Uchwalenie: Ustawa z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne
Wejscie w życie: 1 stycznia 2016
Ostatnia Zmiana: 11 sierpnia 2020
Prawo restrukturyzacyjne
Art. 3. 1. Celem postępowania restrukturyzacyjnego jest uniknięcie ogłoszenia
upadłości dłużnika przez umożliwienie mu restrukturyzacji w drodze zawarcia układu
z wierzycielami, a w przypadku postępowania sanacyjnego – również przez
przeprowadzenie działań sanacyjnych, przy zabezpieczeniu słusznych praw
wierzycieli.
2. Postępowanie o zatwierdzenie układu:
1) umożliwia zawarcie układu w wyniku samodzielnego zbierania głosów
wierzycieli przez dłużnika bez udziału sądu;
2) może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do
głosowania nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności
uprawniających do głosowania nad układem.
3. Przyspieszone postępowanie układowe:
1) umożliwia dłużnikowi zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu
wierzytelności w uproszczonym trybie;
2) może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do
głosowania nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności
uprawniających do głosowania nad układem.
4. Postępowanie układowe:
1) umożliwia dłużnikowi zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu
wierzytelności;
2) może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do
głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających
do głosowania nad układem.
5. Postępowanie sanacyjne umożliwia dłużnikowi przeprowadzenie działań
sanacyjnych oraz zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu
wierzytelności.
6. Działaniami sanacyjnymi są czynności prawne i faktyczne, które zmierzają do
poprawy sytuacji ekonomicznej dłużnika i mają na celu przywrócenie dłużnikowi
zdolności do wykonywania zobowiązań, przy jednoczesnej ochronie przed egzekucją.
Art. 4. 1. Przepisy ustawy stosuje się do:
1) przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. − Kodeks
cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), zwanej dalej „Kodeksem
cywilnym”;
2) spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek akcyjnych nieprowadzących
działalności gospodarczej;
3) wspólników osobowych spółek handlowych ponoszących odpowiedzialność za
zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;
4) wspólników spółki partnerskiej.
2. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego;
2) banków krajowych;
3) Banku Gospodarstwa Krajowego;
4) oddziałów banków zagranicznych;
5) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;
6) firm inwestycyjnych, o których mowa w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 10 czerwca
2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 795, z późn. zm.);
7) zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;
8) funduszy inwestycyjnych;
9) instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz.
UE L 176 z 27.06.2013, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”,
z siedzibą w państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli są jednostką
zależną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nr 575/2013 wobec
instytucji kredytowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia
nr 575/2013, podmiotu, o którym mowa w pkt 39, lub firmy inwestycyjnej i są
objęte nadzorem skonsolidowanym sprawowanym zgodnie z art. 617
rozporządzenia nr 575/2013;
10) finansowych spółek holdingowych w rozumieniu w art. 4 ust. 1
pkt 20 rozporządzenia nr 575/2013 z siedzibą w państwie członkowskim Unii
Europejskiej;
11) finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej w rozumieniu art. 4
ust. 1 pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013 z siedzibą w państwie członkowskim
Unii Europejskiej;
12) holdingów mieszanych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia
nr 575/2013 z siedzibą w państwie członkowskim Unii Europejskiej;
13) dominujących finansowych spółek holdingowych z państwa członkowskiego
Unii Europejskiej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia nr 575/2013;
14) unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych w rozumieniu art. 4
ust. 1 pkt 31 rozporządzenia nr 575/2013;
15) dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, o której mowa w art. 4 ust. 1
pkt 32 rozporządzenia nr 575/2013;
16) unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia nr 575/2013.
Art. 5. 1. Tworzy się Centralny Rejestr Restrukturyzacji i Upadłości, zwany
dalej „Rejestrem”.
2. Rejestr:
1) służy zamieszczaniu i obwieszczaniu postanowień, zarządzeń, dokumentów
i informacji dotyczących postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego;
2) służy udostępnianiu danych zawartych w postanowieniach, zarządzeniach,
dokumentach i informacjach, dotyczących postępowania restrukturyzacyjnego
i upadłościowego, obwieszczonych w Rejestrze w odniesieniu do danego
podmiotu;
3) umożliwia składanie pism i dokumentów oraz dokonywanie doręczeń;
4) wspomaga organizację pracy i prowadzenie postępowania restrukturyzacyjnego
i upadłościowego;
5) służy udostępnianiu wzorów pism procesowych i dokumentów określonych
w ustawie.
3. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym administrowanym
i udostępnianym przez Ministra Sprawiedliwości.
4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, organizację
Rejestru, sposób zamieszczania i obwieszczania postanowień, zarządzeń, dokumentów
i informacji dotyczących postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego,
sposób udostępniania danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2, i szczegółową treść tych
danych, sposób składania pism i dokumentów oraz dokonywania doręczeń, w tym
wymogi techniczne niezbędne do składania dokumentów za pośrednictwem Rejestru,
sposób i zakres wspomagania organizacji pracy i prowadzenia postępowania
restrukturyzacyjnego i upadłościowego oraz sposób udostępniania wzorów pism
procesowych i dokumentów określonych w ustawie, mając na uwadze konieczność
zapewnienia dostępu do Rejestru organom i uczestnikom postępowania
restrukturyzacyjnego i upadłościowego oraz osobom zainteresowanym,
z rozróżnieniem zakresu informacji ujawnianych publicznie oraz dostępnych jedynie
dla uczestników i organów postępowania, konieczność zapewnienia kompletności
danych zawartych w Rejestrze oraz ich niezwłocznej aktualizacji wskutek
obwieszczania i zamieszczania postanowień, zarządzeń, dokumentów i informacji
dotyczących postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego, potrzebę
zapewnienia czytelności oraz przejrzystości danych prezentowanych w Rejestrze,
łatwość jego użytkowania oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa
przetwarzanych danych.
Art. 10. 1. Plan restrukturyzacyjny zawiera co najmniej:
1) opis przedsiębiorstwa dłużnika wraz z informacją o aktualnym oraz przyszłym
stanie podaży i popytu w sektorze rynku, na którym przedsiębiorstwo działa;
2) analizę przyczyn trudnej sytuacji ekonomicznej dłużnika;
3) prezentację proponowanej przyszłej strategii prowadzenia przedsiębiorstwa
dłużnika oraz informację na temat poziomu i rodzaju ryzyka;
4) pełny opis i przegląd planowanych środków restrukturyzacyjnych i związanych
z nimi kosztów;
5) harmonogram wdrożenia środków restrukturyzacyjnych oraz ostateczny termin
wdrożenia planu restrukturyzacyjnego;
6) informację o zdolnościach produkcyjnych przedsiębiorstwa dłużnika,
w szczególności o ich wykorzystaniu i redukcji;
7) opis metod i źródeł finansowania, w tym wykorzystania dostępnego kapitału,
sprzedaży aktywów w celu finansowania restrukturyzacji, finansowych
zobowiązań udziałowców i osób trzecich, w szczególności banków lub innych
kredytodawców, wielkości udzielonej i wnioskowanej pomocy publicznej oraz
pomocy de minimis lub pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie
i wykazania zapotrzebowania na nią;
8) projektowane zyski i straty na kolejne pięć lat oparte na co najmniej dwóch
prognozach;
9) imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za wykonanie układu;
10) imiona i nazwiska autorów planu restrukturyzacyjnego;
11) datę sporządzenia planu restrukturyzacyjnego.
2. Plan restrukturyzacyjny może być ograniczony, jeżeli z uwagi na wielkość lub
charakter przedsiębiorstwa dłużnika ustalenie wszystkich informacji wymienionych
w ust. 1 nie jest możliwe albo nie jest niezbędne do dokonania oceny możliwości
wykonania układu. Ograniczenie planu restrukturyzacyjnego wymaga uzasadnienia.
3. Plan restrukturyzacyjny składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza
w Rejestrze.
4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą sędziego-komisarza,
nadzorca sądowy albo zarządca może zlecić sporządzenie planu restrukturyzacyjnego
osobom trzecim.
Art. 12. 1. Sąd restrukturyzacyjny niezwłocznie po powzięciu wiadomości
o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości zawiadamia sąd upadłościowy o złożeniu
wniosku restrukturyzacyjnego.
2. Sąd upadłościowy wstrzymuje rozpoznanie wniosku o ogłoszenie upadłości
do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie wniosku restrukturyzacyjnego. Wstrzymanie rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości nie wyłącza możliwości zabezpieczenia majątku.
3. W przypadku gdy wstrzymaniu rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości
sprzeciwia się interes ogółu wierzycieli, sąd upadłościowy wydaje postanowienie
o przejęciu wniosku restrukturyzacyjnego do wspólnego rozpoznania z wnioskiem
o ogłoszenie upadłości i rozstrzygnięcia jednym postanowieniem. Sąd upadłościowy
rozpoznaje wnioski w składzie właściwym do rozpoznania wniosku o ogłoszenie
upadłości.
4. Jeżeli przejęcie wniosku restrukturyzacyjnego do wspólnego rozpoznania
z wnioskiem o ogłoszenie upadłości prowadziłoby do znacznego opóźnienia wydania
orzeczenia w przedmiocie ogłoszenia upadłości, ze szkodą dla wierzycieli, a podstawy
restrukturyzacji przedstawione przez dłużnika we wniosku restrukturyzacyjnym są
znane sądowi upadłościowemu, sąd upadłościowy nie wydaje postanowienia
o przejęciu wniosku restrukturyzacyjnego do wspólnego rozpoznania z wnioskiem
o ogłoszenie upadłości i rozpoznaje wniosek o ogłoszenie upadłości, o czym
zawiadamia sąd restrukturyzacyjny.
Art. 24. 1. Nadzorcą albo zarządcą może być osoba fizyczna, która posiada
pełną zdolność do czynności prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego
wydawaną na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 15 czerwca 2007 r.
o licencji doradcy restrukturyzacyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 242), zwanej dalej
„ustawą o licencji doradcy restrukturyzacyjnego”, albo spółka handlowa, której wspólnicy ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem albo członkowie zarządu reprezentujący spółkę posiadają
taką licencję.
2. Nadzorcą albo zarządcą nie może być osoba fizyczna albo spółka handlowa,
która jest:
1) wierzycielem lub dłużnikiem dłużnika;
2) małżonkiem, wstępnym, zstępnym, jednym z rodzeństwa, powinowatym
dłużnika lub jego wierzyciela w tej samej linii czy stopniu;
3) osobą pozostającą z dłużnikiem w stosunku przysposobienia lub małżonkiem tej
osoby albo osobą pozostającą z dłużnikiem w faktycznym związku, prowadzącą
z nim wspólnie gospodarstwo domowe;
4) lub była zatrudniona przez dłużnika na podstawie stosunku pracy albo
wykonywała pracę lub świadczyła usługi na rzecz dłużnika na podstawie innego
stosunku prawnego, z wyjątkiem wykonywania na rzecz dłużnika czynności
doradztwa restrukturyzacyjnego, o których mowa w ustawie o licencji doradcy
restrukturyzacyjnego;
5) lub była członkiem organu, prokurentem lub pełnomocnikiem dłużnika albo jest
lub w okresie dwóch lat przed dniem złożenia wniosku restrukturyzacyjnego była
wspólnikiem albo akcjonariuszem dłużnika posiadającym udziały albo akcje
w wysokości wyższej niż 5% kapitału zakładowego dłużnika lub wierzyciela;
6) lub była spółką powiązaną z dłużnikiem lub jest lub była członkiem organu,
prokurentem lub pełnomocnikiem takiej spółki albo jest lub w okresie dwóch lat
przed dniem złożenia wniosku restrukturyzacyjnego była wspólnikiem albo
akcjonariuszem posiadającym udziały albo akcje w wysokości wyższej niż 5%
kapitału zakładowego spółki powiązanej z dłużnikiem.
3. Powołanie osoby, która była nadzorcą, jako zarządcy w postępowaniu
dotyczącym tego samego dłużnika jest niedopuszczalne.
4. Przeszkody, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, trwają mimo ustania
małżeństwa lub przysposobienia.
5. Nadzorca i zarządca niezwłocznie, nie później niż wraz z podjęciem pierwszej
czynności przed sądem lub sędzią-komisarzem, składają do akt postępowania
oświadczenie, że nie zachodzą przeszkody, o których mowa w ust. 2 i 3.
6. Jeżeli ustawa wymaga, aby osoba wyznaczona do pełnienia funkcji nadzorcy
albo zarządcy posiadała także tytuł kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego,
funkcję nadzorcy albo zarządcy może również pełnić spółka handlowa, której
wspólnicy ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem albo członkowi
zarządu reprezentujący spółkę posiadają także tytuł kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego.
Art. 30. 1. Sędzia-komisarz upomina nadzorcę sądowego albo zarządcę, który
nie wykonuje albo nienależycie wykonuje swoje obowiązki.
2. W przypadku istotnego uchybienia albo braku poprawy w wykonywaniu
obowiązków mimo upomnienia, sędzia-komisarz nakłada na nadzorcę sądowego albo
zarządcę grzywnę w wysokości od 1000 zł do 30 000 zł, biorąc pod uwagę stopień
oraz wagę uchybienia.
3. W przypadku rażącego uchybienia albo braku poprawy w wykonywaniu
obowiązków mimo nałożonej grzywny lub w przypadku niewykonania obowiązków,
o których mowa w art. 24 ust. 5 i art. 25 ust. 2, mimo wezwania do ich spełnienia
w terminie tygodnia, sąd odwołuje nadzorcę sądowego albo zarządcę. Odpis
prawomocnego postanowienia doręcza się Ministrowi Sprawiedliwości.
3a. Wniosek o odwołanie nadzorcy sądowego albo zarządcy z przyczyn, o
których mowa w ust. 3, może złożyć prokurator.
4. Sąd wysłuchuje nadzorcę sądowego albo zarządcę przed ich odwołaniem.
W przypadku uprawdopodobnienia podstaw do odwołania nadzorcy sądowego albo
zarządcy sąd może do czasu wydania postanowienia w przedmiocie odwołania
zawiesić nadzorcę sądowego albo zarządcę w wykonywaniu jego czynności,
powołując tymczasowego nadzorcę sądowego albo tymczasowego zarządcę, do
których przepisy o nadzorcy sądowym albo zarządcy stosuje się odpowiednio.
5. Na postanowienie sądu w przedmiocie odwołania nadzorcy sądowego albo
zarządcy oraz postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie upomnienia lub
nałożenia grzywny na nadzorcę sądowego albo zarządcę, przysługuje zażalenie.
Zażalenie przysługuje również nadzorcy sądowemu albo zarządcy.
6. Sąd powołuje nadzorcę sądowego albo zarządcę po uprawomocnieniu się
postanowienia o odwołaniu, o którym mowa w ust. 3. Do czasu powołania nadzorcy
sądowego albo zarządcy sąd powołuje tymczasowego nadzorcę sądowego albo
tymczasowego zarządcę, do których przepisy o nadzorcy sądowym albo zarządcy
stosuje się odpowiednio.
Art. 38. 1. Nadzorca sądowy jest powoływany przez sąd w postanowieniu
o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego lub postępowania
układowego.
1a. Sąd powołuje nadzorcę sądowego, biorąc pod uwagę liczbę spraw, w których
osoba posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego pełni funkcję nadzorcy
sądowego lub zarządcy w innych postępowaniach restrukturyzacyjnych lub syndyka
w postępowaniach upadłościowych, a także jej doświadczenie i dodatkowe
kwalifikacje.
1b. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio w przypadku wyznaczania nadzorcy
sądowego będącego spółką handlową.
1c. W przypadku:
1) przedsiębiorcy, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:
a) zatrudniał średniorocznie 250 lub więcej pracowników lub
b) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz
operacji finansowych przekraczający równowartość w złotych 50 milionów
euro, lub
c) osiągnął sumy aktywów bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych
lat, które przekroczyły równowartość w złotych 43 milionów euro,
2) spółki o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, umieszczonej w wykazie
określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 31 ust. 2
ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1302, 1309, 1571 i 1655 oraz z 2020 r. poz. 284),
3) przedsiębiorcy o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym,
umieszczonego w wykazie określonym w przepisach wykonawczych wydanych
na podstawie art. 6 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na
rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (Dz. U. poz.
1320, z 2002 r. poz. 1571 oraz z 2020 r. poz. 374 i 568)
– sąd wyznacza do pełnienia funkcji nadzorcy sądowego osobę posiadającą licencję
doradcy restrukturyzacyjnego z tytułem kwalifikowanego doradcy
restrukturyzacyjnego.
2. Na wniosek dłużnika, do którego dołączono pisemną zgodę wierzyciela lub
wierzycieli mających łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności, z wyłączeniem
wierzycieli, o których mowa w art. 80 ust. 3 oraz art. 116, sąd, w postanowieniu
o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego lub postępowania
układowego, powołuje do pełnienia funkcji nadzorcy sądowego osobę spełniającą
wymogi, o których mowa w art. 24, wskazaną przez dłużnika. Sąd może odmówić
powołania wskazanej osoby, jeżeli zachodzą uzasadnione przyczyny, w szczególności
jeżeli jest oczywiste, że wskazana osoba nie daje rękojmi należytego wykonywania
obowiązków.
Art. 42. 1. Wynagrodzenie nadzorcy sądowego ustala się jako sumę czterech
części składowych, w granicach od dwukrotności do czterdziestoczterokrotności
podstawy wynagrodzenia.
2. Części składowe wynagrodzenia ustala się według następujących zasad:
1) część zależna od liczby wierzycieli będących uczestnikami postępowania:
a) jedna podstawa wynagrodzenia – do 10 wierzycieli,
b) trzy podstawy wynagrodzenia – od 11 do 50 wierzycieli,
c) sześć podstaw wynagrodzenia – od 51 do 100 wierzycieli,
d) osiem podstaw wynagrodzenia – od 101 do 500 wierzycieli,
e) dziesięć podstaw wynagrodzenia – od 501 do 1000 wierzycieli,
f) dwanaście podstaw wynagrodzenia – powyżej 1000 wierzycieli;
2) część zależna od sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym
uczestnikami postępowania:
a) jedna podstawa wynagrodzenia – dla sumy do 100 000,00 zł,
b) trzy podstawy wynagrodzenia – dla sumy od 100 000,01 zł do
500 000,00 zł,
c) sześć podstaw wynagrodzenia – dla sumy od 500 000,01 zł do
1 000 000,00 zł,
d) osiem podstaw wynagrodzenia – dla sumy od 1 000 000,01 zł do
10 000 000,00 zł,
e) dziesięć podstaw wynagrodzenia – dla sumy od 10 000 000,01 zł do
500 000 000,00 zł,
f) dwanaście podstaw wynagrodzenia – dla sumy przekraczającej
500 000 000,00 zł;
3) część ustalana przez sąd stosownie do rodzaju postępowania
restrukturyzacyjnego, zakresu czynności podejmowanych przez nadzorcę
sądowego w toku postępowania i pracy włożonej w osiągnięcie celu
postępowania – w granicach do dziesięciu podstaw wynagrodzenia;
4) część ustalana w przypadku, gdy z przyczyn niezależnych od nadzorcy sądowego
postępowanie układowe trwa dłużej niż dwanaście miesięcy – w granicach do
dziesięciu podstaw wynagrodzenia.
3. Przez podstawę wynagrodzenia należy rozumieć przeciętne miesięczne
wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim
kwartale roku poprzedniego, ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego.
Art. 51. 1. Zarządca jest powoływany przez sąd w postanowieniu o otwarciu
postępowania sanacyjnego.
1a. Sąd powołuje zarządcę, biorąc pod uwagę liczbę spraw, w których osoba
posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego pełni funkcję nadzorcy sądowego
lub zarządcy w innych postępowaniach restrukturyzacyjnych lub syndyka w
postępowaniach upadłościowych, a także jej doświadczenie i dodatkowe kwalifikacje.
1b. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio w przypadku wyznaczania zarządcy
będącego spółką handlową.
1c. W przypadku:
1) przedsiębiorcy, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:
a) zatrudniał średniorocznie 250 lub więcej pracowników lub
b) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz
operacji finansowych przekraczający równowartość w złotych 50 milionów
euro, lub
c) osiągnął sumy aktywów bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych
lat, które przekroczyły równowartość w złotych 43 milionów euro,
2) spółki o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, umieszczonej w wykazie
określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 31 ust. 2
ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym,
3) przedsiębiorcy o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym,
umieszczonego w wykazie określonym w przepisach wykonawczych wydanych
na podstawie art. 6 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na
rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców
– sąd wyznacza do pełnienia funkcji zarządcy osobę posiadającą licencję doradcy
restrukturyzacyjnego z tytułem kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego.
2. Na wniosek dłużnika, do którego dołączono pisemną zgodę wierzyciela lub
wierzycieli mających łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności, z wyłączeniem
wierzycieli, o których mowa w art. 80 ust. 3 oraz art. 116, sąd, w postanowieniu
o otwarciu postępowania sanacyjnego, powołuje do pełnienia funkcji zarządcy osobę
spełniającą wymogi, o których mowa w art. 24, wskazaną przez dłużnika. Sąd może
odmówić powołania wskazanej osoby, jeżeli zachodzą uzasadnione przyczyny,
w szczególności jeżeli jest oczywiste, że wskazana osoba nie daje rękojmi należytego
wykonywania obowiązków.
3. Do zarządcy powołanego w przyspieszonym postępowaniu układowym lub
postępowaniu układowym przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio.
Art. 54. 1. Zarządca wykonuje obowiązki sprawozdawcze ciążące na dłużniku.
Zarządca nie odpowiada za opóźnienia w realizacji tych obowiązków spowodowane
nieprzekazaniem mu dokumentacji lub przekazaniem dokumentacji nierzetelnej lub
niekompletnej.
2. Obowiązek przekazywania informacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 i
ust. 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach
wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz
o spółkach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 623, 1798 i 2217), a także art. 17 ust. 1
i 2 oraz art. 19 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr
596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w
sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i
2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej
„rozporządzeniem nr 596/2014”, ciąży na zarządcy.
3. Dłużnik jest obowiązany do natychmiastowego udostępniania zarządcy
posiadanych informacji i dokumentów pozwalających na wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do
zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, a także art. 17 ust. 1 i
2 oraz art. 19 ust. 3 rozporządzenia nr 596/2014. Jeżeli dla dłużnika został ustanowiony
kurator w postępowaniu restrukturyzacyjnym, obowiązek ten ciąży na kuratorze.
Art. 55. 1. Wynagrodzenie zarządcy ustala się jako sumę pięciu części
składowych, w granicach od trzykrotności do dwustuośmiokrotności podstawy
wynagrodzenia.
2. Części składowe wynagrodzenia ustala się według następujących zasad:
1) część zależna od liczby wierzycieli będących uczestnikami postępowania:
a) jedna podstawa wynagrodzenia − do 10 wierzycieli,
b) trzy podstawy wynagrodzenia – od 11 do 50 wierzycieli,
c) sześć podstaw wynagrodzenia − od 51 do 100 wierzycieli,
d) dziesięć podstaw wynagrodzenia − od 101 do 500 wierzycieli,
e) dwanaście podstaw wynagrodzenia − od 501 do 1000 wierzycieli,
f) dwadzieścia cztery podstawy wynagrodzenia − powyżej 1000 wierzycieli;
2) część zależna od sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym
uczestnikami postępowania:
a) jedna podstawa wynagrodzenia – dla sumy do 100 000,00 zł,
b) trzy podstawy wynagrodzenia − dla sumy od 100 000,01 zł do
500 000,00 zł,
c) sześć podstaw wynagrodzenia − dla sumy od 500 000,01 zł do
1 000 000,00 zł,
d) dziesięć podstaw wynagrodzenia − dla sumy od 1 000 000,01 zł do
10 000 000,00 zł,
e) dwanaście podstaw wynagrodzenia − dla sumy od 10 000 000,01 zł do
500 000 000,00 zł,
f) dwadzieścia cztery podstawy wynagrodzenia – dla sumy przekraczającej
500 000 000,00 zł;
3) część zależna od średniomiesięcznych obrotów osiągniętych w toku
postępowania sanacyjnego:
a) jedna podstawa wynagrodzenia − do 20 000,00 zł,
b) sześć podstaw wynagrodzenia − od 20 000,01 zł do 100 000,00 zł,
c) dwanaście podstaw wynagrodzenia − od 100 000,01 zł do 1 000 000,00 zł,
d) dwadzieścia podstaw wynagrodzenia − od 1 000 000,01 zł do
10 000 000,00 zł,
e) sześćdziesiąt podstaw wynagrodzenia − od 10 000 000,01 zł do
50 000 000,00 zł,
f) osiemdziesiąt podstaw wynagrodzenia − powyżej 50 000 000,00 zł;
4) część ustalana przez sąd, stosownie do:
a) stopnia poprawy kondycji ekonomicznej przedsiębiorstwa dłużnika, która
miała miejsce w czasie trwania postępowania sanacyjnego, wyrażającego
się między innymi w zwiększeniu przychodów i ograniczeniu kosztów,
b) podjęcia przez zarządcę innych działań, w szczególności zawarcia umów,
które przyniosą w przyszłości pozytywne ekonomicznie efekty dla dłużnika,
c) stopnia skomplikowania sytuacji majątkowej i prawnej masy sanacyjnej
oraz rodzaju i zakresu działalności prowadzonej przez dłużnika, w tym
liczby pracowników zatrudnianych przez dłużnika
– w granicach do sześćdziesięciu podstaw wynagrodzenia;
5) część ustalana w przypadku, gdy z przyczyn niezależnych od zarządcy
postępowanie trwa dłużej niż dwanaście miesięcy – w granicach do dwudziestu
podstaw wynagrodzenia.
3. Przez podstawę wynagrodzenia należy rozumieć przeciętne miesięczne
wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim
kwartale roku poprzedniego, ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego.
Art. 58. 1. Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia
ostatecznego na wniosek zarządcy złożony w terminie tygodnia od dnia złożenia opinii
o możliwości wykonania układu albo doręczenia mu postanowienia o odwołaniu albo
zmianie zarządcy albo umorzeniu postępowania. Złożenie wniosku z uchybieniem
terminu skutkuje przyznaniem wynagrodzenia ostatecznego w wysokości dotychczas
pobranych zaliczek, chyba że sąd postanowi o przyznaniu niższego wynagrodzenia
i zwrocie części zaliczek. Do dnia wydania postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego zarządca może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, wykazując, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
2. We wniosku o ustalenie wynagrodzenia ostatecznego podaje się aktualne,
według stanu na dzień złożenia wniosku, informacje o:
1) liczbie wierzycieli;
2) sumie wierzytelności;
3) średniomiesięcznych obrotach osiągniętych w toku postępowania sanacyjnego;
4) stopniu poprawy kondycji ekonomicznej przedsiębiorstwa dłużnika, która miała
miejsce w czasie trwania postępowania sanacyjnego, osiągniętych przychodach
i ich zmianie w stosunku do stanu poprzedzającego objęcie zarządu;
5) podjęciu innych działań, w szczególności zawarciu umów, które przyniosły
w toku postępowania lub przyniosą w przyszłości pozytywne ekonomicznie
efekty dla dłużnika;
6) stopniu skomplikowania sytuacji majątkowej i prawnej masy sanacyjnej oraz
rodzaju i zakresie działalności prowadzonej przez dłużnika, w tym liczbie
pracowników zatrudnianych przez dłużnika.
3. Zarządca może do wniosku dołączyć pisemne oświadczenie dłużnika oraz
oświadczenia wierzycieli, zawierające ich stanowisko co do wysokości
wynagrodzenia ostatecznego, a także opinię rady wierzycieli.
Art. 59. 1. Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia
ostatecznego niezwłocznie po zakończeniu albo prawomocnym umorzeniu
postępowania restrukturyzacyjnego.
2. W przypadku prawomocnej odmowy zatwierdzenia układu albo
prawomocnego umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego wynagrodzenie
zarządcy ustala się w wysokości 30% wynagrodzenia obliczonego zgodnie z art. 55.
Wynagrodzenie, w części przewyższającej pobrane zaliczki, wypłaca się na podstawie
rachunku wystawionego przez zarządcę niezwłocznie po uprawomocnieniu się
postanowienia o ustaleniu wynagrodzenia.
3. W przypadku prawomocnego zatwierdzenia układu wynagrodzenie zarządcy
ustala się w kwocie nieprzekraczającej wynagrodzenia obliczonego zgodnie z art. 55.
4. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 3, w części przewyższającej pobrane
zaliczki, do wysokości 85%, wypłaca się na podstawie rachunku wystawionego przez
zarządcę niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o ustaleniu wynagrodzenia. Pozostałą część wynagrodzenia wypłaca się po uprawomocnieniu się
postanowienia o stwierdzeniu wykonania układu.
5. Jeżeli zarządca jest obowiązany wydać dłużnikowi jego majątek na skutek
zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego albo uprawomocnienia się
postanowienia o jego umorzeniu, a postanowienie o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego nie jest jeszcze prawomocne, kwota wynagrodzenia podlega złożeniu do depozytu sądowego w wysokości różnicy między wynagrodzeniem wnioskowanym
a sumą pobranych zaliczek, chyba że sąd, mając na względzie ważny interes dłużnika,
postanowi o ograniczeniu wysokości zabezpieczenia do kwoty ustalonej
w nieprawomocnym postanowieniu o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego.
6. O złożeniu kwoty wynagrodzenia do depozytu orzeka sąd w składzie
jednoosobowym na wniosek zarządcy. Przepisów art. 6933 § 1 i 3 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460,
z późn. zm.), zwanej dalej „Kodeksem postępowania cywilnego”, nie stosuje się.
O wydaniu kwoty wynagrodzenia z depozytu orzeka sąd w składzie jednoosobowym
po prawomocnym ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego.
7. Jeżeli wynagrodzenie ostateczne ustalono w wysokości niższej niż suma
pobranych zaliczek, zarządca zwraca nadwyżkę pobranych zaliczek. O zwrocie orzeka
sąd w postanowieniu o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego.
8. Na postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego przysługuje
zażalenie. Zażalenie przysługuje również zarządcy.
9. Prawomocne postanowienie stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko zarządcy
oraz dłużnikowi.
10. Wynagrodzenie zarządcy stanowi wydatek postępowania
restrukturyzacyjnego.
Art. 61. 1. Wynagrodzenie zarządcy może zostać również ustalone odrębną
uchwałą zgromadzenia wierzycieli, podejmowaną wraz z uchwałą w przedmiocie
przyjęcia układu, z zastosowaniem tych samych wymogów co do kworum oraz
wymaganych większości.
2. Wynagrodzenie ustalone uchwałą zgromadzenia wierzycieli nie może być
niższe niż obliczone zgodnie z art. 55 ust. 2 pkt 13. Na wynagrodzenie zalicza się
zaliczki pobrane przez zarządcę zgodnie z art. 57.
3. Uchwała o ustaleniu wynagrodzenia zarządcy może być poddana pod
głosowanie wyłącznie po złożeniu przez dłużnika oświadczenia o jej poparciu.
4. Jeżeli uchwała o ustaleniu wynagrodzenia zarządcy przewiduje
wynagrodzenie nie wyższe niż 150% wynagrodzenia obliczonego zgodnie z art. 55,
oświadczenie dłużnika, o którym mowa w ust. 3, nie jest wymagane.
5. W przypadku nieprzyjęcia układu albo prawomocnej odmowy zatwierdzenia
przyjętego układu uchwała zgromadzenia wierzycieli o ustaleniu wynagrodzenia
zarządcy traci moc. W takim przypadku oraz w sytuacji, gdy na zgromadzeniu
wierzycieli nie podjęto uchwały o ustaleniu wynagrodzenia, zarządca składa wniosek
o ustalenie wynagrodzenia ostatecznego w terminie tygodnia od dnia zgromadzenia
wierzycieli albo od doręczenia mu postanowienia o odmowie zatwierdzenia układu.
6. Sąd, zatwierdzając układ, wydaje również postanowienie w przedmiocie
zatwierdzenia uchwały ustalającej wynagrodzenie zarządcy.
7. Postanowienie podlega zaskarżeniu w trybie i terminach przewidzianych dla
zaskarżenia postanowienia o zatwierdzeniu układu. Zażalenie przysługuje również
zarządcy.
8. Sąd może odmówić zatwierdzenia uchwały o ustaleniu wynagrodzenia
zarządcy, jeżeli jest niezgodna z prawem lub narusza istotne interesy zarządcy lub
wierzycieli, którzy głosowali przeciw tej uchwale oraz zgłosili zastrzeżenia w trybie
i terminie przewidzianym dla zastrzeżeń przeciwko układowi, lub narusza istotne
interesy dłużnika, który sprzeciwił się jej podjęciu. W takim przypadku zarządca
składa wniosek o ustalenie wynagrodzenia ostatecznego w terminie tygodnia od dnia
doręczenia mu postanowienia o odmowie zatwierdzenia uchwały.
9. Do wynagrodzenia ustalonego uchwałą zgromadzenia wierzycieli przepisy
art. 59 ust. 47 stosuje się odpowiednio.
Art. 65. 1. Uczestnikami postępowania restrukturyzacyjnego są:
1) dłużnik;
2) wierzyciel osobisty dłużnika, któremu przysługuje wierzytelność bezsporna;
3) wierzyciel osobisty dłużnika, któremu przysługuje wierzytelność sporna i który
uprawdopodobnił swoją wierzytelność oraz został dopuszczony do udziału
w sprawie przez sędziego-komisarza.
2. Przez wierzyciela należy rozumieć osobę uprawnioną do żądania od dłużnika
świadczenia.
3. Przez świadczenie należy rozumieć również świadczenie składek na
ubezpieczenia społeczne oraz innych danin publicznych.
4. Przez wierzyciela osobistego, któremu przysługuje wierzytelność bezsporna,
należy rozumieć wierzyciela osobistego, który został wskazany przez dłużnika
w spisie wierzycieli załączonym do wniosku restrukturyzacyjnego lub którego
wierzytelność została stwierdzona tytułem egzekucyjnym lub który został
umieszczony w spisie wierzytelności.
5. Przez wierzytelność sporną należy rozumieć wierzytelność inną niż wskazana
w ust. 4, która została skonkretyzowana co do zakresu świadczenia dłużnika
i podstawy faktycznej, w szczególności wierzytelność, co do której dłużnik został
wezwany do spełnienia świadczenia, zawezwano dłużnika do próby ugodowej,
wytoczono powództwo przeciwko dłużnikowi albo podniesiono zarzut potrącenia
w sprawie wszczętej przez dłużnika, albo co do której toczy się postępowanie przed
sądem polubownym oraz wierzytelność, o której mowa w art. 90 ust. 2.
6. Dopuszczenie do udziału w sprawie wierzyciela, o którym mowa w ust. 1
pkt 3, może nastąpić na wniosek wierzyciela albo z urzędu. W przypadku
dopuszczenia wierzyciela do udziału w sprawie na jego wniosek, dopuszczenie
wywołuje skutek od dnia złożenia wniosku.
7. Wierzyciel nieumieszczony w spisie wierzytelności traci uprawnienia
uczestnika postępowania z dniem uprawomocnienia się postanowienia o oddaleniu
jego sprzeciwu lub bezskutecznego upływu terminu do jego złożenia albo
uprawomocnienia się postanowienia uwzględniającego sprzeciw co do umieszczenia
jego wierzytelności.
Art. 67. 1. W postępowaniu restrukturyzacyjnym dłużnik sprawuje zarząd
własny swoim majątkiem, chyba że został ustanowiony zarządca. Zarząd własny,
w zakresie określonym w art. 39 ust. 1, dłużnik sprawuje pod nadzorem nadzorcy
sądowego.
2. Czynności prawne dokonane przez dłużnika dotyczące mienia, wobec którego
dłużnik utracił prawo zarządu, są nieważne.
3. Spełnienie świadczenia do rąk dłużnika pozbawionego prawa zarządu,
dokonane po obwieszczeniu o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, nie
zwalnia z obowiązku spełnienia świadczenia do rąk zarządcy, chyba że równowartość
świadczenia wpłynęła do masy układowej albo sanacyjnej.
4. Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, do czynności, które podlegają
ujawnieniu w księdze wieczystej i rejestrach, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się.
5. Jeżeli zawarcie umowy lub ustanowienie zabezpieczenia finansowego
nastąpiło w dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, a uprawniony
z zabezpieczenia wykaże, że nie wiedział i przy zachowaniu należytej staranności nie
mógł wiedzieć o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, do ustanowienia
zabezpieczenia finansowego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r.
o niektórych zabezpieczeniach finansowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 103) przepisu
ust. 2 nie stosuje się. Do zabezpieczenia ustanowionego w związku z uczestnictwem
w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów wartościowych
w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych
oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami (Dz. U. z 2019 r. poz. 212), na rzecz
podmiotu prowadzącego ten system lub na rzecz uczestnika tego systemu przepisu
ust. 2 nie stosuje się.
Art. 86. 1. W spisie wierzytelności odrębnie umieszcza się wierzytelności objęte
układem z mocy prawa oraz wierzytelności objęte układem za zgodą wierzyciela.
2. W spisie wierzytelności umieszcza się w osobnych rubrykach:
1) liczbę porządkową;
2) imię i nazwisko wierzyciela albo jego nazwę, jego miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym,
a w przypadku ich braku – inne dane umożliwiające jego jednoznaczną
identyfikację;
3) sumę wierzytelności i sumę, według której będzie obliczany głos wierzyciela
w głosowaniu nad układem;
4) informację o istnieniu i rodzaju zabezpieczenia wierzytelności;
5) informację, czy wierzytelność jest uzależniona od warunku;
6) informację, czy wierzycielowi przysługuje prawo potrącenia;
7) informację, czy w stosunku do wierzyciela zachodzą okoliczności wskazane
w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 lub art. 116;
8) uzasadnienie;
9) oświadczenie dłużnika o uznaniu lub odmowie uznania wierzytelności oraz
o tym, czy w stosunku do wierzycieli umieszczonych w spisie wierzytelności
zachodzą okoliczności wskazane w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 lub art. 116;
10) dla wierzytelności, które są objęte układem za zgodą wierzyciela – informację,
czy wierzyciel wyraził zgodę na objęcie wierzytelności układem;
11) sumę wszystkich wierzytelności umieszczonych w spisie wierzytelności, a jeżeli
w spisie wierzytelności jest uwzględniony podział wierzycieli na grupy –
również sumę wierzytelności dla każdej grupy.
3. W przypadku wierzytelności zabezpieczonych sumę, według której będzie
obliczany głos wierzyciela w głosowaniu nad układem, oznacza się według tej części
wierzytelności, która prawdopodobnie nie będzie zaspokojona z przedmiotu
zabezpieczenia, chyba że wierzyciel wyraził zgodę na objęcie wierzytelności układem.
4. Uzasadnienie, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, obejmuje wskazanie stanu
faktycznego, z którego wynika wierzytelność, oraz wskazanie dokumentów jej
dotyczących.
5. Jeżeli dłużnik nie złożył oświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 9,
nadzorca lub zarządca umieszcza w spisie wierzytelności informację, że dłużnik nie
złożył oświadczenia, oraz podaje przyczynę.
Art. 92. 1. Sprzeciw powinien odpowiadać wymogom formalnym pisma
procesowego, a ponadto wskazywać pominiętą lub zaskarżoną wierzytelność oraz
zawierać wniosek co do pominięcia lub umieszczenia wierzytelności w spisie
wierzytelności wraz z uzasadnieniem i wskazaniem dowodów na jego poparcie.
2. Sprzeciw co do pominięcia wierzytelności w spisie wierzytelności powinien
ponadto zawierać:
1) imię i nazwisko wierzyciela albo jego nazwę, jego miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym,
a w przypadku ich braku – inne dane umożliwiające jego jednoznaczną
identyfikację, a jeżeli wierzycielem jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna
jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna
ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów spółki
albo osoby prawnej, w tym likwidatorów, jeżeli zostali ustanowieni;
2) wskazanie sumy wierzytelności oraz sumy, według której będzie obliczany głos
wierzyciela w głosowaniu nad układem;
3) wskazanie istnienia i rodzaju zabezpieczenia wierzytelności;
4) informację, czy w stosunku do wierzyciela zachodzą okoliczności wskazane
w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 lub art. 116;
5) informację, czy wierzytelność jest uzależniona od warunku zawieszającego;
6) informację, czy wierzycielowi przysługuje prawo potrącenia;
7) dla wierzytelności, które są objęte układem za zgodą wierzyciela – informację,
czy wierzyciel wyraził zgodę na objęcie wierzytelności układem.
3. Przepis art. 86 ust. 3 stosuje się.
4. Jeżeli sprzeciw nie odpowiada wymaganiom wskazanym w ust. 1 lub 2 lub nie
uiszczono należnej opłaty, przepis art. 130 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje
się odpowiednio. Sędzia-komisarz odrzuca sprzeciw złożony po upływie terminu lub
z innych przyczyn niedopuszczalny, jak również sprzeciw, którego braków strona nie
uzupełniła, lub sprzeciw, od którego strona nie wniosła należnej opłaty
w wyznaczonym terminie.
5. Sędzia-komisarz pomija twierdzenia i dowody niezgłoszone w sprzeciwie,
chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w sprzeciwie bez swojej winy lub
że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki
w rozpoznaniu sprawy.
Art. 95. 1. Sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza lub wyznaczony
sędzia rozpoznaje sprzeciw na posiedzeniu niejawnym w terminie dwóch miesięcy od
dnia jego wniesienia.
2. Jeżeli sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza lub wyznaczony sędzia
uzna za potrzebne wyznaczenie rozprawy, zawiadamia o niej nadzorcę sądowego albo
zarządcę, dłużnika oraz wierzyciela, który złożył sprzeciw, i wierzyciela, którego
wierzytelności sprzeciw dotyczy. Niestawiennictwo tych osób, nawet
usprawiedliwione, nie wstrzymuje wydania postanowienia.
3. Sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza lub wyznaczony sędzia może
odstąpić od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, jeżeli biegły sporządził opinię
w innym postępowaniu toczącym się przed sądem, sądem polubownym lub organem
administracji. W takim przypadku dowodem są dokumenty obejmujące treść opinii
biegłego.
4. W toku postępowania wywołanego złożeniem sprzeciwu nadzorca sądowy
albo zarządca ma prawa i obowiązki uczestnika postępowania.
5. Na postanowienie w przedmiocie sprzeciwu zażalenie przysługuje
dłużnikowi, nadzorcy sądowemu albo zarządcy oraz wierzycielom.
6. Uchylenie postanowienia w przedmiocie sprzeciwu i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku konieczności
przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości albo jeżeli przy rozpoznawaniu sprzeciwu doszło do nieważności postępowania, której skutków nie dało się usunąć w postępowaniu zażaleniowym.
Art. 105. 1. Zgromadzenie wierzycieli zwołuje się przez obwieszczenie,
w którym określa się termin, miejsce i przedmiot obrad oraz sposób głosowania.
2. Obwieszczenia dokonuje się co najmniej na dwa tygodnie przed terminem
zgromadzenia wierzycieli.
3. Na termin zgromadzenia wierzycieli wzywa się dłużnika, nadzorcę sądowego
albo zarządcę. Ich niestawiennictwo, chociażby usprawiedliwione, nie stanowi
przeszkody do odbycia zgromadzenia.
4. W przypadku odroczenia zgromadzenia wierzycieli, sędzia-komisarz podaje
obecnym do wiadomości nowy termin i miejsce zgromadzenia. W takim przypadku nie dokonuje się ponownego obwieszczenia. Oddany poprzednio głos wierzyciela, który nie stawił się na odroczonym zgromadzeniu wierzycieli, zachowuje moc i jest
uwzględniany przy obliczaniu wyników głosowania, jeżeli na tym zgromadzeniu
poddane pod głosowanie są te same uchwały lub uchwały korzystniejsze dla
wierzycieli.
5. Zawiadomień wierzycieli o terminie zgromadzenia wierzycieli dokonuje
nadzorca sądowy albo zarządca.
6. Przed terminem zgromadzenia wierzycieli nadzorca sądowy albo zarządca
przedkłada sędziemu-komisarzowi:
1) otrzymane karty do głosowania, wraz z odpisami lub wydrukami z rejestru
i pełnomocnictwami koniecznymi do wykazania uprawnienia do oddania głosu
oraz informacją, czy w stosunku do wierzyciela nie zachodzą okoliczności
wskazane w art. 116, uszeregowane zgodnie z kolejnością przyjętą w spisie
wierzytelności;
2) dowód wysłania, co najmniej na trzy tygodnie przed dniem zgromadzenia
wierzycieli, zawiadomienia o zgromadzeniu wierzycieli na adres wskazany
w rejestrze, do którego jest wpisany wierzyciel, o ile wierzyciel jest wpisany do
rejestru, w przeciwnym przypadku na adres wierzyciela znany dłużnikowi.
Art. 110. 1. Głosowanie na zgromadzeniu wierzycieli przeprowadza się
pisemnie, a opis przebiegu i wynik głosowania zamieszcza się w protokole.
Wierzyciel, który stawił się osobiście na zgromadzeniu wierzycieli, może oddać głos
ustnie do protokołu.
2. Głosowanie przeprowadza nadzorca sądowy albo zarządca pod nadzorem
sędziego-komisarza. Spis głosów złożonych na piśmie oraz głosów oddanych ustnie na
zgromadzeniu wierzycieli, do którego stosuje się odpowiednio przepis art. 86 ust. 2,
stanowi załącznik do protokołu. Jeżeli oddano głos w cudzym imieniu, wskazuje się
również imię i nazwisko głosującego. Jeżeli spis głosów został sporządzony w postaci
elektronicznej i warunki techniczne to umożliwiają, składa się go również w postaci
elektronicznej.
3. Uczestnik postępowania może głosować na zgromadzeniu wierzycieli również
przez pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być również jeden z wierzycieli.
4. Głos oddany na piśmie zawiera wskazanie imienia i nazwiska albo nazwy
głosującego oraz wskazanie, czy głosuje za, czy przeciw uchwale.
5. Wierzyciela, który wstrzymał się od głosu, uważa się za nieuczestniczącego
w głosowaniu.
6. Jeżeli istnieją możliwości techniczne, głosowanie na zgromadzeniu
wierzycieli może zostać przeprowadzone z wykorzystaniem elektronicznych środków
komunikacji, gdy sędzia-komisarz tak postanowi. Głosowanie z wykorzystaniem
elektronicznych środków komunikacji może obejmować w szczególności transmisję
zgromadzenia wierzycieli w czasie rzeczywistym, w ramach której wierzyciele mogą
wypowiadać się w toku zgromadzenia wierzycieli, przebywając w miejscu innym niż
miejsce zgromadzenia wierzycieli. Udział wierzycieli w zgromadzeniu może podlegać jedynie wymogom i ograniczeniom, które są niezbędne do identyfikacji wierzycieli i zapewnienia bezpieczeństwa komunikacji elektronicznej.
7. W przypadku gdy z uwagi na znaczną liczbę wierzycieli odbycie
zgromadzenia wierzycieli jest utrudnione, sędzia-komisarz może postanowić
o przeprowadzeniu głosowania w innym trybie niż określony w ust. 16, w tym
również z pominięciem zwoływania zgromadzenia wierzycieli. Postanowienie
obwieszcza się.
8. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie.
Art. 118. 1. Jeżeli plan restrukturyzacyjny określa zabezpieczenie jego
wykonania przez osoby trzecie, udzielenie kredytu lub pożyczki dłużnikowi lub zgodę
osób trzecich na zmianę treści praw lub stosunków prawnych, w tym zabezpieczeń
w postaci hipoteki, zastawu, zastawu rejestrowego, zastawu skarbowego lub hipoteki
morskiej, głosowanie nad układem może zostać przeprowadzone tylko w przypadku,
gdy na zgromadzeniu wierzycieli zostaną przedłożone dokumenty, z których wynika,
że zobowiązania te po przyjęciu układu zostaną wykonane.
2. Jeżeli plan restrukturyzacyjny określa, że na czas wykonania układu zarząd
nad przedsiębiorstwem ma zostać powierzony osobom wskazanym w układzie,
przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
3. Jeżeli układ określa restrukturyzację zobowiązań dłużnika przez konwersję
wierzytelności na akcje lub udziały, głosowanie nad układem może zostać
przeprowadzone tylko w przypadku, gdy na zgromadzeniu wierzycieli zostanie przedłożona zgoda Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo Komisji Europejskiej albo zostanie wykazane, że zgoda taka nie jest wymagana.
4. Jeżeli propozycje układowe przewidują udzielenie dłużnikowi pomocy
publicznej na restrukturyzację, głosowanie nad układem może zostać przeprowadzone
tylko w przypadku, gdy na zgromadzeniu wierzycieli zostanie przedłożona zgoda
właściwego organu na udzielenie pomocy publicznej albo zostanie wykazane, że
zgoda taka nie jest wymagana.
Art. 129. 1. Zezwolenia rady wierzycieli pod rygorem nieważności wymagają
następujące czynności dłużnika albo zarządcy:
1) obciążenie składników masy układowej lub sanacyjnej hipoteką, zastawem,
zastawem rejestrowym lub hipoteką morską w celu zabezpieczenia
wierzytelności nieobjętej układem;
2) przeniesienie własności rzeczy lub prawa na zabezpieczenie wierzytelności
nieobjętej układem;
3) obciążenie składników masy układowej lub sanacyjnej innymi prawami;
4) zaciąganie kredytów lub pożyczek;
5) zawarcie umowy dzierżawy przedsiębiorstwa dłużnika lub jego zorganizowanej
części lub innej podobnej umowy.
2. Zezwolenia rady wierzycieli pod rygorem nieważności wymaga również
sprzedaż przez dłużnika nieruchomości lub innych składników majątku o wartości
powyżej 500 000 zł.
3. Rada wierzycieli może udzielić zezwolenia na zawarcie umowy kredytu lub
pożyczki lub ustanowienie zabezpieczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 13, jeżeli jest
to niezbędne do zachowania zdolności do bieżącego zaspokajania kosztów
postępowania restrukturyzacyjnego i zobowiązań powstałych po jego otwarciu lub
zawarcia i wykonania układu oraz zostało zagwarantowane, że środki zostaną
przekazane dłużnikowi i wykorzystane w sposób przewidziany przez uchwałę rady
wierzycieli, a ustanowione zabezpieczenie jest adekwatne do udzielonego kredytu lub
pożyczki.
4. Czynności, o których mowa w ust. 1, dokonane za zezwoleniem rady
wierzycieli nie mogą być uznane za bezskuteczne w stosunku do masy upadłości.
Art. 140. 1. Jeżeli w postępowaniu restrukturyzacyjnym może dojść do
udzielenia przedsiębiorcy przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych
wsparcia w jakiejkolwiek formie, w szczególności przez zmniejszenie, w drodze
układu, wysokości zobowiązań, rozłożenie spłaty na raty, odroczenie terminu
wykonania zobowiązań lub zawieszenie, z mocy prawa lub na podstawie
postanowienia sądu lub sędziego-komisarza, postępowań egzekucyjnych
prowadzonych w celu dochodzenia wierzytelności, udzielenie pożyczek, kredytów,
poręczeń lub gwarancji, plan restrukturyzacyjny dodatkowo zawiera:
1) test prywatnego wierzyciela lub test prywatnego inwestora, stanowiący ocenę,
czy wsparcie udzielone w postępowaniu restrukturyzacyjnym i w trakcie
wykonywania układu będzie stanowiło pomoc publiczną;
2) ocenę, dokonaną na podstawie informacji przedstawionych przez podmiot
ubiegający się o pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub
rybołówstwie, czy wsparcie udzielone w postępowaniu restrukturyzacyjnym
i w trakcie wykonywania układu spełnia kryteria uznania go za pomoc de
minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie wraz
z uzasadnieniem.
2. Przez test prywatnego wierzyciela należy rozumieć ocenę działań wierzyciela
publicznego planowanych w postępowaniu restrukturyzacyjnym i w trakcie oraz
w ramach wykonywania układu dokonywaną w celu stwierdzenia, czy wierzyciel
publiczny zachowuje się w danym przypadku jak prywatny wierzyciel, działający
w normalnych warunkach rynkowych, w szczególności czy prywatny wierzyciel
zaakceptowałby przewidziane w propozycjach układowych warunki spłaty
zobowiązań.
3. Test prywatnego wierzyciela zawiera:
1) informację o przewidywanym stopniu zaspokojenia poszczególnych wierzycieli
publicznoprawnych w ramach wykonania układu, która zawiera następujące
dane, będące podstawą oceny, o której mowa w ust. 2:
a) wysokość objętych układem zobowiązań dłużnika wobec poszczególnych
wierzycieli publicznoprawnych,
b) treść propozycji układowych wobec poszczególnych wierzycieli
publicznoprawnych;
2) informację o przewidywanym stopniu zaspokojenia poszczególnych wierzycieli
publicznoprawnych w postępowaniu upadłościowym, które byłoby prowadzone
wobec dłużnika, zawierającą następujące dane, będące podstawą oceny, o której
mowa w ust. 2:
a) wartość majątku dłużnika ze wskazaniem obciążeń,
b) przewidywaną wysokość kosztów postępowania upadłościowego,
c) kategorię, w której byliby zaspokajani poszczególni wierzyciele
publicznoprawni w postępowaniu upadłościowym;
3) ocenę, czy wierzytelności wierzyciela publicznoprawnego będą zaspokojone
w większym stopniu w przypadku zawarcia i wykonania układu, czy
w postępowaniu upadłościowym.
4. Przez test prywatnego inwestora należy rozumieć ocenę działań
podejmowanych przez podmiot finansujący, dokonywaną w celu stwierdzenia, czy
wsparcie nie stanowi pomocy publicznej. Wsparcie nie stanowi pomocy publicznej
w przypadku, gdy jest dokonywane na warunkach akceptowalnych również dla
inwestora prywatnego.
5. Test prywatnego inwestora zawiera w szczególności informacje o:
1) przewidywanym poziomie zwrotu z zaangażowanego kapitału;
2) średnim poziomie zwrotu z zaangażowanego kapitału porównywalnych
inwestycji;
3) przewidywanym poziomie ryzyka towarzyszącego inwestycji;
4) średnim poziomie ryzyka porównywalnych inwestycji.
Art. 141. 1. Jeżeli wsparcie, o którym mowa w art. 140 ust. 1, stanowi pomoc
publiczną, pomoc ta może być wyłącznie pomocą publiczną na restrukturyzację i może
zostać udzielona, jeżeli przedsiębiorca:
1) podjął działalność gospodarczą w danym sektorze w okresie co najmniej trzech
lat przed dniem złożenia wniosku restrukturyzacyjnego;
2) nie prowadzi działalności gospodarczej w sektorach hutnictwa żelaza i stali,
górnictwa węgla lub w sektorze finansowym;
3) nie prowadzi działalności na rynku, na którym występuje lub może występować
długookresowa strukturalna nadprodukcja;
4) nie jest przedsiębiorcą należącym do grupy kapitałowej ani nie jest przejmowany
przez żadnego przedsiębiorcę należącego do grupy kapitałowej, z wyjątkiem
sytuacji gdy wykaże, że jego trudna sytuacja ekonomiczna:
a) ma charakter wewnętrzny i nie jest wynikiem nieuzasadnionego podziału
kosztów w ramach grupy kapitałowej,
b) jest zbyt poważna, aby mogła zostać rozwiązana przez przedsiębiorcę lub
przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej.
2. Przedsiębiorcy zagrożonemu niewypłacalnością pomoc publiczna na
restrukturyzację może zostać udzielona w przypadku:
1) gdy przedsiębiorca wskutek poniesionych strat utracił więcej niż połowę
kapitału, w szczególności jeżeli suma zysku (strat) z lat ubiegłych, zysku (straty)
netto w danym roku obrotowym, kapitału zapasowego, kapitału z aktualizacji
wyceny i pozostałych kapitałów (funduszy) rezerwowych jest ujemna i jej
wartość bezwzględna jest większa niż 50% kapitału (funduszu) podstawowego;
2) (uchylony)
3) przedsiębiorcy innego niż mały lub średni, gdy w ciągu dwóch ostatnich lat
stosunek:
a) długów do kapitału własnego był większy niż 7,5,
b) zysku operacyjnego powiększonego o amortyzację do odsetek był niższy
niż 1.
3. Przez grupę kapitałową należy rozumieć przedsiębiorców będących
przedsiębiorstwami partnerskimi i powiązanymi, o których mowa w art. 3 ust. 2
i 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji Europejskiej (UE) nr 651/2014 z dnia
17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem
wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187
z 26.06.2014, str. 1).
4. Przez małego lub średniego przedsiębiorcę należy rozumieć przedsiębiorcę
będącego małym lub średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do
rozporządzenia, o którym mowa w ust. 3, z wyłączeniem przepisu art. 3 ust. 4 tego
załącznika.
5. Warunek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, sprawdza się na podstawie
zatwierdzonych sprawozdań finansowych sporządzanych zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, a w przypadku gdy przedsiębiorca
nie jest zobowiązany do ich sporządzania – na podstawie innych wiarygodnych
dokumentów finansowych.
Art. 142. 1. Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona:
1) w celu realizacji planu restrukturyzacyjnego, który umożliwi przywrócenie
przedsiębiorcy długookresowej zdolności do konkurowania na rynku,
rozumianej jako zdolność do pokrywania kosztów działalności gospodarczej,
w tym kosztów amortyzacji i kosztów finansowych;
2) jeżeli sposób restrukturyzacji jest właściwy dla usunięcia przyczyn trudnej
sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy;
3) jeżeli zapobiega trudnościom społecznym lub prowadzi do przezwyciężenia
niedoskonałości rynku, a bez tej pomocy cel ten nie zostałby osiągnięty lub
zostałby osiągnięty w mniejszym zakresie;
4) jeżeli zostanie przedstawiony wiarygodny scenariusz alternatywny
nieprzewidujący pomocy publicznej, z którego wynika, że bez tej pomocy cel, o
którym mowa w pkt 3, nie zostałby osiągnięty lub zostałby osiągnięty w
mniejszym zakresie;
5) jeżeli bez tej pomocy przedsiębiorca zostałby zrestrukturyzowany, sprzedany lub
zlikwidowany w taki sposób, że cel, o którym mowa w pkt 3, nie zostałby
osiągnięty lub zostałby osiągnięty w mniejszym zakresie.
2. Trudności społeczne lub niedoskonałości rynku objawiają się w szczególności
w przypadku:
1) małych i średnich przedsiębiorców:
a) ryzykiem opuszczenia rynku przez przedsiębiorcę prowadzącego
działalność innowacyjną lub mającego duży potencjał wzrostu,
skutkującym negatywnymi konsekwencjami dla danego regionu lub
sektora,
b) ryzykiem opuszczenia rynku przez przedsiębiorcę o silnych powiązaniach
z innymi lokalnymi lub regionalnymi przedsiębiorcami, szczególnie
z sektora małych i średnich przedsiębiorców,
c) występowaniem ograniczeń na rynkach finansowych, skutkujących
zwiększeniem liczby upadłości przedsiębiorstw;
2) innych przedsiębiorców niż określeni w pkt 1:
a) wyższą niż średnia unijna lub średnia krajowa stopą bezrobocia w regionie
określonym na poziomie 2, zgodnie z przepisami w sprawie wprowadzenia
Nomenklatury Jednostek Terytorialnych do celów statystycznych (NTS)
wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r.
o statystyce publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 443), która ma charakter stały
i której towarzyszą trudności związane z tworzeniem nowych miejsc pracy
w tym regionie,
b) ryzykiem przerwania świadczenia usługi w ogólnym interesie
gospodarczym lub innej ważnej usługi, którą trudno jest zastąpić
i w przypadku której konkurentom trudno byłoby zacząć ją świadczyć,
c) ryzykiem opuszczenia rynku przez przedsiębiorcę o istotnym znaczeniu dla
danego regionu lub sektora,
d) występowaniem ograniczeń na rynkach finansowych, skutkujących
zwiększeniem liczby upadłości przedsiębiorstw,
e) ryzykiem utraty ważnej wiedzy technicznej lub eksperckiej.
3. Pomoc publiczna na restrukturyzację nie może zostać udzielona, jeżeli środki
restrukturyzacyjne określone w planie restrukturyzacyjnym:
1) ograniczają się wyłącznie do restrukturyzacji zobowiązań;
2) przewidują nowe inwestycje, z wyjątkiem inwestycji niezbędnych do
przywrócenia przedsiębiorcy długookresowej zdolności do konkurowania na
rynku.
Art. 143. 1. Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona, jeżeli
przedsiębiorca:
1) nie otrzymał wcześniej pomocy publicznej na ratowanie, tymczasowej pomocy
publicznej na restrukturyzację lub pomocy publicznej na restrukturyzację albo
2) otrzymał pomoc publiczną na ratowanie, tymczasową pomoc publiczną na
restrukturyzację lub pomoc publiczną na restrukturyzację i upłynęło co najmniej
dziesięć lat, licząc od dnia wystąpienia najpóźniejszego z następujących zdarzeń:
a) przyznania przedsiębiorcy pomocy publicznej,
b) zakończenia realizacji poprzedniego planu restrukturyzacyjnego,
c) zaprzestania realizacji poprzedniego planu restrukturyzacyjnego.
2. Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przed upływem
dziesięciu lat od dnia przyznania przedsiębiorcy pomocy publicznej na ratowanie lub
tymczasowej pomocy publicznej na restrukturyzację, jeżeli:
1) pomoc publiczna na ratowanie lub tymczasowa pomoc publiczna na
restrukturyzację została udzielona w ramach tego samego procesu
restrukturyzacji albo
2) minęło co najmniej pięć lat od dnia przyznania przedsiębiorcy pomocy
publicznej na ratowanie lub tymczasowej pomocy publicznej na restrukturyzację,
po którym nie nastąpiło przyznanie pomocy publicznej na restrukturyzację,
a przedsiębiorca wykazywał długookresową zdolność do konkurowania na rynku
i wystąpiły nieprzewidywalne okoliczności, za które przedsiębiorca nie ponosi
odpowiedzialności, albo
3) jest konieczna z powodu nieprzewidywalnych okoliczności, za które
przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności.
3. Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przedsiębiorcy
należącemu do grupy kapitałowej, w przypadku gdy którykolwiek przedsiębiorca
należący do tej grupy kapitałowej otrzymał pomoc publiczną na ratowanie,
tymczasową pomoc publiczną na restrukturyzację lub pomoc publiczną na
restrukturyzację, jeżeli od udzielenia tej pomocy lub od zakończenia albo zaprzestania
realizacji poprzedniego planu restrukturyzacyjnego któregokolwiek przedsiębiorcy
należącego do tej grupy kapitałowej upłynęło co najmniej dziesięć lat, licząc od dnia
wystąpienia najpóźniejszego z tych zdarzeń.
4. W przypadku gdy przedsiębiorca należący do grupy kapitałowej otrzymał
pomoc publiczną na ratowanie, tymczasową pomoc publiczną na restrukturyzację lub
pomoc publiczną na restrukturyzację, inny przedsiębiorca należący do tej grupy
kapitałowej może otrzymać pomoc publiczną na restrukturyzację przed upływem
okresu, o którym mowa w ust. 3, liczonego dla przedsiębiorcy należącego do tej samej grupy kapitałowej, który otrzymał pomoc publiczną, pod warunkiem że planowana pomoc publiczna na restrukturyzację nie będzie przekazana temu przedsiębiorcy.
5. Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przedsiębiorcy
nabywającemu aktywa od innego przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc publiczną na
ratowanie, tymczasową pomoc publiczną na restrukturyzację lub pomoc publiczną na
restrukturyzację przed zbyciem tych aktywów, jeżeli od udzielenia tej pomocy lub od
zakończenia albo zaprzestania realizacji poprzedniego planu restrukturyzacyjnego
przedsiębiorcy zbywającego aktywa upłynęło co najmniej dziesięć lat, licząc od dnia
wystąpienia najpóźniejszego z tych zdarzeń.
6. Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przedsiębiorcy
nabywającemu aktywa od innego przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc publiczną na
ratowanie, tymczasową pomoc publiczną na restrukturyzację lub pomoc publiczną na
restrukturyzację przed zbyciem tych aktywów przed upływem okresu, o którym mowa
w ust. 5, jeżeli nabywca aktywów nie kontynuuje działalności gospodarczej
przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc.
7. Brak kontynuacji działalności gospodarczej przedsiębiorcy, który otrzymał
pomoc publiczną, występuje w szczególności, jeżeli są spełnione łącznie następujące
warunki:
1) w chwili dokonywania transakcji nabywający i zbywający aktywa byli wobec
siebie przedsiębiorcami samodzielnymi, rozumianymi jako przedsiębiorstwa
samodzielne, o których mowa w art. 3 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia
Komisji Europejskiej (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego
niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu
art. 107 i 108 Traktatu;
2) przedsiębiorca nabył aktywa za wartość godziwą w rozumieniu ustawy z dnia
29 września 1994 r. o rachunkowości;
3) zbycie aktywów, w tym w toku postępowania upadłościowego przedsiębiorcy,
który zbył aktywa, nie zostało dokonane wyłącznie w celu wykazania, że
nabywca aktywów nie kontynuuje działalności gospodarczej zbywcy.
Art. 144. 1. Pomoc publiczna na restrukturyzację może stanowić jedynie
uzupełnienie środków:
1) własnych przedsiębiorcy, z wyłączeniem amortyzacji i planowanych zysków,
2) pochodzących od akcjonariuszy lub udziałowców przedsiębiorcy lub innych
przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej co przedsiębiorca,
3) pochodzących od wierzycieli przedsiębiorcy
– w zakresie niezbędnym do realizacji celu, o którym mowa w art. 142 ust. 1 pkt 1.
2. Udział środków, o których mowa w ust. 1, w kosztach restrukturyzacji wynosi
co najmniej:
1) 25% – w przypadku małego przedsiębiorcy;
2) 40% – w przypadku średniego przedsiębiorcy;
3) 50% – w przypadku przedsiębiorcy innego niż określony w pkt 1 lub 2.
3. W przypadku wystąpienia wyjątkowych okoliczności lub szczególnych
trudności udział środków, o których mowa w ust. 1, w kosztach restrukturyzacji może
być niższy niż określony w ust. 2, ale musi być znaczny.
3a. Środki, o których mowa w ust. 1, muszą być realne oraz nie mogą stanowić
pomocy publicznej. W normalnych okolicznościach środki te muszą być
porównywalne z przyznawaną pomocą publiczną pod względem wpływu na
wypłacalność lub poziom płynności finansowej przedsiębiorcy.
4. Pomoc udzielana jako rekompensata z tytułu usług świadczonych w ogólnym
interesie gospodarczym nie jest uwzględniana w obliczeniu udziału środków,
o których mowa w ust. 1, w kosztach restrukturyzacji.
5. Przez koszty restrukturyzacji należy rozumieć koszty środków
restrukturyzacyjnych wskazanych w planie restrukturyzacyjnym oraz koszty środków
restrukturyzacyjnych, poniesione przez przedsiębiorcę przed otwarciem postępowania
restrukturyzacyjnego w ramach tego samego procesu restrukturyzacji.
Art. 145. 1. Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona, jeżeli
przedsiębiorca zastosuje środki wyrównujące zakłócenia konkurencji na rynku.
2. Środkami wyrównującymi zakłócenia konkurencji na rynku są środki:
1) strukturalne;
2) behawioralne;
3) otwarcia rynku.
3. Środki strukturalne polegają w szczególności na:
1) zbyciu aktywów, o ile to możliwe, w postaci zorganizowanej części
przedsiębiorstwa;
2) ograniczeniu zdolności produkcyjnych;
3) ograniczeniu udziału przedsiębiorcy w rynku.
4. Środki behawioralne polegają w szczególności na:
1) nienabywaniu akcji lub udziałów w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego
i wykonywania układu, z wyjątkiem przypadku gdy jest to niezbędne do
realizacji celu, o którym mowa w art. 142 ust. 1 pkt 1;
2) nierozpowszechnianiu informacji wskazujących, że produkty lub usługi
przedsiębiorcy mają przewagę konkurencyjną nad innymi produktami lub
usługami ze względu na udzieloną pomoc publiczną na restrukturyzację;
3) niepodejmowaniu działań zmierzających do zdobywania nowych rynków.
5. Środki otwarcia rynku polegają w szczególności na ułatwianiu wejścia na
rynek innym przedsiębiorcom.
6. Nie stanowią środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku
działania konieczne do realizacji celu, o którym mowa w art. 142 ust. 1 pkt 1,
polegające na likwidacji lub ograniczeniu działalności przedsiębiorcy, przynoszącej
przed restrukturyzacją straty.
7. Rodzaj i zakres zastosowanych środków wyrównujących zakłócenia
konkurencji na rynku zależą od:
1) wielkości, formy i warunków udzielenia pomocy publicznej na restrukturyzację,
przy czym pomoc w celu pokrycia kosztów restrukturyzacji zatrudnienia nie jest
brana pod uwagę;
2) wielkości, formy i warunków udostępnienia środków:
a) własnych przedsiębiorcy,
b) pochodzących od akcjonariuszy lub udziałowców przedsiębiorcy,
c) pochodzących od innych przedsiębiorców należących do tej samej grupy
kapitałowej co przedsiębiorca,
d) pochodzących od wierzycieli przedsiębiorcy, w tym ewentualnego wkładu
w koszty restrukturyzacji poniesionego przez wierzycieli posiadających
wierzytelności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym,
zastawem skarbowym lub hipoteką morską;
3) wielkości przedsiębiorcy, jego udziału w rynku oraz świadczenia przez
przedsiębiorcę usług w ogólnym interesie gospodarczym;
4) charakterystyki rynku, na którym działa przedsiębiorca;
5) oceny wpływu środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku na
funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
7a. Środki behawioralne stosuje się w każdym przypadku.
8. Środki wyrównujące zakłócenia konkurencji na rynku nie mogą zagrażać
rentowności przedsiębiorcy ani powodować zagrożeń dla struktury rynku, na którym
działa przedsiębiorca, lub interesów konsumentów.
9. W trakcie postępowania restrukturyzacyjnego środki strukturalne stosuje się
bez zbędnej zwłoki na rynku, na którym przedsiębiorca będzie miał znaczącą pozycję
po zakończeniu restrukturyzacji.
10. Zastosowanie środka, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, może być wymagane
tylko w przypadku, gdy przedsiębiorca w wyniku otrzymania pomocy publicznej na
restrukturyzację może oferować produkty lub usługi na warunkach nieosiągalnych dla
innych przedsiębiorców, którzy pomocy nie otrzymali, i nie jest możliwe
zastosowanie innych środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku.
11. Do małego przedsiębiorcy przepisów ust. 110 nie stosuje się. Zwiększenie
przez małego przedsiębiorcę zdolności produkcyjnych w trakcie realizacji planu
restrukturyzacyjnego jest niedopuszczalne.
Art. 156. 1. Restrukturyzacja zobowiązań dłużnika obejmuje w szczególności:
1) odroczenie terminu wykonania;
2) rozłożenie spłaty na raty;
3) zmniejszenie wysokości;
4) konwersję wierzytelności na udziały lub akcje;
5) zmianę, zamianę lub uchylenie prawa zabezpieczającego określoną
wierzytelność.
2. Propozycje układowe mogą wskazywać jeden lub więcej sposobów
restrukturyzacji zobowiązań dłużnika.
3. Restrukturyzacja zobowiązań dłużnika stanowiąca pomoc publiczną może
polegać wyłącznie na:
1) restrukturyzacji, o której mowa w art. 160 ust. 1;
2) odroczeniu terminu płatności lub rozłożeniu na raty zobowiązań z tytułu wypłat
ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;
3) odroczeniu terminu płatności lub rozłożeniu na raty podatków lub zobowiązań
z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki
samorządu terytorialnego.
4. Restrukturyzacja zobowiązań dłużnika jest niedopuszczalna w przypadku, gdy
dotyczy wierzytelności stanowiących kwoty pomocy publicznej, w stosunku do
których Komisja Europejska wydała decyzję nakazującą ich zwrot.
5. Propozycje układowe przewidujące konwersję wierzytelności na udziały lub
akcje zawierają:
1) sumę, o jaką kapitał zakładowy ma zostać podwyższony;
2) liczbę oraz wartość nominalną nowo ustanowionych udziałów lub akcji lub też
wartość, o którą następuje podwyższenie wartości nominalnej udziałów lub akcji
już istniejących;
3) określenie, że objęcie udziałów lub akcji następuje z wyłączeniem prawa
pierwszeństwa lub poboru, przy czym wyłączenie prawa pierwszeństwa lub
poboru następuje nawet wówczas, jeżeli takiej możliwości nie przewiduje
umowa spółki lub statut;
4) oznaczenie, czy akcje nowej emisji są na okaziciela, czy imienne;
5) cenę emisyjną nowych akcji;
6) datę, od której nowe akcje mają uczestniczyć w dywidendzie.
6. Nie stanowi oferty publicznej w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu,
który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub
dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy
2003/71/WE (Dz. Urz. UE L 168 z 30.06.2017, str. 12) propozycja układowa przewidująca konwersję wierzytelności na akcje. Do takiej propozycji nie stosuje się art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
finansowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 89, 284, 288 i 568).
Art. 160. 1. Restrukturyzacja zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenia
społeczne w części finansowanej przez dłużnika jako pracodawcę, z tytułu składek na
Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz
Emerytur Pomostowych, z tytułu składek na własne ubezpieczenia społeczne
i ubezpieczenie zdrowotne dłużnika oraz innych zobowiązań dłużnika wobec Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych, w szczególności odsetek za zwłokę od wyżej wymienionych
składek, kosztów egzekucyjnych, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty, może
obejmować wyłącznie rozłożenie na raty lub odroczenie terminu płatności.
2. Jeżeli układ przewiduje przejęcie całości majątku dłużnika przez osobę trzecią
lub wierzyciela, dopłaty lub spłaty między wierzycielami, w układzie wskazuje się
wierzyciela lub osobę trzecią, którzy przejmą obowiązek wykonania zobowiązań
wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Przejęcie obowiązku nie zmienia
charakteru wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i możliwości ich
przymusowego dochodzenia z uwzględnieniem uprzywilejowania wynikającego
z przepisów regulujących dochodzenie wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych.
3. Po prawomocnym zatwierdzeniu układu wyciąg z zatwierdzonego spisu
wierzytelności, o którym mowa w art. 102 ust. 2, ma moc tytułu wykonawczego
przeciwko osobie, która przejęła obowiązek wykonania zobowiązań wobec Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych. Należności objęte zatwierdzonym spisem wierzytelności
mogą być dochodzone również w drodze egzekucji administracyjnej.
4. Restrukturyzacja zobowiązań wobec Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych może obejmować wyłącznie rozłożenie spłaty na raty lub odroczenie
terminu płatności, chyba że dysponent Funduszu wyrazi zgodę na inny sposób
restrukturyzacji.
5. Do restrukturyzacji zobowiązań wobec Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 165. 1. Sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli narusza on prawo,
w szczególności jeżeli przewiduje udzielenie pomocy publicznej niezgodnie
z przepisami, albo jeżeli jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany. Domniemywa
się, że jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany, jeżeli dłużnik nie wykonuje
zobowiązań powstałych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.
2. Sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco
krzywdzące dla wierzycieli, którzy głosowali przeciw układowi i zgłosili zastrzeżenia.
3. Sąd odmawia zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu
albo przyspieszonym postępowaniu układowym, jeżeli suma spornych wierzytelności
uprawniających do głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności
uprawniających do głosowania nad układem.
4. Jeżeli w przyspieszonym postępowaniu układowym okoliczność, o której
mowa w ust. 3, ujawni się po przyjęciu układu, sąd może zatwierdzić układ o ile
zostanie wykazane, że dłużnik nie wiedział o istnieniu wierzytelności spornych, a ich
zaspokojenie w wyniku wykonania układu nie będzie mniejsze niż w przypadku
ogłoszenia upadłości dłużnika.
5. Na rozprawie wyznaczonej w celu rozpoznania układu sąd umarza
postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli ustali, że układ nie został przyjęty na skutek
braku odpowiedniej większości.
6. Postanowienie o odmowie zatwierdzenia układu oraz postanowienie
o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, o którym mowa w ust. 5,
obwieszcza się.
7. Na postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia układu przysługuje zażalenie.
Zażalenie wnosi się w terminie dwóch tygodni.
Art. 190. 1. W przypadku otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego wobec
wszystkich wspólników spółki cywilnej sąd może połączyć do wspólnego rozpoznania
sprawy prowadzone wobec wspólników tej spółki. Jeżeli postępowania otwarto
w różnych sądach, właściwy do dalszego prowadzenia połączonych spraw jest sąd,
który pierwszy wydał postanowienie o otwarciu postępowania.
2. W postanowieniu o połączeniu spraw sąd wyznacza jednego sędziego-komisarza do wszystkich połączonych spraw. Sąd może również wyznaczyć jednego nadzorcę sądowego albo zarządcę do wszystkich połączonych spraw, powołać jedną
radę wierzycieli i wyznaczyć wspólne zgromadzenie wierzycieli.
3. Dla każdego z dłużników sporządza się osobne spisy wierzytelności oraz
głosuje się i przyjmuje odrębne układy.
4. Wynagrodzenie nadzorcy sądowego i zarządcy oraz koszty postępowania
pokrywa się z masy układowej lub sanacyjnej każdego z dłużników w częściach
określonych przez sąd przy odpowiednim uwzględnieniu zasad przyznawania
wynagrodzenia.
5. W przypadku otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego osobowej spółki
handlowej oraz jej wspólników ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania spółki
bez ograniczenia całym swoim majątkiem, a także jeżeli sąd uzna za uzasadnione
połączenie spraw prowadzonych wobec innych dłużników, w szczególności wobec
podmiotów powiązanych oraz małżonków, przepisy ust. 14 stosuje się odpowiednio.
Art. 213. 1. Karta do głosowania zawiera:
1) imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer
w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane
umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres, a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna
jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna
ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów, w tym
likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej –
imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za
zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;
2) imię i nazwisko głosującego wierzyciela albo jego nazwę oraz numer PESEL
albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne
dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres, a gdy wierzycielem jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna
jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna
ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów, w tym
likwidatorów, jeżeli są ustanowieni;
3) kwotę wierzytelności głosującego wierzyciela;
4) grupę obejmującą kategorię interesów, jeżeli zostały przewidziane, do której
został zaliczony głosujący wierzyciel;
5) zgodę wierzyciela na objęcie wierzytelności układem, jeżeli jest ona wymagana
na podstawie art. 151 ust. 2 i 3;
6) sumę wierzytelności objętych układem;
7) wskazanie dnia układowego;
8) pełną treść propozycji układowych z jednoznacznym wskazaniem, które
z propozycji dotyczą głosującego wierzyciela;
9) imię i nazwisko albo nazwę nadzorcy układu, numer licencji nadzorcy układu
albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym spółki pełniącej funkcję nadzorcy układu, jego adres do korespondencji, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej;
10) treść głosu oddanego przez wierzyciela za albo przeciw układowi;
11) wskazanie dnia oddania głosu;
12) podpis wierzyciela, osób uprawnionych do jego reprezentowania albo podpis
jego pełnomocnika.
2. W przypadku gdy kartę do głosowania podpisał pełnomocnik, do karty dołącza
się pełnomocnictwo. Uprawnienie do podpisania karty do głosowania albo do
udzielenia pełnomocnictwa wykazuje się odpisem lub wydrukiem z odpowiedniego
rejestru. W przypadku gdy wierzyciel nie dołączył odpisu lub wydruku, dłużnik może
pozyskać odpis lub wydruk z odpowiedniego rejestru.
3. Karta do głosowania niespełniająca wymogów określonych w ust. 1 jest
nieważna.
4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty do
głosowania, mając na uwadze rodzaj informacji, których umieszczenie na karcie do
głosowania jest niezbędne, oraz jej kompletność i czytelność.
Art. 219. 1. Wniosek o zatwierdzenie układu powinien zawierać:
1) imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer
w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane
umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres, a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna
jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna
ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów, w tym
likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej –
imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za
zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;
2) propozycje układowe;
3) wynik głosowania ze wskazaniem liczby wierzycieli i sumy wierzytelności
uprawniającej do głosowania oraz liczby wierzycieli i sumy wierzytelności przypadającej wierzycielom głosującym za układem, a jeżeli propozycje układowe przewidują podział wierzycieli na grupy – również liczby wierzycieli
i sumy wierzytelności poszczególnych grup oraz liczby wierzycieli i sumy
wierzytelności przypadających wierzycielom głosującym za układem w każdej
grupie.
2. Do wniosku o zatwierdzenie układu dłużnik dołącza:
1) zebrane przez dłużnika karty do głosowania, wraz z odpisami lub wydrukami
z rejestru i pełnomocnictwami koniecznymi dla wykazania uprawnienia do
oddania głosu oraz informacją, czy w stosunku do wierzyciela nie zachodzą
okoliczności wskazane w art. 116, uszeregowane zgodnie z kolejnością przyjętą
w spisie wierzytelności sporządzonym przez nadzorcę układu;
2) dowód wysłania co najmniej na trzy tygodnie przed dniem złożenia wniosku
o zatwierdzenie układu kart do głosowania z propozycjami układowymi
wierzycielom, którzy nie oddali głosu, na adres wskazany w rejestrze, do którego
jest wpisany wierzyciel, o ile wierzyciel jest wpisany do rejestru, w przeciwnym
przypadku na adres wierzyciela znany dłużnikowi;
3) sprawozdanie nadzorcy układu.
Art. 220. Sprawozdanie nadzorcy układu zawiera:
1) stwierdzenie przyjęcia układu;
2) ocenę zgodności z prawem przebiegu samodzielnego zbierania głosów wraz ze
wskazaniem innych okoliczności, które mogą mieć wpływ na zatwierdzenie
układu;
3) zastrzeżenia wierzycieli, o których mowa w art. 216 ust. 2;
4) ocenę możliwości wykonania układu;
5) wskazanie miejsc, w których znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek
dłużnika;
6) aktualny wykaz majątku dłużnika z szacunkową wyceną jego składników;
7) bilans sporządzony przez dłużnika dla celów postępowania o zatwierdzenie
układu, na dzień przypadający w okresie trzydziestu dni przed dniem złożenia
wniosku;
8) spis wierzytelności, sporządzony przez nadzorcę układu, ze wskazaniem, czy
wierzyciel głosował za, czy przeciw układowi;
9) spis wierzytelności spornych, sporządzony przez nadzorcę układu;
10) wskazanie sumy wierzytelności z wyszczególnieniem, jaką część stanowią
wierzytelności sporne;
11) listę zabezpieczeń dokonanych przez wierzycieli na majątku dłużnika wraz
z datami ich ustanowienia;
12) spis podmiotów zobowiązanych majątkowo wobec dłużnika wraz z adresami,
z określeniem wierzytelności, daty ich powstania i terminów zapłaty;
13) wykaz tytułów egzekucyjnych oraz tytułów wykonawczych przeciwko
dłużnikowi;
14) informację o postępowaniach dotyczących ustanowienia na majątku dłużnika
hipotek, zastawów, zastawów rejestrowych, zastawów skarbowych i hipotek
morskich oraz innych obciążeń podlegających wpisowi w księdze wieczystej lub
w rejestrach, jak również o prowadzonych innych postępowaniach sądowych,
administracyjnych, sądowoadministracyjnych oraz przed sądami polubownymi
dotyczących majątku dłużnika;
15) dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności
cywilnej za szkody wyrządzone w związku z pełnieniem funkcji nadzorcy
układu;
16) plan restrukturyzacyjny, sporządzony przez nadzorcę układu;
17) informacje, o których mowa w art. 140, oraz kopię zawiadomienia i opinii
organu, o których mowa w art. 204, albo informację, że żaden organ takiego
zawiadomienia lub opinii nie złożył.
Art. 227. 1. Wniosek o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego
powinien zawierać:
1) imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer
w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane
umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres, a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna
jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna
ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów, w tym
likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej –
imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za
zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;
2) propozycje układowe wraz ze wstępnym planem restrukturyzacyjnym oraz
odpisami propozycji układowych w liczbie wystarczającej do doręczenia
wszystkim wierzycielom;
3) wskazanie miejsc, w których znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek
dłużnika;
4) aktualny wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników;
5) bilans sporządzony przez dłużnika dla celów postępowania, na dzień
przypadający w okresie trzydziestu dni przed dniem złożenia wniosku;
6) wykaz wierzycieli z podaniem imienia i nazwiska albo nazwy oraz miejsca
zamieszkania albo siedziby, adresu i wysokości wierzytelności każdego z nich,
terminów zapłaty, z określeniem, czy wierzytelność objęta jest układem z mocy
prawa, czy może zostać objęta układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela
oraz czy wierzyciel posiada prawo do głosowania nad układem, a jeżeli nie to
wskazanie z jakiego powodu;
7) sumę wierzytelności z wyszczególnieniem sumy wierzytelności objętej układem
z mocy prawa oraz sumy wierzytelności, która może zostać objęta układem po
wyrażeniu zgody przez wierzyciela;
8) wykaz wierzytelności spornych z podaniem imienia i nazwiska albo nazwy
wierzycieli, miejsca zamieszkania albo siedziby, ich adresów i wysokości
żądanej przez każdego z nich wierzytelności, terminów zapłaty oraz zwięzłym
przedstawieniem podstawy sporu;
9) sumę wierzytelności spornych;
10) informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub
prawu innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu
rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia
2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach
rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi
systemami, zwanych dalej „systemem płatności” oraz „systemem rozrachunku
papierów wartościowych”, lub niebędącym uczestnikiem podmiotem
prowadzącym system interoperacyjny w rozumieniu tej ustawy, zwany dalej
„systemem interoperacyjnym”;
11) informację, czy w jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:
a) dłużnik zatrudniał średniorocznie 250 lub więcej pracowników lub
b) dłużnik osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług
oraz operacji finansowych przekraczający równowartość w złotych 50
milionów euro, lub
c) sumy aktywów bilansu dłużnika, sporządzonego na koniec jednego z tych
lat, przekroczyły równowartość w złotych 43 milionów euro.
2. W przypadku wierzytelności zabezpieczonych, sumę wierzytelności, która
może zostać objęta układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela, oznacza się
według tej części wierzytelności, która prawdopodobnie zostanie zaspokojona
z przedmiotu zabezpieczenia.
3. Do wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego dołącza
się jego odpis i odpisy załączników.
Art. 235. 1. Postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania
układowego obwieszcza się.
2. Postanowienie w przedmiocie otwarcia przyspieszonego postępowania
układowego doręcza się dłużnikowi, a postanowienie o otwarciu przyspieszonego
postępowania układowego również nadzorcy sądowemu wraz z odpisem wniosku
i odpisami załączników.
3. Postanowienie w przedmiocie otwarcia przyspieszonego postępowania
układowego wobec przedsiębiorstwa państwowego albo jednoosobowej spółki Skarbu
Państwa doręcza się również organowi założycielskiemu albo pełnomocnikowi Rządu,
państwowej osobie prawnej, organowi lub innej jednostce uprawnionej do
wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa.
4. O otwarciu postępowania zawiadamia się właściwą izbę administracji
skarbowej i właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Kasy
Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, a także znane organy egzekucyjne
prowadzące postępowania egzekucyjne przeciwko dłużnikowi.
5. Jeżeli dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu
innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów
wartościowych, lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system
interoperacyjny, postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania
układowego doręcza się również Prezesowi Narodowego Banku Polskiego, po
uprzednim zawiadomieniu go o godzinie wydania postanowienia.
6. Jeżeli dłużnik jest spółką publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca
2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do
zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, postanowienie
o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego doręcza się również Komisji
Nadzoru Finansowego, po uprzednim zawiadomieniu jej o wydaniu postanowienia.
7. Jeżeli dłużnik jest operatorem publicznej sieci telekomunikacyjnej lub
dostawcą publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu ustawy
z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 oraz
z 2020 r. poz. 374), o otwarciu postępowania zawiadamia się Prezesa Urzędu
Komunikacji Elektronicznej.
8. Zawiadomienia nadzorcy sądowego dokonuje się w dniu otwarcia
postępowania przy zastosowaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na
odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną.
9. Zawiadomień, o których mowa w ust. 47, dokonuje nadzorca sądowy w dniu
otwarcia postępowania, a jeżeli jest to niemożliwe – w terminie 3 dni, przy
zastosowaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną.

Art. 244. 1. Z uwzględnieniem art. 12 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r.
o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku
papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami, przedmiot
zabezpieczenia ustanowionego w związku z uczestnictwem w systemie płatności lub
systemie rozrachunku papierów wartościowych na rzecz podmiotu prowadzącego ten
system lub na rzecz uczestnika tego systemu, nie wchodzi do masy układowej:
1) uczestnika tego systemu lub uczestnika współpracującego z nim systemu
interoperacyjnego, który ustanowił to zabezpieczenie,
2) niebędącego uczestnikiem podmiotu prowadzącego system interoperacyjny
współpracujący z tym systemem,
3) jakiegokolwiek innego podmiotu, który ustanowił to zabezpieczenie
– w przypadku otwarcia przyspieszonego postępowania układowego wobec
któregokolwiek z nich.
2. Z uwzględnieniem art. 12 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności
rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów
wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami, przedmiot zabezpieczenia
ustanowionego na rzecz Narodowego Banku Polskiego, banku centralnego innego
państwa członkowskiego w rozumieniu tej ustawy lub Europejskiego Banku
Centralnego, przez podmiot dokonujący operacji z tymi bankami lub przez jakikolwiek inny podmiot, nie wchodzi do masy układowej w przypadku otwarcia
przyspieszonego postępowania układowego wobec któregokolwiek z nich.
3. Prawa podmiotu, na rzecz którego zostało ustanowione zabezpieczenie,
o którym mowa w ust. 1 lub 2, do zaspokojenia się z tego zabezpieczenia nie ogranicza otwarcie przyspieszonego postępowania układowego wobec podmiotu, który ustanowił to zabezpieczenie.
Art. 253. 1. Od dnia otwarcia przyspieszonego postępowania układowego do
dnia jego zakończenia albo uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu
przyspieszonego postępowania układowego potrącenie wzajemnych wierzytelności
między dłużnikiem i wierzycielem jest niedopuszczalne, jeżeli wierzyciel:
1) stał się dłużnikiem dłużnika po dniu otwarcia przyspieszonego postępowania
układowego;
2) będąc dłużnikiem dłużnika, stał się po dniu otwarcia przyspieszonego
postępowania układowego jego wierzycielem przez nabycie w drodze przelewu
lub indosu wierzytelności powstałej przed dniem otwarcia przyspieszonego
postępowania układowego.
2. Potrącenie wzajemnych wierzytelności jest dopuszczalne, jeżeli nabycie
wierzytelności nastąpiło wskutek zapłaty długu, za który nabywca odpowiadał
osobiście albo pewnymi przedmiotami majątkowymi, i jeżeli odpowiedzialność
nabywcy za dług powstała przed dniem złożenia wniosku o otwarcie przyspieszonego
postępowania układowego.
3. Wierzyciel, który chce skorzystać z potrącenia zgodnie z ust. 2, składa o tym
oświadczenie dłużnikowi, a gdy dłużnik jest pozbawiony prawa zarządu – zarządcy,
nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia otwarcia przyspieszonego
postępowania układowego, a jeżeli podstawa potrącenia powstała później – w terminie
trzydziestu dni od dnia, w którym powstała podstawa potrącenia. Oświadczenie jest
skuteczne również w przypadku, gdy zostało złożone nadzorcy sądowemu.
Art. 259. 1. Postępowanie egzekucyjne dotyczące wierzytelności objętej z mocy
prawa układem, wszczęte przed dniem otwarcia przyspieszonego postępowania
układowego, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem otwarcia postępowania. Na
wniosek dłużnika lub nadzorcy sądowego sędzia-komisarz postanowieniem stwierdza zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie doręcza się również organowi egzekucyjnemu.
2. Sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub nadzorcy sądowego może uchylić
zajęcie dokonane przed dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego
w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym dotyczącym wierzytelności
objętej z mocy prawa układem, jeżeli jest to konieczne dla dalszego prowadzenia
przedsiębiorstwa. Przepis ust. 1 zdanie trzecie stosuje się odpowiednio.
3. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia
o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia wynikającego
z wierzytelności objętej z mocy prawa układem jest niedopuszczalne po dniu otwarcia
przyspieszonego postępowania układowego.
4. W odniesieniu do roszczeń, co do których jest niedopuszczalne wszczęcie
postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu
roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia, z dniem otwarcia
przyspieszonego postępowania układowego bieg przedawnienia roszczenia nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu przez czas trwania przyspieszonego
postępowania układowego.
Art. 268. 1. W postępowaniu o otwarcie postępowania układowego sąd może
zabezpieczyć majątek dłużnika przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy
sądowego. Postanowienie o ustanowieniu tymczasowego nadzorcy sądowego,
zmianie osoby tymczasowego nadzorcy sądowego oraz informację
o uprawomocnieniu się postanowienia o zmianie sposobu zabezpieczenia przez
odwołanie tymczasowego nadzorcy sądowego obwieszcza się.
2. Sąd może, na wniosek dłużnika lub tymczasowego nadzorcy sądowego,
zawiesić postępowania egzekucyjne prowadzone w celu dochodzenia należności
objętych z mocy prawa układem oraz uchylić zajęcie rachunku bankowego, jeżeli jest
to niezbędne do osiągnięcia celów postępowania układowego. Uchylając zajęcie
rachunku bankowego, sąd ustanawia tymczasowego nadzorcę sądowego, jeżeli
wcześniej nie został ustanowiony.
3. Dyspozycje dłużnika dotyczące środków na rachunku bankowym, którego
zajęcie uchylono, wymagają zgody tymczasowego nadzorcy sądowego.
4. Postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego oraz uchyleniu
zajęcia rachunku bankowego doręcza się wierzycielowi prowadzącemu egzekucję
oraz organowi egzekucyjnemu. Na postanowienie to zażalenie przysługuje dłużnikowi
oraz wierzycielowi prowadzącemu egzekucję.
5. Do tymczasowego nadzorcy sądowego przepisy o nadzorcy sądowym,
z wyłączeniem przepisów art. 4246, stosuje się odpowiednio.
6. Sąd ustala wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego, biorąc pod
uwagę nakład pracy, zakres czynności podejmowanych w postępowaniu, stopień ich
trudności oraz czas pełnienia funkcji.
7. Wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego ustala się w wysokości od
jednej czwartej przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw
bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, do jego dwukrotności.
8. W szczególnie uzasadnionych przypadkach można przyznać wyższe
wynagrodzenie w wysokości do czterokrotności przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 7, jeżeli jest to uzasadnione zwiększonym nakładem pracy tymczasowego nadzorcy sądowego, wynikającym w szczególności ze stopnia skomplikowania postępowania i czasu jego trwania.
9. O wynagrodzeniu tymczasowego nadzorcy sądowego orzeka sąd na jego
wniosek złożony w terminie tygodnia od dnia powiadomienia o odwołaniu lub
wygaśnięcia funkcji.
Art. 284. 1. Wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego powinien zawierać:
1) imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer
w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku – inne dane
umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, miejsce zamieszkania albo
siedzibę, adres, a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna
jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna
ustawa przyznaje zdolność prawną – imiona i nazwiska reprezentantów, w tym
likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej –
imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za
zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;
2) wskazanie miejsc, w których znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek
dłużnika;
3) wstępny plan restrukturyzacyjny wraz z uzasadnieniem wskazującym, że jego
wdrożenie przywróci dłużnikowi zdolność do wykonywania zobowiązań;
4) uprawdopodobnienie zdolności dłużnika do bieżącego zaspokajania kosztów
postępowania sanacyjnego i zobowiązań powstałych po dniu jego otwarcia;
5) wykaz wierzycieli z podaniem imienia i nazwiska albo nazwy oraz miejsca
zamieszkania albo siedziby, adresu i wysokości wierzytelności każdego z nich,
terminów zapłaty, określeniem, czy wierzytelność objęta jest układem z mocy
prawa, czy może zostać objęta układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela
oraz czy wierzyciel posiada prawo do głosowania nad układem, a jeżeli nie to
wskazanie z jakiego powodu;
6) sumę wierzytelności z wyszczególnieniem sumy wierzytelności objętej układem
z mocy prawa oraz sumę wierzytelności, która może zostać objęta układem po
wyrażeniu zgody przez wierzyciela;
7) wykaz wierzytelności spornych z podaniem imienia i nazwiska albo nazwy
wierzycieli, miejsca zamieszkania albo siedziby, ich adresów i wysokości
żądanej przez każdego z nich wierzytelności, terminów zapłaty oraz zwięzłym
przedstawieniem podstawy sporu;
8) informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub
prawu innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu
rozrachunku papierów wartościowych lub niebędącym uczestnikiem podmiotem
prowadzącym system interoperacyjny;
9) informację, czy w jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:
a) dłużnik zatrudniał średniorocznie 250 lub więcej pracowników lub
b) dłużnik osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług
oraz operacji finansowych przekraczający równowartość w złotych 50
milionów euro, lub
c) sumy aktywów bilansu dłużnika, sporządzonego na koniec jednego z tych
lat, przekroczyły równowartość w złotych 43 milionów euro.
2. W przypadku wierzytelności zabezpieczonych sumę, o której mowa w ust. 1
pkt 6, oznacza się według tej części wierzytelności, która będzie prawdopodobnie
zaspokojona z przedmiotu zabezpieczenia.
3. Przepisy art. 228 i art. 229 stosuje się odpowiednio.
4. Jeżeli wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego zgłasza wierzyciel,
przepisów ust. 1 pkt 38 i ust. 2 nie stosuje się. Wniosek wierzyciela powinien wskazywać okoliczności uzasadniające wniosek, a ponadto zawierać uprawdopodobnienie jego wierzytelności. Przed wydaniem orzeczenia w sprawie otwarcia
postępowania sanacyjnego sąd może żądać od dłużnika przedstawienia informacji,
o których mowa w ust. 1 pkt 38 i ust. 2, w terminie dwóch tygodni.
Art. 298. 1. Zarządca może odstąpić od umowy wzajemnej, która nie została
wykonana w całości lub części przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego, za
zgodą sędziego-komisarza, jeżeli świadczenie drugiej strony wynikające z tej umowy
jest świadczeniem niepodzielnym.
2. Jeżeli świadczenie drugiej strony wynikające z umowy, o której mowa
w ust. 1, jest świadczeniem podzielnym, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio
w zakresie, w jakim świadczenie drugiej strony miało zostać wykonane po dniu otwarcia postępowania sanacyjnego.
3. Wyrażając zgodę, o której mowa w ust. 1, sędzia-komisarz kieruje się celem
postępowania sanacyjnego i bierze pod uwagę ważny interes drugiej strony umowy.
4. Na postanowienie sędziego-komisarza zażalenie przysługuje dłużnikowi oraz
drugiej stronie umowy.
5. Na żądanie drugiej strony złożone w formie pisemnej z datą pewną, zarządca
w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia żądania składa do sędziego-komisarza
wniosek o zgodę na odstąpienie od umowy, o czym informuje drugą stronę, albo
informuje drugą stronę, że nie zamierza takiego wniosku złożyć. Brak informacji ze
strony zarządcy albo informacja, że nie zamierza on złożyć wniosku, skutkuje utratą
prawa do złożenia wniosku o zgodę sędziego-komisarza na odstąpienie od umowy.
6. Jeżeli zarządca poinformował drugą stronę o złożeniu wniosku do sędziego-
-komisarza, druga strona może wstrzymać się ze spełnieniem świadczenia do dnia
uprawomocnienia się postanowienia sędziego-komisarza oddalającego wniosek
zarządcy albo do chwili złożenia przez zarządcę oświadczenia o odstąpieniu od
umowy.
7. Jeżeli zarządca odstąpił od umowy, druga strona może żądać zwrotu
świadczenia spełnionego po otwarciu postępowania sanacyjnego, a przed dojściem do
niej oświadczenia o odstąpieniu od umowy, jeżeli świadczenie to znajduje się
w majątku dłużnika. W przypadku gdy jest to niemożliwe, druga strona może
dochodzić jedynie wierzytelności z tytułu wykonania zobowiązania i poniesionych
strat. Wierzytelności te nie są objęte układem.
Art. 304. 1. Bezskuteczne w stosunku do masy sanacyjnej są czynności prawne,
nieodpłatne albo odpłatne, którymi dłużnik rozporządził swoim majątkiem, jeżeli
wartość świadczenia dłużnika przewyższa w istotnym stopniu wartość świadczenia
otrzymanego przez dłużnika lub zastrzeżonego dla dłużnika lub dla osoby trzeciej, dokonane w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego.
2. Do ugody sądowej, uznania powództwa i zrzeczenia się roszczenia przepis
ust. 1 stosuje się odpowiednio.
3. Bezskuteczne w stosunku do masy sanacyjnej są zabezpieczenia, które nie
zostały ustanowione bezpośrednio w związku z otrzymaniem przez dłużnika
świadczenia, ustanowione przez dłużnika w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku
o otwarcie postępowania sanacyjnego.
4. Bezskuteczne w stosunku do masy sanacyjnej są zabezpieczenia w części,
która w dniu ustanowienia zabezpieczenia przewyższa więcej niż o połowę wartość
zabezpieczonego świadczenia otrzymanego przez dłużnika wraz z roszczeniami
o świadczenia uboczne określonymi w dokumencie stanowiącym podstawę
ustanowienia zabezpieczenia, ustanowione w ciągu roku przed dniem złożenia
wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego.
5. Do poręczeń, gwarancji i innych podobnych czynności dokonywanych w celu
zabezpieczenia świadczenia przepisy ust. 14 stosuje się odpowiednio.
6. Do zabezpieczeń ustanowionych przed dniem otwarcia postępowania
sanacyjnego w związku z terminowymi operacjami finansowymi, pożyczkami
instrumentów finansowych lub sprzedażą instrumentów finansowych ze
zobowiązaniem do ich odkupu, o których mowa w art. 250 ust. 1, przepisów ust. 1
4 nie stosuje się.
Art. 305. 1. Jeżeli wynagrodzenie za pracę reprezentanta dłużnika lub
pracownika dłużnika wykonującego zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem
lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi związane z zarządem lub nadzorem nad
przedsiębiorstwem dłużnika, określone w:
1) umowie o pracę,
2) umowie o świadczenie usług,
3) uchwale organu dłużnika
– zawartej lub podjętej przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego jest rażąco
wyższe od przeciętnego wynagrodzenia za tego rodzaju pracę lub usługi i nie jest
uzasadnione nakładem pracy, sędzia-komisarz z urzędu albo na wniosek zarządcy
uznaje, że określona część wynagrodzenia, przypadająca za okres przed dniem
otwarcia postępowania sanacyjnego, nie dłuższy jednak niż trzy miesiące przed dniem złożenia wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego, jest bezskuteczna w stosunku do masy sanacyjnej, chociażby wynagrodzenie zostało już wypłacone.
2. Sędzia-komisarz może uznać za bezskuteczne w całości lub części w stosunku
do masy sanacyjnej wynagrodzenie reprezentanta dłużnika, pracownika dłużnika
wykonującego zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub osoby świadczącej
usługi związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem dłużnika,
przypadające za czas po otwarciu postępowania sanacyjnego, jeżeli ze względu na
objęcie zarządu przez zarządcę nie jest ono uzasadnione nakładem pracy.
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, sędzia-komisarz określa
podlegające zaspokojeniu z masy sanacyjnej wynagrodzenie w wysokości
odpowiedniej do pracy wykonanej przez reprezentanta dłużnika, pracownika dłużnika
wykonującego zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub osobę świadczącą
usługi związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem dłużnika.
4. Sędzia-komisarz wydaje postanowienie po wysłuchaniu zarządcy oraz
reprezentanta dłużnika, pracownika dłużnika wykonującego zadania w zakresie
zarządu przedsiębiorstwem lub osoby świadczącej usługi związane z zarządem lub
nadzorem nad przedsiębiorstwem dłużnika.
5. Na postanowienie zażalenie przysługuje również reprezentantowi dłużnika,
pracownikowi dłużnika wykonującemu zadania w zakresie zarządu
przedsiębiorstwem lub osobie świadczącej usługi związane z zarządem lub nadzorem
nad przedsiębiorstwem dłużnika.
6. Do świadczeń przysługujących w związku z rozwiązaniem stosunku pracy
albo umowy o usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem przepisy ust. 1
4 stosuje się odpowiednio, z tym że ograniczenie wysokości tych świadczeń następuje
do wysokości określonych według zasad powszechnie obowiązujących.
Art. 312. 1. Postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku dłużnika
wchodzącego w skład masy sanacyjnej wszczęte przed dniem otwarcia postępowania
sanacyjnego ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem otwarcia postępowania. Na
wniosek dłużnika lub zarządcy sędzia-komisarz postanowieniem stwierdza
zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie doręcza się również
organowi egzekucyjnemu.
2. Sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub zarządcy może uchylić zajęcie
dokonane przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego w postępowaniu
egzekucyjnym lub zabezpieczającym skierowanym do majątku dłużnika wchodzącego
w skład masy sanacyjnej, jeżeli jest to konieczne dla dalszego prowadzenia
przedsiębiorstwa. Przepis ust. 1 zdanie trzecie stosuje się odpowiednio.
3. Sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze
niewydane, przelewa się do masy sanacyjnej niezwłocznie po wydaniu postanowienia
o otwarciu postępowania sanacyjnego.
4. Skierowanie egzekucji do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy
sanacyjnej oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub
zarządzenia zabezpieczenia roszczenia na tym majątku jest niedopuszczalne po dniu
otwarcia postępowania sanacyjnego.
5. Do egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za
wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany
uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę przepisów ust. 1
4 nie stosuje się.
6. W odniesieniu do roszczeń, co do których jest niedopuszczalne wszczęcie
postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu
roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia, z dniem otwarcia postępowania
sanacyjnego bieg przedawnienia roszczenia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega
zawieszeniu przez czas trwania postępowania sanacyjnego.
Art. 323. 1. Składniki mienia należącego do dłużnika i wchodzącego w skład
masy sanacyjnej mogą zostać zbyte przez zarządcę, za zgodą sędziego-komisarza,
który określa warunki ich zbycia. Przepis art. 73 stosuje się.
2. Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Obrony Narodowej
przysługuje prawo wykupu składników majątku służących do prowadzenia
działalności w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa.
2a. O zamiarze sprzedaży składników majątku służących do prowadzenia
działalności w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa zarządca zawiadamia
Ministra Obrony Narodowej, który może przedstawić sędziemu-komisarzowi w
terminie:
1) tygodnia od dnia zawiadomienia – opinię albo
2) trzydziestu dni od dnia zawiadomienia – oświadczenie o skorzystaniu z prawa
wykupu, o którym mowa w ust. 2.
2b. Wykup, o którym mowa w ust. 2, jest dokonywany po cenie sprzedaży
ustalonej na podstawie dowodu z opinii biegłego, przy czym cena nie może być niższa
niż kwota możliwa do uzyskania w postępowaniu upadłościowym przy likwidacji na
zasadach ogólnych, pomniejszona o koszty postępowania, które należałoby ponieść w
związku z likwidacją w takim trybie. Koszty opinii biegłego ponosi Skarb Państwa.
2c. Na postanowienie ustalające cenę sprzedaży, po której jest dokonywany
wykup, o którym mowa w ust. 2, zażalenie przysługuje Ministrowi Obrony
Narodowej, wierzycielom oraz dłużnikowi.
2d. W przypadku wykupu składników majątku obciążonych zastawem
rejestrowym, przepis art. 311 ust. 1ad Prawa upadłościowego stosuje się odpowiednio.
3. Sprzedaż, o której mowa w ust. 1, oraz wykup, o którym mowa w ust. 2,
wywołują takie skutki jak sprzedaż dokonana przez syndyka w postępowaniu
upadłościowym.
4. Zarządca sporządza odrębny plan podziału sum uzyskanych ze sprzedaży
rzeczy, wierzytelności i praw obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem
rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską zgodnie z przepisami Prawa
upadłościowego.
5. W przypadku gdy zbycie składników mienia odbywa się w ramach
prowadzonej działalności gospodarczej i nie przekracza zakresu zwykłego zarządu,
przepisów ust. 14 nie stosuje się.
Art. 331. 1. Jeżeli dłużnik nie odbiera ksiąg, korespondencji lub dokumentów
w terminie wyznaczonym przez zarządcę, zarządca oddaje je na przechowanie na
koszt dłużnika. Zarządca może wstrzymać wydanie dłużnikowi majątku potrzebnego
na pokrycie kosztów przechowania ksiąg, korespondencji lub dokumentów do czasu
ich odebrania przez dłużnika.
2. Zarządca pokrywa koszty przechowania ksiąg, korespondencji lub
dokumentów z funduszów masy układowej lub sanacyjnej, jeżeli posiada płynne
środki pozwalające na pokrycie tych kosztów. W przypadku braku płynnych środków
zarządca dokonuje za zgodą sądu likwidacji majątku w celu pokrycia kosztów ich
przechowania.
3. W przypadku braku majątku potrzebnego na pokrycie kosztów przechowania
ksiąg, korespondencji lub dokumentów sąd zasądza od dłużnika na rzecz
przechowawcy koszty przechowania. W przypadku dłużnika będącego osobą prawną
albo spółką osobową sąd może zasądzić koszty przechowania od osób upoważnionych
do reprezentowania dłużnika, określając osobę albo osoby ponoszące koszty
przechowania.
4. Na postanowienie zażalenie przysługuje wyłącznie dłużnikowi, osobie
zobowiązanej do ponoszenia kosztów oraz przechowawcy.
5. Jeżeli oddanie na przechowanie ksiąg, korespondencji lub dokumentów jest
niemożliwe, podlegają one złożeniu do właściwego archiwum wraz z aktami postępowania restrukturyzacyjnego na koszt dłużnika, z wyjątkiem dokumentacji osobowej i płacowej, do której stosuje się przepis art. 51u ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164).
Koszty te ściąga się w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji
opłat sądowych. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 359. 1. W przypadku przyjęcia uchwały nabywców, o której mowa
w art. 358 ust. 4, nabywcy zobowiązani do wpłacenia dopłat wpłacają je do masy
sanacyjnej lub zabezpieczają ich wpłatę w zakresie przewidzianym uchwałą
w terminie dwóch miesięcy od dnia podjęcia uchwały. W szczególnie uzasadnionych
przypadkach termin może zostać przedłużony postanowieniem sędziego-komisarza.
2. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, nie zostaną wpłacone lub
zabezpieczone wszystkie dopłaty, w pełnej wysokości przewidzianej uchwałą,
nabywcy mogą uzupełnić brakujące dopłaty, wpłacając je do masy sanacyjnej lub
zabezpieczając ich wpłatę w terminie trzydziestu dni od bezskutecznego upływu
terminu, o którym mowa w ust. 1. W tym samym terminie dłużnik lub zarządca mogą
przedstawić dowód istnienia innych źródeł finansowania przedsięwzięcia
deweloperskiego.
3. Wpłacenie lub zabezpieczenie dopłat lub innych środków w wysokości
wystarczającej na sfinansowanie przedsięwzięcia deweloperskiego stwierdza
postanowieniem sędzia-komisarz, jednocześnie wyznaczając termin zgromadzenia
wierzycieli w celu głosowania nad układem. Treść uchwały nabywców, o której mowa
w art. 358 ust. 4, włącza się do układu, a zgromadzenie wierzycieli nie może przyjąć
układu o treści odbiegającej od uchwały nabywców w zakresie nią uregulowanym.
Sędzia-komisarz zwraca uwagę wierzycieli uczestniczących w zgromadzeniu
wierzycieli na niezgodność propozycji układowych z uchwałą nabywców. Sąd odmawia zatwierdzenia układu o treści odbiegającej od uchwały nabywców
w zakresie nią uregulowanym.
4. Zarządca przechowuje środki pieniężne uzyskane z dopłat, o których mowa
w ust. 1 i 2, na odrębnym rachunku bankowym.
5. W przypadku bezskutecznego upływu terminów, o których mowa w ust. 1 i 2,
osoby uprawnione mogą złożyć nowe propozycje układowe w terminie trzydziestu
dni. Nowe propozycje układowe przewidujące wpłacenie dopłat przez nabywców są
niedopuszczalne.