1. Uprawniony z patentu, którego patent został naruszony, lub
osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać od naruszającego patent
zaniechania naruszania, wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, a w razie
zawinionego naruszenia również naprawienia wyrządzonej szkody:
1) na zasadach ogólnych albo
2) poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie
licencyjnej albo innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich
dochodzenia byłyby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na
korzystanie z wynalazku.
2. Sąd, rozstrzygając o naruszeniu patentu, może orzec, na wniosek
uprawnionego, o podaniu do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia
lub informacji o orzeczeniu, w sposób i w zakresie określonym przez sąd.
3. Sąd może nakazać osobie, która naruszyła patent, na jej wniosek,
w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej sumy pieniężnej
na rzecz uprawnionego, jeżeli zaniechanie naruszania lub orzeczenie, o którym
mowa w art. 286, byłyby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe,
a zapłata stosownej sumy pieniężnej należycie uwzględnia interesy uprawnionego.