1. Wierzyciel, który nie ma miejsca zwykłego pobytu, miejsca
zamieszkania albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej albo w innym państwie
członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli nie ustanowił w Rzeczypospolitej Polskiej
pełnomocnika do prowadzenia sprawy, wskazuje pełnomocnika do doręczeń
w Rzeczypospolitej Polskiej.
2. W przypadku niewskazania pełnomocnika do doręczeń, pisma sądowe
przeznaczone dla wierzyciela, o którym mowa w ust. 1, pozostawia się w aktach
sprawy ze skutkiem doręczenia. Wierzyciela poucza się o tym przy pierwszym doręczeniu. Wierzyciela poucza się również o tym, kto może zostać ustanowiony pełnomocnikiem.