1. Inspekcja Handlowa, zwana dalej „Inspekcją”, jest
wyspecjalizowanym organem kontroli powołanym do ochrony interesów i praw
konsumentów oraz interesów gospodarczych państwa.
2. Ustawa reguluje zadania i organizację Inspekcji, prawa i obowiązki
przedsiębiorców, zasady postępowania organów Inspekcji oraz prawa i obowiązki
pracowników Inspekcji.
3. Do postępowania przed organami Inspekcji w zakresie nieuregulowanym
ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) przedsiębiorcy – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480, 1795 i 1826 oraz z 2026 r. poz. 507);
2) produkcie – należy przez to rozumieć dostarczaną przez przedsiębiorcę, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie, rzecz ruchomą przeznaczoną do użytku konsumentów lub nadającą się do takiego użytku; produktem jest zarówno rzecz nowa, jak i używana lub naprawiana bądź regenerowana; w rozumieniu ustawy produktem nie są jednak rzeczy używane wprowadzane na rynek jako antyki albo rzeczy wymagające naprawy lub remontu przed użyciem, jeżeli dostarczający powiadomił konsumenta o właściwościach rzeczy;
2a) zasadniczych wymaganiach – należy przez to rozumieć zasadnicze wymagania, o których mowa w art. 5 pkt 16 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2023 r. poz. 215 oraz z 2025 r. poz. 1826);
3) usługach – należy przez to rozumieć czynności świadczone przez przedsiębiorców na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej lub zbiorowej;
4) dokumentach normalizacyjnych – należy przez to rozumieć normy i specyfikacje techniczne ustalające zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub jej wyników oraz środki i kryteria sprawdzania zgodności z nimi produktów i usług;
5) jakości – należy przez to rozumieć ogół właściwości produktów lub usług, które wiążą się z ich zdolnością do zaspokajania stwierdzonych lub przewidywanych potrzeb konsumenta;
6) konsumencie – należy przez to rozumieć konsumenta w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, 1172 i 1508 oraz z 2026 r. poz. 184 i 507);
7) kontroli – należy przez to rozumieć zespół czynności wykonywanych w toku postępowania kontrolnego w celu realizacji zadań i kompetencji określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych;
8) kontrolowanym – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, którego działalność jest kontrolowana;
9) zabezpieczeniu – należy przez to rozumieć czynności wykonywane w celu zachowania w niezmienionym stanie rzeczy lub dokumentów objętych kontrolą albo w celu zabezpieczenia nienaruszalności pomieszczeń kontrolowanego i środków przewozowych;
10) inspektorze – należy przez to rozumieć pracownika Inspekcji upoważnionego do przeprowadzenia kontroli;
11) przedstawicielu – należy przez to rozumieć osobę uprawnioną do reprezentowania kontrolowanego lub przez niego zatrudnioną przy wykonywaniu czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
1. Do zadań Inspekcji należy:
1) kontrola legalności i rzetelności działania przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych w zakresie produkcji, handlu i usług;
1a) kontrola spełniania przez wyroby przeznaczone dla konsumentów zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, z wyłączeniem wyrobów podlegających kontroli innych właściwych organów; 1aa) kontrola spełniania przez wyroby przeznaczone dla konsumentów wymagań, kontrola w zakresie stwarzania przez wyroby zagrożenia oraz kontrola w zakresie niezgodności formalnych w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2025 r. poz. 568), z wyłączeniem wyrobów podlegających kontroli innych właściwych organów;
1b) przeprowadzanie kontroli produktów w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/988 z dnia 10 maja 2023 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1828 oraz uchylającego dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywę Rady 87/357/EWG (Dz. Urz. UE L 135 z 23.05.2023, str. 1, z późn. zm.) na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 listopada 2025 r. o nadzorze nad ogólnym bezpieczeństwem produktów (Dz. U. poz. 1826);
1c) kontrola substancji chemicznych, ich mieszanin, wyrobów i detergentów przeznaczonych dla konsumentów, w zakresie określonym w przepisach o substancjach chemicznych i ich mieszaninach;
1d) kontrola produktów związanych z energią wprowadzonych do obrotu lub oddawanych do użytku, o których mowa w aktach delegowanych określonych w wykazie ogłaszanym na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią (Dz. U. z 2020 r. poz. 378), z wyłączeniem produktów, o których mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2019/2013 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego wyświetlaczy elektronicznych i uchylającym rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1062/2010 (Dz. Urz. UE L 315 z 05.12.2019, str. 1, Dz. Urz. UE L 50 z 24.02.2020, str. 18, Dz. Urz. UE L 48 z 11.02.2021, str. 7 oraz Dz. Urz. UE L 68 z 26.02.2021, str. 62);
1e) kontrola pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części przeznaczonych dla konsumentów w zakresie uzyskania przez producenta potwierdzenia spełnienia wymagań technicznych, o których mowa w art. 70c1) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, z późn. zm.2));
2) kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług;
2a) kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów art. 37 i art. 39 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 573 oraz z 2026 r. poz. 176);
2b) kontrola przestrzegania przez sprzedawców detalicznych i sprzedawców hurtowych przepisów art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 11, art. 31 ust. 3, art. 48–50, art. 53 oraz art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. z 2025 r. poz. 809);
2c) kontrola przestrzegania przez przedsiębiorców, których działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych, przepisów art. 6 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1772);
2d) przeprowadzanie kontroli, o której mowa w art. 168a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647, z późn. zm.3)); 2da) przeprowadzanie kontroli, o której mowa w art. 168b ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
2e) kontrola znakowania wprowadzonych do obrotu produktów GMO w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o mikroorganizmach i organizmach genetycznie zmodyfikowanych (Dz. U. z 2022 r. poz. 546), przeznaczonych dla konsumentów, z uwzględnieniem ust. 2, w tym pobieranie próbek i badanie próbek tych produktów w celu identyfikacji w tych produktach organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
2f) (uchylony)
2g) kontrola przestrzegania przez sprzedawców detalicznych i sprzedawców hurtowych przepisów art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do
1) Uchylony przez art. 72 pkt 6 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia (Dz. U. poz. 919), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2023 r.
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2025 r. poz. 820, 1006, 1676, 1734, 1843 i 1872 oraz z 2026 r. poz. 180.
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2025 r. poz. 1080, 1812 i 1863 oraz z 2026 r. poz. 176, 426, 605, 607 i 635. obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych (Dz. Urz. UE L 39 z 09.02.2013, str. 1);
2h) kontrola przestrzegania przez przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu detalicznego lub hurtowego przepisów art. 40a, art. 41 i art. 42 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 619); 2ha) kontrola przestrzegania przepisów art. 3b ust. 1–3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 433 oraz z 2026 r. poz. 176) przez przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu detalicznego, jednostki handlu hurtowego, jednostki gastronomiczne lub pakujących i oferujących napoje lub żywność za pomocą urządzenia vendingowego;
2i) kontrola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów o produktach kosmetycznych;
2j) kontrola przestrzegania przez przedsiębiorców wykonujących działalność lombardową przepisów ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o konsumenckiej pożyczce lombardowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1111);
3) prowadzenie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich;
4) organizowanie i prowadzenie stałych sądów polubownych;
5) prowadzenie poradnictwa konsumenckiego;
6) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub przepisach odrębnych. 2. Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 2e, nie obejmują kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz kontroli jakości zdrowotnej środków spożywczych określonych w przepisach odrębnych. 3. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, Inspekcja wykonuje w zakresie niezastrzeżonym odrębnymi przepisami dla innych organów.
Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) przedsiębiorców działających na terenach zamkniętych, podlegających ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Ministrowi Obrony Narodowej i Ministrowi Sprawiedliwości;
2) przedsiębiorców wytwarzających energię elektryczną lub ciepło, lub prowadzących hurtowy lub detaliczny handel energią elektryczną, paliwami gazowymi lub ciepłem, lub wykonujących działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej lub gazu ziemnego lub przesyłania i dystrybucji ciepła;
3) przedsiębiorców produkujących paliwa;
4) banków oraz prowadzonej przez nie działalności bankowej;
5) ubezpieczeń oraz działalności ubezpieczeniowej;
6) usług pocztowych i telekomunikacyjnych;
7) usług pośrednictwa finansowego;
8) usług informatycznych;
9) usług naukowo-badawczych;
10) usług w zakresie edukacji świadczonych przez podmioty publiczne;
11) usług w zakresie ochrony zdrowia i opieki społecznej;
12) nawozów i środków wspomagających uprawę roślin. Rozdział 2 Organizacja Inspekcji
1. Zadania Inspekcji określone w art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1,
z wyłączeniem art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4, wykonują:
1) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem
Urzędu”;
2) wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej,
zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej
Inspekcji Handlowej wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej
w województwie.
1a. Zadania Inspekcji określone w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4 wykonują właściwi
miejscowo wojewódzcy inspektorzy.
2. W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych
z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest
wojewódzki inspektor, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Organem
wyższego stopnia jest Prezes Urzędu.
1. Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda za
zgodą Prezesa Urzędu.
2. Zastępców wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda na
wniosek wojewódzkiego inspektora, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu.
2a. Prezes Urzędu może zwrócić się do wojewody o odwołanie
wojewódzkiego inspektora lub jego zastępcy. Przepisu ust. 1 nie stosuje się.
3. Wojewódzki inspektor kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu
inspekcji handlowej, zwanego dalej „wojewódzkim inspektoratem”.
4. Wojewódzki inspektorat jest jednostką budżetową.
5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady
organizacji wojewódzkich inspektoratów.
6. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno określać
w szczególności rodzaje komórek organizacyjnych wchodzących w skład
wojewódzkich inspektoratów i ich delegatur.
1. Organy Inspekcji wykonują zadania określone w ustawie na
podstawie okresowych planów kontroli; mogą też podejmować kontrole
nieplanowane, jeżeli wymaga tego interes konsumentów lub interes gospodarczy
państwa.
2. Prezes Urzędu może zlecić wojewódzkiemu inspektorowi przeprowadzenie
dodatkowej kontroli, jeżeli jest to niezbędne do zbadania:
1) zjawisk lub procesów gospodarczych zachodzących na rynku;
2) zgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami albo zgodności
produktu z ogólnymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi
w odrębnych ustawach.
3. Prezes Urzędu opracowuje kierunki działania Inspekcji oraz okresowe
plany kontroli.
4. Wojewódzki inspektor ustala plany pracy uwzględniające kierunki
działania i plany, o których mowa w ust. 3, oraz potrzeby określone przez
wojewodę.
Art. 9a. 1. W celu realizacji planów kontroli, o których mowa w art. 9, Prezes
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, opracowuje programy kontroli
o znaczeniu krajowym lub ponadwojewódzkim oraz innych kontroli
wykonywanych na jego zlecenie.
2. W pozostałych przypadkach programy kontroli opracowuje wojewódzki
inspektor.
3. Programy kontroli powinny zawierać w szczególności:
1) określenie podmiotowego i przedmiotowego zakresu kontroli;
2) wykaz przepisów prawnych regulujących zagadnienia objęte zakresem
kontroli.
4. Inspektor przeprowadza kontrolę w oparciu o program kontroli.
1. Do zakresu działania Prezesa Urzędu należy w szczególności:
1) organizowanie i koordynowanie kontroli o znaczeniu krajowym;
2) sprawowanie kontroli realizacji przez wojewódzkich inspektorów zadań i kompetencji określonych w ustawie i przepisach odrębnych;
3) wydawanie wytycznych i zaleceń zapewniających jednolitość postępowania Inspekcji oraz nadzór nad ich realizacją;
4) organizowanie szkolenia inspektorów;
5) opracowywanie projektów aktów prawnych regulujących problematykę należącą do zakresu działania Inspekcji;
6) dokonywanie dla potrzeb organów administracji rządowej analiz i ocen funkcjonowania rynku oraz stanu ochrony interesów i praw konsumentów;
7) (uchylony)
8) prowadzenie laboratoriów kontrolno-analitycznych Inspekcji;
9) współpraca z zagranicznymi służbami kontrolnymi o podobnym charakterze;
9a) współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych;
10) (uchylony)
10a) (uchylony)
11) wykonywanie zadań i kompetencji określonych w przepisach odrębnych. 1a. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do zadań Inspekcji, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4. 2. (uchylony)
1. Do zakresu działania wojewódzkich inspektorów należy
wykonywanie zadań i kompetencji określonych w art. 3 ustawy lub w przepisach
odrębnych, a także sporządzanie rocznych sprawozdań z działalności Inspekcji i
przedkładanie ich Prezesowi Urzędu i wojewodom.
2. Wojewódzki inspektor prowadzi listę rzeczoznawców do spraw jakości
produktów lub usług.
3. Rzeczoznawcy, o których mowa w ust. 2, są powołani do wydawania opinii
o jakości produktów lub usług na zlecenie konsumenta, przedsiębiorcy, stałego
sądu polubownego, wojewódzkiego inspektora, powiatowego (miejskiego)
rzecznika konsumentów albo organizacji społecznej, do której zadań statutowych
należy ochrona konsumentów.
4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki
prowadzenia list rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług.
5. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno określać
w szczególności:
1) warunki i tryb wpisu na listę rzeczoznawców oraz skreślenia z niej
rzeczoznawców;
2) tryb weryfikacji rzeczoznawców oraz nadzoru nad ich działalnością.
Art. 11a. 1. Prezes Urzędu może podawać do publicznej wiadomości
następujące informacje o wynikach kontroli Inspekcji:
1) dane identyfikujące kontrolowany podmiot,
2) dane identyfikujące podmiot odpowiedzialny za produkt poddany kontroli,
3) dane identyfikujące produkt poddany kontroli,
4) miejsce (adres) przeprowadzonej kontroli,
5) ustalenia kontroli,
6) wykorzystanie ustaleń kontroli
– z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa i innych
informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.
2. Wojewódzki inspektor, w zakresie zrealizowanych przez siebie kontroli,
może podawać do publicznej wiadomości informacje, o których mowa w ust. 1, z
pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa i innych
informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.
3. W przypadku gdy podmiotem, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jest osoba
fizyczna wykonująca działalność gospodarczą, dane identyfikujące ten podmiot,
które są podawane do publicznej wiadomości, obejmują firmę i miejsce
wykonywania działalności gospodarczej.
4. Prezes Urzędu oraz wojewódzcy inspektorzy publikują – odpowiednio na
stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo na stronach
internetowych wojewódzkich inspektoratów – w całości treść decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych, z zastrzeżeniem, że publikacja uzasadnienia nie obejmuje informacji stanowiących tajemnicę
przedsiębiorstwa i innych informacji podlegających ochronie na podstawie
odrębnych przepisów. Publikacja jest opatrzona informacją, czy decyzja jest
prawomocna.
1. Inspekcja współdziała z powiatowym (miejskim) rzecznikiem konsumentów, organami administracji rządowej i samorządowej, organami kontroli oraz organizacjami pozarządowymi reprezentującymi interesy konsumentów. 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób współdziałania organów Inspekcji z powiatowym (miejskim) rzecznikiem konsumentów oraz organami i organizacjami, o których mowa w ust. 1. 3. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, powinno określać zasady i formy współdziałania organów Inspekcji z podmiotami, o których mowa w ust. 1. Rozdział 3 Postępowanie kontrolne
1. Kontrolę wszczyna i prowadzi inspektor po okazaniu legitymacji
służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydanego
przez wojewódzkiego inspektora.
2. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:
1) oznaczenie organu kontroli;
2) wskazanie podstawy prawnej;
3) datę i miejsce wystawienia;
4) imię, nazwisko i stanowisko kontrolującego oraz numer jego legitymacji
służbowej, a w przypadku upoważnienia do udziału w kontroli osób,
o których mowa w ust. 3 – imiona i nazwiska tych osób oraz numer
dokumentu potwierdzającego tożsamość;
5) oznaczenie kontrolowanego;
6) określenie przedmiotu i zakresu kontroli;
7) określenie daty rozpoczęcia kontroli i przewidywanej daty jej zakończenia;
8) podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego
stanowiska lub funkcji;
9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.
3. Jeżeli pobranie próbek produktu do badań lub wykonanie innych czynności
kontrolnych wymaga wiedzy lub umiejętności specjalnych, wojewódzki inspektor
może upoważnić do udziału w kontroli osobę niebędącą inspektorem posiadającą
taką wiedzę lub umiejętności.
1. Kontrolę przeprowadza się w obecności kontrolowanego lub
osoby przez niego upoważnionej w siedzibie kontrolowanego lub w miejscu
wykonywania działalności oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego
wykonywania działalności przez kontrolowanego.
2. Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne, za zgodą kontrolowanego,
mogą być przeprowadzane również w siedzibie organu Inspekcji, jeżeli może to
usprawnić prowadzenie kontroli.
3. W przypadku nieobecności osób, o których mowa w ust. 1, czynności
kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika
kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego
świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak
pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę.
4. Przeprowadzający kontrole mają obowiązek przeprowadzać je w sposób
sprawny i możliwie niezakłócający funkcjonowania kontrolowanego.
1. W toku kontroli inspektor w szczególności może:
1) badać akta, dokumenty, ewidencje i informacje w zakresie objętym kontrolą
oraz żądać od kontrolowanego lub jego przedstawiciela sporządzenia
niezbędnych kopii oraz urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów
sporządzonych w języku obcym;
2) dokonywać oględzin terenów, obiektów, pomieszczeń, środków
przewozowych, produktów i innych rzeczy w zakresie objętym kontrolą;
3) badać przebieg określonych czynności;
4) legitymować osoby w celu stwierdzenia ich tożsamości, jeżeli jest to
niezbędne dla potrzeb kontroli;
5) żądać od kontrolowanego lub jego przedstawiciela niezwłocznego usunięcia
uchybień porządkowych i organizacyjnych;
6) żądać od kontrolowanego oraz jego przedstawiciela udzielenia
w wyznaczonym terminie pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach
objętych zakresem kontroli;
7) przesłuchiwać osoby w charakterze strony, świadka lub biegłego, jeżeli jest to
niezbędne dla wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy;
8) zasięgać opinii biegłych, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli;
9) zabezpieczać dowody, produkty, pomieszczenia i środki przewozowe;
10) pobierać nieodpłatnie próbki produktów do badań;
11) sprawdzić rzetelność obsługi poprzez dokonanie zakupu produktu lub usługi;
12) zbierać inne niezbędne materiały w zakresie objętym kontrolą.
2. Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie
czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 1.
3. Zgodność kopii z oryginałami akt, dokumentów, ewidencji i informacji
potwierdza kontrolowany lub jego przedstawiciel.
4. Produkt nabyty w ramach zakupu, o którym mowa w ust. 1 pkt 11, podlega
zwrotowi w toku kontroli, jeżeli jest w stanie nienaruszonym; należność za
zwrócony produkt podlega zwrotowi.
5. Uzyskane w trakcie kontroli informacje dotyczące stosowanej przez
kontrolowanego technologii lub stanowiące tajemnicę handlową są prawnie
chronione; nie dotyczy to informacji, których ujawnienie jest niezbędne ze względu
na konieczność usunięcia zagrożeń związanych z produktem lub usługą.
Art. 16a. Przedsiębiorca będący w posiadaniu produktów lub dokumentów
objętych zakresem kontroli przeprowadzanej u innego przedsiębiorcy jest
obowiązany, na żądanie inspektora, do ich udostępnienia oraz umożliwienia
pobrania próbek produktów do badań.
1. Inspektor jest uprawniony do wstępu oraz poruszania się
w obiektach, pomieszczeniach i na terenie jednostki kontrolowanej za okazaniem
legitymacji służbowej, bez obowiązku uzyskiwania przepustki przewidzianej
w regulaminie wewnętrznym, oraz nie podlega rewizji osobistej.
2. Inspektor podlega przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy,
obowiązującym w jednostce kontrolowanej.
Art. 17a. Przy przeprowadzaniu kontroli przedsiębiorców prowadzących
działalność gospodarczą na terenach podlegających ministrowi właściwemu do
spraw wewnętrznych, niewymienionych w art. 4 pkt 1, inspektor jest obowiązany
do przestrzegania przepisów regulujących zasady wstępu na te tereny.
1. Wojewódzki inspektor, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, może:
1) zarządzić w toku kontroli ograniczenie wprowadzania do obrotu, wstrzymanie wprowadzania do obrotu lub wycofanie z obrotu produktów albo wstrzymanie świadczenia usług, albo niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo lub interes konsumentów albo interes gospodarczy państwa.
2) (uchylony) 2. W przypadku stwierdzenia naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, wojewódzki inspektor może zarządzić w toku kontroli, w drodze decyzji, niezwłoczne usunięcie stwierdzonych nieprawid- łowości. 3. Wojewódzki inspektor może upoważnić inspektora do wydania w jego imieniu w toku kontroli decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2. 4. Decyzja, o której mowa w ust. 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 5. (uchylony) 6. (uchylony)
Art. 18a. 1. W przypadku stwierdzenia w toku kontroli wprowadzenia do obrotu substancji, jej mieszaniny lub wyrobu wbrew ograniczeniom określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1816) lub przepisach załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozpo- rządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1907/2006”, wojewódzki inspektor zakazuje kontrolowanemu, w drodze decyzji, dalszego przekazywania tej substancji, jej mieszaniny lub wyrobu. 2. Wobec wyrobów niespełniających, z uwagi na zagrożenia stwarzane przez substancje chemiczne lub ich mieszaniny zawarte w tych wyrobach, ogólnych wymagań bezpieczeństwa określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/988 z dnia 10 maja 2023 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1828 oraz uchylającym dyrektywę 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywę Rady 87/357/EWG (Dz. Urz. UE L 135 z 23.05.2023, str. 1, z późn. zm.), stosuje się przepisy o nadzorze nad ogólnym bezpieczeństwem produktów. 3. Wobec wyrobów niespełniających zasadniczych wymagań, z uwagi na zagrożenia stwarzane przez substancje chemiczne lub ich mieszaniny zawarte w tych wyrobach, stosuje się przepisy o systemie oceny zgodności. 4. O decyzji wydanej na podstawie przepisów o systemie oceny zgodności wobec wyrobu, który nie jest zgodny z zasadniczymi wymaganiami w związku z zawartymi w nim substancjami chemicznymi lub ich mieszaninami, Prezes Urzędu niezwłocznie powiadamia Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych. 5. W przypadku stwierdzenia produkcji lub wprowadzania do obrotu substancji chemicznej w jej postaci własnej, w mieszaninie lub w wyrobie bez jej zarejestrowania, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z odpowiednimi przepisami tytułu II rozporządzenia nr 1907/2006 oraz wbrew terminom określonym w art. 21 tego rozporządzenia, wojewódzki inspektor niezwłocznie powiadamia właściwego państwowego inspektora sanitarnego.
1. Wojewódzki inspektor może wystąpić z wnioskiem do właściwego
miejscowo komendanta Policji o jej pomoc, jeżeli jest to niezbędne do
przeprowadzenia czynności kontrolnych.
2. Na wniosek wojewódzkiego inspektora właściwy miejscowo komendant
Policji jest obowiązany do zapewnienia inspektorowi pomocy Policji w toku
wykonywania czynności kontrolnych.
1. Ustalenia kontroli inspektor dokumentuje w protokole kontroli. 1a. Inspektor jest obowiązany zapoznać kontrolowanego lub osobę przez niego upoważnioną z treścią protokołu. 1b. Protokół podpisuje inspektor oraz kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona, w którego obecności przeprowadzono kontrolę. W przypadku przeprowadzenia kontroli w obecności innego pracownika kontrolowanego, lub w obecności przywołanego świadka, protokół podpisują także te osoby. 1c. W przypadku braku uwag do protokołu należy to odnotować w protokole. 1d. Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się, za pokwitowaniem, kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej, a drugi pozostawia się w aktach sprawy. 1e. W przypadku odmowy podpisania lub odbioru protokołu inspektor sporządzający protokół odnotowuje to w protokole, podając, jeżeli jest to możliwe, przyczynę odmowy. 2. Kontrolowany może zgłosić uwagi bezpośrednio do protokołu kontroli lub w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu wnieść je na piśmie. 3. Wojewódzki inspektor jest obowiązany ustosunkować się do uwag zgłoszonych do protokołu kontroli niezwłocznie, jednak niepóźniej niż w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania.
1. W przypadku zabezpieczenia produktów, dokumentów i innych
rzeczy, pobrania próbek, dokonania oględzin lub przeprowadzenia innych
dowodów sporządza się odrębny protokół.
2. Sporządzenie odrębnego protokołu odnotowuje się w protokole kontroli.
Art. 21a. Inspektor może, z urzędu lub na wniosek kontrolowanego,
prostować błędy pisarskie i rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki w protokole
kontroli, o którym mowa w art. 20 ust. 1, oraz w odrębnym protokole, o którym
mowa w art. 21 ust. 1.
Pracownicy Inspekcji w związku z wykonywaniem czynności kontrolnych korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.
Art. 22a. 1. Pracownicy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wyznaczeni przez Prezesa Urzędu, są uprawnieni do nadzorowania, po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia, o którym mowa w art. 13, kontroli przeprowadzanych na terenie kraju w celu sprawdzenia ich prawidłowości. 2. Przed przystąpieniem do wykonywania nadzoru pracownik, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany okazać legitymację służbową kontrolowanemu przedsiębiorcy lub osobie przez niego upoważnionej oraz inspektorom przeprowadzającym kontrolę, a także doręczyć upoważnienie kontrolowanemu przedsiębiorcy lub osobie przez niego upoważnionej. 3. Do wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 1–4, pkt 6–9 i pkt 12, ust. 2 i 3, art. 17, art. 21 i art. 22. 4. Pracownik, o którym mowa w ust. 1, może dokonać zabezpieczenia dowodów na czas niezbędny do realizacji zadań wykonywanego nadzoru. 5. Z przeprowadzonych czynności pracownik sporządza protokół kontroli oraz raport służbowy. Przepisy art. 20–21a stosuje się odpowiednio. 6. W przypadku gdy pracownik, o którym mowa w ust. 1, stwierdzi nieprawidłowości w postępowaniu kontrolnym, wydaje inspektorowi zalecenie niezwłocznego usunięcia tych nieprawidłowości. 7. Prezes Urzędu kieruje do właściwego wojewódzkiego inspektora zalecenia, jeżeli jest to niezbędne w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w postępowaniu kontrolnym. 8. Wojewódzki inspektor jest obowiązany poinformować Prezesa Urzędu, w wyznaczonym terminie, o sposobie wykonania zaleceń, o których mowa w ust. 7.
Art. 22b. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Rozdział 4 (uchylony) Rozdział 5 Zabezpieczenie dowodów
1. Wojewódzki inspektor może, w drodze postanowienia, dokonać
zabezpieczenia dowodów na czas niezbędny dla realizacji zadań kontroli.
2. Zabezpieczeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają dokumenty,
ewidencje, informacje oraz produkty i inne rzeczy, jeżeli stanowią lub mogą
stanowić dowód nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli, z wyłączeniem
produktów łatwo psujących się lub ulegających innym szybkim zmianom
biochemicznym.
3. Wojewódzki inspektor może upoważnić inspektora do wydania w jego
imieniu postanowienia, o którym mowa w ust. 1.
4. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie.
1. Wojewódzki inspektor może, w drodze postanowienia, zabezpieczyć produkt w celu ustalenia jego rzeczywistej jakości, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jakość produktu nie odpowiada jakości deklarowanej przez producenta lub wymaganiom określonym w przepisach odrębnych albo dokumentach normalizacyjnych bądź produkt jest nieprawidłowo oznaczony. Przepis art. 25 ust. 3 stosuje się odpowiednio. 2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, uchyla się, jeżeli produkt został wyłączony z obrotu lub przeklasyfikowany albo uzyskał właściwą jakość.
Art. 26a. Zabezpieczenie dowodów wykonuje się w odniesieniu do:
1) produktów – przez opatrzenie ich plombami, pieczęciami lub innymi znakami urzędowymi oraz przekazanie ich do przechowania kontrolowanemu lub jego przedstawicielowi, z zastrzeżeniem pkt 2, albo przez przechowywanie ich w zabezpieczonym pomieszczeniu kontrolowanego, w warunkach właściwych dla poszczególnych rodzajów produktów;
2) dokumentów, ewidencji, informacji, innych rzeczy niebędących produktami oraz produktów, które mogą być dowodami w sprawach o wykroczenia lub w sprawach karnych – przez:
a) oddanie na przechowanie kontrolowanemu lub jego przedstawicielowi w zamkniętym i zabezpieczonym pomieszczeniu,
b) opieczętowanie lub nałożenie innych znaków urzędowych i oddanie na przechowanie osobom, o których mowa w lit. a;
3) pomieszczeń – przez ich zamknięcie oraz nałożenie plomb, pieczęci lub innych znaków urzędowych;
4) produktów niebezpiecznych – przez ich umieszczenie w pomieszczeniach i w warunkach spełniających wymagania określone w przepisach odrębnych.
Art. 26b. 1. Postanowienie dotyczące zabezpieczenia dowodów powinno zawierać określenie terminu zabezpieczenia oraz ilość niezbędnych dowodów podlegających zabezpieczeniu dla celów dowodowych. 2. Jeżeli jest to możliwe, termin zabezpieczenia produktów określa się z uwzględnieniem terminów gwarancji oraz innych terminów określających ważność lub trwałość produktu.
Art. 26c. Wojewódzki inspektor uchyla zabezpieczenie dowodów, jeżeli stało się bezprzedmiotowe, z zastrzeżeniem art. 26 ust. 2. Rozdział 6 Pobieranie i badanie próbek produktów
rozdzial
Rozdział 6 - Pobieranie i badanie próbek produktów
1. Próbki produktów pobiera się w celu ustalenia, czy produkt spełnia
wymagania jakościowe i bezpieczeństwa określone w przepisach odrębnych lub
dokumentach normalizacyjnych lub czy jego jakość odpowiada jakości
deklarowanej przez przedsiębiorcę.
2. Próbki produktów pobiera się w celu poddania badaniom, w ilościach
i w sposób określony w przepisach odrębnych albo dokumentach
normalizacyjnych, a w razie braku takiego określenia – w ilościach niezbędnych do
przeprowadzenia badań.
3. Pobranie próbki produktu stwierdza się poprzez sporządzenie protokołu.
4. Po przeprowadzeniu badań wykonujący badania sporządza sprawozdanie
z badań.
1. Równocześnie z pobraniem próbki produktu należy,
z zastrzeżeniem ust. 3, pobrać i zabezpieczyć dodatkową próbkę produktu z tej
samej partii w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań (próbka kontrolna).
Przepis art. 27 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
2. Próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego do czasu jej
zwolnienia przez wojewódzkiego inspektora, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych produktu; w tym czasie nie może być wprowadzana do obrotu.
3. Próbki kontrolnej nie pobiera się, jeżeli:
1) pobranie próbki byłoby utrudnione z uwagi na wartość, rodzaj lub niewielką
ilość produktu;
2) przechowanie próbki w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub
cech charakterystycznych produktu jest niemożliwe;
3) próbka produktu została poddana badaniom organoleptycznym w toku
kontroli, chyba że wyniki tych badań uzasadniają podejrzenie, że produkt nie
spełnia wymagań określonych w przepisach prawa lub dokumentach
normalizacyjnych albo jego jakość nie odpowiada jakości deklarowanej.
1. Badania pobranych próbek produktów i próbek kontrolnych
przeprowadzają, z zastrzeżeniem ust. 2, laboratoria kontrolno-analityczne
Inspekcji.
2. W przypadku gdy laboratoria Inspekcji nie mogą wykonać badań, organ
Inspekcji może zawrzeć umowę o wykonanie badań pobranej próbki z innym
wyspecjalizowanym laboratorium.
3. Badanie próbki kontrolnej przeprowadza się na wniosek lub z urzędu.
1. Jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia
wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest
obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji
rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego
inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań,
którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa, o ile
przepisy odrębne nie stanowią inaczej.
2. Do należności pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji. 2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności:
1) tryb pobierania i badania próbek produktów;
2) wzór protokołu pobrania próbki produktu lub próbki kontrolnej;
3) sposób zabezpieczenia próbek produktów i próbek kontrolnych;
4) wzór sprawozdania z badań;
5) sposób postępowania z pozostałościami po próbkach;
6) sposób ustalania wysokości należności pieniężnych, o których mowa w art. 30 ust. 1, oraz ich uiszczania. Rozdział 7 Postępowanie pokontrolne
Jeżeli jest to niezbędne dla usunięcia stwierdzonych
nieprawidłowości, wojewódzki inspektor wyda, w drodze decyzji, zarządzenie
pokontrolne. Kontrolowany jest obowiązany poinformować wojewódzkiego
inspektora, w wyznaczonym terminie, o sposobie wykonania zarządzenia.
1. Wojewódzki inspektor kieruje do kontrolowanego lub jednostki
nadrzędnej wystąpienie pokontrolne, informujące o innych stwierdzonych
uchybieniach, zawierające wnioski o ich usunięcie.
2. Kontrolowany lub jednostka nadrzędna są obowiązani udzielić odpowiedzi
na wystąpienie pokontrolne w wyznaczonym terminie.
Wojewódzki inspektor na podstawie wyników postępowania
kontrolnego kieruje wystąpienie pokontrolne do producenta lub importera
produktów badanych w toku kontroli, jeżeli jest to niezbędne do usunięcia
stwierdzonych nieprawidłowości. Przepis art. 33 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej pracowników Inspekcji oraz tryb jej wydawania i wymiany, oraz wzory protokołów: kontroli, oględzin oraz rozprawy, uwzględniając zakres i rodzaj przeprowadzanej kontroli oraz zapewniając możliwość identyfikacji organu kontroli i osób wykonujących czynności kontrolne. Rozdział 8 Pozasądowe rozwiązywanie sporów konsumenckich
1. Jeżeli przemawia za tym charakter sprawy, wojewódzki inspektor podejmuje działania mające na celu pozasądowe rozwiązanie sporu cywilnoprawnego między konsumentem a przedsiębiorcą przez:
1) umożliwienie zbliżenia stanowisk stron w celu rozwiązania sporu przez jego strony lub
2) przedstawienie stronom propozycji rozwiązania sporu. 2. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich (Dz. U. poz. 1823). 3. Inspekcja jest podmiotem uprawnionym do prowadzenia postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich w rozumieniu ustawy, o której mowa w ust. 2. 4. Postępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich wszczyna się na wniosek konsumenta lub przedsiębiorcy, złożony do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. 5. Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich zawiera co najmniej elementy określone w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich, z tym że wnioskodawca może wnosić o umożliwienie zbliżenia stanowisk stron w celu rozwiązania sporu przez jego strony lub przedstawienie stronom propozycji rozwiązania sporu. 6. Do wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich dołącza się:
1) opis okoliczności sprawy;
2) informacje na temat dotychczasowego przebiegu sporu;
3) kopie posiadanych przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzających informacje zawarte we wniosku. 7. Inspekcja odmawia rozpatrzenia sporu w przypadku, gdy jego przedmiot wykracza poza kategorie sporów objęte właściwością Inspekcji. 8. Inspekcja może odmówić rozpatrzenia sporu w przypadku, gdy:
1) wnioskodawca nie podjął przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich próby kontaktu z drugą stroną i bezpośredniego rozwiązania sporu;
2) spór jest błahy lub wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich spowoduje uciążliwości dla drugiej strony;
3) sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami jest w toku albo została już rozpatrzona przez Inspekcję, stały sąd polubowny, inny właściwy podmiot albo sąd;
4) wartość przedmiotu sporu jest wyższa albo niższa od progów finansowych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie ust. 12;
5) wnioskodawca złożył wniosek o wszczęcie postępowania po upływie roku od dnia, w którym podjął próbę kontaktu z drugą stroną i bezpośredniego rozwiązania sporu;
6) rozpatrzenie sporu spowodowałoby poważne zakłócenie działania Inspekcji. 9. Wojewódzki inspektor pisemnie upoważnia pracownika Inspekcji do prowadzenia postępowań w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich. Upoważniony pracownik Inspekcji jest osobą prowadzącą postępowanie w rozumieniu ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich. Upoważnienie udzielane jest na czas określony. 10. Wojewódzki inspektor cofa pracownikowi Inspekcji upoważnienie przed upływem okresu, na jaki zostało udzielone, w przypadku:
1) rażącego naruszenia prawa przy wykonywaniu funkcji;
2) skazania prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
3) choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;
4) złożenia rezygnacji. 11. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, regulamin organizacji i działania Inspekcji w zakresie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich, w szczególności:
1) tryb działania wojewódzkich inspektorów realizujących zadania w zakresie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich,
2) szczegółową treść wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich i niezbędne dokumenty, które należy dołączyć do wniosku,
3) sposób wnoszenia wniosków o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich,
4) sposób wymiany informacji między stronami postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub przesyłką pocztową,
5) treść upoważnienia do prowadzenia postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich, szczegółowe kwalifikacje pracowników Inspekcji, którym może być udzielone upoważnienie, oraz minimalny czas, na jaki jest udzielane upoważnienie,
6) termin na wyrażenie przez strony zgody na przedstawioną propozycję rozwiązania sporu lub zastosowanie się do niej
– mając na uwadze konieczność zapewnienia łatwego dostępu do postępowania, sprawnego rozwiązywania sporów oraz bezstronnego i niezależnego prowadzenia postępowania. 12. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, wysokość progów finansowych wartości przedmiotu sporu, których przekroczenie uprawnia do odmowy rozpatrzenia sporu, uwzględniając określenie ich wysokości na poziomie, który nie utrudnia znacząco konsumentowi dostępu do postępowania. Rozdział 9 Stałe sądy polubowne
1. Stałe sądy polubowne przy wojewódzkich inspektorach, zwane dalej „sądami”, tworzone są na podstawie umów o zorganizowanie takich sądów, zawartych przez wojewódzkich inspektorów z organizacjami pozarządowymi reprezentującymi interesy konsumentów lub interesy przedsiębiorców oraz innymi zainteresowanymi jednostkami organizacyjnymi. 2. Umowy, o których mowa w ust. 1, określają w szczególności zasady pokrywania kosztów wynagrodzenia arbitrów oraz zwrotu kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem czynności arbitra. 3. Sądy rozpatrują spory o prawa majątkowe wynikłe z umów zawartych między konsumentami a przedsiębiorcami – zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie ust. 7 i 8. 4. Sąd może odmówić rozpatrzenia sporu w przypadku, gdy:
1) wnioskodawca nie podjął przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania próby kontaktu z drugą stroną i bezpośredniego rozwiązania sporu;
2) spór jest błahy lub wniosek o wszczęcie postępowania spowoduje uciążliwości dla drugiej strony;
3) sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami jest w toku albo została już rozpatrzona przez Inspekcję, sąd, inny właściwy podmiot albo sąd powszechny;
4) wartość przedmiotu sporu jest wyższa albo niższa od progów finansowych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie ust. 8;
5) wnioskodawca złożył wniosek o wszczęcie postępowania po upływie roku od dnia, w którym podjął próbę kontaktu z drugą stroną i bezpośredniego rozwiązania sporu;
6) rozpatrzenie sporu spowodowałoby poważne zakłócenie działania sądu. 5. Z postępowania przed sądem sporządza się protokół. 6. W postępowaniu przed sądami w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r. poz. 468 i 473). 7. Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów określi, w drodze rozporządzenia, regulamin organizacji i działania sądów, zawierający w szczególności:
1) wewnętrzną organizację sądów,
2) tryb funkcjonowania sądów, w tym określenie właściwości miejscowej,
3) czynności jurysdykcyjne i administracyjne sądów i ich organów
– mając na uwadze konieczność zapewnienia łatwego dostępu do postępowania, sprawnego rozwiązywania sporów oraz bezstronnego i niezależnego prowadzenia postępowania. 8. Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może określić, w drodze rozporządzenia, wysokość progów finansowych wartości przedmiotu sporu, których przekroczenie uprawnia sąd do odmowy rozpatrzenia sporu, uwzględniając określenie ich wysokości na poziomie, który nie utrudnia znacząco konsumentowi dostępu do postępowania. Rozdział 10 Przepisy karne
Kto wbrew obowiązkowi nie wykonuje decyzji, o których mowa
w art. 18 i art. 32, wydanych przez organ Inspekcji lub z jego upoważnienia przez
inspektora, albo usuwa dowody lub produkty zabezpieczone w toku kontroli,
podlega grzywnie w wysokości do 360 stawek dziennych.
1. Kto uniemożliwia albo utrudnia inspektorowi przeprowadzenie czynności kontrolnych, podlega karze aresztu do 30 dni albo grzywny w wysokości do 5000 zł. 2. Kto wbrew żądaniu inspektora nie usuwa niezwłocznie uchybień porządkowych lub organizacyjnych stwierdzonych w toku kontroli, podlega karze grzywny w wysokości do 5000 zł. Rozdział 11 Przepisy przejściowe i końcowe
1. Z dniem wejścia w życie ustawy Główny Inspektor przejmie
z mocy prawa wojewódzkie laboratoria kontrolno-analityczne prowadzone
dotychczas przez wojewódzkich inspektorów.
2. Pracownicy zatrudnieni w laboratoriach, o których mowa w ust. 1, z dniem
wejścia w życie ustawy stają się pracownikami Głównego Inspektoratu.
3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przejęcia przez
Głównego Inspektora laboratoriów, o których mowa w ust. 1.
4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno określać
w szczególności:
1) tryb przejęcia laboratoriów;
2) rodzaje przejmowanych składników mienia oraz etaty i środki finansowe
niezbędne do prowadzenia tych laboratoriów.
Stałe polubowne sądy konsumenckie przy wojewódzkich
inspektorach Inspekcji Handlowej zorganizowane na podstawie przepisów
dotychczasowych stają się stałymi polubownymi sądami konsumenckimi
w rozumieniu ustawy.