Uchwalenie: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka
Wejscie w życie: 29 marca 2008
Ostatnia Zmiana: 14 lipca 2019
Ustawa o Karcie Polaka
Art. 2. 1. Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje
przynależność do Narodu Polskiego i spełni łącznie następujące warunki:
1) wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową
znajomość języka polskiego, który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i
kultywowanie polskich tradycji i zwyczajów;
2) w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „konsulem”,
lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 – wojewody, albo
wyznaczonego przez niego pracownika, złoży pisemną deklarację
przynależności do Narodu Polskiego;
3) wykaże, że jest narodowości polskiej lub co najmniej jedno z jej rodziców lub
dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, albo
przedstawi zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające
aktywne zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub
polskiej mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat;
4) złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali
repatriowani z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w
latach 19441957 przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską
Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką,
Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną
Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich,
do jednego z państw będących stroną tych umów.
2. Karta Polaka może być przyznana osobie:
1) nieposiadającej w dniu złożenia wniosku o wydanie Karty Polaka oraz w dniu
przyznania Karty Polaka obywatelstwa polskiego lub
2) nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, lub
3) posiadającej status bezpaństwowca.
3. Karta Polaka może być także przyznana osobie, której polskie pochodzenie
zostało stwierdzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r.
o repatriacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 609 i 1669), pod warunkiem wykazania się
znajomością języka polskiego w stopniu co najmniej podstawowym. Przepisy
art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
4. (uchylony)
Art. 6. 1. Posiadacz Karty Polaka ma prawo do:
1) zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na zasadach
określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265, z późn. zm.);
2) podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na takich samych
zasadach jak obywatele polscy na zasadach określonych w ustawie z dnia 6
marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292) oraz
w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1079 i 1214);
3) kształcenia w szkole doktorskiej, podejmowania i odbywania studiów oraz
innych form kształcenia, a także uczestniczenia w działalności naukowej na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668, z późn. zm.);
4) korzystania z form kształcenia na zasadach określonych w ustawie z dnia 14
grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148, 1078 i 1287)
oraz ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2018 r.
poz. 1457, 1560, 1669 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 730 i 761);
5) korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej w stanach nagłych, w zakresie
określonym w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz.
1510, z późn. zm.), chyba że umowa międzynarodowa, której
Rzeczpospolita Polska jest stroną, przewiduje zasady bardziej korzystne;
6) ulgi 37% przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego
kolejowego w pociągach osobowych, pospiesznych i ekspresowych, na
podstawie biletów jednorazowych, na zasadach określonych w ustawie z dnia
20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami
publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2018 r. poz. 295);
7) bezpłatnego wstępu do muzeów państwowych;
8) pomocy konsula, w ramach jego kompetencji i z zastosowaniem i
poszanowaniem zwyczajów i prawa międzynarodowego, w sytuacji
zagrożenia życia lub bezpieczeństwa.
2. Posiadacz Karty Polaka lub osoba, której stwierdzono pochodzenie polskie
zgodnie z ustawą o repatriacji, korzysta z pierwszeństwa przy ubieganiu się o
pomoc finansową udzielaną osobom fizycznym ze środków budżetu państwa lub
budżetów samorządów terytorialnych przeznaczonych na wspieranie Polaków za
granicą.
3. Posiadacz Karty Polaka podejmujący kształcenie, o którym mowa w ust. 1
pkt 3, zachowuje prawo do ubiegania się o stypendia i inną pomoc przewidzianą
dla cudzoziemców w odrębnych przepisach.
4. Przepis ust. 1 pkt 5 nie ma zastosowania do osób uprawnionych do
świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji systemów
zabezpieczenia społecznego.
Art. 8. Koszty świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 6 ust. 1
pkt 5, są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister
właściwy do spraw zdrowia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia
2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków
publicznych.

Art. 8a. 1. Osobie, która złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt
stały z powołaniem się na okoliczność, o której mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy
z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 i 2399 oraz
z 2019 r. poz. 577 i 622), na jej wniosek, może być przyznane świadczenie
pieniężne przeznaczone na częściowe pokrycie kosztów zagospodarowania i
bieżącego utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „świadczeniem
pieniężnym”. Świadczenie pieniężne przyznaje się na okres do 9 miesięcy.
2. Wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego składa się do wojewody,
do którego został złożony wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, o którym
mowa w ust. 1.
3. Pierwszy wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego składa się w
terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt
stały, o którym mowa w ust. 1. Pierwszy wniosek o przyznanie świadczenia
pieniężnego złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpoznania.
4. Kolejny wniosek o świadczenie pieniężne złożony przez osobę, której
przyznano świadczenie pieniężne w łącznym wymiarze 9 miesięcy, pozostawia się
bez rozpoznania.
Art. 8b. 1. Świadczenie pieniężne przyznaje w drodze decyzji wojewoda
właściwy do przyjęcia wniosku o przyznanie świadczenia.
2. Wypłaty świadczenia pieniężnego dokonuje w okresach miesięcznych
starosta wskazany przez wojewodę w decyzji przyznającej świadczenie pieniężne
jako właściwy ze względu na miejsce pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej osoby uprawnionej do świadczenia pieniężnego.
3. Zadanie starosty, o którym mowa w ust. 2, jest zadaniem zleconym z
zakresu administracji rządowej.
4. Organem wyższego stopnia w stosunku do wojewody w rozumieniu ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w sprawach,
o których mowa w ust. 1, jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.
Art. 8c. 1. Świadczenie pieniężne ustala się w kwocie stanowiącej:
1) w okresie pierwszych 3 miesięcy – równowartość 50% minimalnego
wynagrodzenia za pracę, obowiązującego w roku złożenia wniosku o
przyznanie świadczenia pieniężnego – na wnioskodawcę i jego małżonka oraz
równowartość 50% tej kwoty na każde małoletnie dziecko pozostające pod
władzą rodzicielską wnioskodawcy lub jego małżonka;
2) w okresie od 4. do 9. miesiąca – odpowiednio 60% kwot określonych w pkt 1.
2. Przy ustalaniu wysokości świadczenia pieniężnego uwzględnia się
wyłącznie członków rodziny wnioskodawcy, określonych w ust. 1 pkt 1, którzy
przebywają razem z nim na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Świadczenia pieniężnego nie wlicza się do dochodu, o którym mowa w art.
8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz.
1508, z późn. zm.).
4. Świadczenie pieniężne nie przysługuje osobie, która została objęta tym
świadczeniem jako członek rodziny wnioskodawcy, a następnie złożyła wniosek o
udzielenie zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w art. 8a ust. 1.

Art. 8d. 1. W przypadku zmiany miejsca pobytu przez wnioskodawcę lub
członków rodziny określonych w art. 8c ust. 1 pkt 1 na inne znajdujące się na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy do wypłaty świadczenia pozostaje
starosta wskazany przez wojewodę w decyzji o przyznaniu świadczenia
pieniężnego.
2. W przypadku wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt
stały następuje z mocy prawa zawieszenie wypłaty świadczenia pieniężnego.
3. W przypadku, gdy decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt stały
stanie się ostateczna następuje z mocy prawa utrata świadczenia pieniężnego.

Art. 8e. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, wzór formularza wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego
oraz sposób przyznawania pomocy, biorąc pod uwagę sprawność postępowania
oraz możliwość kontroli zasadności przyznanych świadczeń pieniężnych.

Art. 9. 1. (uchylony)
2. Rada do Spraw Polaków poza Granicami Kraju, zwana dalej „Radą”, jest
organem administracji publicznej rozpatrującym odwołania od decyzji, o których
mowa w art. 12, art. 19 i art. 20.
3. Rada jest organem wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14
czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
4. Rada jest także organem właściwym w sprawach wznowienia
postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności wydanych przez
siebie decyzji lub postanowień.
5. Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wewnętrzną organizację i tryb pracy Rady, w tym tryb podejmowania decyzji,
2) tryb wyboru, uprawnienia i obowiązki przewodniczącego Rady, wysokość
wynagrodzenia przewodniczącego i członków Rady oraz sposób pokrywania
pozostałych wydatków związanych z pracami Rady
– uwzględniając zakres zadań Rady oraz konieczność ich sprawnego i terminowego
wykonywania.
6. Obsługę administracyjną i kancelaryjną Rady wykonuje urząd obsługujący
ministra właściwego do spraw zagranicznych w szczególności poprzez:
1) zbieranie i opracowywanie materiałów w sprawach należących do zakresu
działania Rady;
2) prowadzenie rejestru odwołań od decyzji konsulów lub wojewodów w
sprawach odmowy przyznania oraz unieważnienia Karty Polaka;
3) wykonywanie innych czynności związanych z działalnością Rady, w tym
czynności technicznych i kancelaryjno-biurowych.
7. Działalność Rady jest finansowana z budżetu państwa, z rozdziału
dotyczącego Rady do Spraw Polaków poza Granicami Kraju, z części – Sprawy
zagraniczne.
8. (uchylony)
Art. 13. 1. Wniosek o przyznanie Karty Polaka lub przedłużenie jej ważności
zawiera następujące dane:
1) imię i nazwisko;
2) datę i miejsce urodzenia;
3) płeć;
4) adres zamieszkania za granicą;
5) obywatelstwo albo status bezpaństwowca;
6) narodowość;
7) obywatelstwo i narodowość rodziców, dziadków lub pradziadków, jeżeli ich
dane zostały wskazane przez osobę ubiegającą się o przyznanie Karty Polaka.
2. Wnioskodawca ma obowiązek przedstawić dokumenty i inne dowody
potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2.
3. Dokumentami i dowodami, o których mowa w ust. 2, mogą być w
szczególności:
1) polskie dokumenty tożsamości;
2) akty stanu cywilnego lub ich odpisy, metryki chrztu, świadectwa szkolne lub
inne dokumenty potwierdzające związek z polskością;
3) dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w polskich formacjach
wojskowych;
4) dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis
informujący o polskim pochodzeniu;
5) dokumenty o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący
o polskim pochodzeniu;
6) zagraniczne dowody tożsamości zawierające informacje na temat
narodowości polskiej ich posiadacza;
7) zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające aktywne
zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej
mniejszości narodowej;
8) prawomocna decyzja w sprawie stwierdzenia polskiego pochodzenia, wydana
zgodnie z przepisami ustawy o repatriacji.
4. Minister właściwy do spraw zagranicznych ogłasza, w drodze
obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski” wykaz organizacji polskich lub polonijnych uprawnionych do wystawiania
zaświadczeń, o których mowa w ust. 3 pkt 7.
5. W przypadku osób, o których mowa w art. 2 ust. 3, właściwy organ wydaje
decyzję o przyznaniu Karty Polaka na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 3
pkt 8.
6. W odniesieniu do wnioskodawcy szczególnie zasłużonego dla
Rzeczypospolitej Polskiej konsul lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4
– wojewoda, może wydać decyzję o przyznaniu Karty Polaka bez konieczności
przedstawiania przez wnioskodawcę dokumentów, o których mowa w ust. 3.
7. Wnioskodawca ubiegający się o przyznanie Karty Polaka wykazuje
posiadanie znajomości języka polskiego przez przedłożenie poświadczenia, o
którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim
(Dz. U. z 2018 r. poz. 931 i 1669), świadectwa ukończenia szkoły lub studiów w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwa ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim.
8. W odniesieniu do wnioskodawców, którzy nie wykazali posiadania
znajomości języka polskiego w trybie przewidzianym w ust. 7, oceny znajomości
języka polskiego dokonuje podczas rozmowy konsul, a w przypadku, o którym
mowa w art. 12 ust. 4 – wojewoda.
Art. 16. 1. Małoletniemu przyznaje się Kartę Polaka na wniosek rodziców,
gdy:
1) oboje rodzice posiadają Kartę Polaka;
2) jeden z rodziców posiada Kartę Polaka – za zgodą drugiego z rodziców
wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed konsulem, a w przypadku, o
którym mowa w art. 12 ust. 4 – wojewodą, chyba że drugiemu z rodziców nie
przysługuje władza rodzicielska.
2. Przyznanie Karty Polaka małoletniemu, który ukończył 16 lat, może
nastąpić jedynie za jego zgodą.
3. W przypadku śmierci jednego z rodziców, który spełniał warunki, o których
mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, w części dotyczącej obywatelstwa polskiego lub polskiej
narodowości, Karta Polaka może być przyznana małoletniemu na wniosek żyjącego
rodzica w przypadku wykazania, że małoletni spełnia warunki określone w art. 2
ust. 1 pkt 3, w części dotyczącej obywatelstwa polskiego lub polskiej narodowości.
W przypadku śmierci obojga rodziców, z których przynajmniej jeden spełniał
warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, w części dotyczącej obywatelstwa
polskiego lub polskiej narodowości Karta Polaka może zostać przyznana
małoletniemu na wniosek przedstawiciela ustawowego w przypadku wykazania, że
małoletni spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 3, w części dotyczącej
obywatelstwa polskiego lub polskiej narodowości.
4. Jeżeli rodzic małoletniego posiadał Kartę Polaka, ale utraciła ona ważność
z powodu uzyskania pozwolenia na pobyt stały, przepis ust. 1 stosuje się tak, jakby
rodzic posiadał kartę.
Art. 19. Konsul lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 – wojewoda,
wydaje decyzję o odmowie przyznania Karty Polaka w przypadku, gdy:
1) wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 2, z zastrzeżeniem
art. 13 ust. 6;
2) w postępowaniu o przyznanie Karty Polaka wnioskodawca złożył wniosek lub
dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub
fałszywe informacje, jak również gdy oświadczył nieprawdę lub zataił prawdę
albo, w celu użycia jako autentycznego, podrobił lub przerobił dokument albo
takiego dokumentu jako autentycznego użył;
3) wnioskodawca lub jego wstępni repatriowali się lub zostali repatriowani z
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 19441957
przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z
Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną
Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i
Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, do jednego z państw
będących stroną tych umów;
4) wnioskodawca nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt
stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5) przemawiają za tym względy obronności, bezpieczeństwa albo ochrony
porządku publicznego Rzeczypospolitej Polskiej;
6) wnioskodawca działał lub działa na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej, a
zwłaszcza jej niepodległości i suwerenności, lub uczestniczył lub uczestniczy
w łamaniu praw człowieka.

Art. 19a. 1. Po wprowadzeniu przez właściwego konsula lub w przypadku,
o którym mowa w art. 12 ust. 4 – wojewodę, wniosku o przyznanie Karty Polaka
lub przedłużenie jej ważności do rejestru, o którym mowa w art. 23 ust. 1, Szef
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przedstawia informację, czy wobec
wnioskodawcy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 pkt 5 lub 6.
2. Właściwy konsul lub – w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4
wojewoda może, niezależnie od trybu określonego w ust. 1, zwrócić się do Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych
organów administracji publicznej, o przedstawienie informacji, czy wobec wnioskodawcy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 pkt 5 lub 6, wskazując okoliczności istotne w sprawie.
3. Właściwe organy przedstawiają informacje, o których mowa w ust. 1 i 2,
w terminie 30 dni od dnia wprowadzenia wniosku o przyznanie Karty Polaka lub
przedłużenie jej ważności do rejestru, o którym mowa w art. 23 ust. 1.
Nieprzedstawienie informacji w tym terminie uznaje się za równoważne z brakiem
okoliczności, o których mowa w art. 19 pkt 5 i 6.
4. Właściwy konsul lub – w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4
wojewoda wydaje decyzję o przyznaniu albo odmowie przyznania Karty Polaka lub
decyzję o przedłużeniu ważności Karty Polaka albo odmowie przedłużenia jej
ważności nie później niż w terminie 30 dni od dnia przedstawienia przez właściwe
organy informacji, o której mowa w ust. 1 i 2, albo upływu terminu określonego
w ust. 3.
Art. 23. 1. Konsul i wojewoda prowadzą, każdy w zakresie swojej
właściwości, rejestr złożonych wniosków o przyznanie Karty Polaka lub
przedłużenie jej ważności, decyzji wydanych w tych sprawach, przyznanych i
unieważnionych Kart Polaka oraz Kart Polaka, które utraciły ważność z mocy
prawa.
2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera informację o wydanych decyzjach
oraz następujące dane osób, którym przyznano albo odmówiono przyznania Karty
Polaka, których Kartę Polaka unieważniono albo w przypadku których Karta
Polaka utraciła ważność z mocy prawa:
1) imię i nazwisko;
2) datę i miejsce urodzenia;
3) płeć;
4) adres zamieszkania za granicą;
5) obywatelstwo albo status bezpaństwowca;
6) narodowość;
7) obywatelstwo i narodowość rodziców, dziadków lub pradziadków, jeżeli ich
dane zostały wskazane przez osobę ubiegającą się o przyznanie Karty Polaka.
2a. Wojewoda oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzą w
systemie teleinformatycznym, każdy w zakresie swojej właściwości, rejestr
złożonych wniosków o przyznanie świadczenia pieniężnego oraz decyzji i
postanowień wydanych w tych sprawach.
2b. Rejestr, o którym mowa w ust. 2a, zawiera informację o wydanych
decyzjach, postanowieniach, okresach, na jaki przyznano świadczenie, miesięcznej
wysokości świadczenia pieniężnego oraz następujące dane osób, które złożyły
wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego, i członków ich rodzin objętych
wnioskiem:
1) imię (imiona) i nazwisko;
2) nazwisko rodowe;
3) nazwisko poprzednie;
4) płeć;
5) data urodzenia;
6) miejsce i kraj urodzenia;
7) obywatelstwo;
8) miejsce zamieszkania za granicą;
9) miejsce zamierzonego osiedlenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2c. Dane przechowywane w rejestrze, o którym mowa w ust. 2a, udostępnia
się organom administracji publicznej, sądom, prokuraturom, Policji, Straży
Granicznej, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu oraz organom Krajowej Administracji
Skarbowej, w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.
2d. Do sposobu i trybu udostępniania danych zawartych w rejestrze, o którym
mowa w ust. 2a, stosuje się odpowiednio przepisy art. 452456 ustawy z dnia 12
grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz przepisy wydane na podstawie art. 457 i art.
458 tej ustawy.
3. Minister właściwy do spraw zagranicznych prowadzi centralny rejestr
przyznanych oraz unieważnionych Kart Polaka oraz Kart Polaka, które utraciły
ważność z mocy prawa. Centralny rejestr zawiera dane, o których mowa w ust. 2.
4. Konsul i wojewoda, o którym mowa w art. 12 ust. 4, przekazują ministrowi
właściwemu do spraw zagranicznych dane, o których mowa w ust. 2.
Art. 24. 1. Dane z rejestru, o którym mowa w art. 23 ust. 1, są udostępniane
za pośrednictwem urządzeń teleinformatycznych, bez konieczności składania
pisemnych wniosków, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Szefowi
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefowi Agencji Wywiadu, konsulom
oraz organom Policji i Straży Granicznej, w zakresie niezbędnym do wykonywania
zadań ustawowych tych organów.
1a. Dane z rejestru, o którym mowa w art. 23 ust. 1, są udostępniane za
pośrednictwem urządzeń teleinformatycznych, bez konieczności składania
pisemnych wniosków, także ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w
zakresie niezbędnym do prowadzenia Centralnej Ewidencji i Informacji o
Działalności Gospodarczej.
2. Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia,
sposób prowadzenia rejestrów, o których mowa w art. 23 ust. 1, i centralnego
rejestru, o którym mowa w art. 23 ust. 3, sposób przetwarzania danych w nich
zawartych, a także sposób przekazywania przez konsula i wojewodę, o którym
mowa w art. 12 ust. 4, danych do centralnego rejestru, biorąc pod uwagę
konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przekazywania danych.
3. Ustala się dziesięcioletni okres przechowywania danych w rejestrach.

Art. 24a. 1. Wypłata świadczeń pieniężnych finansowana jest z rezerwy
celowej budżetu państwa.
2. Dysponentem rezerwy celowej, o której mowa w ust. 1, jest minister
właściwy do spraw wewnętrznych.

Art. 24b. 1. Świadczenia pieniężne są wypłacane w danym roku budżetowym
do wysokości kwoty rezerwy celowej, o której mowa w art. 24a ust. 1.
2. Starosta składa do wojewody wniosek o udzielenie dotacji na wypłatę
świadczeń pieniężnych.

Art. 24c. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych monitoruje
wykorzystanie limitu środków zaplanowanych w ustawie budżetowej na wypłatę
świadczeń pieniężnych.
2. W przypadku gdy łączna kwota wynikająca z wniosków o przyznanie
świadczenia pieniężnego z terminem wypłaty w danym roku osiągnie
równowartość 75% kwoty zaplanowanej w ustawie budżetowej na wypłatę
świadczeń pieniężnych, minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza w
Biuletynie Informacji Publicznej informację o wstrzymaniu rozpatrywania
wniosków o przyznanie świadczenia pieniężnego z terminem wypłaty
przypadającym na dany rok, do czasu zabezpieczenia w ustawie budżetowej
środków na ich wypłatę, a wojewodowie wstrzymują rozpatrywanie takich wniosków, począwszy od dnia następującego po dniu ogłoszenia informacji przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
3. Starostowie są obowiązani do przekazywania wojewodom informacji o
poziomie wykorzystania dotacji na wypłatę świadczeń pieniężnych, w terminie
określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 24d.
4. Wojewodowie są obowiązani do przekazywania ministrowi właściwemu do
spraw wewnętrznych informacji o koniecznej do zabezpieczenia wypłaty
świadczeń pieniężnych kwocie wynikającej z wniosków o przyznanie świadczenia
pieniężnego oraz o poziomie wykorzystania dotacji przez starostów, w terminie
określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 24d.
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza w Biuletynie
Informacji Publicznej informację o poziomie wykorzystania kwoty zaplanowanej
w ustawie budżetowej na wypłatę świadczeń pieniężnych według stanu na koniec
każdego miesiąca.

Art. 24d. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowy tryb podziału rezerwy celowej na wypłatę świadczeń
pieniężnych oraz przekazywania środków na pokrycie wydatków związanych
z udzielaniem tych świadczeń,
2) termin składania wniosków o dotacje, o których mowa w art. 24b ust. 2,
3) wzór wniosku o udzielenie dotacji, o którym mowa w art. 24b ust. 2,
4) termin przekazywania informacji, o których mowa w art. 24c ust. 3 i 4
– uwzględniając konieczność efektywnego wykorzystania środków rezerwy
celowej oraz rozliczania przez jednostki samorządu terytorialnego otrzymanych w
formie dotacji środków budżetowych.