sygn. I AGa 9/21 29 czerwca 2021 Sąd Apelacyjny w Gdańsku

Wyrok z 29 czerwca 2021, sygn. I AGa 9/21

Data orzeczenia 29 czerwca 2021

Sąd Sąd Apelacyjny w Gdańsku

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Zbigniew Merchel

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Gdańsku #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 5 kc art. 6 kc art. 11 kpc art. 58 kc art. 65 kc art. 98 kpc art. 99 kpc art. 108 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (29)

art. 177 kpc art. 207 kpc art. 212 kk art. 213 kk art. 217 kpc art. 225 kpc art. 227 kpc art. 233 kpc art. 235 kpc art. 244 kpc art. 270 kk art. 278 kpc art. 286 kk art. 286 kpc art. 290 kpc art. 300 kk art. 301 kk art. 316 kpc art. 353 kc art. 365 kpc art. 374 kpc art. 375 kpc art. 378 kpc art. 380 kpc art. 382 kpc art. 385 kpc art. 386 kpc art. 387 kpc art. 391 kpc

Sygn. akt I AGa 9/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 czerwca 2021 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Zbigniew Merchel (spr.)

Sędziowie: SA Dorota Majerska - Janowska

SA Agnieszka Witczak- Słoczyńska

po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. w Gdańsku

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa B. B.

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.

o ustalenie

na skutek apelacji powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku

z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt IX GC 287/16

1. oddala apelację;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 8.100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

SSA Dorota Majerska – Janowska SSA Zbigniew Merchel SSA Agnieszka Witczak Słoczyńska

I AGa 9/21

UZASADNIENIE

Powódka B. B. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w G. wniosła pozew przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o ustalenie nieważności umowy sprzedaży prawa ochronnego na znak towarowy oraz prawa ze zgłoszenia znaku towarowego, zawartej w G. (1) w dniu 23 lipca 2015r. pomiędzy B. B. działającą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej jako (...) Sp. z o.o.), z podpisami notarialnie poświadczonymi przez notariusz J. S. (Rep. A nr (...)). Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając żądanie powódka wskazała, że zawierając w dniu 23 lipca 2015r. pozostawała pod wpływem błędu wywołanego podstępnie przez drugą stronę transakcji - M. S. (prezesa zarządu (...) Sp. z o.o.) działającą w imieniu spółki jakoby transakcja sprzedaży miała na charakter jedynie powierniczy. Ponadto wskazała także, że w chwili zawierania umowy B. B. znajdowała się w stanie wyłączającym świadomie powzięcie decyzji i wyrażenie woli z uwagi na stwierdzoną chorobę afektywną dwubiegunową o szybkiej zmianie faz, co zostało wykorzystane przez stronę pozwaną do nakłonienia i dokonania niekorzystnej dla powódki transakcji. B. B. w dniu 14 marca 2016.r złożyła drugiej stronie transakcji oświadczenie o odstąpieniu od powyższej umowy. W treści uzasadnienia podkreślono także, że powódka nie otrzymała zapłaty ceny z tytułu sprzedaży wyżej wymienionych praw.

W odpowiedzi na pozew (...) spółka z o.o. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazano, że powódka B. B. w okresie od 2012 - 2015r. wielokrotnie z pełną świadomością składała oświadczenia woli, w szczególności uczestniczyła w czynnościach prawnych w zakresie umów kupna- sprzedaży nieruchomości, zawiązania spółki (...), pełniła funkcję w organach osób prawnych, wyjeżdżała na wakacje, wystawiała faktury VAT, dokonywała płatności, składała zeznania przez sądami oraz innymi organami i urzędami. Podkreślono także, iż B. B. otrzymała w całości zapłatę wynikającą z zawartej w dniu 23 lipca 2015r. umowy sprzedaży praw ochronnych na znak towarowy, zaś stan psychiczny powódki pozwalał jej na dostateczne rozpoznanie czynności i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. W odniesieniu do zaświadczeń lekarskich wskazano, iż dotyczą one okresu od 2002- 2014r. oraz że zostały wystawione podczas prywatnych wizyt lekarskich w celu przedłożenia ich w toku innych toczących się w tamtym czasie postępowań przez organami i urzędami. Nadto podkreślono, że unieważnienie umowy w obecnej sytuacji powódki (olbrzymie zadłużenie) doprowadziłaby w konsekwencji do wyrządzenia spółce (...) Sp. z o.o. niepowetowanej szkodę z uwagi na fakt braku możliwości uzyskania powrotnie ceny w wysokości 240.000 złotych.

Wyrokiem z dnia 28 października 2020r. Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił powództwo, zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 28.817 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i odstąpił od obciążania powódki B. B. kosztami sądowymi w postaci opłaty od pozwu oraz wydatków, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Gdańsku.

Apelację od tego orzeczenia wywiodła powódka zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucała apelująca :

1) Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

art. 58 § 1 i 2 k.c. w zw. z 82 k.c., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że umowa sprzedaży , prawa ze zgłoszenia słownego znaku towarowego (...) (nr zgłoszenia (...)), prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy (...) (nr zgłoszenia (...)) oraz prawa wynikającego ze zgłoszenia przestrzennego znaku towarowego, z dnia 23 lipca 2015r., zawarta pomiędzy powódką B. B., a spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., jest ważna, mimo, że w chwili zawierania przedmiotowej umowy B. B. znajdowała się w stanie wyłączającym świadome a co najmniej swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli z uwagi na chorobę psychiczną - Chorobę Afektywną Dwubiegunową (ChAD) co zostało wykorzystane przez stronę pozwaną M. S. (R.) działająca w imieniu (...) Sp. z o.o. do nakłonienia powódki do zawarcia niekorzystnej dla powódki czynności prawnej tj. umowy z dnia 23 lipca 2015r.,

art. 58 § 1 i 2 k.c. w zw. z 86 § 1 k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c. oraz art. 6 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że umowa sprzedaży, prawa ze zgłoszenia słownego znaku towarowego (...) (nr zgłoszenia (...)), prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy (...) (nr zgłoszenia (...)) oraz prawa wynikającego ze zgłoszenia przestrzennego znaku towarowego, z dnia 23 lipca 2015r., zawarta pomiędzy powódką B. B., a spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., jest ważna, pomimo, że M. S. podstępnie wprowadziła B. B. w błąd co do charakteru czynności prawnej a mianowicie, że przeniesienie w/w praw do znaków ma charakter powierniczy i błędne oparcie rozstrzygnięcia Sądu I instancji wyłącznie na podstawie treści pisemnej umowy z dnia 23 lipca 2015r., bez zbadania maili pomiędzy P. Z., R. R., M. S. oraz pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym zeznań M. R. zawartych protokole rozprawy przed Sądem Rejonowym w Gdyni z dnia 27 października 2017r., załączonych do pisma powódki z dnia 9 października 2018r. oraz wniosku o otwarcie przewodu sądowego i dopuszczenie dowodów, z dnia 18 października 2020r., a konsekwencji nie ustalenie przez Sąd I instancji jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy w chwili jej podpisania.

art. 58 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 353^{(

1)} k.c., art. 354 § 1k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że umowa sprzedaży, prawa ze zgłoszenia słownego znaku towarowego (...) (nr zgłoszenia (...)), prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy (...) (nr zgłoszenia (...)) oraz prawa wynikającego ze zgłoszenia przestrzennego znaku towarowego, z dnia 23 lipca 2015r., zawarta pomiędzy powódką B. B., a spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., jest ważna, mimo, że przedmiotowa umowa i jej cel są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, naturą zobowiązania i ustawą zarówno z uwagi na to, że umowa miała na celu uniemożliwienie wierzycielom zaspokojenia się z majątku B. B. w postaci praw do znaków towarowych a ponadto niezbadanie przez Sąd I instancji wartości praw do znaków w umowie z dnia 23 lipca 2015r., która została znacznie zaniżona i nie była ekwiwalentna, co również skutkowało jej nieważnością,

- art. 58 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 353^{(

1)} k.c., art. 300 § 1 k.k., art. 301 k.k. oraz art. 286 § 1 k.k. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że umowa sprzedaży, prawa ze zgłoszenia słownego znaku towarowego (...) (nr zgłoszenia (...)), prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy (...) (nr zgłoszenia (...)) oraz prawa wynikającego ze zgłoszenia przestrzennego znaku towarowego, z dnia 23 lipca 2015r., zawarta pomiędzy powódką B. B., a spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., jest ważna mimo, że:

- sąd I instancji uznał, że umowa z dnia 23 lipca 2015r., miała na celu ukrycie majątku przed wierzycielami, a więc była podjęta w celu przestępczym, o czym świadczy zarówno uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jak i zarządzenie o poinformowaniu przez Sąd Okręgowy w Gdańsku, IX Wydział Gospodarczy, Prokuratury Okręgowej w G. (1) o podejmowaniu przez powódkę działań mających na celu ukrycie majątku przed wierzycielami, wykonane pismem do Prokuratury, z dnia 27 listopada 2020r., a także czego dowodzą, zeznania M. R. zawarte w protokole rozprawy przed Sądem Rejonowym w Gdyni z dnia 27 października 2017r., załączonym do pisma powódki z dnia 9 października 2018r.

- B. B. zawiadomiła Prokuraturę Rejonową G. (1)w G. (1), o popełnieniu przez M. R. (poprzednio S.), działającą w imieniu (...) Sp. z o.o. o przestępstwie oszustwa i przywłaszczenia praw majątkowych B. B. do znaków towarowych objętych umową z dnia 23 lipca 2015r., w której to sprawie prowadzone jest przez Prokuraturę RejonowąG. (1) w G. (1), postępowanie pod sygn. (...)

1) Naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

art. 227 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przy wydawaniu zaskarżonego wyroku dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zawnioskowanych w piśmie z dnia 9 października 2018r., których Sąd nie oddalił oraz we wniosku o otwarcie przewodu sądowego i dopuszczenie dowodów, z dnia 18 października 2020r., które Sąd oddalił, a powinien przeprowadzić z nich dowód w celu ustalenia ważności czynności prawnej do czego jest zobowiązany z urzędu.

art. 227 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. i art. 290 k.p.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu wniosku powódki o dopuszczenie dowodu z opinii instytutu naukowego lub naukowo-badawczego tj. Instytutu (...) w W. ul. (...), (...)-(...) W. specjalizującego się w opiniowaniu sądowo-psychiatrycznym, w sytuacji, gdy:

• wnioski opinii biegłych psychiatry G. N. i psychologa M. Ż., sporządzonej na piśmie były sprzeczne z wnioskami tych samych biegłych w ustnej opinii uzupełniającej wydanej na rozprawie w dniu 8 października 2020r. i kategorycznymi stwierdzeniami biegłych, że nie ustalili stopnia nasilenia dwubiegunowości choroby B. B. w celu ustalenia zaawansowania klinicznego i biologicznego choroby afektywnej dwubiegunowej u B. B. na dzień 23 lipca 2015r., co było przedmiotem tezy dowodowej wskazanej biegłym przez sąd,

•

opinia główna, jak i opinie uzupełniające biegłych psychiatry G. N. i psychologa M. Ż. zawierają istotne luki, są nieprzekonujące, niekompletne, pomijają i wadliwie przedstawiają istotne okoliczności są nienależycie uzasadnione i nieweryfikowalne,

•

opinia główna, jak i opinie uzupełniające biegłych psychiatry G. N. i psychologa M. Ż. nie odpowiada na postawioną przez Sąd tezę dowodową czy stan zdrowia powódki w dniu 23 lipca 2015r., umożliwiał jej świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli przy podpisaniu umowy z dnia 23 lipca 2015r.,

- art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 przez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, przez bezzasadne uznanie opinii biegłych psychiatry G. N. i psychologa M. Ż., za prawidłowe i zasługujące na pełną wiarę i bezpodstawne przyjęcie, że stan chorobowy nie wyłączył u powódki świadomego lub swobodnego powzięcia decyzji i wyrażenia woli w dacie zawierania umowy z dnia 23 lipca 2015r. w sytuacji, gdy:

- wnioski opinii biegłych psychiatry G. N. i psychologa M. Ż., sporządzonej na piśmie były sprzeczne z wnioskami tych samych biegłych w ustnej opinii uzupełniającej wydanej na rozprawie w dniu 8 października 2020r. i kategorycznymi stwierdzeniami biegłych, że nie ustalili stopnia nasilenia dwubiegunowości choroby B. B. w celu ustalenia zaawansowania klinicznego i biologicznego choroby afektywnej dwubiegunowej u B. B. na dzień 23 lipca 2015r., co było przedmiotem tezy dowodowej wskazanej biegłym przez sąd,

- opinia główna jak i opinie uzupełniające biegłych psychiatry G. N. i psychologa M. Ż. zawierają istotne luki, są nieprzekonujące, niekompletne, pomijają i wadliwie przedstawiają istotne okoliczności są nienależycie uzasadnione i nieweryfikowalne,

- opinia główna jak i opinie uzupełniające biegłych psychiatry G. N. i psychologa M. Ż. nie odpowiada na postawioną przez Sąd tezę dowodową czy stan zdrowia powódki w dniu 23 lipca 2015r., umożliwiał jej świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli przy podpisaniu umowy z dnia 23 lipca 2015r.,

- art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku w tym sprzecznych z treścią zarówno zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie jak i dokumentami znajdującymi w aktach sprawy sygn. II K 292/17, o których załączenie i dopuszczenie z nich dowodu, wniósł pełnomocnik powódki w piśmie z dnia 9 października 2018r, polegających na przyjęciu, że:

•

B. B. otrzymała z tytułu umowy z dnia 23 lipca 2015r., zapłatę za znaki towarowe w kwocie 248.266,41 zł, podczas gdy pozwana nigdy nie zapłaciła powódce należności z umowy z dnia 23 lipca 2015r.,

•

szczegóły umowy z dnia 23 lipca 2015r., były uprzednio uzgadniane pomiędzy powódką a M. S. zarówno w Kancelarii adwokackiej jak i w siedzibie spółki (...) S.A., podczas gdy umowa z dnia 23 lipca 2015 nigdy nie została przesłana B. B. i była jej okazana przez M. R. dopiero u notariusza w dniu 23 lipca 2015r., a przed jej zawarciem tj. w dniu 21 lipca 2015r., adwokat P. Z. obsługujący prawnie (...) S.A przesłał drogą mailową R. R. i M. S. oraz do wiadomości B. B. wyłącznie projekt umowy pożyczki pod zastaw znaków towarowych przysługujących B. B. (mail z dnia 21 lipca 2015 godz. 13:26 w aktach sprawy w załączeniu do pisma z 9 października 2018r.),

•

B. B. wystawiła fakturę VAT nr: (...)na kwotę 17.462,96 zł, nr (...) na kwotę 30.794,66 zł, nr(...) na kwotę 23.202,07 zł, nr (...)na kwotę 30.794,66 zł i że faktury te związane były z umową sprzedaży z dnia 23 lipca 2015r., podczas gdy zeznania świadków A. J. oraz B. B. dowodzą, że w/w faktury wystawione zostały przez A. J. na polecenie M. S. a z dokumentów akt sprawy II K 292/17 o których dopuszczenie w piśmie 9 października 2018r. wnioskował pełnomocnik powódki, a których to wniosków Sąd nie rozpoznał ani nie oddalił potwierdzonych zeznaniami B. B., wynika, że potwierdzenia przelewów ze wskazaniami na w/w faktury dotyczą w rzeczywistości wynagrodzenia B. B. z umowy z dnia 1 czerwca 2015r., dotyczącej czynności (...)i projektowania na rzecz spółki (...) S.A.,

•

B. B. w dniu 21 grudnia 2015r. pokwitowała odbiór gotówki w kwocie 180.000 złotych tytułem zapłaty reszty ceny zgodnie umową z dnia 23 lipca 2015r. wskazując, że powyższa kwota wyczerpuje jej wszystkie roszczenia z tytułu realizacji umowy sprzedaży znaków towarowych (...), podczas gdy pozwana nie przedstawiła nigdy oryginału przedmiotowego pokwitowania z podpisem B. B., mimo kwestionowania przez powódkę, że złożyła podpis na sporządzonym własnoręcznie przez M. S. pokwitowaniu z dnia 21 grudnia 2015r., poświadczonym notarialnie przez M. S. bez udziału B. B.,

• S. F. (członek zarządu (...) S.A w dacie 7 kwietnia 2016r.) był akcjonariuszem spółki (...) S.A., na skutek nabycia akcji od B. B.

podczas gdy S. F. nigdy nie nabył akcji Spółki (...) S.A ani nie był akcjonariuszem gdyż jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji, jedynym akcjonariuszem spółki (...) S.A była M. S. (obecnie R.) na podstawie umowy z dnia 22 stycznia 2015r., którą M. S. zbyła swoje wierzytelności wobec spółki (...) S.A na rzecz B. B. w zamian za przeniesienie prawa własności 5.291 akcji w kapitale zakładowym Spółki (...) S.A. (o łącznej wartości 529.000,00 zł), obejmując cały kapitał zakładowy spółki,

•

M. S. nie miała dostępu do kartek In blanco z podpisem B. B. pozostawionych w spółce (...) S.A., podczas gdy M. S., była dyrektorem handlowym i prokurentem spółki, a także pozostawała w najbliższych relacjach z B. B. mając jej pełne zaufanie oraz od dnia 22 stycznia 2015r., była jedynym akcjonariuszem spółki i miała dostęp do pozostawionych przez B. B. w spółce (...) S.A kartek In blanco i je wykorzystała między innymi w celu sporządzenia na kartce z podpisem In blanco B. B., pokwitowania z dnia 21 grudnia 2015r., przyjęcia w gotówce kwoty 180.000 zł,

•

B. B. po zawarciu umowy sprzedaży praw ochronnych na znak towarowy (...) nie wykonywała pracy na rzecz spółki (...) S.A. ani spółki (...). Sp. z o.o. w zakresie projektowania i usług (...). a otrzymywała po zawarciu umowy z dnia 23 lipca 2015r. poszczególne kwoty tytułem ceny za znaki towarowe w różnych wysokościach i w różne dni na swoją prośbę i częściowo za pełnioną do dnia 29 lipca 2015r. funkcją prezesa zarządu spółki (...) S.A., podczas gdy B. B. jeszcze we wrześniu 2015r., świadczyła usługi (...) o czym świadczą zeznania M. S. złożone w sprawie II K 292/17, załączone do akt niniejszej sprawy przy piśmie z dnia 9 października 2018r., z których wynika, że B. B. jeszcze we wrześniu 2015r., udzieliła wywiadu promując nową kolekcję torebek (...) S.A,

•

Spółka (...) sp. z o.o. prowadziła w roku obrotowym od dnia 01.01,2015r. do dnia 31.12.2015r. działalność gospodarczą i że osiągnęła sumę aktywów ze sprzedaży towarów i usług w wysokości 256.920,14 złotych, zaś rok obrotowy zamknął się zyskiem netto w kwocie 154.023,33 zł. podczas gdy zeznań M. R. wyraźnie wynika, że spółka (...). Sp. z o.o. w roku 2015 nie prowadziła żadnej działalności i nie miała żadnych dochodów a tym bardziej zysków;

- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie wybiórczej i dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie mylnie uznanych za wiarygodne zeznań świadka R. R., podczas gdy świadek jako konkubent M. S. a w czasie postępowania sądowego jej mąż oraz wspólnik co najmniej od roku 2014r , w spółce(...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. i pełnomocnik w spółce (...) Sp. z o.o., miał interes w zeznaniu na korzyść pozwanej spółki i swojej żony a wcześniej konkubiny M. S., zwłaszcza, że M. S. doprowadziła do zatrudnienia go w (...) S.A za co pobrał ze spółki (...) S.A około 200.000zł podczas gdy prawidłowa analiza tego dowodu, w kontekście pozostałego materiału dowodowego zebranego w sprawie, dokonana zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do uznania ich za niewiarygodne, w tym do uznania za niewiarygodne zeznań R. R. jakoby zapłata kwoty 180.000 zł za znaki odbyła się w dniu 21 grudnia 2015r., na parkingu Centrum Handlowego (...) w G., gotówką w torebce foliowej a pieniądze zostały pożyczone od cinkciarza , którego nazwiska R. R. nie pamiętał , nie potrafił opisać wyglądu tej osoby ani nie znał adresu jej zamieszkania (dowód zeznania R. R. w sprawie sygn. II K 292/17 załączone do akt sprawy przy piśmie z dnia 9 października 2018r.);

- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie wybiórczej i dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci zeznań M. R. i bezkrytyczne danie im przymiotu wiarygodności w przeważającej mierze, podczas gdy prawidłowa analiza tego dowodu, w kontekście pozostałego materiału dowodowego zebranego w sprawie, dokonana zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do uznania ich za niewiarygodne,

- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci zeznań powódki przez danie im wiary tylko w niewielkim zakresie, a w pozostałej części odmowę nadania im przymiotu wiarygodności, podczas gdy prawidłowa analiza (zeznań powódki w połączeniu ze złożonymi dokumentami w postaci maili oraz dokumentów w tym załączonych przy piśmie z dnia 9 października 2018r, i wnioskowanych w tym piśmie z akt sprawy II K 292/17 a także we wniosku o otwarcie przewodu sądowego z dnia 19 października 2020r., dokonana w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do uznania w całości zeznań powódki za wiarygodne,

- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego tj, zeznań notariuszy J. S., A. W., K. R., K. P., W. K., K. M. ,zgłoszonych na okoliczność stanu zdrowia B. B. w sytuacji gdy w/w osoby nie mają żadnej fachowej wiedzy ani rozeznania na temat psychiatrii i choroby powódki a nadto na wyraźne pytanie pełnomocnika powódki nie potrafiły wskazać czym charakteryzuje się i w czym objawia się Choroba Afektywną Dwubiegunowa (ChAD) i mylne uznanie ,że stanowią dowód na stan zdrowia powódki w dniu 23 lipca 2015r.,

- art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. oraz w zw. z art. 207 § 6 k.p.c. i 217 k.p.c. oraz w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego poprzez zaliczenie zgłoszonych przez powódkę w tym samym piśmie procesowym części dowodów w poczet materiału dowodowego i pominięcie pozostałej części dowodów z uwagi na prekluzję dowodową i rzekome niezwiązanie z dochodzonym roszczeniem mimo, że dowody te dotyczyły sprecyzowanej podstawy faktycznej powództwa w zakresie nieważności umowy z dnia 23 lipca 2015 i nie były wbrew stanowisku Sądu I instancji sprekludowane i miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i ustalenie nieważności czynności prawnej , którą Sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu w każdym stanie sprawy,

- art. 316 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.c., przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie za spóźnione i pominięcie, dowodów zgłoszonych we wniosku o otwarcie przewodu sądowego wraz z wnioskami dowodowymi z dnia 19 października 2020r., mimo, że dowody te dotyczyły sprecyzowanej podstawy faktycznej powództwa w zakresie nieważności umowy z dnia 23 lipca 2015 i nie były wbrew stanowisku Sądu I instancji sprekludowane a także miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i ustalenia nieważności czynności prawnej, którą Sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę w każdym stanie sprawy,

- art. 108 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 15 ust 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji , że nakład pracy pełnomocnika pozwanej, w tym wkład pracy pełnomocnika pozwanej w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy uzasadniał zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa w wysokości podwójnej stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

3. Nierozpoznanie przez Sąd I instancji istoty sprawy.

Wskazując na powyższe wnosiła skarżąca o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez uznanie za nieważną umowy sprzedaży , prawa ze zgłoszenia słownego znaku towarowego (...) (nr zgłoszenia (...)), prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy (...) (nr zgłoszenia (...)) oraz prawa wynikającego ze zgłoszenia przestrzennego znaku towarowego, z dnia 23 lipca 2015r., zawartej pomiędzy powódką B. B., a spółką (...) spółką z o.o. z siedzibą w S., zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki, kosztów procesu za obie instancje w tym kosztów zastępstwa za postępowanie przed Sądem I i II instancji w wysokości podwójnej stawki minimalnej zgodnie z § 2 pkt 7 w zw. z § 15 ust 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku przez Sąd II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i pozostawienie Sądowi I instancji rozstrzygnięcia o kosztach procesu za obie instancje.

Nadto apelująca wnosiła o

1) rozpoznanie na podstawie art. 380 k.p.c. przez Sąd II instancji postanowień Sądu pierwszej instancji, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.;

- postanowienia sądu o oddaleniu wniosku o dopuszczenie na podstawie art. 290 § 1 k.p.c. dowodu z opinii instytutu naukowego lub naukowo-badawczego tj. Instytutu (...) w W. ul. (...), (...)-(...) W. zgłoszonego przez powódkę „na okoliczność ustalenia, czy B. B. w dniu 23 lipca 2015 roku tj. w dacie zawierania umowy sprzedaży prawa ochronnego na znak towarowy oraz prawa ze zgłoszenia znaku towarowego, znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, a jeśli tak, to z jakich powodów i w jakim okresie”, z uwzględnieniem retrospektywnej oceny obrazu psychopatologicznego faz depresyjnych i maniakalnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (CHAD) u B. B. na podstawie porównania poszczególnych objawów CHAD u powódki w oparciu o:

dokumentację medyczną Indywidualnej (...) psychiatry (...) M. R. (1) - psychiatry prowadzącego leczenie B. B., w tym w oparciu

o treść wpisów lekarskich psychiatry M. R. (1) w dokumentacji medycznej, zaświadczenia lekarskie przez niego wydawane i zeznania psychiatry M. R. (1) na rozprawie z dnia 10 kwietnia 2018r,

opinię sądowo-psychiatryczną uzupełniającą z dnia 10 listopada 2016r., wykonaną przez dwóch biegłych psychiatrów do sprawy (...), załączoną do akt niniejszej sprawy, - opinię sądowo -psychiatryczną z dnia 2 lutego 2017r., wykonaną przez dwóch biegłych psychiatrów do sprawy (...)., - opinię sądowo - psychiatryczną z dnia 30 listopada 2015r., wykonaną przez dwóch biegłych psychiatrów do sprawy 5 Ko 49/12,

ewentualnie

1) na podstawie art. 382 k.p.c. o dopuszczenie dowodu z opinii instytutu naukowego lub naukowo-badawczego tj. Instytutu (...) w W. ul. (...), (...)-(...) W. „na okoliczność ustalenia, czy B. B. w dniu 23 lipca 2015 roku tj. w dacie zawierania umowy sprzedaży prawa ochronnego na znak towarowy oraz prawa ze zgłoszenia znaku towarowego, znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, a jeśli tak, to z jakich powodów i w jakim okresie”, z uwzględnieniem retrospektywnej oceny obrazu psychopatologicznego faz depresyjnych i maniakalnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (CHAD) u B. B. na podstawie porównania poszczególnych objawów CHAD u powódki w oparciu o:

- dokumentację medyczną Indywidualnej (...) psychiatry M. R. (1) - psychiatry prowadzącego leczenie B. B., w tym w str. 9oparciu o treść wpisów lekarskich psychiatry M. R. (1) w dokumentacji medycznej, zaświadczenia lekarskie przez niego wydawane i zeznania psychiatry M. R. (1) na rozprawie z dnia 10 kwietnia 2018r,

- opinię sądowo-psychiatryczną uzupełniającą z dnia 10 listopada 2016r., wykonaną przez dwóch biegłych psychiatrów do sprawy (...), załączoną do akt niniejszej sprawy,

- opinię sądowo -psychiatryczną z dnia 2 lutego 2017r., wykonaną przez dwóch biegłych psychiatrów do sprawy (...),

- opinię sądowo - psychiatryczną z dnia 30 listopada 2015r., wykonaną przez dwóch biegłych psychiatrów do sprawy 5 Ko 49/12,

2) zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. z uwagi na fakt ujawnienia się czynu, którego ustalenie w drodze karnej ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy tj. z uwagi na:

poinformowanie przez Sąd Okręgowy w Gdańsku, IX Wydział Gospodarczy, Prokuraturę Okręgową w G. (1), pismem z dnia 27 listopada 2020r., że powódka podejmowała działania mające na celu ukrycie majątku przed wierzycielami,

oraz

prowadzone przez Prokuraturę Rejonową G. (1) w G. (1) postępowanie karne, pod sygn. (...) z zawiadomienia B. B. o popełnieniu przez M. R. (prezesa zarządu powódki w niniejszej sprawie) przestępstwa:

z art. 270 § 2 k.k., polegającego na sfałszowaniu przez M. S. (obecnie R. dokumentu pokwitowania zapłaty na rzecz B. B. kwoty 180.000zł za znaki towarowe,

oraz

- z art. 286 § 1 k.k., tj. oszustwa na szkodę B. B., co ma istotne znaczenie dla ustalenia ważności umowy z dnia 23 lipca 2015r., w kontekście art. 58 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 300 § 1 k.k., art. 301 k.k. oraz art. 286 § 1 k.k. tj. z uwagi na zasady współżycia i sprzeczność z prawem.

Pozwana w odpowiedzi na apelację powódki wnosiła o:

1) oddalenie apelacji w całości,

1) zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty włącznie,

2) oddalenie wniosku powódki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii instytutu naukowo-badawczego tj. Instytutu (...) w W., z uwagi na fakt, iż w toku postępowania przed Sądem I Instancji została wydana rzetelna opinia biegłych,

3) oddalenie wniosku powódki o zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 4) k.p.c., z uwagi na fakt, iż według wiedzy pozwanej przez Prokuraturę Rejonową G. (1)w G. (1) nie toczy się żadne postępowanie przygotowawcze pod sygn. akt (...)lub zostało ono umorzone, jak również z przyczyn opisanych szczegółowo w uzasadnieniu niniejszej odpowiedzi na apelację.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje :

Apelacja nie była zasadna.

Przed wywodami merytorycznymi sąd II instancji pragnie wskazać, że sprawę niniejszą rozpoznał na posiedzeniu niejawnym. Przyczynkiem do takiego sposobu rozstrzygania było to, że apelacja w niniejszej sprawie wpłynęła po 7 listopada 2019r., a więc po zmianach wynikających z ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz.U. poz. 1469) zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego z dniem 7 listopada 2019 r., gdzie też doszło do zmiany art. 374 k.p.c. W aktualnym stanie prawnym w zasadzie doszło do odwrócenia zasady rozpoznania sprawy przez sąd drugiej instancji na rozprawie (art. 375 k.p.c.). W stosunku do poprzedniego stanu prawnego rozszerzono w znaczący sposób możliwość rozpoznania sprawy – tj. wydania rozstrzygnięcia merytorycznego – przez sąd ad quem na posiedzeniu niejawnym tak daleko, że można mówić, że zasadą stało się rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Obecnie przeprowadzenia rozprawy przez sąd drugiej instancji jest obligatoryjne, gdy strona w apelacji lub odpowiedzi na apelację złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Sąd związany jest wnioskiem strony. W niniejszej sprawie żadna ze stron (tak w apelacji, jak odpowiedzi na nią takowego wniosku nie zawarła). W tym stanie sprawy sąd uznał, że zachodziły przesłanki do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd II instancji jest sądem meriti. Przy czym zgodnie z art. 378 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. ma obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji. Rozpoznanie „sprawy” w granicach apelacji oznacza, że sąd drugiej instancji nie koncentruje się jedynie na ocenie zasadności zarzutów apelacyjnych, lecz rozstrzyga merytorycznie o zasadności zgłoszonych roszczeń procesowych, chyba że chodziło o nieważność postępowania, którą bierze pod uwagę z urzędu. W niniejszej sprawie tej ostatniej okoliczności sąd II instancji nie dopatrzył się.

Rozpoznanie sprawy w granicach apelacji oznacza też, że z jednej strony zakaz wykraczania przez sąd drugiej instancji poza te granice, z drugiej zaś nakaz wzięcia pod uwagę i rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. W konsekwencji, sąd drugiej instancji może - a jeżeli je dostrzeże, powinien - naprawić wszystkie stwierdzone w postępowaniu apelacyjnym naruszenia prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji, niezależnie od tego, czy zostały wytknięte w apelacji, pod warunkiem, że mieszczą się w granicach zaskarżenia, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego.

Tak więc, rozpoznawanie apelacji sprowadza się do tego, że sąd drugiej instancji rozpatruje sprawę ponownie, czyli w sposób w zasadzie nieograniczony. Jeszcze raz bada sprawę rozstrzygniętą przez sąd pierwszej instancji w granicach zaskarżenia (w rozpoznawanej sprawie w zakresie oddalonego powództwa i rozstrzygnięcia o kosztach między stronami). Ma zatem obowiązek ocenić ustalony stan faktyczny oraz prawidłowość zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego (nawet, gdyby to nie było przedmiotem zarzutów apelacji). Tym samym postępowanie apelacyjne - choć odwoławcze - ma charakter rozpoznawczy (merytoryczny), a z punktu widzenia metodologicznego stanowi dalszy ciąg postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji. Skoro postępowanie apelacyjne polega na merytorycznym rozpoznaniu sprawy, to wydane orzeczenie musi opierać się na własnych ustaleniach faktycznych i prawnych sądu II instancji (art. 382 k.p.c.), według stanu z chwili orzekania przez ten sąd (art. 316 k.p.c.). Ten ostatni przepis wyraża jedną z podstawowych zasad orzekania, nakazując sądowi uwzględnienie stanu faktycznego i prawnego (stanu rzeczy) istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, a zatem także ewentualnych zmian, do których doszło w tej mierze w toku postępowania, włącznie z postępowaniem apelacyjnym, jednak takich w tej sprawie sąd II instancji nie stwierdził.

Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie Sąd Apelacyjny w tym miejscu pragnie wskazać na zmieniony art. 387 § 2¹k.p.c. ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz.U. poz. 1469) zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego z dniem 7 listopada 2019 r., który wskazuje, że w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wymagane jest:

1) wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, które może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej instancji, chyba że sąd drugiej instancji zmienił lub uzupełnił te ustalenia; jeżeli sąd drugiej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe lub odmiennie ocenił dowody przeprowadzone przed sądem pierwszej instancji, uzasadnienie powinno także zawierać ustalenie faktów, które sąd drugiej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) oraz

2) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, przy czym może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne oceny sądu pierwszej instancji.

Mając na uwadze, że ostatecznie sąd II instancji nie uzupełniał postępowania dowodowego (o czym jeszcze w dalszej części uzasadniania) oraz mając na uwadze ekonomikę procesową Sąd Apelacyjny wskazuje, że wydane przez siebie orzeczenie oparł na dokonanych ustaleniach faktycznych sądu I instancji, które to ustalenia aprobuje i przyjmuje za własne. Sąd II instancji podzielił także zasadnicze rozważania prawne Sądu Okręgowego. Stąd w swoim pisemnym uzasadnieniu nie będzie powtarzał ustaleń i rozważań sądu I instancji, które zawarte są w doręczonym apelującej pisemnym uzasadnieniu Sądu Okręgowego.

Kolejna kwestia, która wymagała ustosunkowania się, to wydane przez sąd II instancji postanowienie dowodowe wydane na posiedzeniu niejawnym dnia 29 czerwca 2021r., gdzie oddalił sąd wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę powodową w apelacji, jak zgłoszony w apelacji wniosek o zawieszenie postępowania.

Decyzję w zakresie wniosków dowodowych sąd II instancji wydał dokonując kontroli postanowienia dowodowego sądu I instancji w trybie art. 380 k.p.c. podzielając w tym zakresie stanowisko sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wniosek powódki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii instytutu naukowo-badawczego, tj. Instytutu (...) w W. był niezasadny. Przeprowadzenie wskazanego dowodu jest niecelowe, zmierza jedynie do przedłużenia postępowania (art. 235²§ 1 pkt 5 k.p.c.), z uwagi na fakt, iż w toku postępowania przed Sądem I instancji została wydana opinia biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii (k. 1695 i n. akt), która w sposób kompleksowy odpowiada na tezę dowodową przedstawioną przez Sąd Okręgowy w postanowieniu dowodowym z dnia 27.02.2019r. (k. 1618). Wydana opinia jest fachowa, logiczna i rzetelna. Nadto, biegli sporządzili opinię uzupełniającą pisemną, odpowiadając na wniesione przez pełnomocnika powódki zarzuty (k. 1779 i n.), a także dopuszczona została opinia uzupełniająca ustna, tj. biegli odpowiadali na zarzuty strony powodowej na rozprawie w dn. 8.10.2020 r. (transkrypcja k. 1963-1981).

Jak wskazali biegli sądowi w ustnych wyjaśnieniach - nie ma obecnie możliwości odtworzenia dokładnego stanu zdrowia powódki z dnia 23 lipca 2015r. w oparciu o badania kliniczne, gdyż tych nigdy powódce nie wykonano ani w roku 2015, a tym bardziej 23 lipca 2015r. lub w okolicach tego dnia i nie ma żadnego punktu odniesienia, nawet jeżeli obecnie badania te zostałyby wykonane. Biegli wskazali, że nie jest możliwe dokonanie oceny dokładnego stanu psychicznego powódki w sposób retrospektywny – można jedynie wywodzić wnioski na podstawie przedłożonej dokumentacji medycznej albo informacji uzyskanych w trakcie badania psychiatrycznego od osoby badanej. Biegli wskazali, że obecnie nie są dostępne żadne metody badawcze, ażeby ustalić stan psychiczny powódki retrospektywnie na dzień 23 lipca 2015 r. w kontekście choroby afektywnej dwubiegunowej, stąd też dopuszczenie kolejnych opinii biegłych jest niecelowe, nie wniosłoby nic dla rozstrzygnięcia w sprawie, a spowodowałoby jedynie niezasadne przedłużenie postępowania.

Biegli na podstawie badań powódki, przeprowadzonych na potrzeby niniejszego postępowania, oraz całokształtu materiału dowodowego – dokumentacji medycznej powódki potwierdzili, że powódka choruje na chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD), niemniej jednak mając na uwadze tak chociażby przyjmowane przez powódkę leki, opis zachowania powódki dokonany przez osoby z nią przebywające, zalecenia wydawane przez lekarza doszli do wniosków, że stan chorobowy powódki nie wyłączył świadomego lub swobodnego powzięcia decyzji i wyrażenia woli w dacie zawarcia umowy z dn. 23 lipca 2015r.

Nie jest zasadne twierdzenie powódki o konieczności przeprowadzenia dowodów z opinii instytutu naukowo - badawczego, albowiem wszystkie znajdujące się w aktach sprawy opinie – opinia główna oraz dwie opinie uzupełniające – jednoznacznie odpowiadają na tezę dowodową, biegli dostatecznie, w sposób logiczny i prawidłowo umotywowany odpowiedzieli na pytania, zarzuty strony powodowej, w tym również na podnoszone przez powódkę kwestie nieprzeprowadzenia innych badań (obrazowych), wskazując na brak uzasadnienia medycznego. Biegli umotywowali swoje stanowisko po wykonaniu konsultacji psychologiczno-psychiatrycznej, a także powołując się na całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – również zalecenia oraz przepisywane leki przez lek. M. R. (1) (prowadzącego leczenie powódki).

Dopuszczenie kolejnych dowodów z opinii biegłych, instytutu zmierzałoby wyłącznie do przedłużenia postępowania sądowego w sytuacji, zwłaszcza że samo niezadowolenie strony z wymowy dotychczas złożonych opinii nie może być wystarczającą przesłanką dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłych. Słusznie Sąd I instancji oddalił postanowieniem z dn. 8.10.2020 r. wnioski dowodowe o opinie innych biegłych – rozprawa w dn. 8.10.2020r. k. 1855.

Powyższa argumentacja jest też stanowiskiem sądu II instancji odnośnie zarzutu naruszenia art. 227 k.p.c., art. 286 k.p.c., art. 290 k.p.c., art. 233 w zw. z art. 278 k.p.c.

Odnosząc się z kolei do wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. wskazać należy, że przesłankę zawieszenia postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. stanowi nie tyle wzgląd na zasadę ekonomii procesowej, czy też podobieństwo okoliczności faktycznych oraz podstawy prawnej dwóch spraw, ale zależność rozstrzygnięcia sprawy zawisłej od wyniku innego sporu; jeżeli rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy zależy od rozstrzygnięcia, jakie może zapaść w innej sprawie, sąd powinien ocenić, czy należy zawiesić postępowanie (fakultatywne). Wydanie postanowienia o zawieszeniu powinno nastąpić nie tylko wówczas, gdy przemawiają za tym względy celowości i interes strony, ale i występuje stosunek prejudycjalności. Oznacza to, że orzeczenie, które ma zapaść w innej sprawie powinno stanowić przedsąd dla rozpoznawanej sprawy, a jego treść, pośrednio poprzez powagę rzeczy osądzonej, kształtować treść rozstrzygnięcia – w sprawie cywilnej.

Jak wskazuje w swym orzecznictwie Sąd Najwyższy o wpływie na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej można mówić wówczas, gdy zachodzi prawdopodobieństwo wydania wyroku skazującego, którego ustalenia co do faktu popełnienia przestępstwa będą wiążące w postępowaniu cywilnym, jak i wówczas, gdy ustalenia poczynione w postępowaniu karnym mogą wzbogacić materiał faktyczny i dowodowy, oddziałując na ocenę dowodów i kierunek rozstrzygnięcia sprawy cywilnej. Stwierdzenie, że ustalenie czynu w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej nie oznacza jednak konieczności zawieszenia postępowania, gdyż jest ono pozostawione ograniczonemu uznaniu sądu. Postępowanie karne nie musi z reguły prowadzić do zawieszenia postępowania w sprawie cywilnej (patrz wyrok SN z dn. 29.11.2018 r., sygn. akt IV CSK 377/17).

W ocenie Sądu Apelacyjnego, mając na uwadze całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wniosek powódki o zawieszenie postępowania zmierza jedynie do jego przewlekania; powódka nie wykazała, ażeby postępowanie karne na skutek zawiadomienia przez nią złożonego do Prokuratury Rejonowej G. (1) miało jakikolwiek wpływ na wynik niniejszego postępowania cywilnego, zwłaszcza mając na uwadze stopień zaawansowania sprawy cywilnej oraz niekorzystne dla powódki rozstrzygnięcie Sądu meriti. Nie ma zastosowania przesłanka celowości - w celu uniknięcia powtarzania postępowania dowodowego (rozbieżności), zważając na stadium sprawy cywilnej i rzekomo wszczętego postępowania karnego.

Nadto wskazać należy, że sąd cywilny jest uprawniony do dokonania własnej oceny, czy zostało popełnione przestępstwo, po dokonaniu ustaleń w zakresie istnienia przedmiotowych i podmiotowych znamion przestępstwa – Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że zarzuty powódki w zakresie, w jakim twierdzi, iż nie sporządziła pokwitowania odbioru środków pieniężnych stanowiących ekwiwalent wykonania umowy z dn. 23.07.2015r., oddając pozwanej jedynie podpis na kartce in blanco, w świetle przeprowadzonych w sprawie dowodów, jak tez protokołów przesłuchań w sprawie karnej sygn. akt II K 292/17 są bezzasadne. Nadto, należy zwrócić uwagę na to, że pełnomocnik powódki wnosił o zmianę (rozszerzenie) podstawy faktycznej i prawnej ochrony jakiej domagała się powódka – ustalenia nieważności umowy – na tle przepisów k.k. i ewentualnej odpowiedzialności M. R. dopiero w grudniu 2017 roku, zaś złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa podnosi dopiero w apelacji, a więc po upływie kilku lat od daty wniesienia powództwa mimo, że stan faktyczny od dnia zawarcia umowy, tj. 23.07.2015 r. w zakresie umowy sprzedaży praw ochronnych na znaku towarowym nie uległy zmianie.

Przechodząc do oceny zarzutów apelacyjnych najdalej idący był zarzut nierozpoznania istoty sprawy. Należy wskazać, że kodeks postępowania cywilnego posługuje się pojęciem „istota sprawy” w wielu miejscach i w różnych kontekstach normatywnych, przy czym, ilekroć ustawodawca odwołuje się do pojęcia „istota sprawy”, zawsze nawiązuje do jej meritum, a więc do tych czynników postępowania, które warunkują orzeczenia o istocie żądań i twierdzeń stron. Używając pojęcia „istota sprawy” w art. 386 § 4 k.p.c. ustawodawca konsekwentnie przyjmuje, że chodzi o materialny aspekt sporu, przy czym łączy to pojęcie ze sformułowaniem „rozpoznanie”. „Rozpoznanie” zaś to rozważenie oraz ocena poddanych przez strony pod osąd żądań i twierdzeń, a w konsekwencji załatwienie sprawy w sposób merytoryczny lub formalny, w zależności od okoliczności i procesowych uwarunkowań konkretnej sprawy, przy czym „rozpoznawanie” i „rozstrzyganie” spraw jest podstawowym zadaniem sądów powszechnych. Rozpoznanie istoty sprawy oznacza zatem zbadanie materialnej (istotnej) podstawy żądania pozwu (wniosku) oraz, ewentualnie, merytorycznych zarzutów pozwanego (uczestnika); a więc - a contrario – nierozpoznanie istoty sprawy to zaniechanie przez sąd tego właśnie badania. Zupełnie obojętna jest przy tym przyczyna zaniechania – może więc tkwić ona zarówno w pasywności sądu, jak i w błędnym przyjęciu przesłanki niweczącej lub hamującej roszczenie. W konsekwencji, nierozpoznanie istoty sprawy – w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. – oznacza zaniechanie przez sąd pierwszej instancji zbadania materialnej (istotnej) podstawy żądania pozwu (wniosku) albo pominięcie merytorycznych zarzutów pozwanego/uczestnika (por. np. wyrok SN z dnia 23 września 1998 r., sygn. akt II CKN 897/97, OSNC z 1999 r., nr 1, poz. 22; wyrok SN z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt I CKN 486/00, OSP z 2003 r., nr 3, poz. 36; wyrok SN z dnia 12 września 2002 r., sygn. akt IV CKN 1298/00, LEX nr 80271; wyrok SN z dnia 21 października 2005 r., sygn. akt III CK 161/05, LEX nr 178635).

Sąd II instancji nie znalazł postaw by uznać, że w niniejszej sprawie wyżej wskazane przesłanki mające uzasadniać nierozpoznanie istoty sprawy zachodziły i dlatego należało uznać zarzut ten za chybiony. Sąd I instancji rozpoznał istotę sprawy, w odniesieniu do właściwej podstawy prawnej roszczenia powódki, na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego w zakresie wystarczającym dla wydania rozstrzygnięcia. Sąd I instancji ustalił, że umowa łącząca strony była ważna, zaś w rozpoznawanej sprawie nie zaszły żadne wymienione w k.c. wady oświadczenia woli, które zresztą powódka do samego zamknięcia rozprawy nieustannie modyfikowała. Poza tym Sąd Okręgowy odniósł się do wszystkich podnoszonych przez stronę powodową kwestii – również w zakresie zarzutu powódki sprzeczności umowy z art. 5 k.c., zasadami współżycia społecznego z uwagi na nie ekwiwalentność świadczeń (art. 58 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 353¹ k.c.) - i zasadnie, w sposób kompleksowy, na podstawie materiału dowodowego, je umotywował. Sąd I instancji przedstawił zarówno postawę faktyczną rozstrzygnięcia, jak też dokonał prawidłowej subsumpcji i wykładni przepisów prawa materialnego.

Przechodząc z kolei do oceny pozostałych zarzutów apelacji, to wskazać należy, że w apelacji postawiono zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego. Wskazać należy, że logicznym jest, że prawidłowość zastosowania lub wykładni prawa materialnego może być właściwie oceniona jedynie na kanwie niewadliwego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Skuteczne zatem zgłoszenie zarzutu naruszenia prawa materialnego wchodzi zasadniczo w rachubę tylko wtedy, gdy ustalony przez sąd I instancji stan faktyczny, będący podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku, nie budzi zastrzeżeń. Powyższe rodzi konieczność oceny w pierwszym rzędzie dokonanych ustaleń zmierzających do zakwestionowania ustaleń faktycznych w związku z zarzutami naruszenia prawa procesowego.

Co do zarzutu naruszenia art. 227 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przy wydawaniu zaskarżonego wyroku dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zawnioskowanych w piśmie z dnia 9 października 2018r., k. 1187 pismo precyzujące pozew z wnioskami dowodowymi, których Sąd nie oddalił oraz we wniosku o otwarcie przewodu sądowego i dopuszczenie dowodów z dnia 18 października 2020r., które Sąd oddalił, a powinien przeprowadzić z nich dowód w celu ustalenia ważności czynności prawnej do czego jest zobowiązany z urzędu wskazać należy, że Sąd I instancji dopuścił na rozprawie dnia 10 grudnia 2018 r. (k. 1529) – dowód z dokumentów załączonych przez powoda do pisma z dnia 9.10.2018 r. Wskazane dowody stanowiły podstawę wydania rozstrzygnięcia, co wynika z uzasadnienia wyroku, w którym Sąd Okręgowy odnosi się do poszczególnych dokumentów załączonych do akt sprawy przez stronę powodową, tak na przykład – do korespondencji e-mail pomiędzy powódką a R. R. oraz M. S. (s. 11, 24 uzasadnienia wyroku).

Odnośnie postępowania karnego (powódka załączyła protokoły z rozpraw), którego wynikiem było wydanie prawomocnego wyroku karnego przez Sąd Rejonowy w Gdyni z dnia 23 sierpnia 2019 roku sygn. akt II K 292/17, gdzie uznano powódkę za winną popełnienia czynu zabronionego opisanego w art. 212 § 1 i 2 k.k. zniesławienia R. w opinii publicznej poprzez wpisy internetowe odnoszące się do rzekomego przejęcia przez nią firmy i znaków towarowego (...). Sąd Rejonowy w Gdyni ustalił, że powódka (skazana) nie zdołała wykazać kontratypu opisanego w art. 213 § 1 k.k. oraz że wpisy powódki, wyjaśnienia i prowadzona linia obrony były sformułowane na potrzebę przedstawienia siebie jako ofiary rzekomych działań m. in. R., mimo, że powódka świadoma była złej sytuacji finansowej firmy, celowo i z pełnym rozeznaniem wyzbywała się majątku swojego i spółki w celu ukrywania się przed wierzycielami, jak też miała świadomość konieczności restrukturyzacji firmy. Sąd Rejonowy poczynił też ustalenia, że sprzedaż akcji, znaków towarowych, mieszkania nie była fikcyjna. Powódka nie czyniła zarzutów świadkowi R. o prowadzenie spraw firmy, nawet w bardzo trudnym okresie, gdyż dla niej istotnym było otrzymywanie zabezpieczenia finansowego dla celów prywatnych, a nadto podejmowane przez powódkę czynności prawne miały na celu zabezpieczenie wierzytelności, jakie miała wobec firmy, a także dalsze uchylanie się przez powódkę od odpowiedzialności ze strony jej wierzycieli (co sama powódka zeznała). Powódka już wtedy miała problemy zdrowotne, emocjonalne, niemniej jednak biegli uznali, że powódka zdolna była do pojmowania tego, co się dzieje (zresztą sama na to wskazywała, że miała świadomość problemów finansowych spółki). Wskazać należy, że wyroki sądów karnych w części stanowczej orzeczeń są nie tylko dokumentami urzędowymi z art. 244 § 1 k.p.c., z konsekwencjami wynikającymi z tego przepisu, ale w myśl nakazu zawartego w art. 11 k.p.c. wiążą sąd cywilny w zakresie ustaleń strony podmiotowej i przedmiotowej czynu karalnego przypisanego skazanym. W konsekwencji, we wskazanym zakresie, w procesie cywilnym wyłączona jest swoboda oceny tych ustaleń w rozumieniu art. 233 § 1 k.p.c. w tym znaczeniu, że Sąd nie może ustalić elementów stanu faktycznego składających się na przestępstwo przypisane powódce w sposób dla niej „korzystniejszy”. Norma art. 11 k.p.c. nie wyklucza poczynienia w postępowaniu cywilnym dodatkowych ustaleń, istotnych z punktu widzenia wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd I instancji poczynił szereg własnych ustaleń faktycznych oraz podobnie jak Sąd karny słusznie doszedł do przekonania, że umowa sprzedaży prawa ochronnych na znak towarowy (...) zawarta w dniu 23 lipca 2015 r. pomiędzy powódką a pozwaną nie jest obarczona żadną wadą oświadczenia woli, ani sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, a w konsekwencji jest ważna i wywołuje skutki prawne w sferze prawa własności.

Należy mieć również na uwadze treść art. 365 § 1 k.p.c., moc wiążąca orzeczenia odnosi się, co do zasady do jego sentencji, a nie do ustaleń faktycznych i poglądów prawnych wyrażonych w jego uzasadnieniu, zatem Sąd I instancji poczynił również dodatkowe ustalenia własne odnośnie do oceny istnienia przedmiotowego stosunku prawnego pomiędzy stronami niniejszego postępowania.

Odnosząc się z kolei do zarzutu wiążącego się z nieuwzględnieniem wniosku o otwarcie przewodu sądowego i dopuszczenie dowodów z dn. 18.10.2020r. (zarzut naruszenia art. 316 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.c.) wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 225 k.p.c. w zw. z art. 316 § 2 k.p.c. rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu. Strona wnioskująca o otwarcie na nowo zamkniętej rozprawy (czy też zarzucająca w apelacji sądowi I instancji zaniechanie uwzględnienia wniosku w tym zakresie) musi wykazać, że dopiero po zamknięciu rozprawy ujawniły się (stały się jej wiadome) okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Do takich istotnych okoliczności zaliczyć należy zmianę stanu prawnego, jeśli może ona mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, nowe okoliczności faktyczne czy wnioski dowodowe, które nie były stronom znane przed zamknięciem rozprawy, lub nie mogły być przez stronę powołane. W ocenie Sądu Apelacyjnego słusznie Sąd I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnieni wniosku powódki o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo i przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów. Nie uzasadnia żądania otwarcia rozprawy na nowo jedynie stwierdzenie potrzeby dodatkowego odniesienia się lub powołania dowodów w związku ze stanowiskiem przedstawionym przez stronę przeciwną. W rozpoznawanej sprawie nie zaszły żadne okoliczności uzasadniające otwarcie rozprawy na nowo i dopuszczanie dowodów z dokumentów załączonych przez stronę powodową. Wszystkie twierdzenia i wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie z dnia 19 października 2020 r. były spóźnione. Powódka nie uprawdopodobniła, dlaczego nie zostały one złożone na wcześniejszym etapie postępowania i jako zmierzające do przedłużenia postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przechodząc do zarzutu naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. to również i on był chybiony.

Zarzut powyższy nie może polegać na przedstawieniu przez skarżącego jedynie polemiki z dokonaną przez Sąd I instancji oceną dowodów, zgodnie z dyspozycja art. 233 § 1 k.p.c. Sąd I instancji w sposób wszechstronny rozważył materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a powódka nie zdołała wykazać naruszenia kryteriów oceny tych dowodów za pomocą środków jurydycznych. Strona powodowa w apelacji konsekwentnie forsuje nieuzasadnione twierdzenia i zarzuty, które to podnosiła w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

W szczególności nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie twierdzenie powódki, że pozwana nie zapłaciła powódki ceny z umowy z dn. 23 lipca 2015 r. Powódka pokwitowała odbiór gotówki w kwocie 180.000 zł, wskazując, że kwota ta wyczerpuje jej roszczenia z tytułu zawartej umowy (pokwitowanie odbioru k. 64-64v.), a nadto pozwana przedstawiła faktury VAT k. 53-56 – które wpisany miały w nazwie usługi „faktura zgodnie z umowa z dnia 23 lipca 2015 r.”, dokumenty wypłaty podpisane przez powódkę k. 57-60, a także wyciąg – zestawienie operacji (...) Bank (...) dokonywanych przelewów na konto powódki. Powódka nie wykazała, że w istocie przekazywane jej wypłaty były dokonane w celu realizacji innej umowy. Także w zestawieniu z innymi przeprowadzonymi w sprawie dowodami nie sposób przyjąć, że celem powódki nie była sprzedaż znaków towarowych w spornym czasie, w konsekwencji, że nigdy nie podpisała pokwitowania odbioru gotówki w kwocie 180.000 zł.

Argumentacja strony powodowej, że nigdy nie doszło do uzgodnienia warunków umowy z dnia 23 lipca 2015 r. przed jej podpisaniem u notariusza nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, jak też nie ma kluczowego znaczenia wobec faktu, że powódka mogła zapoznać się z treścią umowy u notariusza, a nie znajdowała się wówczas w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji czy wyrażenie woli, wobec czego była świadoma znaczenia podejmowanej czynności prawnej oraz jej konsekwencji.

Nie zasługują na uwzględnienie również te twierdzenia strony powodowej, które odnoszą się do celu wystawienia faktur VAT (k. 53-56). Powódka powołuje się na ustalenia faktyczne dokonane w sprawie karnej, niemniej jednak zdaje się zupełnie pomijać, że Sąd Rejonowy zważył, że w istocie powódka nie wykonywała żadnych czynności dotyczących (...) i projektowania na rzecz spółki (...) S.A., a jak już wspomniano, otrzymywała ona znaczne kwoty pieniężne na swoje prywatne cele działając de facto na szkodę będącej w kryzysie firmy. Toteż nie zasługują na aprobatę i nie jawią się jako wiarygodne tłumaczenia strony powodowej, że z uwagi na rzekomo wykonywane obowiązki wyżej wskazane na rzecz firmy, wystawiane były faktury Vat, jako wynagrodzenie umowy o współpracy z dn. 1.06.2015r. Również przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wskazuje na schemat działania powódki, a tak formułowane zarzuty co do otrzymywanych przez nią kwot w celu realizacji umowy z dn. 23 lipca 2015r. stanowią jedynie przyjętą linię obrony. Pozostała dokumentacja załączona do akt sprawy jednoznacznie wskazuje, że powódka otrzymała ekwiwalent pieniężny tytułem realizacji umowy sprzedaży praw do znaków towarowych.

Powódka nie wykazała też, by M. R. użyła kartek in blanco z podpisem powódki w celu sporządzenia bez wiedzy powódki pokwitowania odbioru gotówki w kwocie 180.000 zł. M. R. zeznała, że spółka (...) zaczęła działalność zarobkową pod koniec 2015 r. lub w 2016r., ale dokładnie nie pamięta (k. 1613). Odnosząc się do oceny zeznań R. R. – sąd I instancji słusznie ocenił je jako wiarygodne. Mając na uwadze relację świadka ze świadkiem M. R. wskazać należy, że zeznania świadka R. R. korelują z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami, które stały się podstawą rozstrzygnięcia w sprawie. Zważyć należy, że ocena zeznań świadka nie może sprowadzać się jedynie do oceny relacji łączących stronę ze świadkiem, ale też musi uwzględniać wynik oceny pozostałego materiału dowodowego w sprawie.

Co do oceny zeznań M. R. – Sąd Apelacyjny podziela ocenę dokonaną przez Sąd Okręgowy. Zeznania te były spontaniczne, wewnętrznie spójne, logiczne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Świadek zrelacjonowała własne obserwacje oraz zdarzenia, których była uczestnikiem, fakty, o których mogła posiadać wiedzę w związku z pełnionymi przez nią funkcjami w spółkach powódki.

Odnosząc się do oceny zeznań powódki – słusznie sąd I instancji ocenił je jako wiarygodne jedynie w części. Jak wykazało postępowanie dowodowe, powódka wielokrotnie (do czego sama się przyznała) poświadczała nieprawdę w różnych postępowaniach w celu wykreowania korzystnego dla niej rezultatu. W szczególności, w zakresie okoliczności stanu zdrowia czy też ukrywając majątek przed wierzycielami. Nie można było dać wiary powódce w zakresie, w jakim twierdziła, że nie miała świadomości charakteru zawieranej przez siebie umowy, o jej pozorności, braku uzgodnień oraz innych czynności dokonywanych przez nią w roku 2015. Pozostały materiał dowodowy temu zaprzecza. Nadto, same zeznania powódki są częściowo wewnętrznie sprzeczne, na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd I instancji.

Odnośnie kwestionowanej w apelacji oceny zeznań pozostałych wskazanych przez stronę powodową świadków to nie stanowi prawidłowego postawienie zarzutu z art. 233 § 1 k.p.c. polegające na ogólnym wskazaniu niezadowolenia strony z dokonanej przez Sąd oceny dowodów, jak czyni powódka. Stąd nie zasługują na aprobatę poglądy powódki co do oceny zeznań wskazanych świadków. Niemniej jednak, na marginesie wskazać należy, że mylnie przyjmuje powódka, że zeznania wskazanych przez nią świadków na okoliczność stanu zdrowia powódki w dacie zawierania umowy sprzedaży praw do znaków towarowych nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na to, że świadkowie ci nie posiadają wiedzy specjalistycznej. Sąd rozstrzygający sprawę słusznie ocenił, że świadkowie ci posiadali wiedzę na temat tego, jak powódka była postrzegana, w jaki sposób się zachowywała, czy zauważalne były jakiekolwiek przejawy symptomów chorobowych, nasilenia się objawów związanych z chorobą afektywną dwubiegunową. Jak powszechnie wiadomo choroba ta charakteryzuje się skrajnymi zachowaniami w fazie depresyjnej bądź maniakalnej, różnym jej przebiegiem, co niejednokrotnie zauważalne jest dla obserwatora z zewnątrz. Nadto, stan zdrowia powódki nie był jedynie przedmiotem składanych przez wskazanych świadków zeznań, ale przede wszystkim podlegał analizie powołanych w sprawie biegłych psychiatry i psychologa. I jak słusznie wskazał sąd I instancji, to właśnie opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna stanowiła kluczowy dowód dla ustalenia stanu psychicznego powódki w dniu zawarcia umowy sprzedaży praw ochronnych na znak towarowy, zaś zeznania świadków miały walor pomocniczy.

Co do zarzutu naruszenia art. 108 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 15 ust 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – odnośnie do wkładu pracy pełnomocnika pozwanej w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie to i on był niezasadny. Słusznie ocenił sąd I instancji, że pełnomocnikowi pozwanego należało się podwyższone wynagrodzenie z uwagi na jego nakład pracy w niniejszej sprawie, stan skomplikowania sprawy, zawiłość stanu faktycznego, przeprowadzane dowody z opinii biegłych. Staranność pełnomocnika pozwanego była ponad przeciętna. Nie można się zgodzić z argumentacją pełnomocnika powódki w zakresie w jakim wskazuje na ilość stron w pismach wniesionych przez pełnomocnika pozwanego i ilość pism. Nie zawsze ilość wystosowanych do Sądu pism i ich obszerność stanowić będzie o odpowiednim przygotowaniu merytorycznym do reprezentacji w sprawie i należytej staranności. Sztuką jest takie ujęcie tematu, by przekazać treściwie, jasno sens pisma procesowego, w konsekwencji, żeby odniósł on pożądany skutek. Staranność pełnomocnika pozwanego charakteryzowała się bardzo wysokim stopniem merytorycznego przygotowania do sprawy, do spornych zagadnień. Sąd Apelacyjny wziął również pod uwagę długość trwania postępowania i liczne modyfikacje powództwa dokonywane przez powódkę, które wymagały odpowiedniej reakcji ze strony pozwanej, którą reprezentował pełnomocnik.

Co do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego to w ocenie sądu Apelacyjnego zarzuty te szczegółowo wyartykułowane w apelacji, nie zasługują na uwzględnienie. W istocie stanowią one jedynie powielane konsekwentnie tezy podnoszone postępowaniu pierwoszoinstancyjnym, do których odniósł się szczegółowo Sąd Okręgowy. Słusznie doszedł ten Sąd do konkluzji, że wytoczone przez powódkę powództwo i powoływanie się na wszelkie możliwe wady oświadczenia woli, wzajemnie się wykluczające, nielogiczne twierdzenia chociażby samej powódki, to jedynie usilne starania powódki, ażeby powróciły do niej prawa ze znaku towarowego (...). Nie bez znaczenia jest również to, że aktualnie pozwana prosperuje dobrze, osiąga zyski, zaś kiedy powódka była właścicielem firma skłaniała się ku upadkowi. Z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie, jak słusznie podkreślił Sąd Okręgowy, powoływanie się przez powódkę na zasady współżycia społecznego, w szczególności, kiedy powódka sama je narusza (składanie nieprawdziwych zeznań, uchylanie się przed wierzycielami i inne). Powódka nie wykazała nadto, ażeby nie rozumiała znaczenia charakteru czynności prawnej, a nadto, żeby była to umowa powiernicza. Wskazywane przez stronę powodową dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie potwierdzają tezy, że powódka została wprowadzona w błąd co do treści czynności prawnej. Materiał dowodowy powódka zdaje się traktować w sposób wybiórczy. Całokształt materiału dowodowego pozwala na uznanie, że powódka była świadoma, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy.

Nadto, postępowanie dowodowe, w szczególności wnioski płynące z opinii sądowej psychiatryczno-psychologicznej wskazują, że powódka znała znaczenie swoich czynów oraz nie była w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji lub wyrażenie woli w czasie zawierania umowy z dnia 23.07.2015r. Powoływanie się przez powódkę na swój stan zdrowia oraz wykorzystywanie zdiagnozowanej u niej choroby afektywnej dwubiegunowej stanowi taktykę procesową i linię obrony, niejednokrotnie już przez powódkę przyjmowaną w innych postępowaniach – sądowych czy przygotowawczych.

Odnosząc się z kolei do zarzutu o nieekwiwalentności świadczeń, to również nie zasługuje on na uwzględnienie. Powódka zarzut ten zaczęła podnosić dopiero po zmianie pełnomocnika procesowego, już w zaawansowanym etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy, powódka nie podniosła tego zarzutu w procesie, który dotyczył właśnie zapłaty uzyskanej za prawa ochronne na znak towarowy (wydany prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk- Północ, sygn. Akt V GC 139/18). Powódka od orzeczenia tego nie wnosiła odwołania, co też świadczy o tym, że do zapłaty za znak towarowy doszło.

Reasumując apelacja jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania II instancyjnego Sąd Apelacyjny orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w art. 98 k.p.c. Wobec tego, na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 8.100 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, mając na uwadze wartość przedmiotu zaskarżenia określoną na kwotę 240.000 zł.

SSA Agnieszka Witczak - Słoczyńska SSA Zbigniew Merchel SSA Dorota Majerska – Janowska