1. Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, której
wysokość zależy od warunku rozwiązującego, wydaje się wierzycielowi bez
zabezpieczenia, chyba że obowiązek zabezpieczenia ciąży na wierzycielu z mocy
istniejącego między nim a upadłym stosunku prawnego.
2. Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, której zapłata zależy od
warunku zawieszającego, w tym wierzytelności, o których mowa w art. 248 ust. 2,
wydaje się wierzycielowi, jeżeli udowodni, że warunek się ziścił; w przeciwnym
razie sumę tę składa się do depozytu sądowego.
3. Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności niewymagalnej składa
się do depozytu sądowego.