jeżeli wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest niemożliwe
z wykorzystaniem bezpośredniego połączenia lotniczego do państwa przeznaczenia,
Komendant Główny Straży Granicznej, na wniosek centralnego organu tego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, udziela zezwolenia na tranzyt cudzoziemca drogą
powietrzną przez obszar polskiego lotniska w celu wykonania tej decyzji.
Art. 370
1. Komendant Główny Straży Granicznej może odmówić udzielenia
zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną, gdy:
1) cudzoziemiec jest oskarżony w Rzeczypospolitej Polskiej o popełnienie
przestępstwa lub jest poszukiwany w celu wykonania wyroku lub
2) tranzyt cudzoziemca przez terytorium innych państw lub przyjęcie cudzoziemca
przez państwo, do którego cudzoziemiec powraca, jest niemożliwe, lub
3) wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wymaga zmiany
lotniska na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
4) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony
bezpieczeństwa i porządku publicznego lub zdrowia publicznego lub jest to
niezbędne z punktu widzenia stosunków międzynarodowych państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, lub
5) udzielenie pomocy innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej
w przeprowadzeniu tranzytu jest niemożliwe.
2. Komendant Główny Straży Granicznej może cofnąć zezwolenie na tranzyt
drogą powietrzną, jeżeli po jego udzieleniu ujawnią się okoliczności, o których mowa
w ust. 1.
Art. 371
Do tranzytu cudzoziemca drogą powietrzną przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępo- waniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685 oraz z 2025 r. poz. 769).
Art. 372
W trakcie przeprowadzania tranzytu drogą powietrzną funkcjonariusze innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej należący do eskorty, w przypadku:
1) zagrożenia bezpośrednim i bezprawnym zamachem na życie, zdrowie lub wolność funkcjonariusza,
2) bezpośredniego i poważnego zagrożenia, że cudzoziemiec podejmie ucieczkę, okaleczy siebie lub osoby trzecie lub zniszczy mienie, w sytuacji gdy brak jest funkcjonariuszy Straży Granicznej lub Policji albo w celu ich wsparcia
– są uprawnieni do noszenia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2, 7, pkt 12 lit. a i d oraz pkt 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2025 r. poz. 555 i 820), oraz do użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 7, pkt 12 lit. a i d oraz pkt 13 tej ustawy, odpowiednio na zasadach dotyczących funkcjonariuszy Straży Granicznej.
Art. 373
1. Komendant Główny Straży Granicznej zawiadamia centralny organ
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o udzieleniu lub odmowie
udzielenia zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną w terminie 48 godzin od
otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 369.
2. W uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 1, można
przedłużyć o kolejne 48 godzin.
Art. 374
Komendant Główny Straży Granicznej zawiadamia centralny organ
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o:
1) odmowie udzielenia zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną lub cofnięciu tego
zezwolenia;
2) najbliższym terminie, w którym przeprowadzenie tranzytu drogą powietrzną
będzie możliwe – w przypadku odmowy udzielenia zezwolenia na tranzyt drogą
powietrzną lub cofnięcia tego zezwolenia ze względu na brak możliwości
udzielenia pomocy innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej
w przeprowadzaniu tranzytu.
Art. 375
Komendant Główny Straży Granicznej, na wniosek centralnego organu
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, może udzielić pomocy
w tranzycie drogą powietrzną przez obszar polskiego lotniska, polegającej
w szczególności na:
1) przejęciu cudzoziemca z pokładu statku powietrznego i konwojowaniu go na
obszarze lotniska lub
2) zapewnieniu cudzoziemcowi oraz jego eskorcie niezbędnej opieki medycznej
oraz wyżywienia, lub
3) odbiorze, przechowywaniu i przekazywaniu dokumentów podróży cudzoziemca,
lub
4) powiadamianiu centralnego organu innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej o miejscu i czasie odlotu cudzoziemca, jeżeli tranzyt odbywa się
bez eskorty, lub
5) przekazywaniu centralnemu organowi innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej istotnych informacji dotyczących przeprowadzania tranzytu, lub
6) zapewnieniu cudzoziemcowi zakwaterowania w czasie przeprowadzania
tranzytu, lub
7) przeciwdziałaniu próbom uniemożliwienia przeprowadzenia tranzytu
podejmowanym przez cudzoziemca.
Art. 376
Art. 377
W trakcie przeprowadzania tranzytu drogą powietrzną przez obszar
polskiego lotniska funkcjonariusze innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
należący do eskorty:
1) posiadają zezwolenie na przeprowadzanie tranzytu drogą powietrzną lub
notyfikację;
2) posiadają legitymację służbową;
3) noszą ubranie cywilne;
4) są nieuzbrojeni.
Art. 378
Po zakończeniu tranzytu drogą powietrzną przez obszar polskiego
lotniska Komendant Główny Straży Granicznej występuje do centralnego organu
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o pokrycie kosztów udzielonej
pomocy.
Art. 379
Komendant Główny Straży Granicznej wyznacza punkty kontaktowe, z którymi funkcjonariusze innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w trakcie przeprowadzania tranzytu drogą powietrzną mogą współpracować w zakresie wymiany informacji dotyczących przeprowadzania tego tranzytu. Rozdział 5 Wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
Art. 380
Ostateczną decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaną
przez organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej stosującego dyrektywę
Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji
o wydalaniu obywateli państw trzecich, zwanego dalej „wydającym państwem
członkowskim”, wykonują organy Straży Granicznej obowiązane do jej wykonania
w związku z:
1) poważnym i aktualnym zagrożeniem dla porządku publicznego lub
bezpieczeństwa narodowego wydającego państwa członkowskiego
w przypadkach:
a) skazania cudzoziemca przez to państwo za przestępstwo zagrożone karą co
najmniej 1 roku pozbawienia wolności lub
b) uzasadnionego podejrzenia popełnienia lub zamiaru popełnienia przez
cudzoziemca przestępstwa zagrożonego karą co najmniej 1 roku
pozbawienia wolności na terytorium wydającego państwa członkowskiego,
lub
2) naruszeniem przepisów prawa wydającego państwa członkowskiego
dotyczących wjazdu cudzoziemców na jego terytorium lub ich pobytu na tym
terytorium.
Art. 381
Wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego powoduje unieważnienie z mocy prawa wizy krajowej, zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego lub wpisu oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, o której mowa w art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub wygaśnięcie z mocy prawa zezwolenia na pracę.
Art. 382
Do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez
organ wydającego państwa członkowskiego małoletniemu cudzoziemcowi stosuje się
przepis art. 332.
Art. 383
Jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana przez
organ wydającego państwa członkowskiego dotyczy cudzoziemca posiadającego
zezwolenie na pobyt czasowy, zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt
rezydenta długoterminowego UE, Komendant Główny Straży Granicznej występuje
do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca z wnioskiem
o ustalenie, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia tego zezwolenia.
Art. 384
Komendant Główny Straży Granicznej przeprowadza za
pośrednictwem Biura SIRENE, o którym mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 sierpnia
2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen
oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, lub z wykorzystaniem innych dostępnych
środków współpracy i wymiany informacji konsultacje z właściwym organem:
1) wydającego państwa członkowskiego – w celu potwierdzenia, że decyzja
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jest w dalszym ciągu wykonalna;
2) państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które udzieliło zezwolenia
pobytowego cudzoziemcowi zobowiązanemu do powrotu – w celu ustalenia, czy
zachodzą przesłanki do cofnięcia cudzoziemcowi tego zezwolenia.
Art. 385
Do wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego stosuje się przepisy
art. 360–379 i art. 394–427.
Art. 386
Art. 387
Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaną przez organ wydającego państwa członkowskiego cudzoziemcowi lub członkom rodziny cudzoziemca, którzy posiadają uprawnienie do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia Republiki Tureckiej i EWG z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju Stowarzyszenia, która to Rada została powołana na podstawie Układu usta- nawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r., można wykonać tylko wtedy, gdy zachodzą wszystkie przesłanki do wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczy- pospolitej Polskiej określone w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
Art. 388
Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana przez organ
wydającego państwa członkowskiego podlega przymusowemu wykonaniu przez
doprowadzenie cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego
państwa, do którego zostaje doprowadzony.
Art. 389
1. Cudzoziemca doprowadza:
1) do granicy – komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki
Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;
2) od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje
doprowadzony – Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału
Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym cudzoziemiec
będzie przekraczał granicę.
2. Komendant Główny Straży Granicznej informuje organ wydającego państwa
członkowskiego o opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1.
Art. 390
Komendant placówki Straży Granicznej informuje niezwłocznie organ
wydającego państwa członkowskiego o opuszczeniu przez cudzoziemca terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 391
1. Koszty wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego ponosi cudzoziemiec.
2. Jeżeli cudzoziemiec nie uiści należności z tytułu kosztów, o których mowa
w ust. 1, Komendant Główny Straży Granicznej występuje z wnioskiem o zwrot tych
kosztów do organu wydającego państwa członkowskiego.
3. Do czasu uiszczenia przez cudzoziemca należności z tytułu kosztów,
o których mowa w ust. 1, lub ich zwrotu przez wydające państwo członkowskie koszty
te pokrywane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister
właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Komendanta
Głównego Straży Granicznej.
4. Koszty wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej
przez komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży
Granicznej poniesione przez organy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji
Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 392
Do wniosku o zwrot kosztów, o których mowa w art. 391 ust. 1, oraz
do ich zwrotu w przypadku ich poniesienia przez organy innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej stosuje się przepisy decyzji Rady z dnia 23 lutego
2004 r. określającej kryteria oraz uzgodnienia praktyczne dotyczące rekompensaty
dysproporcji finansowych wynikających ze stosowania dyrektywy 2001/40/WE
w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich
(Dz. Urz. WE L 60 z 27.02.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,
rozdz. 1, t. 5, str. 25).
Art. 393
Art. 394
Art. 395
1. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do zatrzymania cudzoziemca stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 46 i 304), zwanej dalej „Kodeksem postępowania karnego”. 2. Przepisu art. 248 § 3 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się do zatrzymania cudzoziemca, jeżeli uchyla się on od wykonania obowiązków określonych w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz gdy zaszła jedna z przesłanek do przymusowego wykonania tej decyzji, o których mowa w art. 329 ust. 1 lub 2.
Art. 396
1. W przypadku zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej
doprowadzenie cudzoziemca do aresztu dla cudzoziemców lub uniemożliwiającej
przyjęcie go tam, cudzoziemiec może być umieszczony do czasu usunięcia tej
przeszkody w wydzielonym pomieszczeniu Straży Granicznej lub Policji
przeznaczonym dla osób zatrzymanych.
2. Wobec cudzoziemca umieszczonego w pomieszczeniu, o którym mowa
w ust. 1, stosuje się przepisy rozdziału 2 w zakresie, w jakim dotyczą one pobytu
w areszcie dla cudzoziemców.
Art. 397
Art. 398
Art. 399
1. Areszt dla cudzoziemców stosuje się w przypadkach, o których
mowa w art. 398a, gdy istnieje ryzyko, że cudzoziemiec nie podporządkuje się
zasadom pobytu obowiązującym w strzeżonym ośrodku.
2. Areszt dla cudzoziemców wykonuje się w pomieszczeniach strzeżonych
ośrodków lub w pomieszczeniach Straży Granicznej przeznaczonych dla osób
zatrzymanych.
Art. 400
Art. 401
Art. 402
1. Sąd, wydając postanowienie o umieszczeniu cudzoziemca
w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec niego aresztu dla cudzoziemców,
podejmuje niezbędne czynności w celu ochrony mienia cudzoziemca oraz zawiadamia
o wydanym postanowieniu:
1) właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub właściwy urząd konsularny –
za zgodą cudzoziemca, którego postanowienie dotyczy;
2) sąd opiekuńczy, jeżeli zachodzi potrzeba ustanowienia opieki nad małoletnimi
pozostającymi pod opieką cudzoziemca;
3) organ opieki społecznej, jeżeli zachodzi potrzeba otoczenia opieką osoby
niedołężnej lub chorej, którą cudzoziemiec się opiekował;
4) osobę wskazaną przez cudzoziemca.
2. Sąd powiadamia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o podjętych
czynnościach i wydanych zarządzeniach oraz o przysługujących cudzoziemcowi
prawach w postępowaniu przed sądem.
Art. 403
Art. 404
Do postępowania w sprawie umieszczenia cudzoziemca w strzeżonym
ośrodku, zastosowania wobec niego aresztu dla cudzoziemców, przedłużenia okresu
pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców oraz
zwolnienia cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, z tym że czynności
zastrzeżone dla prokuratora może wykonywać funkcjonariusz Straży Granicznej.
Art. 405
1. W areszcie dla cudzoziemców może przebywać kobieta do 4.
miesiąca ciąży.
2. Organ Straży Granicznej, któremu podlega areszt dla cudzoziemców,
występuje do sądu z wnioskiem o umieszczenie w strzeżonym ośrodku kobiety
w ciąży przebywającej w areszcie przed upływem 3. miesiąca jej ciąży.
Art. 406
Art. 407
1. Cudzoziemcowi przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie
oraz zadośćuczynienie w przypadku niesłusznego zatrzymania lub niesłusznego umieszczenia go w strzeżonym ośrodku lub zastosowania wobec niego aresztu dla cudzoziemców.
2. Postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na
podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących odszkodowania za
niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie.
Art. 408
Funkcjonowanie strzeżonych ośrodków oraz aresztów dla
cudzoziemców jest finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest
minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji
Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 409
1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i likwiduje strzeżone ośrodki, określa organ Straży Granicznej, któremu dany ośrodek ma podlegać, oraz może wskazać okres niezbędny na zorganizowanie tego ośrodka, mając na względzie istniejące w tym zakresie potrzeby. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze zarządzenia, wyznacza pomieszczenia, w których wykonuje się areszt dla cudzoziemców, uwzględniając racjonalne wykorzystanie tych pomieszczeń. Rozdział 2 Pobyt cudzoziemców w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców
Art. 410
1. Przyjęcie cudzoziemca do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla
cudzoziemców następuje na podstawie postanowienia sądu o umieszczeniu
cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec cudzoziemca aresztu
dla cudzoziemców.
2. Cudzoziemiec jest obowiązany przekazać do depozytu strzeżonego ośrodka
lub aresztu dla cudzoziemców:
1) dokumenty potwierdzające jego tożsamość, pieniądze i przedmioty wartościowe;
2) urządzenia techniczne służące do rejestrowania obrazu;
3) przedmioty, które mogą stanowić zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa
w ośrodku lub areszcie.
3. Cudzoziemiec przy przyjęciu do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla
cudzoziemców jest obowiązany przekazać do depozytu także przedmioty, których wymiary lub ilość ograniczają powierzchnię pokoju dla cudzoziemców lub celi mieszkalnej.
Art. 411
Cudzoziemca przyjmowanego do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla
cudzoziemców poucza się w zrozumiałym dla niego języku o przysługujących mu
prawach i o obowiązkach oraz zapoznaje się z przepisami regulującymi pobyt
w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców. Fakt pouczenia cudzoziemiec
potwierdza własnoręcznym podpisem.
Art. 412
1. Cudzoziemiec przy przyjęciu do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla
cudzoziemców i podczas pobytu w ośrodku lub areszcie podlega kontroli osobistej na
zasadach określonych w art. 11aa ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży
Granicznej.
2. (uchylony)
3. Znalezione w czasie kontroli osobistej przedmioty, których cudzoziemiec nie
może posiadać w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców, podlegają
zatrzymaniu. Przedmioty, których właściciela ustalono, przekazuje się do depozytu
albo przesyła na koszt cudzoziemca do wskazanej przez niego osoby, instytucji lub
organizacji. W uzasadnionym przypadku przedmioty te mogą być przesłane na koszt
strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców.
Art. 413
1. Cudzoziemca przyjętego do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców poddaje się niezwłocznie badaniu lekarskiemu oraz w miarę potrzeby zabiegom sanitarnym. 2. Lekarz przeprowadzający badanie, o którym mowa w ust. 1, oraz sprawujący opiekę medyczną nad cudzoziemcami w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców prowadzi dokumentację medyczną na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581). 3. Koszty badań, o których mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 414
1. Cudzoziemca przyjętego do strzeżonego ośrodka umieszcza się
w pokoju dla cudzoziemców, a cudzoziemca przyjętego do aresztu dla cudzoziemców
– w celi mieszkalnej.
2. Cudzoziemców odmiennej płci umieszcza się oddzielnie.
3. Cudzoziemcowi umieszczonemu w strzeżonym ośrodku wraz z członkami
jego rodziny lub z małoletnim pozostającym pod jego opieką zapewnia się wspólny
pokój dla cudzoziemców.
4. Małoletniego cudzoziemca przebywającego w strzeżonym ośrodku bez
opiekuna umieszcza się w wyodrębnionej części ośrodka.
5. Cudzoziemców, którzy oświadczą, że są osobami sobie najbliższymi,
umieszcza się, na ich pisemny wniosek, w miarę możliwości w jednym pokoju dla
cudzoziemców.
Art. 415
Art. 416
Art. 417
1. Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie dla cudzoziemców otrzymuje świadczenia zdrowotne, leki, artykuły sanitarne oraz posiłki i napoje. 2. Cudzoziemiec otrzymuje świadczenia zdrowotne, leki i artykuły sanitarne na zasadach określonych w art. 115 § 1a–8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2025 r. poz. 911), zwanej dalej „Kodeksem karnym wykonawczym”, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 115 § 9 i 10 tej ustawy.
Art. 418
W celu zapewnienia bezpieczeństwa cudzoziemcom, w strzeżonym
ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców można prowadzić obserwację pomieszczeń
i rejestrować z nich obraz, przy użyciu środków technicznych, na zasadach
określonych w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej.
Art. 419
Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie dla cudzoziemców jest obowiązany:
1) przestrzegać regulaminu pobytu w ośrodku lub areszcie;
2) wykonywać polecenia administracji ośrodka lub funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie;
3) przestrzegać ciszy nocnej w godzinach od 2200 do 700, a w dni świąteczne do godziny 800;
4) przestrzegać zasad współżycia społecznego;
5) dbać o higienę osobistą i utrzymywać w czystości pomieszczenia, z których korzysta;
6) korzystać z wyposażenia ośrodka lub aresztu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem;
7) w przypadku wystąpienia objawów choroby niezwłocznie powiadomić o tym administrację ośrodka albo funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie;
8) w przypadku groźnego w skutkach zdarzenia niezwłocznie powiadomić o tym administrację ośrodka albo funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie.
Art. 420
Art. 421
Art. 422
Decyzja o ukaraniu cudzoziemca karą dyscyplinarną zawiera:
1) oznaczenie organu wydającego decyzję;
2) datę wydania decyzji;
3) imię i nazwisko cudzoziemca;
4) podstawę prawną wymierzenia kary dyscyplinarnej;
5) rodzaj nałożonej kary dyscyplinarnej;
6) opis naruszenia przez cudzoziemca nakazów i zakazów wynikających
z niniejszej ustawy;
7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego komendanta
oddziału Straży Granicznej albo komendanta placówki Straży Granicznej albo
upoważnionego przez niego funkcjonariusza.
Art. 423
W postępowaniu w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej stosuje
się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego.
Art. 424
1. Jeżeli życiu cudzoziemca zagraża poważne niebezpieczeństwo,
będące następstwem odmawiania przez niego przyjmowania posiłków, co zostanie
stwierdzone przez co najmniej 2 lekarzy, cudzoziemca można poddać koniecznemu
zabiegowi lekarskiemu, w tym zabiegowi chirurgicznemu, nawet bez jego zgody.
2. W przypadku braku zgody cudzoziemca na przeprowadzenie zabiegu
lekarskiego o poddaniu cudzoziemca takiemu zabiegowi postanawia sąd rejonowy
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, na wniosek organu Straży
Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,
w którym cudzoziemiec przebywa.
3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, sąd określa sposób i miejsce
dokonania zabiegu lekarskiego.
4. W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia cudzoziemca o konieczności
dokonania zabiegu lekarskiego decyduje lekarz.
Art. 425
Art. 426
Art. 427
Art. 428
Art. 429
Art. 430
Art. 431
Art. 432
Art. 433
Zasady prowadzenia rejestrów, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. l, oraz zasady udostępniania danych zawartych w tych rejestrach określają odrębne przepisy. Rozdział 2 Wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany
Art. 434
Wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest niepożądany, zwany dalej „wykazem”, prowadzi Szef Urzędu.
Art. 435
Art. 436
Art. 437
1. Obowiązywanie wpisu do wykazu zawiesza się, jeżeli:
1) cudzoziemiec posiada zgodę na pobyt tolerowany udzieloną na podstawie
art. 351 pkt 2 lub
2) cudzoziemcowi udzielono ochrony czasowej, lub
3) zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji będącej
podstawą umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie, lub
4) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub
5) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 330 ust. 1 pkt 1, 2 lub 4.
1a. W przypadku gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 330 ust. 1
pkt 1, obowiązywania wpisu do wykazu nie zawiesza się, jeżeli postępowanie
w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej zostało wszczęte wskutek złożenia
przez cudzoziemca kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.
2. Obowiązywanie wpisu do wykazu zawiesza się do dnia, w którym ustaną
okoliczności uzasadniające to zawieszenie.
3. Zawieszenie obowiązywania wpisu do wykazu przerywa okres
obowiązywania wpisu.
Art. 438
Art. 439
1. W wykazie umieszcza się informację o podstawie prawnej i faktycznej wpisu oraz następujące dane cudzoziemca:
1) imię (imiona) i nazwisko, a także inne imiona i nazwiska, jeżeli cudzoziemiec ich używa bądź używał;
2) nazwisko rodowe;
3) imiona rodziców i nazwisko rodowe matki;
4) datę i miejsce urodzenia;
5) płeć;
6) obywatelstwo (obywatelstwa);
7) miejsce zamieszkania;
8) serię i numer dokumentu podróży lub dokumentu tożsamości. 2. W wykazie można umieścić również:
1) inne dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w szczególności fotografię cudzoziemca oraz obraz linii papilarnych, lub
2) kopię dokumentu podróży cudzoziemca, lub
3) kopię dokumentu tożsamości cudzoziemca.
Art. 440
Art. 441
1. Prokurator lub organy administracji rządowej przekazują Szefowi Urzędu posiadane informacje o okolicznościach uzasadniających umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie lub wydanie decyzji, o której mowa w art. 440a ust. 1, lub o okolicznościach uzasadniających usunięcie tych danych z wykazu lub zawieszenie lub przedłużenie okresu obowiązywania wpisu wraz z posiadaną fotografią cudzoziemca. Prokurator lub organy administracji rządowej mogą prze- kazać również obraz linii papilarnych cudzoziemca oraz kopię jego dokumentu podróży lub dokumentu tożsamości. 2. Organ, który wydał decyzję lub postanowienie, na podstawie których:
1) umieszcza się dane cudzoziemca w wykazie albo
2) zawiesza się obowiązywanie wpisu, albo
3) usuwa się dane cudzoziemca z wykazu
– przekazuje Szefowi Urzędu tę decyzję lub to postanowienie, gdy staną się ostateczne, chyba że podlegają natychmiastowemu wykonaniu lub doszło do wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w przypadku, o którym mowa w art. 438 ust. 5, wraz z posiadaną fotografią cudzoziemca. Organ ten może przekazać również obraz linii papilarnych cudzoziemca oraz kopię jego dokumentu podróży lub dokumentu tożsamości.
Art. 442
1. Sąd, który skazał cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności, przekazuje Szefowi Urzędu odpis prawomocnego wyroku w tej sprawie, a także odpis orzeczenia zmieniającego ten wyrok. 2. Sąd, który skazał cudzoziemca na podstawie wyroku, o którym mowa w ust. 1, na karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przekazuje Szefowi Urzędu odpis tego wyroku. 3. Sąd, który orzekł w sprawie warunkowego przedterminowego zwolnienia cudzoziemca z odbywania kary pozbawienia wolności, przekazuje Szefowi Urzędu odpis orzeczenia w tej sprawie. 4. Sąd, o którym mowa w ust. 1, przekazuje Szefowi Urzędu informację o uiszczeniu kary grzywny, jeżeli taka kara została orzeczona. 5. Sąd, o którym mowa w ust. 1 i 2, przekazuje Szefowi Urzędu kopie dokumentów potwierdzających tożsamość cudzoziemca, jeżeli sąd posiada te dokumenty. Sąd może przekazać Szefowi Urzędu również fotografię cudzoziemca oraz obraz jego linii papilarnych.
Art. 443
Art. 444
Art. 446
1. Cudzoziemiec składa wniosek, o którym mowa w art. 444 ust. 1, na
formularzu zawierającym:
1) dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;
2) poprzednie imię (imiona) cudzoziemca;
3) serię i numer dokumentu podróży cudzoziemca;
4) adres zamieszkania cudzoziemca;
5) adres do korespondencji cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
lub adres jego pełnomocnika;
6) uzasadnienie wniosku w przypadkach, o których mowa w art. 444 ust. 1 pkt 2
i 3.
2. Szef Urzędu rozpatruje wniosek, o którym mowa w art. 444 ust. 1, w terminie
30 dni od dnia jego otrzymania.
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór formularza wniosku, o którym mowa w art. 444 ust. 1, uwzględniając potrzebę
zamieszczenia danych cudzoziemca w zakresie, w jakim są one niezbędne do
rozpatrzenia tego wniosku, a także konieczność zapewnienia sprawności
postępowania w tej sprawie.
Art. 447
1. Cudzoziemiec ma prawo wglądu do dokumentów dotyczących umieszczenia jego danych w wykazie lub Systemie Informacyjnym Schengen. 2. Prawo, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje cudzoziemcowi, gdy jego dane są umieszczone w wykazie w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 435 ust. 1 pkt 4 lub 4a. 3. Wgląd do dokumentów dotyczących umieszczenia danych w wykazie jest cudzoziemcowi zapewniany w siedzibie Urzędu. 4. Do przeglądania dokumentów dotyczących umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie nie stosuje się przepisu art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 448
Art. 449
Art. 450
Art. 451
1. Dane zgromadzone w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 449 ust. 2 pkt 1–6, 8–12 i 16, mogą być udostępniane podmiotom zagranicznym w celu wypełnienia postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, a także wykonania aktu prawa stanowionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem. 2. Tryb i sposób udostępniania danych zgromadzonych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 449 ust. 2 pkt 1–6, 8–12 i 16, podmiotom, o których mowa w ust. 1, określają ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, akty prawa stanowionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem, lub porozumienia zawarte pomiędzy właściwymi ministrami państw członkowskich Unii Europejskiej.
Art. 452
Art. 453
Art. 454
Art. 455
Art. 456
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w działaniu krajowego
zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców lub jego
zabezpieczeniach, powstałych z winy organów mających dostęp do tego zbioru za
pomocą urządzeń telekomunikacyjnych lub systemów teleinformatycznych, Szef
Urzędu może zablokować dostęp do krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu
w sprawach cudzoziemców do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Art. 457
1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób i tryb przeprowadzania kontroli korzystania z dostępu do danych przetwarzanych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych lub systemów tele- informatycznych;
2) wzór upoważnienia, o którym mowa w art. 455 ust. 3;
3) wzór protokołu, o którym mowa w art. 455 ust. 5 pkt 2. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych uwzględni konieczność zapewnienia ochrony przetwarzanych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców danych osobowych, a także wymagania w zakresie bezpieczeństwa przetwarzanych w tym systemie danych.
Art. 458
Art. 459
1. Przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską zamierza przywieźć
cudzoziemca do granicy, podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, żeby
cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miał
ważny dokument podróży uprawniający go do przekroczenia granicy, wymaganą wizę
lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na to terytorium i pobytu na
nim, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym
państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników
wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym,
z wyjątkiem ruchu przygranicznego.
Art. 460
1. Przewoźnik, który drogą powietrzną, morską lub lądową przywiózł
cudzoziemca do granicy, niezwłocznie odwozi go na wniosek organu Straży
Granicznej do granicy państwa, z którego go przywiózł, a gdy jest to niemożliwe – do
państwa, w którym cudzoziemcowi wystawiono dokument podróży, na podstawie
którego podróżował, lub do każdego innego państwa, które zapewnia, że go przyjmie,
gdy:
1) cudzoziemcowi odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
2) władze państwa docelowego lub graniczącego z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej odmówiły wjazdu cudzoziemcowi podróżującemu przez to terytorium
tranzytem lub przewoźnik, który miał go przewieźć do tego państwa, odmówił
wykonania przewozu.
2. Jeżeli wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jest niemożliwe,
przewoźnik zapewnia na swój koszt inny środek transportu, którym cudzoziemiec
będzie mógł niezwłocznie opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Koszty pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od chwili
wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, do czasu opuszczenia przez niego
tego terytorium pokrywa przewoźnik.
Art. 461
Art. 462
Art. 463
1. W przypadku gdy zachowanie cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadnia przypuszczenie, że ten cudzoziemiec może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa w międzynarodowej komunikacji lądowej, lotniczej lub morskiej, doprowadzenie cudzoziemca opuszczającego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony, zapewnia właściwy komendant placówki Straży Granicznej:
1) z urzędu;
2) na wniosek upoważnionego przedstawiciela przewoźnika. 2. Koszty doprowadzenia pokrywa:
1) Straż Graniczna, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
2) przewoźnik, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 3. Koszty doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony, obejmują koszty bezpośrednio związane z przewozem, a także koszty świadczeń, które przysługują osobom doprowadzającym cudzoziemca z tytułu podróży służbowej poza granicami państwa. DZIAŁ XII Przepisy karne
Art. 464
Kto zabiera w celu przywłaszczenia lub przywłaszcza sobie dokument podróży, kartę pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca, tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca, europejski dokument podróży dla celów powrotu, polski dokument tożsamości cudzoziemca, dokument „zgoda na pobyt tolerowany” lub takiego dokumentu używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 465
Art. 466
W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców
(Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1a w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) posiadanie zezwolenia na pobyt:
a) czasowy z wyłączeniem zezwolenia, o którym mowa w art.
176 i art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650), lub
b) stały, lub
c) rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej”;
2) w art. 8 w ust. 1 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„2) nabycie nieruchomości przez cudzoziemca zamieszkującego w
Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 5 lat od udzielenia mu
zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego Unii Europejskiej;
3) nabycie przez cudzoziemca będącego małżonkiem obywatela
polskiego i zamieszkującego w Rzeczypospolitej Polskiej co
najmniej 2 lata od udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały lub
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej nieruchomości, które w wyniku nabycia stanowić będą
wspólność ustawową małżonków;”.
Art. 467
W ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z
2011 r. Nr 118, poz. 687 i Nr 144, poz. 853 oraz z 2012 r. poz. 951) w art. 10 ust. 5a
otrzymuje brzmienie:
„5a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, postępowanie ze zwłokami cudzoziemców umieszczonych w strzeżonym ośrodku lub przebywających w areszcie dla cudzoziemców, w szczególności sposób powiadamiania osób, o których mowa w ust. 1, o zgonie cudzoziemca, podmioty wydające zgodę na pochowanie zwłok, tryb postępowania ze zwłokami, które
nie zostaną odebrane, oraz sposób ponoszenia kosztów pochówku
zleconego przez strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, kierując się koniecznością zachowania godności należnej zmarłemu
i bezpieczeństwem sanitarnym.”.
Art. 468
Art. 469
W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze
zm.) w art. 13 w ust. 1a pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem infrastruktury niezbędnej do gromadzenia i przetwarzania danych daktyloskopijnych, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650) i art. 119
ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz. U. z 2012 r. poz. 680);”.
Art. 470
Art. 471
W ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z
2013 r. poz. 1403 i 1623) w art. 1 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy, zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt
stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, lub”.
Art. 472
W ustawie z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 767, z późn. zm.) w art. 1a ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich,
rozumie się przez to także członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium
obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich
rodzin (Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm.) oraz obywateli
państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy
z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650).”.
Art. 473
W ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2008 r. Nr 136,
poz. 856, z późn. zm.) w art. 1a w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) obywatele państwa członkowskiego Unii Europejskiej – obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca
2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. Nr
144, poz. 1043, z późn. zm.), cudzoziemców posiadających
zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, o którym mowa w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650), oraz obywateli polskich,
którzy uzyskali kwalifikacje w państwie członkowskim Unii Europejskiej;”.
Art. 474
Art. 475
W ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów
środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138 oraz z 2013
r. poz. 1421) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 1 pkt 2a otrzymuje brzmienie:
„2a) funkcjonariusze Straży Granicznej w czasie wykonywania
czynności służbowych związanych z zapobieganiem i przeciwdziałaniem nielegalnej migracji, realizowanych na szlakach komunikacyjnych o szczególnym znaczeniu międzynarodowym;”;
2) ust. 2a otrzymuje brzmienie:
„2a. Do ulgi 100% przy przejazdach środkami publicznego transportu
zbiorowego autobusowego w komunikacji zwykłej, pospiesznej,
przyspieszonej i ekspresowej, na podstawie biletów jednorazowych, są uprawnieni funkcjonariusze Straży Granicznej w czasie
wykonywania czynności służbowych związanych z zapobieganiem
i przeciwdziałaniem nielegalnej migracji, realizowanych na szlakach komunikacyjnych o szczególnym znaczeniu międzynarodowym.”.
Art. 476
Art. 477
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 98,
poz. 855, z późn. zm.) w art. 611t w § 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) państwa wykonania orzeczenia, do którego skazany będzie wydalony po odbyciu kary lub zwolnieniu z zakładu karnego na podstawie prawomocnej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu,”.
Art. 478
W ustawie z dnia 17 lipca 1998 r. o pożyczkach i kredytach studenckich (Dz. U. Nr
108, poz. 685, z późn. zm.) w art. 6 w ust. 3:
1) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) cudzoziemców, którym udzielono zezwolenia na pobyt stały;”;
2) pkt 5–7 otrzymują brzmienie:
„5) cudzoziemców, którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej;
6) cudzoziemców, którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 lub art. 186 ust. 1 pkt 3
lub 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650);
7) cudzoziemców, którym udzielono ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;”.
Art. 479
Art. 480
Art. 481
W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2013 r. poz. 932) w art. 4a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich,
rozumie się przez to obywateli państw członkowskich, o których
mowa w ust. 1, a także członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium
obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich
rodzin (Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm.) oraz obywateli
państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy
z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650).”.
Art. 482
W ustawie z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. z 2011 r.
Nr 155, poz. 925) w art. 2 w ust. 1 w pkt 3 lit. b otrzymuje brzmienie:
„b) obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650);”.
Art. 483
W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w
zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1017) w art. 8 w ust. 1 w pkt 1 w lit. a tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
„– innego państwa, jeżeli otrzymała na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej albo na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej,”.
Art. 484
Art. 485
W ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 982) w art. 2:
1) pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) cudzoziemcom zamieszkującym i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w
związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650), lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej,”;
2) po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
„2a) cudzoziemcom posiadającym kartę pobytu z adnotacją „dostęp
do rynku pracy”,”.
Art. 486
W ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r.
poz. 1456 i 1623) w art. 1 w ust. 2 w pkt 2:
1) lit. c otrzymuje brzmienie:
„c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zezwolenia na
pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o
których mowa w art. 127 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z
dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650),
lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeżeli zamieszkują
z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,”;
2) po lit. c dodaje się lit. d w brzmieniu:
„d) posiadającym kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego
na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy.”.
Art. 487
Art. 488
Art. 489
Art. 490
Art. 491
Art. 492
W ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U.
z 2006 r. Nr 17, poz. 127, z późn. zm.) w art. 21 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) kopię zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego
przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej – w przypadku gdy
wnioskodawca będący cudzoziemcem, w rozumieniu przepisów ustawy z
dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650), zamierza prowadzić działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w
tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo”.
Art. 493
Art. 494
W ustawie z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045, z późn.
zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 10 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) kopię zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej udzielonego przez inne państwo członkowskie
Unii Europejskiej – w przypadku gdy wnioskodawca będący
cudzoziemcem, w rozumieniu przepisów o cudzoziemcach, zamierza wykonywać działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, albo”;
2) w art. 20 w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„4) kopię zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej udzielonego przez inne państwo członkowskie
Unii Europejskiej – jeżeli wnioskodawca będący cudzoziemcem, w rozumieniu przepisów o cudzoziemcach, zamierza wykonywać działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, albo”.
Art. 495
W ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2012 r. poz.
1282, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 w ust. 1 w pkt 1 lit. k otrzymuje brzmienie:
„k) nadania statusu uchodźcy, udzielenia azylu, zgody na pobyt
ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany,
oraz w sprawach ochrony czasowej,”;
2) w załączniku do ustawy:
a) w części II w ust. 21 w kolumnie 4 dodaje się pkt 15 w brzmieniu:
„15) zaświadczenie potwierdzające, iż w stosunku do cudzoziemca
istnieje domniemanie, że jest on ofiarą handlu ludźmi”,
b) w części III:
– ust. 2 otrzymuje brzmienie:

(załącznik nr 1)

– ust. 2a w kolumnie 2 otrzymuje brzmienie:
„2a. Zezwolenie, o którym mowa w art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12
grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, wydane na podstawie:
1) pkt 1 i 3
2) pkt 2”,
– po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu:

(załącznik nr 2)

– ust. 3 w kolumnie 2 otrzymuje brzmienie:
„3. Zezwolenie na pobyt stały”,
– ust. 4 w kolumnie 2 otrzymuje brzmienie:
„4. Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej”,
– w ust. 44 w kolumnie 4 uchyla się pkt 14.
Art. 496
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie
Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz. U. Nr 165,
poz. 1170, z późn. zm.) w art. 3 w ust. 1:
1) pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„4) cudzoziemca, o którym mowa w art. 443 ustawy z dnia 12
grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650), przysługuje Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców;”;
2) pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„7) przedmiotów podlegających zatrzymaniu albo zatrzymaniu w
celu wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym lub
postępowaniu karnym skarbowym przysługuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ministrowi spraw zagranicznych, Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Żandarmerii Wojskowej, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Służbie Celnej, wojewodom, Szefowi Urzędu do
Spraw Cudzoziemców, organom kontroli skarbowej, dyrektorowi urzędu morskiego, sądowi, prokuraturze lub urzędom skarbowym wyznaczonym w trybie przewidzianym w art. 3a.”.
Art. 497
W ustawie z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. Nr 180, poz. 1280, z
późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Karta Polaka może być przyznana wyłącznie osobie nieposiadającej
obywatelstwa polskiego albo zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”;
2) w art. 17 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Karta Polaka traci ważność z chwilą nabycia obywatelstwa polskiego
albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”;
3) w art. 19 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„4) wnioskodawca nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;”.
Art. 498
W ustawie z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów
(Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 i 1548) w art. 1a w ust. 1 w pkt 2 lit. c otrzymuje brzmienie:
„c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej oraz zezwolenia
na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o
której mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia
2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650),”.
Art. 499
Art. 500
Art. 501
Art. 502
Art. 503
W ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 135, ze zm.) w art. 5 w ust. 1 pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„3) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
a) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
b) uzyskania w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony
uzupełniającej;
4) cudzoziemców mających miejsce zamieszkania i przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
a) zezwolenia na pobyt stały,
b) zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością,
o której mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650).”.
Art. 504
W ustawie z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz. U. Nr
174, poz. 1038 oraz z 2013 r. poz. 779 i 1247) w art. 3 pkt 9 otrzymuje brzmienie:
„9) obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej – należy przez to rozumieć obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej, członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca
2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz
wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm.) oraz
obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta
długoterminowego Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z
dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650);”.
Art. 505
Art. 506
W ustawie z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania
państw członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 230, poz. 1371) w art. 6 w ust. 1
pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„5) krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców;”.
Art. 507
Z dniem wejścia w życie ustawy udzielone na podstawie
dotychczasowych przepisów zezwolenia:
1) na zamieszkanie na czas oznaczony – stają się zezwoleniami na pobyt czasowy
i zachowują ważność przez okres, na który zostały wydane;
2) na osiedlenie – stają się zezwoleniami na pobyt stały.
Art. 508
Art. 509
Art. 510
Zaproszenia wpisane do ewidencji zaproszeń na podstawie
dotychczasowych przepisów, zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego
ruchu granicznego oraz wizy i dokumenty wydane cudzoziemcom na podstawie
przepisów rozdziału 6 ustawy, o której mowa w art. 521, zachowują ważność przez
okres, na który zostały wydane.
Art. 511
Do czasu wyczerpania zapasów, nie dłużej niż przez 1 rok od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy, blankiety dotychczasowych zaproszeń i dokumentów dla cudzoziemców wydaje się według wzorów określonych w aktach wykonawczych wydanych na podstawie art. 20, art. 24k, art. 48f, art. 48g i art. 84
ustawy, o której mowa w art. 521.
Art. 512
Do terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
cudzoziemców oraz do korzystania przez nich z pomocy w dobrowolnym powrocie,
w przypadkach gdy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została im wydana
decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej lub
o odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
Art. 513
Art. 514
1. W decyzji o odmowie lub cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na
czas oznaczony, której wydanie zakończy postępowanie wszczęte przed dniem
wejścia w życie ustawy i niezakończone do tego dnia decyzją ostateczną, nie orzeka
się o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2. W decyzji o:
1) cofnięciu zezwolenia na:
a) osiedlenie się,
b) pobyt rezydenta długoterminowego UE,
2) odmowie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, udzielenia ochrony
uzupełniającej i udzielenia zgody na pobyt tolerowany,
3) pozbawieniu cudzoziemca azylu,
4) cofnięciu zgody na pobyt tolerowany
– kończącej postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy
i niezakończone do tego dnia decyzją ostateczną nie orzeka się o wydaleniu.
3. Organy prowadzące postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2,
poinformują organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu
cudzoziemca o zakończeniu postępowań, gdy decyzje w tych sprawach staną się
ostateczne.
Art. 515
1. Postępowania w sprawie wymiany karty pobytu wydanej cudzoziemcowi w związku z udzieleniem mu zgody na pobyt tolerowany ze względu na przesłanki, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 ustawy zmienianej w art. 48420) niniejszej ustawy, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stają się z tym dniem postępowaniami w sprawie wydania lub wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”. 2. Wojewoda i Szef Urzędu przekazują w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy akta spraw, o których mowa w ust. 1, komendantowi oddziału Straży Granicznej lub komendantowi placówki Straży Granicznej właściwemu ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
Art. 516
Cudzoziemcom, którzy ukończyli 6. rok życia i:
1) którym udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony albo
zezwolenia na osiedlenie, które stały się na podstawie art. 507 i art. 513
ust. 2 odpowiednio zezwoleniem na pobyt czasowy albo zezwoleniem na pobyt
stały, albo
2) którym udzielono zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na
podstawie wniosku złożonego przed dniem wejścia w życie ustawy, albo
3) którzy przed dniem wejścia w życie ustawy złożyli wniosek o wymianę karty
pobytu, albo
4) którym wydano decyzję o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany, która stała się
na podstawie art. 508 ust. 1 pkt 1 lit. a lub ust. 2 decyzją o udzieleniu zgody na
pobyt ze względów humanitarnych
– kartę pobytu wydaje się po pobraniu odcisków linii papilarnych, chyba że ich
pobranie jest fizycznie niemożliwe.
Art. 517
1. Wpisy danych cudzoziemców zgromadzone w wykazie na
podstawie dotychczasowych przepisów z dniem wejścia w życie ustawy stają się
wpisami do wykazu prowadzonego na podstawie niniejszej ustawy i przechowuje się
je przez okres, na który zostały umieszczone w tym wykazie.
2. Do zakazów ponownego wjazdu orzeczonych w decyzjach wydanych na
podstawie dotychczasowych przepisów stosuje się przepisy działu X rozdziału
2 dotyczące umieszczania i przechowywania danych cudzoziemca, wobec którego
została wydana decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z orzeczonym
zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z zakazem wjazdu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i strefy Schengen.
Art. 518
Dane zgromadzone na podstawie dotychczasowych przepisów
w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców
o nazwie „System Pobyt” z dniem wejścia w życie ustawy przekazuje się do
krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców
prowadzonego na podstawie niniejszej ustawy.
Art. 519
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powołany na podstawie ustawy
uchylonej w art. 521 jest Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców w rozumieniu
niniejszej ustawy.
Art. 520
Art. 521
Traci moc ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U.
z 2011 r. poz. 1573, z 2012 r. poz. 589 i 769 oraz z 2013 r. poz. 628).
Art. 522
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2014 r., z wyjątkiem art. 470 pkt 3 lit. a w zakresie art. 3a pkt 3, art. 470 pkt 3 lit. b oraz art. 470 pkt 4, 5 i 11–16, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia25).
25) Ustawa została ogłoszona w dniu 30 grudnia 2013 r.
Brak wyników