1. Propozycje układowe mogą przewidywać podział wierzycieli na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów. Podział wierzycieli na te grupy odbywa się w oparciu o obiektywne, jednoznaczne i uzasadnione ekonomicznie lub prawnie kryteria dotyczące stosunków prawnych wiążących wierzycieli z dłużnikiem, z których wynikają zobowiązania objęte propozycjami układowymi. 1a. Dla wierzycieli:
1) którym przysługują wierzytelności ze stosunku pracy i którzy wyrazili zgodę na objęcie ich układem,
2) którym przysługują wierzytelności z tytułu umów o dostarczenie produktów z własnego gospodarstwa rolnego,
3) których wierzytelności są zabezpieczone na składnikach majątku dłużnika hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską, a także przez przeniesienie na wierzyciela własności rzeczy, wierzytelności lub innego prawa w części znajdującej pokrycie w wartości przedmiotu zabezpieczenia
– propozycje układowe przewidują podział na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów. 2. Listy przyporządkowujące poszczególnych wierzycieli do grup sporządza nadzorca sądowy albo zarządca po zatwierdzeniu spisu wierzytelności, jeżeli podziału na grupy nie dokonano w spisie albo dokonany podział jest niezgodny z aktualnymi propozycjami układowymi. 3. W postępowaniu o zatwierdzenie układu listy wierzycieli sporządza nadzorca układu. 4. Na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 155 ust. 1 i 2, sąd zatwierdza podział wierzycieli na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów. Na postanowienie w przedmiocie rozpoznania wniosku przysługuje zażalenie. Zażalenie rozpoznaje się w terminie dwóch tygodni. 5. W razie odmowy zatwierdzenia podziału wierzycieli na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów sąd w sentencji postanowienia wskazuje na uchybienia oraz wskazuje zmiany w tym podziale, których wprowadzenie pozwoli na jego zatwierdzenie. 6. Zatwierdzony prawomocnie podział wierzycieli na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów oraz podział na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów uwzględniający wskazane zmiany wiąże sąd, który wydaje postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia układu. 7. Przepisów ust. 4–6 nie stosuje się w postępowaniu o zatwierdzenie układu.

Art. 161a. 1. Propozycje układowe dla wierzycieli wymienionych w art. 161 ust. 1a pkt 3 przewidują stopień zaspokojenia niemniej korzystny niż w postępowaniu upadłościowym, które byłoby prowadzone wobec dłużnika, chyba że wierzyciel wyrazi zgodę na warunki mniej korzystne. 2. Propozycje, o których mowa w ust. 1, nie mogą przewidywać innego sposobu zaspokojenia niż przewidziany w umowie ustanawiającej zabezpieczenie, chyba że wierzyciel wyraził na to zgodę. 3. Układ może przewidywać zmianę przedmiotu zabezpieczenia wierzytelności za zgodą wierzyciela, o którym mowa w ust. 1, lub jego sprzedaż. Sprzedaży dokonuje nadzorca wykonania układu, o którym mowa w art. 171 ust. 1, albo zarządca przymusowy. 4. W sprawach dotyczących sprzedaży, o której mowa w ust. 3, nadzorca wykonania układu, o którym mowa w art. 171 ust. 1, albo zarządca przymusowy dokonuje czynności, działając w imieniu własnym na rachunek dłużnika. 5. W przypadku dłużnika, którego upadłości nie można ogłosić zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego, przez stopień zaspokojenia w postępowaniu upadłościowym rozumie się stopień zaspokojenia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec dłużnika przez wszystkich wierzycieli z całego majątku dłużnika.