Uchwalenie: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej
Wejscie w życie: 22 sierpnia 2001
Ostatnia Zmiana:
Prawo własności przemysłowej
Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) osobie – rozumie się przez to osobę fizyczną, prawną lub jednostkę
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje
zdolność prawną;
2) osobie zagranicznej – rozumie się przez to osobę niemającą obywatelstwa
polskiego i odpowiednio miejsca zamieszkania albo siedziby bądź poważnego
przedsiębiorstwa na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;
3) przedsiębiorcy – rozumie się przez to osobę prowadzącą w celach
zarobkowych działalność wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową,
zwaną dalej „działalnością gospodarczą”;
4) umowie międzynarodowej – rozumie się przez to umowę międzynarodową,
której stroną jest Rzeczpospolita Polska;
5) Konwencji paryskiej – rozumie się przez to Akt sztokholmski zmieniający
Konwencję paryską o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca
1883 r. (Dz. U. z 1975 r. poz. 51);
6) projektach wynalazczych – rozumie się przez to wynalazki, wzory użytkowe,
wzory przemysłowe, topografie układów scalonych i projekty
racjonalizatorskie;
7) Biurze Międzynarodowym – rozumie się przez to Międzynarodowe Biuro
Własności Intelektualnej utworzone na podstawie Konwencji o ustanowieniu
Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, sporządzonej
w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. (Dz. U. z 1975 r. poz. 49);
8) międzynarodowym znaku towarowym – rozumie się przez to znak towarowy
zarejestrowany w trybie określonym w Porozumieniu lub Protokole;
9) Porozumieniu – rozumie się przez to Porozumienie madryckie
o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r. (Dz. U.
z 1993 r. poz. 514 i 515);
10) Protokole – rozumie się przez to Protokół do Porozumienia madryckiego
o międzynarodowej rejestracji znaków, sporządzony w Madrycie dnia
27 czerwca 1989 r. (Dz. U. z 2003 r. poz. 129 i 130);
11) Konwencji o patencie europejskim – rozumie się przez to Konwencję
o udzielaniu patentów europejskich, sporządzoną w Monachium dnia
5 października 1973 r., zmienioną aktem zmieniającym artykuł 63 Konwencji
z dnia 17 grudnia 1991 r. oraz decyzjami Rady Administracyjnej Europejskiej
Organizacji Patentowej z dnia 21 grudnia 1978 r., 13 grudnia 1994 r.,
20 października 1995 r., 5 grudnia 1996 r. oraz 10 grudnia 1998 r., wraz
z Protokołami stanowiącymi jej integralną część (Dz. U. z 2004 r. poz. 737
i 738);
12) Akcie genewskim – rozumie się przez to Akt genewski Porozumienia
haskiego w sprawie międzynarodowej rejestracji wzorów przemysłowych,
przyjęty w Genewie dnia 2 lipca 1999 r. (Dz. U. z 2009 r. poz. 1522);
13) międzynarodowym wzorze przemysłowym – rozumie się przez to wzór
przemysłowy zarejestrowany w trybie określonym w Akcie genewskim.
2. Przepisy ustawy dotyczące przedsiębiorców stosuje się odpowiednio
również do osób prowadzących działalność inną niż działalność gospodarcza.
Art. 13. 1. Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo
prawa z rejestracji oznacza się, z uwzględnieniem art. 14 i art. 151, według daty zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w Urzędzie Patentowym.
2. Zgłoszenie uważa się za dokonane, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 4, w dniu,
w którym wpłynęło ono do Urzędu Patentowego z zachowaniem formy pisemnej
również za pomocą telefaksu lub w postaci elektronicznej.
3. W przypadku przesłania zgłoszenia telefaksem oryginał zgłoszenia
powinien wpłynąć do Urzędu Patentowego w terminie 30 dni od daty nadania
zgłoszenia telefaksem. Termin ten nie podlega przywróceniu.
4. Jeżeli zgłoszenie przesłane telefaksem jest nieczytelne lub nie jest tożsame
z dostarczonym oryginałem, za datę zgłoszenia uznaje się dzień, w którym zgodnie
z ust. 3 został dostarczony oryginał.
5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio, gdy oryginał zostanie dostarczony
po terminie, o którym mowa w ust. 3; w takim przypadku zgłoszenie przesłane
telefaksem uznaje się za niebyłe.
6. W przypadku gdy zgłoszenie przesłane w postaci elektronicznej zawiera
szkodliwe oprogramowanie, Urząd Patentowy nie jest zobowiązany do otwierania
takiej korespondencji i jej dalszego przetwarzania. W takim przypadku, a także gdy
przesłane zgłoszenie jest nieczytelne, nie powstaje skutek, o którym mowa w ust.
1.
7. Przez postać elektroniczną zgłoszenia należy rozumieć postać ustaloną przy
przesyłaniu zgłoszenia przy zastosowaniu sieci telekomunikacyjnej lub na
informatycznym nośniku danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego
2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne
(Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848, 1590 i 2294).
8. W przypadkach, o których mowa w ust. 6, o ile nieczytelne są niektóre
z części zgłoszenia, uważa się, że nie zostały one złożone. Przepisy art. 31 ust. 3
5 stosuje się odpowiednio.
9. Urząd Patentowy powiadamia niezwłocznie zgłaszającego, przy użyciu
takiego samego środka przekazu, że zgłoszenie przesłane telefaksem jest w całości
lub części nieczytelne albo też zaszedł jeden z przypadków, o których mowa w ust.
6 lub 8, w przypadku gdy możliwe jest ustalenie adresu poczty elektronicznej lub
tożsamości zgłaszającego i jego adresu oraz nie zagraża to bezpieczeństwu systemu
teleinformatycznego Urzędu Patentowego, w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2019 r. poz. 123
i 730), i pozwalają na to względy techniczne użytego przez zgłaszającego środka
przekazu.
Art. 22. 1. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, twórca wynalazku, wzoru
użytkowego albo wzoru przemysłowego ma prawo do wynagrodzenia za
korzystanie z tego wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego
przez przedsiębiorcę, gdy prawo korzystania z niego bądź prawo do uzyskania
patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje przedsiębiorcy na
podstawie art. 11 ust. 3 i 5 lub art. 21.
2. Jeżeli strony nie uzgodniły wysokości wynagrodzenia, wynagrodzenie to
ustala się w słusznej proporcji do korzyści przedsiębiorcy z wynalazku, wzoru
użytkowego albo wzoru przemysłowego, z uwzględnieniem okoliczności, w jakich
wynalazek, wzór użytkowy albo wzór przemysłowy został dokonany,
a w szczególności zakresu udzielonej twórcy pomocy przy dokonaniu wynalazku,
wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego oraz zakresu obowiązków
pracowniczych twórcy w związku z dokonaniem wynalazku, wzoru użytkowego
albo wzoru przemysłowego.
3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, wynagrodzenie wypłaca się w całości lub
w częściach.
4. Całość wynagrodzenia wypłaca się najpóźniej w terminie dwóch miesięcy
od dnia uzyskania pierwszych korzyści z wynalazku, wzoru użytkowego albo
wzoru przemysłowego. W przypadku wypłaty wynagrodzenia w częściach jego
pierwszą część wypłaca się w terminie, o którym mowa w zdaniu poprzednim, a
pozostałe części – najpóźniej w terminie dwóch miesięcy po upływie każdego roku,
jednak w terminie nie dłuższym niż 5 lat, licząc od dnia uzyskania pierwszych
korzyści.
Art. 33. 1. Z zastrzeżeniem art. 936 ust. 1, opis wynalazku, o którym mowa
w art. 31 ust. 1 pkt 2, powinien przedstawiać wynalazek na tyle jasno
i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić. W szczególności
opis zawiera tytuł odpowiadający przedmiotowi wynalazku, określa dziedzinę
techniki, której wynalazek dotyczy, a także znany zgłaszającemu stan techniki, oraz
wskazuje problem techniczny do rozwiązania, a także przedstawia w sposób
szczegółowy przedmiot rozwiązania, z objaśnieniem figur rysunków, jeżeli
zgłoszenie zawiera rysunki, i przykładem lub przykładami realizacji bądź
stosowania wynalazku.
2. (uchylony)
3. Zastrzeżenia patentowe, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 3, określają
zastrzegany wynalazek i zakres żądanej ochrony przez podanie cech technicznych
rozwiązania odnoszących się do składu lub struktury wytworu, czynności oraz
środków technicznych sposobu, budowy lub związków konstrukcyjnych
urządzenia bądź nowego zastosowania znanego wytworu.
31. Zastrzeżenia patentowe, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 3, powinny
być jasne i zwięzłe oraz w całości poparte opisem wynalazku. Każde zastrzeżenie
powinno być ujęte w jednym zdaniu lub równoważniku zdania.
4. Oprócz zastrzeżenia niezależnego lub zastrzeżeń niezależnych, które
powinny przedstawiać ogół cech zgłaszanego wynalazku bądź kilku wynalazków,
ujętych zgodnie z art. 34 w jednym zgłoszeniu, w zgłoszeniu może występować
odpowiednia liczba zastrzeżeń zależnych dla przedstawienia wariantów wynalazku
lub sprecyzowania cech wymienionych w zastrzeżeniu niezależnym lub innym
zastrzeżeniu zależnym.
41. Wzajemne powiązanie w układzie zastrzeżenia niezależnego i zastrzeżeń
zależnych powinno być wyraźnie przedstawione w zgłoszeniu.
5. Skrót opisu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4, powinien zawierać
zwięzłą i jasną informację określającą przedmiot i charakterystyczne cechy techniczne wynalazku oraz wskazanie jego przeznaczenia, jeżeli nie wynika to z określenia samego przedmiotu. Przepis art. 936 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
6. Rysunki, o których mowa w art. 31 ust. 2, powinny w sposób czytelny,
w połączeniu z opisem i zastrzeżeniami patentowymi, odtwarzać przedmiot
wynalazku w ujęciu schematycznym, bez tekstu, z wyjątkiem pojedynczych
wyrazów, gdy są one konieczne. Zgłoszenie może zawierać kilka arkuszy
rysunków. Na jednym arkuszu może znajdować się więcej niż jedna figura, lecz
wyraźnie oddzielona jedna od drugiej.
Art. 39. 1. W razie dokonania zgłoszenia wynalazku z naruszeniem przepisu
o jednolitości wynalazku, dokonane następnie, na wezwanie Urzędu Patentowego,
oddzielne zgłoszenia wynalazków (zgłoszenia wydzielone) uważa się za dokonane
w dniu zgłoszenia pierwotnego.
2. Jeżeli zgłaszający złoży oddzielne zgłoszenia wynalazków bez wezwania
Urzędu Patentowego, w przypadku gdy zgłoszenie pierwotne nie spełniało wymogu
jednolitości, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
3. Urząd Patentowy odmawia, w drodze postanowienia, przyznania
zgłoszeniu wydzielonemu daty zgłoszenia pierwotnego, jeżeli uzna, że zgłoszenie
to nie dotyczy wynalazku ujawnionego w zgłoszeniu pierwotnym lub zgłoszenie to
spełniało wymóg jednolitości. Przepisy art. 37 oraz art. 49 ust. 2 stosuje się
odpowiednio.

Art. 391. 1. Zgłoszenie wydzielone powinno spełniać wymagania, o których
mowa w art. 31 ust. 1.
2. W przypadku gdy zgłaszający chce skorzystać z uprzedniego
pierwszeństwa dla zgłoszenia wydzielonego, a oświadczenia w tej sprawie
i dowód, o których mowa w art. 35 ust. 1, wraz z tłumaczeniem, o ile było ono
wymagane, zostały złożone w przewidzianym terminie do akt zgłoszenia
pierwotnego, z którego zgłoszenie zostało wydzielone, powinien w podaniu
potwierdzić te oświadczenia, a także złożyć wraz ze zgłoszeniem wydzielonym
kopię dowodu, o którym mowa w art. 35 ust. 1, lub kopię jego tłumaczenia, o ile
jest ono wymagane. Przepisy art. 35 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
3. Urząd Patentowy wzywa, w drodze postanowienia, pod rygorem odmowy
przyznania uprzedniego pierwszeństwa dla zgłoszenia wydzielonego, do
uzupełnienia zgłoszenia wynalazku w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzi, że
nie zawiera ono kopii dowodu, o którym mowa w art. 35 ust. 1.
Art. 47. 1. Urząd Patentowy sporządza, w terminie dziewięciu miesięcy od
daty pierwszeństwa, dla każdego zgłoszenia wynalazku podlegającego ogłoszeniu,
sprawozdanie o stanie techniki, obejmujące wykaz publikacji, które będą brane pod
uwagę przy ocenie zgłoszonego wynalazku.
11. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w zakresie, w jakim dokumentacja
zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, nie pozwala na przeprowadzenie poszukiwań
w stanie techniki. W takim przypadku Urząd Patentowy powiadamia zgłaszającego
o przyczynach niesporządzenia w tym zakresie sprawozdania, o którym mowa w
ust. 1.
2. Niezwłocznie po sporządzeniu sprawozdania, o którym mowa w ust. 1,
Urząd Patentowy przekazuje je zgłaszającemu.
3. Wraz ze sprawozdaniem, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy
sporządza wstępną ocenę dotyczącą wymogu jednolitości zgłoszenia i spełnienia
warunków wymaganych do uzyskania patentu. Urząd Patentowy przekazuje
wstępną ocenę zgłaszającemu niezwłocznie po jej sporządzeniu. Udostępnienie
wstępnej oceny osobom trzecim przed publikacją zgłoszenia jest niedopuszczalne.
4. Po dokonaniu ogłoszenia, o którym mowa w art. 43, Urząd Patentowy
może udostępnić osobom trzecim wyłącznie sprawozdanie, o którym mowa
w ust. 1.
5. Zgłaszający może wystąpić do Urzędu Patentowego z wnioskiem
o przeprowadzenie poszukiwania typu międzynarodowego, o którym mowa
w art. 15 ust. 5 Układu o współpracy patentowej, sporządzonego w Waszyngtonie
dnia 19 czerwca 1970 r., poprawionego dnia 2 października 1979 r. i zmienionego
dnia 3 lutego 1984 r. (Dz. U. z 1991 r. poz. 303 oraz z 1994 r. poz. 330), oraz
o sporządzenie sprawozdania z tego poszukiwania.
6. Urząd Patentowy bierze pod uwagę przy ocenie zgłoszonego wynalazku
sprawozdanie z poszukiwania typu międzynarodowego, o którym mowa w ust. 5,
o ile sprawozdanie to zostanie złożone do akt zgłoszenia wynalazku przez
zgłaszającego przed zakończeniem postępowania w sprawie udzielenia patentu.
7. Do poszukiwań typu międzynarodowego prowadzonych przez Urząd
Patentowy przepisy ust. 14 stosuje się odpowiednio.
Art. 69. 1. Nie narusza się patentu przez:
1) korzystanie z wynalazku dotyczącego środków komunikacji i ich części lub
urządzeń, które znajdują się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej czasowo,
a także przedmiotów, które znajdują się na tym obszarze w komunikacji
tranzytowej;
2) korzystanie z wynalazku dla celów państwowych w niezbędnym wymiarze,
bez prawa wyłączności, jeżeli jest to konieczne do zapobieżenia lub usunięcia
stanu zagrożenia ważnych interesów Państwa, w szczególności w zakresie
bezpieczeństwa i porządku publicznego;
3) stosowanie wynalazku do celów badawczych i doświadczalnych, dla
dokonania jego oceny, analizy albo nauczania;
4) korzystanie z wynalazku polegające na wytwarzaniu, używaniu,
przechowywaniu, składowaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu,
eksportowaniu lub importowaniu, w celu wykonania czynności, jakie na
podstawie przepisów prawa są wymagane dla uzyskania, również przez osobę
trzecią, rejestracji lub zezwolenia, stanowiących warunek dopuszczenia do obrotu niektórych wytworów ze względu na ich przeznaczenie, w szczególności produktów leczniczych na terytorium Europejskiego Obszaru
Gospodarczego lub innego państwa;
5) wykonanie leku w aptece na podstawie indywidualnej recepty lekarskiej;
6) korzystanie z materiału biologicznego do celów hodowli lub odkrywania
i wyprowadzania nowych odmian roślin.
2. Decyzję o korzystaniu z wynalazku w sytuacji, o której mowa w ust. 1 pkt
2, podejmuje w zależności od okoliczności właściwy minister lub wojewoda
i niezwłocznie zawiadamia o tym uprawnionego. W decyzji określa się zakres
i okres korzystania z wynalazku.
3. Na decyzję, o której mowa w ust. 2, służy skarga do sądu
administracyjnego.
4. Osobie, której wynalazek jest wykorzystywany dla celów państwowych,
przysługuje prawo do wynagrodzenia ze środków budżetu Państwa, w wysokości
odpowiadającej wartości rynkowej licencji.
5. Uzyskanie rejestracji lub zezwolenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie
wpływa na odpowiedzialność cywilną za wprowadzenie wyrobów do obrotu bez
zgody uprawnionego, jeżeli taka zgoda jest potrzebna.
Art. 75. 1. Osoba, która w dobrej wierze uzyskała albo nabyła patent,
przeniesiony następnie na podstawie art. 74 na rzecz osoby uprawnionej, albo
uzyskała w dobrej wierze licencję, a korzystała z wynalazku co najmniej przez rok
przed wszczęciem postępowania o przeniesienie patentu lub w tym okresie
przygotowała wszystkie istotne urządzenia potrzebne do korzystania z wynalazku,
może z tego wynalazku korzystać w swoim przedsiębiorstwie w zakresie, w jakim
z niego korzystała w chwili wszczęcia tego postępowania, z zastrzeżeniem
obowiązku uiszczania uprawnionemu ustalonego wynagrodzenia.
2. Prawo do korzystania z wynalazku określone w ust. 1 podlega, na wniosek
zainteresowanego, wpisowi do rejestru patentowego. Prawo to może zostać
przeniesione na inną osobę tylko łącznie z przedsiębiorstwem.

Art. 751. Na warunkach określonych w przepisach o ustanowieniu w Unii
Europejskiej dodatkowych świadectw ochronnych dla produktów leczniczych oraz
produktów ochrony roślin udzielane są w Rzeczypospolitej Polskiej dodatkowe
prawa ochronne.

Art. 752. 1. Wniosek o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, zwany
dalej „wnioskiem”, składa się w Urzędzie Patentowym. Przepisy art. 13 ust. 2
9 stosuje się odpowiednio.
2. Do postępowania o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego stosuje się
odpowiednio przepisy tytułu VI.

Art. 753. Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu dodatkowego prawa
ochronnego po stwierdzeniu, że zostały spełnione warunki do jego udzielenia.
Przepisy art. 42 i 46 stosuje się odpowiednio.

Art. 754. 1. Udzielenie dodatkowego prawa ochronnego stwierdza się przez
wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego. Przepis art. 73 stosuje się
odpowiednio.
2. Udzielone dodatkowe prawa ochronne podlegają wpisowi do rejestru
dodatkowych praw ochronnych.

Art. 755. 1. Urząd Patentowy po stwierdzeniu, że warunki udzielenia
dodatkowego prawa ochronnego nie są spełnione albo że wniosek złożony został
po terminie, wydaje decyzję o odmowie udzielenia dodatkowego prawa
ochronnego. Przepis art. 49 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
2. Termin na złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie podlega
przywróceniu.
3. (uchylony)

Art. 756. 1. Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu
dodatkowego prawa ochronnego, jeżeli:
1) patent podstawowy wygaśnie przed upływem okresu, na jaki został udzielony,
albo
2) w okresie trwania patentu podstawowego cofnięte zostanie zezwolenie na
wprowadzenie produktu na rynek lub uprawniony zrzeknie się dodatkowego
prawa ochronnego.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, wydane dodatkowe świadectwo
ochronne traci ważność.
3. Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie dodatkowego prawa ochronnego
w przypadku, gdy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zostanie cofnięte po
upływie okresu, na jaki został udzielony patent podstawowy.
4. Do dodatkowego prawa ochronnego stosuje się odpowiednio art. 90.

Art. 757. 1. Dodatkowe prawo ochronne może być na wniosek każdej osoby
unieważnione, jeżeli:
1) udzielone zostało wbrew przepisom dotyczącym warunków wymaganych do
jego uzyskania albo
2) patent podstawowy został unieważniony w części stanowiącej podstawę
istnienia dodatkowego prawa ochronnego.
2. Do przypadków, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art.
89 ust. 2.
3. Jeżeli patent podstawowy został unieważniony w całości, udzielone
dodatkowe prawo ochronne staje się nieważne z mocy prawa.

Art. 758. O stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o udzieleniu dodatkowego
prawa ochronnego, o wygaśnięciu tego prawa lub o jego unieważnieniu dokonuje
się wpisu do rejestru dodatkowych praw ochronnych.

Art. 759. 1. Do dodatkowego prawa ochronnego stosuje się odpowiednio
przepisy dotyczące licencji i przeniesienia patentu.
2. Oświadczenie o gotowości udzielenia licencji na korzystanie z wynalazku,
na który został udzielony patent, złożone zgodnie z art. 80, wywiera również skutki
w odniesieniu do dodatkowego prawa ochronnego.

Art. 7510. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe wymogi, jakim ma odpowiadać wniosek o udzielenie dodatkowego
prawa ochronnego, oraz szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania wniosków, uwzględniając w szczególności miejsce i sposób ogłoszenia o złożeniu wniosku, a także dane, jakie ma zawierać dodatkowe świadectwo ochronne. Określenie
wymogów, jakim ma odpowiadać wniosek, nie może prowadzić do tworzenia
nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla wnioskodawcy.
Art. 80. 1. Uprawniony z patentu może złożyć w Urzędzie Patentowym
oświadczenie o gotowości udzielenia licencji na korzystanie z jego wynalazku
(licencja otwarta). Oświadczenie takie nie może zostać odwołane ani zmienione.
2. Informacja o złożeniu oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, podlega
wpisowi do rejestru patentowego.
3. W razie złożenia oświadczenia o gotowości udzielenia licencji otwartej,
opłaty okresowe za ochronę wynalazku zmniejsza się o połowę. Przepis ten stosuje
się również do jednorazowej opłaty za ochronę lub do pierwszej opłaty okresowej,
jeżeli ta zmniejszona opłata wpłynie wraz z oświadczeniem najpóźniej
w wyznaczonym terminie.
4. Licencja otwarta jest pełna i niewyłączna, a opłata licencyjna nie może
przekraczać 10% korzyści uzyskanych przez licencjobiorcę w każdym roku
korzystania z wynalazku, po potrąceniu nakładów.
5. Licencję otwartą uzyskuje się przez:
1) zawarcie umowy licencyjnej albo
2) przystąpienie do korzystania z wynalazku bez podjęcia rokowań lub przed ich
zakończeniem; w tym przypadku licencjobiorca jest obowiązany zawiadomić
o tym pisemnie licencjodawcę w terminie miesiąca od chwili przystąpienia do
korzystania z wynalazku.
6. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca uiszcza maksymalną
opłatę, przewidzianą w ust. 4, w terminie miesiąca po zakończeniu każdego roku
kalendarzowego, w którym licencjobiorca korzystał z wynalazku, chyba że
oświadczenie licencjodawcy przewiduje niższą opłatę.
Art. 82. 1. Urząd Patentowy może udzielić zezwolenia na korzystanie
z opatentowanego wynalazku innej osoby (licencja przymusowa), gdy:
1) jest to konieczne do zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia
bezpieczeństwa Państwa, w szczególności w dziedzinie obronności, porządku
publicznego, ochrony życia i zdrowia ludzkiego oraz ochrony środowiska
naturalnego;
2) zostanie stwierdzone, że patent jest nadużywany w rozumieniu art. 68, lub
3) zostanie stwierdzone, że uprawniony z patentu udzielonego z wcześniejszym
pierwszeństwem (patentu wcześniejszego) uniemożliwia, nie godząc się na
zawarcie umowy licencyjnej, zaspokojenie potrzeb rynku krajowego przez
stosowanie opatentowanego wynalazku (patent zależny), z którego
korzystanie wkraczałoby w zakres patentu
wcześniejszego; w tym przypadku uprawniony z patentu wcześniejszego może
żądać udzielenia mu zezwolenia na korzystanie z wynalazku będącego
przedmiotem patentu zależnego (licencja wzajemna).
2. Warunkiem udzielenia licencji przymusowej na korzystanie z wynalazku,
w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jest stwierdzenie, że korzystanie
z wynalazku będącego przedmiotem patentu zależnego, jeżeli są to wynalazki
dotyczące tego samego przedmiotu, wprowadza istotny postęp techniczny
o poważnym znaczeniu gospodarczym. W przypadku wynalazku dotyczącego
technologii półprzewodników licencja przymusowa może być udzielona tylko dla
przeciwdziałania praktykom bezzasadnie ograniczającym konkurencję.
3. Urząd Patentowy, po stwierdzeniu, że patent jest nadużywany
w rozumieniu art. 68, może postanowić o możliwości ubiegania się o licencję
przymusową i ogłasza to w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.
4. Licencja przymusowa może zostać udzielona, jeżeli ubiegający się o nią
wykaże, że czynił wcześniej, w dobrej wierze, starania w celu uzyskania licencji.
Spełnienie tego warunku nie jest konieczne do udzielenia licencji przymusowej
w celu zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa Państwa albo
w przypadku ogłoszenia o możliwości ubiegania się o licencję przymusową.
5. Zwolnienie z warunku, o którym mowa w ust. 4, w przypadku ogłoszenia
o możliwości ubiegania się o licencję przymusową, nie dotyczy wniosków
o udzielenie licencji złożonych po upływie roku od dnia tego ogłoszenia.
6. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy hodowca nie
może wykonywać prawa do chronionej odmiany rośliny lub żąda od uprawnionego
z patentu licencji wzajemnej.
Art. 89. 1. Patent może zostać unieważniony w całości lub części na wniosek
każdego, kto wykaże, że:
1) nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu;
2) wynalazek nie został przedstawiony na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca
mógł ten wynalazek urzeczywistnić;
3) patent został udzielony na wynalazek nieobjęty treścią zgłoszenia lub
zgłoszenia pierwotnego;
4) zastrzeżenia patentowe nie określają przedmiotu żądanej ochrony w sposób
jasny i zwięzły lub nie są w całości poparte opisem wynalazku.
2. Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu
Patentowego może w interesie publicznym wystąpić z wnioskiem o unieważnienie
patentu albo przystąpić do toczącego się postępowania w sprawie.

Art. 891. 1. Na wniosek uprawnionego z patentu, patent może być
ograniczony przez zmianę zastrzeżeń patentowych.
2. Do rozpatrzenia wniosku o ograniczenie patentu Prezes Urzędu
Patentowego wyznacza eksperta. W sprawach o ograniczenie patentu eksperci
mogą orzekać również w zespołach orzekających.
3. Po rozpoznaniu wniosku o ograniczenie patentu Urząd Patentowy wydaje
decyzję o ograniczeniu patentu, odmowie ograniczenia patentu lub umorzeniu
postępowania.
4. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 3, Urząd Patentowy może
wezwać uprawnionego z patentu, w wyznaczonym terminie, pod rygorem
umorzenia postępowania, do złożenia wyjaśnień oraz wprowadzenia określonych
poprawek i uzupełnień do opisu patentowego.
5. Uprawniony z patentu może wnieść o ograniczenie patentu w trakcie
postępowania w sprawie sprzeciwu do czasu ustosunkowania się do sprzeciwu albo
w trakcie postępowania w sprawie o unieważnienie patentu przed rozprawą.
6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Urząd Patentowy może
postanowić, a na wniosek którejkolwiek ze stron postanawia, o połączeniu wniosku
o ograniczenie patentu z toczącym się postępowaniem w sprawie sprzeciwu albo
postępowaniem w sprawie o unieważnienie patentu w celu ich łącznego
rozpoznania w tym postępowaniu, jeżeli zapewni to przyspieszenie lub
usprawnienie postępowania. Przepisów ust. 24 nie stosuje się.
7. W przypadku gdy nie zostało wydane postanowienie, o którym mowa
w ust. 6, postępowanie w sprawie sprzeciwu albo postępowanie w sprawie
o unieważnienie patentu zawiesza się, jeżeli rozpatrzenie wniosku o ograniczenie patentu ma bezpośredni wpływ na rozpatrzenie sprzeciwu albo wniosku o unieważnienie patentu.
8. Do ograniczenia patentu przepisy art. 37 i art. 247 ust. 7 stosuje się
odpowiednio.
9. Ograniczenie patentu podlega wpisowi do rejestru patentowego. Informacja
o ograniczeniu patentu, a także zmieniony opis patentowy, są publikowane przez
Urząd Patentowy.
10. Patent w zakresie, w jakim został ograniczony w postępowaniu, o którym
mowa w ust. 1 i 5, nie wywołuje skutków określonych w art. 63 ust. 1,
art. 64 ust. 1, art. 65 oraz art. 66 ust. 1, od daty zgłoszenia wynalazku.
Art. 93. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe wymogi, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie wynalazku,
szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania oraz badania zgłoszeń w Urzędzie
Patentowym, uwzględniając w szczególności sposób i formę ogłoszenia
o zgłoszeniu wynalazku, zakres, w jakim Urząd Patentowy może dokonywać
poprawek w skrócie opisu, a także formę sporządzanego sprawozdania o stanie
techniki i sposób oraz termin udostępniania go osobom trzecim. Określenie
wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do
tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.

Art. 931. Ilekroć w rozdziale jest mowa o:
1) wynalazku biotechnologicznym – rozumie się przez to wynalazek
w rozumieniu art. 24, dotyczący wytworu składającego się z materiału
biologicznego lub zawierającego taki materiał albo sposobu, za pomocą
którego materiał biologiczny jest wytwarzany, przetwarzany lub
wykorzystywany;
2) materiale biologicznym – rozumie się przez to materiał zawierający
informację genetyczną i zdolny do samoreprodukcji albo nadający się do
reprodukcji w systemie biologicznym;
3) sposobie mikrobiologicznym – rozumie się przez to sposób, w którym bierze
udział lub który został dokonany na materiale mikrobiologicznym albo
wynikiem którego jest ten materiał.

Art. 932. 1. Za wynalazki biotechnologiczne, na które mogą być udzielane
patenty, uważa się w szczególności wynalazki:
1) stanowiące materiał biologiczny, który jest wyizolowany ze swojego
naturalnego środowiska lub wytworzony sposobem technicznym, nawet jeżeli
poprzednio występował w naturze;
2) stanowiące element wyizolowany z ciała ludzkiego lub w inny sposób
wytworzony sposobem technicznym, włącznie z sekwencją lub częściową
sekwencją genu, nawet jeżeli budowa tego elementu jest identyczna z budową
elementu naturalnego;
3) dotyczące roślin lub zwierząt, jeżeli możliwości techniczne stosowania wynalazku nie ograniczają się do szczególnej odmiany roślin lub rasy zwierząt.
2. W zgłoszeniu wynalazku dotyczącym sekwencji lub częściowej sekwencji
genu, w opisie wynalazku, ujawnia się przemysłowe zastosowanie sekwencji, a w
niezależnym zastrzeżeniu patentowym wskazuje się ponadto funkcję jaką ta
sekwencja spełnia.
3. W celu spełnienia kryterium przemysłowego zastosowania w przypadku
wykorzystania sekwencji lub częściowej sekwencji genu do produkcji białka lub
części białka, w opisie wynalazku określa się, jakie białko lub jaka jego część są
wytwarzane i jaką spełniają funkcję.
4. Jeżeli zgłoszenie wynalazku, o którym mowa w ust. 2, ujawnia sekwencje
nukleotydów lub aminokwasów, zgłaszający przesyła w postaci elektronicznej
wykaz sekwencji zgodnie z normą Światowej Organizacji Własności Intelektualnej
ST. 25 dostarczony w formacie umożliwiającym dalsze elektroniczne, tekstowe
przetwarzanie danych.

Art. 933. 1. Za wynalazek nie uważa się ciała ludzkiego, w różnych jego
stadiach formowania się i rozwoju oraz zwykłego odkrycia jednego z jego
elementów, włącznie z sekwencją lub częściową sekwencją genu.
2. Za wynalazki biotechnologiczne, których wykorzystywanie byłoby
sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, o których mowa
w art. 29 ust. 1 pkt 1, lub moralnością publiczną, uważa się w szczególności:
1) sposoby klonowania ludzi;
2) sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej linii zarodkowej człowieka;
3) stosowanie embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych;
4) sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej zwierząt, które mogą powodować u nich cierpienia, nie przynosząc żadnych istotnych korzyści medycznych dla człowieka lub zwierzęcia, oraz zwierzęta będące wynikiem
zastosowania takich sposobów.

Art. 934. 1. Patent na materiał biologiczny posiadający określone
w zastrzeżeniu lub zastrzeżeniach patentowych cechy charakterystyczne będące
wynikiem wynalazku obejmuje każdy materiał biologiczny otrzymany z danego
materiału biologicznego przez reprodukcję w identycznej lub odmiennej formie
i posiadający te same cechy charakterystyczne.
2. Patent na sposób, który umożliwia wytworzenie materiału biologicznego
posiadającego określone w zastrzeżeniu lub zastrzeżeniach patentowych cechy
charakterystyczne będące wynikiem wynalazku, obejmuje także materiał
biologiczny otrzymany bezpośrednio tym sposobem oraz każdy inny materiał
biologiczny pochodzący z materiału biologicznego uzyskanego bezpośrednio przez
reprodukcję w identycznej lub odmiennej formie i posiadający te same cechy
charakterystyczne.
3. Patent na wytwór zawierający lub posiadający informację genetyczną
obejmuje wszystkie materiały, do których został włączony wytwór i w których
została zawarta informacja genetyczna spełniająca w tym materiale swoją funkcję,
z wyjątkiem materiałów, o których mowa w art. 933 ust. 1.

Art. 935. 1. Patent nie rozciąga się na materiał biologiczny otrzymany przez
jednokrotną reprodukcję materiału biologicznego wprowadzonego do obrotu przez
uprawnionego z patentu lub za jego zgodą, jeżeli reprodukcja jest nieodzownym
następstwem wykorzystywania materiału biologicznego.
2. Osoba, która nabyła lub w inny sposób uzyskała od uprawnionego z patentu
lub za jego zgodą chroniony patentem materiał roślinny, do wykorzystania
w działalności rolniczej, upoważniona jest do jego wykorzystywania dla
wielokrotnej reprodukcji w ramach własnego gospodarstwa rolnego,
z uwzględnieniem takich samych ograniczeń, jakie są przewidziane dla
korzystania, bez zgody hodowcy, z materiału siewnego odmiany rośliny chronionej
na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej
odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432).
3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do inwentarza hodowlanego lub
innego zwierzęcego materiału zarodowego.

Art. 936. 1. Jeżeli do urzeczywistnienia wynalazku potrzebne jest użycie
materiału biologicznego, który nie jest powszechnie dostępny ani nie może być
przedstawiony w opisie patentowym w taki sposób, aby umożliwić znawcy
zastosowanie wynalazku, ujawnienie go może polegać na powołaniu się na
dokonane, najpóźniej w dacie zgłoszenia, zdeponowanie tego materiału w kolekcji
uznanej na podstawie umowy międzynarodowej lub w kolekcji krajowej,
wskazanej przez Prezesa Urzędu Patentowego w drodze obwieszczenia
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
2. O nadaniu statusu kolekcji krajowej, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu
Patentowego obwieszcza po uzyskaniu, na wniosek zainteresowanej instytucji,
pozytywnego stanowiska ministra właściwego ze względu na przedmiot
deponowanych materiałów biologicznych.
3. W przypadku dokonania depozytu, o którym mowa w ust. 1, zgłaszający
powinien dołączyć do zgłoszenia poświadczenie instytucji depozytowej.
Poświadczenie takie powinno zawierać co najmniej nazwę instytucji, datę
zdeponowania oraz numer, pod którym jest dostępny materiał biologiczny.
4. Poświadczenie instytucji depozytowej może być złożone w ciągu
6 miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie poświadczenia nie skutkuje
uznania zdeponowania materiału biologicznego za równoznaczne z jego
ujawnieniem w zgłoszeniu.
5. Dostęp do depozytu, o którym mowa w ust. 1, przed ogłoszeniem
o zgłoszeniu wynalazku, ograniczony jest do osób wskazanych w art. 251 ust. 1.
Na wniosek zgłaszającego, złożony w Urzędzie Patentowym przed ogłoszeniem o
zgłoszeniu wynalazku, powyższe ograniczenie rozciąga się na cały okres
rozpatrywania zgłoszenia.
6. Od ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku, jeżeli nie został złożony wniosek,
o którym mowa w ust. 5, oraz po udzieleniu patentu nie można odmówić dostępu
do depozytu osobie trzeciej, z zachowaniem warunku, o którym mowa w ust. 7.
Przepis stosuje się odpowiednio także w przypadku unieważnienia bądź
wygaśnięcia patentu.
7. Warunkiem udostępnienia próbki materiału biologicznego ubiegającej się
o to osobie jest zobowiązanie się jej na piśmie wobec zgłaszającego lub
uprawnionego z patentu, że w trakcie pozostawania patentu w mocy:
1) nie udostępni osobom trzecim próbki ani żadnej substancji z niej pochodzącej,
2) będzie wykorzystywała próbkę lub substancję z niej pochodzącą jedynie do
celów doświadczalnych
– chyba że zgłaszający lub uprawniony z patentu wyraźnie odstąpi od tego
zobowiązania.
8. Jeżeli Urząd Patentowy wyda decyzję o odmowie udzielenia patentu albo
umorzeniu postępowania, na wniosek zgłaszającego złożony w terminie
określonym w ust. 5, przez okres 20 lat od daty dokonania zgłoszenia, dostęp do
depozytu materiału biologicznego będzie ograniczony do osób, o których mowa
w ust. 5. Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Art. 937. Jeżeli materiał biologiczny zdeponowany zgodnie z art. 936 przestał
być dostępny w kolekcji, nowego depozytu można dokonać na warunkach
określonych w umowie międzynarodowej.
Art. 108. 1. Zgłoszenie wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa
z rejestracji powinno obejmować:
1) podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie
przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji;
2) ilustrację wzoru przemysłowego.
3) (uchylony)
2. Ilustrację wzoru przemysłowego stanowią w szczególności rysunki,
fotografie lub próbki materiału włókienniczego.
21. W przypadku gdy nowy i indywidualny charakter posiada część wytworu,
o którym mowa w art. 102 ust. 1, ilustracja wzoru przemysłowego musi
przedstawiać całość wytworu.
3. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, zgłaszający może dołączyć opis
wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego.
4. Jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne
postacie wytworu mające wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego).
5. Liczba odmian wzoru przemysłowego, jakie mogą być ujęte w jednym
zgłoszeniu, nie może przekraczać dziesięciu, chyba że odmiany te tworzą w całości
komplet wytworów. Na jednym rysunku lub fotografii, o których mowa w ust. 2,
powinny być przedstawione w figurach wszystkie odmiany wzoru ujęte
w zgłoszeniu.
6. Zgłoszenie wzoru przemysłowego, które obejmuje co najmniej podanie
oraz część wyglądającą zewnętrznie na ilustrację wzoru przemysłowego, daje
podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane.
7. Urząd Patentowy wzywa postanowieniem, pod rygorem umorzenia
postępowania, do uzupełnienia zgłoszenia w wyznaczonym terminie, jeżeli
stwierdzi, że nie zawiera ono wszystkich części, o których mowa w ust. 1.
Zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu wpłynięcia do Urzędu Patentowego
ostatniej brakującej części.

Art. 1081. 1. W przypadku dokonania zgłoszenia wzoru przemysłowego z
naruszeniem przepisów art. 108 ust. 4 i 5 Urząd Patentowy wzywa, w drodze
postanowienia, do złożenia, w wyznaczonym terminie, oddzielnych zgłoszeń
wytworów.
2. W przypadku niedokonania oddzielnych zgłoszeń wytworów w terminie, o
którym mowa w ust. 1, uważa się, że zgłoszenie pierwotne dotyczy pierwszych
dziesięciu odmian wzoru.
3. W przypadku niedokonania oddzielnych zgłoszeń wytworów, które nie są
odmianami wzoru przemysłowego, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się, że zgłoszenie pierwotne dotyczy wzoru umieszczonego jako pierwszy na ilustracji wzoru przemysłowego.

Art. 117. 1. Do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego
przepisy art. 89 stosuje się odpowiednio.
2. Podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji może być również
stwierdzenie, że wykorzystywanie wzoru przemysłowego narusza prawa osobiste
lub majątkowe osób trzecich.

Art. 1171. 1. Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak warunków wymaganych
do uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego
wzoru przemysłowego, wydaje decyzję o odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego w całości
lub części.
2. Doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1, dokonuje się wyłącznie na
wniosek uprawnionego z rejestracji międzynarodowego wzoru przemysłowego
złożony w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia mu kopii powiadomienia o
odmowie, na podstawie art. 12 ust. 3 Aktu genewskiego.

Art. 1172. Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego
powiadomienie o:
1) wydaniu decyzji o odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego lub wzorów
przemysłowych,
2) wydaniu decyzji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej
decyzją, o której mowa w pkt 1,
3) wydaniu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego o uchyleniu decyzji,
o której mowa w pkt 1,
4) unieważnieniu uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony
międzynarodowego wzoru przemysłowego
– w trybie, formie i języku przewidzianych w Akcie genewskim.

Art. 1173. 1. Każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec uznania na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru
przemysłowego. Przepisy art. 246 ust. 1 i art. 247 stosuje się odpowiednio.
2. Urząd Patentowy wydaje decyzję o unieważnieniu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego,
jeżeli uprawniony z rejestracji międzynarodowego wzoru przemysłowego, nie
udzieli odpowiedzi na sprzeciw, o którym mowa w ust. 1, lub zgodzi się z tym
sprzeciwem.
3. Od decyzji Urzędu Patentowego, o której mowa w ust. 2, służy wniosek o
ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy art. 244, art. 2441 oraz art. 245 ust. 1
i 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 1174. Do unieważnienia uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego przepis art. 89 stosuje się
odpowiednio.

Art. 1175. Do roszczeń z tytułu naruszenia prawa z rejestracji
międzynarodowego wzoru przemysłowego korzystającego z ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej przepisy art. 287291 stosuje się odpowiednio, z tym że
roszczeń tych można dochodzić za okres rozpoczynający się po dniu ogłoszenia w
„Wiadomościach Urzędu Patentowego” o uznaniu jego ochrony, a w przypadku
wcześniejszego powiadomienia przez uprawnionego osoby naruszającej takie
prawo – za okres rozpoczynający się po dniu tego powiadomienia.
Art. 129. (uchylony).

Art. 1291. 1. Nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które:
1) nie może być znakiem towarowym;
2) nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało
zgłoszone;
3) składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania,
w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości,
przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności;
4) składa się wyłącznie z elementów, które weszły do języka potocznego lub są
zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych;
5) składa się wyłącznie z kształtu lub innej właściwości towaru, wynikającej
z charakteru samego towaru, niezbędnej do uzyskania efektu technicznego lub
zwiększającej znacznie wartość towaru;
6) zostało zgłoszone w złej wierze;
7) jest sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;
8) zawiera element o wysokiej wartości symbolicznej, w szczególności
o charakterze religijnym, patriotycznym lub kulturowym, którego używanie
obrażałoby uczucia religijne, patriotyczne lub tradycję narodową;
9) zawiera symbol Rzeczypospolitej Polskiej (godło, barwy lub hymn), znak sił
zbrojnych, organizacji paramilitarnej lub sił porządkowych, reprodukcję
polskiego orderu, odznaczenia lub odznaki honorowej, odznaki lub oznaki
wojskowej bądź innego oficjalnego lub powszechnie używanego odznaczenia
i odznaki, w szczególności administracji rządowej lub samorządu
terytorialnego albo organizacji społecznej działającej w ważnym interesie publicznym, gdy obszar działania tej organizacji obejmuje cały kraj lub znaczną jego część, jeżeli zgłaszający nie wykaże się uprawnieniem, w
szczególności zezwoleniem właściwego organu Państwa albo organu
samorządu terytorialnego, albo zgodą organizacji, na używanie oznaczenia w
obrocie;
10) zawiera symbol (herb, flagę, godło) obcego państwa, nazwę, skrót nazwy,
bądź symbol (herb, flagę, godło) organizacji międzynarodowej lub przyjęte w
obcym państwie urzędowe oznaczenie, stempel kontrolny lub gwarancyjny,
jeżeli zakaz taki wynika z umów międzynarodowych, chyba że zgłaszający
wykaże się zezwoleniem właściwego organu, które uprawnia go do używania
takiego oznaczenia w obrocie;
11) zawiera urzędowo uznane oznaczenie przyjęte do stosowania w obrocie, w
szczególności znak bezpieczeństwa, znak jakości lub cechę legalizacji, w
zakresie, w jakim mogłoby to wprowadzić odbiorców w błąd co do charakteru
takiego oznaczenia, o ile zgłaszający nie wykaże, że jest uprawniony do jego
używania;
12) ze swojej istoty może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do
charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towaru;
13) stanowi lub odtwarza w swoich zasadniczych elementach nazwę odmiany
roślin zarejestrowaną z wcześniejszym pierwszeństwem w Rzeczypospolitej
Polskiej lub na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej albo wiążącej
Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej, przewidujących ochronę
praw do odmiany roślin, i odnosi się do odmian roślin tego samego gatunku
lub gatunków ściśle spokrewnionych.
2. W odniesieniu do wyrobów alkoholowych, znak towarowy zawierający
element geograficzny niezgodny z pochodzeniem wyrobu uważa się za znak
wprowadzający odbiorców w błąd.
3. Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy zawierający element
geograficzny prawdziwy w sensie dosłownym co do terytorium, regionu lub
miejsca, z którego towar pochodzi, który mógłby wprowadzić odbiorców w błąd,
że towar pochodzi z innego, słynącego z danych wyrobów terenu. W przypadku
homonimicznych oznaczeń geograficznych dla wina i piwa ochrona może być
przyznana, z tym, że Urząd Patentowy wezwie osobę, która dokonała zgłoszenia później, do dokonania w znaku odpowiednich zmian pozwalających na odróżnienie go od znaku wcześniejszego.
4. Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy wyłączony
z rejestracji na podstawie przepisów prawa krajowego, prawa Unii Europejskiej lub
umowy międzynarodowej przewidujących ochronę oznaczenia geograficznego,
nazwy pochodzenia, określenia tradycyjnego dla wina lub gwarantowanej
tradycyjnej specjalności, w zakresie w nich przewidzianych.
Art. 132. (uchylony).

Art. 1321. 1. Po rozpatrzeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1
lub art. 15217 ust. 1, uznanego za zasadny nie udziela się prawa ochronnego na znak
towarowy:
1) którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich;
2) identyczny ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego z
wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla identycznych
towarów;
3) identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa
ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla
towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia
odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku
zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym;
4) identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego, na który
udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej
osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli używanie zgłoszonego znaku bez
uzasadnionej przyczyny mogłoby przynieść zgłaszającemu nienależną
korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku
wcześniejszego;
5) identyczny lub podobny do znaku towarowego, który przed datą według której
oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego był w
Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie znany i używany jako znak towarowy
przeznaczony do oznaczania towarów identycznych lub podobnych
pochodzących od innej osoby, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia
odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku
zgłoszonego ze znakiem powszechnie znanym;
6) jeżeli na podstawie przepisów prawa krajowego lub prawa Unii Europejskiej
przewidujących ochronę oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia
osoba uprawniona do wykonywania praw wynikających z wcześniejszego ich
zgłoszenia, o ile to oznaczenie lub nazwa zostanie zarejestrowane, może
zakazać używania późniejszego znaku towarowego.
2. Podstawą sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1 lub art. 15217 ust.
1, mogą być również zgłoszenia znaków towarowych z wcześniejszym
pierwszeństwem, o których mowa w ust. 1 pkt 24, o ile udzielone zostanie na nie
prawo ochronne. Do czasu prawomocnego zakończenia wcześniejszych
postępowań zgłoszeniowych, postępowanie w sprawie sprzeciwu zawiesza się.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku, gdy wcześniejszy
znak towarowy został zgłoszony lub zarejestrowany w trybie określonym w art. 4.
4. Ochrona znaku towarowego zawierającego oznaczenia, o których mowa w
art. 1291 ust. 1 pkt 811, lub oznaczenia odnoszące się do pochodzenia towaru, nie
wyłącza możliwości uzyskania prawa ochronnego przez inną osobę na znak
towarowy zawierający takie same elementy dla towarów identycznych lub
podobnych, jeżeli znaki te mogą być w obrocie łatwo odróżniane.
Art. 136. 1. Organizacja mająca zdolność do nabywania praw i zaciągania
zobowiązań w swoim imieniu powołana do reprezentowania interesów
przedsiębiorców i osoba prawna działająca na podstawie przepisów prawa
publicznego mogą uzyskać prawo ochronne na wspólny znak towarowy. Wspólny
znak towarowy przeznaczony jest do odróżniania towarów w przypadku:
1) organizacji – jej członków,
2) osoby prawnej działającej na podstawie przepisów prawa publicznego – osób
upoważnionych do używania tego znaku na podstawie regulaminu używania
znaku
– od towarów innych przedsiębiorstw.
11. Prawo używania wspólnego znaku towarowego przysługuje w przypadku:
1) organizacji – tej organizacji lub jej członkom;
2) osoby prawnej działającej na podstawie przepisów prawa publicznego – tej
osobie lub osobom upoważnionym do używania tego znaku na podstawie
regulaminu używania znaku.
2. (uchylony)

Art. 1361. 1. Nie udziela się prawa ochronnego na wspólny znak towarowy,
w przypadku gdy nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 136 lub
art. 138 ust. 3 i 4, lub w przypadku gdy:
1) regulamin używania znaku jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub
dobrymi obyczajami;
2) istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do charakteru lub
znaczenia znaku, w szczególności jeżeli może on być uznany za oznaczenie
inne niż wspólny znak towarowy.
2. Jeżeli w wyniku zmiany regulaminu używania znaku nie zachodzą
okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz zostały spełnione warunki,
o których mowa w art. 136 lub art. 138 ust. 3 i 4, udziela się prawa ochronnego na
wspólny znak towarowy.

Art. 1362. 1. Osoba fizyczna lub prawna, w tym instytucje, organy oraz
podmioty prawa publicznego, która nie prowadzi działalności gospodarczej
obejmującej dostarczanie towarów tego samego rodzaju co towary certyfikowane,
może uzyskać prawo ochronne na znak towarowy gwarancyjny. Znak towarowy
gwarancyjny przeznaczony jest do odróżniania towarów, które zostały
certyfikowane przez uprawnionego do tego znaku, w szczególności w zakresie
użytego materiału, sposobu produkcji towarów, ich jakości, precyzji lub innych
właściwości, od towarów, które nie są w ten sposób certyfikowane.
2. Znak towarowy gwarancyjny może składać się z elementów mogących
służyć w obrocie handlowym do wskazania pochodzenia geograficznego towarów.
3. Przepisu art. 1291 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w zakresie, w jakim stanowi
on podstawę do nieudzielenia prawa ochronnego na oznaczenie, które składa się
wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania pochodzenia
towaru. Taki znak towarowy gwarancyjny nie uprawnia do zakazywania osobie
trzeciej używania w obrocie handlowym takich oznaczeń, pod warunkiem że osoba
trzecia używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu.
4. Zasady używania znaku towarowego gwarancyjnego określa regulamin
używania znaku.
5. Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy gwarancyjny nie może
odmówić, bez ważnych powodów, prawa używania znaku osobom, które spełniają
warunki określone w regulaminie, o którym mowa w ust. 4.

Art. 1363. 1. Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy
gwarancyjny, w przypadku gdy nie zostały spełnione warunki, o których mowa
w art. 1362 lub art. 138 ust. 6 i 7, lub w przypadku gdy:
1) regulamin używania znaku jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub
dobrymi obyczajami;
2) istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do charakteru lub
znaczenia znaku, w szczególności jeżeli może on być uznany za oznaczenie
inne niż znak towarowy gwarancyjny.
2. Jeżeli w wyniku zmiany regulaminu używania znaku nie zachodzą
okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz zostały spełnione warunki,
o których mowa w art. 1362 lub art. 138 ust. 6 i 7, udziela się prawa ochronnego na
znak towarowy gwarancyjny.
Art. 138. 1. W zgłoszeniu znaku towarowego należy określić znak towarowy
oraz wskazać towary, dla których znak ten jest przeznaczony. Przepis art. 31 ust.
4 stosuje się odpowiednio.
2. Jedno zgłoszenie może dotyczyć tylko jednego znaku. W przypadku
znaków barwnych za jeden znak uważa się oznaczenie obejmujące jedno
zestawienie kolorów. Przepisy art. 39 stosuje się odpowiednio.
3. Do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego lub zgłoszenia znaku w celu
uzyskania wspólnego prawa ochronnego dołącza się regulamin używania znaku.
4. Regulamin, o którym mowa w ust. 3, w sposób jasny i precyzyjny określa
w szczególności:
1) zasady używania znaku, w tym skutki naruszenia postanowień regulaminu;
2) osoby upoważnione do używania znaku albo warunki członkostwa
w organizacji, o której mowa w art. 136 ust. 1 – w przypadku wspólnego
znaku towarowego;
3) osoby, o których mowa w art. 122 ust. 1 – w przypadku wspólnego prawa
ochronnego na znak towarowy.
5. W rejestrze znaków towarowych dokonuje się wzmianki o dołączeniu
regulaminu, o którym mowa w ust. 3, a także o wszystkich zmianach w tym
regulaminie.
6. Do zgłoszenia znaku towarowego gwarancyjnego dołącza się regulamin
używania znaku.
7. Regulamin, o którym mowa w ust. 6, w sposób jasny i precyzyjny określa
w szczególności:
1) osoby uprawnione do używania znaku;
2) właściwości, które mają być certyfikowane znakiem, i sposób badania tych
właściwości;
3) sposób nadzorowania używania znaku;
4) zasady używania znaku, w tym skutki naruszenia postanowień regulaminu.
8. W rejestrze znaków towarowych dokonuje się wzmianki o dołączeniu
regulaminu, o którym mowa w ust. 6, a także o wszystkich zmianach w tym
regulaminie.
Art. 146. (uchylony).

Art. 1461. 1. Urząd Patentowy niezwłocznie dokonuje ogłoszenia
w „Biuletynie Urzędu Patentowego” o zgłoszeniu znaku towarowego, co do
którego nie stwierdzono braku warunków wymaganych do uzyskania prawa
ochronnego na znak towarowy z przyczyn, o których mowa w art. 1291, art. 1361 i art. 1363.
2. Przed ogłoszeniem, o którym mowa w ust. 1, jednak nie później niż w
terminie 2 miesięcy od daty zgłoszenia, Urząd Patentowy ujawnia informacje o
znaku towarowym, dacie pierwszeństwa, dacie i numerze zgłoszenia, wykazie
towarów i usług, imieniu i nazwisku lub nazwie zgłaszającego, jego miejscu
zamieszkania lub siedzibie oraz kodzie kraju.
3. Po uprawomocnieniu się decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego
na znak towarowy, o której mowa w art. 145 ust. 2, Urząd Patentowy dokonuje
ogłoszenia w „Biuletynie Urzędu Patentowego” o zgłoszeniu znaku towarowego
dla pozostałych towarów.
4. Osoby trzecie mogą zgłaszać uwagi co do istnienia okoliczności, o których
mowa w art. 1291, art. 1361 i art. 1363.
5. Urząd Patentowy może wydać decyzję o odmowie udzielenia prawa
ochronnego na znak towarowy, w przypadku powzięcia informacji
o okolicznościach, o których mowa w art. 1291, art. 1361 i art. 1363, także po
ogłoszeniu o zgłoszeniu znaku towarowego. Przepis art. 145 ust. 3 stosuje się
odpowiednio.
6. Dla zgłoszenia znaku towarowego podlegającego ogłoszeniu, Urząd
Patentowy sporządza zawiadomienie o istnieniu identycznych lub podobnych
znaków towarowych z wcześniejszym pierwszeństwem, przeznaczonych do
oznaczania takich samych lub podobnych towarów i przekazuje je zgłaszającemu.
Zawiadomienie to ma charakter wyłącznie informacyjny i nie jest wiążące.
Art. 152. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe wymogi, jakim ma odpowiadać zgłoszenie znaku towarowego, oraz
szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania zgłoszeń, uwzględniając w szczególności
zakres informacji ujawnianej publicznie, sposób jej udostępniania oraz zakres, w
jakim Urząd Patentowy może wprowadzać poprawki w wykazie towarów i ich
klasyfikacji. Określenie wymogów, jakim ma odpowiadać zgłoszenie, nie może
prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla
zgłaszającego.

Art. 1521. Urząd Patentowy prowadzi postępowanie w sprawie ochrony na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowych znaków towarowych,
w zakresie przewidzianym Porozumieniem lub Protokołem.

Art. 1521a. 1. Urząd Patentowy po otrzymaniu z Biura Międzynarodowego
informacji o wyznaczeniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
międzynarodowego znaku towarowego, niezwłocznie dokonuje ogłoszenia o tym
wyznaczeniu w „Biuletynie Urzędu Patentowego”.
2. Osoby trzecie mogą zgłaszać uwagi co do istnienia okoliczności, o których
mowa w art. 1291, art. 1361 i art. 1363.

Art. 1522. 1. W przypadku stwierdzenia braku warunków wymaganych do
uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego
znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1291, art. 1361, art. 138 ust. 3
i 4 oraz art. 141, Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego,
w trybie, formie i języku przewidzianych w Porozumieniu lub Protokole, notę,
w której zawiadamia o powodach uniemożliwiających uznanie na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego
(wstępna odmowa uznania ochrony), a także wyznacza uprawnionemu z rejestracji
międzynarodowego znaku towarowego termin do zajęcia stanowiska w sprawie.
2. Po upływie terminu wskazanego w ust. 1 Urząd Patentowy wydaje decyzję
w sprawie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony
międzynarodowego znaku towarowego (decyzja w sprawie uznania ochrony),
chyba że wniesiono sprzeciw, o którym mowa w art. 1526a ust. 1.

Art. 1523. W przypadku gdy brak warunków wymaganych do uznania na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku
towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1291, art. 1361, art. 138 ust. 3 i 4
oraz art. 141, dotyczy tylko niektórych towarów, Urząd Patentowy wydaje decyzję
o odmowie uznania ochrony dla tych towarów. Przepis art. 1522 ust. 1 stosuje się
odpowiednio.

Art. 1524. (uchylony).

Art. 1525. (uchylony).

Art. 1526. (uchylony).

Art. 1526a. 1. W terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia o wyznaczeniu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego,
uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego lub uprawniony z
wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego może wnieść sprzeciw wobec
wyznaczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku
towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1321 ust. 13. Termin ten nie
podlega przywróceniu.
2. W przypadku wniesienia sprzeciwu wobec wyznaczenia na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, Urząd Patentowy przekazuje do Biura
Międzynarodowego, w trybie, formie i języku przewidzianych w Porozumieniu lub
Protokole, notę o powodach mogących uniemożliwić uznanie ochrony w całości
lub części (wstępna odmowa uznania ochrony oparta na sprzeciwie).
3. Do postępowania w sprawie sprzeciwu wobec wyznaczenia na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego przepisy art.
15217 ust. 27 oraz art. 1521815223 stosuje się odpowiednio.

Art. 1526b. 1. Po bezskutecznym upływie terminu na wniesienie sprzeciwu,
o którym mowa w art. 1526a ust. 1, Urząd Patentowy wydaje decyzję o uznaniu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku
towarowego (decyzja o uznaniu ochrony), chyba że stwierdził brak warunków
wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony
międzynarodowego znaku towarowego, z przyczyn, o których mowa w art. 1291, art. 1361, art. 138 ust. 3 i 4 oraz art. 141. Decyzję tę Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego wraz z notą, w terminach wskazanych w Porozumieniu lub Protokole. Tryb przekazania, formę i język noty reguluje
Porozumienie lub Protokół.
2. Po prawomocnym zakończeniu wszystkich postępowań w sprawie
sprzeciwu, Urząd Patentowy odmawia uznania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego w zakresie, w którym
sprzeciwy uznane zostały za zasadne, a w pozostałym zakresie uznaje na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej ochronę międzynarodowego znaku towarowego.

Art. 1526c. 1. Jeżeli Urząd Patentowy nie stwierdził przeszkód do udzielenia
prawa ochronnego, o których mowa w art. 1291 i art. 1361, oraz spełnione zostały
warunki, o których mowa w art. 138 ust. 3 i 4 oraz art. 141, a także nie wniesiono
sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1, wydaje, w terminach wskazanych w
Porozumieniu lub Protokole, decyzję o uznaniu ochrony, którą przekazuje do Biura
Międzynarodowego wraz z notą, której tryb przekazania, formę i język przewiduje
Porozumienie lub Protokół.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji o uznaniu ochrony nie
doręcza się uprawnionemu.

Art. 1527. Od decyzji w sprawie uznania ochrony służy stronie wniosek
o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia decyzji
uprawnionemu. Przepisy art. 244 ust. 1114 i 5, art. 2441 oraz art. 245 stosuje się
odpowiednio.

Art. 1527a. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie uznania
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku
towarowego Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego, w trybie,
formie i języku przewidzianych w Porozumieniu lub Protokole, notę informującą
o wydanej w tym postępowaniu decyzji, chyba że decyzja wraz z notą została
przekazana na podstawie art. 1526b ust. 1.

Art. 1528. (uchylony).

Art. 1529. (uchylony).

Art. 15210. (uchylony).

Art. 15211. (uchylony).

Art. 15212. 1. Na decyzję Urzędu Patentowego o definitywnej odmowie
uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego
znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich lub niektórych towarów, a także
na decyzję o unieważnieniu uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
ochrony międzynarodowego znaku towarowego uprawnionemu z rejestracji tego znaku służy skarga do sądu administracyjnego. Przepisy art. 249 ust. 1 i art. 250 stosuje się odpowiednio.
2. (uchylony)

Art. 15213. Do unieważnienia uznania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego przepisy art. 164167 stosuje się odpowiednio.

Art. 15214. 1. Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego,
w trybie, formie i języku przewidzianych w Porozumieniu lub Protokole, notę
o prawomocnej decyzji o unieważnieniu uznania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego lub stwierdzeniu
wygaśnięcia tej ochrony.
2. W uzasadnionych przypadkach, pod rygorem obciążenia kosztami
tłumaczenia, Urząd Patentowy może wezwać uprawnionego z rejestracji
międzynarodowego znaku towarowego, aby złożył tłumaczenie przysięgłe wykazu
towarów międzynarodowego znaku towarowego objętego notą, o której mowa
w ust. 1. Przepis ten stosuje się do odpisów wyroków przesyłanych Urzędowi
Patentowemu na podstawie art. 479128 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –
Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, z późn. zm.).

Art. 15215. 1. Do stwierdzenia wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego przepisy art. 169
172 stosuje się odpowiednio.
2. Okres, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, rozpoczyna swój bieg od
dnia:
1) bezskutecznego upływu terminu wynikającego z Porozumienia lub Protokołu
na wydanie wstępnej odmowy uznania ochrony, o której mowa
w art. 1522 ust. 1, lub
2) bezskutecznego upływu terminu na wniesienie sprzeciwu, o którym mowa
w art. 1526a ust. 1, lub
3) cofnięcia sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1, lub
4) uprawomocnienia się decyzji o uznaniu ochrony wydanej po rozpatrzeniu
sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1, lub
5) uprawomocnienia się decyzji o uznaniu ochrony wydanej po wstępnej
odmowie uznania ochrony, o której mowa w art. 1522 ust. 1.

Art. 15216. Do roszczeń z tytułu naruszenia prawa z rejestracji
międzynarodowego znaku towarowego korzystającego z ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się odpowiednio przepisy art. 296298, z tym że
roszczeń tych można dochodzić od dnia ogłoszenia w „Wiadomościach Urzędu
Patentowego” o uznaniu jego ochrony.

Art. 15217. 1. W terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia o zgłoszeniu znaku
towarowego uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego, uprawniony
z wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego, a także osoba uprawniona do
wykonywania praw wynikających z chronionej nazwy pochodzenia lub
chronionego oznaczenia geograficznego może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia
znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1291 ust. 4 lub art. 1321
ust. 13. Termin ten nie podlega przywróceniu.
2. Od sprzeciwu należy wnieść opłatę.
3. Sprzeciw zawiera oznaczenie stron, wskazanie podstawy faktycznej i
prawnej wraz z uzasadnieniem i zakresem sprzeciwu oraz podpis wnoszącego
sprzeciw.
4. Sprzeciw oraz inne pisma wnosi się wraz z ich odpisami dla strony
przeciwnej.
5. Materiały i dokumenty sporządzone w języku obcym wnosi się wraz z ich
tłumaczeniami na język polski.
6. Urząd Patentowy, w drodze postanowienia, pozostawia bez rozpoznania
sprzeciw, który:
1) został wniesiony po upływie terminu lub
2) nie wskazuje zgłoszenia znaku towarowego, wobec którego jest wnoszony,
lub
3) nie wskazuje wcześniejszego prawa, o którym mowa w art. 1321 ust. 13
– chyba, że braki te zostały uzupełnione w terminie, o którym mowa w ust. 1.
7. Jeżeli sprzeciw nie spełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy
wyznacza wnoszącemu sprzeciw termin do usunięcia braków pod rygorem
umorzenia postępowania.

Art. 15218. 1. Stronami postępowania w sprawie sprzeciwu są zgłaszający i
wnoszący sprzeciw.
2. Do rozpatrzenia sprzeciwu Prezes Urzędu Patentowego wyznacza eksperta.

Art. 15219. 1. Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia zgłaszającego o
wniesieniu sprzeciwu oraz informuje strony postępowania o możliwości
ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia
informacji.
2. Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 6 miesięcy
na zgodny wniosek stron.
3. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wzywa
zgłaszającego do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw w wyznaczonym terminie. W
odpowiedzi na sprzeciw zgłaszający przedstawia zarzuty oraz przytacza wszystkie
okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie.
4. W terminie, o którym mowa w ust. 3, zgłaszający może podnieść zarzut
nieużywania wcześniejszego znaku towarowego w sposób rzeczywisty w ciągu
nieprzerwanego okresu 5 lat przed datą dokonania zgłoszenia znaku towarowego
będącego przedmiotem sprzeciwu dla towarów objętych sprzeciwem, chyba że
istnieją ważne powody tego nieużywania lub nie upłynął okres 5 lat od daty
zarejestrowania wcześniejszego znaku. W przypadku uznania zarzutu za zasadny,
Urząd Patentowy oddala sprzeciw.
5. Urząd Patentowy przekazuje wnoszącemu sprzeciw odpowiedź na sprzeciw
oraz wyznacza mu termin na zajęcie stanowiska i uzupełnienie dowodów. Przepis
art. 169 ust. 6 stosuje się odpowiednio.
6. Zgłaszający może odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych na
podstawie ust. 5 przez wnoszącego sprzeciw w terminie wyznaczonym przez Urząd
Patentowy.
7. Urząd Patentowy może wezwać stronę postępowania do przedstawienia, w
wyznaczonym terminie, stanowiska dotyczącego materiałów przedstawionych
przez drugą stronę lub Urząd Patentowy.
8. Urząd Patentowy pomija twierdzenia i dowody niezgłoszone w
wyznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że ich powołanie nie było
możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Dalsze twierdzenia i
dowody na ich poparcie powołuje się w terminie miesiąca od dnia, w którym
powołanie ich stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania.

Art. 15220. Urząd Patentowy rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest
związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw.

Art. 15221. Po rozpatrzeniu sprzeciwu, Urząd Patentowy wydaje decyzję o
oddaleniu sprzeciwu lub uznaniu go za zasadny w całości lub części.

Art. 15222. 1. Od decyzji Urzędu Patentowego wydanej po rozpatrzeniu
sprzeciwu stronom służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy
art. 244245, art. 248 i art. 249 stosuje się odpowiednio.
2. Nowe fakty i dowody mogą być powołane tylko jeżeli ich powołanie nie
było wcześniej możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później.
3. (uchylony)

Art. 15223. 1. Do postępowania w sprawie sprzeciwu przepisy art. 242 ust. 1
i 2, art. 251, art. 252 i art. 253 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
2. Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące
w postępowaniu cywilnym, przy czym koszty znosi się pomiędzy stronami również
w przypadku umorzenia postępowania w sprawie sprzeciwu.
Art. 162. 1. Prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega
dziedziczeniu. Przepisy art. 67 ust. 25 stosuje się odpowiednio.
11. Prawo ochronne na znak towarowy może być przeniesione na rzecz kilku
osób jako wspólne prawo ochronne.
12. (uchylony)
13. Wpis do rejestru znaków towarowych o przeniesieniu prawa ochronnego,
o którym mowa w ust. 11, może nastąpić po złożeniu regulaminu znaku, o którym
mowa w art. 122 ust. 2.
14. Wspólne prawo ochronne może być przeniesione na rzecz jednej osoby
jako prawo ochronne na znak towarowy.
2. (uchylony)
3. Prawo ochronne na wspólny znak towarowy może być przeniesione jako
wspólne prawo ochronne na przedsiębiorców zrzeszonych w organizacji, o której
mowa w art. 136. Umowa o przeniesienie prawa powinna określać zasady
używania takiego znaku w takim zakresie, jaki jest przewidziany dla regulaminu,
o którym mowa w art. 122 ust. 2.
31. (uchylony)
4. Prawo ochronne na znak towarowy może być również przeniesione
w stosunku do niektórych towarów, dla których prawo to jest udzielone.
5. Do ważności umowy o przeniesienie udziału we wspólnym prawie
ochronnym jest potrzebna zgoda wszystkich współuprawnionych.
6. Przepisy ust. 1, 3, 4 i 5 stosuje się odpowiednio do praw z dokonanego
w Urzędzie Patentowym zgłoszenia, na które nie zostało jeszcze udzielone prawo
ochronne.

Art. 1621. Prawo ochronne na znak towarowy może zostać podzielone na
wniosek uprawnionego w stosunku do wskazanych towarów, z zachowaniem daty
pierwszeństwa. Przepis art. 140 stosuje się odpowiednio. Składając wniosek,
uprawniony uiszcza opłatę za podział prawa ochronnego na znak towarowy.
Art. 165. 1. Z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można
wystąpić:
1) z powodu kolizji z wcześniejszym znakiem bądź naruszenia praw osobistych
lub majątkowych wnioskodawcy, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku wnioskodawca, będąc świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu;
2) jeżeli na znak towarowy udzielono prawa ochronnego z naruszeniem art. 1291
ust. 1 pkt 24, a do dnia złożenia wniosku znak ten nabrał, w następstwie jego
używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu;
3) z powodu kolizji ze znakiem towarowym powszechnie znanym, jeżeli przez
okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku towarowego,
uprawniony do znaku towarowego powszechnie znanego, będąc świadomym
jego używania, nie sprzeciwiał się temu;
4) jeżeli sprzeciw oparty na tych samych prawach wcześniejszych i na tych
samych podstawach prawnych został prawomocnie oddalony.
2. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli uprawniony uzyskał prawo
ochronne działając w złej wierze.
3. Z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na podstawie
wcześniejszego znaku towarowego nie można wystąpić, gdy w dacie zgłoszenia lub
dacie uprzedniego pierwszeństwa późniejszego znaku towarowego:
1) wcześniejszy znak towarowy, który nie spełniał warunków określonych
w art. 1291 ust. 1 pkt 24, nie nabrał jeszcze odróżniającego charakteru,
o którym mowa w art. 130;
2) wcześniejszy znak towarowy nie nabrał jeszcze wystarczająco odróżniającego
charakteru, aby możliwe było stwierdzenie ryzyka wprowadzenia odbiorców
w błąd, o którym mowa w art. 1321 ust. 1 pkt 3, o ile przepis ten stanowi
podstawę wniosku o unieważnienie;
3) wcześniejszy znak towarowy nie uzyskał jeszcze renomy, o której mowa
w art. 1321 ust. 1 pkt 4, o ile przepis ten stanowi podstawę wniosku
o unieważnienie.
4. W przypadku gdy podstawą wniosku o unieważnienie prawa ochronnego
na wspólny znak towarowy lub znak towarowy gwarancyjny jest art. 1361
lub art. 1363, Urząd Patentowy odmawia unieważnienia prawa ochronnego na wspólny
znak towarowy lub znak towarowy gwarancyjny, jeżeli po zmianie przez
uprawnionego regulaminu używania znaku są spełnione warunki, o których mowa
w tych przepisach.
Art. 166. 1. W postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na
podstawie wcześniejszego znaku towarowego uprawniony do tego znaku
towarowego jest obowiązany, na zarzut uprawnionego do późniejszego znaku
towarowego, przedstawić dowód na to, że w okresie pięciu lat poprzedzających
datę wniosku o unieważnienie wcześniejszy znak towarowy był używany
w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, w odniesieniu do towarów, dla których
został zarejestrowany, w zakresie, w jakim stanowią one podstawę wniosku
o unieważnienie, lub że istnieją uzasadnione powody jego nieużywania, pod
warunkiem że w dacie wniosku o unieważnienie od zarejestrowania
wcześniejszego znaku towarowego upłynęło co najmniej pięć lat.
2. Jeżeli w dacie pierwszeństwa późniejszego znaku towarowego upłynął już
pięcioletni okres, w którym miało nastąpić używanie wcześniejszego znaku
towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego obowiązany jest przedstawić, obok dowodu wymaganego na podstawie ust. 1, dowód na to, że ten znak towarowy był używany
w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w okresie pięciu lat poprzedzających datę
pierwszeństwa lub istniały uzasadnione powody jego nieużywania.
3. W przypadku nieprzedstawienia dowodów, o których mowa w ust. 1 i 2,
oddala się wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na podstawie
wcześniejszego znaku towarowego.
4. Jeżeli wcześniejszy znak towarowy był używany w rozumieniu
art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, wyłącznie w odniesieniu do części towarów, dla
których został zarejestrowany, uznaje się go, na użytek rozpatrywania wniosku o
unieważnienie, za zarejestrowany tylko dla tej części towarów.
5. Prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej
podstawie, że znak jest identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku
towarowego, jeżeli przed dniem złożenia wniosku zostało wszczęte postępowanie
o unieważnienie prawa ochronnego na wcześniejszy znak towarowy.
6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, wniosek o unieważnienie prawa
ochronnego na znak towarowy może być rozpatrzony po uprawomocnieniu się
decyzji w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wcześniejszy znak
towarowy.
7. Przepisy ust. 16 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy znak
wcześniejszy jest znakiem towarowym Unii Europejskiej. W takim przypadku
rzeczywiste używanie znaku towarowego Unii Europejskiej stwierdza się zgodnie
z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia
14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz. Urz.
UE L 154 z 16.06.2017, str. 1).
8. Do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia lub
unieważnienie prawa z rejestracji na znak towarowy Unii Europejskiej Urząd
Patentowy zawiesza postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak
towarowy, wszczęte na tej podstawie, iż znak ten jest identyczny lub podobny do
znaku towarowego Unii Europejskiej.
Art. 169. 1. Prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek:
1) nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla
towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu
lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją
ważne powody jego nieużywania;
2) utraty przez znak znamion odróżniających przez to, że na skutek działań lub
zaniedbań uprawnionego stał się w obrocie zwyczajowym oznaczeniem –
składającym się wyłącznie z elementów, które mogą służyć w obrocie do
oznaczania w szczególności rodzaju towaru, jego jakości, ilości, ceny, przeznaczenia, sposobu, czasu lub miejsca wytworzenia, składu, funkcji lub
przydatności – w stosunku do towarów, dla których był zarejestrowany;
3) działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy
może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru,
właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru;
4) wykreślenia z właściwego rejestru podmiotu mającego osobowość prawną,
któremu przysługiwało prawo ochronne na znak towarowy;
5) niepodjęcia przez uprawnionego działań w celu uniemożliwienia używania
wspólnego znaku towarowego lub znaku towarowego gwarancyjnego
w sposób niezgodny z zasadami używania określonymi w regulaminie
używania znaku;
6) używania wspólnego znaku towarowego lub znaku towarowego
gwarancyjnego przez uprawnionego w sposób powodujący ryzyko
wprowadzenia odbiorców w błąd, o którym mowa w art. 1361 ust. 1 pkt 2 lub
art. 1363 ust. 1 pkt 2;
7) zmiany regulaminu używania wspólnego znaku towarowego lub regulaminu
używania znaku towarowego gwarancyjnego, w wyniku której regulamin ten
nie spełnia wymagań określonych w art. 138 ust. 4 lub 7 albo ma do niego
zastosowanie jedna z podstaw odmowy udzielenia prawa ochronnego,
o których mowa w art. 1361 ust. 1 lub art. 1363 ust. 1, chyba że uprawniony
przed wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego
dokona w regulaminie używania wspólnego znaku towarowego lub
regulaminie używania znaku towarowego gwarancyjnego niezbędnych zmian
pozwalających na usunięcie niezgodności z tymi przepisami.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Urząd Patentowy na wniosek
każdej osoby wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak
towarowy.
21. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, Urząd Patentowy wydaje
decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy także na
wniosek:
1) krajowych lub regionalnych organizacji, których celem statutowym jest
ochrona interesów:
a) konsumentów,
b) przedsiębiorców;
2) Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów;
3) powiatowego (miejskiego) rzecznika konsumentów.
3. Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu
Patentowego może, w interesie publicznym, wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie
wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy lub przystąpić do toczącego się
postępowania.
4. Przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie
znaku:
1) różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego,
w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru;
2) przez umieszczanie znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla
celów eksportu;
3) przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego;
4) przez osobę upoważnioną do używania wspólnego znaku towarowego lub
znaku towarowego gwarancyjnego.
5. (uchylony)
6. W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa
ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia
ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na
uprawnionym z tytułu prawa ochronnego.
7. Na zasadach, o których mowa w ust. 16, a także w razie nieprzestrzegania
regulaminu znaku, może być wydana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa
w stosunku do współuprawnionego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do prawa
ochronnego na wspólny znak towarowy i znak towarowy gwarancyjny.
Art. 174. 1. Oznaczeniami geograficznymi, w rozumieniu ustawy, są
oznaczenia słowne odnoszące się bezpośrednio lub pośrednio do nazwy miejsca,
miejscowości, regionu lub kraju (teren), które identyfikują towar jako pochodzący
z tego terenu, jeżeli określona jakość, dobra opinia lub inne cechy towaru są
przypisywane przede wszystkim pochodzeniu geograficznemu tego towaru.
2. Na zagraniczne oznaczenia geograficzne można uzyskać w Polsce ochronę
tylko, gdy oznaczenie korzysta z ochrony w kraju jego pochodzenia.
3. Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o towarach, nie dotyczy
to usług, produktów rolnych przeznaczonych do spożycia przez ludzi,
wymienionych w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
produktów rolnych i środków spożywczych wymienionych w załącznikach do
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21
listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków
spożywczych (Dz. Urz. UE L 343 z 14.12.2012, str. 1) oraz napojów
spirytusowych, które podlegają wpisowi na krajową listę chronionych oznaczeń
geograficznych napojów spirytusowych zgodnie z przepisami rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w
sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń
geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady
(EWG) nr 1576/89 (Dz. Urz. UE L 39 z 13.02.2008, str. 16, z późn. zm.).
Art. 176. 1. Zgłoszenie oznaczenia geograficznego powinno zawierać:
1) dokładne określenie zgłaszanego oznaczenia geograficznego;
2) wskazanie towaru, dla którego jest ono przeznaczone;
3) dokładne określenie granic terenu, do którego się ono odnosi;
4) określenie szczególnych cech lub właściwości towaru, w szczególności
obejmujące główne fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne lub
organoleptyczne cechy charakterystyczne towaru oraz określenie szczegółów,
z których wynika związek tych cech ze środowiskiem geograficznym lub
pochodzeniem geograficznym;
5) warunki korzystania z oznaczenia geograficznego obejmujące sposób
wytwarzania, szczególne cechy lub właściwości towaru, inne przesłanki, które
muszą być spełnione przez osoby chcące używać takiego oznaczenia, oraz,
jeżeli jest to wymagane, metody ich kontroli;
6) wskazanie przedsiębiorców, którzy używają lub będą używać tego
oznaczenia.
11. Zgłoszenie oznaczenia geograficznego może dotyczyć tylko jednego
oznaczenia i tylko jednego towaru. Przepisy art. 39 i art. 42 ust. 2 stosuje się
odpowiednio.
2. Zgłoszenia może dokonać organizacja upoważniona do reprezentowania
interesów producentów, działająca na danym terenie.
3. Organizacja, o której mowa w ust. 2, powinna dołączyć do zgłoszenia
oznaczenia geograficznego potwierdzenie swojej legitymacji do działania.
4. Zgłoszenia może dokonać także organ administracji rządowej lub
samorządu terytorialnego, właściwy ze względu na teren, do którego odnosi się
oznaczenie geograficzne.
5. Osoby dokonujące zgłoszeń zagranicznych oznaczeń geograficznych,
w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, powinny wskazać lub dołączyć do
zgłoszenia dowód ochrony oznaczenia w kraju pochodzenia. Dowodem takim
może być w szczególności każda umowa międzynarodowa, na podstawie której
oznaczenie geograficzne podlega ochronie.
Art. 224. 1. Termin do uiszczenia opłaty jednorazowej za ochronę lub opłaty
za pierwszy okres ochrony, określonej w decyzji o udzieleniu patentu, prawa
ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty
doręczenia wezwania. Jednocześnie zgłaszający może uiścić opłatę za dalsze
rozpoczęte okresy ochrony lub opłatę wymaganą do przedłużenia ochrony na
okresy rozpoczęte przed tym terminem.
2. Opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1,
z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony.
21. Urząd Patentowy informuje uprawnionego z prawa ochronnego na znak
towarowy o zbliżającym się terminie uiszczenia opłaty za dalszy okres ochrony nie
później niż na sześć miesięcy przed dniem, w którym upływa poprzedni okres
ochrony.
22. Na wniosek uprawnionego z patentu, dodatkowego prawa ochronnego,
prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji Urząd Patentowy
informuje o zbliżającym się terminie uiszczenia opłaty za dalszy okres ochrony nie
później niż na miesiąc przed dniem, w którym upływa poprzedni okres ochrony.
23. Nieotrzymanie przez uprawnionego informacji, o której mowa w ust. 21 i 22, pozostaje bez wpływu na ocenę zachowania przez uprawnionego terminu na uiszczenie opłaty.
3. Opłaty okresowe, o których mowa w ust. 2, mogą być uiszczone w ciągu
jednego roku przed terminem określonym w ust. 2. Opłaty te podlegają zwrotowi,
jeżeli przed tym terminem udzielone prawo zostanie unieważnione lub wygaśnie.
Opłaty za okresy ubiegłe i za okres bieżący nie podlegają zwrotowi.
4. Opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie
sześciu miesięcy po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym
uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie
podlega przywróceniu.
5. W razie udzielenia patentu dodatkowego pobiera się za ochronę wynalazku
opłatę jednorazową.
6. Jeżeli patent dodatkowy stanie się patentem, pobiera się opłaty okresowe,
poczynając od okresu ochrony następującego po ustaniu patentu głównego,
w wysokości, jaka przypadałaby za ten okres i dalsze okresy ochrony wynalazku
stanowiącego przedmiot patentu głównego.
7. Do opłat okresowych za ochronę produktu leczniczego i produktu ochrony
roślin na podstawie dodatkowego prawa ochronnego przepisy ust. 24 stosuje się
odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 8.
8. W przypadku wydania decyzji o udzieleniu dodatkowego prawa
ochronnego, jeżeli upływa lub upłynął okres, na jaki udzielony był patent
podstawowy, należna opłata za ochronę może być uiszczona w ciągu 3 miesięcy od
otrzymania decyzji.
Art. 226. 1. W przypadku gdy zgłaszający wykaże, że nie jest w stanie
ponieść w pełnej wysokości opłaty za zgłoszenie wynalazku, wzoru użytkowego,
znaku towarowego lub wzoru przemysłowego, Urząd Patentowy, na wniosek
zgłaszającego, zwalnia go częściowo od tej opłaty. Pozostała część opłaty nie może
być niższa niż 20% opłaty należnej.
2. W przypadku gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść
w pełnej wysokości opłaty od wniosku o wydanie decyzji w postępowaniu
spornym oraz od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Urząd Patentowy
zwalnia go częściowo lub całkowicie od tej opłaty.
3. Przepis ust. 2 stosuje się także do opłat okresowych za ochronę wynalazku,
wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego lub znaku towarowego oraz opłaty
jednorazowej za ochronę wynalazku stanowiącego przedmiot patentu
dodatkowego. Nie dotyczy to opłat za okresy przekraczające dziesięć lat od
zgłoszenia.
31. W przypadkach, o których mowa w ust. 13, Urząd Patentowy może, pod
rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, wezwać zgłaszającego lub
wnioskodawcę do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym lub stanie
rodzinnym i majątkowym osób pozostających ze zgłaszającym lub wnioskodawcą
we wspólnym gospodarstwie domowym.
4. Na uzasadniony wniosek zgłaszającego, wniesiony przed upływem
wyznaczonego terminu, termin do uiszczenia opłat, o których mowa w art. 224 ust. 1, może być przez Urząd Patentowy odroczony, nie dłużej jednak niż o 6 miesięcy.
Odroczony termin nie ulega przywróceniu.
5. W sprawach, o których mowa w ust. 14, Urząd Patentowy wydaje
postanowienia. W przypadku odmowy zwolnienia lub częściowego zwolnienia od
opłaty, wyznacza się termin jej uiszczenia.
6. Zwalnia się od opłaty za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy
w związku z wydanym postanowieniem, o którym mowa w ust. 5.
Art. 229. 1. W sprawach, w których wpis do rejestru jest uzależniony od
złożenia wniosku, wpisu dokonuje się na podstawie decyzji.
11. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:
1) oznaczenie wnioskodawcy i jego adres;
2) wyraźnie określone żądanie;
3) podpis wnioskodawcy albo jego przedstawiciela ustawowego lub
pełnomocnika oraz datę wniosku;
4) wykaz załączników.
12. Do wniosku należy dołączyć:
1) pełnomocnictwo, jeżeli wnioskodawca ustanowił pełnomocnika;
2) dowód uiszczenia należnej opłaty od wniosku;
3) dokumenty uzasadniające wydanie decyzji o dokonaniu wpisu w rejestrze.
13. Jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w ust. 11 lub 12, Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę do jego uzupełnienia lub poprawienia
w terminie, o którym mowa w art. 242 ust. 1, pod rygorem pozostawienia wniosku
bez rozpoznania.
2. Rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy bada, czy
złożone dokumenty, mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do
rejestru, nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym
przepisom.
21. Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie dokonania wpisu do rejestru,
gdy złożone dokumenty oraz wyjaśnienia nie uzasadniają wydania decyzji
o dokonaniu takiego wpisu. Przed wydaniem decyzji Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę postanowieniem do usunięcia braków bądź złożenia wyjaśnień, w terminie, o którym mowa w art. 242 ust. 1, pod rygorem umorzenia
postępowania.
3. Wpisy, o których mowa w ust. 1, nie wiążą organu, do którego
kompetencji, zgodnie z przepisami prawa, należy rozstrzyganie w sprawie
dokumentu będącego podstawą decyzji o wpisie do rejestru bądź w sprawie, której
wynik mógłby mieć wpływ na decyzję Urzędu Patentowego o dokonaniu wpisu
w rejestrze.
Art. 231. 1. Urząd Patentowy wydaje uprawnionym dokumenty patentowe,
dodatkowe świadectwa ochronne, świadectwa ochronne na wzór użytkowy,
świadectwa ochronne na znak towarowy, świadectwa rejestracji wzoru
przemysłowego, świadectwa rejestracji oznaczenia geograficznego i świadectwa
rejestracji topografii oraz dowody pierwszeństwa, w postaci papierowej lub
elektronicznej. Dokumenty stwierdzające udzielenie patentu, dodatkowego prawa
ochronnego, prawa ochronnego, prawa z rejestracji oraz dowody pierwszeństwa
wydawane w postaci papierowej opatruje się pieczęcią okrągłą z wizerunkiem orła
w koronie i napisem w otoku: „Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej”
i podpisem osoby upoważnionej na piśmie przez Prezesa Urzędu Patentowego.
W przypadku wydania tych dokumentów oraz dowodów pierwszeństwa w postaci
elektronicznej opatruje się je pieczęcią elektroniczną Urzędu Patentowego
Rzeczypospolitej Polskiej i kwalifikowanym podpisem elektronicznym osoby
upoważnionej na piśmie przez Prezesa Urzędu Patentowego.
2. Urząd Patentowy na wniosek uprawnionego wydaje duplikat dokumentu,
o którym mowa w ust. 1.

Art. 2311. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór
dokumentu patentowego, dodatkowego świadectwa ochronnego, świadectwa
ochronnego na wzór użytkowy, świadectwa ochronnego na znak towarowy,
świadectwa rejestracji wzoru przemysłowego, świadectwa rejestracji oznaczenia
geograficznego, świadectwa rejestracji topografii i dowodu pierwszeństwa,
uwzględniając konieczność ujednolicenia formy i treści dokumentów
potwierdzających uzyskanie przez uprawnionego patentu, prawa ochronnego lub
prawa z rejestracji albo pierwszeństwo.
Art. 236. 1. Pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed Urzędem
Patentowym w sprawach związanych z dokonywaniem i rozpatrywaniem zgłoszeń
oraz utrzymywaniem ochrony wynalazków, produktów leczniczych oraz produktów ochrony roślin, wzorów użytkowych i topografii układów scalonych może
być rzecznik patentowy lub osoba świadcząca usługi transgraniczne w rozumieniu
ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. z 2019 r.
poz. 1861), zwanej dalej „ustawą o rzecznikach patentowych”.
11. Pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed Urzędem Patentowym
w sprawach związanych z dokonywaniem i rozpatrywaniem zgłoszeń oraz
utrzymywaniem ochrony znaków towarowych, wzorów przemysłowych i oznaczeń
geograficznych może być rzecznik patentowy, adwokat, radca prawny lub osoba
świadcząca usługi transgraniczne w rozumieniu ustawy o rzecznikach
patentowych.
2. Pełnomocnikiem osoby fizycznej, z zastrzeżeniem ust. 3, może być również
współuprawniony, a także rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz
osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia.
3. Osoby niemające miejsca zamieszkania lub siedziby na obszarze
Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 11, mogą działać
tylko za pośrednictwem odpowiednio rzecznika patentowego, adwokata, radcy
prawnego lub osoby świadczącej usługi transgraniczne w rozumieniu ustawy
o rzecznikach patentowych. Obowiązek ten nie dotyczy osób mających miejsce
zamieszkania lub siedzibę na obszarze Unii Europejskiej, państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej.
Art. 241. 1. Jeżeli stroną w sprawie jest kilka osób i nie wyznaczyły one
wspólnego pełnomocnika, powinny wskazać jeden adres do korespondencji.
W przypadku niewskazania takiego adresu uważa się, że jest nim adres osoby
wymienionej na pierwszym miejscu w zgłoszeniu albo w innym dokumencie
będącym podstawą wszczęcia postępowania.
2. Na wniosek strony Urząd Patentowy przekazuje pisma kierowane zgodnie
z ust. 1 także na dodatkowo wskazane przez stronę adresy. Przepis ten ma
odpowiednie zastosowanie również w przypadku, gdy stroną w sprawie jest jedna
osoba, która wyznaczyła pełnomocnika.

Art. 2411. 1. W postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie
uzyskania patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa
z rejestracji, a także utrzymywania ich w mocy, dokonywane zgłoszenia i
korespondencja wymagają zachowania formy pisemnej; zgłoszenia
i korespondencja mogą być przesyłane również za pomocą telefaksu lub w postaci
elektronicznej.
11. Zawiadomienie i informacje Urzędu Patentowego, o których mowa
w art. 1461 ust. 6 oraz art. 224 ust. 21 i 22, a także pisemne informacje Urzędu
Patentowego o zgłoszonym wynalazku, produkcie leczniczym i produkcie ochrony
roślin, wzorze użytkowym, wzorze przemysłowym, znaku towarowym, oznaczeniu
geograficznym i topografii układów scalonych nie wymagają podpisu i pieczęci.
2. Do korespondencji przesłanej:
1) za pomocą telefaksu przepisy art. 13 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio;
2) w postaci elektronicznej przepisy art. 13 ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.
21. W zgłoszeniach i korespondencji przesyłanych w postaci elektronicznej za
podpis równoważny z podpisem własnoręcznym uważa się również podpis
elektroniczny spełniający wymagania określone w umowach międzynarodowych
lub przepisach prawa Unii Europejskiej, o których mowa w art. 4.
22. Zgłoszeń w postaci elektronicznej należy dokonywać za pomocą systemu
teleinformatycznego, przy użyciu formularzy elektronicznych udostępnionych
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Patentowego.
23. Zgłoszenia i korespondencję w postaci elektronicznej, o których mowa w
ust. 1 i 22, sporządza się w formatach określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848,
1590 i 2294).
3. (uchylony)
Art. 242. 1. O ile ustawa nie stanowi inaczej, w toku postępowania
w sprawach związanych z rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymaniem ochrony
wynalazków, produktów leczniczych, produktów ochrony roślin, wzorów
użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń
geograficznych i topografii układów scalonych, a także w postępowaniu w sprawie
dokonywania wpisów w rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy,
o których mowa w art. 228 ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza stronie do dokonania
określonych czynności terminy nie krótsze niż:
1) miesiąc, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze
Rzeczypospolitej Polskiej;
2) 2 miesiące, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą.
2. W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy wyznacza odpowiednio
dłuższy termin, o którym mowa w ust. 1, lecz nie więcej niż o 3 miesiące.
3. Czynność może być dokonana w ciągu 2 miesięcy po upływie terminu
wyznaczonego zgodnie z ust. 1 lub 2, jeżeli przed jego upływem strona zawiadomi
Urząd Patentowy na piśmie o przyczynach niedotrzymania tego terminu.

Art. 2421. 1. Zgłaszający, który w toku postępowania przed Urzędem
Patentowym wnosi o przetłumaczenie sporządzonych w języku obcym materiałów
i dokumentów mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, ponosi
koszty ich tłumaczenia na język polski.
2. Urząd Patentowy może wezwać zgłaszającego do uiszczenia zaliczki na
pokrycie kosztów, o których mowa w ust. 1.
3. W przypadku nieuiszczenia przez zgłaszającego zaliczki w wysokości i
terminie wskazanych w wezwaniu wniosek, o którym mowa w ust. 1, uważa się za
wycofany.
4. Do tłumaczenia materiałów i dokumentów na potrzeby postępowania przed
sądem administracyjnym przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
Art. 243. 1. Jeżeli w toku rozpatrywania sprawy uchybiono terminowi do
dokonania czynności warunkującej, zgodnie z ustawą, bieg postępowania, Urząd
Patentowy może na wniosek strony, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przywrócić
termin, o ile strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.
Jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu wnioskodawca
dokonuje czynności, dla której termin został wyznaczony.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do Urzędu Patentowego w
terminie:
1) sześciu miesięcy od dnia, w którym upłynął termin do dokonania określonej
czynności – w przypadku znaków towarowych;
2) dwóch miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, nie później
jednak niż w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym upłynął termin do
dokonania określonej czynności – w przypadku wynalazków, dodatkowych
praw ochronnych, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, oznaczeń
geograficznych i topografii.
3. Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, jest
niedopuszczalne.
4. Jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania na skutek
uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, może ona zostać uchylona,
jeżeli strona złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym
uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, i jednocześnie dokona
czynności, dla której termin został wyznaczony.
5. Jeżeli termin dokonania zgłoszenia w celu zachowania uprzedniego
pierwszeństwa lub termin złożenia dokumentu przypada na dzień, w którym Urząd Patentowy jest nieczynny dla interesantów, doręczenie zgłoszenia lub dokumentu w pierwszym dniu otwarcia Urzędu Patentowego traktuje się jako dokonane
w terminie.
6. Do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1, uchybionych
z powodu nadzwyczajnych okoliczności, stosuje się odpowiednio przepisy
o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. W sprawach tych
Urząd Patentowy wydaje, po przedstawieniu przez zainteresowanego
odpowiednich dowodów, postanowienia.
7. Niezależnie od przepisu ust. 5 i 6 Urząd Patentowy zapewnia
przyjmowanie w każdym czasie przesyłek doręczanych przez osoby
zainteresowane, bez względu na porę dnia.
Art. 247. 1. O wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246, Urząd
Patentowy niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na
ustosunkowanie się do sprzeciwu.
2. W przypadku uznania przez uprawnionego sprzeciwu za zasadny, Urząd
Patentowy wydaje decyzję o uchyleniu decyzji o udzieleniu patentu, prawa
ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji i umorzeniu postępowania.
3. Jeżeli uprawniony podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny albo
uprawniony nie ustosunkuje się do sprzeciwu, Prezes Urzędu Patentowego
wyznacza eksperta do rozpatrzenia sprawy, który prowadzi w tym względzie postępowanie. W sprawach tych eksperci mogą orzekać również w zespołach orzekających. Przepisy art. 245 ust. 1 oraz art. 256 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
4. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 3, stroną jest również wnoszący
sprzeciw.
5. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 3, Urząd Patentowy rozstrzyga
sprawę w granicach sprzeciwu i jest związany podstawą prawną wskazaną przez
wnoszącego sprzeciw.
6. Rozpoznając sprzeciw, Urząd Patentowy może wezwać postanowieniem
uprawnionego do nadesłania, w wyznaczonym terminie, wyjaśnień i dokumentów
dotyczących przedmiotu sprawy, pod rygorem utraty prawa powoływania ich
w toku postępowania.
7. Po rozpoznaniu sprzeciwu i uprawomocnieniu się decyzji o uchyleniu
w części decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub
prawa z rejestracji Urząd Patentowy może wezwać postanowieniem uprawnionego
do nadesłania, w wyznaczonym terminie, zmienionego opisu patentowego lub
opisu ochronnego bądź ilustracji wzoru przemysłowego, pod rygorem uchylenia
decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa
z rejestracji i umorzenia postępowania.
Art. 255. 1. Urząd Patentowy – w trybie postępowania spornego – rozstrzyga
sprawy o:
1) unieważnienie patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego
albo prawa z rejestracji;
11) unieważnienie patentu europejskiego, udzielonego w trybie określonym
w Konwencji o patencie europejskim;
12) unieważnienie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony
międzynarodowego znaku towarowego;
13) ograniczenie patentu w trakcie postępowania o unieważnienie patentu;
2) stwierdzenie wygaśnięcia patentu na wynalazek dotyczący materiału
biologicznego lub jego użycia, w przypadku określonym w art. 90 ust. 1 pkt
4;
21) stwierdzenie wygaśnięcia dodatkowego prawa ochronnego, w przypadkach
określonych w art. 756 ust. 3;
3) stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy,
w przypadkach określonych w art. 169;
31) stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony
międzynarodowego znaku towarowego w przypadkach określonych w art.
169;
32) unieważnienie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony
międzynarodowego wzoru przemysłowego;
4) stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji oznaczenia geograficznego,
w przypadku określonym w art. 192 ust. 1;
5) stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji topografii, w przypadkach
określonych w art. 221 ust. 2;
6) udzielenie licencji przymusowej na korzystanie z wynalazku, wzoru
użytkowego, wzoru przemysłowego albo topografii;
61) udzielenie licencji przymusowej na korzystanie z wynalazku, na który
udzielono patentu w trybie określonym w Konwencji o patencie europejskim;
7) zmianę decyzji o udzieleniu licencji przymusowej;
8) stwierdzenie bezzasadności zmiany warunków korzystania z oznaczenia
geograficznego, w przypadku określonym w art. 188 ust. 3;
9) (uchylony)
2. Sprawy, o których mowa w ust. 1, rozpatrują kolegia orzekające do spraw
spornych.
3. Do spraw rozpatrywanych przez Urząd Patentowy w trybie postępowania
spornego nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego
o terminach załatwiania spraw. Urząd Patentowy dąży do rozstrzygnięcia sprawy
w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
4. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego
w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez
wnioskodawcę.

Art. 2551. 1. Postępowanie sporne w sprawach, o których mowa
w art. 255 ust. 1, wszczyna się na pisemny wniosek.
2. Od wniosku o wszczęcie postępowania należy wnieść opłatę.
3. Wniosek powinien zawierać:
1) oznaczenie stron i ich adresy;
2) zwięzłe przedstawienie sprawy;
3) wyraźnie określone żądanie;
4) wskazanie podstawy prawnej;
5) wskazanie środków dowodowych;
6) podpis wnioskodawcy i datę.
4. Do wniosku należy dołączyć:
1) pełnomocnictwo, jeżeli wniosek składa pełnomocnik;
2) odpisy wniosku w liczbie odpowiadającej liczbie stron postępowania
spornego;
3) dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 2.
5. Urząd Patentowy bada, czy wniosek o wszczęcie postępowania spornego
spełnia wymogi formalne, o których mowa w ust. 3 i 4.
6. Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy wzywa
wnioskodawcę do usunięcia usterek lub braków w terminie 30 dni pod rygorem
umorzenia postępowania.

Art. 2552. 1. Urząd Patentowy doręcza stronom postępowania spornego
odpisy wniosku, wyznaczając jednocześnie termin do nadesłania pisemnej odpowiedzi na wniosek.
2. Strona wezwana do udzielenia odpowiedzi na wniosek dołącza do
odpowiedzi odpisy w liczbie odpowiadającej liczbie stron postępowania spornego.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych pism składanych
przez strony postępowania spornego.

Art. 2553. 1. Po upływie terminu wyznaczonego stronie do udzielenia
odpowiedzi na wniosek Urząd Patentowy wyznacza termin rozprawy, o czym
zawiadamia strony lub ich pełnomocników, doręczając im jednocześnie odpis
odpowiedzi na wniosek, jeżeli została udzielona.
2. W sprawach wymienionych w art. 2551 ust. 6, w art. 2554, w art. 2555 ust.
2, w art. 2556 ust. 3, a także w przypadku przywrócenia terminu określonego w art.
2551 ust. 6, Urząd Patentowy może orzekać na posiedzeniach niejawnych.
3. W zawiadomieniu o rozprawie określa się termin, miejsce i przedmiot
rozprawy.
4. Zawiadomienie o rozprawie powinno być doręczone stronom nie później
niż 7 dni przed wyznaczonym terminem.
5. W przypadku nadmiernego przewlekania postępowania przez strony Urząd
Patentowy może wyznaczyć stronom postępowania w toku prowadzonego
postępowania, także na posiedzeniu niejawnym, termin na podanie wszystkich
twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że strona wykaże, że ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła
później.

Art. 2554. 1. Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że nie jest właściwy do
rozpatrzenia wniosku w trybie postępowania spornego, wydaje w tej sprawie
postanowienie.
2. Jeżeli wnioskodawca wycofał wniosek przed rozprawą, Urząd Patentowy
wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Art. 2555. 1. Rozprawa jest jawna, chyba że postępowanie sporne dotyczy
wynalazku tajnego lub wzoru użytkowego tajnego.
2. Jeżeli rozpatrzenie sprawy wymaga powoływania się przez strony na
informacje prawnie chronione na podstawie odrębnych przepisów, jawność
rozprawy może być wyłączona – w drodze postanowienia – w całości lub w części.
Wyłączenie nie może obejmować obecności stron na rozprawie.

Art. 2556. 1. Z przebiegu rozprawy sporządza się protokół, który podpisują
przewodniczący składu orzekającego i protokolant.
2. Protokół powinien zawierać:
1) oznaczenie organu orzekającego, miejsca i daty posiedzenia, imiona
i nazwiska członków składu orzekającego, protokolanta, stron, ich
pełnomocników i ustawowych przedstawicieli oraz oznaczenie sprawy
i wzmiankę co do tajności rozprawy;
2) przebieg rozprawy, w szczególności wnioski i twierdzenia stron, przebieg
postępowania dowodowego, wymienienie zarządzeń i postanowień wydanych
na rozprawie ze wzmianką o ich ogłoszeniu; zamiast podania wniosków i
twierdzeń stron można w protokole powołać się na pisma przygotowawcze;
3) czynności stron, w szczególności ugodę, uznanie żądania, wycofanie, zmianę,
rozszerzenie lub ograniczenie wniosku.
3. Strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu, nie później
jednak niż na następnym posiedzeniu, a po wydaniu decyzji – w terminie 30 dni od
jej wydania.

Art. 2557. 1. Po przeprowadzeniu postępowania spornego Urząd Patentowy
wydaje decyzję.
2. Decyzję podejmuje się zwykłą większością głosów.
3. Członek składu orzekającego, który nie zgadza się z rozstrzygnięciem
sprawy, może złożyć zdanie odrębne wraz z pisemnym uzasadnieniem.
4. Zgłoszenie zdania odrębnego zaznacza się przy podpisie złożonym na
decyzji przez zamieszczenie odpowiedniej wzmianki.
5. Zdanie odrębne nie podlega ogłoszeniu.

Art. 2558. 1. Decyzja powinna zawierać:
1) oznaczenie organu orzekającego;
2) datę wydania decyzji;
3) imiona i nazwiska członków składu orzekającego i protokolanta;
4) oznaczenie stron;
5) oznaczenie przedmiotu sprawy i jej rozstrzygnięcie;
6) powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
7) rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania;
8) uzasadnienie faktyczne i prawne;
9) pouczenie o trybie zaskarżania;
10) podpisy członków składu orzekającego.
2. Pisemne uzasadnienie decyzji sporządza się z urzędu w terminie 30 dni od
dnia jej ogłoszenia. Uzasadnienie podpisuje przewodniczący składu orzekającego
i członek składu orzekającego, który sporządził uzasadnienie. Odpis decyzji wraz
z uzasadnieniem doręcza się stronom.
3. Jeżeli którakolwiek z osób, o których mowa w ust. 2 zdanie drugie, nie
może podpisać uzasadnienia, przewodniczący składu orzekającego albo członek
składu orzekającego, który sporządził uzasadnienie, zaznacza w decyzji przyczynę
braku podpisu.

Art. 2559. 1. Decyzje Urzędu Patentowego podlegają ogłoszeniu,
z zastrzeżeniem art. 25510 ust. 1.
2. Decyzję ogłasza się bezpośrednio po przeprowadzeniu rozprawy.
3. Ogłoszenie decyzji może być odroczone na czas do 2 tygodni, o czym
przewodniczący składu orzekającego ogłasza, podając termin i miejsce ogłoszenia
decyzji.

Art. 25510. 1. Postanowienia i decyzje wydane na posiedzeniu niejawnym nie
podlegają ogłoszeniu.
2. Do postanowień i decyzji, o których mowa w ust. 1, przepisy
art. 255
8 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 25511. Do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym stosuje
się odpowiednio przepisy art. 242 i 243.

Art. 25512. (uchylony).
Art. 261. 1. Urząd Patentowy wykonuje zadania w sprawach własności
przemysłowej, wynikające z ustawy, z przepisów odrębnych oraz z umów
międzynarodowych.
2. Do zadań Urzędu Patentowego należy w szczególności:
1) przyjmowanie i badanie zgłoszeń dotyczących wynalazków, wzorów
użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń
geograficznych oraz topografii układów scalonych, dokonanych w celu
uzyskania ochrony;
2) orzekanie w sprawach udzielania patentów i dodatkowych praw ochronnych
na wynalazki, praw ochronnych na wzory użytkowe oraz znaki towarowe, a także praw z rejestracji wzorów przemysłowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych;
3) rozstrzyganie spraw w postępowaniu spornym w zakresie określonym
ustawą;
31) rozpatrywanie sprzeciwów w zakresie określonym ustawą;
32) współpraca z sądami orzekającymi w postępowaniu w sprawach własności
intelektualnej;
4) prowadzenie rejestrów, o których mowa w art. 228;
5) wydawanie organu urzędowego pod nazwą „Wiadomości Urzędu
Patentowego”;
51) wydawanie „Biuletynu Urzędu Patentowego”;
6) udział w pracach organów międzynarodowych z tytułu zawartych przez
Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w sprawach z zakresu
własności przemysłowej, w szczególności Konwencji paryskiej o ochronie
własności przemysłowej;
7) prowadzenie centralnego zbioru polskich i zagranicznych opisów
patentowych.
3. Przy wykonywaniu zadań, w szczególności w sprawach dotyczących
współpracy międzynarodowej oraz przy opracowywaniu projektów przepisów
prawnych dotyczących własności przemysłowej, Urząd Patentowy działa w
porozumieniu i we współpracy z zainteresowanymi organami administracji
rządowej i samorządowej.
4. Prezes Urzędu Patentowego przygotowuje i przedstawia, w terminie do
dnia 31 marca danego roku, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, do
zatwierdzenia sprawozdanie, za rok poprzedni, z wykonania zadań, o których
mowa w ust. 13 (sprawozdanie z działalności Urzędu Patentowego).
Sprawozdanie z działalności Urzędu Patentowego uwzględnia omówienie
realizacji wytycznych i poleceń ministra właściwego do spraw gospodarki, jeżeli
takie miały miejsce.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki zatwierdza sprawozdanie
z działalności Urzędu Patentowego albo odmawia jego zatwierdzenia i dokonuje
oceny działalności Urzędu Patentowego, o której mowa w art. 260 ust. 11 pkt 3, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku.
Art. 263. 1. Na czele Urzędu Patentowego stoi Prezes Urzędu Patentowego,
który kieruje Urzędem i, z zastrzeżeniem art. 264 ust. 2, reprezentuje go na
zewnątrz oraz ustala szczegółową organizację wewnętrzną i szczegółowy zakres
zadań komórek organizacyjnych.
2. Prezes Urzędu Patentowego jest powoływany przez Prezesa Rady
Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego
naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki. Kadencja Prezesa
Urzędu Patentowego trwa 5 lat, licząc od dnia powołania. Ta sama osoba nie może
być Prezesem Urzędu Patentowego więcej niż dwie kadencje. Po upływie kadencji
Prezes Urzędu Patentowego pełni swoją funkcję do czasu objęcia stanowiska przez
swojego następcę.
21. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Urzędu Patentowego
w przypadku:
1) złożenia rezygnacji;
2) utraty zdolności do pełnienia obowiązków na skutek długotrwałej choroby,
trwającej co najmniej 6 miesięcy;
3) zaprzestania spełniania któregokolwiek z wymagań określonych
w art. 263 ust. 4 pkt 14;
4) działania niezgodnego z prawem lub zasadami rzetelności i gospodarności;
5) odmowy zatwierdzenia sprawozdania z działalności Urzędu Patentowego lub
jego nieprzedstawienia w terminie określonym w art. 261 ust. 4.
3. Zastępców Prezesa Urzędu Patentowego powołuje Prezes Rady Ministrów,
spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na
wniosek Prezesa Urzędu Patentowego. Prezes Rady Ministrów, na wniosek Prezesa
Urzędu Patentowego, odwołuje jego zastępców.
4. Stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego może zajmować osoba, która:
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2) jest obywatelem polskim;
3) korzysta z pełni praw publicznych;
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub
umyślne przestępstwo skarbowe;
5) posiada kompetencje kierownicze;
6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy
na stanowisku kierowniczym;
7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości
Urzędu Patentowego.
5. Informację o naborze na stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego ogłasza
się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie
urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji
Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska;
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5) wskazanie wymaganych dokumentów;
6) termin i miejsce składania dokumentów;
7) informację o metodach i technikach naboru.
6. Termin, o którym mowa w ust. 5 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od
dnia opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii
Prezesa Rady Ministrów.
7. Nabór na stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego przeprowadza zespół,
powołany przez ministra właściwego do spraw gospodarki, liczący co najmniej
3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych
kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata,
wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które jest
przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.
8. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 7,
może być dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu,
która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.
9. Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 8, mają obowiązek
zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się
o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.
10. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których
przedstawia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.
11. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę
kandydatów;
3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów
uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań
określonych w ogłoszeniu o naborze;
4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
6) skład zespołu.
12. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji
w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej
Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania
w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.
13. Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.
14. Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 3,
powołuje Prezes Urzędu Patentowego.
15. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa
w ust. 3, stosuje się odpowiednio ust. 413.
Art. 265. 1. Eksperci współuczestniczą w czynnościach z zakresu
zarządzania w Urzędzie Patentowym poprzez Kolegium Ekspertów, stanowiące
powszechne ich zgromadzenie.
2. Kolegium Ekspertów wybiera ze swego grona Rzecznika Interesu
Zawodowego, który reprezentuje ekspertów wobec organów władzy i administracji
we wszystkich sprawach dotyczących pracy.
3. Do zadań Kolegium należy:
1) składanie wniosków i wyrażanie opinii co do zadań w zakresie rozpatrywania
wpływających zgłoszeń oraz co do środków potrzebnych na ich wykonanie;
2) ustalanie zasad podziału środków funduszu nagród, tworzonego na podstawie
przepisu art. 271 ust. 3;
3) wyrażanie opinii co do problemów związanych z orzekaniem,
w szczególności co do przypadków niejednolitości orzecznictwa, oraz
przedstawianie odpowiednich wniosków w tym zakresie;
4) wyrażanie opinii w innych sprawach, przedstawionych przez Prezesa Urzędu
Patentowego lub przez Rzecznika Interesu Zawodowego.
4. Kolegium Ekspertów zwołuje co najmniej raz w roku, z zastrzeżeniem ust.
5, Prezes Urzędu Patentowego, który mu przewodniczy. Kolegium Ekspertów może również zwołać, w każdym czasie, Rzecznik Interesu Zawodowego, dla przedstawienia sprawy wymagającej wyrażenia opinii przez Kolegium.
5. Kolegium Ekspertów może również obradować w sekcjach, na które
eksperci zostają podzieleni według kryteriów rzeczowo-problemowych, stosownie
do wykonywanych zadań. Sekcji może przewodniczyć Prezes Urzędu
Patentowego, zastępca Prezesa albo ekspert, któremu powierzona została funkcja
kierownicza na podstawie art. 264 ust. 3.
6. Podział na sekcje i wyznaczenie przewodniczących sekcji należy do
Prezesa Urzędu Patentowego.

Art. 2651. Pracownicy Urzędu Patentowego na stanowiskach urzędniczych,
z wyłączeniem ekspertów, asesorów oraz aplikantów eksperckich, są członkami
korpusu służby cywilnej.
Art. 267. 1. Prezes Urzędu Patentowego organizuje nabór na aplikację przez
umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Urzędu
Patentowego, a także przez opublikowanie go w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.
2. Prezes Urzędu Patentowego przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne.
Kandydaci powinni posiadać wyższe wykształcenie i spełniać wymagania,
o których mowa w art. 266 ust. 2 i 3.
3. Aplikacja trwa 3 lata, z tym że w przypadkach uzasadnionych posiadaniem
przez aplikanta eksperckiego wiedzy i co najmniej rocznego doświadczenia
w sprawach z zakresu własności przemysłowej, na wniosek aplikanta
eksperckiego, aplikacja może być skrócona. Aplikacja nie może trwać krócej niż
6 miesięcy.
4. Stosunek pracy z aplikantem eksperckim nawiązuje Prezes Urzędu
Patentowego na podstawie umowy o pracę na czas określony.
5. Aplikantowi eksperckiemu może być powierzane wykonywanie
określonych czynności związanych z orzekaniem, bez prawa podejmowania
decyzji.
6. Aplikacja kończy się egzaminem. Powtórny egzamin może być złożony
tylko raz, nie wcześniej niż po 6 miesiącach i nie później niż po roku od daty
pierwszego egzaminu.
7. Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Prezesa
Urzędu Patentowego. Za udział w pracach komisji przysługuje wynagrodzenie.
8. Prezes Urzędu Patentowego rozwiązuje umowę o pracę z aplikantem
eksperckim w przypadku dwukrotnego nieprzystąpienia przez niego bez
usprawiedliwienia do egzaminu lub w przypadku niezłożenia przez niego
powtórnego egzaminu.
9. Za naruszenie obowiązków służbowych aplikant ekspercki odpowiada
dyscyplinarnie. Do odpowiedzialności dyscyplinarnej stosuje się odpowiednio
przepisy działu III.
Art. 268. 1. Po złożeniu egzaminu stosunek pracy z asesorem nawiązuje
Prezes Urzędu Patentowego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.
2. Asesorowi powierza się wykonywanie czynności eksperta, które podlega
ocenie na zasadach określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8.
3. W przypadku pozytywnej oceny przebiegu asesury, asesor uzyskuje
uprawnienia eksperta.
31. Prezes Urzędu Patentowego powołuje eksperta na dane stanowisko
eksperckie na czas określony albo nieokreślony.
4. Przy powołaniu ekspert składa ślubowanie wobec Prezesa Urzędu
Patentowego według następującej roty: „Ślubuję uroczyście na powierzonym mi
stanowisku eksperta sumiennie wykonywać zadania, orzekać bezstronnie i zgodnie
z przepisami prawa, dochować tajemnicy prawnie chronionej, a w postępowaniu
kierować się zasadami godności i uczciwości.”.
5. Ekspert, który przechodzi na inne stanowisko eksperckie, nie składa
ponownie ślubowania.
6. Przepisy ustawy dotyczące ekspertów stosuje się odpowiednio, o ile ustawa
nie stanowi inaczej, do asesorów.
7. W przypadku gdy po upływie dwóch lat asesury asesor nie uzyska
pozytywnej oceny przebiegu asesury, Prezes Urzędu Patentowego może rozwiązać
z nim umowę o pracę za wypowiedzeniem.
8. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady, zakres i tryb odbywania aplikacji i asesury, a także składania egzaminów,
z uwzględnieniem wynagrodzenia dla osób przeprowadzających egzamin.
Art. 270. 1. Ekspert jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym
ślubowaniem, a w szczególności:
1) przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów
prawa;
2) przestrzegać przy orzekaniu ogólnych wytycznych Prezesa Urzędu
Patentowego, o których mowa w art. 269 ust. 3;
3) rzetelnie, bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone
zadania;
4) dochowywać tajemnicy prawnie chronionej;
5) godnie zachowywać się w pracy oraz poza nią.
2. Ekspert nie może tworzyć ani być członkiem związków zawodowych lub
partii politycznych. W dniu powołania eksperta na stanowisko jego członkostwo
w związkach zawodowych i partiach politycznych ustaje z mocy prawa.
3. Ekspert nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez zgody
Prezesa Urzędu Patentowego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych
z obowiązkami eksperta lub podważających zaufanie do niego.
4. Ekspert nie może występować w roli biegłego sądowego w zakresie,
w którym orzeka.
5. Do ekspertów stosuje się przepisy o ograniczeniu prowadzenia działalności
gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, odnoszące się do członków
korpusu służby cywilnej zajmujących stanowiska kierownicze.
6. Ekspert jest obowiązany, na uzasadnione potrzebą pisemne wezwanie
Prezesa Urzędu Patentowego, przedłożyć w ciągu miesiąca orzeczenie
uprawnionego lekarza, potwierdzające zachowanie przez eksperta zdolności
fizycznej i psychicznej do pracy na zajmowanym stanowisku.
7. Ekspert może być, stosownie do potrzeb, zatrudniony w niepełnym
wymiarze czasu pracy.
8. (uchylony)
Art. 271. 1. Wynagrodzenie eksperta składa się z wynagrodzenia
zasadniczego, przewidzianego dla zajmowanego stanowiska eksperta, oraz dodatku
za wieloletnią pracę na tym stanowisku, a także – w razie powierzenia mu
dodatkowej funkcji – z dodatku funkcyjnego. Wysokość tego wynagrodzenia
i dodatków ustala się z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej, której
wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.
2. Ekspertowi przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne dla
pracowników jednostek sfery budżetowej, w wysokości i na zasadach określonych
w odrębnych przepisach.
3. Tworzy się fundusz nagród za szczególne osiągnięcia w pracy ekspertów,
asesorów i aplikantów eksperckich w wysokości 3% planowanych środków na ich
wynagrodzenia osobowe. Wielkość odpisu na fundusz nagród może być
podwyższona przez Prezesa Urzędu Patentowego w ramach posiadanych środków
na te wynagrodzenia.
4. Do ekspertów mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy o służbie
cywilnej w zakresie przyznawania nagród jubileuszowych oraz jednorazowych
odpraw w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub
emeryturę.
5. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, mnożniki kwoty
bazowej, o której mowa w ust. 1, jako podstawy do ustalenia wynagrodzenia
zasadniczego na stanowiskach ekspertów, asesorów i aplikantów eksperckich oraz
stawek dodatku za wieloletnią pracę oraz dodatku funkcyjnego, z uwzględnieniem
powierzanego zakresu uprawnień oraz stanowiska.
Art. 274. 1. Prezes Urzędu Patentowego odwołuje eksperta ze stanowiska
w razie utraty przez eksperta zdolności
fizycznej lub psychicznej do pracy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim
wydanym dla celów emerytalno-rentowych lub orzeczeniem o utracie zdolności do
pracy na zajmowanym stanowisku, wydanym przez lekarza uprawnionego do
przeprowadzania badań lekarskich pracowników Urzędu Patentowego.
2. Prezes Urzędu Patentowego może odwołać eksperta ze stanowiska w razie:
1) złożenia przez eksperta oświadczenia o rezygnacji ze stanowiska;
2) potrzeby zmniejszenia stanu zatrudnienia ekspertów w wyniku zmiany
zakresu zadań Urzędu Patentowego bądź trwałego zmniejszenia ilości spraw
do rozpatrzenia;
3) nieprzedłożenia przez eksperta w terminie orzeczenia uprawnionego lekarza
o zachowaniu przez niego zdolności fizycznej i psychicznej do pracy,
w sytuacji, o której mowa w art. 270 ust. 6;
4) (uchylony)
5) nieobecności eksperta w pracy z powodu choroby lub odosobnienia ze
względu na chorobę zakaźną, trwającej dłużej niż okres pobierania zasiłku,
a także w razie usprawiedliwionej nieobecności w pracy z innych przyczyn,
po upływie okresów przewidzianych w art. 53 Kodeksu pracy.
6) (uchylony)
3. Stosunek pracy eksperta tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa
zawieszeniu.
4. Prezes Urzędu Patentowego może zawiesić eksperta w pełnieniu
obowiązków, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne
lub karne.
5. W przypadku zawieszenia, o którym mowa w ust. 3 i 4, ekspertowi
przysługuje wynagrodzenie oraz inne uprawnienia i świadczenia odpowiednio na
zasadach określonych w ustawie o służbie cywilnej.
6. Stosunek pracy eksperta wygasa w przypadkach określonych w Kodeksie
pracy oraz przepisach szczególnych, a także w razie:
1) utraty obywatelstwa polskiego;
2) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej zakazu zajmowania
stanowiska eksperta;
3) prawomocnego orzeczenia przez sąd pozbawienia eksperta praw publicznych
bądź zakazu zajmowania przez niego stanowiska eksperta;
4) odmowy złożenia ślubowania;
5) prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie.
7. Jeżeli w odwołaniu nie określono inaczej, odwołanie eksperta ze
stanowiska następuje z chwilą doręczenia mu zawiadomienia o odwołaniu; osobie
odwołanej ze stanowiska można wyznaczyć na okres do rozwiązania stosunku
pracy inne zadania do wykonywania, odpowiadające jej kwalifikacjom.
8. Wygaśnięcie stosunku pracy z ekspertem jest równoznaczne z odwołaniem
go ze stanowiska eksperta z chwilą wygaśnięcia stosunku pracy.
9. Odwołanie eksperta ze stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust.
1 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, a także w razie złożenia przez eksperta oświadczenia
o rezygnacji ze stanowiska jest równoznaczne, z zastrzeżeniem ust. 11, z
wypowiedzeniem umowy o pracę lub jej rozwiązaniem za porozumieniem stron.
10. Odwołanie eksperta ze stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust.
2 pkt 5, jest równoznaczne, z zastrzeżeniem ust. 11, z rozwiązaniem umowy o pracę
bez wypowiedzenia.
11. Odwołanie eksperta ze stanowiska nie może naruszać przepisów
dotyczących szczególnej ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia
i rozwiązania stosunku pracy.
12. Ograniczenie w zakresie rozwiązywania stosunku pracy z ekspertem nie
dotyczy odwołania z dodatkowej funkcji, o której mowa w art. 264 ust. 3.
Art. 296. 1. Osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało
naruszone, lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać od osoby, która
naruszyła to prawo, zaniechania naruszania, wydania bezpodstawnie uzyskanych
korzyści, a w razie zawinionego naruszenia również naprawienia wyrządzonej
szkody:
1) na zasadach ogólnych albo
2) poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie
licencyjnej albo innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie ze znaku towarowego.
11. Do roszczeń, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 287 ust. 2
i 3.
12. W przypadku gdy istnieje ryzyko, że opakowania, etykiety, metki,
zabezpieczenia, elementy lub urządzenia służące weryfikacji autentyczności lub
wszelkie inne środki, na których umieszczony jest znak towarowy, mogłyby być
używane w odniesieniu do towarów, a takie użycie stanowiłoby naruszenie prawa
ochronnego, o którym mowa w ust. 2 i 21, uprawniony z prawa ochronnego na znak
towarowy lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać zaniechania:
1) umieszczania oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego
podobnego na opakowaniach, etykietach, metkach, zabezpieczeniach lub
elementach lub urządzeniach służących weryfikacji autentyczności lub
wszelkich innych środkach, na których ten znak może być umieszczony;
2) oferowania, wprowadzania do obrotu, importu lub eksportu lub składowania
w celu oferowania lub wprowadzania do obrotu, opakowań, etykiet, metek,
zabezpieczeń, elementów lub urządzeń służących weryfikacji autentyczności
lub wszelkich innych środków, na których ten znak jest umieszczony.
13. W przypadku gdy reprodukcja znaku towarowego w słowniku,
encyklopedii lub podobnym zbiorze informacji w formie drukowanej lub
elektronicznej stwarza wrażenie, że stanowi on nazwę rodzajową towaru, wydawca
zapewnia, na żądanie uprawnionego z prawa ochronnego na znak towarowy, aby
reprodukcji znaku towarowego bezzwłocznie, a w przypadku zbiorów w formie
drukowanej – najpóźniej w następnym wydaniu publikacji, towarzyszyło
wskazanie, że jest to zarejestrowany znak towarowy.
14. Bez uszczerbku dla praw nabytych przez osoby trzecie przed datą
zgłoszenia lub datą uprzedniego pierwszeństwa znaku towarowego, uprawnionemu
z prawa ochronnego na znak towarowy lub osobie, której ustawa na to zezwala,
przysługuje prawo zakazania osobom trzecim wprowadzenia towarów, w ramach
działalności gospodarczej, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
dopuszczenia ich do swobodnego obrotu, w przypadku gdy towary te lub ich
opakowania pochodzą z państw trzecich i są opatrzone, bez zezwolenia
uprawnionego, znakiem towarowym, który jest identyczny ze znakiem towarowym zarejestrowanym w odniesieniu do tych towarów lub którego nie można odróżnić pod względem jego istotnych cech od tego znaku towarowego.
15. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 14, wygasa, jeżeli w postępowaniu
służącym ustaleniu, czy prawo do zarejestrowanego znaku towarowego zostało
naruszone, wszczętym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw
własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającym rozporządzenie Rady
(WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L 181 z 29.06.2013, str. 15), zgłaszający lub
posiadacz towarów udowodni, że uprawnionemu z prawa ochronnego na znak
towarowy nie przysługuje prawo zakazania wprowadzenia towarów do obrotu
w państwie końcowego przeznaczenia.
16. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 14, nie przysługuje, jeżeli
identyczność lub podobieństwo znaków towarowych, odnoszących się do leków,
wynika wyłącznie z identyczności lub podobieństwa do międzynarodowej
niezastrzeżonej nazwy aktywnego składnika leków (INN).
2. Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy, na który udzielono
prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem, może zakazać innej osobie
bezprawnego używania w obrocie gospodarczym znaku identycznego:
1) ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego
z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu
do identycznych towarów;
2) lub podobnego do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego
z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu
do towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko
wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko
skojarzenia znaku ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa
ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego;
3) lub podobnego do renomowanego znaku towarowego, na który udzielono
prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego
uprawnionego w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, jeżeli używanie tego
znaku bez uzasadnionej przyczyny przynosi nienależną korzyść lub jest
szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku wcześniejszego.
21. Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy, o którym mowa
w ust. 2, polega także na używaniu znaku towarowego:
1) jako nazwy handlowej lub nazwy przedsiębiorstwa albo jako części tych
nazw, chyba że pozostaje ono bez wpływu na możliwość odróżnienia towarów
w obrocie;
2) w reklamie stanowiącej czyn nieuczciwej konkurencji zgodnie z art. 16 ust. 3
i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1010 i 1649).
3. Z roszczeniami, o których mowa w ust. 1, można wystąpić również
przeciwko osobie, która tylko wprowadza do obrotu oznaczone już znakiem
towarowym towary, jeżeli nie pochodzą one od uprawnionego albo osoby, która
miała jego zezwolenie na używanie znaku towarowego, jak również przeciwko
osobie, z usług której korzystano przy naruszeniu prawa ochronnego na znak
towarowy. Przepisu nie stosuje się do osoby, której odpowiedzialność jest
wyłączona na podstawie art. 1215 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu
usług drogą elektroniczną.
31. W postępowaniu w sprawie naruszenia prawa ochronnego na znak
towarowy uprawnionemu nie przysługuje prawo zakazania używania później
zarejestrowanego znaku towarowego, jeżeli ten późniejszy znak towarowy nie
mógłby zostać unieważniony na podstawie art. 165 ust. 1 i 3 lub art. 166 ust. 3.
32. W postępowaniu w sprawie naruszenia prawa ochronnego na znak
towarowy uprawnionemu nie przysługuje prawo zakazania używania później
zarejestrowanego znaku towarowego Unii Europejskiej, jeżeli ten późniejszy znak
towarowy nie mógłby zostać unieważniony zgodnie z art. 60 ust. 1, 3 lub 4,
art. 61 ust. 2 lub art. 64 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii
Europejskiej.
33. W przypadku gdy uprawnionemu z prawa ochronnego na znak towarowy
nie przysługuje prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego na
podstawie ust. 31 lub 32, uprawnionemu do późniejszego znaku towarowego nie
przysługuje, w ramach postępowania w sprawie naruszenia prawa ochronnego na
ten znak, prawo zakazania używania wcześniejszego znaku towarowego, nawet jeśli nie można już się powoływać na prawo do wcześniejszego znaku towarowego przeciwko późniejszemu znakowi towarowemu.
4. Licencjodawca, powołując się na udzielone mu prawo ochronne na znak
towarowy, może wystąpić z roszczeniami, o których mowa w ust. 1, przeciwko
licencjobiorcy, który narusza postanowienia umowy licencyjnej, odnoszące się do
okresu i terenu jej obowiązywania, postaci znaku będącego przedmiotem licencji,
a także wskazania towarów, dla których znak może być używany, oraz ich jakości.
Przepis stosuje się odpowiednio do sublicencji.
5. Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może wystąpić
z roszczeniami, o których mowa w ust. 1, przeciwko licencjobiorcy lub
sublicencjobiorcy w razie naruszenia tych postanowień umowy sublicencyjnej,
o których mowa w ust. 4, a także w przypadku gdy umowa ta zawarta została
z naruszeniem przepisu art. 163 ust. 2.