Uchwalenie: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe
Wejscie w życie: 1 października 2003
Ostatnia Zmiana: 24 marca 2020
Prawo upadłościowe
Art. 9. Wierzyciel może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości osoby
fizycznej, która faktycznie prowadziła działalność gospodarczą, nawet wówczas
gdy nie dopełniła obowiązku jej zgłoszenia we właściwym rejestrze, jeżeli od dnia
zaprzestania prowadzenia działalności nie upłynął rok. Postępowanie toczy się
według przepisów tytułu V części trzeciej.

Art. 9a. Nie można ogłosić upadłości przedsiębiorcy w okresie od otwarcia
postępowania restrukturyzacyjnego do jego zakończenia lub prawomocnego
umorzenia.

Art. 9b. 1. W przypadku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i wniosku
restrukturyzacyjnego, w pierwszej kolejności rozpoznaje się wniosek
restrukturyzacyjny.
2. Sąd upadłościowy wstrzymuje rozpoznanie wniosku o ogłoszenie
upadłości do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie wniosku
restrukturyzacyjnego. Wstrzymanie rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości
nie wyłącza możliwości zabezpieczenia majątku.
3. Jeżeli wstrzymaniu rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości
sprzeciwia się interes ogółu wierzycieli, przepisu ust. 2 nie stosuje się. W takiej
sytuacji sąd upadłościowy wydaje postanowienie o przejęciu wniosku o ogłoszenie
upadłości i wniosku restrukturyzacyjnego do wspólnego rozpoznania
i rozstrzygnięcia jednym postanowieniem. Sąd upadłościowy rozpoznaje wnioski
w składzie właściwym dla rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości.
4. Jeżeli przejęcie wniosku o ogłoszenie upadłości i wniosku
restrukturyzacyjnego do wspólnego rozpoznania prowadziłoby do znacznego
opóźnienia wydania orzeczenia w przedmiocie ogłoszenia upadłości, ze szkodą dla
wierzycieli, a podstawy restrukturyzacji przedstawione przez dłużnika we wniosku
restrukturyzacyjnym są znane sądowi upadłościowemu, sąd upadłościowy nie
wydaje postanowienia o przejęciu wniosków do wspólnego rozpoznania
i rozpoznaje wniosek o ogłoszenie upadłości, o czym zawiadamia sąd
restrukturyzacyjny.
Art. 11. 1. Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do
wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.
1a. Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich
wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu
zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące.
2. Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą
osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest
niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość
jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia
cztery miesiące.
3. Do majątku, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się składników
niewchodzących w skład masy upadłości.
4. Do zobowiązań pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się
zobowiązań przyszłych, w tym zobowiązań pod warunkiem zawieszającym oraz
zobowiązań wobec wspólnika albo akcjonariusza z tytułu pożyczki lub innej czynności prawnej o podobnych skutkach, o których mowa w art. 342 ust. 1 pkt 4.
5. Domniemywa się, że zobowiązania pieniężne dłużnika przekraczają
wartość jego majątku, jeżeli zgodnie z bilansem jego zobowiązania, z wyłączeniem
rezerw na zobowiązania oraz zobowiązań wobec jednostek powiązanych,
przekraczają wartość jego aktywów, a stan ten utrzymuje się przez okres
przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.
6. Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli nie ma zagrożenia
utraty przez dłużnika zdolności do wykonywania jego wymagalnych zobowiązań
pieniężnych w niedługim czasie.
7. Przepisy ust. 26 nie mają zastosowania do spółek osobowych określonych
w ustawie z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505, z późn. zm.), zwanej dalej „Kodeksem spółek handlowych”,
w których co najmniej jednym wspólnikiem odpowiadającym za zobowiązania
spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem jest osoba fizyczna.

Art. 11a. 1. W przypadku ustanowienia zarządu sukcesyjnego można ogłosić
upadłość zmarłego przedsiębiorcy także wtedy, gdy w zakresie czynności
dokonywanych w ramach prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku zarządca
sukcesyjny utracił zdolność do wykonywania wymagalnych zobowiązań
pieniężnych.
2. Przepis art. 11 ust. 1a stosuje się odpowiednio.
Art. 13. 1. Sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek
niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania
lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów.
2. Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości w razie stwierdzenia, że
majątek dłużnika jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym,
zastawem skarbowym lub hipoteką morską w takim stopniu, że pozostały jego
majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania.
2a. Oddalając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd ustala, czy materiał
zgromadzony w sprawie daje podstawę do rozwiązania podmiotu wpisanego do
Krajowego Rejestru Sądowego bez przeprowadzania postępowania
likwidacyjnego.
3. Jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że obciążenia majątku dłużnika są
bezskuteczne według przepisów ustawy albo gdy dokonane zostały w celu
pokrzywdzenia wierzycieli, jak również jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że
dłużnik dokonał innych czynności prawnych bezskutecznych według przepisów
ustawy, którymi wyzbył się majątku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania, a okoliczności sprawy wskazują, że zastosowanie przepisów o bezskuteczności i zaskarżaniu czynności upadłego doprowadzi do uzyskania
majątku o wartości przekraczającej przewidywaną wysokość kosztów, przepisów
ust. 1 i 2 nie stosuje się.
[4. Postanowienie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie
ust. 1 lub 2 obwieszcza się.]
Art. 19. 1. Sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd właściwy dla
głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika.
1a. Głównym ośrodkiem podstawowej działalności jest miejsce, w którym
dłużnik regularnie zarządza swoją działalnością o charakterze ekonomicznym
i które jako takie jest rozpoznawalne dla osób trzecich.
1b. W przypadku osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej
nieposiadającej osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność
prawną, domniemywa się, że głównym ośrodkiem jej podstawowej działalności jest
miejsce siedziby.
1c. W przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą lub
zawodową domniemywa się, że głównym ośrodkiem jej podstawowej działalności
jest główne miejsce wykonywania działalności gospodarczej lub zawodowej;
w przypadku każdej innej osoby fizycznej domniemywa się, że głównym
ośrodkiem podstawowej działalności jest miejsce zwykłego pobytu tej osoby.
2. (uchylony)
3. Jeżeli dłużnik nie ma w Rzeczypospolitej Polskiej głównego ośrodka
podstawowej działalności, właściwy jest sąd miejsca zwykłego pobytu albo
siedziby dłużnika, a jeżeli dłużnik nie ma w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
zwykłego pobytu albo siedziby, właściwy jest sąd, w którego obszarze znajduje się
majątek dłużnika.
4. Jeżeli okaże się, że właściwy jest inny sąd, sprawę przekazuje się temu
sądowi. Na postanowienie o przekazaniu sprawy nie przysługuje zażalenie.
Postanowienie to wiąże sąd, któremu sprawa została przekazana. Czynności
dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy.
Art. 20. 1. Wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik lub każdy
z jego wierzycieli osobistych.
2. Wniosek mogą zgłosić również:
1) w stosunku do spółki jawnej, spółki partnerskiej, spółki komandytowej oraz
spółki komandytowo-akcyjnej – każdy ze wspólników odpowiadających bez
ograniczenia za zobowiązania spółki;
2) w stosunku do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych
nieposiadających osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje
zdolność prawną – każdy, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu
ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania,
samodzielnie lub łącznie z innymi osobami;
3) w stosunku do przedsiębiorstwa państwowego – także organ założycielski;
4) w stosunku do jednoosobowej spółki Skarbu Państwa – także pełnomocnik
Rządu, państwowa osoba prawna, organ lub inna jednostka uprawniona do
wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa;
5) w stosunku do osoby prawnej, spółki jawnej, spółki partnerskiej oraz spółki
komandytowej i komandytowo-akcyjnej, będących w stanie likwidacji –
każdy z likwidatorów;
6) w stosunku do osoby prawnej wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego –
kurator ustanowiony na podstawie art. 42 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia
1964 r. – Kodeks cywilny;
7) w stosunku do dłużnika, któremu została udzielona pomoc publiczna
o wartości przekraczającej 100 000 euro – organ udzielający pomocy;
8) w stosunku do dłużnika, wobec którego prowadzona jest egzekucja przez
zarząd przymusowy albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa, na podstawie
Kodeksu postępowania cywilnego – zarządca ustanowiony w tym
postępowaniu.
Art. 21. 1. Dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu
dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić
w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.
2. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna
nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność
prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto na
podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw
dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami.
2a. W przypadku ustanowienia zarządu sukcesyjnego obowiązek, o którym
mowa w ust. 1, spoczywa na zarządcy sukcesyjnym. Jeżeli podstawa do ogłoszenia
upadłości wystąpiła przed ustanowieniem zarządu sukcesyjnego, termin do
zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości biegnie od dnia, w którym został
ustanowiony zarząd sukcesyjny. Zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości przez
zarządcę sukcesyjnego nie wymaga zgody osób, na rzecz których działa zarządca
sukcesyjny.
3. Osoby, o których mowa w ust. 12a, ponoszą odpowiedzialność za szkodę
wyrządzoną wskutek niezłożenia wniosku w terminie określonym w ust. 1 lub 2a,
chyba że nie ponoszą winy. Osoby te mogą uwolnić się od odpowiedzialności,
w szczególności jeżeli wykażą, że w terminie określonym w ust. 1 lub 2a otwarto
postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu
o zatwierdzenie układu.
3a. W przypadku dochodzenia odszkodowania przez wierzyciela
niewypłacalnego dłużnika domniemywa się, że szkoda, o której mowa w ust. 3, obejmuje wysokość niezaspokojonej wierzytelności tego wierzyciela wobec dłużnika.
4. (uchylony)
5. Osoby, o których mowa w ust. 12a, nie ponoszą odpowiedzialności za
niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w czasie, gdy prowadzona jest
egzekucja przez zarząd przymusowy albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa, na
podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli obowiązek złożenia
wniosku o ogłoszenie upadłości powstał w czasie prowadzenia egzekucji.
Art. 22. 1. Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zawierać:
1) imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer
w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane
umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres, a jeżeli dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba prawna albo
inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której
odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska
reprezentantów w tym likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto
w przypadku spółki osobowej – imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania
wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym
swoim majątkiem;
2) wskazanie miejsca, w którym znajduje się główny ośrodek podstawowej
działalności dłużnika;
3) wskazanie okoliczności, które uzasadniają wniosek i ich
uprawdopodobnienie;
4) informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub
prawu innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu
rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy z dnia
24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności
i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad
tymi systemami (Dz. U. z 2019 r. poz. 212) lub niebędącym uczestnikiem
podmiotem prowadzącym system interoperacyjny w rozumieniu tej ustawy;
5) informację, czy dłużnik jest spółką publiczną w rozumieniu przepisów ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania
instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz
o spółkach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 623, 1798 i 2217).
2. (uchylony)
2a. (uchylony)
3. Jeżeli wniosek zgłasza wierzyciel, przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się.

Art. 22a. Wnioskodawca uiszcza zaliczkę na wydatki w toku postępowania
w przedmiocie ogłoszenia upadłości w wysokości jednokrotności przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród
z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego i wraz z wnioskiem przedstawia dowód jej uiszczenia. W przypadku braku uiszczenia zaliczki przewodniczący wzywa do uiszczenia zaliczki w terminie tygodnia pod rygorem zwrotu wniosku.
Art. 23. 1. Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza dłużnik, do wniosku
powinien dołączyć:
1) aktualny wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników;
2) bilans sporządzony przez dłużnika dla celów postępowania, na dzień
przypadający w okresie trzydziestu dni przed dniem złożenia wniosku;
3) spis wierzycieli z podaniem ich adresów i wysokości wierzytelności każdego
z nich oraz terminów zapłaty, a także listę zabezpieczeń dokonanych przez
wierzycieli na jego majątku wraz z datami ich ustanowienia;
4) oświadczenie o spłatach wierzytelności lub innych długów dokonanych
w terminie sześciu miesięcy przed dniem złożenia wniosku;
5) spis podmiotów zobowiązanych majątkowo wobec dłużnika wraz z adresami,
z określeniem wierzytelności, daty ich powstania i terminów zapłaty;
6) wykaz tytułów egzekucyjnych oraz tytułów wykonawczych przeciwko
dłużnikowi;
7) informację o postępowaniach dotyczących ustanowienia na majątku dłużnika
hipotek, zastawów, zastawów rejestrowych, zastawów skarbowych i hipotek
morskich oraz innych obciążeń podlegających wpisowi w księdze wieczystej
lub w rejestrach, jak również o prowadzonych innych postępowaniach
sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych oraz przed sądami
polubownymi dotyczących majątku dłużnika;
8) informację o miejscu zamieszkania reprezentantów spółki lub osoby prawnej
i likwidatorów, jeżeli są ustanowieni;
9) informację, czy w jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:
a) zatrudniał średniorocznie 250 lub więcej pracowników lub
b) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz
operacji finansowych przekraczający równowartość w złotych
50 milionów euro, lub
c) sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat
przekroczyły równowartość w złotych 43 milionów euro.
2. (uchylony)
3. Jeżeli dłużnik nie może dołączyć do wniosku dokumentów, o których
mowa w ust. 1, powinien podać przyczyny ich niedołączenia oraz je
uprawdopodobnić.
Art. 26. 1. Uczestnikiem postępowania o ogłoszenie upadłości jest każdy, kto
złożył wniosek o ogłoszenie upadłości, oraz dłużnik.
2. O złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa państwowego
albo jednoosobowej spółki Skarbu Państwa sąd niezwłocznie zawiadamia
odpowiednio organ założycielski albo pełnomocnika Rządu, państwową osobę
prawną, organ lub inną jednostkę uprawnioną do wykonywania praw z akcji lub
udziałów należących do Skarbu Państwa, które w terminie dwóch tygodni mogą
złożyć sądowi opinię w sprawie.

Art. 261. 1. Jeżeli dłużnik nie ma zdolności procesowej i nie działa za niego
przedstawiciel ustawowy, a także gdy w składzie organów dłużnika będącego
osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej,
której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, zachodzą braki
uniemożliwiające ich działanie, sąd upadłościowy ustanawia dla niego kuratora.
Kuratora ustanowionego na podstawie art. 42 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
– Kodeks cywilny powołuje się na kuratora, o którym mowa w niniejszym
przepisie.
2. Ustanowienie kuratora nie stanowi przeszkody do usunięcia, na podstawie
zasad ogólnych, braku zdolności procesowej albo braków w składzie organów
uniemożliwiających ich działanie.
3. Wynagrodzenie kuratora ustanowionego na podstawie ust. 1 ustala sędzia-
-komisarz w wysokości stosownej do nakładu pracy kuratora, stosując
odpowiednio przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2020 r.
poz. 755, 807 i 956). Wynagrodzenie kuratora obowiązanego do rozliczenia
podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług.
Na postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków
przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje również kuratorowi.
4. Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku śmierci dłużnika
po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli nie działa zarządca sukcesyjny,
oraz w przypadku wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego po złożeniu wniosku
o ogłoszenie upadłości.
Art. 38. 1. Sąd może zabezpieczyć majątek dłużnika przez ustanowienie
tymczasowego nadzorcy sądowego. Do tymczasowego nadzorcy sądowego
przepisy art. 157, art. 157a, art. 159161, art. 166 ust. 6, art. 167 ust. 2, art. 167a,
art. 167b, art. 170172 i art. 178 stosuje się odpowiednio.
1a. Postanowienie o ustanowieniu tymczasowego nadzorcy sądowego,
odwołaniu albo zmianie osoby tymczasowego nadzorcy sądowego i informację
o uprawomocnieniu się postanowienia o uchyleniu zabezpieczenia przez odwołanie
tymczasowego nadzorcy sądowego obwieszcza się.
1b. Sąd ustala wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego, biorąc pod
uwagę nakład pracy, zakres czynności podejmowanych w postępowaniu, stopień
ich trudności oraz czas pełnienia funkcji.
1c. Wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego ustala się
w wysokości od jednej czwartej przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku
poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego do
jego dwukrotności.
1d. W szczególnie uzasadnionych przypadkach można przyznać wyższe
wynagrodzenie w wysokości do czterokrotności wynagrodzenia, o którym mowa
w ust. 1c, jeżeli uzasadnia to nakład pracy tymczasowego nadzorcy sądowego,
zakres podjętych czynności, stopień ich trudności oraz czas pełnienia funkcji.
2. O wynagrodzeniu tymczasowego nadzorcy sądowego i zwrocie wydatków
koniecznych poniesionych w związku z pełnieniem funkcji orzeka sąd na jego
wniosek złożony w terminie tygodnia od dnia powiadomienia o odwołaniu lub od
dnia wygaśnięcia funkcji. Sąd może przyznać tymczasowemu nadzorcy sądowemu
zaliczkę na wydatki. Kwotę zaliczki wypłaca się w pierwszej kolejności z zaliczki
wpłaconej przez wnioskodawcę.
3. Sąd może zobowiązać tymczasowego nadzorcę sądowego do złożenia
w wyznaczonym terminie sprawozdania obejmującego w szczególności informacje
na temat stanu finansowego dłużnika, rodzaju i wartości jego majątku oraz przewidywanych kosztów postępowania upadłościowego. Sprawozdanie składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza w Rejestrze.

Art. 38a. Dłużnik po ustanowieniu tymczasowego nadzorcy sądowego jest
uprawniony do dokonywania czynności zwykłego zarządu. Na dokonanie
czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu jest wymagana zgoda
tymczasowego nadzorcy sądowego pod rygorem nieważności. Zgoda może zostać
udzielona również po dokonaniu czynności w terminie trzydziestu dni od jej
dokonania.
Art. 51. 1. Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje
postanowienie o ogłoszeniu upadłości, w którym:
1) wymienia imię i nazwisko dłużnika (upadłego) albo jego nazwę, miejsce
zamieszkania albo siedzibę, adres oraz numer PESEL albo numer
w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane
umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;
2) (uchylony)
3) (uchylony)
4) wzywa wierzycieli upadłego do zgłoszenia wierzytelności syndykowi, na
wskazany adres, w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia
postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze;
5) wzywa osoby, którym przysługują prawa oraz prawa osobiste i roszczenia
ciążące na nieruchomości należącej do upadłego, jeżeli nie zostały ujawnione
przez wpis w księdze wieczystej, do ich zgłoszenia w terminie trzydziestu dni
od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze pod
rygorem utraty prawa powoływania się na nie w postępowaniu
upadłościowym;
6) określa, czy funkcję sędziego-komisarza oraz zastępcy sędziego-komisarza
będzie pełnił sędzia czy referendarz sądowy, oraz wyznacza syndyka;
7) oznacza godzinę wydania postanowienia, jeżeli upadły jest uczestnikiem
podlegającego prawu polskiemu lub prawu innego państwa członkowskiego
systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych
w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, lub niebędącym
uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny
w rozumieniu tej ustawy.
2. Postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem
jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
2a. W postanowieniu o ogłoszeniu upadłości wskazuje się podstawę
jurysdykcji sądów polskich. Jeżeli zastosowanie ma rozporządzenie 2015/848, w postanowieniu określa się również, czy postępowanie ma charakter główny czy uboczny.
Art. 53. 1. Postanowienie o ogłoszeniu upadłości obwieszcza się.
2. Postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości doręcza się syndykowi
po uprzednim powiadomieniu go o ogłoszeniu upadłości, upadłemu albo jego
spadkobiercy oraz wierzycielowi, który żądał ogłoszenia upadłości. Postanowienie
w przedmiocie ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa państwowego albo
jednoosobowej spółki Skarbu Państwa doręcza się także odpowiednio organowi
założycielskiemu albo pełnomocnikowi Rządu, państwowej osobie prawnej, organowi lub innej jednostce uprawnionej do wykonywania praw z akcji lub udziałów
należących do Skarbu Państwa. Powiadomienie syndyka następuje w dniu
ogłoszenia upadłości i dokonuje się go przy zastosowaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę
elektroniczną.
3. Jeżeli upadły jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu
innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku
papierów wartościowych w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1
pkt 4, lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system
interoperacyjny w rozumieniu tej ustawy, postanowienie o ogłoszeniu upadłości
doręcza się także Prezesowi Narodowego Banku Polskiego, po uprzednim
powiadomieniu go o godzinie wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości.
4. Jeżeli upadły jest spółką publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów
finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, postanowienie o ogłoszeniu upadłości doręcza się także Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego.
5. O ogłoszeniu upadłości powiadamia się właściwą izbę administracji
skarbowej i właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a także znane
sądowi organy egzekucyjne prowadzące postępowania egzekucyjne przeciwko
upadłemu. Powiadomienie organów egzekucyjnych następuje w dniu ogłoszenia
upadłości i dokonuje się go przy zastosowaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę
elektroniczną.
6. Jeżeli upadły jest operatorem publicznej sieci telekomunikacyjnej lub
dostawcą publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U.
z 2019 r. poz. 2460 oraz z 2020 r. poz. 374, 695 i 875), o ogłoszeniu upadłości
powiadamia się Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Powiadomienie
następuje w dniu ogłoszenia upadłości i dokonuje się go przy zastosowaniu
środków bezpośredniego przekazu informacji, takich jak telefon, faks, poczta
elektroniczna.
Art. 56. (uchylony).

Art. 56a. 1. W postępowaniu o ogłoszenie upadłości uczestnik postępowania
może złożyć wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży przedsiębiorstwa
dłużnika lub jego zorganizowanej części lub składników majątkowych
stanowiących znaczną część przedsiębiorstwa na rzecz nabywcy.
2. Niedopuszczalne jest złożenie wniosku o zatwierdzenie warunków
sprzedaży w odniesieniu do składników majątkowych objętych zastawem
rejestrowym, jeżeli umowa o ustanowienie zastawu rejestrowego przewiduje
przejęcie przedmiotu zastawu albo jego sprzedaż na podstawie art. 24 ustawy z dnia
6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (Dz. U. z 2018 r.
poz. 2017), chyba że do wniosku zostanie dołączona pisemna zgoda zastawnika.
Przepis art. 330 stosuje się odpowiednio.
2a. Do wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży wnioskodawca załącza
dowód wpłaty przez nabywcę, na rachunek depozytowy sądu właściwego do
rozpoznania wniosku, wadium w wysokości jednej dziesiątej oferowanej ceny.
W razie niezałączenia do wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży dowodu
wpłaty wadium wniosek ten pozostawia się bez rozpoznania.
2b. Do wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży wnioskodawca załącza
listę znanych mu zabezpieczeń dokonanych przez wierzycieli na majątku, którego
dotyczy ten wniosek, z podaniem adresów tych wierzycieli. Do wniosku
o zatwierdzenie warunków sprzedaży wnioskodawca załącza również odpisy tego
wniosku wraz z załącznikami dla wierzycieli zabezpieczonych na majątku, którego
dotyczy ten wniosek.
3. Do wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży dołącza się opis
i oszacowanie składnika objętego wnioskiem sporządzone przez osobę wpisaną na
listę biegłych sądowych.
4. Wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży musi zawierać warunki
sprzedaży przez wskazanie co najmniej ceny oraz nabywcy. Warunki sprzedaży
mogą być określone w złożonym projekcie umowy, która ma być zawarta przez
syndyka.
5. Wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży może przewidywać
wydanie przedsiębiorstwa nabywcy z dniem ogłoszenia upadłości dłużnika.
W takim przypadku do wniosku dołącza się dowód wpłaty pełnej ceny na rachunek
depozytowy sądu.
6. Wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży może dotyczyć więcej niż
jednego nabywcy.

Art. 56aa. 1. W przypadku złożenia wniosku o zatwierdzenie warunków
sprzedaży sąd ustanawia tymczasowego nadzorcę sądowego albo zarządcę
przymusowego.
2. Tymczasowy nadzorca sądowy albo zarządca przymusowy składa,
w wyznaczonym terminie, sprawozdanie obejmujące w szczególności informacje
na temat stanu finansowego dłużnika, rodzaju i wartości jego majątku oraz
przewidywanych kosztów postępowania upadłościowego oraz innych zobowiązań
masy upadłości, które należałoby ponieść przy likwidacji na zasadach ogólnych,
a także inne informacje istotne dla rozpoznania wniosku o zatwierdzenie warunków
sprzedaży.

Art. 56ab. O złożeniu wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży
obwieszcza się.

Art. 56b. 1. Sprzedaż, o której mowa w niniejszym dziale, na rzecz
podmiotów wskazanych w art. 128 dopuszczalna jest wyłącznie po cenie sprzedaży
nie niższej niż cena oszacowania. Cenę oszacowania ustala sąd na podstawie
dowodu z opinii biegłego.
2. Wnioskodawca i potencjalny nabywca składają oświadczenie, czy między
nimi a dłużnikiem nie zachodzą stosunki, o których mowa w art. 128.

Art. 56c. 1. Sąd uwzględnia wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży,
jeżeli cena jest wyższa niż kwota możliwa do uzyskania w postępowaniu
upadłościowym przy likwidacji na zasadach ogólnych, pomniejszona o koszty
postępowania oraz inne zobowiązania masy upadłości, które należałoby ponieść
przy likwidacji w takim trybie.
2. Sąd może uwzględnić wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży, jeżeli
cena jest zbliżona do kwoty możliwej do uzyskania w postępowaniu
upadłościowym przy likwidacji na zasadach ogólnych, pomniejszonej o koszty
postępowania oraz inne zobowiązania masy upadłości, które należałoby ponieść
przy likwidacji w takim trybie, jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny
lub możliwość zachowania przedsiębiorstwa dłużnika.
3. Sąd rozpoznaje wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży nie
wcześniej niż trzydzieści dni od dnia obwieszczenia o złożeniu tego wniosku oraz
nie wcześniej niż czternaście dni od dnia doręczenia wierzycielom zabezpieczonym
na majątku, którego dotyczy ten wniosek, odpisów tego wniosku wraz
z załącznikami oraz zobowiązaniem do zajęcia stanowiska w wyznaczonym
terminie.

Art. 56ca. 1. W przypadku złożenia co najmniej dwóch wniosków
o zatwierdzenie warunków sprzedaży przeprowadza się aukcję pomiędzy
nabywcami w celu wyboru najkorzystniejszych warunków sprzedaży. Do aukcji
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, z tym że:
1) warunki aukcji zatwierdza sąd w składzie jednoosobowym;
2) o aukcji należy zawiadomić wnioskodawców co najmniej dwa tygodnie przed
terminem posiedzenia wyznaczonego w celu jej przeprowadzenia;
3) aukcję przeprowadza się na posiedzeniu jawnym;
4) aukcję prowadzi tymczasowy nadzorca sądowy albo zarządca przymusowy
pod nadzorem sądu w składzie jednoosobowym;
5) wyboru najkorzystniejszej oferty dokonuje tymczasowy nadzorca sądowy
albo zarządca przymusowy, który przedstawia wybraną ofertę
w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 56aa ust. 2.
2. W przypadku złożenia kolejnego wniosku o zatwierdzenie warunków
sprzedaży przepisu art. 56ab nie stosuje się.

Art. 56d. 1. Uwzględniając wniosek, sąd w postanowieniu o ogłoszeniu
upadłości zatwierdza warunki sprzedaży, określając co najmniej cenę oraz nabywcę
mienia będącego przedmiotem sprzedaży, o której mowa w niniejszym dziale.
W postanowieniu sąd może także odwołać się do warunków sprzedaży określonych
w projekcie umowy.
2. Na postanowienie oddalające wniosek o zatwierdzenie warunków
sprzedaży zażalenie przysługuje dłużnikowi oraz wnioskodawcy składającemu
wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży, a na postanowienie uwzględniające
ten wniosek – dłużnikowi oraz każdemu z wierzycieli. Zażalenie można wnieść
w terminie dwóch tygodni od dnia obwieszczenia w Rejestrze.
3. Wadium wpłacone przez nabywcę wskazanego we wniosku
o zatwierdzenie warunków sprzedaży, który nie został uwzględniony, zwraca się
w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się postanowienia
o ogłoszeniu upadłości i zatwierdzeniu warunków sprzedaży na rachunek bankowy
wskazany przez nabywcę, chyba że nabywca wcześniej złożył wniosek o zwrot
wadium. Zwrot wadium na wniosek nabywcy skutkuje pozostawieniem bez
rozpoznania wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży na rzecz tego nabywcy.
Wadium wpłacone przez nabywcę wskazanego we wniosku o zatwierdzenie
warunków sprzedaży, który został uwzględniony, zalicza się na poczet ceny
i niezwłocznie przekazuje z rachunku depozytowego sądu do masy upadłości.
4. Wadium wpłacone przez nabywcę zwraca się również z dniem
uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu upadłości i oddaleniu wniosku
o zatwierdzenie warunków sprzedaży, uprawomocnienia się zarządzenia o zwrocie
tego wniosku albo postanowienia o jego odrzuceniu albo umorzeniu postępowania
w przedmiocie rozpoznania wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży.

Art. 56e. 1. Syndyk zawiera umowę sprzedaży na warunkach określonych
w postanowieniu sądu o zatwierdzeniu warunków sprzedaży nie później niż
w terminie trzydziestu dni od dnia stwierdzenia prawomocności tego
postanowienia, chyba że zaakceptowane przez sąd warunki umowy przewidywały
inny termin. O stwierdzeniu prawomocności postanowienia o zatwierdzeniu
warunków sprzedaży zawiadamia się syndyka, przy zastosowaniu środków
bezpośredniego porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon,
faks lub pocztę elektroniczną.
2. Zawarcie umowy sprzedaży może nastąpić wyłącznie po wpłaceniu przez
nabywcę całej ceny do masy upadłości lub po wydaniu syndykowi ceny złożonej
wcześniej do depozytu.
2a. Jeżeli do zawarcia umowy sprzedaży nie dojdzie z winy nabywcy, syndyk
zachowuje wadium.
3. Do skutków sprzedaży według przepisów niniejszego rozdziału przepisy
art. 313, art. 314 i art. 317 stosuje się.

Art. 56f. 1. Jeżeli do wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży był
dołączony dowód wpłaty pełnej ceny na rachunek depozytowy sądu, wydanie
przedmiotu sprzedaży nabywcy następuje niezwłocznie po wydaniu postanowienia
o ogłoszeniu upadłości.
1a. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wpłaty pełnej ceny na
rachunek depozytowy sądu w toku postępowania w przedmiocie ogłoszenia
upadłości albo po wydaniu postanowienia o ogłoszeniu upadłości.
2. Wydanie przedmiotu sprzedaży nabywcy następuje do rąk nabywcy, przy
udziale syndyka. Przepis art. 174 stosuje się odpowiednio.
3. Do czasu uprawomocnienia się postanowienia zatwierdzającego warunki
sprzedaży i zawarcia umowy sprzedaży nabywca zarządza nabytym majątkiem
w granicach zwykłego zarządu na własne ryzyko i odpowiedzialność.
4. Uchylając postanowienie o zatwierdzeniu warunków sprzedaży, sąd
zobowiązuje nabywcę do zwrotu przedmiotu sprzedaży do rąk syndyka lub
dłużnika. Postanowienie jest tytułem egzekucyjnym przeciwko nabywcy.

Art. 56g. 1. Po uprawomocnieniu się postanowienia zatwierdzającego
warunki sprzedaży sąd z urzędu lub na wniosek syndyka postanowi o wydaniu
syndykowi ceny złożonej do depozytu.
2. W innych przypadkach niż określony w ust. 1 o wydaniu ceny z depozytu
orzeka na wniosek nabywcy sąd w terminie trzydziestu dni od dnia wydania
przedsiębiorstwa syndykowi lub dłużnikowi. Syndyk lub dłużnik może złożyć
wniosek o zatrzymanie ceny w depozycie na kolejne dwa tygodnie potrzebne do
złożenia wniosku o zabezpieczenie powództwa o odszkodowanie według
przepisów ogólnych. Po upływie tego terminu sąd niezwłocznie postanowi
o wydaniu ceny z depozytu, chyba że został złożony wniosek o zabezpieczenie.
3. W przedmiocie postanowienia o wydaniu ceny z depozytu w sytuacjach
wskazanych w ust. 1 i 2 orzeka sąd w składzie jednoosobowym.

Art. 56h. W terminie przewidzianym na zawarcie umowy sprzedaży syndyk
lub nabywca może złożyć wniosek do sądu o uchylenie lub zmianę postanowienia
o zatwierdzeniu warunków sprzedaży, jeżeli po wydaniu tego postanowienia
zmieniły się lub zostały ujawnione okoliczności mające istotny wpływ na wartość
składnika majątku będącego przedmiotem sprzedaży. Na postanowienie
uwzględniające ten wniosek zażalenie przysługuje również syndykowi oraz
nabywcy. Przepisy art. 56a–56g stosuje się odpowiednio.
Art. 63. 1. Nie wchodzi do masy upadłości:
1) mienie, które jest wyłączone od egzekucji według przepisów ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz.
1460, z późn. zm.);
2) wynagrodzenie za pracę upadłego w części niepodlegającej zajęciu;
3) kwota uzyskana z tytułu realizacji zastawu rejestrowego lub hipoteki, jeżeli
upadły pełnił funkcję administratora zastawu lub hipoteki, w części
przypadającej zgodnie z umową powołującą administratora pozostałym
wierzycielom;
4) środki pieniężne znajdujące się na rachunku będącym przedmiotem blokady
rachunku podmiotu kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2 ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900,
z późn. zm.).
1a. W przypadku ogłoszenia upadłości osoby fizycznej, na której utrzymaniu
nie pozostają inne osoby, do masy upadłości nie wchodzi także część dochodu
upadłego, która łącznie z dochodami wyłączonymi z masy upadłości na podstawie
ust. 1 odpowiada kwocie stanowiącej 150% kwoty określonej w art. 8 ust. 1 pkt 1
ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507,
1622, 1690, 1818 i 2473).
1b. W przypadku ogłoszenia upadłości osoby fizycznej, na której utrzymaniu
pozostają inne osoby, do masy upadłości nie wchodzi także część dochodu
upadłego, która łącznie z dochodami wyłączonymi z masy upadłości na podstawie
ust. 1 odpowiada iloczynowi liczby osób pozostających na utrzymaniu upadłego
oraz upadłego i 150% kwoty określonej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
1c. Sędzia-komisarz na wniosek upadłego lub syndyka może w inny sposób
określić część dochodu upadłego, która nie wchodzi do masy upadłości zgodnie
z ust. 1a lub 1b, biorąc pod uwagę szczególne potrzeby upadłego i osób
pozostających na jego utrzymaniu, w tym ich stan zdrowia, potrzeby mieszkaniowe oraz możliwości ich zaspokojenia. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie upadłemu i wierzycielom.
1d. Część dochodu upadłego, która nie wchodzi do masy upadłości zgodnie
z ust. 1a–1c, nie podlega egzekucji.
2. Uchwała zgromadzenia wierzycieli może wyłączyć z masy upadłości inne
składniki mienia upadłego.
Art. 63a. Wątpliwości co do tego, które z przedmiotów należących do
upadłego wchodzą w skład masy upadłości, rozstrzyga sędzia-komisarz na wniosek
syndyka, upadłego lub wierzyciela. Na postanowienie sędziego-komisarza
zażalenie przysługuje wnioskodawcy, upadłemu i wierzycielom.
Art. 67. 1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 12 ustawy, o której mowa
w art. 22 ust. 1 pkt 4, przedmiot zabezpieczenia ustanowionego w związku
z uczestnictwem w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów
wartościowych w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, na rzecz
podmiotu prowadzącego ten system lub na rzecz uczestnika tego systemu, nie
wchodzi do masy upadłości:
1) uczestnika tego systemu lub uczestnika współpracującego z nim systemu
interoperacyjnego, który ustanowił to zabezpieczenie,
2) niebędącego uczestnikiem podmiotu prowadzącego system interoperacyjny
współpracujący z tym systemem,
3) jakiegokolwiek innego podmiotu, który ustanowił to zabezpieczenie
– w razie ogłoszenia upadłości któregokolwiek z nich.
2. Z zastrzeżeniem przepisów art. 12 ustawy, o której mowa
w art. 22 ust. 1 pkt 4, przedmiot zabezpieczenia ustanowionego na rzecz
Narodowego Banku Polskiego, banku centralnego innego państwa członkowskiego
w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, lub Europejskiego
Banku Centralnego, przez podmiot dokonujący operacji z tymi bankami lub przez
jakikolwiek inny podmiot, nie wchodzi do masy upadłości w razie ogłoszenia
upadłości któregokolwiek z nich.
3. Prawa podmiotu, na rzecz którego zostało ustanowione zabezpieczenie,
o którym mowa w ust. 1 lub 2, do zaspokojenia się z tego zabezpieczenia nie
ogranicza ogłoszenie upadłości podmiotu, który ustanowił to zabezpieczenie.
4. Upadły wykonuje zobowiązania – w związku z którymi zostało
ustanowione zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2 – na warunkach
obowiązujących w dniu poprzedzającym dzień ogłoszenia upadłości. Przepisu
art. 102 nie stosuje się.

Art. 67a. 1. Mienie przeznaczone na pomoc dla uczestników systemu
ochrony, stanowiące zgromadzone na odrębnym rachunku bankowym środki
pieniężne funduszu pomocowego tworzonego na podstawie przepisów ustawy
z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu
się i bankach zrzeszających (Dz. U. z 2020 r. poz. 449 i 695), wraz
z przypadającymi po ogłoszeniu upadłości kwotami pochodzącymi ze zwrotu
udzielonych pożyczek na cele pomocowe, wpłatami odsetek bankowych od
środków tego funduszu oraz opłatami pobieranymi od korzystających z usług
i świadczeń finansowanych z tego funduszu organizowanych przez upadłego, nie
wchodzi w skład masy upadłości. Składniki tego mienia oznaczy sędzia-komisarz.
Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie upadłemu,
wierzycielom oraz uczestnikom systemu ochrony.
2. Mieniem, o którym mowa w ust. 1, zarządza upadły, chyba że został
ustanowiony likwidator, kurator bądź przedstawiciel albo reprezentant upadłego
ustanowiony na podstawie postanowień umowy systemu ochrony, wydatkując
zgromadzone na odrębnym rachunku bankowym funduszu środki na cele i według
zasad określonych w przepisach ustawy, o której mowa w ust. 1, oraz umowy
systemu ochrony.
3. Dotychczasowi uczestnicy systemu ochrony mogą zdecydować
o przekazaniu mienia, o którym mowa w ust. 1, do jednego z nich albo do nowej
jednostki, w celu utworzenia, z wykorzystaniem tego mienia, nowego systemu
ochrony lub jego wykorzystania w istniejącym systemie ochrony.
4. W przypadku nieutworzenia nowego systemu ochrony lub nieprzystąpienia
do istniejącego systemu ochrony, o których mowa w ust. 3, mienie, o którym mowa
w ust. 1, zostaje przekazane dotychczasowym uczestnikom systemu ochrony,
stosownie do wielkości dokonanych wpłat.
Art. 69. 1. Ustalenie składu masy upadłości następuje przez sporządzenie
spisu inwentarza oraz spisu należności. W spisie inwentarza syndyk ujmuje prawa,
objęte ruchomości, nieruchomości oraz środki pieniężne zgromadzone w kasie i na
rachunkach bankowych. Spis należności sporządza się na podstawie ksiąg
upadłego oraz dokumentów bezspornych.
1a. Jeżeli syndyk na podstawie ksiąg upadłego oraz dokumentów
bezspornych ustali, że w skład masy upadłości wchodzą ruchomości,
nieruchomości oraz środki pieniężne, których syndyk nie objął, sporządza ich spis.
W miarę ich obejmowania albo uzyskiwania ich równowartości syndyk składa
uzupełnienie spisu inwentarza.
1b. Do składników majątkowych, których syndyk nie objął na skutek
czynności bezskutecznych, przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.
1c. Do spisu należności przepis ust. 1a zdanie drugie oraz ust. 1b stosuje się
odpowiednio.
1d. Spisy, o których mowa w ust. 11c, składa się w postaci elektronicznej
i zamieszcza w Rejestrze.
1e. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór spisów,
o których mowa w ust. 11c, mając na uwadze zakres informacji, których
umieszczenie w spisach jest niezbędne dla oceny składu masy upadłości, a także
czytelność oraz kompletność spisów.
2. Wraz ze spisem inwentarza dokonuje się oszacowania majątku
wchodzącego do masy upadłości.
3. Domniemywa się, że rzeczy znajdujące się w posiadaniu upadłego w dniu
ogłoszenia upadłości należą do majątku upadłego.
Art. 80. 1. Ogłoszenie upadłości uczestnika systemu płatności lub systemu
rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia
2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach
rozrachunków papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi
systemami nie wstrzymuje możliwości wykorzystania:
1) środków pieniężnych i instrumentów finansowych w rozumieniu ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2020
r. poz. 89, 284, 288 i 568), zgromadzonych i zapisanych na jego rachunku
rozliczeniowym, nieobciążonych prawem rzeczowym na rzecz osób trzecich,
2) instrumentów finansowych zapisanych na rachunku rozliczeniowym
upadłego, jako przedmiot zabezpieczenia kredytu uzyskanego w ramach
systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych, jeżeli
kredyt taki może być udostępniony w ramach istniejącej umowy o kredyt
– w celu wykonania zobowiązań upadłego wynikających ze zleceń rozrachunku
wprowadzonych do systemu najpóźniej w dniu roboczym systemu
rozpoczynającym się w dniu, w którym została ogłoszona upadłość.
2. Za dzień roboczy systemu uznaje się określony przez zasady
funkcjonowania systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów
wartościowych w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, cykl
wykonywania zleceń, w trakcie którego dokonywane są rozliczenia lub rozrachunki
oraz występują inne operacje z tym związane; dzień ten może rozpoczynać się
i kończyć w następujących po sobie dniach kalendarzowych.
Art. 85. 1. Jeżeli umowa ramowa, której jedną ze stron jest upadły, zastrzega,
że poszczególne umowy szczegółowe, których przedmiotem są terminowe operacje
finansowe, pożyczki instrumentów finansowych lub sprzedaż instrumentów
finansowych ze zobowiązaniem do ich odkupu, będą zawierane w wykonaniu
umowy ramowej oraz że rozwiązanie umowy ramowej powoduje rozwiązanie
wszystkich umów szczegółowych zawartych w wykonaniu tej umowy:
1) wierzytelności z tytułu poszczególnych umów szczegółowych zawartych
w jej wykonaniu nie są obejmowane układem zawartym w postępowaniu
upadłościowym;
2) syndykowi nie przysługuje uprawnienie do odstąpienia od umowy ramowej,
o którym mowa w art. 98.
2. Przez terminowe operacje finansowe, o których mowa w ust. 1, rozumie się
operacje, w których ustalono cenę, kurs, stopę procentową lub indeks –
a w szczególności nabywanie walut, papierów wartościowych, złota lub innych
metali szlachetnych, towarów lub praw, w tym umowy obliczone tylko na różnicę
cen, opcje i prawa pochodne – zawarte na umówioną datę lub umówiony termin,
w obrocie rynkowym.
2a. Przez instrumenty finansowe, o których mowa w ust. 1, rozumie się
instrumenty finansowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
3) w dniu ogłoszenia upadłości, ale po wydaniu postanowienia o ogłoszeniu
upadłości, jeżeli przyjmujący zabezpieczenie może potwierdzić, że nie
wiedział i nie mógł wiedzieć o ogłoszeniu upadłości.

o obrocie instrumentami finansowymi.
3. Każda ze stron może wypowiedzieć umowę, o której mowa w ust. 1,
z zachowaniem ustalonego w tej umowie sposobu rozliczenia stron na wypadek
rozwiązania umowy.
4. Dopuszczalne jest potrącenie wierzytelności wynikającej z rozliczenia
stron.
5. Do poszczególnych umów szczegółowych mających za przedmiot
terminowe operacje finansowe, pożyczki instrumentów finansowych lub sprzedaż
instrumentów finansowych ze zobowiązaniem do ich odkupu – nawet jeżeli nie
zostały one zawarte w wykonaniu umowy ramowej, o której mowa w ust. 1 – nie
stosuje się przepisów art. 98 i art. 99.

Art. 85a. Ogłoszenie upadłości dłużnika nie narusza uprawnień
wynikających z zamieszczonej w umowie klauzuli kompensacyjnej, o której mowa
w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych,
jeżeli umowa została zawarta:
1) przed dniem ogłoszenia upadłości;
2) w dniu ogłoszenia upadłości, ale przed wydaniem postanowienia o ogłoszeniu
upadłości;
Art. 110. 1. Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości przedmiot najmu lub
dzierżawy nie był jeszcze wydany upadłemu, każda ze stron może odstąpić od
umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości zawartej przez upadłego jako najemcę
lub dzierżawcę. Oświadczenie o odstąpieniu powinno być złożone w terminie
dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości.
2. Odstąpienie od umowy nie pociąga za sobą obowiązku odszkodowania.
3. Jeżeli przedmiot najmu lub dzierżawy w dniu ogłoszenia upadłości był już
wydany upadłemu, syndyk może wypowiedzieć umowę najmu lub dzierżawy, także
wtedy, gdy wypowiedzenie tej umowy przez upadłego nie było dopuszczalne.
Jeżeli umowa dotyczy nieruchomości, w której prowadzone było przedsiębiorstwo
upadłego, wypowiedzenie następuje z zachowaniem trzymiesięcznego terminu
wypowiedzenia, a w innych przypadkach – z zachowaniem terminu ustawowego,
chyba że terminy wypowiedzenia przewidziane w umowie są krótsze.
4. Rozwiązanie umowy nie może nastąpić przed upływem terminu, za który
czynsz zapłacono z góry. Na podstawie postanowienia sędziego-komisarza syndyk
wypowiada umowę najmu lub dzierżawy przed terminem, jeżeli dalsze trwanie
umowy utrudniałoby prowadzenie postępowania upadłościowego, w szczególności
gdy prowadzi do zwiększenia kosztów upadłości. Na postanowienie
sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.
5. Wynajmujący lub wydzierżawiający może dochodzić w postępowaniu
upadłościowym odszkodowania z powodu rozwiązania najmu lub dzierżawy przed
terminem przewidzianym w umowie, jednak za czas nie dłuższy niż dwa lata,
pomniejszonego o rozliczenie nakładów upadłego podnoszących wartość
przedmiotu najmu lub dzierżawy.
6. Do najmu lub dzierżawy przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części
przepisy ust. 15 stosuje się odpowiednio.

Art. 110a. 1. Syndyk może odstąpić z dniem ogłoszenia upadłości od umowy
o zakazie konkurencji, o której mowa w art. 1012 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
– Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), bez prawa do
odszkodowania.
2. W przypadku sprzedaży przedsiębiorstwa upadłego w całości
odpowiedzialność za zobowiązania upadłego z umowy o zakazie konkurencji,
o której mowa w art. 1012 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy,
przechodzi na nabywcę przedsiębiorstwa, chyba że syndyk wcześniej odstąpił od
umowy.
Art. 128. 1. Sędzia-komisarz z urzędu albo na wniosek syndyka uzna za
bezskuteczną w stosunku do masy upadłości odpłatną czynność prawną dokonaną
przez upadłego w terminie sześciu miesięcy przed dniem złożenia wniosku
o ogłoszenie upadłości z małżonkiem, krewnym lub powinowatym w linii prostej,
krewnym lub powinowatym w linii bocznej do drugiego stopnia włącznie, z osobą
pozostającą z upadłym w faktycznym związku, prowadzącą z nim wspólnie
gospodarstwo domowe albo z przysposobionym lub przysposabiającym, chyba że
druga strona czynności wykaże, że nie doszło do pokrzywdzenia wierzycieli. Na
postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.
1a. Do czynności upadłego, dokonanych ze spółką, w której upadły jest
członkiem zarządu, jedynym wspólnikiem lub akcjonariuszem, oraz ze spółkami,
w których osoby wymienione w ust. 1 są członkami zarządu lub jedynymi
wspólnikami lub akcjonariuszami, przepis ust. 1 stosuje się.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do czynności upadłego, będącego
spółką lub osobą prawną, dokonanej z jej wspólnikami, ich reprezentantami lub ich
małżonkami, jak również ze spółkami powiązanymi, ich wspólnikami,
reprezentantami lub małżonkami tych osób.
3. Do czynności upadłego będącego spółką, których dokonał z inną spółką,
jeżeli jedna z nich była spółką dominującą, a także jeżeli ta sama spółka jest spółką
dominującą w stosunku do upadłego i drugiej strony czynności, przepis
ust. 1 stosuje się.

Art. 128a. 1. Bezskuteczny w stosunku do masy upadłości jest przelew
wierzytelności przyszłej, jeżeli wierzytelność ta powstanie po ogłoszeniu
upadłości.
2. W przypadku gdy umowa przelewu wierzytelności została zawarta nie
później niż sześć miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości
w formie pisemnej z datą pewną, przepisu ust. 1 nie stosuje się.
Art. 129. 1. Jeżeli wynagrodzenie za pracę reprezentanta upadłego lub
pracownika upadłego wykonującego zadania w zakresie zarządu
przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi związane
z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem upadłego określone w umowie
o pracę, umowie o świadczenie usług lub uchwale organu upadłego zawartej lub
podjętej przed dniem ogłoszenia upadłości jest rażąco wyższe od przeciętnego
wynagrodzenia za tego rodzaju pracę lub usługi i nie jest uzasadnione nakładem
pracy, sędzia-komisarz z urzędu albo na wniosek syndyka uznaje, że określona
część wynagrodzenia przypadająca za okres przed dniem ogłoszenia upadłości, nie
dłuższy jednak niż sześć miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie
upadłości, jest bezskuteczna w stosunku do masy upadłości, chociażby
wynagrodzenie zostało już wypłacone. Sędzia-komisarz może uznać za
bezskuteczne w całości lub części w stosunku do masy upadłości wynagrodzenie
reprezentanta upadłego, pracownika upadłego wykonującego zadania w zakresie
zarządu przedsiębiorstwem lub osoby świadczącej usługi związane z zarządem lub
nadzorem nad przedsiębiorstwem upadłego przypadające za czas po dniu
ogłoszenia upadłości, jeżeli ze względu na objęcie zarządu przez syndyka nie jest
ono uzasadnione nakładem pracy.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sędzia-komisarz określa
podlegające zaspokojeniu z masy upadłości wynagrodzenie w wysokości
odpowiedniej do pracy wykonanej przez reprezentanta upadłego, pracownika
upadłego wykonującego zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub osobę
wykonującą czynności związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem
upadłego. Sędzia-komisarz wydaje postanowienie po wysłuchaniu syndyka oraz
reprezentanta, pracownika upadłego lub osoby wykonującej czynności związane
z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem upadłego.
3. Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do świadczeń przysługujących
w związku z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o usługi związane
z zarządem przedsiębiorstwem, z tym że ograniczenie wysokości tych świadczeń
następuje do wysokości określonych według zasad powszechnie obowiązujących.
4. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.
Art. 151. 1. Po ogłoszeniu upadłości czynności postępowania
upadłościowego wykonuje sędzia-komisarz, z wyjątkiem czynności, dla których
właściwy jest sąd.
1a. Funkcję sędziego-komisarza może pełnić referendarz sądowy.
1b. Jeżeli funkcję sędziego-komisarza pełni referendarz sądowy, czynności
wskazane w art. 57 ust. 3 i 4, art. 58 ust. 13, art. 63a, art. 73 ust. 2, art. 259 ust. 1
i 1a, art. 315 i art. 350 ust. 1 i 2 wykonuje jako sędzia-komisarz wyznaczony
sędzia, do którego przepisy o czynnościach sędziego-komisarza stosuje się
odpowiednio.
1c. Na czynności referendarza sądowego pełniącego funkcję sędziego-
-komisarza przysługuje skarga w przypadkach, w których na postanowienie
sędziego-komisarza przysługuje zażalenie. Wniesienie skargi nie powoduje utraty
mocy przez zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Sąd rozpoznaje
skargę w składzie jednego sędziego, jako sąd drugiej instancji, stosując
odpowiednio przepisy o zażaleniu. Rozpoznając skargę, sąd wydaje postanowienie,
w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego utrzymuje w mocy
albo je zmienia.
2. Zastępca sędziego-komisarza wykonuje czynności sędziego-komisarza,
jeżeli ustawa tak stanowi oraz w czasie trwania przemijającej przeszkody do
wykonywania tych czynności przez sędziego-komisarza.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, również po ogłoszeniu
upadłości, sąd może wskazać, że czynności sędziego-komisarza może wykonywać
więcej niż jeden zastępca sędziego-komisarza. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 6 stosuje
się.
4. Do zastępcy sędziego-komisarza przepisy dotyczące sędziego-komisarza
stosuje się odpowiednio.
5. W czasie trwania przemijającej przeszkody do wykonywania czynności
przez sędziego-komisarza i jego zastępcę czynności wykonuje jako sędzia-
-komisarz wyznaczony sędzia, do którego przepisy o czynnościach sędziego-
-komisarza stosuje się odpowiednio.
6. Jeżeli do wykonania określonej czynności właściwy jest sędzia-komisarz,
a czynność ta ma być wykonana po dniu zakończenia postępowania albo
uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania, właściwy do jej
wykonania jest sąd w składzie jednoosobowym.
Art. 157. 1. Funkcję syndyka może pełnić osoba fizyczna, która posiada
pełną zdolność do czynności prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego.
2. Funkcję syndyka może również pełnić spółka handlowa, której wspólnicy
ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym
swoim majątkiem albo członkowie zarządu reprezentujący spółkę posiadają
licencję, o której mowa w ust. 1.
3. Zasady i tryb wydawania licencji, o której mowa w ust. 1, określi odrębna
ustawa.
4. (uchylony)
5. W postanowieniu, w którym wyznacza się syndyka, wskazuje się numer
licencji doradcy restrukturyzacyjnego syndyka lub numer w Krajowym Rejestrze
Sądowym wyznaczonej do pełnienia funkcji syndyka spółki.
6. Jeżeli ustawa wymaga, aby osoba wyznaczona do pełnienia funkcji
syndyka posiadała także tytuł kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego,
funkcję syndyka może również pełnić spółka handlowa, której wspólnicy
ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym
swoim majątkiem albo członkowie zarządu reprezentujący spółkę posiadają także
tytuł kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego.

Art. 1571. 1. Sąd wyznacza syndyka, biorąc pod uwagę liczbę spraw,
w których osoba posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego pełni funkcję
nadzorcy sądowego lub zarządcy w postępowaniach restrukturyzacyjnych lub
syndyka w innych postępowaniach upadłościowych, a także jej doświadczenie
i dodatkowe kwalifikacje.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wyznaczania syndyka
będącego spółką handlową.
3. W przypadku:
1) przedsiębiorcy, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat
obrotowych:
a) zatrudniał średniorocznie 250 lub więcej pracowników lub
b) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz
operacji finansowych przekraczający równowartość w złotych
50 milionów euro, lub
c) osiągnął sumy aktywów bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych
lat, które przekroczyły równowartość w złotych 43 milionów euro,
2) spółki o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, umieszczonej
w wykazie określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie
art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania
mieniem państwowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 735),
3) przedsiębiorcy o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym,
umieszczonego w wykazie określonym w przepisach wykonawczych
wydanych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r.
o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez
przedsiębiorców (Dz. U. poz. 1320, z 2002 r. poz. 1571 oraz z 2020 r.
poz. 374 i 568)
– sąd wyznacza do pełnienia funkcji syndyka osobę posiadającą licencję doradcy
restrukturyzacyjnego z tytułem kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego.

Art. 157a. 1. Syndykiem nie może być osoba fizyczna lub spółka handlowa,
która:
1) jest wierzycielem lub dłużnikiem upadłego, małżonkiem, wstępnym,
zstępnym, rodzeństwem, powinowatym upadłego lub jego wierzyciela w tej
samej linii czy stopniu, osobą pozostającą z nim w stosunku przysposobienia
lub małżonkiem tej osoby albo osobą pozostającą z upadłym w faktycznym
związku, prowadzącą z nim wspólnie gospodarstwo domowe;
2) jest lub była zatrudniona przez upadłego na podstawie stosunku pracy albo
wykonywała pracę lub świadczyła usługi na rzecz upadłego na podstawie
innego stosunku prawnego;
3) jest lub była członkiem organu, prokurentem lub pełnomocnikiem upadłego,
albo jest lub w okresie dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie
upadłości była wspólnikiem albo akcjonariuszem posiadającym udziały albo
akcje w wysokości wyższej niż 5% kapitału zakładowego dłużnika lub
wierzyciela;
4) jest lub była spółką powiązaną z upadłym lub jest lub była członkiem organu,
prokurentem lub pełnomocnikiem takiej spółki albo jest lub w okresie dwóch
lat przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości była wspólnikiem
albo akcjonariuszem posiadającym udziały albo akcje w wysokości wyższej
niż 5% kapitału zakładowego spółki powiązanej z dłużnikiem;
5) pełniła funkcję nadzorcy lub zarządcy w prowadzonym wcześniej wobec
upadłego postępowaniu restrukturyzacyjnym.
2. Syndyk oraz jego małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, osoba
pozostająca z nim w stosunku przysposobienia lub małżonek takiej osoby, jak
również osoba pozostająca z nim w faktycznym związku, prowadząca z nim
wspólnie gospodarstwo domowe, nie mogą nabyć rzeczy ani praw pochodzących
ze sprzedaży dokonanej w postępowaniu upadłościowym, w którym syndyk pełni
albo pełnił tę funkcję.
2a. Do innych umów zawieranych przez syndyka w toku postępowania
przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, chyba że sędzia-komisarz postanowi
inaczej.
3. Przeszkoda, o której mowa w ust. 1 pkt 1, trwa mimo ustania małżeństwa
lub przysposobienia.
4. Syndyk niezwłocznie, nie później niż wraz z podjęciem pierwszej
czynności przed sądem lub sędzią-komisarzem, składa do akt postępowania
oświadczenie, że nie zachodzą przeszkody, o których mowa w ust. 1.
Art. 162. 1. Wynagrodzenie syndyka ustala się jako sumę pięciu części
składowych, w granicach od dwukrotności do dwustusześćdziesięciokrotności
podstawy wynagrodzenia.
2. Części składowe wynagrodzenia ustala się według następujących zasad:
1) część zależna od sumy wypłaconej wierzycielom w ramach wykonania
planów podziału powiększonej o koszty rozwiązania stosunków pracy
z pracownikami pozostającymi w zatrudnieniu w dniu ogłoszenia upadłości:
a) jedna podstawa wynagrodzenia – dla sumy do 100 000,00 zł,
b) cztery podstawy wynagrodzenia – dla sumy od 100 000,01 zł do
1 000 000,00 zł,
c) dziesięć podstaw wynagrodzenia – dla sumy od 1 000 000,01 zł do
10 000 000,00 zł,
d) trzydzieści podstaw wynagrodzenia – dla sumy od 10 000 000,01 zł do
100 000 000,00 zł,
e) osiemdziesiąt podstaw wynagrodzenia – dla sumy przekraczającej
100 000 000,00 zł;
2) część zależna od liczby pracowników zatrudnionych w dniu ogłoszenia
upadłości:
a) połowa podstawy wynagrodzenia – od 1 do 10 pracowników,
b) trzy podstawy wynagrodzenia – od 11 do 50 pracowników,
c) dziesięć podstaw wynagrodzenia – od 51 do 200 pracowników,
d) dwadzieścia podstaw wynagrodzenia – od 201 do 400 pracowników,
e) trzydzieści podstaw wynagrodzenia – powyżej 400 pracowników;
3) część zależna od liczby wierzycieli biorących udział w postępowaniu:
a) połowa podstawy wynagrodzenia – do 10 wierzycieli,
b) dwie podstawy wynagrodzenia – od 11 do 100 wierzycieli,
c) cztery podstawy wynagrodzenia – od 101 do 500 wierzycieli,
d) dwadzieścia podstaw wynagrodzenia – od 501 do 1000 wierzycieli,
e) czterdzieści podstaw wynagrodzenia – powyżej 1000 wierzycieli;
4) część zależna od czasu trwania postępowania upadłościowego od dnia
ogłoszenia upadłości do dnia wykonania ostatecznego planu podziału:
a) dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych
w pkt 13 nie przekracza ośmiokrotności:
– cztery podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało nie
dłużej niż sześć miesięcy,
– dwie podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało powyżej
sześciu miesięcy, ale nie dłużej niż dwanaście miesięcy,
– jeżeli postępowanie trwało powyżej dwunastu miesięcy,
wynagrodzenia nie podwyższa się o ten składnik,
b) dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych
w pkt 13 przekracza ośmiokrotność i nie jest większa niż
czterdziestokrotność:
– osiem podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało nie dłużej
niż dwanaście miesięcy,
– cztery podstawy wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało
powyżej dwunastu miesięcy, ale nie dłużej niż dwadzieścia cztery
miesiące,
– jeżeli postępowanie trwało powyżej dwudziestu czterech miesięcy,
wynagrodzenia nie podwyższa się o ten składnik,
c) dla postępowań, w których suma podstaw wynagrodzenia określonych
w pkt 13 przekracza czterdziestokrotność:
– czterdzieści podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało nie
dłużej niż osiemnaście miesięcy,
– dwadzieścia podstaw wynagrodzenia, jeżeli postępowanie trwało
powyżej osiemnastu miesięcy, ale nie dłużej niż trzydzieści sześć
miesięcy,
– jeżeli postępowanie trwało powyżej trzydziestu sześciu miesięcy,
wynagrodzenia nie podwyższa się o ten składnik;
5) część ustalana przez sąd do siedemdziesięciu podstaw wynagrodzenia
w zależności od stopnia trudności prowadzonego postępowania i jego
efektywności, w szczególności od skomplikowania sytuacji prawnej
i faktycznej masy upadłości, rozproszenia majątku oraz optymalizacji
kosztów postępowania.
3. Przez podstawę wynagrodzenia należy rozumieć przeciętne miesięczne
wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim
kwartale roku poprzedniego, ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego.
Art. 166. 1. Sąd niezwłocznie doręcza odpis wniosku syndyka o przyznanie
wynagrodzenia ostatecznego upadłemu i członkom rady wierzycieli albo informuje
ich, że syndyk nie złożył takiego wniosku w terminie. Upadły i członkowie rady
wierzycieli mogą w terminie tygodnia zająć stanowisko w sprawie wniosku,
o czym należy ich pouczyć.
2. Sąd ustala wynagrodzenie ostateczne niezwłocznie po przedstawieniu
stanowisk, o których mowa w ust. 1, albo bezskutecznym upływie terminu na ich
przedstawienie.
3. Syndyk jest uprawniony do pobrania wynagrodzenia w wysokości
ustalonej w prawomocnym postanowieniu o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego
niezwłocznie po wydaniu postanowienia o zatwierdzeniu ostatecznego planu
podziału.
4. Jeżeli syndyk jest obowiązany wydać dłużnikowi jego majątek na skutek
uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu lub zakończeniu postępowania,
a postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia ostatecznego nie jest jeszcze
prawomocne, kwota wynagrodzenia podlega złożeniu do depozytu sądowego,
w wysokości różnicy między wynagrodzeniem wnioskowanym a sumą pobranych
zaliczek, chyba że sąd, mając na względzie ważny interes dłużnika, postanowi
o ograniczeniu wysokości zabezpieczenia do kwoty ustalonej w nieprawomocnym
postanowieniu o przyznaniu wynagrodzenia ostatecznego. Sąd postanowi
o wydaniu syndykowi kwoty złożonej do depozytu sądowego na wniosek syndyka
na podstawie prawomocnego postanowienia o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego. W przedmiocie złożenia i wydania z depozytu orzeka sąd w składzie jednoosobowym.
5. Jeżeli wynagrodzenie ostateczne ustalono w wysokości niższej niż 75%
wynagrodzenia wstępnego, syndyk jest obowiązany zwrócić do masy upadłości
różnicę między sumą pobranych zaliczek a wynagrodzeniem ostatecznym.
W postanowieniu o przyznaniu wynagrodzenia ostatecznego sąd określi kwotę
podlegającą zwrotowi.
6. Na postanowienie sądu w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia
ostatecznego i zwrotu zaliczek przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje
również syndykowi.
7. Prawomocne postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia ostatecznego
stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko syndykowi oraz upadłemu.
Art. 168. 1. Syndyk składa sędziemu-komisarzowi w terminach przez niego
wyznaczonych, przynajmniej co trzy miesiące, sprawozdanie ze swoich czynności
oraz sprawozdanie rachunkowe z uzasadnieniem.
2. Zastępca syndyka, jeżeli jest ustanowiony, składa sprawozdania, o których
mowa w ust. 1, w terminach wyznaczonych przez syndyka. Syndyk składa te
sprawozdania wraz ze swoim sprawozdaniem sędziemu-komisarzowi.
3. Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, rozpoznaje sędzia-komisarz
po wysłuchaniu w miarę potrzeby i możliwości syndyka, upadłego i członków rady
wierzycieli.
4. Po wykonaniu ostatecznego planu podziału funduszów masy upadłości
syndyk i jego zastępcy składają sprawozdanie ostateczne obejmujące sprawozdanie
ze swoich czynności oraz sprawozdanie rachunkowe. Sprawozdanie ostateczne
obejmuje w szczególności wskazanie miejsca zarchiwizowania dokumentów
upadłego, łącznej wysokości wydatków z tytułu kosztów postępowania
i zobowiązań, o których mowa w art. 230, łącznej wysokości funduszów masy upadłości oraz funduszów uzyskanych ze zbycia rzeczy i praw obciążonych rzeczowo oraz ogólnego stopnia zaspokojenia wierzycieli.
5. Sędzia-komisarz zatwierdza sprawozdanie rachunkowe, odmawia uznania
określonego wydatku lub dokonuje odpowiedniego sprostowania oraz orzeka
o zwrocie do masy upadłości kwoty niezatwierdzonej. Sędzia-komisarz odmawia
zatwierdzenia sprawozdania ostatecznego w całości lub części, jeżeli syndyk
dokonał czynności niezgodnych z prawem lub skutkujących pokrzywdzeniem
wierzycieli lub upadłego albo mimo wezwania nie wykonał w zakreślonym terminie
wszystkich obowiązków. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje
zażalenie. Zażalenie przysługuje również syndykowi. Prawomocne postanowienie
zobowiązujące syndyka do zwrotu do masy upadłości kwoty niezatwierdzonej
stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko syndykowi.
5a. Prawomocne postanowienie o odmowie zatwierdzenia sprawozdania
ostatecznego w całości lub części doręcza się Ministrowi Sprawiedliwości.
6. Do sprawozdań, o których mowa w ust. 1 i 4, nie stosuje się przepisów
o rachunkowości.
7. Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, składa się w postaci
elektronicznej i zamieszcza w Rejestrze.
8. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór
sprawozdania z czynności syndyka, sprawozdania rachunkowego i sprawozdania
ostatecznego syndyka, mając na uwadze zakres informacji, których umieszczenie
w sprawozdaniach jest niezbędne dla prawidłowego sprawowania nadzoru nad
syndykiem, oceny stanu masy upadłości oraz nakładu pracy syndyka, a także
czytelność oraz kompletność sprawozdań.
Art. 169. 1. Syndyk wykonuje obowiązki sprawozdawcze ciążące na
upadłym. Syndyk nie odpowiada za opóźnienia w realizacji tych obowiązków
spowodowane nieprzekazaniem mu dokumentacji lub przekazaniem dokumentacji
nierzetelnej lub niekompletnej.
2. Obowiązek przekazywania informacji, o którym mowa
w art. 56 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie
publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do
zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, a także art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku
(rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę
2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE,
2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 1, z późn.
zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 596/2014”, ciąży na syndyku.
3. Upadły jest obowiązany do natychmiastowego udostępniania syndykowi
posiadanych informacji i dokumentów pozwalających na wykonanie obowiązku,
o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca
2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych
do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, a także
art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ust. 3 rozporządzenia nr 596/2014. Jeżeli dla upadłego
został ustanowiony kurator w postępowaniu upadłościowym, obowiązek ten ciąży
na kuratorze.
4. Syndyk prowadzący przedsiębiorstwo upadłego może prowadzić
działalność wymagającą koncesji, licencji albo zezwolenia, chyba że co innego
wynika z odrębnych ustaw.
Art. 169a. 1. Sędzia-komisarz upomina syndyka, który nie wykonuje albo
nienależycie wykonuje swoje obowiązki.
2. W przypadku istotnego uchybienia albo braku poprawy w wykonywaniu
obowiązków mimo upomnienia, sędzia-komisarz nakłada na syndyka grzywnę
w wysokości od 1000 zł do 30 000 zł, biorąc pod uwagę stopień oraz wagę
uchybienia.
Art. 170. 1. W przypadku rażącego uchybienia lub braku poprawy
w wykonywaniu swoich obowiązków mimo nałożonej grzywny lub w przypadku
niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 156 ust. 4 lub art. 157a ust. 4,
mimo wezwania do ich spełnienia w terminie tygodnia sąd odwołuje syndyka.
1a. Wniosek o odwołanie syndyka z przyczyn, o których mowa w ust. 1,
może złożyć prokurator.
2. Przed odwołaniem syndyka sąd jest obowiązany do jego wysłuchania.
W przypadku uprawdopodobnienia podstaw do odwołania syndyka sąd może do
czasu wydania postanowienia w przedmiocie odwołania zawiesić syndyka w
wykonywaniu jego czynności, ustanawiając tymczasowego syndyka, do którego
przepisy o syndyku stosuje się odpowiednio.
3. Sąd zmienia syndyka na jego wniosek albo na podstawie uchwały rady
wierzycieli podjętej w trybie określonym w art. 207a.
4. W przypadku śmierci syndyka albo utraty przez niego pełnej zdolności do
czynności prawnych albo jeżeli w składzie organów spółki będącej syndykiem
zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie, sąd stwierdza wygaśnięcie funkcji
syndyka. W postanowieniu sąd wskazuje datę śmierci syndyka.
5. Sąd zmienia syndyka w przypadku cofnięcia albo zawieszenia syndykowi
praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego, a jeżeli syndykiem jest
spółka – w przypadku cofnięcia albo zawieszenia praw wynikających z licencji
doradcy restrukturyzacyjnego wspólnikom ponoszącym za zobowiązania spółki
odpowiedzialność bez ograniczenia całym swoim majątkiem albo członkom
zarządu reprezentującym taką spółkę.
6. Odpis prawomocnego postanowienia o odwołaniu syndyka lub
stwierdzeniu wygaśnięcia funkcji syndyka doręcza się Ministrowi
Sprawiedliwości.
Art. 176. 1. Syndyk niezwłocznie zawiadamia o upadłości tych wierzycieli,
których adresy są znane na podstawie ksiąg upadłego, a także komorników
prowadzących postępowania egzekucyjne przeciwko upadłemu oraz małżonka
dłużnika.
1a. W zawiadomieniu skierowanym do wierzycieli syndyk poucza ich o treści
art. 54a, art. 235237 i art. 239241, wskazuje sąd, do którego można zaskarżyć
postanowienie o ogłoszeniu upadłości zgodnie z art. 54a ust. 1, imię i nazwisko
albo nazwę syndyka, adres, na który należy dokonać zgłoszenia wierzytelności,
termin, w którym należy dokonać tego zgłoszenia, albo sposób obliczenia tego
terminu oraz podaje numer rachunku bankowego, na który należy wpłacić
zryczałtowane koszty, o których mowa w art. 235 ust. 1.
1b. W zawiadomieniu skierowanym do małżonka dłużnika syndyk poucza go
o treści art. 124126.
2. Syndyk zawiadamia placówki pocztowe w rozumieniu ustawy z dnia
23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041) o ogłoszeniu
upadłości. Placówki te doręczają syndykowi adresowane do upadłego przesyłki
pocztowe. Syndyk, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania przesyłki,
zawiadamia upadłego o otrzymaniu przesyłek pocztowych, które nie dotyczą masy
upadłości lub których zatrzymanie nie jest potrzebne ze względu na zawarte w nich
wiadomości, oraz umożliwia upadłemu odebranie tych przesyłek. Doręczenie
przesyłki pocztowej dla upadłego uważa się za dokonane z upływem trzydziestu
dni od dnia doręczenia przesyłki pocztowej syndykowi.
3. Syndyk zawiadamia o upadłości banki i instytucje, z którymi upadły zawarł
umowę o udostępnienie skrytki sejfowej albo złożył pieniądze lub inne przedmioty.
4. Syndyk wzywa przedsiębiorstwa przewozowe, przedsiębiorstwa
spedycyjne i domy składowe, w których znajdują się lub mogą znajdować się
towary należące do upadłego lub przesyłki do niego adresowane, o przekazanie
syndykowi przesyłek lub towarów oraz aby nie wykonywały poleceń kierowanych
do nich przez upadłego.
Art. 187. 1. Jeżeli upadły nie ma zdolności procesowej i nie działa za niego
przedstawiciel ustawowy, a także gdy w składzie organów upadłego będącego
osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej,
której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, zachodzą braki
uniemożliwiające ich działanie, sędzia-komisarz ustanawia dla niego kuratora,
który działa za upadłego w postępowaniu upadłościowym. Jeżeli dla upadłego
ustanowiono kuratora na podstawie art. 42 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. –
Kodeks cywilny, tego kuratora powołuje się na kuratora, o którym mowa
w niniejszym przepisie.
2. Ustanowienie kuratora na podstawie przepisu ust. 1 nie stanowi przeszkody
do usunięcia, według zasad ogólnych, braku zdolności procesowej albo braków
w składzie organów uniemożliwiających ich działanie. Z chwilą ich uzupełnienia
ustanowienie kuratora według przepisów niniejszego rozdziału traci moc.
3. Wobec kuratora nie stosuje się środków przymusu. Kurator ponosi
odpowiedzialność za szkodę tak jak syndyk.
4. Wynagrodzenie kuratora ustanowionego na podstawie ust. 1 ustala sędzia-
-komisarz w wysokości stosownej do nakładu pracy kuratora, stosując
odpowiednio przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wynagrodzenie
kuratora obowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się
o kwotę podatku od towarów i usług. Na postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje również kuratorowi.
Art. 201. 1. Radę wierzycieli ustanawia oraz powołuje i odwołuje jej
członków sędzia-komisarz z urzędu, o ile uzna to za potrzebne, albo na wniosek.
2. Sędzia-komisarz niezwłocznie, nie później niż w terminie tygodnia,
ustanawia radę wierzycieli na wniosek upadłego, co najmniej trzech wierzycieli lub
wierzyciela albo wierzycieli mających łącznie co najmniej piątą część sumy
wierzytelności z wyłączeniem wierzycieli określonych w art. 116 ustawy z dnia
15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne oraz wierzycieli, którzy nabyli
wierzytelność w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości, chyba że
przejście wierzytelności nastąpiło wskutek spłacenia przez wierzyciela długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi, ze stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości, albo nabycie
wierzytelności nastąpiło po obwieszczeniu w Rejestrze informacji o trybie i miejscu
sprzedaży wierzytelności, a zbycie nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował
najwyższą kwotę.
3. Do czasu zatwierdzenia listy wierzytelności uprawnienia wierzycieli
w sprawach dotyczących rady wierzycieli ustala się na podstawie:
1) spisu wierzycieli załączonego przez dłużnika do wniosku o ogłoszenie
upadłości;
2) spisu wierzytelności bezspornych przedstawionego na żądanie
sędziego-komisarza przez syndyka, sporządzonego w oparciu o księgi
rachunkowe i inne dokumenty upadłego;
3) przedłożonych przez wierzycieli tytułów egzekucyjnych;
4) spisu wierzytelności sporządzonego w postępowaniu restrukturyzacyjnym.
Art. 202. 1. Rada wierzycieli składa się z pięciu członków oraz dwóch
zastępców powoływanych spośród wierzycieli dłużnika będących uczestnikami
postępowania. Rada wierzycieli może składać się z trzech członków, jeżeli liczba
wierzycieli dłużnika będących uczestnikami postępowania jest mniejsza niż
siedem. Sędzia-komisarz może odwołać członków rady wierzycieli, którzy nie
pełnią należycie obowiązków, i powołać innych. Na postanowienie przysługuje
zażalenie. Odwołany prawomocnie członek rady wierzycieli nie może być
ponownie powołany.
1a. Sędzia-komisarz odwołuje członka rady wierzycieli na jego wniosek.
2. (uchylony)
3. Wierzyciel może nie przyjąć obowiązków członka rady lub jego zastępcy.
4. Do zastępcy członka rady wierzycieli przepisy dotyczące członka rady
wierzycieli stosuje się odpowiednio. Zastępca członka rady wierzycieli może
uczestniczyć w posiedzeniach rady wierzycieli. Głosuje on nad uchwałą w przypadku nieobecności któregokolwiek z członków rady wierzycieli. Zamiast
nieobecnego członka rady wierzycieli w pierwszej kolejności głosuje zastępca
wymieniony na pierwszym miejscu w sentencji postanowienia sędziego-komisarza
o powołaniu, jeżeli jest obecny na posiedzeniu.

Art. 202a. 1. Na wniosek wierzyciela lub wierzycieli mających co najmniej
piątą część sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym
uczestnikami postępowania, z wyłączeniem wierzycieli określonych w art. 116
ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne oraz wierzycieli, którzy
nabyli wierzytelność w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości, chyba
że przejście wierzytelności nastąpiło wskutek spłacenia przez wierzyciela długu, za
który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi, ze
stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości, albo nabycie
wierzytelności nastąpiło po obwieszczeniu w Rejestrze informacji o trybie i miejscu
sprzedaży wierzytelności, a zbycie nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował
najwyższą kwotę, sędzia-komisarz powołuje na członka rady wierzycieli wierzyciela
wskazanego przez wnioskodawcę, chyba że zachodzi uzasadnione przypuszczenie,
że wskazany wierzyciel nie będzie należycie pełnił obowiązków członka rady
wierzycieli. Na postanowienie oddalające wniosek zażalenie przysługuje wyłącznie
wnioskodawcy.
2. W przypadku gdy wierzyciel lub wierzyciele wnioskujący o powołanie
członka rady wierzycieli posiadają co najmniej dwie piąte sumy wierzytelności
przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania, z wyłączeniem
wierzycieli określonych w art. 116 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne oraz wierzycieli, którzy nabyli wierzytelność w drodze przelewu
lub indosu po ogłoszeniu upadłości, chyba że przejście wierzytelności nastąpiło
wskutek spłacenia przez wierzyciela długu, za który odpowiadał osobiście albo
określonymi przedmiotami majątkowymi, ze stosunku prawnego powstałego przed
ogłoszeniem upadłości, albo nabycie wierzytelności nastąpiło po obwieszczeniu
w Rejestrze informacji o trybie i miejscu sprzedaży wierzytelności, a zbycie
nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował najwyższą kwotę, mogą oni wskazać
po jednym kandydacie na członka rady wierzycieli na każdą piątą część
posiadanych wierzytelności.
3. Wierzyciel lub wierzyciele, których wniosek wskazany w ust. 1 lub 2 został
uwzględniony, nie mogą złożyć wniosku o powołanie kolejnych członków rady
wierzycieli, chyba że członek powołany poprzednio na ich wniosek został odwołany.
Art. 203. 1. Na wniosek wierzyciela lub wierzycieli mających co najmniej
piątą część sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym
uczestnikami postępowania, z wyłączeniem wierzycieli określonych w art. 116
ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne oraz wierzycieli, którzy
nabyli wierzytelność w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości, chyba
że przejście wierzytelności nastąpiło wskutek spłacenia przez wierzyciela długu, za
który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi, ze
stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości, albo nabycie
wierzytelności nastąpiło po obwieszczeniu w Rejestrze informacji o trybie i miejscu
sprzedaży wierzytelności, a zbycie nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował
najwyższą kwotę, sędzia-komisarz zmienia skład rady wierzycieli, powołując na
członka rady wierzycieli wierzyciela wskazanego przez wnioskodawcę, chyba że
zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że wskazany wierzyciel nie będzie należycie
pełnił obowiązków członka rady wierzycieli. Na postanowienie oddalające wniosek
zażalenie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.
2. Przepisy art. 202a ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
3. Sędzia-komisarz, zmieniając skład rady wierzycieli, nie może odwołać
członka rady wierzycieli powołanego na podstawie ust. 1 lub art. 202a, chyba że
żądają tego wierzyciele, na których wniosek członek został powołany.
Art. 206. 1. Zezwolenia rady wierzycieli pod rygorem nieważności wymagają
następujące czynności:
1) dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa przez syndyka, jeżeli ma trwać dłużej
niż trzy miesiące od dnia ogłoszenia upadłości;
2) odstąpienie od sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości;
3) sprzedaż z wolnej ręki mienia wchodzącego w skład masy upadłości;
4) zaciąganie pożyczek lub kredytów oraz obciążenie majątku upadłego
ograniczonymi prawami rzeczowymi;
5) (uchylony)
6) uznanie, zrzeczenie się i zawarcie ugody co do roszczeń spornych oraz
poddanie sporu rozstrzygnięciu sądu polubownego.
11. (uchylony)
2. Jeżeli czynność, o której mowa w ust. 1 i 11, musi być dokonana
niezwłocznie i dotyczy wartości nieprzewyższającej dziesięciu tysięcy złotych,
syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca może ją wykonać bez zezwolenia rady.
3. Zezwolenie rady wierzycieli na sprzedaż ruchomości nie jest wymagane,
jeżeli wskazana w spisie inwentarza wartość oszacowania wszystkich ruchomości
wchodzących w skład masy upadłości nie przekracza równowartości 50 000 zł.
4. Do zezwolenia na sprzedaż wierzytelności oraz innych praw, jeżeli
wskazana w spisie należności wartość nominalna wszystkich wierzytelności oraz
innych praw wchodzących w skład masy upadłości nie przekracza równowartości
50 000 zł, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
5. Wpis obciążenia majątku upadłego ograniczonym prawem rzeczowym
w księdze wieczystej lub rejestrze dokonany bez zezwolenia wymaganego zgodnie
z ust. 1 podlega wykreśleniu z urzędu. Podstawą wykreślenia jest prawomocne
postanowienie sędziego-komisarza stwierdzające niedopuszczalność wpisu. Na
postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.
Art. 207. 1. Rada wierzycieli wykonuje czynności przez podejmowanie
uchwał na posiedzeniach, chyba że regulamin stanowi inaczej. Posiedzenia rady
wierzycieli mogą odbywać się przy użyciu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość.
1a. Jeżeli uchwała nie jest podejmowana na posiedzeniu, do jej podjęcia
konieczne jest oddanie głosów przez wszystkich członków rady wierzycieli.
W takim przypadku głosu nie może oddać zastępca członka rady wierzycieli.
1b. Uchwały rady wierzycieli podejmuje się większością głosów, jeżeli
ustawa nie stanowi inaczej, w terminie dwóch tygodni od dnia złożenia wniosku do
rady.
2. Rada wierzycieli może kontrolować czynności syndyka oraz badać stan
funduszów masy upadłości przez członka lub członków wskazanych w uchwale.
3. Uchwałę rady wierzycieli o zbadaniu ksiąg i dokumentów przedsiębiorstwa
upadłego wykonują wskazani w uchwale członkowie rady wierzycieli lub, jeżeli są
wymagane wiadomości specjalne, inne osoby. Koszty badania nie stanowią
kosztów postępowania i nie obciążają masy upadłości.
4. Z kontroli działalności upadłego albo syndyka oraz badania ksiąg
i dokumentów rada wierzycieli składa sprawozdanie sędziemu-komisarzowi.
Z innych czynności rada wierzycieli składa sprawozdanie na żądanie
sędziego-komisarza.

Art. 207a. 1. Na skutek uchwały rady wierzycieli podjętej w pełnym składzie,
za którą głosowało co najmniej czterech członków, albo na skutek uchwały rady
wierzycieli podjętej zgodnie z wnioskiem upadłego sąd zmienia syndyka
i powołuje do pełnienia tej funkcji osobę spełniającą wymogi, o których mowa
w art. 157 ust. 1 lub 2, wskazaną przez radę wierzycieli, chyba że byłoby to
niezgodne z prawem, rażąco naruszałoby interes wierzycieli lub zachodzi
uzasadnione przypuszczenie, że wskazana osoba nie będzie należycie pełniła
obowiązków. Na postanowienie sądu odmawiające powołania osoby wskazanej
przez radę zażalenie przysługuje wyłącznie członkom rady wierzycieli oraz
upadłemu.
2. Jeżeli rada wierzycieli składa się z trzech członków, uchwałę, o której
mowa w ust. 1, podejmuje się jednomyślnie.
Art. 228. 1. Akta sądowe udostępnia się w sekretariacie sądu uczestnikom
postępowania oraz każdemu, kto potrzebę ich przejrzenia dostatecznie
usprawiedliwi. Osoby te mogą otrzymywać z akt odpisy i wyciągi oraz bez żadnych
dodatkowych opłat sporządzać we własnym zakresie fotokopie.
1a. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do akt sądowych postępowania
o ogłoszenie upadłości zakończonego prawomocnym postanowieniem o ogłoszeniu
upadłości albo o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie
art. 13 ust. 1 lub 2.
2. Pobrane samodzielnie wydruki komputerowe postanowień, zarządzeń
i dokumentów obwieszczonych lub zamieszczonych w Rejestrze mają moc urzędowo
poświadczonych odpisów, jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację
z danymi zawartymi w Rejestrze.
3. Od dnia obwieszczenia w Rejestrze nie można zasłaniać się nieznajomością
treści obwieszczenia, chyba że mimo zachowania należytej staranności nie można
było dowiedzieć się o obwieszczeniu.

Art. 228a. 1. Syndyk zakłada i prowadzi akta do zgłoszeń wierzytelności.
2. Akta, o których mowa w ust. 1, mogą być także prowadzone
i przechowywane w postaci elektronicznej.
3. Syndyk zapewnia uczestnikom postępowania dostęp do akt, o których
mowa w ust. 1, w swoim biurze oraz, jeśli akta te są prowadzone w postaci
elektronicznej, także z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej.
4. Po prawomocnym zakończeniu postępowania akta, o których mowa
w ust. 1, są przekazywane do sądu upadłościowego, który wydał postanowienie
kończące postępowanie, i dołączane do akt sądowych.
5. W przypadku odwołania lub zmiany syndyka oraz wygaśnięcia funkcji
syndyka, akta, o których mowa w ust. 1, są przejmowane przez nowo
wyznaczonego syndyka.
6. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb
prowadzenia oraz udostępniania uczestnikom postępowania oraz służbie nadzoru
Ministra Sprawiedliwości akt, o których mowa w ust. 1, mając na względzie
zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony danych w nich zawartych.
Art. 242. Jeżeli zgłoszenia wierzytelności dokonuje wierzyciel
reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, którym jest adwokat lub radca
prawny, lub osoba posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego, zgłoszenie
wierzytelności nieodpowiadające wymaganiom określonym w art. 239 i art. 240
lub zawierające inne braki uniemożliwiające nadanie zgłoszeniu biegu podlega
zwrotowi bez wzywania do jego uzupełnienia.

Art. 242a. 1. Zarządzenie syndyka o zwrocie zgłoszenia wierzytelności
wymaga uzasadnienia.
2. Na zarządzenie syndyka o zwrocie zgłoszenia wierzytelności
wierzycielowi przysługuje skarga do sędziego-komisarza. Syndyk poucza
wierzyciela występującego w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, osoby
posiadającej licencję doradcy restrukturyzacyjnego, rzecznika patentowego lub
Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej o terminie i sposobie wniesienia
skargi.
3. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz
określać zwrócone zgłoszenie wierzytelności.
4. Skargę wnosi się w terminie tygodniowym od dnia doręczenia zarządzenia
syndyka o zwrocie zgłoszenia wierzytelności wraz z uzasadnieniem.
5. Skargę wnosi się do syndyka. Syndyk w terminie trzech dni od dnia
otrzymania skargi przekazuje sędziemu-komisarzowi skargę wraz ze zgłoszeniem
wierzytelności oraz z odpisem zarządzenia o zwrocie zgłoszenia wierzytelności,
chyba że skargę w całości uwzględnia. O uwzględnieniu skargi syndyk zawiadamia
skarżącego.
6. Sędzia-komisarz rozpoznaje skargę w terminie tygodniowym od dnia jej
wpływu do sędziego-komisarza, a gdy skarga zawiera braki formalne, które
podlegają uzupełnieniu lub jeżeli od skargi nie uiszczono należnej opłaty,
w terminie tygodniowym od dnia jej uzupełnienia lub opłacenia.
7. Sędzia-komisarz odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego
terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków
nie uzupełniono w terminie lub od której nie uiszczono należnej opłaty. Na
postanowienie sędziego-komisarza o odrzuceniu skargi służy zażalenie.
Art. 245. 1. Na liście wierzytelności umieszcza się w osobnych rubrykach:
1) liczbę porządkową;
2) imię i nazwisko wierzyciela albo jego nazwę, miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze
Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane umożliwiające jego
jednoznaczną identyfikację;
3) sumę, w jakiej wierzytelność podlega uznaniu, i sumę, według której będzie
obliczany głos wierzyciela w głosowaniu nad układem;
4) kategorię, w jakiej wierzytelność podlega zaspokojeniu;
5) informację o istnieniu i rodzaju zabezpieczenia wierzytelności;
6) informację, czy wierzytelność jest uzależniona od warunku;
7) informację, czy wierzycielowi przysługuje prawo potrącenia;
8) uzasadnienie;
9) informację o stanie postępowania sądowego, administracyjnego,
sądowoadministracyjnego lub postępowania przed sądem polubownym
w sprawie zgłoszonej wierzytelności, jej zabezpieczenia lub prawa
potrącenia.
2. Jeżeli syndyk zaprzecza w całości lub części oświadczeniom wierzyciela,
uzasadnia to w osobnej rubryce. Uzasadnienie to oraz uzasadnienie, o którym
mowa w ust. 1 pkt 8, obejmuje wskazanie stanu faktycznego, z którego wynika
wierzytelność, oraz dokumentów jej dotyczących.
3. W przypadku wierzytelności zabezpieczonych sumę, według której będzie
obliczany głos wierzyciela w głosowaniu nad układem, oznacza się według tej
części wierzytelności, która prawdopodobnie nie będzie zaspokojona z przedmiotu
zabezpieczenia.
4. Syndyk umieszcza na liście wierzytelności także oświadczenie upadłego
i podane przez niego uzasadnienie, jeżeli upadły złożył takie oświadczenie, albo
wzmiankę, że upadły oświadczenia takiego nie złożył i z jakiej przyczyny.
5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór listy
wierzytelności, mając na uwadze zakres informacji ujmowanych w liście
wierzytelności, czytelność oraz kompletność listy.

Art. 245a. 1. Wierzytelność za okres rozliczeniowy, w trakcie którego została
ogłoszona upadłość, w szczególności z tytułu czynszu najmu lub dzierżawy,
podatków lub składek na ubezpieczenia społeczne, ulega z mocy prawa
proporcjonalnemu podziałowi na część traktowaną jak wierzytelność powstała
przed dniem ogłoszenia upadłości oraz część traktowaną jak wierzytelność
2. Jeżeli przedmiot leasingu nie stanowi u korzystającego upadłego środka
trwałego w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.) oraz ustawy z dnia
15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz.
865, z późn. zm.), do umowy leasingu przepis ust. 1 stosuje się.
3. Jeżeli rozliczenie należności publicznoprawnych wymaga sporządzenia
deklaracji lub innego tego typu dokumentu obejmujących rozliczenie, obie części
wierzytelności, o której mowa w ust. 1, ujmowane są w odrębnych deklaracjach lub
innych tego typu dokumentach.
powstająca po dniu ogłoszenia upadłości.
Art. 258. 1. Sprzeciw może być oparty wyłącznie na twierdzeniach
i zarzutach wskazanych w zgłoszeniu wierzytelności. Inne twierdzenia i zarzuty
mogą być zgłoszone tylko wtedy, gdy wierzyciel wykaże, że ich wcześniejsze
zgłoszenie było niemożliwe albo że potrzeba ich wskazania wynikła później.
2. Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu,
sprzeciw może być oparty tylko na zdarzeniach powstałych po zamknięciu
rozprawy w sprawie, w której orzeczenie zostało wydane. Zdarzenia potwierdza się
dowodem na piśmie.

Art. 258a. 1. Sędzia-komisarz doręcza odpis sprzeciwu syndykowi oraz
odpowiednio upadłemu i wierzycielowi, którego wierzytelności sprzeciw dotyczy,
wyznaczając termin wniesienia odpowiedzi na sprzeciw nie krótszy niż tydzień.
Syndyk, wraz z odpowiedzią na sprzeciw, przekazuje sędziemu-komisarzowi zgłoszenie wierzytelności oraz dokumenty złożone przez wierzyciela, o których mowa w art. 243 ust. 2.
2. Odpowiedź na sprzeciw wniesiona po upływie terminu lub której braków
strona nie uzupełniła w terminie podlega zwrotowi. Do odpowiedzi na sprzeciw
przepisy art. 257 ust. 1 i 2 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio.
3. Sędzia-komisarz pomija twierdzenia i dowody niezgłoszone w sprzeciwie
i odpowiedzi na sprzeciw, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich
w sprzeciwie albo odpowiedzi na sprzeciw bez swojej winy lub że uwzględnienie
spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy.
Art. 259. 1. Sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza albo wyznaczony
sędzia rozpoznaje sprzeciw na posiedzeniu niejawnym w terminie dwóch miesięcy
od jego wniesienia. Jeżeli sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza albo
wyznaczony sędzia uzna za potrzebne wyznaczenie rozprawy, zawiadamia o niej
syndyka, upadłego oraz wierzyciela, który wniósł sprzeciw, i wierzyciela, którego
wierzytelności sprzeciw dotyczy. Niestawiennictwo tych osób, nawet
usprawiedliwione, nie wstrzymuje wydania postanowienia.
1a. Sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza albo wyznaczony sędzia
może odstąpić od przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka lub opinii biegłego,
jeżeli świadek złożył zeznania albo biegły sporządził opinię w innym postępowaniu
toczącym się przed sądem, sądem polubownym lub organem administracji.
W takim przypadku dowodem są dokumenty, obejmujące treść zeznań świadka lub
opinii biegłego.
1b. W toku postępowania wywołanego wniesieniem sprzeciwu syndyk ma
prawa i obowiązki uczestnika postępowania.
2. Na postanowienie w przedmiocie sprzeciwu zażalenie przysługuje
upadłemu, syndykowi oraz każdemu z wierzycieli.
3. Uchylenie postanowienia w przedmiocie sprzeciwu i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania jest możliwe tylko w przypadku konieczności
przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości albo gdy przy
rozpoznawaniu sprzeciwu doszło do nieważności postępowania, której skutków nie
dało się usunąć w postępowaniu zażaleniowym.
Art. 266. Wierzyciel może żądać zwrotu dokumentów złożonych w celu
udowodnienia wierzytelności. Na zarządzenie sędziego-komisarza sekretarz
sądowy wydaje dokumenty z zaznaczeniem na nich, w jakiej sumie wierzytelność
została uznana.

Art. 266a. 1. W postępowaniu upadłościowym dopuszczalne jest zawarcie
układu.
2. Propozycje układowe w postępowaniu upadłościowym mogą zgłosić
upadły, wierzyciel oraz syndyk.

Art. 266b. 1. Podmioty uprawnione do złożenia propozycji układowych
mogą wraz z propozycjami złożyć wniosek o całkowite lub częściowe wstrzymanie
likwidacji masy upadłości do czasu zatwierdzenia układu.
2. Niedopuszczalne jest wstrzymanie likwidacji masy upadłości, jeżeli
propozycje układowe nie przewidują zaspokojenia wierzytelności nieobjętych
układem niezwłocznie po zatwierdzeniu układu i prawomocnym zakończeniu
postępowania na tej podstawie.
3. Niedopuszczalne jest wstrzymanie likwidacji w zakresie przedmiotu
obciążonego hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym
lub hipoteką morską, jeżeli sprzeciwi się temu wierzyciel, którego wierzytelność
jest w ten sposób zabezpieczona. Jeżeli sprzeciw wierzyciela wpłynął do
sędziego-komisarza po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu likwidacji,
sędzia-komisarz uchyla swoje postanowienie w tym zakresie.
4. Sędzia-komisarz może wstrzymać likwidację masy upadłości, jeżeli zostały
spełnione przesłanki zwołania zgromadzenia wierzycieli w celu głosowania nad
układem, o których mowa w art. 266c ust. 1.
5. Sędzia-komisarz wstrzymuje likwidację masy upadłości, jeżeli zostały
spełnione przesłanki zwołania zgromadzenia wierzycieli w celu głosowania nad
układem, o których mowa w art. 266c ust. 2.
6. Sędzia-komisarz wstrzymuje likwidację masy upadłości wyłącznie
w zakresie, jaki jest niezbędny do wykonania układu.

Art. 266c. 1. Sędzia-komisarz może zwołać zgromadzenie wierzycieli w celu
głosowania nad układem, jeżeli zostało uprawdopodobnione, że układ zostanie
przyjęty przez wierzycieli i wykonany.
2. Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli, jeżeli wniosek jest
popierany przez wierzyciela lub wierzycieli posiadających łącznie co najmniej 50%
sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom uprawnionym do głosowania
nad układem.
3. Zgromadzenie wierzycieli zwołuje się po zatwierdzeniu listy
wierzytelności. Jeżeli sędzia-komisarz zatwierdził częściowo listę wierzytelności
w zakresie nieobjętym sprzeciwami, zgromadzenie wierzycieli zwołuje się, jeżeli
suma wierzytelności objętych sprzeciwami nie przekracza 15% sumy
wierzytelności objętych układem.

Art. 266d. Po prawomocnym zatwierdzeniu układu sąd wydaje
postanowienie o zakończeniu postępowania. Przepisy art. 362367 stosuje się
odpowiednio.

Art. 266e. W przypadku zakończenia postępowania po prawomocnym
zatwierdzeniu układu wynagrodzenie ostateczne syndyka może zostać ustalone na
podstawie przepisów art. 55 oraz art. 5861 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo
restrukturyzacyjne, jeżeli będzie to korzystne dla syndyka i jest uzasadnione jego
zaangażowaniem w skuteczne zawarcie układu.

Art. 266f. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym tytule do układu i jego
skutków przepisy Prawa restrukturyzacyjnego stosuje się odpowiednio, przy czym
czynności zastrzeżone dla nadzorcy sądowego lub zarządcy wykonuje syndyk.
Art. 311. 1. Likwidacji masy upadłości dokonuje się przez sprzedaż z wolnej
ręki lub w drodze przetargu lub aukcji przedsiębiorstwa upadłego w całości lub
jego zorganizowanych części, nieruchomości i ruchomości, wierzytelności oraz
innych praw majątkowych wchodzących w skład masy upadłości albo przez
ściągnięcie wierzytelności od dłużników upadłego i wykonanie innych jego praw
majątkowych.
1a. Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Obrony Narodowej
przysługuje prawo wykupu składników majątku służących do prowadzenia
działalności w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa.
1aa. O zamiarze sprzedaży składników majątku służących do prowadzenia
działalności w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa syndyk
zawiadamia Ministra Obrony Narodowej, który może przedstawić sędziemu-
-komisarzowi w terminie:
1) tygodnia od dnia zawiadomienia – opinię albo
2) trzydziestu dni od dnia zawiadomienia – oświadczenie o skorzystaniu z prawa
wykupu, o którym mowa w ust. 1a.
1ab. Wykup, o którym mowa w ust. 1a, jest dokonywany po cenie sprzedaży
ustalonej na podstawie dowodu z opinii biegłego, przy czym cena nie może być
niższa niż kwota możliwa do uzyskania w postępowaniu upadłościowym przy
likwidacji na zasadach ogólnych, pomniejszona o koszty postępowania, które należałoby ponieść w związku z likwidacją w takim trybie. Koszty opinii biegłego
ponosi Skarb Państwa.
1ac. Na postanowienie ustalające cenę sprzedaży, po której jest dokonywany
wykup, o którym mowa w ust. 1a, zażalenie przysługuje Ministrowi Obrony
Narodowej, wierzycielom oraz upadłemu.
1ad. W przypadku wykupu składników majątku obciążonych zastawem
rejestrowym, przepisów art. 327 i art. 328 nie stosuje się. Z ceny sprzedaży
wyodrębnia się wartość rzeczy obciążonych zastawem i przeznacza się ją na
zaspokojenie zastawnika stosownie do przepisów art. 336 i art. 340.
1b. W terminie trzech dni od dnia sprzedaży składników majątku, ściągnięcia
wierzytelności albo wykonania praw majątkowych syndyk składa sędziemu komisarzowi spis zlikwidowanych składników masy upadłości. Spis składa się w
postaci elektronicznej i zamieszcza w Rejestrze.
1c. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowo
wzór spisu, o którym mowa w ust. 1b, mając na uwadze zakres informacji, których
umieszczenie w spisie jest niezbędne dla oceny składu masy upadłości, w
szczególności określenie zlikwidowanego składnika majątku, datę likwidacji, cenę,
a także biorąc pod uwagę czytelność oraz kompletność spisu.
2. W przypadkach wskazanych w ustawie likwidacja ruchomości
obciążonych zastawem rejestrowym oraz wierzytelności i praw obciążonych
zastawem rejestrowym lub zastawem finansowym może nastąpić także przez
przejęcie ich przez wierzyciela będącego zastawnikiem zastawu rejestrowego lub
zastawu finansowego, jeżeli umowa o ustanowieniu zastawu przewiduje
zaspokojenie zastawnika w drodze przejęcia przedmiotu zastawu.
3. Przepisy dotyczące likwidacji w drodze sprzedaży ruchomości oraz
przejęcia ruchomości obciążonych zastawem rejestrowym stosuje się odpowiednio
do sprzedaży i przejęcia przez wierzyciela zwierząt, jeżeli nie jest to sprzeczne
z przepisami dotyczącymi ochrony zwierząt.
Art. 313. 1. Sprzedaż dokonana w postępowaniu upadłościowym ma skutki
sprzedaży egzekucyjnej. Nabywca składników masy upadłości nie odpowiada za
zobowiązania podatkowe upadłego, także powstałe po ogłoszeniu upadłości.
2. Sprzedaż nieruchomości powoduje wygaśnięcie praw oraz praw i roszczeń
osobistych ujawnionych przez wpis do księgi wieczystej lub nieujawnionych w ten
sposób, lecz zgłoszonych sędziemu-komisarzowi w terminie określonym
w art. 51 ust. 1 pkt 5. W miejsce prawa, które wygasło, uprawniony nabywa prawo
do zaspokojenia wartości wygasłego prawa z ceny uzyskanej ze sprzedaży
obciążonej nieruchomości. Skutek ten powstaje z chwilą zawarcia umowy sprzedaży. Podstawą do wykreślenia praw, które wygasły na skutek sprzedaży, jest
prawomocny plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości
obciążonej. Podstawą wykreślenia hipoteki jest umowa sprzedaży nieruchomości.
3. Pozostają w mocy bez potrącania ich wartości z ceny nabycia służebność
drogi koniecznej, służebność przesyłu oraz służebność ustanowiona w związku
z przekroczeniem granicy przy wznoszeniu budowli lub innego urządzenia.
Użytkowanie oraz prawa dożywotnika pozostają w mocy, jeżeli przysługuje im
pierwszeństwo przed wszystkimi hipotekami lub jeżeli nieruchomość nie jest
hipotekami obciążona albo jeżeli wartość użytkowania i praw dożywotnika
znajduje pełne pokrycie w cenie nabycia. Jednakże w tym ostatnim wypadku
wartość tych praw będzie zaliczona na cenę nabycia.
4. Na wniosek właściciela nieruchomości władnącej, zgłoszony najpóźniej
w zarzutach do planu podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości obciążonej, sędzia-komisarz może postanowić, że służebność gruntowa, która nie znajduje pełnego pokrycia w cenie nabycia, zostaje utrzymana w mocy, jeżeli jest
dla nieruchomości władnącej konieczna, a nie obniża w sposób istotny wartości
nieruchomości obciążonej. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje
zażalenie. Jeżeli wniosek o wyłączenie zgłoszony został w zarzutach, podlega
rozpoznaniu razem z zarzutami.
5. Przepisy ust. 24 stosuje się odpowiednio do sprzedaży prawa użytkowania
wieczystego, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu i statku morskiego
wpisanego do rejestru okrętowego.
6. Do sprzedaży ułamkowej części nieruchomości odpowiednie zastosowanie
mają przepisy art. 1004, art. 1005, art. 1007, art. 1009, art. 1012
i art. 1013 Kodeksu postępowania cywilnego.
Art. 319. 1. Jeżeli planowana jest sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego
w całości, przy sporządzaniu spisu inwentarza i oszacowania masy upadłości, albo
odrębnie, jeżeli możliwość takiej sprzedaży ujawniła się na późniejszym etapie, biegły wybrany przez syndyka sporządza opis i oszacowanie przedsiębiorstwa upadłego.
2. Opis przedsiębiorstwa powinien określać w szczególności przedmiot
działalności przedsiębiorstwa, nieruchomości wchodzące w jego skład, ich obszar
oraz oznaczenie księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, inne środki trwałe,
stwierdzone prawa, a także obciążenia.
3. W oszacowaniu należy odrębnie podać wartość przedsiębiorstwa w całości
oraz jego zorganizowanych części, jeżeli mogą być wydzielone do sprzedaży.
4. Jeżeli składniki przedsiębiorstwa są obciążone hipoteką, zastawem,
zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym, hipoteką morską lub innymi
prawami i skutkami ujawnienia praw i roszczeń osobistych, w oszacowaniu należy
oddzielnie podać, które z tych praw pozostają w mocy po sprzedaży, a także ich
wartość oraz wartość składników nimi obciążonych oraz stosunek wartości
poszczególnych składników obciążonych do wartości przedsiębiorstwa.
5. Zarzuty na opis i oszacowanie wnosi się w terminie tygodnia od dnia
obwieszczenia o ich przekazaniu sędziemu-komisarzowi. Zarzuty rozpoznaje
sędzia-komisarz. W przypadku wątpliwości co do rzetelności lub poprawności
opisu i oszacowania, sędzia-komisarz wskazuje biegłego do sporządzenia nowego
opisu i oszacowania.
6. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku rzeczy, wierzytelności
i innych praw przeniesionych na wierzyciela w celu zabezpieczenia wierzytelności,
o ile mają być one sprzedane w ramach przedsiębiorstwa.
Art. 330. 1. Jeżeli przedmiot obciążony zastawem rejestrowym jest
składnikiem przedsiębiorstwa upadłego i jego sprzedaż wraz z przedsiębiorstwem
może być korzystniejsza niż oddzielna sprzedaż przedmiotu zastawu, przepisów
art. 327 oraz art. 328 nie stosuje się.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przedmiot obciążony zastawem
sprzedaje się wraz z przedsiębiorstwem. Z ceny sprzedaży przedsiębiorstwa
wyodrębnia się wartość rzeczy obciążonej zastawem i przeznacza się na
zaspokojenie zastawnika stosownie do art. 336 i 340.

Art. 330a. 1. Jeżeli w skład masy upadłości wchodzą ruchomości, których nie
można zbyć z zachowaniem przepisów ustawy, wierzyciel może przejąć na
własność ruchomości wystawione na sprzedaż albo niektóre z nich w cenie nie
niższej od połowy ceny oszacowania.
2. Pierwszeństwo przejęcia ruchomości na własność przysługuje
wierzycielowi, którego wierzytelność zabezpieczona jest zastawem, zastawem
rejestrowym, zastawem skarbowym na tej ruchomości, a w dalszej kolejności –
temu wierzycielowi, który oferował najwyższą cenę.
3. Oświadczenie o przejęciu będzie uwzględnione tylko wtedy, gdy
wierzyciel jednocześnie z wnioskiem złoży całą cenę. Własność ruchomości
przechodzi na wierzyciela z chwilą zawiadomienia go przez syndyka o przyznaniu
mu przejętej rzeczy.
4. Jeżeli fundusze masy upadłości wystarczają na zaspokojenie wszystkich
wierzycieli z wyższej i równorzędnej kategorii zaspokojenia i zobowiązań,
o których mowa w art. 230, nabywca może zaliczyć swoją wierzytelność na cenę
nabycia.
5. Przepis art. 317 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 342. 1. Należności podlegające zaspokojeniu z funduszów masy
upadłości dzieli się na następujące kategorie:
1) kategoria pierwsza – przypadające za czas przed ogłoszeniem upadłości
należności ze stosunku pracy, z wyjątkiem roszczeń z tytułu wynagrodzenia
reprezentanta upadłego lub wynagrodzenia osoby wykonującej czynności
związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem upadłego,
należności rolników z tytułu umów o dostarczenie produktów z własnego
gospodarstwa rolnego, należności alimentacyjne oraz renty z tytułu
odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub
śmierci i renty z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia
na dożywotnią rentę, przypadające za trzy ostatnie lata przed ogłoszeniem
upadłości należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
w rozumieniu ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695 i 875) oraz należności
powstałe w postępowaniu restrukturyzacyjnym z czynności zarządcy albo
należności powstałe z czynności dłużnika dokonanych po otwarciu
postępowania restrukturyzacyjnego niewymagających zezwolenia rady
wierzycieli albo zgody nadzorcy sądowego lub dokonanych za zezwoleniem
rady wierzycieli albo zgodą nadzorcy sądowego, jeżeli upadłość ogłoszono
w wyniku rozpoznania uproszczonego wniosku o ogłoszenie upadłości jak
również należności z tytułu kredytu, pożyczki, obligacji, gwarancji lub
akredytyw lub innego finansowania przewidzianego układem przyjętym
w postępowaniu restrukturyzacyjnym i udzielonego w związku
z wykonaniem takiego układu, jeżeli upadłość ogłoszono w wyniku
rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości złożonego nie później niż trzy
miesiące po prawomocnym uchyleniu układu;
2) kategoria druga – inne należności, jeżeli nie podlegają zaspokojeniu w innych
kategoriach, w szczególności podatki i inne daniny publiczne oraz pozostałe
należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne;
3) kategoria trzecia – odsetki od należności ujętych w wyższych kategoriach
w kolejności, w jakiej podlega zaspokojeniu kapitał, a także sądowe
i administracyjne kary grzywny oraz należności z tytułu darowizn i zapisów;
4) kategoria czwarta – należności wspólników albo akcjonariuszy z tytułu
pożyczki lub innej czynności prawnej o podobnych skutkach, w szczególności
dostawy towaru z odroczonym terminem płatności, dokonanej na rzecz upadłego będącego spółką kapitałową w okresie pięciu lat przed ogłoszeniem
upadłości, wraz z odsetkami.
5) (uchylony)
2. (uchylony)
3. Przepisy dotyczące zaspokojenia należności ze stosunku pracy stosuje się
odpowiednio do roszczeń Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
o zwrot z masy upadłości świadczeń wypłaconych przez Fundusz pracownikom
upadłego.
4. (uchylony)
5. Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do:
1) należności z tytułu pożyczek oraz innych czynności prawnych o podobnych
skutkach dokonanych w toku postępowania restrukturyzacyjnego, jak
również w ramach wykonania układu;
2) należności z tytułu pożyczek oraz innych czynności prawnych o podobnych
skutkach dokonanych przez wspólników albo akcjonariuszy dysponujących
mniej niż 10% głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym
zgromadzeniu spółki, chyba że są oni członkami organów spółki lub
faktycznie prowadzą jej sprawy;
3) należności wspólnika albo akcjonariusza, który stał się nim w wyniku
konwersji wierzytelności na udziały lub akcje dokonanej w ramach zawartego
układu, z tytułu pożyczek oraz innych czynności prawnych o podobnych
skutkach dokonanych przed taką konwersją.
6. Do pożyczek lub innych czynności prawnych o podobnych skutkach
dokonanych przez podmiot, który dysponuje bezpośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu w spółce kapitałowej lub dysponuje bezpośrednio większością głosów w spółce osobowej, będącej
wspólnikiem albo akcjonariuszem upadłej spółki, która otrzymała pożyczkę lub
była beneficjentem czynności prawnej o podobnych skutkach, przepisy ust. 1 pkt 4
i ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Art. 342a. 1. Jeżeli upadły jest osobą fizyczną i w skład masy upadłości
wchodzi lokal mieszkalny albo dom jednorodzinny, w którym zamieszkuje upadły,
a konieczne jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych upadłego i osób
pozostających na jego utrzymaniu, z sumy uzyskanej z jego sprzedaży wydziela się
upadłemu kwotę odpowiadającą przeciętnemu czynszowi najmu lokalu
mieszkalnego w tej samej lub sąsiedniej miejscowości za okres od dwunastu do
dwudziestu czterech miesięcy.
2. Kwotę, o której mowa w ust. 1, na wniosek upadłego, określa sędzia-
-komisarz, biorąc pod uwagę potrzeby mieszkaniowe upadłego, w tym liczbę osób
pozostających na jego utrzymaniu, zdolności zarobkowe upadłego, sumę uzyskaną
ze sprzedaży lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego oraz opinię
syndyka. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.
3. Jeżeli fundusze masy upadłości na to pozwalają, a opuszczony przez
upadłego lokal mieszkalny albo dom jednorodzinny nie został jeszcze zbyty,
sędzia-komisarz może przyznać upadłemu zaliczkę na poczet kwoty, o której mowa
w ust. 1.
Art. 345. 1. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wierzytelności
zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym
i hipoteką morską, a także wygasające według przepisów ustawy prawa oraz skutki
ujawnienia praw i roszczeń osobistych ciążące na nieruchomości, użytkowaniu
wieczystym, spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu lub statku morskim
wpisanym do rejestru okrętowego, podlegają zaspokojeniu z sumy uzyskanej
z likwidacji obciążonego przedmiotu, pomniejszonej o koszty likwidacji tego
przedmiotu oraz inne koszty postępowania upadłościowego w wysokości
nieprzekraczającej dziesiątej części sumy uzyskanej z likwidacji, nie więcej jednak
niż o taką część kosztów postępowania upadłościowego, która wynika ze stosunku
wartości obciążonego przedmiotu do wartości całej masy upadłości.
2. Wierzytelności i prawa, o których mowa w ust. 1, są zaspokajane
w kolejności przysługującego im pierwszeństwa. Jeżeli z sumy uzyskanej
z likwidacji obciążonego przedmiotu zaspokojeniu podlegają zarówno
wierzytelności zabezpieczone hipoteką, jak i wygasające na podstawie
art. 313 ust. 2 prawa oraz prawa i roszczenia osobiste, o pierwszeństwie rozstrzyga
chwila, od której liczy się skutki wpisu hipoteki, prawa lub roszczenia do księgi
wieczystej.
3. W równym stopniu z wierzytelnością zaspokaja się roszczenia
o świadczenia uboczne objęte zabezpieczeniem na mocy odrębnych przepisów.
Przypadającą wierzycielowi sumę zalicza się przede wszystkim na należność
główną, następnie na odsetki i pozostałe roszczenia o świadczenia uboczne, z tym
że koszty postępowania uwzględnia się w ostatniej kolejności.
Art. 365. 1. Jeżeli upadły nie odbiera ksiąg, korespondencji lub dokumentów
w terminie wyznaczonym przez syndyka, syndyk oddaje je na przechowanie na
koszt upadłego. Syndyk może wstrzymać wydanie upadłemu majątku potrzebnego
na pokrycie kosztów przechowania ksiąg, korespondencji lub dokumentów do
czasu ich odebrania przez upadłego.
2. Syndyk pokrywa koszty przechowania ksiąg, korespondencji lub
dokumentów z funduszów masy upadłości, jeżeli posiada płynne środki
pozwalające na pokrycie tych kosztów. W przypadku braku płynnych środków syndyk dokonuje za zgodą sądu likwidacji majątku w celu pokrycia kosztów ich przechowania.
3. W przypadku braku majątku potrzebnego na pokrycie kosztów
przechowania ksiąg, korespondencji lub dokumentów sąd zasądza od upadłego na
rzecz przechowawcy koszty przechowania. W przypadku upadłego będącego osobą
prawną albo spółką osobową sąd może zasądzić koszty przechowania od osób
upoważnionych do reprezentowania upadłego, określając osobę albo osoby
ponoszące koszty przechowania. Na postanowienie sądu zażalenie przysługuje
wyłącznie upadłemu, osobie zobowiązanej do ponoszenia kosztów oraz
przechowawcy.
4. Jeżeli oddanie na przechowanie ksiąg, korespondencji lub dokumentów jest
niemożliwe, podlegają one złożeniu do właściwego archiwum wraz z aktami
postępowania upadłościowego na koszt upadłego, z wyjątkiem dokumentacji
osobowej i płacowej, do której stosuje się przepis art. 51u ust. 3 ustawy z dnia
14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r.
poz. 164). Koszty te ściąga się w trybie przepisów Kodeksu postępowania
cywilnego o egzekucji opłat sądowych. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 369. 1. W terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia
o zakończeniu postępowania upadłościowego upadły będący osobą fizyczną może
złożyć wniosek o ustalenie planu spłaty wierzycieli i umorzenie pozostałej części
zobowiązań, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu upadłościowym.
1a. W terminie, o którym mowa w ust. 1, upadły będący osobą fizyczną może
również złożyć wniosek o umorzenie zobowiązań bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli, jeśli osobista sytuacja upadłego w oczywisty sposób wskazuje, że jest
on trwale niezdolny do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty
wierzycieli. Przepis art. 370f ust. 2 stosuje się.
1b. Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 1a, rozpoznaje się na rozprawie.
O terminie rozprawy zawiadamia się wierzycieli przez obwieszczenie.
2. Jeżeli niezdolność do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu
spłaty wierzycieli wynikająca z osobistej sytuacji upadłego nie ma charakteru
trwałego, sąd umarza zobowiązania upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli
pod warunkiem, że w terminie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się
postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia
planu spłaty wierzycieli upadły ani żaden z wierzycieli nie złoży wniosku
o ustalenie planu spłaty wierzycieli, na skutek którego sąd, uznając, że ustała
niezdolność upadłego do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty
wierzycieli, uchyli postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego
bez ustalenia planu spłaty wierzycieli i ustali plan spłaty wierzycieli. Przepis
art. 370f ust. 2 stosuje się.
2a. Na wniosek upadłego lub wierzyciela, o którym mowa w ust. 2, sąd może
uchylić postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez
ustalenia planu spłaty wierzycieli i ustalić plan spłaty wierzycieli również po
upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia o warunkowym
umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli.
2b. W okresie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia
o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli upadły nie może dokonywać czynności prawnych, dotyczących jego
majątku, które mogłyby pogorszyć jego sytuację majątkową.
2c. W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd, na wniosek upadłego,
może wyrazić zgodę na dokonanie czynności prawnej, o której mowa w ust. 2b,
albo zatwierdzić jej dokonanie.
2d. W okresie, o którym mowa w ust. 2b, upadły jest obowiązany składać
sądowi corocznie, do końca kwietnia, sprawozdanie ze swojej sytuacji majątkowej
i zawodowej za poprzedni rok kalendarzowy, w którym wykazuje osiągnięte
przychody oraz nabyte składniki majątkowe o wartości przekraczającej przeciętne
miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku
za ostatni kwartał okresu sprawozdawczego, ogłoszone przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego, jak również swoje możliwości zarobkowe, wydatki
potrzebne na swoje utrzymanie i osób pozostających na jego utrzymaniu, w tym
potrzeby mieszkaniowe. Do sprawozdania upadły dołącza kopię złożonego
rocznego zeznania podatkowego.
2e. W okresie, o którym mowa w ust. 2b, przepis art. 370c ust. 1 stosuje się
odpowiednio.
2f. Sąd uchyla postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli, gdy w okresie, o którym mowa
w ust. 2b, upadły:
1) nie złożył w terminie sprawozdania, o którym mowa w ust. 2d,
2) w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 2d, podał nieprawdziwe informacje,
w szczególności zataił osiągnięte przychody lub nabyte składniki majątkowe,
3) dokonał czynności prawnej, o której mowa w ust. 2b, bez uzyskania zgody
sądu albo czynność ta nie została przez sąd zatwierdzona,
4) ukrywał majątek lub czynność prawna upadłego została prawomocnie uznana
za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli
– chyba że uchybienie obowiązkom jest nieznaczne lub zaniechanie uchylenia
postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia
planu spłaty wierzycieli jest uzasadnione względami słuszności lub względami
humanitarnymi.
2g. W razie uchylenia postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli zobowiązania upadłego nie
podlegają umorzeniu.
2h. Jeżeli upadły ani żaden z wierzycieli nie złoży wniosku, o którym mowa
w ust. 2, zobowiązania upadłego, o których mowa w ust. 1, ulegają umorzeniu
z upływem pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia o warunkowym
umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli. Na
wniosek upadłego lub wierzyciela sąd wydaje postanowienie stwierdzające
umorzenie zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli. W
postanowieniu sąd wskazuje datę umorzenia zobowiązań upadłego.
3. Sąd oddala wniosek, o którym mowa w ust. 1 lub 1a, jeżeli:
1) upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej
stopień w sposób celowy, w szczególności przez trwonienie części
składowych majątku oraz celowe nieregulowanie wymagalnych zobowiązań,
2) w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku o ogłoszenie
upadłości w stosunku do upadłego prowadzono postępowanie upadłościowe,
w którym umorzono całość lub część jego zobowiązań
– chyba że uwzględnienie wniosku, o którym mowa w ust. 1 lub 1a, jest
uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.
Art. 370. (uchylony).

Art. 370a. 1. W postanowieniu o ustaleniu planu spłaty wierzycieli sąd ustala,
czy upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej
stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, oraz określa, w jakim zakresie
i okresie, nie dłuższym niż trzydzieści sześć miesięcy, upadły jest obowiązany
spłacać zobowiązania uznane na liście wierzytelności a niewykonane w toku
postępowania upadłościowego na podstawie planów podziału oraz jaka część
zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości zostanie
umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli.
2. W przypadku ustalenia, że upadły doprowadził do swojej niewypłacalności
lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, plan
spłaty wierzycieli nie może być ustalony na okres krótszy niż trzydzieści sześć
miesięcy ani dłuższy niż osiemdziesiąt cztery miesiące.
3. W przypadku gdy w drodze wykonania planów podziału oraz planu spłaty
wierzycieli dłużnik spłaci co najmniej 70% zobowiązań uznanych na liście
wierzytelności, plan spłaty wierzycieli nie może zostać ustalony na okres dłuższy
niż rok.
4. W przypadku gdy w drodze wykonania planów podziału oraz planu spłaty
wierzycieli dłużnik spłaci co najmniej 50% zobowiązań uznanych na liście
wierzytelności, plan spłaty wierzycieli nie może zostać ustalony na okres dłuższy
niż dwa lata.
5. Do okresów spłaty, o których mowa w ust. 24, zalicza się okres od upływu
sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości do dnia zakończenia postępowania
upadłościowego. Do okresu spłaty nie zalicza się okresu warunkowego umorzenia
zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli.
6. Osoba, która pełniła w postępowaniu upadłościowym funkcję syndyka, na
żądanie sądu składa, w terminie czternastu dni, opis przyczyn powstania stanu
niewypłacalności upadłego.
7. Koszty postępowania upadłościowego oraz inne zobowiązania masy
upadłości niezaspokojone w toku postępowania upadłościowego uwzględnia się
w planie spłaty wierzycieli w pełnej wysokości, chyba że możliwości zarobkowe
upadłego, konieczność utrzymania upadłego i osób pozostających na jego
utrzymaniu oraz ich potrzeby mieszkaniowe nie pozwalają na zaspokojenie
kosztów postępowania upadłościowego oraz innych zobowiązań masy upadłości
w pełnej wysokości.
8. Sąd nie jest związany stanowiskiem upadłego oraz wierzycieli co do treści
planu spłaty wierzycieli. Ustalając plan spłaty wierzycieli, sąd bierze pod uwagę
możliwości zarobkowe upadłego, konieczność utrzymania upadłego i osób
pozostających na jego utrzymaniu oraz ich potrzeby mieszkaniowe, wysokość
niezaspokojonych wierzytelności oraz stopień zaspokojenia wierzytelności
w postępowaniu upadłościowym.
9. Do planu spłaty wierzycieli stosuje się odpowiednio przepisy art. 336
i art. 340346.
10. Postanowienie o ustaleniu planu spłaty wierzycieli albo umorzeniu
zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub warunkowym
umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli obwieszcza się. Na postanowienie sądu w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli albo w przedmiocie umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli lub w przedmiocie warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez
ustalenia planu spłaty wierzycieli przysługuje zażalenie.
11. Ustalenie planu spłaty wierzycieli nie narusza praw wierzyciela wobec
poręczyciela upadłego oraz współdłużnika upadłego ani praw wynikających
z hipoteki, zastawu, zastawu rejestrowego, zastawu skarbowego oraz hipoteki
morskiej, jeżeli były one ustanowione na mieniu osoby trzeciej. Ustalenie planu
spłaty wierzycieli i umorzenie zobowiązań upadłego jest skuteczne również
w stosunkach między upadłym, a poręczycielem, gwarantem i współdłużnikiem
upadłego.

Art. 370b. 1. Od postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie
ustalenia planu spłaty wierzycieli albo w przedmiocie umorzenia zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub w przedmiocie warunkowego
umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli przysługuje
skarga kasacyjna.
2. W przypadku wniesienia skargi kasacyjnej, sąd upadłościowy na wniosek
skarżącego może wstrzymać wydanie postanowienia o umorzeniu zobowiązań
upadłego, o którym mowa w art. 370f ust. 1.
3. Jeżeli w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej postanowienie
w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli zostanie uchylone, sąd
upadłościowy uchyla postanowienie o umorzeniu zobowiązań upadłego, o którym
mowa w art. 370f ust. 1.

Art. 370c. 1. W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli
niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego
wierzytelności wynikających z zobowiązań upadłego, o których mowa
w art. 369 ust. 1, z wyjątkiem wierzytelności wynikających z zobowiązań,
o których mowa w art. 370f ust. 2.
2. W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli upadły nie może
dokonywać czynności prawnych, które mogłyby pogorszyć jego zdolność do
wykonania planu spłaty wierzycieli.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd na wniosek upadłego może
wyrazić zgodę na dokonanie albo zatwierdzić dokonanie czynności prawnej,
o której mowa w ust. 2.
4. Upadły jest obowiązany składać sądowi corocznie do końca kwietnia
sprawozdanie z wykonania planu spłaty wierzycieli za poprzedni rok
kalendarzowy, w którym wykazuje osiągnięte przychody, spłacone kwoty oraz
nabyte składniki majątkowe o wartości przekraczającej przeciętne miesięczne
wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim
kwartale roku poprzedniego, ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego. Do sprawozdania upadły dołącza kopię rocznego zeznania
podatkowego.

Art. 370d. 1. Jeżeli upadły nie może wywiązać się z obowiązków
określonych w planie spłaty wierzycieli, sąd na jego wniosek po wysłuchaniu
wierzycieli może zmienić plan spłaty wierzycieli. Sąd może przedłużyć termin
spłaty zobowiązań na dalszy okres nieprzekraczający osiemnastu miesięcy. Na
postanowienie sądu przysługuje zażalenie, a na postanowienie sądu drugiej
instancji – skarga kasacyjna.
1a. Jeżeli brak możliwości wywiązania się z obowiązków określonych
w planie spłaty wierzycieli ma charakter trwały i wynika z okoliczności
niezależnych od upadłego, sąd na wniosek upadłego, po wysłuchaniu wierzycieli,
może uchylić plan spłaty wierzycieli i umorzyć niewykonane zobowiązania
upadłego, o których mowa w art. 369 ust. 1. Na postanowienie sądu przysługuje
zażalenie, a od postanowienia sądu drugiej instancji – skarga kasacyjna.
2. W przypadku istotnej poprawy sytuacji majątkowej upadłego w okresie
wykonywania planu spłaty wierzycieli wynikającej z innych przyczyn niż zwiększenie się wynagrodzenia za pracę lub dochodów uzyskiwanych z osobiście wykonywanej przez upadłego działalności zarobkowej wierzyciel oraz upadły
mogą wystąpić z wnioskiem o zmianę planu spłaty wierzycieli. O zmianie planu
spłaty wierzycieli sąd orzeka po wysłuchaniu upadłego i wierzycieli objętych
planem spłaty. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
3. Do wierzycieli, których wierzytelności powstałe przed zakończeniem
postępowania upadłościowego zostały po ustaleniu planu spłaty wierzycieli
stwierdzone prawomocnym orzeczeniem, ugodą zawartą przed sądem lub
ostateczną decyzją, przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 370e. 1. W przypadku niewykonywania przez upadłego obowiązków
ustalonych w planie spłaty wierzycieli sąd z urzędu albo na wniosek wierzyciela
uchyla plan spłaty wierzycieli po wysłuchaniu upadłego i wierzycieli objętych
planem spłaty, chyba że uchybienie obowiązkom jest nieznaczne lub umorzenie
pozostałej części zobowiązań upadłego jest uzasadnione względami słuszności lub
względami humanitarnymi. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli upadły:
1) nie złożył w terminie sprawozdania z wykonania planu spłaty wierzycieli
zgodnie z art. 370c ust. 4;
2) w sprawozdaniu z wykonania planu spłaty wierzycieli zataił osiągnięte
przychody lub nabyte składniki majątkowe, o których mowa w art. 370c
ust. 4;
3) dokonał czynności prawnej, o której mowa w art. 370c ust. 2, bez zgody sądu
albo czynność ta nie została przez sąd zatwierdzona;
4) ukrywał majątek lub czynność prawna upadłego została prawomocnie uznana
za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli.
3. W przypadku uchylenia planu spłaty zobowiązania upadłego nie podlegają
umorzeniu.

Art. 370ea. W sprawach, o których mowa w art. 370d i art. 370e, sąd orzeka
na rozprawie. O terminie rozprawy zawiadamia się wierzycieli przez
obwieszczenie.

Art. 370f. 1. Po wykonaniu przez upadłego obowiązków określonych
w planie spłaty wierzycieli sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu wykonania
planu spłaty i umorzeniu zobowiązań upadłego, o których mowa w art. 369 ust. 1,
niewykonanych w wyniku wykonania planu spłaty wierzycieli.
2. Nie podlegają umorzeniu zobowiązania o charakterze alimentacyjnym,
zobowiązania wynikające z rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby,
niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, zobowiązania do zapłaty kar grzywny
orzeczonych przez sąd, a także do wykonania obowiązku naprawienia szkody oraz
zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, zobowiązania do zapłaty nawiązki lub
świadczenia pieniężnego orzeczonych przez sąd jako środek karny lub środek
związany z poddaniem sprawcy próbie, jak również zobowiązania do naprawienia
szkody wynikającej z przestępstwa lub wykroczenia stwierdzonego prawomocnym
orzeczeniem oraz zobowiązania, których upadły umyślnie nie ujawnił, jeżeli
wierzyciel nie brał udziału w postępowaniu.
3. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
4. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w ust. 1, niedopuszczalne jest
wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności wynikających
z zobowiązań upadłego, o których mowa w art. 369 ust. 1, z wyjątkiem
wierzytelności wynikających z zobowiązań, o których mowa w ust. 2.
Art. 373. 1. Sąd może orzec pozbawienie na okres od jednego do dziesięciu
lat prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub w ramach
spółki cywilnej oraz pełnienia funkcji zarządcy sukcesyjnego, członka rady
nadzorczej, członka komisji rewizyjnej, reprezentanta lub pełnomocnika osoby
fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie tej działalności, spółki
handlowej, przedsiębiorstwa państwowego, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszenia osoby, która ze swojej winy:
1) będąc do tego zobowiązana z mocy ustawy, nie złożyła w ustawowym
terminie wniosku o ogłoszenie upadłości albo
1a) faktycznie zarządzając przedsiębiorstwem dłużnika, istotnie przyczyniła się
do niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w ustawowym terminie, albo
2) po ogłoszeniu upadłości nie wydała lub nie wskazała majątku, ksiąg
rachunkowych, korespondencji lub innych dokumentów upadłego, w tym
danych w postaci elektronicznej, do których wydania lub wskazania była
obowiązana z mocy ustawy, albo
3) jako upadły po ogłoszeniu upadłości ukrywała, niszczyła lub obciążała
majątek wchodzący w skład masy upadłości, albo
4) jako upadły w toku postępowania upadłościowego nie wykonała innych
obowiązków ciążących na nim z mocy ustawy lub orzeczenia sądu albo
sędziego-komisarza, albo też w inny sposób utrudniała postępowanie.
1a. Mimo zaistnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 1, sąd może
oddalić wniosek o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli
został złożony wniosek o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego,
postępowania układowego lub postępowania sanacyjnego, a rozmiar
pokrzywdzenia wierzycieli jest nieznaczny.
2. Przy orzekaniu zakazu, o którym mowa w ust. 1, sąd bierze pod uwagę
stopień winy oraz skutki podejmowanych działań, w szczególności obniżenie
wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa upadłego i rozmiar pokrzywdzenia
wierzycieli.
3. Sąd może orzec pozbawienie na okres od jednego do dziesięciu lat prawa
prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub w ramach spółki
cywilnej oraz pełnienia funkcji zarządcy sukcesyjnego, członka rady nadzorczej,
członka komisji rewizyjnej, reprezentanta lub pełnomocnika osoby fizycznej
prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie tej działalności, spółki handlowej,
przedsiębiorstwa państwowego, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszenia osoby,
wobec której:
1) już co najmniej raz ogłoszono upadłość, z umorzeniem jej długów po
zakończeniu postępowania upadłościowego;
2) ogłoszono upadłość nie dawniej niż pięć lat przed ponownym ogłoszeniem
upadłości.
Art. 379. Ilekroć w przepisach niniejszej części jest mowa o:
1) zagranicznym postępowaniu upadłościowym – należy przez to rozumieć
wszelkie postępowania sądowe lub administracyjne lub inne postępowania
poddane nadzorowi sądu zagranicznego, których przedmiotem jest wspólne
dochodzenie roszczeń przeciwko dłużnikowi niewypłacalnemu lub
zagrożonemu niewypłacalnością, prowadzone za granicą, w których mienie
i sprawy dłużnika są poddane kontroli lub zarządowi zagranicznego sądu lub
zagranicznego zarządcy w celu ich restrukturyzacji lub likwidacji;
2) głównym zagranicznym postępowaniu upadłościowym – należy przez to
rozumieć postępowanie, o którym mowa w pkt 1, jeżeli prowadzone jest
w państwie, w którym znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności
dłużnika;
3) ubocznym zagranicznym postępowaniu upadłościowym – należy przez to
rozumieć postępowanie, o którym mowa w pkt 1, jeżeli nie ma charakteru
głównego i jeżeli prowadzone jest w państwie miejsca prowadzenia
działalności dłużnika albo jego miejsca zamieszkania lub siedziby albo
w państwie, w którym znajduje się majątek dłużnika;
4) zarządcy zagranicznym – należy przez to rozumieć osobę lub podmiot
wyznaczony w zagranicznym postępowaniu upadłościowym do zarządzania
majątkiem dłużnika, reorganizowania lub likwidacji jego majątku, jak
również do nadzoru nad zarządzaniem majątkiem dłużnika lub jego
reorganizacją;
5) sądzie zagranicznym – należy przez to rozumieć sąd lub inny organ władzy
publicznej uprawniony do prowadzenia lub nadzorowania zagranicznego
postępowania upadłościowego;
6) miejscu prowadzenia działalności – należy przez to rozumieć miejsce,
w którym dłużnik podejmuje czynności w zakresie działalności o charakterze
ekonomicznym, jeżeli nie mają charakteru jednorazowego lub
krótkotrwałego;
7) uznanym zagranicznym postępowaniu upadłościowym – należy przez to
rozumieć zagraniczne postępowanie upadłościowe, co do którego zostało
wydane przez polski sąd prawomocne postanowienie o uznaniu orzeczenia
o wszczęciu postępowania.
Art. 386. 1. Postępowanie w przedmiocie uznania orzeczenia o wszczęciu
zagranicznego postępowania upadłościowego wszczyna się na wniosek zarządcy
zagranicznego albo dłużnika, któremu pozostawiono zarząd własny majątkiem.
2. Do wniosku o uznanie należy dołączyć:
1) odpis orzeczenia lub decyzji o wszczęciu zagranicznego postępowania
upadłościowego i ustanowieniu zarządcy albo
2) zaświadczenie sądu zagranicznego potwierdzające prowadzenie
postępowania i wyznaczenie zagranicznego zarządcy;
3) spis wierzycieli, których miejsce zamieszkania, siedziba lub główny ośrodek
podstawowej działalności znajdują się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,
wierzycieli, których wierzytelności wynikają z działalności ekonomicznej
dłużnika prowadzonej w Rzeczypospolitej Polskiej, oraz wierzycieli, którym
przysługują wobec dłużnika wierzytelności zabezpieczone na majątku
dłużnika położonym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej hipoteką, zastawem,
zastawem skarbowym, zastawem rejestrowym, hipoteką morską lub przeniesieniem na zabezpieczenie rzeczy, wierzytelności lub innych praw
majątkowych.
3. W przypadku braku dokumentów wymienionych w ust. 2 pkt 1 i 2 do
wniosku należy dołączyć inny wiarygodny dowód na piśmie wszczęcia
zagranicznego postępowania i wyznaczenia zagranicznego zarządcy.
4. Do wniosku należy ponadto dołączyć oświadczenie wnioskodawcy
o innych postępowaniach zagranicznych prowadzonych wobec upadłego, które są
znane wnioskodawcy, oraz oświadczenie zawierające informacje o terminie
zgłaszania wierzytelności, adresie, pod którym wierzytelności należy zgłaszać, jak
również o innych niezbędnych danych, które należy podać w zgłoszeniu, oraz
o języku zgłoszenia.
5. Do dokumentów lub dowodów na piśmie, wymienionych w ust. 24,
należy ponadto dołączyć ich uwierzytelnione tłumaczenie na język polski.
6. Wnioskodawca uiszcza zaliczkę na wydatki w toku postępowania
w przedmiocie uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania
upadłościowego w wysokości jednokrotności przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim
kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego i wraz z wnioskiem przedstawia dowód jej uiszczenia.
W przypadku nieuiszczenia zaliczki przewodniczący wzywa do jej uiszczenia
w terminie tygodnia pod rygorem zwrotu wniosku.
Art. 393. 1. W postanowieniu o uznaniu orzeczenia o wszczęciu
zagranicznego postępowania upadłościowego określa się:
1) imię i nazwisko albo firmę upadłego oraz odpowiednio miejsce zamieszkania
albo siedzibę upadłego;
2) sąd zagraniczny, który ogłosił upadłość;
3) zarządcę zagranicznego przez wskazanie jego imienia i nazwiska albo firmy
oraz odpowiednio miejsca zamieszkania albo siedziby;
4) czy uznane postępowanie jest postępowaniem głównym czy ubocznym.
2. W postanowieniu o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego
postępowania upadłościowego wzywa się wierzycieli upadłego do zgłoszenia
wierzytelności, wskazując termin zgłaszania wierzytelności oraz adres, pod którym
wierzytelności należy zgłosić, jak również niezbędne dane, które należy podać
w zgłoszeniu, i język zgłoszenia.
3. Postanowienie o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego
postępowania upadłościowego obwieszcza się.
4. Odpis postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego
postępowania upadłościowego doręcza się wierzycielom wskazanym przez
wnioskodawcę w spisie, o którym mowa w art. 386 ust. 2 pkt 3, oraz innym
wierzycielom wskazanym w tym przepisie, jeżeli są znani sądowi, nawet jeżeli nie
zostali wskazani w spisie przedłożonym przez wnioskodawcę. Wierzycieli poucza
się o skutkach uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania
upadłościowego oraz o możliwości złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego
postępowania upadłościowego i skutkach niezłożenia wniosku w terminie
trzydziestu dni od dnia obwieszczenia.
5. Na postanowienie w przedmiocie uznania orzeczenia o wszczęciu
zagranicznego postępowania upadłościowego przysługuje zażalenie
wnioskodawcy oraz wierzycielom, o których mowa w art. 386 ust. 2 pkt 3.

Art. 393a. 1. Niezwłocznie po uznaniu orzeczenia o wszczęciu
zagranicznego postępowania upadłościowego sąd zabezpiecza majątek dłużnika
znajdujący się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przez ustanowienie
tymczasowego nadzorcy sądowego.
2. Czynności zagranicznego zarządcy albo dłużnika sprawującego zarząd
własny majątkiem, dotyczące majątku znajdującego się na terenie Rzeczypospolitej
Polskiej przekraczające zakres zwykłego zarządu wymagają zgody tymczasowego
nadzorcy sądowego pod rygorem nieważności, chyba że wymagają zgody sądu.
Zgody tymczasowego nadzorcy sądowego wymaga również wywiezienie
składników majątku dłużnika poza teren Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Zabezpieczenie przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego
upada z mocy prawa z chwilą wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego,
prawomocnego oddalenia lub odrzucenia wniosku o wszczęcie wtórnego
postępowania upadłościowego lub umorzenia postępowania w przedmiocie
wniosku albo niezłożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania
upadłościowego w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia
o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego.
4. Z dniem uznania orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania
upadłościowego zarówno głównego, jak i ubocznego sąd na wniosek zarządcy
zagranicznego może zabezpieczyć dowody.
Art. 401. 1. Po uznaniu orzeczenia o wszczęciu głównego zagranicznego
postępowania upadłościowego zarządca zagraniczny lub dłużnik, któremu
pozostawiono zarząd własny majątkiem, sporządza spis inwentarza i oszacowanie,
które obejmują wchodzący do masy upadłości majątek upadłego znajdujący się na
terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Spis inwentarza wraz z oszacowaniem zarządca
zagraniczny lub dłużnik, któremu pozostawiono zarząd własny majątkiem, składa
sądowi uznającemu orzeczenie o wszczęciu zagranicznego postępowania
w terminie czterech miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia
o uznaniu. O dokonanym spisie i oszacowaniu obwieszcza się. Wnioski
o wyłączenie z masy upadłości rozpoznaje sąd uznający. Termin do wniesienia
takich wniosków wynosi trzydzieści dni od dnia obwieszczenia.
2. Po sporządzeniu spisu inwentarza i oszacowania zarządca zagraniczny lub
dłużnik, któremu pozostawiono zarząd własny majątkiem, składa sądowi
uznającemu plan likwidacji majątku położonego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz
ogólną informację o przewidywanym sposobie zaspokojenia wierzycieli, w tym
również mających miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę
w Rzeczypospolitej Polskiej. Na tej podstawie sąd uznający postanowieniem wyda
zezwolenie na likwidację majątku upadłego znajdującego się na terenie
Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowienie to sąd uznający wydaje nie wcześniej niż
po upływie terminu, w którym można żądać wyłączenia z masy upadłości. Na
postanowienie o odmowie wydania zezwolenia przysługuje zażalenie.
3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nie obejmuje mienia, o które toczy
się postępowanie o wyłączenie z masy upadłości. Zarządca zagraniczny jest
uprawniony do likwidacji tego mienia dopiero po uprawomocnieniu się wyroku oddalającego powództwo o wyłączenie z masy upadłości lub po umorzeniu postępowania w tej sprawie, a gdy powództwa tego nie wniesiono, po upływie
terminu, w którym powództwo takie skarżący mógł wnieść.
4. Do ustalenia składu masy upadłości, spisu inwentarza i oszacowania,
wyłączeń z masy upadłości, zarządu masą upadłości znajdującą się
w Rzeczypospolitej Polskiej oraz likwidacji masy upadłości stosuje się przepisy
niniejszej ustawy. Sąd uznający może zezwolić na likwidację masy upadłości
w inny sposób, jeżeli nie narusza to podstawowych zasad porządku prawnego
Rzeczypospolitej Polskiej.
5. Po zakończeniu likwidacji majątku znajdującego się na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej sąd uznający wydaje postanowienie o zakończeniu
postępowania.
6. Sąd uznający wydaje również postanowienie o zakończeniu postępowania
w przypadku wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego oraz w przypadku
uprawomocnienia się postanowienia o uchyleniu postanowienia o uznaniu
orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego.
Art. 410. Po wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego:
1) zarząd majątkiem upadłego położonym w Rzeczypospolitej Polskiej
wykonywany dotychczas przez zarządcę zagranicznego lub dłużnika, któremu
pozostawiono zarząd własny majątkiem, przejmuje syndyk ustanowiony we
wtórnym postępowaniu upadłościowym;
2) syndyk wstępuje do postępowań sądowych, egzekucyjnych,
administracyjnych, sądowoadministracyjnych oraz przed sądami
polubownymi, prowadzonych przez zarządcę zagranicznego lub dłużnika,
któremu pozostawiono zarząd własny majątkiem.

Art. 410a. 1. Jeżeli w uznanym głównym zagranicznym postępowaniu
upadłościowym został zawarty układ, którego treść nie jest rażąco sprzeczna
z polskim prawem, sąd wyznacza termin zgromadzenia wierzycieli w celu
głosowania nad uznaniem skuteczności zagranicznego układu.
2. W zgromadzeniu wierzycieli biorą udział z prawem głosu wierzyciele,
których miejsce zamieszkania, siedziba lub główny ośrodek podstawowej
działalności znajdują się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wierzyciele, których
wierzytelności wynikają z działalności ekonomicznej dłużnika prowadzonej
w Rzeczypospolitej Polskiej, oraz wierzyciele, którym przysługują wobec dłużnika
wierzytelności zabezpieczone na majątku dłużnika położonym na terenie
Rzeczypospolitej Polskiej hipoteką, zastawem, zastawem skarbowym, zastawem
rejestrowym, hipoteką morską lub przeniesieniem na zabezpieczenie rzeczy,
wierzytelności lub innych praw majątkowych.
3. Do zgromadzenia wierzycieli i głosowania przepisy o zgromadzeniu
i głosowaniu nad układem w postępowaniu upadłościowym stosuje się
odpowiednio.

Art. 410b. 1. Jeżeli na zgromadzeniu wierzycieli nie podjęto uchwały
o uznaniu skuteczności zagranicznego układu, sąd umarza wtórne postępowanie
upadłościowe i uchyla postanowienie o uznaniu orzeczenia o wszczęciu
zagranicznego postępowania upadłościowego.
2. Przepisy art. 393 ust. 35 stosuje się odpowiednio.
Art. 425. Po zakończeniu albo umorzeniu postępowania upadłościowego
wyciąg z zatwierdzonej listy wierzytelności, zawierający oznaczenie
wierzytelności oraz sumy na jej poczet otrzymane przez wierzyciela, jest tytułem
egzekucyjnym przeciwko spadkobiercy.

Art. 425a. Przepisy niniejszego tytułu stosuje się w przypadku ogłoszenia
upadłości dewelopera w rozumieniu ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie
praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz. U. z 2019 r.
poz. 1805 oraz z 2020 r. poz. 471), zwanej dalej „ustawą o ochronie nabywcy”.

Art. 425b. Postępowanie określone w niniejszym tytule prowadzi się
w celach, o których mowa w art. 2, a także aby doprowadzić do zaspokojenia
nabywców w drodze przeniesienia na nich własności lokali, o ile racjonalne
względy na to pozwolą.

Art. 425c. Ilekroć w przepisach niniejszego tytułu jest mowa o:
1) nabywcy – należy przez to rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną, a także
jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa
przyznaje zdolność prawną, wobec której deweloper zobowiązał się do
przeniesienia prawa, o którym mowa w art. 1 ustawy o ochronie nabywcy,
i która zobowiązała się do spełnienia świadczenia pieniężnego na rzecz
dewelopera na poczet ceny nabycia tego prawa;
2) przeniesieniu własności lokalu – należy przez to rozumieć przeniesienie
własności lokalu mieszkalnego, a także przeniesienie własności
nieruchomości gruntowej zabudowanej domem jednorodzinnym lub
użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i własności domu
jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną nieruchomość;
3) umowie deweloperskiej – należy przez to rozumieć umowę między upadłym
a nabywcą, której przedmiotem jest przeniesienie prawa, o którym mowa
w art. 1 ustawy o ochronie nabywcy.

Art. 425d. W przypadku gdy upadły jest emitentem obligacji, a dla
zabezpieczenia praw z obligacji ustanowiono zabezpieczenie na nieruchomości, na której realizowane jest przedsięwzięcie deweloperskie, przepisów art. 488490 nie stosuje się.

Art. 425e. 1. W postępowaniu upadłościowym syndyk może dalej prowadzić
przedsięwzięcie deweloperskie upadłego za zgodą sędziego-komisarza.
Sędzia-komisarz udziela zgody, jeżeli racjonalne względy wskazują, że dalsze
prowadzenie przedsięwzięcia deweloperskiego jest ekonomicznie uzasadnione
i istnieją szanse na jego ukończenie.
2. Syndyk prowadzi dalej przedsięwzięcie deweloperskie upadłego,
w odniesieniu do którego we wcześniejszym postępowaniu sanacyjnym wobec
upadłego nabywcy podjęli uchwałę, o której mowa w art. 358 ust. 4 ustawy z dnia
15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, oraz wpłacili lub zabezpieczyli
dopłaty w terminach, o których mowa w art. 359 ust. 1 i 2 tej ustawy, ale układ nie
doszedł do skutku, chyba że na odstąpienie od dalszego prowadzenia
przedsięwzięcia deweloperskiego wyraził zgodę sędzia-komisarz.
3. Syndyk przechowuje środki pieniężne uzyskane z dopłat wpłaconych we
wcześniejszym postępowaniu sanacyjnym, przekazane mu przez zarządcę
ustanowionego w tym postępowaniu, na odrębnym rachunku bankowym. W przypadku odstąpienia od dalszego prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego
syndyk zwraca dopłaty nabywcom, a zabezpieczenia wpłacenia dopłat wygasają
z mocy prawa.
4. W przypadku prawomocnego oddalenia lub odrzucenia wniosku
o ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania w przedmiocie ogłoszenia
upadłości przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 425f. 1. W przypadku dalszego prowadzenia przedsięwzięcia
deweloperskiego zgodnie z art. 425e do umowy deweloperskiej przepisu art. 98 nie
stosuje się w zakresie, w jakim przewiduje uprawnienie syndyka do odstąpienia od
umowy, a do roszczenia nabywcy wynikającego z umowy deweloperskiej przepisu
art. 91 nie stosuje się. Roszczenie nabywcy zaspokajane jest przez przeniesienie
własności lokalu.
2. Przeniesienie własności lokalu nie wywołuje skutków sprzedaży
egzekucyjnej. Przepisu art. 313 nie stosuje się.

Art. 425g. Jeżeli nieruchomość, na której prowadzone jest przedsięwzięcie
deweloperskie, obciążona jest hipoteką, której przysługuje pierwszeństwo przed
roszczeniami chociażby jednego nabywcy, a wierzyciel zabezpieczony hipoteką
wyraził zgodę na bezobciążeniowe wyodrębnienie lokalu mieszkalnego, o której
mowa w art. 22 ust. 1 pkt 17 ustawy o ochronie nabywcy, zgodnie z art. 76 ust. 4
zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2204), albo zobowiązał się do wydania takiej zgody, zgoda
taka albo zobowiązanie do jej wydania pozostaje w mocy na warunkach w nich
określonych, przy czym warunek wykonania zobowiązania nabywcy względem
upadłego uznaje się za spełniony w przypadku wykonania zobowiązania do rąk
syndyka lub zarządcy ustanowionego we wcześniejszym postępowaniu
sanacyjnym.

Art. 425h. 1. Jeżeli w toku postępowania upadłościowego ujawni się
podstawa do przyjęcia, że dalsze prowadzenie przedsięwzięcia deweloperskiego
nie jest uzasadnione racjonalnymi względami, sędzia-komisarz na wniosek
syndyka udziela zgody na zaprzestanie dalszego prowadzenia przedsięwzięcia
deweloperskiego. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.
2. Uprawomocnienie się postanowienia sędziego-komisarza o wyrażeniu
zgody na zaprzestanie dalszego prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego
wywołuje z mocy prawa skutek odstąpienia przez syndyka od umów
deweloperskich na podstawie art. 98, a do roszczeń nabywców wynikających
z tych umów przepis art. 91 stosuje się odpowiednio.
3. Do dopłat w części niewykorzystanej przepis art. 425e ust. 3 zdanie drugie
stosuje się.
4. Po uprawomocnieniu się postanowienia sędziego-komisarza o wyrażeniu
zgody na zaprzestanie dalszego prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego
syndyk informuje o tym bank prowadzący mieszkaniowy rachunek powierniczy dla
przedsięwzięcia deweloperskiego i składa dyspozycję zwrotu środków
znajdujących się na rachunku nabywcom.

Art. 425i. Sumy uzyskane z likwidacji nieruchomości, na której prowadzone
jest przedsięwzięcie deweloperskie, podlegają podziałowi na zasadach ogólnych,
z tym że w przypadku wyrażenia przez wierzyciela zabezpieczonego hipoteką
zgody na bezobciążeniowe wyodrębnienie lokalu mieszkalnego, o której mowa
w art. 22 ust. 1 pkt 17 ustawy o ochronie nabywcy, zgodnie z art. 76 ust. 4 zdanie
drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, albo
zobowiązania się przez niego do wydania takiej zgody uznaje się, że roszczeniu
nabywcy lokalu, którego ta zgoda albo zobowiązanie do jej wydania dotyczy,
przysługuje pierwszeństwo przed hipoteką w zakresie, w jakim dokonał wpłat na
poczet umowy.

Art. 425j. Roszczenia nabywcy wynikające z odstąpienia od umowy
deweloperskiej podlegają zaspokojeniu z sum uzyskanych z likwidacji
nieruchomości, na której prowadzone jest przedsięwzięcie deweloperskie, na takich
samych zasadach jak roszczenie z umowy deweloperskiej. Nabywcy przysługuje
pierwszeństwo wynikające z ujawnienia w księdze wieczystej przysługującego mu
roszczenia z umowy deweloperskiej, także w przypadku gdy wpis o ujawnieniu
tego roszczenia został wykreślony.

Art. 425k. Roszczenie pieniężne nabywcy powstałe wskutek przekształcenia
roszczenia z umowy deweloperskiej w toku postępowania restrukturyzacyjnego lub
upadłościowego podlega zaspokojeniu w sposób określony w art. 425j.

Art. 425l. 1. Na wniosek syndyka sędzia-komisarz może wyrazić zgodę na
sprzedaż nieruchomości, na której prowadzone jest przedsięwzięcie deweloperskie,
przedsiębiorcy, który zobowiąże się do kontynuacji przedsięwzięcia
deweloperskiego.
2. Przedsiębiorca nabywający nieruchomość na podstawie ust. 1 odpowiada
solidarnie z upadłym za jego zobowiązania z umów deweloperskich zawartych w związku z przedsięwzięciem deweloperskim realizowanym na nieruchomości, jak również za zobowiązania wobec nabywców wynikające z przekształcenia
roszczeń z takich umów w toku postępowania restrukturyzacyjnego lub
upadłościowego lub z odstąpienia od takich umów. Zobowiązania, o których mowa
w zdaniu poprzednim, nie podlegają zaspokojeniu w postępowaniu upadłościowym
prowadzonym wobec upadłego.
3. Wraz z własnością nieruchomości przedsiębiorca nabywający
nieruchomość na podstawie ust. 1 nabywa przysługujące upadłemu prawa
wynikające z umów deweloperskich zawartych w związku z przedsięwzięciem
deweloperskim realizowanym na nieruchomości.
4. Sprzedaż nieruchomości na podstawie ust. 1 nie wywołuje skutków
sprzedaży egzekucyjnej. Przepisu art. 313 nie stosuje się.
5. Wyrażając zgodę na sprzedaż nieruchomości na podstawie ust. 1,
sędzia-komisarz uwzględnia interes nabywców oraz prawdopodobieństwo
dokończenia przedsięwzięcia deweloperskiego przez przedsiębiorcę nabywającego
nieruchomość.
6. Do umowy deweloperskiej zawartej w ramach przedsięwzięcia
deweloperskiego prowadzonego na nieruchomości podlegającej sprzedaży na
podstawie ust. 1 przepisów art. 98 nie stosuje się. Do roszczenia nabywcy
wynikającego z umowy deweloperskiej przepisu art. 91 nie stosuje się.
7. W przypadku sprzedaży nieruchomości na podstawie ust. 1 przepisów
art. 336, art. 345 i art. 346 nie stosuje się.

Art. 425m. 1. Jeżeli dla przedsięwzięcia deweloperskiego prowadzonego na
nieruchomości nabytej na podstawie art. 425l ust. 1 jest prowadzony mieszkaniowy
rachunek powierniczy upadłego, przedsiębiorca nabywający tę nieruchomość jest
obowiązany do zawarcia umowy o prowadzenie mieszkaniowego rachunku
powierniczego w terminie trzydziestu dni od dnia wyrażenia przez
sędziego-komisarza zgody, o której mowa w art. 425l ust. 1. O otwarciu rachunku
powierniczego przedsiębiorca niezwłocznie informuje syndyka.
2. Niezwłocznie po zawarciu przez przedsiębiorcę umowy o prowadzenie
mieszkaniowego rachunku powierniczego zgodnie z ust. 1 syndyk informuje bank
prowadzący mieszkaniowy rachunek powierniczy upadłego o przejściu praw
z umów deweloperskich zgodnie z art. 425l ust. 3 i składa dyspozycję przekazania środków zgromadzonych na mieszkaniowym rachunku powierniczym upadłego na mieszkaniowy rachunek powierniczy przedsiębiorcy.
3. Po przekazaniu środków, o których mowa w ust. 2, na mieszkaniowy
rachunek powierniczy przedsiębiorcy nabywającego nieruchomość na podstawie
art. 425l ust. 1 umowa o prowadzenie mieszkaniowego rachunku powierniczego
upadłego wygasa.

Art. 425n. Nabywcy w liczbie stanowiącej co najmniej 20% liczby
nabywców w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego prowadzonego przez
upadłego mogą zgłosić propozycje układowe w terminie trzydziestu dni od dnia
ogłoszenia upadłości.

Art. 425o. 1. Propozycje układowe mogą także obejmować:
1) wpłacenie dopłat przez wszystkich albo niektórych nabywców i zaspokojenie
ich przez przeniesienie własności lokali, przy czym propozycje układowe
mogą przewidywać późniejszy zwrot dopłat z przychodów z realizacji
przedsięwzięcia deweloperskiego;
2) sprzedaż nieruchomości, na której prowadzone jest przedsięwzięcie
deweloperskie, z zachowaniem ciążących na niej ograniczonych praw
rzeczowych, na rzecz przedsiębiorcy, który przejąłby zobowiązania wobec
nabywców i zobowiązałby się do kontynuacji przedsięwzięcia
deweloperskiego, przy czym propozycje układowe mogą przewidywać
zmianę treści umów deweloperskich;
3) określenie innych warunków kontynuacji przedsięwzięcia deweloperskiego
i sposobów jego finansowania;
4) zamianę lokali między wierzycielami lub zamianę lokalu na lokal niebędący
przedmiotem umowy deweloperskiej.
2. Przepis art. 162 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne
stosuje się odpowiednio.

Art. 425p. 1. Propozycje układowe mogą przewidywać różny sposób
traktowania nabywców w zależności od tego, czy wpłacą oni dopłaty, o których
mowa w art. 425o ust. 1 pkt 1.
2. Do propozycji układowych przewidujących sposób restrukturyzacji,
o którym mowa w art. 425o ust. 1 pkt 2, załącza się sporządzone w formie aktu
notarialnego nieodwołalne oświadczenie woli przedsiębiorcy o nabyciu
nieruchomości, na której jest prowadzone przedsięwzięcie deweloperskie, wraz
z ciążącymi na niej obciążeniami i o przejęciu zobowiązań upadłego w stosunku do
nabywców. W przypadku prawomocnego zatwierdzenia układu przewidującego
sprzedaż nieruchomości na zasadach określonych w oświadczeniu woli
przedsiębiorcy, o którym mowa w niniejszym ustępie, oświadczenie to zastępuje
jego oświadczenie woli konieczne do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości,
na której jest prowadzone przedsięwzięcie deweloperskie, a umowę uznaje się za
zawartą.
3. Prawomocne postanowienie o zatwierdzeniu układu wraz
z oświadczeniem, o którym mowa w ust. 2, stanowi podstawę ujawnienia prawa
własności w księdze wieczystej. Jeżeli dla przedsięwzięcia deweloperskiego jest
prowadzony mieszkaniowy rachunek powierniczy upadłego, przepis art. 425m
stosuje się odpowiednio.

Art. 425q. 1. Głosowanie nad układem przeprowadza się w grupach
wierzycieli.
2. Nabywcy stanowią odrębną grupę wierzycieli, dla której sporządza się
odrębną listę wierzycieli uprawnionych do głosowania. Dopuszczalny jest
dodatkowy podział nabywców na większą liczbę grup obejmujących poszczególne
kategorie interesów, w szczególności z uwagi na stopień wykonania umowy
z deweloperem.

Art. 425r. 1. Jeżeli zostaną zgłoszone propozycje układowe przewidujące
sposób restrukturyzacji, o którym mowa w art. 425o ust. 1 pkt 1, sędzia-komisarz
niezwłocznie przeprowadza wstępne głosowanie nabywców nad propozycjami
układowymi w zakresie ich dotyczącym.
2. Sędzia-komisarz sporządza listę nabywców uprawnionych do głosowania
na podstawie listy przedłożonej przez syndyka.
3. Uchwała nabywców zostaje przyjęta, jeżeli wypowiedzą się za nią nabywcy
deklarujący łącznie dopłaty wystarczające zgodnie z treścią propozycji układowych
do sfinansowania dokończenia przedsięwzięcia deweloperskiego.
4. Przyjęcie uchwały stwierdza sędzia-komisarz postanowieniem.

Art. 425s. 1. W przypadku przyjęcia uchwały nabywców, o której mowa
w art. 425r ust. 3, nabywcy zobowiązani do wpłacenia dopłat wpłacają je do masy
upadłości lub zabezpieczają ich wpłatę w zakresie przewidzianym uchwałą
w terminie dwóch miesięcy od dnia podjęcia uchwały. W szczególnie
uzasadnionych przypadkach termin może zostać przedłużony postanowieniem
sędziego-komisarza.
2. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, nie zostaną wpłacone lub
zabezpieczone wszystkie dopłaty, w pełnej wysokości przewidzianej uchwałą,
nabywcy mogą uzupełnić brakujące dopłaty, wpłacając je lub zabezpieczając ich
wpłatę w terminie trzydziestu dni od bezskutecznego upływu terminu, o którym
mowa w ust. 1. W tym samym terminie upadły lub syndyk mogą przedstawić
dowód istnienia innych źródeł finansowania przedsięwzięcia deweloperskiego.
3. Wpłacenie lub zabezpieczenie dopłat lub innych środków w wysokości
wystarczającej na sfinansowanie przedsięwzięcia deweloperskiego stwierdza
postanowieniem sędzia-komisarz, jednocześnie wyznaczając termin zgromadzenia
wierzycieli w celu głosowania nad układem. Treść uchwały nabywców, o której
mowa w art. 425r ust. 3, włącza się do układu, a zgromadzenie wierzycieli nie
może przyjąć układu o treści odbiegającej od uchwały nabywców w zakresie nią
uregulowanym. Sędzia-komisarz zwraca uwagę wierzycieli uczestniczących
w zgromadzeniu wierzycieli na niezgodność propozycji układowych z uchwałą
nabywców. Sąd odmawia zatwierdzenia układu o treści odbiegającej od uchwały
nabywców w zakresie nią uregulowanym.
4. Jeżeli w terminach, o których mowa w ust. 1 lub 2, zostaną wpłacone lub
zabezpieczone dopłaty w wysokości przewidzianej uchwałą nabywców, o której
mowa w art. 425r ust. 3, przedsięwzięcie deweloperskie może być dalej
prowadzone.
5. W przypadku niedojścia układu do skutku pomimo podjęcia uchwały
nabywców, o której mowa w art. 425r ust. 3, oraz wpłacenia lub zabezpieczenia
w terminach, o których mowa w ust. 1 lub 2, dopłat w wysokości wystarczającej na
sfinansowanie przedsięwzięcia deweloperskiego w dalszym toku postępowania
upadłościowego odstąpienie przez syndyka od kontynuacji przedsięwzięcia
deweloperskiego wymaga zgody sędziego-komisarza.
6. Syndyk przechowuje środki pieniężne uzyskane z dopłat na odrębnym
rachunku bankowym. W przypadku odstąpienia od dalszego prowadzenia
przedsięwzięcia deweloperskiego syndyk zwraca dopłaty nabywcom,
a zabezpieczenia wpłacenia dopłat wygasają z mocy prawa.
7. Po uprawomocnieniu się postanowienia sędziego-komisarza o wyrażeniu
zgody na odstąpienie przez syndyka od kontynuacji przedsięwzięcia
deweloperskiego syndyk informuje o tym bank prowadzący mieszkaniowy
rachunek powierniczy dla przedsięwzięcia deweloperskiego i składa dyspozycję
zwrotu środków znajdujących się na rachunku nabywcom.
Art. 440. 1. Zaspokojenie wierzytelności i należności przypadających od
upadłego banku następuje zgodnie z ust. 26.
2. Należności podlegające zaspokojeniu z funduszów masy upadłości banku
dzieli się na następujące kategorie:
1) kategoria pierwsza – należności, o których mowa w art. 39 ust. 1 ustawy
z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wraz
z odsetkami i kosztami egzekucji, przypadające za czas przed ogłoszeniem
upadłości należności ze stosunku pracy, z wyjątkiem roszczeń z tytułu
wynagrodzenia reprezentanta upadłego lub wynagrodzenia osoby
wykonującej czynności związane z zarządem lub nadzorem nad
przedsiębiorstwem upadłego, należności rolników z tytułu umów o dostarczenie produktów z własnego gospodarstwa rolnego, należności alimentacyjne oraz renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby,
niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i renty z tytułu zamiany
uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę,
przypadające za trzy ostatnie lata przed dniem ogłoszeniem upadłości
należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w rozumieniu ustawy
z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;
2) kategoria druga – należności osób fizycznych, mikroprzedsiębiorców, małych
i średnich przedsiębiorców z tytułu środków objętych ochroną gwarancyjną
innych niż środki gwarantowane w rozumieniu art. 2 pkt 65 ustawy z dnia
10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji;
3) kategoria trzecia – inne należności, jeżeli nie podlegają zaspokojeniu
w innych kategoriach, w szczególności podatki i inne daniny publiczne oraz
pozostałe należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne;
4) kategoria czwarta – odsetki od należności ujętych w wyższych kategoriach
w kolejności, w jakiej podlega zaspokojeniu kapitał, a także sądowe
i administracyjne kary grzywny oraz należności z tytułu darowizn i zapisów;
5) kategoria piąta – należności wspólników albo akcjonariuszy z tytułu pożyczki
lub innej czynności prawnej o podobnych skutkach, w szczególności dostawy
towaru z odroczonym terminem płatności, dokonanej na rzecz upadłego
będącego spółką kapitałową w okresie 5 lat przed dniem ogłoszeniem
upadłości, wraz z odsetkami, jeżeli nie podlegają zaspokojeniu w kategoriach
niższych;
6) kategoria szósta – należności z tytułu obligacji, wraz z odsetkami i kosztami
egzekucji, z wyłączeniem należności z pkt 9, z tytułu innych instrumentów
dłużnych, które wykazują właściwości zbywalnych wierzytelności, lub
z tytułu instrumentów wywołujących skutki prawne dłużnych instrumentów
finansowych, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
a) pierwotny umowny termin zapadalności należności wynosi co najmniej
rok,
b) w umowie lub załączonych do niej dokumentach i informacjach
dotyczących emisji dłużnych instrumentów finansowych, a w stosownych przypadkach także w prospekcie emisyjnym, w sposób
wyraźny i przystępny określono kategorię zaspokojenia należności,
c) należności nie wynikają:
– z instrumentów pochodnych, w szczególności takich, które odnoszą
się do aktywów, praw, zobowiązań, indeksów oraz innych
wskaźników, lub które wykazują właściwości pochodnych
instrumentów finansowych,
– ze strukturyzowanych produktów finansowych, o których mowa
w art. 2 ust. 1 pkt 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków
instrumentów finansowych oraz zmieniającego rozporządzenie (UE)
nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 84, z późn.
zm.),
d) wartość nominalna jednej obligacji nie jest niższa niż 400 000 zł lub
równowartość tej kwoty wyrażona w innej walucie, ustalona przy
zastosowaniu średniego kursu tej waluty ogłaszanego przez Narodowy
Bank Polski w dniu podjęcia decyzji emitenta o emisji;
7) kategoria siódma – należności z tytułu zobowiązań podporządkowanych
niezaliczanych do funduszy własnych banku, wraz z odsetkami i kosztami
egzekucji;
8) kategoria ósma – należności z tytułu zobowiązań zaliczanych do funduszy
własnych banku, o których mowa w art. 62 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie
wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz.
UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej
„rozporządzeniem nr 575/2013”, wraz z odsetkami i kosztami egzekucji;
9) kategoria dziewiąta – należności z tytułu zobowiązań zaliczanych do
funduszy własnych banku, o których mowa w art. 51 rozporządzenia
nr 575/2013, wraz z odsetkami i kosztami egzekucji;
10) kategoria dziesiąta – należności z tytułu zobowiązań zaliczanych do funduszy
własnych banku, o których mowa w art. 26 rozporządzenia nr 575/2013, wraz
z odsetkami i kosztami egzekucji.
2a. Do kategorii szóstej zalicza się instrumenty dłużne, o zmiennym
oprocentowaniu, wynikającym z powszechnie stosowanej stopy procentowej
wyrażonej za pomocą wskaźnika o charakterze referencyjnym, o którym mowa
w art. 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako
wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub
do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniającego dyrektywy
2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 (Dz. Urz.
UE L 171 z 29.06.2016, str. 1), oraz instrumenty dłużne, które są denominowane
w walucie innej niż waluta polska, o ile świadczenia główne lub uboczne są
denominowane w tej samej walucie.
3. Z masy upadłości zaspokaja się w pierwszej kolejności koszty
postępowania upadłościowego oraz koszty przymusowej restrukturyzacji
niepokryte z przychodów z przymusowej restrukturyzacji, a jeżeli fundusze masy
upadłości na to pozwalają – również inne zobowiązania masy upadłości, o których
mowa w art. 230 ust. 2, w miarę wpływu do masy upadłości stosownych sum.
Przepisy art. 343 ust. 1a i 2 oraz art. 344 stosuje się.
4. Należności Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu wypłaty
środków gwarantowanych lub zapewnienia możliwości ich podjęcia nie wymagają
zgłoszenia. Należności z tego tytułu umieszcza się na liście wierzytelności
z urzędu.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, przepis art. 342 ust. 5 pkt 2
3 oraz ust. 6 stosuje się.
6. Przepisy dotyczące zaspokojenia należności ze stosunku pracy stosuje się
odpowiednio do roszczeń Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
o zwrot z masy upadłości świadczeń wypłaconych przez Fundusz pracownikom
upadłego.
Art. 442. 1. W razie ogłoszenia upadłości banku hipotecznego osobną masę
upadłości, która służy zaspokojeniu roszczeń wierzycieli z listów zastawnych,
tworzą:
1) wierzytelności banku hipotecznego oraz prawa i środki, o których mowa
w art. 18 ust. 3, 3a i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych
i bankach hipotecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 415), zwanej dalej „ustawą
o listach zastawnych”, wpisane do rejestru zabezpieczenia listów zastawnych;
2) środki uzyskane w wyniku spłaty wierzytelności wpisanych do rejestru
zabezpieczenia listów zastawnych;
3) składniki majątkowe uzyskane w zamian za aktywa wpisane do rejestru
zabezpieczenia listów zastawnych.
2. W razie wątpliwości, czy składniki, o których mowa w ust. 1, należą do
osobnej masy upadłości, uważa się, że należą one do tej masy do wysokości
ujawnionej w rejestrze zabezpieczenia listów zastawnych wartości:
1) wierzytelności banku hipotecznego oraz praw i środków, o których mowa
w art. 18 ust. 3, 3a i 4 ustawy o listach zastawnych;
2) odpowiednio wierzytelności i aktywów – w przypadku składników, o których
mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.
3. Po zaspokojeniu roszczeń wierzycieli z listów zastawnych nadwyżkę
środków z osobnej masy upadłości zalicza się do masy upadłości.

Art. 442a. 1. Potrącenie wierzytelności wierzyciela upadłego banku
hipotecznego z wierzytelnościami upadłego banku hipotecznego należącymi do
osobnej masy upadłości nie jest dopuszczalne.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do potrącenia wierzytelności z tytułu
instrumentów finansowych zabezpieczających, o których mowa w art. 18 ust. 4
ustawy o listach zastawnych, wpisanych do rejestru zabezpieczenia listów
zastawnych. Do zaspokojenia roszczeń wierzycieli z tych instrumentów przepisy
niniejszego działu dotyczące zaspokajania roszczeń wierzycieli z listów
zastawnych stosuje się odpowiednio.
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się również do rozliczeń dokonywanych
w ramach systemu płatności i systemu rozrachunku papierów wartościowych,
których uczestnikiem jest upadły bank hipoteczny, oraz rozliczeń zabezpieczeń
finansowych ustanowionych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r.
o niektórych zabezpieczeniach finansowych.
Art. 445. 1. Syndyk udziela kuratorowi wszelkich potrzebnych mu
informacji. Kurator ma prawo przeglądać księgi i dokumenty upadłego banku.
2. Na zgromadzeniu wierzycieli kurator ma prawo głosu tylko w sprawach,
które mogą mieć wpływ na prawa posiadaczy listów zastawnych.

Art. 445a. 1. Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli z listów
zastawnych na wniosek wierzycieli z listów zastawnych reprezentujących co
najmniej 10% wierzytelności z tytułu nominalnej wartości listów zastawnych
pozostających w obrocie. Przepisy o zgromadzeniu wierzycieli stosuje się
odpowiednio.
2. Jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej, uchwały
zgromadzenia wierzycieli z listów zastawnych zapadają bez względu na liczbę
obecnych, większością głosów wierzycieli reprezentujących ponad 50%
wierzytelności z tytułu nominalnej wartości listów zastawnych pozostających
w obrocie.
3. Zgody zgromadzenia wierzycieli z listów zastawnych wymaga sprzedaż
składników majątkowych wpisanych do rejestru zabezpieczenia listów zastawnych:
1) w całości, jeżeli środki uzyskane ze sprzedaży nie wystarczą na całkowite
zaspokojenie kosztów likwidacji osobnej masy upadłości oraz roszczeń
wierzycieli z listów zastawnych;
2) w części, jeżeli planowana jest ich sprzedaż poniżej wartości godziwej.

Art. 445b. 1. Likwidację osobnej masy upadłości syndyk przeprowadza
z udziałem kuratora.
2. W przypadku wyrażenia zgody przez radę wierzycieli lub
sędziego-komisarza na sprzedaż z wolnej ręki mienia wchodzącego w skład
osobnej masy upadłości sprzedaż wymaga zgody kuratora.
3. Jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej, składniki
majątkowe wpisane do rejestru zabezpieczenia listów zastawnych sprzedaje się innemu bankowi hipotecznemu, a sprzedaż tych składników powoduje przejście na nabywcę zobowiązań upadłego banku wobec wierzycieli z listów zastawnych. Na
przejście zobowiązań zgoda wierzycieli z listów zastawnych nie jest wymagana.
O dokonanej sprzedaży obwieszcza się.
4. Umowa sprzedaży wierzytelności zabezpieczonej hipoteką stanowi
podstawę wpisu w księdze wieczystej.
5. Do sprzedaży części przedsiębiorstwa bankowego upadłego banku
hipotecznego, obejmującej w szczególności składniki osobnej masy upadłości,
wymagana jest uchwała zgromadzenia wierzycieli z listów zastawnych podjęta
większością dwóch trzecich głosów wierzycieli z tytułu nominalnej wartości listów
zastawnych pozostających w obrocie. W takim przypadku listy zastawne nie są
objęte sprzedażą, przy czym syndyk określa udział w cenie ze sprzedaży części
przedsiębiorstwa bankowego upadłego banku hipotecznego, który zostanie
przeznaczony na zaspokojenie roszczeń wierzycieli z listów zastawnych.
Art. 446. 1. Z dniem ogłoszenia upadłości banku hipotecznego terminy
wymagalności jego zobowiązań wobec wierzycieli z listów zastawnych ulegają
przedłużeniu o 12 miesięcy.
2. Zobowiązania wobec wierzycieli z listów zastawnych wymagalne,
a niezapłacone przed dniem ogłoszenia upadłości banku hipotecznego, zaspokaja
się w terminie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości, nie wcześniej jednak niż
po pierwszym obwieszczeniu o wynikach testów, o którym mowa w art. 446a
ust. 8 pkt 1, z zastrzeżeniem art. 446c ust. 1 pkt 1.
3. Odsetki od wierzytelności z listów zastawnych należne od upadłego
wypłaca się w sposób i terminach określonych w warunkach emisji.

Art. 446a. 1. Syndyk niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 miesięcy od
dnia ogłoszenia upadłości banku hipotecznego, przeprowadza w odniesieniu do
osobnej masy upadłości test równowagi pokrycia, o którym mowa w art. 25 ust. 2
pkt 1 ustawy o listach zastawnych, a jeżeli wynik testu równowagi pokrycia jest
pozytywny – test płynności, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
2. Kolejne testy płynności przeprowadza się nie rzadziej niż co 3 miesiące,
a kolejne testy równowagi pokrycia – nie rzadziej niż co 6 miesięcy. Jeżeli wynik testu równowagi pokrycia nie jest pozytywny, dalszych testów nie przeprowadza się.
3. Przeprowadzając test równowagi pokrycia i test płynności, syndyk
uwzględnia dodatkowo zobowiązania z listów zastawnych, o których mowa
w art. 446 ust. 2.
4. Test równowagi pokrycia i test płynności są przeprowadzane pod nadzorem
kuratora, odrębnie dla hipotecznych listów zastawnych i dla publicznych listów
zastawnych.
5. Wyniki testu równowagi pokrycia i testu płynności uznaje się za
pozytywne, jeżeli po ich przeprowadzeniu ustalono, że osobna masa upadłości
wystarcza na pełne zaspokojenie posiadaczy listów zastawnych.
6. Wyniki pierwszego po ogłoszeniu upadłości testu równowagi pokrycia albo
testu równowagi pokrycia i testu płynności, wraz z dokumentami, na podstawie
których przeprowadzono te testy, syndyk przekazuje niezwłocznie do wiadomości
Komisji Nadzoru Finansowego. Wyniki kolejnych testów syndyk przekazuje
niezwłocznie do wiadomości Komisji, wraz z dokumentami, na podstawie których
przeprowadzono te testy, jeżeli przeprowadzone zostały w inny sposób niż testy,
o których mowa w zdaniu pierwszym. Komisja może zgłosić uwagi,
w szczególności do sposobu przeprowadzenia testów, w terminie 2 tygodni od dnia
otrzymania ich wyników.
7. Syndyk po rozpatrzeniu uwag Komisji Nadzoru Finansowego niezwłocznie
przekazuje wyniki testu równowagi pokrycia i testu płynności
sędziemu-komisarzowi. Wyniki pierwszego po ogłoszeniu upadłości testu
równowagi pokrycia albo testu równowagi pokrycia i testu płynności przekazuje
się sędziemu-komisarzowi nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia
upadłości banku hipotecznego.
8. Sędzia-komisarz:
1) obwieszcza o wynikach testu równowagi pokrycia albo testu równowagi
pokrycia i testu płynności;
2) wydaje i obwieszcza postanowienie o sposobie prowadzenia postępowania
upadłościowego wobec banku hipotecznego, o którym mowa w art. 446b
ust. 1 albo art. 446c ust. 1, oraz o sposobie prowadzenia postępowania,
w przypadku gdy zgromadzenie wierzycieli z listów zastawnych podjęło uchwałę, o której mowa w art. 446b ust. 2, art. 446c ust. 3 albo art. 446d ust. 1.

Art. 446b. 1. W przypadku pozytywnego wyniku testu równowagi pokrycia
i pozytywnego wyniku testu płynności:
1) roszczenia wierzycieli z listów zastawnych zaspokajane są zgodnie
z warunkami emisji, z uwzględnieniem art. 446 ust. 1;
2) syndyk może zawierać umowy dotyczące instrumentów finansowych,
o których mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o listach zastawnych.
2. Zgromadzenie wierzycieli z listów zastawnych, nie później niż w terminie
2 miesięcy od dnia obwieszczenia o wynikach testów, może podjąć większością
dwóch trzecich głosów wierzycieli z tytułu nominalnej wartości listów zastawnych
pozostających w obrocie uchwałę o zobowiązaniu syndyka do podjęcia działań
w celu sprzedaży wszystkich wierzytelności i praw upadłego banku hipotecznego
należących do osobnej masy upadłości:
1) na rzecz banku hipotecznego wraz z przejściem całości zobowiązań upadłego
banku wobec wierzycieli z listów zastawnych albo
2) na rzecz banku hipotecznego albo innego banku bez przejścia zobowiązań
upadłego banku wobec wierzycieli z listów zastawnych.
3. Zgromadzenie wierzycieli z listów zastawnych, o którym mowa w ust. 2,
zwołuje się na wniosek złożony nie później niż w terminie miesiąca od dnia
obwieszczenia o wynikach testów.
4. W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 2 pkt 2, z osobnej
masy upadłości zaspokajane są roszczenia o odsetki za okres do dnia sprzedaży
wierzytelności i praw upadłego banku hipotecznego.
5. Jeżeli wpływy z tytułu sprzedaży składników osobnej masy upadłości
pomniejszone o łączną kwotę nominalnych wartości odsetek od znajdujących się
w obrocie listów zastawnych, przypadających do wypłaty w okresie kolejnych
6 miesięcy, oraz kwoty, o których mowa w art. 446 ust. 2, wyniosą co najmniej 5%
łącznej kwoty nominalnych wartości znajdujących się w obrocie listów
zastawnych, roszczenia wierzycieli z listów zastawnych mogą być zaspokojone
proporcjonalnie do wysokości tych roszczeń, w terminach wcześniejszych niż
w przedłużonych terminach wymagalności, o których mowa w art. 446 ust. 1.
Przepisu art. 356 ust. 3 nie stosuje się.
6. Listy zastawne w części zaspokojonej zgodnie z ust. 5 umarza się.
7. Środki, o których mowa w ust. 5, są przekazywane wierzycielom z listów
zastawnych w najbliższym terminie płatności odsetek określonym w warunkach
emisji, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia uprawomocnienia się
postanowienia sędziego-komisarza, o którym mowa w art. 168 ust. 5.

Art. 446c. 1. W przypadku pozytywnego wyniku testu równowagi pokrycia
i braku pozytywnego wyniku testu płynności:
1) terminy wymagalności zobowiązań banku hipotecznego wobec wierzycieli
z listów zastawnych z tytułu nominalnej wartości tych listów, w tym
zobowiązań wymagalnych, a niezapłaconych przed dniem ogłoszenia
upadłości banku hipotecznego, ulegają przedłużeniu o 3 lata od
najpóźniejszego terminu wymagalności wierzytelności wpisanej do rejestru
zabezpieczenia listów zastawnych;
2) roszczenia wierzycieli z listów zastawnych z tytułu nominalnej wartości tych
listów zaspokajane są, proporcjonalnie do wysokości tych roszczeń,
w terminach wcześniejszych niż w przedłużonych terminach wymagalności,
o których mowa w pkt 1, ze środków tworzących osobną masę upadłości –
o ile środki te, po pomniejszeniu o wysokość:
a) łącznej kwoty nominalnych wartości odsetek od znajdujących się
w obrocie listów zastawnych, przypadających do wypłaty w okresie
kolejnych 6 miesięcy,
b) kosztów postępowania upadłościowego w zakresie osobnej masy
upadłości wynikających ze sprawozdania syndyka
– wyniosą co najmniej 5% łącznej kwoty nominalnych wartości znajdujących
się w obrocie listów zastawnych; przy czym listy zastawne w zaspokojonej
części podlegają umorzeniu.
2. Do przekazywania środków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się
odpowiednio przepis art. 446b ust. 7.
3. Zgromadzenie wierzycieli z listów zastawnych, nie później niż w terminie
3 miesięcy od dnia obwieszczenia o wynikach testów, może podjąć większością
dwóch trzecich głosów wierzycieli z tytułu nominalnej wartości listów zastawnych
pozostających w obrocie uchwałę o niestosowaniu ust. 1, albo o zastosowaniu
procedury, o której mowa w art. 446d. Przepis art. 446b ust. 3 stosuje się.

Art. 446d. 1. W przypadku gdy wynik testu równowagi pokrycia nie jest
pozytywny, stosuje się odpowiednio przepisy art. 446b ust. 7 i art. 446c ust. 1,
chyba że zgromadzenie wierzycieli z listów zastawnych większością dwóch
trzecich głosów wierzycieli z tytułu nominalnej wartości listów zastawnych
pozostających w obrocie podejmie uchwałę o wyrażeniu zgody na likwidację
osobnej masy upadłości i sprzedaży składników majątkowych wpisanych do
rejestru zabezpieczenia listów zastawnych.
2. Zobowiązania banku hipotecznego wobec wierzycieli z listów zastawnych
stają się wymagalne z dniem podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 1.
3. W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 1, możliwa jest
sprzedaż składników majątkowych wpisanych do rejestru zabezpieczenia listów
zastawnych:
1) na rzecz banku innego niż bank hipoteczny bez przejścia na nabywcę
zobowiązań upadłego banku wobec wierzycieli z listów zastawnych;
2) na rzecz podmiotu innego niż bank – w przypadku składników, których
posiadanie nie jest zastrzeżone dla banków.
4. W przypadku sprzedaży składnika majątkowego wpisanego do rejestru
zabezpieczenia listów zastawnych bez przejścia na nabywcę zobowiązań upadłego
banku wobec wierzycieli z listów zastawnych, ze środków uzyskanych ze
sprzedaży zaspokajane są roszczenia o odsetki z listów zastawnych
zabezpieczonych tym składnikiem za okres do dnia sprzedaży.
Art. 451. Przepisy niniejszego działu stosuje się w przypadku:
1) ogłoszenia upadłości banku krajowego, jeżeli prowadzi on działalność także
za granicą Rzeczypospolitej Polskiej w co najmniej jednym innym państwie
członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym;
2) ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego
podobnego postępowania wobec instytucji kredytowej, jeżeli prowadzi ona
działalność także w Rzeczypospolitej Polskiej;
3) ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego
podobnego postępowania wobec banku zagranicznego, jeżeli bank
zagraniczny prowadzi działalność w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w co
najmniej jednym innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
4) ogłoszenia upadłości domu maklerskiego, jeżeli prowadzi on działalność
maklerską w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w co najmniej jednym innym
państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
5) ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego
podobnego postępowania wobec zagranicznej firmy inwestycyjnej, jeżeli
prowadzi ona działalność maklerską także w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 456. 1. Sąd, który ogłosił upadłość banku krajowego, banku
zagranicznego, domu maklerskiego lub zagranicznej firmy inwestycyjnej,
powiadamia o tym niezwłocznie właściwe organy państwa członkowskiego Unii
Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
w którym znajduje się oddział banku krajowego za granicą, inny oddział banku
zagranicznego, oddział domu maklerskiego albo oddział zagranicznej firmy
inwestycyjnej, informując o skutkach ogłoszenia upadłości.
2. Jeżeli wszczęcie postępowania, o którym mowa w ust. 1, może wpływać na
prawa osób trzecich w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej lub
członkiem Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stroną
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo gdy takim osobom
przysługuje zażalenie na postanowienie o ogłoszeniu upadłości, postanowienie to podlega obwieszczeniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w dwóch czasopismach o zasięgu ogólnokrajowym w każdym państwie, w którym
znajduje się oddział banku albo oddział firmy inwestycyjnej. Termin do wniesienia
zażalenia liczy się od dnia obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot
Europejskich.
3. Obwieszczenie, o którym mowa w ust. 2, jest dokonywane w języku lub
jednym z języków urzędowych państwa, w którym jest zamieszczane.
W obwieszczeniu należy określić cel i podstawy prawne ogłoszenia upadłości,
termin wniesienia zażalenia oraz adres sądu właściwego do jego rozpoznania wraz
z adresem sądu, za pośrednictwem którego wnosi się zażalenie.
Art. 457. 1. Wezwanie do zgłaszania wierzytelności przez wierzycieli
mających miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę
w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym zawiera nagłówek o treści: „Wezwanie do
zgłaszania wierzytelności. Termin zgłoszenia”, sporządzony we wszystkich
językach urzędowych Unii Europejskiej oraz języku norweskim i języku
islandzkim. Wezwanie wskazuje termin zgłoszenia wierzytelności, skutki jego
uchybienia, zawiera informację, czy wierzyciele posiadający wierzytelności
uprzywilejowane lub zabezpieczone rzeczowo muszą dokonać zgłoszenia
wierzytelności, a także określa obowiązek załączenia dowodów stwierdzających
istnienie wierzytelności.
1a. Do wezwania do zgłaszania wierzytelności, o którym mowa w ust. 1,
przepisy art. 176 ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio.
2. Wierzyciel mający miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu albo
siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym może zgłosić wierzytelność w języku
urzędowym lub jednym z języków urzędowych państwa, w którym ma miejsce
zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę, jednakże co najmniej
nagłówek „Zgłoszenie wierzytelności” wyraża się w języku polskim. Sąd może
zażądać uwierzytelnionego tłumaczenia zgłoszenia na język polski.
Art. 459. 1. W przypadku ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania
układowego lub innego podobnego postępowania w stosunku do instytucji
kredytowej, mającej oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
zagranicznej firmy inwestycyjnej, zarządca zagraniczny zamierzający wykonywać
swe czynności w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązany jest wykazać swe
uprawnienia urzędowo poświadczonym odpisem orzeczenia lub decyzji o jego
ustanowieniu wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski.
2. Zarządca zagraniczny, o którym mowa w ust. 1, korzysta w zakresie swych
czynności urzędowych w Rzeczypospolitej Polskiej z takich samych uprawnień,
jakie przysługują mu w państwie, w którym został powołany.
3. Zarządca zagraniczny obowiązany jest wystąpić z wnioskiem o ujawnienie
ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego podobnego
postępowania w księgach wieczystych, Krajowym Rejestrze Sądowym i innych
rejestrach prowadzonych w Rzeczypospolitej Polskiej. Z żądaniem takim wystąpić
mogą właściwe organy sądowe lub administracyjne państwa, w którym ogłoszono
upadłość, otwarto postępowanie układowe lub wszczęto inne podobne
postępowanie. Koszty poniesione w związku z tym ujawnieniem wchodzą w skład
kosztów postępowania.

Art. 4591. Syndyk obowiązany jest regularnie, nie rzadziej niż co sześć
miesięcy, informować wierzycieli, których miejsce zwykłego pobytu, miejsce
zamieszkania lub siedziba znajdują się w innych państwach członkowskich Unii
Europejskiej lub w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) – stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym o czynnościach podjętych w postępowaniu upadłościowym w okresie objętym informacją.
Art. 481. Przepisy art. 452 ust. 2, art. 453466 i art. 4671470 stosuje się
odpowiednio w przypadku:
1) ogłoszenia upadłości krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu
reasekuracji, jeżeli prowadzi on działalność także za granicą Rzeczypospolitej
Polskiej w co najmniej jednym innym państwie członkowskim Unii
Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym;
2) ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego
podobnego postępowania wobec:
a) zagranicznego zakładu ubezpieczeń,
b) zagranicznego zakładu reasekuracji
– mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub
państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli
prowadzi on działalność w Rzeczypospolitej Polskiej;
3) ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego
podobnego postępowania wobec:
a) zagranicznego zakładu ubezpieczeń,
b) zagranicznego zakładu reasekuracji
– mającego siedzibę w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej lub
członkiem Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stroną
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli prowadzi on
działalność w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w co najmniej jednym innym
państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Art. 482. Użyte w art. 481 określenia oznaczają:
1) „krajowy zakład ubezpieczeń” – przedsiębiorcę mającego siedzibę na terenie
Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie
działalności ubezpieczeniowej w rozumieniu odrębnych przepisów;
1a) „krajowy zakład reasekuracji” – przedsiębiorcę mającego siedzibę na terenie
Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie
działalności reasekuracyjnej w rozumieniu odrębnych przepisów;
2) „oddział krajowego zakładu ubezpieczeń” – jednostkę organizacyjną
krajowego zakładu ubezpieczeń, wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz
wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia udzielonego
krajowemu zakładowi ubezpieczeń;
2a) „oddział krajowego zakładu reasekuracji” – jednostkę organizacyjną
krajowego zakładu reasekuracji, wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz
wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia udzielonego
krajowemu zakładowi reasekuracji;
3) „zagraniczny zakład ubezpieczeń” – przedsiębiorcę mającego siedzibę za
granicą Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego działalność
ubezpieczeniową w rozumieniu odrębnych przepisów;
3a) „zagraniczny zakład reasekuracji” – przedsiębiorcę mającego siedzibę za
granicą Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego działalność reasekuracyjną
w rozumieniu odrębnych przepisów;
4) „oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń” – jednostkę organizacyjną
zagranicznego zakładu ubezpieczeń, wykonującą w jego imieniu i na jego
rzecz działalność ubezpieczeniową;
5) „oddział zagranicznego zakładu reasekuracji” – jednostkę organizacyjną
zagranicznego zakładu reasekuracji, wykonującą w jego imieniu i na jego
rzecz działalność reasekuracyjną.
Art. 491. Nie można wprowadzać do obiegu obligacji emitowanych przez
upadłego, które są jego własnością. Obligacje takie podlegają umorzeniu.

Art. 4911. 1. Przepisy niniejszego tytułu stosuje się wobec osób fizycznych,
których upadłości nie można ogłosić zgodnie z przepisami działu II tytułu I części
pierwszej.
2. W postanowieniu o ogłoszeniu upadłości sąd może postanowić, że
postępowanie upadłościowe wobec osób, o których mowa w ust. 1, będzie
prowadzone zgodnie z przepisami części pierwszej, jeżeli jest to uzasadnione
znacznym rozmiarem majątku dłużnika, znaczną liczbą wierzycieli lub innymi
uzasadnionymi przewidywaniami co do zwiększonego stopnia skomplikowania
postępowania.
3. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepisy art. 4917,
art. 4918 i art. 49110.
4. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, przepis art. 361 stosuje się
odpowiednio jedynie wówczas, gdy upadłość została ogłoszona wyłącznie na
skutek uwzględnienia wniosku wierzyciela. Jeżeli upadłość nie została ogłoszona
wyłącznie na skutek uwzględnienia wniosku wierzyciela, sąd stwierdza
zakończenie postępowania upadłościowego również w przypadku braku masy
upadłości lub gdy po całkowitym zlikwidowaniu masy upadłości z uwagi na brak
funduszów masy upadłości, które mogłyby podlegać podziałowi, nie został
sporządzony ostateczny plan podziału.

Art. 4912. 1. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym tytule przepisy
o postępowaniu upadłościowym stosuje się odpowiednio, z tym że przepisów
art. 21, art. 25, art. 145, art. 151155, art. 163, art. 164, art. 168 ust. 13 i 5,
art. 176 ust. 2, art. 244, art. 245, art. 253264, art. 307 ust. 1, art. 337339,
art. 343 ust. 1a, art. 346 ust. 2 i art. 347356 oraz art. 358366 nie stosuje się.
Przepisy art. 13, art. 22a, art. 32 ust. 5, art. 3640 i art. 43 stosuje się odpowiednio
jedynie wówczas, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości złożył wyłącznie wierzyciel.
Przepis art. 361 stosuje się odpowiednio jedynie wówczas, gdy upadłość została
ogłoszona wyłącznie na skutek uwzględnienia wniosku wierzyciela.
1a. W postępowaniu o ogłoszenie upadłości uczestnik postępowania może
złożyć wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży składników majątku
o znacznej wartości. Przepisy art. 56a–56h stosuje się odpowiednio.
2. Postępowanie upadłościowe w sprawach objętych przepisami niniejszego
tytułu prowadzi się także wtedy, gdy dłużnik ma tylko jednego wierzyciela.
3. Wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik, z uwzględnieniem
art. 8 i art. 9. Wniosek składa się na formularzu.
4. Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zawierać:
1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania, adres oraz numer PESEL dłużnika,
a jeżeli dłużnik nie posiada numeru PESEL – inne dane umożliwiające jego
jednoznaczną identyfikację;
1a) NIP dłużnika, jeżeli dłużnik miał taki numer w ciągu ostatnich dziesięciu lat
przed dniem złożenia wniosku;
2) wskazanie miejsc, w których znajduje się majątek dłużnika;
3) wskazanie okoliczności, które uzasadniają wniosek i ich
uprawdopodobnienie;
4) aktualny i zupełny wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników;
5) spis wierzycieli z podaniem ich adresów i wysokości wierzytelności każdego
z nich oraz terminów zapłaty;
6) spis wierzytelności spornych z zaznaczeniem zakresu w jakim dłużnik
kwestionuje istnienie wierzytelności; wskazanie wierzytelności w spisie
wierzytelności spornych nie stanowi jej uznania;
7) listę zabezpieczeń ustanowionych na majątku dłużnika wraz z datami ich
ustanowienia, w szczególności hipotek, zastawów i zastawów rejestrowych;
8) informację o osiągniętych przychodach oraz o kosztach poniesionych na
swoje utrzymanie oraz osób pozostających na utrzymaniu dłużnika,
w ostatnich sześciu miesiącach przed dniem złożenia wniosku;
9) informację o czynnościach prawnych dokonanych przez dłużnika w ostatnich
dwunastu miesiącach przed dniem złożenia wniosku, których przedmiotem
były nieruchomości, akcje lub udziały w spółkach;
10) informację o czynnościach prawnych dokonanych przez dłużnika w ostatnich
dwunastu miesiącach przed dniem złożenia wniosku, których przedmiotem
były ruchomości, wierzytelności lub inne prawa, których wartość przekracza
10 000 zł;
11) oświadczenie o prawdziwości danych zawartych we wniosku.
5. Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza wierzyciel, przepisów
ust. 4 pkt 2 i 411 nie stosuje się. Przed wydaniem orzeczenia w przedmiocie
ogłoszenia upadłości sąd może zobowiązać dłużnika do przedstawienia informacji,
o których mowa w ust. 4, w terminie dwóch tygodni.
5a. Wartość, o której mowa w ust. 4 pkt 10, ustala się dla wszystkich
czynności dotyczących tego samego prawa lub wierzytelności, dokonanych przez
dłużnika w ostatnich dwunastu miesiącach przed dniem złożenia wniosku.
5b. Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 11, nie jest zgodne
z prawdą, dłużnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną na skutek
podania nieprawdziwych danych we wniosku o ogłoszenie upadłości.
5c. Przez inne dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację, o których
mowa w ust. 4 pkt 1, rozumie się w szczególności numer paszportu i oznaczenie
państwa wystawiającego paszport albo numer karty pobytu w Rzeczypospolitej
Polskiej, albo numer w zagranicznym rejestrze, albo zagraniczny numer
identyfikacji lub identyfikacji podatkowej.
6. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory
formularzy wniosku o ogłoszenie upadłości, mając na uwadze podmiot, który
składa wniosek, oraz zakres informacji, których umieszczenie we wniosku jest
niezbędne.

Art. 4913. Sprawy o ogłoszenie upadłości objęte przepisami niniejszego
tytułu rozpoznaje sąd upadłościowy w składzie jednego sędziego zawodowego.

Art. 4914. (uchylony).

Art. 4915. 1. Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje
postanowienie o ogłoszeniu upadłości, w którym:
1) wymienia imię i nazwisko, miejsce zamieszkania, adres oraz numer PESEL
dłużnika (upadłego), a jeżeli upadły nie posiada numeru PESEL – inne dane
umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;
1a) wymienia NIP, jeżeli upadły miał taki numer w ciągu ostatnich dziesięciu lat
przed dniem złożenia wniosku;
2) określa, że upadły jest osobą nieprowadzącą działalności gospodarczej;
3) wzywa wierzycieli upadłego do zgłoszenia wierzytelności syndykowi, na
wskazany adres, w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia
postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze;
4) wzywa osoby, którym przysługują prawa oraz prawa i roszczenia osobiste
ciążące na nieruchomości należącej do upadłego, jeżeli nie zostały ujawnione
w księdze wieczystej, do ich zgłaszania w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze, pod rygorem utraty prawa powoływania się na nie w postępowaniu;
5) wyznacza syndyka;
6) określa, czy postępowanie upadłościowe będzie prowadzone w trybie
określonym w art. 4911 ust. 1 czy 2;
7) jeżeli postępowanie upadłościowe będzie prowadzone w trybie określonym
w art. 4911 ust. 2, w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości sąd określa
również, czy funkcje sędziego-komisarza oraz zastępcy sędziego-komisarza
będzie pełnił sędzia czy referendarz sądowy.
2. O prowadzeniu postępowania upadłościowego w trybie określonym
w art. 4911 ust. 2 sąd może postanowić również po ogłoszeniu upadłości.
3. Jeżeli postępowanie jest prowadzone w trybie określonym
w art. 4911 ust. 1, a do wykonania określonej czynności właściwy jest sędzia-
-komisarz, to czynność tę wykonuje jako sędzia-komisarz wyznaczony sędzia, do
którego przepisy o czynnościach sędziego-komisarza stosuje się odpowiednio.
4. Przez inne dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, rozumie się dane, o których mowa w art. 4912 ust. 5c.

Art. 4916. 1. Postanowienie o ogłoszeniu upadłości doręcza się również
syndykowi.
2. O ogłoszeniu upadłości powiadamia się właściwą izbę administracji
skarbowej oraz właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Kasy
Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

Art. 4916a. 1. W zawiadomieniu skierowanym do wierzycieli syndyk poucza
ich o treści art. 54a, art. 235237, art. 239241, art. 49112a, art. 49114 ust. 5, 6 i 8,
art. 49114a i art. 49116, wskazuje sąd, do którego można zaskarżyć postanowienie
o ogłoszeniu upadłości zgodnie z art. 54a ust. 1, imię i nazwisko albo nazwę
syndyka oraz adres, na który należy dokonać zgłoszenia wierzytelności, termin,
w którym należy dokonać zgłoszenia wierzytelności, albo sposób obliczenia tego
terminu oraz podaje numer rachunku bankowego, na który należy wpłacić
zryczałtowane koszty, o których mowa w art. 235 ust. 1.
2. W zawiadomieniu skierowanym do małżonka dłużnika syndyk poucza go
o treści art. 124126, art. 49114 ust. 5, 6 i 8, art. 49114a i art. 49116.

Art. 4917. 1. W przypadku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie
wystarcza na pokrycie kosztów postępowania albo w masie upadłości brak jest
płynnych funduszów na ich pokrycie, koszty te pokrywa tymczasowo Skarb
Państwa.
2. (uchylony)
3. Jednocześnie z ogłoszeniem upadłości sąd przyznaje syndykowi zaliczkę
na pokrycie kosztów postępowania oraz zarządza jej niezwłoczną wypłatę
tymczasowo ze środków Skarbu Państwa, chyba że majątek upadłego pozwala na
bieżące pokrywanie kosztów postępowania. W dalszym toku postępowania,
w razie potrzeby, sąd przyznaje syndykowi zaliczkę na pokrycie kosztów
postępowania oraz zarządza jej niezwłoczną wypłatę tymczasowo ze środków
Skarbu Państwa.
4. Syndyk zwraca Skarbowi Państwa wypłacone kwoty niezwłocznie po
wpływie do masy upadłości funduszów wystarczających na pokrycie kosztów
postępowania.
5. W przypadku postępowania wszczętego wyłącznie na wniosek wierzyciela
przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli dłużnik nie sprzeciwia się umorzeniu
postępowania. Przed umorzeniem postępowania sąd wysłuchuje dłużnika.

Art. 4918. 1. Po ogłoszeniu upadłości syndyk zwraca się do naczelnika urzędu
skarbowego właściwego dla upadłego z wnioskiem o udzielenie informacji
dotyczących upadłego, mających wpływ na ocenę jego sytuacji majątkowej,
w szczególności dotyczących okoliczności powodujących powstanie po stronie
upadłego obowiązku podatkowego w okresie pięciu lat przed dniem zgłoszenia
wniosku o ogłoszenie upadłości, oraz zasięga informacji w Krajowym Rejestrze
Sądowym, czy upadły jest wspólnikiem spółek handlowych, jak również czy
w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości
sprawował funkcję członka organu spółek handlowych i czy w stosunku do tych
spółek ogłoszono upadłość.
2. Syndyk informuje sędziego-komisarza o niezgodności informacji
uzyskanych w sposób, o którym mowa w ust. 1, z danymi podanymi przez
upadłego we wniosku o ogłoszenie upadłości.

Art. 4919. 1. Sąd ustala wynagrodzenie syndyka w postępowaniu
prowadzonym według przepisów niniejszego tytułu biorąc pod uwagę wysokość
funduszów masy upadłości, stopień zaspokojenia wierzycieli, nakład pracy, zakres
czynności podejmowanych w postępowaniu, stopień ich trudności oraz czas
trwania postępowania.
2. Wynagrodzenie syndyka ustala się w wysokości od jednej czwartej
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat
nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego do jego dwukrotności.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może ustalić
wynagrodzenie syndyka w wysokości do czterokrotności przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2, jeżeli jest to uzasadnione
zwiększonym nakładem pracy syndyka wynikającym w szczególności ze stopnia
skomplikowania postępowania oraz liczby wierzycieli.
4. W przedmiocie wynagrodzenia syndyka oraz zwrotu jego wydatków orzeka
sąd upadłościowy w składzie jednego sędziego zawodowego.

Art. 49110. 1. Sąd umarza postępowanie na wniosek upadłego.
2. Jeżeli upadły nie wskaże lub nie wyda syndykowi całego majątku,
niezbędnych dokumentów lub w inny sposób nie wykonuje ciążących na nim
obowiązków, sąd, z urzędu albo na wniosek syndyka lub wierzyciela, po
wysłuchaniu upadłego, syndyka, a w razie potrzeby także wierzycieli, umarza
postępowanie, chyba że uchybienie przez upadłego ciążącym na nim obowiązkom
nie jest istotne lub przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami
słuszności lub względami humanitarnymi.
2a. Sąd umarza postępowanie, jeżeli zostanie ujawnione, że dane podane
przez dłużnika we wniosku o ogłoszenie upadłości są niezgodne z prawdą lub
niezupełne, chyba że niezgodność lub niezupełność nie są istotne lub
przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub
względami humanitarnymi.
3. Sąd nie umarza postępowania, jeżeli umorzenie postępowania mogłoby
skutkować pokrzywdzeniem wierzycieli.
4. Na postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania przysługuje
zażalenie.
5. Do postępowania wszczętego na wniosek wierzyciela przepisów ust. 1
i 2 nie stosuje się.

Art. 49111. (uchylony).

Art. 49111a. 1. Wyboru sposobu likwidacji masy upadłości dokonuje
samodzielnie syndyk w sposób, który umożliwia zaspokojenie wierzycieli w jak
największym stopniu, z uwzględnieniem kosztów likwidacji.
2. O wyborze sposobu likwidacji nieruchomości oraz wyborze sposobu
likwidacji składników masy upadłości, których wartość oszacowania wskazana
w spisie inwentarza przekracza pięciokrotność przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim
kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego, syndyk zawiadamia wierzycieli oraz sąd. W zawiadomieniu
syndyk wskazuje sposób likwidacji oraz minimalną cenę.
3. Na skutek skargi na czynności syndyka, o której mowa w art. 49112a, lub
z urzędu sąd, w drodze postanowienia, zakazuje syndykowi dokonania likwidacji
składnika masy upadłości w wybrany przez syndyka sposób lub za wskazaną
minimalną cenę, jeżeli likwidacja byłaby niezgodna z prawem albo prowadziłaby
do pokrzywdzenia upadłego lub wierzycieli.
4. Przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 3, sąd może
wstrzymać dokonanie likwidacji składnika masy upadłości. O wstrzymaniu
likwidacji składnika masy upadłości sąd zawiadamia syndyka w dniu wydania
postanowienia o wstrzymaniu likwidacji przy zastosowaniu środków
bezpośredniego porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon,
faks lub pocztę elektroniczną.
5. W przypadku braku wstrzymania lub zakazu likwidacji składnika masy
upadłości likwidacja może nastąpić po upływie czternastu dni od dnia
zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2.

Art. 49112. Syndyk może pisemnie upoważnić upadłego do sprzedaży
ruchomości należących do masy upadłości. Do upoważnienia stosuje się
odpowiednio przepisy o pełnomocnictwie.

Art. 49112a. 1. Na czynności syndyka przysługuje skarga do sądu
upadłościowego. Dotyczy to także zaniechania przez syndyka dokonania
czynności.
2. Skargę może złożyć upadły, wierzyciel lub inna osoba, której prawo zostało
przez czynności lub zaniechanie syndyka naruszone albo zagrożone.
3. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz
określać zaskarżoną czynność lub czynność, której zaniechano, jak również
wniosek o zmianę, uchylenie lub dokonanie czynności, wraz z uzasadnieniem.
4. Skargę wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia dokonania czynności, gdy
upadły, wierzyciel lub osoba, której prawo zostało przez czynność syndyka
naruszone albo zagrożone, była przy czynności obecna lub była o jej terminie
zawiadomiona; w innych przypadkach – od dnia zawiadomienia o dokonaniu
czynności upadłego, wierzyciela lub osoby, której prawo zostało przez czynność
syndyka naruszone albo zagrożone, a w braku zawiadomienia – od dnia powzięcia
wiadomości przez skarżącego o dokonanej czynności. Skargę na zaniechanie przez
syndyka dokonania czynności wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia, w którym
skarżący dowiedział się, że czynność miała być dokonana.
5. Skargę wnosi się do syndyka, który dokonał zaskarżonej czynności lub
zaniechał jej dokonania. Syndyk w terminie trzech dni od dnia otrzymania skargi
sporządza uzasadnienie zaskarżonej czynności, o ile nie zostało ono sporządzone
wcześniej, albo przyczyn jej zaniechania i przekazuje je wraz ze skargą do
właściwego sądu upadłościowego, chyba że skargę w całości uwzględnia.
O uwzględnieniu skargi syndyk zawiadamia skarżącego oraz zainteresowanych,
których uwzględnienie skargi dotyczy.
6. Sąd rozpoznaje skargę w terminie siedmiu dni od dnia jej wpływu do sądu,
a gdy skarga zawiera braki formalne, które podlegają uzupełnieniu – od dnia jej
uzupełnienia.
7. Wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania upadłościowego ani
dokonania zaskarżonej czynności, chyba że sąd wstrzyma dokonanie czynności.
8. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu,
nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której
braków nie uzupełniono w terminie. Na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi
służy zażalenie.
9. W razie odrzucenia skargi sąd z urzędu bierze pod uwagę okoliczności
wskazane w skardze i w razie potrzeby wydaje syndykowi polecenie dokonania
odpowiednich czynności lub zakazuje syndykowi dokonania określonych
czynności.

Art. 49113. (uchylony).

Art. 49114. 1. Po upływie terminu do zgłaszania wierzytelności
i przeprowadzeniu likwidacji majątku wchodzącego w skład masy upadłości
syndyk składa sądowi projekt planu spłaty wierzycieli z uzasadnieniem albo
informację, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 49114a ust. 1 lub
art. 49116 ust. 1 lub 2a.
2. W przypadku postępowania wszczętego wyłącznie na wniosek wierzyciela
syndyk składa sądowi projekt planu spłaty wierzycieli z uzasadnieniem albo
informację, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 49114a ust. 1 lub
art. 49116 ust. 1 lub 2a, chyba że dłużnik na wezwanie syndyka oświadczy, że nie
wnosi o sporządzenie planu spłaty wierzycieli ani o umorzenie zobowiązań bez
ustalenia planu spłaty wierzycieli lub o warunkowe umorzenie zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli. Jeżeli dłużnik na wezwanie syndyka
oświadczy, że nie wnosi o sporządzenie planu spłaty wierzycieli ani o umorzenie
zobowiązań bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub o warunkowe umorzenie
zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli, sąd wydaje
postanowienie o zakończeniu postępowania.
3. Do projektu planu spłaty wierzycieli z uzasadnieniem albo informacji, że
zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 49114a ust. 1 lub art. 49116 ust. 1 lub 2a,
syndyk załącza:
1) dowody doręczenia upadłemu oraz wierzycielom projektu planu spłaty
wierzycieli z uzasadnieniem albo informacji, że zachodzą przesłanki,
o których mowa w art. 49114a ust. 1 lub art. 49116 ust. 1 lub 2a, wraz z
pouczeniem o treści ust. 4 i zobowiązaniem do złożenia stanowiska, o którym
mowa w pkt 2, w terminie czternastu dni;
2) stanowiska upadłego oraz wierzycieli albo informację, że upadły lub
wierzyciele nie złożyli stanowiska wraz z podaniem przyczyny jego
niezłożenia.
4. Sąd ustala plan spłaty wierzycieli albo w przypadku, o którym mowa
w art. 49116 ust. 1 lub 2a, umarza zobowiązania upadłego bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli lub warunkowo umarza zobowiązania upadłego bez ustalenia planu
spłaty wierzycieli albo wydaje postanowienie, o którym mowa w art. 49114a ust. 1,
po przeprowadzeniu rozprawy, jeżeli upadły, syndyk lub wierzyciel złożył wniosek
o przeprowadzenie rozprawy. O terminie rozprawy zawiadamia się upadłego
i syndyka oraz wierzyciela, który złożył wniosek o przeprowadzenie rozprawy.
5. W przypadku braku zgłoszeń wierzytelności i braku wierzytelności, które
w postępowaniu upadłościowym prowadzonym zgodnie z przepisami części
pierwszej podlegałyby z urzędu umieszczeniu na liście wierzytelności, sąd, po
upływie terminu do zgłoszenia wierzytelności, wydaje postanowienie o umorzeniu
zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli, chyba że w toku
postępowania nie zostały zaspokojone koszty tego postępowania tymczasowo
pokryte przez Skarb Państwa lub inne zobowiązania masy upadłości.
6. Zgłoszenie wierzytelności dokonane po złożeniu przez syndyka projektu
planu spłaty wierzycieli z uzasadnieniem albo informacji, że zachodzą przesłanki,
o których mowa w art. 49114a ust. 1 lub art. 49116 ust. 1 lub 2a, pozostawia się bez
rozpoznania.[7. Postanowienie o ustaleniu planu spłaty wierzycieli albo umorzeniu
zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub warunkowym
umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli obwieszcza
się. Na postanowienie sądu w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli albo
w przedmiocie umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli lub w przedmiocie warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez
ustalenia planu spłaty wierzycieli przysługuje zażalenie.
8. Wydanie postanowienia o ustaleniu planu spłaty wierzycieli albo
umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub
warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli oznacza zakończenie postępowania.

Art. 49114a. 1. Sąd wydaje postanowienie o odmowie ustalenia planu spłaty
wierzycieli albo umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli lub warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu
spłaty wierzycieli, jeżeli:
1) upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej
stopień w sposób celowy, w szczególności przez trwonienie części
składowych majątku oraz celowe nieregulowanie wymagalnych zobowiązań,
2) w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku o ogłoszenie
upadłości w stosunku do upadłego prowadzono postępowanie upadłościowe,
w którym umorzono całość lub część jego zobowiązań
– chyba że ustalenie planu spłaty wierzycieli lub umorzenie zobowiązań upadłego
bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub warunkowe umorzenie zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli jest uzasadnione względami
słuszności lub względami humanitarnymi.
2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniu
zgromadzono fundusze masy upadłości, sąd wydaje postanowienie o ustaleniu
planu spłaty wierzycieli, w którym wymienia wierzycieli uczestniczących w planie
spłaty, oraz dokonuje podziału funduszy masy upadłości między wierzycieli
uczestniczących w planie spłaty. Przepisu art. 49121 nie stosuje się.
3. Wydanie postanowienia o odmowie ustalenia planu spłaty wierzycieli
oznacza zakończenie postępowania.

Art. 49115. 1. W postanowieniu o ustaleniu planu spłaty wierzycieli sąd:
1) wymienia wierzycieli uczestniczących w planie spłaty;
2) dokonuje podziału funduszy masy upadłości pomiędzy wierzycieli
uczestniczących w planie spłaty, jeżeli w postępowaniu zgromadzono
fundusze masy upadłości;
3) ustala, czy upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie
zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa;
4) określa, w jakim zakresie i okresie, nie dłuższym niż trzydzieści sześć
miesięcy, upadły jest obowiązany spłacać zobowiązania, które
w postępowaniu upadłościowym prowadzonym zgodnie z przepisami części
pierwszej zostałyby uznane na liście wierzytelności, oraz jaka część
zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości zostanie
umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli.
1a. W przypadku ustalenia, że upadły doprowadził do swojej
niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego
niedbalstwa, plan spłaty wierzycieli nie może być ustalony na okres krótszy niż
trzydzieści sześć miesięcy ani dłuższy niż osiemdziesiąt cztery miesiące.
1b. W przypadku gdy w drodze wykonania planu spłaty wierzycieli dłużnik
spłaci co najmniej 70% zobowiązań objętych planem spłaty wierzycieli, które
w postępowaniu upadłościowym prowadzonym zgodnie z przepisami części
pierwszej zostałyby uznane na liście wierzytelności, plan spłaty wierzycieli nie
może zostać ustalony na okres dłuższy niż rok.
1c. W przypadku gdy w drodze wykonania planu spłaty wierzycieli dłużnik
spłaci co najmniej 50% zobowiązań objętych planem spłaty wierzycieli, które
w postępowaniu upadłościowym prowadzonym zgodnie z przepisami części
pierwszej zostałyby uznane na liście wierzytelności, plan spłaty wierzycieli nie
może zostać ustalony na okres dłuższy niż dwa lata.
1d. Do okresów spłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1a–1c, zalicza
się okres od upływu sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości do dnia
ustalenia planu spłaty wierzycieli, chyba że dłużnik nie pokryłby w całości kosztów
postępowania tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. Do okresu spłaty
nie zalicza się okresu warunkowego umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia
planu spłaty wierzycieli.
2. Koszty postępowania tymczasowo pokryte przez Skarb Państwa oraz inne
zobowiązania masy upadłości niezaspokojone w toku postępowania uwzględnia się
w planie spłaty wierzycieli w pełnej wysokości, chyba że możliwości zarobkowe
upadłego, konieczność utrzymania upadłego i osób pozostających na jego
utrzymaniu oraz ich potrzeby mieszkaniowe nie pozwalają na zaspokojenie kosztów postępowania tymczasowo pokrytych przez Skarb Państwa oraz innych
zobowiązań masy upadłości w pełnej wysokości. W przypadku braku zgłoszeń
wierzytelności i braku wierzytelności, które w postępowaniu upadłościowym
prowadzonym zgodnie z przepisami części pierwszej podlegałyby z urzędu
umieszczeniu na liście wierzytelności, w planie spłaty wierzycieli uwzględnia się
wyłącznie zobowiązania, o których mowa w zdaniu poprzednim, a w przypadku
braku takich zobowiązań umarza się zobowiązania upadłego bez ustalenia planu
spłaty wierzycieli.
3. Koszty postępowania tymczasowo pokryte przez Skarb Państwa
nieuwzględnione w planie spłaty wierzycieli albo niezaspokojone w ramach
wykonania planu spłaty wierzycieli ponosi Skarb Państwa.
4. Sąd nie jest związany stanowiskiem upadłego oraz wierzycieli co do treści
planu spłaty wierzycieli. Ustalając plan spłaty wierzycieli, sąd bierze pod uwagę
możliwości zarobkowe upadłego, konieczność utrzymania upadłego i osób
pozostających na jego utrzymaniu oraz ich potrzeby mieszkaniowe, wysokość
niezaspokojonych wierzytelności oraz stopień zaspokojenia wierzytelności
w postępowaniu upadłościowym.
5. Ustalenie planu spłaty wierzycieli nie narusza praw wierzyciela wobec
poręczyciela upadłego oraz współdłużnika upadłego ani praw wynikających
z hipoteki, zastawu, zastawu rejestrowego, zastawu skarbowego oraz hipoteki
morskiej, jeśli były one ustanowione na mieniu osoby trzeciej. Ustalenie planu
spłaty wierzycieli i umorzenie zobowiązań upadłego jest skuteczne również
w stosunkach pomiędzy upadłym, a poręczycielem, gwarantem i współdłużnikiem
upadłego.
6. W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli niedopuszczalne jest
wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności powstałych
przed ustaleniem planu spłaty wierzycieli, z wyjątkiem wierzytelności
wynikających z zobowiązań, o których mowa w art. 49121 ust. 2.
7. Do planu spłaty wierzycieli oraz wykonania określonego w planie spłaty
wierzycieli podziału funduszy masy upadłości stosuje się odpowiednio przepisy
art. 313 ust. 2, art. 335, art. 336, art. 340348 i art. 352356 oraz art. 358360.

Art. 49116. 1. Sąd umarza zobowiązania upadłego bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli, jeśli osobista sytuacja upadłego w oczywisty sposób wskazuje, że jest on trwale niezdolny do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty wierzycieli.
1a. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniu
zgromadzono fundusze masy upadłości, sąd wydaje postanowienie o ustaleniu
planu spłaty wierzycieli, w którym wymienia wierzycieli uczestniczących w planie
spłaty, oraz dokonuje podziału funduszy masy upadłości między wierzycieli
uczestniczących w planie spłaty i umarza zobowiązania upadłego niewykonane
w wyniku wykonania planu spłaty wierzycieli.
2. Umarzając zobowiązania upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli
sąd obciąża Skarb Państwa tymczasowo pokrytymi kosztami postępowania.
2a. Jeżeli niezdolność do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu
spłaty wierzycieli wynikająca z osobistej sytuacji upadłego nie ma charakteru
trwałego, sąd umarza zobowiązania upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli
pod warunkiem, że w terminie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się
postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia
planu spłaty wierzycieli upadły ani żaden z wierzycieli nie złoży wniosku
o ustalenie planu spłaty wierzycieli, na skutek którego sąd, uznając, że ustała
niezdolność upadłego do dokonywania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty
wierzycieli, uchyli postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego
bez ustalenia planu spłaty wierzycieli i ustali plan spłaty wierzycieli. Przepis
art. 49121 ust. 2 stosuje się. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.
2b. Na wniosek upadłego lub wierzyciela, o którym mowa w ust. 2a, sąd może
uchylić postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez
ustalenia planu spłaty wierzycieli i ustalić plan spłaty wierzycieli również po
upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia o warunkowym
umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli.
2c. W okresie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia
o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty
wierzycieli upadły nie może dokonywać czynności prawnych, dotyczących jego
majątku, które mogłyby pogorszyć jego sytuację majątkową.
2d. W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd, na wniosek upadłego,
może wyrazić zgodę na dokonanie czynności prawnej, o której mowa w ust. 2c,
albo zatwierdzić jej dokonanie.
2e. W okresie, o którym mowa w ust. 2c, upadły jest obowiązany składać
sądowi corocznie, do końca kwietnia, sprawozdanie ze swojej sytuacji majątkowej
i zawodowej za poprzedni rok kalendarzowy, w którym wykazuje osiągnięte
przychody oraz nabyte składniki majątkowe o wartości przekraczającej przeciętne
miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku
za ostatni kwartał okresu sprawozdawczego, ogłoszone przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego, jak również swoje możliwości zarobkowe, wydatki
potrzebne na swoje utrzymanie i osób pozostających na jego utrzymaniu, w tym
potrzeby mieszkaniowe. Do sprawozdania upadły dołącza kopię złożonego
rocznego zeznania podatkowego.
2f. W okresie, o którym mowa w ust. 2c, przepis art. 49115 ust. 6 stosuje się
odpowiednio.
2g. Sąd uchyla postanowienie o warunkowym umorzeniu zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli, gdy w okresie, o którym mowa
w ust. 2c, upadły:
1) nie złożył w terminie sprawozdania, o którym mowa w ust. 2e,
2) w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 2e, podał nieprawdziwe informacje,
w szczególności zataił osiągnięte przychody lub nabyte składniki majątkowe,
3) dokonał czynności prawnej, o której mowa w ust. 2c, bez uzyskania zgody
sądu albo czynność ta nie została przez sąd zatwierdzona,
4) ukrywał majątek lub czynność prawna upadłego została prawomocnie uznana
za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli
– chyba że uchybienie obowiązkom jest nieznaczne lub zaniechanie uchylenia
postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań upadłego bez ustalenia
planu spłaty wierzycieli jest uzasadnione względami słuszności lub względami
humanitarnymi.
2h. W razie uchylenia postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli zobowiązania upadłego nie
podlegają umorzeniu.
2i. Jeżeli upadły ani żaden z wierzycieli nie złoży wniosku, o którym mowa
w ust. 2a, zobowiązania upadłego ulegają umorzeniu z upływem pięciu lat od dnia
uprawomocnienia się postanowienia o warunkowym umorzeniu zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli. Na wniosek upadłego lub wierzyciela sąd wydaje postanowienie stwierdzające umorzenie zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli. W postanowieniu sąd wskazuje
datę umorzenia zobowiązań upadłego.
3. Przepisy art. 49121 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 49117. 1. Od postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie
ustalenia planu spłaty wierzycieli albo w przedmiocie umorzenia zobowiązań
upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli lub w przedmiocie warunkowego
umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli przysługuje
skarga kasacyjna.
2. W przypadku wniesienia skargi kasacyjnej, na wniosek skarżącego sąd
może wstrzymać wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 49121 ust. 1.
3. Jeżeli w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej postanowienie o ustaleniu
planu spłaty wierzycieli zostanie uchylone, sąd uchyla postanowienie, o którym
mowa w art. 49121 ust. 1.

Art. 49118. 1. W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli upadły nie
może dokonywać czynności prawnych, dotyczących jego majątku, które mogłyby
pogorszyć jego zdolność do wykonania planu spłaty wierzycieli.
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd, na wniosek upadłego,
może wyrazić zgodę na dokonanie albo zatwierdzić dokonanie czynności prawnej,
o której mowa w ust. 1.
3. Upadły jest obowiązany składać sądowi corocznie, do końca kwietnia,
sprawozdanie z wykonania planu spłaty wierzycieli za poprzedni rok
kalendarzowy, w którym wykazuje osiągnięte przychody, spłacone kwoty oraz
nabyte składniki majątkowe o wartości przekraczającej przeciętne miesięczne
wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ostatni
kwartał okresu sprawozdawczego, ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego. Do sprawozdania upadły dołącza kopię złożonego rocznego
zeznania podatkowego.

Art. 49119. 1. Jeżeli upadły nie może wywiązać się z obowiązków
określonych w planie spłaty wierzycieli, sąd na jego wniosek, po wysłuchaniu wierzycieli, może zmienić plan spłaty wierzycieli. Sąd może przedłużyć termin spłaty wierzytelności na dalszy okres nieprzekraczający osiemnastu miesięcy. Na
postanowienie sądu przysługuje zażalenie, a od postanowienia sądu drugiej
instancji skarga kasacyjna.
2. Jeżeli brak możliwości wywiązania się z obowiązków określonych
w planie spłaty wierzycieli ma charakter trwały i wynika z okoliczności
niezależnych od upadłego, sąd na wniosek upadłego, po wysłuchaniu wierzycieli,
może uchylić plan spłaty wierzycieli i umorzyć niewykonane zobowiązania
upadłego, o których mowa w art. 49115 ust. 13. Na postanowienie sądu
przysługuje zażalenie, a od postanowienia sądu drugiej instancji skarga kasacyjna.
3. W razie istotnej poprawy sytuacji majątkowej upadłego w okresie
wykonywania planu spłaty wierzycieli, wynikającej z innych przyczyn niż
zwiększenie się wynagrodzenia za pracę lub dochodów uzyskiwanych z osobiście
wykonywanej przez upadłego działalności zarobkowej, każdy z wierzycieli oraz
upadły może wystąpić z wnioskiem o zmianę planu spłaty wierzycieli. O zmianie
planu spłaty wierzycieli sąd orzeka po wysłuchaniu upadłego i wierzycieli objętych
planem spłaty wierzycieli. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do wierzycieli, których
wierzytelności powstałe przed ustaleniem planu spłaty wierzycieli zostały po jego
ustaleniu stwierdzone prawomocnym orzeczeniem, ugodą zawartą przed sądem lub
ostateczną decyzją.

Art. 49120. 1. W razie niewykonywania przez upadłego obowiązków
określonych w planie spłaty wierzycieli sąd z urzędu albo na wniosek wierzyciela,
po wysłuchaniu upadłego i wierzycieli objętych planem spłaty wierzycieli, uchyla
plan spłaty wierzycieli, chyba że uchybienie obowiązkom jest nieznaczne lub
dalsze wykonywanie planu spłaty wierzycieli jest uzasadnione względami
słuszności lub względami humanitarnymi. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy upadły:
1) nie złożył w terminie sprawozdania z wykonania planu spłaty wierzycieli
zgodnie z art. 49118 ust. 3;
2) w sprawozdaniu z wykonania planu spłaty wierzycieli zataił osiągnięte
przychody lub nabyte składniki majątkowe, o których mowa
w art. 49118 ust. 3;
3) dokonał czynności prawnej, o której mowa w art. 49118 ust. 1, bez uzyskania
zgody sądu albo czynność ta nie została przez sąd zatwierdzona;
4) ukrywał majątek lub czynność prawna upadłego została prawomocnie uznana
za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli.
3. W razie uchylenia planu spłaty wierzycieli zobowiązania upadłego nie
podlegają umorzeniu.

Art. 49120a. W sprawach, o których mowa w art. 49119 i art. 49120, sąd orzeka
na rozprawie. O terminie rozprawy zawiadamia się wierzycieli przez
obwieszczenie.

Art. 49121. 1. Po wykonaniu przez upadłego obowiązków określonych
w planie spłaty wierzycieli sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu wykonania
planu spłaty wierzycieli i umorzeniu zobowiązań upadłego powstałych przed
dniem ogłoszenia upadłości i niewykonanych w wyniku wykonania planu spłaty
wierzycieli. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
2. Nie podlegają umorzeniu zobowiązania o charakterze alimentacyjnym,
zobowiązania wynikające z rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby,
niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, zobowiązania do zapłaty orzeczonych
przez sąd kar grzywny, a także do wykonania obowiązku naprawienia szkody oraz
zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, zobowiązania do zapłaty nawiązki lub
świadczenia pieniężnego orzeczonych przez sąd jako środek karny lub środek
związany z poddaniem sprawcy próbie, jak również zobowiązania do naprawienia
szkody wynikającej z przestępstwa lub wykroczenia stwierdzonego prawomocnym
orzeczeniem oraz zobowiązania, których upadły umyślnie nie ujawnił, jeżeli
wierzyciel nie brał udziału w postępowaniu.
3. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w ust. 1, niedopuszczalne jest
wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności powstałej
przed dniem ustalenia planu spłaty wierzycieli z wyjątkiem wierzytelności
wynikających z zobowiązań, o których mowa w ust. 2.

Art. 49122. 1. Jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że w drodze układu
zostaną osiągnięte cele postępowania, sędzia-komisarz, na wniosek upadłego,
postanowieniem zwołuje zgromadzenie wierzycieli w celu zawarcia układu. Na
postanowienie o odmowie zwołania zgromadzenia wierzycieli przysługuje
zażalenie.
2. Zwołując zgromadzenie wierzycieli sędzia-komisarz może wstrzymać
likwidację majątku upadłego, w szczególności lokalu mieszkalnego albo domu
jednorodzinnego, w którym zamieszkuje upadły. Na postanowienie w przedmiocie
wstrzymania likwidacji przysługuje zażalenie.
3. Wniosek o zwołanie zgromadzenia wierzycieli złożony po zakończeniu
likwidacji masy upadłości pozostawia się bez rozpoznania.
4. Układ może zostać przyjęty wyłącznie za zgodą upadłego.
5. W przypadku postępowania wszczętego na wniosek wierzyciela wniosek,
o którym mowa w ust. 1, może złożyć również każdy z wierzycieli. Przepisu
ust. 4 nie stosuje się.

Art. 49123. Do zawarcia układu w postępowaniu prowadzonym na podstawie
przepisów niniejszego tytułu, do jego skutków, zmiany oraz uchylenia przepisy
o układzie w postępowaniu upadłościowym prowadzonym wobec przedsiębiorców
stosuje się odpowiednio, z wyjątkiem przepisów art. 192 ust. 1 i 2.

Art. 49124. 1. Po ogłoszeniu upadłości syndyk zakłada i prowadzi akta, w tym
akta do zgłoszeń wierzytelności.
2. Akta, o których mowa w ust. 1, mogą być także prowadzone
i przechowywane w postaci elektronicznej.
3. Syndyk zapewnia uczestnikom postępowania dostęp do akt, o których
mowa w ust. 1, w swoim biurze oraz, jeśli akta te są prowadzone w postaci
elektronicznej, także z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej.
4. Po prawomocnym zakończeniu postępowania akta, o których mowa
w ust. 1, są przekazywane do sądu upadłościowego, który wydał postanowienie
kończące postępowanie, i dołączane do akt sądowych.
5. W przypadku odwołania lub zmiany syndyka oraz wygaśnięcia funkcji
syndyka, akta, o których mowa w ust. 1, są przejmowane przez nowo
wyznaczonego syndyka.
6. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb
prowadzenia oraz udostępniania uczestnikom postępowania oraz służbie nadzoru
Ministra Sprawiedliwości akt, o których mowa w ust. 1, mając na względzie
zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony danych w nich zawartych.

Art. 49125. 1. Dłużnik będący osobą fizyczną nieprowadzącą działalności
gospodarczej, który stał się niewypłacalny, może wystąpić do sądu upadłościowego
o otwarcie postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli.
2. Sąd może skierować dłużnika, który złożył wniosek o ogłoszenie upadłości,
do postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli, chyba że dłużnik
we wniosku o ogłoszenie upadłości złożył oświadczenie, że nie wyraża zgody na
udział w postępowaniu o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli.
3. Sąd uwzględnia wniosek dłużnika o otwarcie postępowania o zawarcie
układu na zgromadzeniu wierzycieli albo może skierować go do tego postępowania,
jeżeli możliwości zarobkowe dłużnika oraz jego sytuacja zawodowa wskazują na
zdolność do pokrycia kosztów postępowania o zawarcie układu oraz możliwość
zawarcia i wykonania układu z wierzycielami.
4. Wniosek o otwarcie postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu
wierzycieli składa się na formularzu.
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien odpowiadać warunkom
formalnym, o których mowa w art. 4912 ust. 4, oraz zawierać wstępne propozycje
układowe.
6. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór
formularza wniosku dłużnika o otwarcie postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli, mając na uwadze zakres informacji, których umieszczenie we wniosku jest niezbędne.

Art. 49126. 1. Dłużnik wraz z wnioskiem o otwarcie postępowania o zawarcie
układu na zgromadzeniu wierzycieli uiszcza zaliczkę na wydatki postępowania
w wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze
przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego,
ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, pod rygorem zwrotu
wniosku.
2. W przypadku, o którym mowa w art. 49125 ust. 2, dłużnik uiszcza zaliczkę
na wydatki, o której mowa w ust. 1, nadzorcy sądowemu w terminie trzydziestu dni
od dnia otwarcia postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli pod
rygorem umorzenia postępowania i rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości.

Art. 49127. 1. Uwzględniając wniosek o otwarcie postępowania o zawarcie
układu na zgromadzeniu wierzycieli lub kierując dłużnika do tego postępowania,
sąd wydaje postanowienie o otwarciu postępowania o zawarcie układu na
zgromadzeniu wierzycieli, w którym:
1) wymienia imię i nazwisko, miejsce zamieszkania, adres oraz numer PESEL
dłużnika, a jeżeli dłużnik nie posiada numeru PESEL – inne dane
umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;
2) wyznacza nadzorcę sądowego.
2. Przez inne dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, rozumie się dane, o których mowa w art. 4912 ust. 5c.

Art. 49128. 1. Postanowienie o otwarciu postępowania o zawarcie układu na
zgromadzeniu wierzycieli obwieszcza się.
2. Postanowienie w przedmiocie otwarcia postępowania o zawarcie układu na
zgromadzeniu wierzycieli doręcza się dłużnikowi, a postanowienie o otwarciu
postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli doręcza się także
nadzorcy sądowemu.
3. O otwarciu postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli
zawiadamia się właściwą izbę administracji skarbowej oraz właściwy oddział
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Kasy Rolniczego Ubezpieczenia
Społecznego.

Art. 49129.Jednocześnie z otwarciem postępowania o zawarcie układu na
zgromadzeniu wierzycieli sąd przyznaje nadzorcy sądowemu zaliczkę na pokrycie
kosztów postępowania o zawarcie układu oraz zarządza jej niezwłoczną wypłatę
z zaliczki uiszczonej przez dłużnika.

Art. 49130. Nadzorca sądowy w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia
postanowienia o otwarciu postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu
wierzycieli:
1) sporządza w porozumieniu z dłużnikiem propozycje układowe;
2) sporządza spis wierzytelności;
3) sporządza spis wierzytelności spornych;
4) zwołuje zgromadzenie wierzycieli w celu głosowania nad układem.

Art. 49131. 1. Termin zgromadzenia wierzycieli ustala nadzorca sądowy
w porozumieniu z dłużnikiem.
2. Zgromadzenie wierzycieli nie może odbyć się później niż trzy miesiące od
dnia otwarcia postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli,
a w przypadku, o którym mowa w art. 49125 ust. 2 – cztery miesiące od dnia
otwarcia tego postępowania pod rygorem jego umorzenia.
3. Nadzorca sądowy zawiadamia wierzycieli o terminie i miejscu
zgromadzenia za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy
z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przesyłką poleconą, odpowiednio za
potwierdzeniem odbioru albo za zwrotnym pokwitowaniem odbioru co najmniej
dwa tygodnie przed dniem zgromadzenia. Wraz z zawiadomieniem należy
doręczyć wierzycielowi propozycje układowe.

Art. 49132. 1. Zgromadzeniu wierzycieli przewodniczy nadzorca sądowy.
2. Z przebiegu zgromadzenia wierzycieli sporządza się protokół, który
powinien zawierać treść układu oraz wymieniać wierzycieli głosujących za
układem i przeciwko układowi.
3. Nadzorca sądowy przedstawia sądowi wniosek o zatwierdzenie układu albo
o umorzenie postępowania w terminie dwudziestu jeden dni od dnia zgromadzenia
wierzycieli.

Art. 49133. 1. Układ jest zawierany na okres nieprzekraczający pięciu lat.
2. W przypadku, gdy układ obejmuje wierzytelności, o których mowa
w art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, układ,
w części dotyczącej tych wierzytelności, może być zawarty na okres przekraczający
pięć lat.

Art. 49134. Dłużnik wykonuje układ za pośrednictwem nadzorcy wykonania
układu.

Art. 49135. 1. Wynagrodzenie nadzorcy sądowego wynosi równowartość 15%
kwoty przeznaczonej dla wierzycieli zgodnie z postanowieniami układu i składa się
z opłaty wstępnej, wynoszącej połowę przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku
poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, oraz
kwot wypłacanych nadzorcy sądowemu wraz z wypłatą wynikających z układu
świadczeń dla wierzycieli, w wysokości nieprzekraczającej równowartości 15%
każdorazowej wypłaty świadczenia dla wierzycieli.
2. W przypadku gdy kwota przeznaczona dla wierzycieli zgodnie
z postanowieniami układu przekracza 100 000 zł, wynagrodzenie od kwoty
przewyższającej 100 000 zł wynosi równowartość 3% kwoty przeznaczonej dla
wierzycieli.
3. W przypadku gdy kwota przeznaczona dla wierzycieli zgodnie
z postanowieniami układu przekracza 500 000 zł, wynagrodzenie od kwoty
przewyższającej 500 000 zł wynosi równowartość 1% kwoty przeznaczonej dla
wierzycieli.
4. Opłatę wstępną nadzorca sądowy pobiera po doręczeniu postanowienia
o otwarciu postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli,
a pozostałą część wynagrodzenia – równocześnie z dokonaniem wypłat dla
wierzycieli w wykonaniu układu zatwierdzonego przez sąd.
5. Wynagrodzenie nadzorcy sądowego nie może być niższe od opłaty
wstępnej, o której mowa w ust. 1.

Art. 49136. 1. Sąd umarza postępowanie o zawarcie układu na zgromadzeniu
wierzycieli, jeżeli:
1) dłużnik nie realizuje ciążących na nim obowiązków;
2) aktualne możliwości zarobkowe dłużnika oraz jego sytuacja zawodowa nie
uprawdopodobniają zdolności do pokrycia kosztów postępowania o zawarcie
układu na zgromadzeniu wierzycieli oraz możliwości zawarcia i wykonania
układu z wierzycielami;
3) w terminie sześciu miesięcy od dnia wydania postanowienia o otwarciu
postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli nadzorca
sądowy nie przedstawi wniosku o zatwierdzenie układu.
2. W przypadku, o którym mowa w art. 49125 ust. 2, po prawomocnym
umorzeniu postępowania sąd rozpoznaje wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości.

Art. 49137. 1. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 49127 ust. 1,
nadzorca sądowy zakłada i prowadzi akta.
2. Akta, o których mowa w ust. 1, mogą być także prowadzone
i przechowywane w postaci elektronicznej.
3. Nadzorca sądowy zapewnia uczestnikom postępowania dostęp do akt,
o których mowa w ust. 1, w swoim biurze oraz, jeśli akta te są prowadzone
w postaci elektronicznej, także z wykorzystaniem środków komunikacji
elektronicznej.
4. Po prawomocnym zakończeniu postępowania akta, o których mowa
w ust. 1, są przekazywane do sądu upadłościowego, który wydał postanowienie
kończące postępowanie, i dołączane do akt sądowych.
5. W przypadku odwołania lub zmiany nadzorcy sądowego oraz wygaśnięcia
funkcji nadzorcy sądowego, akta, o których mowa w ust. 1, są przejmowane przez
nowo wyznaczonego nadzorcę sądowego.
6. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb
prowadzenia oraz udostępniania uczestnikom postępowania oraz służbie nadzoru
Ministra Sprawiedliwości akt, o których mowa w ust. 1, mając na względzie
zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony danych w nich zawartych.

Art. 49138. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym tytule do
postępowania o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli, w tym do zawarcia
układu, jego skutków, zmiany oraz uchylenia stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne dotyczące
przyspieszonego postępowania układowego.