Wyrok z 6 grudnia 2023, sygn. II Ca 3126/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 grudnia 2023 roku

Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

Sędzia Katarzyna Oleksiak

Protokolant: Beata Klaja

po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 roku w Krakowie na rozprawie

sprawy z powództwa D. A.

przeciwko J. K.

o zapłatę

na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z dnia 26 października 2022 roku, sygnatura akt I C 2394/19

I.  zmienia zaskrżony wyrok w ten sposób, że:

a)  w pkt 1 zasądza od pozwanego J. K. na rzecz powódki D. A. kwotę 20 834,40 zł (dwadzieści tysięcy osiemset trzydzieści cztery złote 40/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 10 października 2019 roku do dnia zapłaty, a w pozostałej części oddala powództwo;

b)  w pkt 2 zasądza od pozwanego J. K. na rzecz powódki D. A. kwotę 2 224, 93 zł (dwa tysiące dwieście dwadzieścia cztery złote 93/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienie się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania;

c)  w pkt 3 nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Oświęcimiu od:

- powódki D. A. kwotę 2030, 24 zł (dwa tysiące trzydzieści złotych 34/100),

- pozwanego J. K. kwotę 2691,23 zł (dwa tysiące sześćset dziewięćdziesiąt jeden złotych 23/100),

- tytułem zwrotu wydatków związanych z opinią biegłego;

II.  w pozostałej części oddala apelację;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki 1287 zł ( jeden tysiąc dwieście osiemdziesiąt siedem złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienie się niniejszego orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sędzia Katarzyna Oleksiak

Sygn. akt II Ca 3126/22

UZASADNIENIE

Wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2023 roku

Wyrokiem z 26 października 2022 roku Sąd Rejonowy w Oświęcimiu oddalił powództwo ( pkt 1); zasądził od powódki D. A. na rzecz pozwanego J. K. kwotę 5417 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu ( pkt 2) oraz nakazał Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu w Oświęcimiu pobrać od powódki D. A. kwotę 4721,47 złotych tytułem wydatków sądowych ( pkt 3).

Orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Bezsporne w przedmiotowej sprawie było, że w drugiej połowie września 2018 r., a dokładniej w dniach 20 i 22 września doszło do zawarcia ustnych umów dotyczących wykonania projektów i prac na nieruchomości powódki położonej w C.. Powódka przyznała, że pozwany wykonał w części prace obejmujące izolację i ocieplenie poddasza budynku oraz wykonanie kominka na parterze budynku. Z kolei pozwany przyznał, że powódka dokonała w dniu 05.10.2018 r. przelewu kwoty 28944 zł na jego prywatny rachunek, jak również, iż w obliczu braku dalszych płatności ze strony powódki odstąpił od wykonywania dalszych umówionych prac.

Ponadto sąd pierwszej instancji ustalił, że stronami tych ustnych umów zawartych w drugiej połowie września 2018 r. pozostawali powódka i pozwany, a nie (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K..

Przedmiotem umów zawartych pomiędzy stronami było urządzenie ogrodu, w tym wykonanie przesłony z drzew, jednak prace te ograniczyły się do sporządzenia przez pozwanego projektu urządzenia ogrodu oraz jedynie uprzątnięcia i wyrównania - przy użyciu koparki – tego terenu, gdyż za namową samego pozwanego powódka zdecydowała się na priorytetowe wykonanie prac we wzniesionym na tej nieruchomości budynku obejmujących uszczelnienie dachu, zabezpieczenie powyginanych i zawilgoconych krokwi i innych elementów więźby dachowej, jak również wykonanie izolacji i ocieplenia poddasza, nadto wykonanie kominka w celu osuszenia i ogrzewania budynku. Strony umówiły się, że za każdy dzień robót od poniedziałku do piątku należne będzie pozwanemu wynagrodzenie w wysokości 300 zł, a rozliczenia pomiędzy nimi będą następować na koniec każdego tygodnia. Umowa stron obejmowała również wykonanie za kwotę 10000 zł projektu aranżacji wnętrz (funkcjonalnego), który miał - w granicach określonych zatwierdzonym projektem budowlanym, a w konsekwencji bez konieczności jego zmiany - spowodować przekształcenie funkcji budynku z mieszkalnego jednorodzinnego najpierw na obiekt opiekuńczy (hospicjum), a ostatecznie na obiekt hotelowy (pensjonat). W ramach tego projektu aranżacji wnętrz pozwany miał również wykonać inwentaryzację budynku, bilans mocy i zweryfikować sposób ogrzewania i wentylacji budynku.

Pozwany przystąpił do wykonania kilku projektów nanoszonych bezpośrednio na projekt budowlany i połączonych z pomiarami budynku oraz wykonaniem modeli z listewek przedstawiających rozkład pomieszczeń i urządzeń, co zajęło mu około 8-9 pełnych dni, a także robót obejmujących zabezpieczenie (konserwację) elementów więźby dachowej, montaż folii paraizolacyjnej i położenie kilkudziesięciu metrów kwadratowych wełny ociepleniowej, jak również wykonanie kominka wraz z odbudową z kamienia bez montażu półki i bez podłączenia kominka do przewodów kominowych poprzedzonego wykonaniem jego projektu (wizualizacji) z listewek. Roboty te z kolei trwały co najmniej trzy tygodnie, a ich wartość przekroczyła co najmniej kwotę 4500 zł. W celu wykonania tych robót pozwany dokonał także zakupu potrzebnych materiałów i narzędzi na łączną kwotę 4439,21 zł, jak również wkładu kominkowego o wartości 10824 zł i naturalnego kamienia do obudowy kominka o szacunkowej wartości 5000 zł.

Powódka wstrzymała się jednak z dalszymi wpłatami na rzecz pozwanego żądając rozliczenia się przez niego ze zużytych do tej pory materiałów i wykonanych dotychczas prac. W obliczu jednak uprzednich zaległości w płatnościach ze strony powódki i wobec braku jej reakcji na kilkukrotne ustne bądź telefoniczne wezwania do dokonania dalszych wpłat i uprzedzenie o konsekwencjach braku zapłaty pozwany odstąpił od dalszego wykonywania robót i opuszczając teren nieruchomości dokonał demontażu drzwiczek do wkładu kominkowego, części obudowy z kamienia oraz zabrał niewykorzystane jeszcze kamienie do wykonania kominka oraz niewykorzystaną do tej pory cegłę szamotową.

Uzasadniając zapadłe w sprawie orzeczenie w pierwszej kolejności sąd wskazał, że niezasadne były zarzuty pozwanego wskazującego na jego brak legitymacji procesowej. Pozwany nie udowodnił, że w którymkolwiek momencie współpracy stron lojalnie informował powódkę, iż nie działa na własny rachunek, lecz występuje jako przedstawiciel czy pracownik (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K., a było to niewątpliwie jego obowiązkiem jak reprezentanta przedsiębiorcy w stosunku do powódki będącej konsumentem.

Z kolei powódka nie wykazała aby wręczyła jednorazowo kwotę 10000 zł bądź dwukrotnie kwotę 5000 zł bez żadnego pokwitowania pozwanemu, a więc osobie, której dotychczas w ogóle nie znała i z którą uprzednio nie współpracowała. Całość środków przekazanych pozwanemu przez powódkę na poczet realizacji umów, robót i materiałów to przelana na rachunek osobisty pozwanego kwota 28944 zł. W konsekwencji, w ocenie Sądu Rejonowego, porównanie wpłaconej przez pozwaną kwoty z zakresem prac i robót faktycznie wykonanych przez pozwanego oraz użytych w tym celu materiałów, których łączna wartość znacząco przekracza 30000 zł prowadzi do konstatacji, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Umowy łączące strony były bowiem w zakresie wykonania projektu urządzenia ogrodu, projektu aranżacji wnętrz umową o dzieło, natomiast w zakresie izolacji i ocieplenia dachu oraz wykonania kominka umową o roboty budowlane. Wskazując na przepisy regulujące umowę o dzieło (art. 627 k.c., 640 k.c., 642 § 2 k.c., 639 k.c. ) oraz roboty budowlane ( art. 647 k.c. 654 k.c. i 658 k.c.) sąd wskazał, że na gruncie niniejszej sprawy łączna kwota z tytułu użytych materiałów, które nie zostały zabrane przez pozwanego sięga 15763,21 zł, a składają się na nią materiały i narzędzia objęte fakturami na łączną kwotę 4439,21 zł, wkład kominkowy, którego wartość należało pomniejszyć z racji demontażu drzwiczek z potrójną szybą o kwotę 4000 zł do kwoty 7824 zł oraz zamontowane kamienie naturalne o szacunkowej wartości 3500 zł. Odnosząc się z kolei do kosztów robocizny to należy uwzględnić wartość prac obejmujących izolację dachu oraz prac przy kominku, które w sumie trwały co najmniej trzy tygodnie, a więc zgodnie z ustną umową stron 15 dni po 300 zł każdy czyli nie mniej niż 4500 zł. W ocenie Sądu Rejonowego wartość prac związanych z izolacją i ociepleniem dachu kształtuje się jednak na kwotę 4000 zł, biegły zaniżył również wartość rynkową robót przy kominku do kwoty jedynie 926 zł. Dalej Sąd Rejonowy wskazał, iż nie sposób pominąć nakładu pracy pozwanego przy wykonanych pracach projektowych. Sama powódka przyznała, bowiem, że na ich poczet zgodnie z umową miała wpłacić kwotę 10000 zł. Nie przeczyła również, że zostały wykonane prace w ogrodzie, w tym wyrównanie terenu przy użyciu koparki za kwotę 450 zł. Łączna wartość tych prac i robót, w ocenie Sądu Rejonowego, według ostrożnego szacunku sięga zatem łącznie kwoty co najmniej 15000 zł, a więc razem z użytymi materiałami oscyluje wokół kwoty 31000 zł, która przekracza wysokość wpłaty dokonanej przez powódkę na poczet realizacji tych umów (28944 zł). O kosztach orzekł sąd na podstawie art. 98 § 1 k.c. oraz art. 113 w zw. z art. 83 ust. 2 u.k.s.c.

Apelację od tego wyroku wniosła powódka i zaskarżyła go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I.  Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku tj.

a)  art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wadliwą, bo niepełną i sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:

⚫

zupełnym pominięciu tabeli wysłanej przez pozwanego do powódki w dniu 03.10.2018 r., stanowiącej podstawę rozliczenia pomiędzy stronami i zawierającej wykaz poniesionych kosztów (m.in. rzekomo zakupionego materiału), zgodnie z którą powódka dokonała w dniu 05.10.2018 r. przelewu kwoty 28.944,00 zł na rzecz pozwanego. Zgodnie z przesłaną tabelą pozwany miał dokonać zakupu towaru (materiału) na łączną kwotę 24.676,00 zł (odpowiednio pod pozycją nr 3 - 7.804,00 zł. 5.322.00 zł oraz pod pozycją nr 4 — 6.500.00 zł. 3.000,00 zł. 1.600,00 zł i 450,00 zł), w sytuacji gdy po pierwsze pozwany nie był w stanie wyjaśnić co odpowiada każdej w tych kwot tzn. jaki konkretnie materiał został zakupiony pod daną pozycją, po drugie gdzie został zużyty/zamontowany u powódki i czy ostatecznie nie został przez pozwanego zabrany, albowiem jak wynika nawet z jego zeznań zabrał większość zakupionego materiału, po trzecie pomimo przedsądowych wezwań oraz wniosków dowodowych w toku postępowania nie przedłożył żadnych dowodów (rachunków, faktur) na zakup tego materiału, po czwarte pozycje wskazane w tabeli (zarówno co do sumy tj. 24.676,00 zł jak i poszczególnych kwot, których łącznie jest 6) pozostają w sprzeczności do faktury VAT nr (...) z dnia 05.11.2018 r., która stanowi podstawę wszelkich ustaleń Sądu Rejonowego w przedmiotowej sprawie,

⚫

błędnym uznaniu za wiarygodną fakturę nr (...) z dnia 05.11.2018 r. wystawioną przez spółkę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K., w sytuacji gdy:

- powódka nie zawierała żadnych umów ze spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K.;

- powódka kwestionuje samą fakturę, jak i wszystkie pozycje wskazane w przedmiotowej fakturze jako nieodpowiadające prawdzie,

- wskazane w fakturze pozycje (1-14) nie odpowiadają wysłanemu przez pozwanego w dniu 03.10.2018 r. w formie tabeli wykazowi poniesionych przez niego kosztów,

- pozwany nie poinformował powódki, zarówno przed rozpoczęciem prac, jak i w ich trakcie, że występuje w imieniu spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz nie przedstawił jakiegokolwiek pełnomocnictwa do reprezentowania ww. spółki handlowej,

- nie zawarł z powódką żadnej pisemnej/ustnej umowy działając jako przedstawiciel, pełnomocnik spółki handlowej - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K.,

- pozwany wskazał jako dane do przelewu nr konta osobistego, a nie firmowego,

- sam Sąd uznał za niesłuszny zarzut braku legitymacji procesowej po stronie pozwanego (str. 5 uzasadnienia) tzn. stroną umowy był pozwany, a nie spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K., a zatem jak faktura VAT z dnia 05.11.2018 r. wystawiona na spółkę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K., może być podstawą wykazania zakupu materiałów przez pozwanego oraz wyliczeń Sądu w tym zakresie, które rzekomo mają uzasadniać oddalenie powództwa (str. 7 uzasadnienia),

- dziwnym zbiegiem okoliczności data wystawienia faktury została wskazana na dzień poprzedzający zgłoszenie przez powódkę sprawy na Policji,

- przedmiotowy dokument faktura VAT nie posiada podpisu i pieczęci osoby uprawnionej do wystawiania faktury. Faktura VAT jest jedynie dokumentem rozrachunkowym i nie stanowi samoistnego dowodu na istnienie umowy między stronami, z której wynikałyby określone roszczenia (np. o zapłatę określonej kwoty). Co więcej faktura VAT jest dokumentem o charakterze prywatnym i stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała (na kanwie niniejszej sprawy brak jakiegokolwiek podpisu po obu stronach) złożyła oświadczenie w nim zawarte. Powyższe wynika z treści art. 245 k.p.c. Z takim dokumentem nie wiąże się domniemanie prawne, iż jego treść przedstawia rzeczywisty stan rzeczy i potwierdza, że miały miejsce fakty w nim stwierdzone (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt I CSK 25/12),

- pozwany przedstawił przedmiotową fakturę dopiero na etapie postępowania sądowego, markując w ten sposób rzekomo zakupiony towar i wykonane prace,

⚫

brakiem oceny faktur wystawionych na spółkę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K., w sytuacji gdy:

- pozostawały w sprzeczności do faktury VAT nr (...) z dnia 05.11.2018 r. wystawioną przez firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K.,

- faktura nr (...) pochodzi z dnia 03.07.2018 r., a zatem z okresu przed nawiązaniem współpracy z powódką,

- faktury zawierają takie pozycja jak np. zakup kielni, noża łamanego, ostrza, uchwytu drewnianego do szpachli sztukarskiej, tarczy do metalu, pędzla angielski, pędzla tapicerski, sznura murarski, zszywacza metalowego itp. powódka nie sponsorowała pozwanemu zakup narzędzi, która jak sam znaczył zabrał po opuszczeniu budowy,

⚫

pominięciu argumentacji i wniosków opinii uzupełniających biegłego z zakresu budownictwa mgr inż. Z. D. i tak:

- zgodnie w treścią uzupełniającej opinii biegłego z zakresu budownictwa mgr inż. Z. D. z dnia 23.11.2021 r., gdzie biegły dokonał zmiany w stosunku co do opinii zasadniczej (str. 2) wskazał, że „zamontowany w budynku powódki wkład kominkowy to model (...) typ (...) produkcji firmy (...) Sp. z o.o. Sp. k. z C.. Aktualna cena katalogowa samego wkładu wynosi 7.980,00 zł netto”. Jednocześnie biegły jasno zaznaczył, że „istnieje możliwość dokupienia brakujących drzwiczek z szybą, ale pod warunkiem przedstawienia producentowi dowodu zakupu, na podstawie którego można ustalić specyfikację urządzenia (...) obecnie produkowane kominki posiadają inny układ i umiejscowienie zawiasów i nie ma możliwości zamówienia drzwiczek bez wskazania producentowi konkretnej daty, kiedy zakupiony wkład kominkowy opuścił sklep. Akta sprawy nie zawierają faktury za wkład kominkowy, a pozycja dotycząca kominka na fakturze wystawionej przez pozwanego nie zawiera żadnych danych.” Strona pozwana została wezwania przez powódkę do przesłania dowodów zakupu tj. rachunków/faktur zakupionego towaru (odnośnie kominka także karty gwarancyjnej), czego nie dopełniła — pismo powódki z dnia 25.09.2019 r. Zachowanie pozwanego doprowadziło zatem, że niekompletny wkład kominkowy pozostawiony przez pozwanego w nieruchomości powódki jest bezwartościowy albowiem jak wynika z przedmiotowej opinii „nie dysponując fakturą zakupu wkładu kominkowego bardzo rudne będzie dokupienie drzwiczek".

Reasumując wkład kominkowy bez drzwiczek oraz szyby byłby warty 3.980,00 zł (7.980,00 zł — 3.000,00 zł drzwiczki — 1.000,00 zł szyba), jednakże bez dostarczenia producentowi dowodu zakupu, na podstawie którego można ustalić specyfikację jest bezwartościowy,

- odnośnie kosztów materiału tj. kamienia biegły wskazał na sporny stan faktyczny pomiędzy stronami, a mianowicie czy kamień został częściowo zabrany przez pozwanego z nieruchomości powódki, albowiem gdyby przyjąć, wersję pozwanego „cena obudowy kominka z kamienia naturalnego jak na fotografii po prawej wynosi 3.000 zł — 4.000 zł za sam materiał”, natomiast gdyby przyjąć wersję powódki „ wartość kamienia na fotografii po lewej stronie wynosi ok. 200 zł”. Sąd przyjął zgodnie z zeznaniami świadka A. L. z dnia 07.10.2020 r., że pozwany zabrał znaczną część kamienia tzn. świadek potwierdził stan pozostawionego kamienia zgodnie ze zdjęciami przedłożonymi do akt przez powódkę, a dodatkowo zeznał, że „Zauważyłem, że pracownicy tej ekipy wynoszą z domu ozdobny kamień na kominek, gdyż kazał im to chyba ich szef, który stał z boku i rozmawiał przez telefon. ", a zatem ustalenia Sądu co do wartości kamienia pozostają w sprzeczności zarówno z zeznaniami świadka A. L., któremu sam Sąd w całości daje wiarę, jak i dokumentacją fotograficzną przedłożoną przez powódkę i wyliczeniami biegłego, który w takim stanie faktycznym przyjął wartość pozostawionego kamienia na kwotę 200,00 zł,

- odnośnie kosztów materiału tj. wełny mineralnej biegły wskazała na drobne rozbieżności stron „niemniej zakres wykonany według informacji od pozwanego jest porównywalny z zakresem potwierdzonym przez powódkę. Szacunkowa ilość wykonana wynosi 20 m2 i ma wartość 23 zł/m2 = 460 zł (sam materiał).”

- odnośnie rzekomego potwierdzenia przez biegłego że wszystkie materiały „i narzędzia mogły być faktycznie wykorzystane w celu realizacji robót w budynku powódki (str. 3-4 uzasadnienia wyroku), zasadnym jest przytoczenia pełnej treści opinii biegłego w tym zakresie tj. „ilość nie budzi zastrzeżeń, ponieważ nie jest wygórowana, ale też nie można powiedzieć, że dokładnie te materiały zostały wykorzystane w nieruchomości powódki. Nie można ustalić, co rzeczywiście wykonał pozwany, ponieważ na podstawie faktur nie można ustalić ilości materiału zabudowanego, a tylko zakupionego ” - str. 6 opinii uzupełniającej z dnia 23.11.2021 r.,

- w zakresie nowego projektu za 10.000 zł biegły wskazał, że rysunki zamienne sporządzone przez pozwanego - nie są kompletne, brakuje ww. rysunków i opisu technicznego, zaznaczenia wprowadzonych zmian kolorem czerwonym itp. nie mogą stanowić projektu zamiennego i nie spełniają wymagań dla takiego projektu. Biegły nie uznał, że wykonane przez pozwanego rysunki są nowym projektem. Pozwany nie posiada żadnych uprawnień budowlanych wobec czego opracowanie przez niego koncepcji przebudowy w tak dużym zakresie wymagającym zmian m.in. w konstrukcji budynku, którą trzeba na nowo przeliczyć jest nieporozumieniem. Biegły nie ma możliwości oszacowania wartości prac projektowych niekompletnych, wykonanych przez osobę nieuprawnioną i o niesprawdzonej jakości. Sprzeczną są zatem ustalenia Sądu, iż wartość prac projektowych zamiennych, kilkukrotnie przekraczają uzgodnioną przez strony kwotę 10.000 zł, albowiem biegły po wydaniu opinii zasadniej na wniosek pełnomocnika powoda dokonał oględzin nieruchomości powódki i dokonał zmian odnośnie oceny prac projektowych pozwanego, albowiem jak wskazano powyżej „ nie ma możliwości oszacowania wartości prac projektowych niekompletnych, wykonanych przez osobę nieuprawnioną i o niesprawdzonej jakości ( …) Pozwany nie posiada żadnych uprawnień budowlanych wobec czego opracowywanie przez niego koncepcji przebudowy w tak dużym zakresie wymagających zmian m.in. konstrukcji budynku, którą trzeba na nowo przeliczyć jest nieporozumieniem",

- odnośnie wykonania przez pozwanego kilku projektów nanoszonych bezpośrednio na projekt budowlany i połączony z pomiarami budynku oraz wykonania modeli z listewek zdaniem biegłego „wykonanie inwentaryzacji budynku jest wątpliwe, ponieważ na podkładach projektowych wykonanych w programie AutoCAD wyrysowano zmiany bez dostosowania wymiarów” str. 8 opinii uzupełniającej z dnia 23.11.2021 r., „biegły nie wycenił układania listewek celem uzyskania efektu wizualizacji, gdyż fakty te nie zostały w żaden sposób udokumentowane, ani opisane” - str. 4 opinii uzupełniającej z dnia 03.03.2022 r., „nie można wycenić prac o charakterze projektowym, która nie jest ukończona i jest wadliwa” - str. 5

⚫

wadliwej ocenie zeznań pozwanego J. K., a właściwie jej braku, albowiem Sąd Rejonowy jedynie grupowo wskazał na dowody bez ich merytorycznej oceny i tak:

- z jednej strony Sąd Rejonowy wskazuje, że pozwany nie udowodnił, że poinformował powódkę, że działał jako przedstawiciel, czy pracownik spółki (...), a zatem zdaniem pełnomocnika powódki, Sąd nie daje mu wiary w zakresie jego zeznań, że był pracownikiem lub pełnomocnikiem B. (protokół rozprawy z dnia 17.03.2021 r. 1:43:59), a z drugiej strony Sąd buduje stan faktyczny sprawy na podstawie jego zeznań w tym zakresie i faktur wystawionych przez lub na spółkę (...), co wskazuje na wewnętrzną sprzeczność,

- pomija fakt, że jego zeznania są sprzeczne np. z zeznaniami świadka A. L. tj. J. K. podaje, ze „Pan L. nie widział stanu kominka, praktycznie nie wchodził do budynku, stał w wiatrołapie, nie chciał wchodzić dalej” (00:29:36), podczas gdy świadek A. L. zeznaje w dniu 07.10.2020 r. „ Zauważyłem, że pracownicy tej ekipy wynoszą z domu ozdobny kamień na kominek, gdyż kazał im to chyba ich szef, który stał z boku i rozmawiał przez telefon. Jak wszedłem do środka to zauważyłem, że w kominku są wyciągnięte drzwiczki i wokół wkładów nie ma już szamotki, choć nie wiem czy wcześniej te drzwiczki i szamotka były zamontowane. Ten szef kazał również demontować cały wkład kominkowy, lecz jeden z pracowników stwierdził, iż może dogadałby się z panią D., bo ten wkład ma ogromny ciężar”,

- zeznania J. K. (z dnia 17.03.2021 r.) są sprzeczne z przesłaną przez niego tabelą z dnia 03.10.2018 r., albowiem zdaniem pozwanego „kwoty 450 i 1600 złotych dotyczą robocizny”, podczas gdy z przesłanej przez niego tabeli - pozycją nr 4 — kwota 1.600,00 zł i 450,00 zł dotyczy materiału,

- zeznania J. K. są sprzeczne z treścią opinii biegłego z zakresu budownictwa mgr inż. Z. D. w zakresie uprawnień do wykonana przez pozwanego prac na nieruchomości powódki z uwagi na brak stosownych kompetencji, jakości rzekomych projektów oraz zakresu wykonanych prac,

- pomija fakt, że zeznania pozwanego są wewnętrznie sprzeczne i tak w drodze przykładu „powódka wpłaciła na poczet tych kosztów kwotę 28944 złotych, przy czym wpłata obejmowała również zakup drzewek na wykonanie przesłon od sąsiadów, ale przekonałem ją że priorytetem jest wykonanie dachu i ogrzewania kominkowego. ” (protokół z dnia 25.01.2021 r.), a kolejno zmienia zdanie „ta tabelka nie obejmowała kosztu zakupu drzewek” (protokół rozprawy z dnia 17.03.2022 r.),

⚫

błędnej ocenie zeznań powódki D. A. słuchanej w charakterze strony, podczas gdy powódka złożyła spójne i konsekwentne zeznania, zbieżne także z zeznaniami złożonymi w sprawie karnej tj. w zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa, znajdujące potwierdzenie także w dokumentach przedłożonych do akt sprawy, w tym dokumentacji fotograficznej, czy zeznaniach świadka A. L. i M. Ś.

b)  art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że powódka D. A. nie udowodniła, że przekazała pozwanemu kwotę w łącznej wysokości 10.000 zł za nowy projekt (dwa razy po 5.000 zł), podczas gdy fakt ten potwierdzają spójne i konsekwentne zeznania złożone przez powódkę w dniu 06.07.2020 r., jak również zeznania świadka M. Ś. słuchanej z drodze pomocy sądowej przed Sądem Rejonowym w Rzeszowie,

c)  art. 227 k.p.c., art. 229 k.p.c., art. 232 k.p.c., art. 235 ¹ k.p.c., art. 236 k.p.c., art. 240 k.p.c., art. 278 k.p.c., art. 288 k.p.c. w zw. z art. 162 k.p.c. poprzez dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego niezgodnie z tezą dowodową wskazaną przez stronę powodową oraz przeprowadzenia ww. dowodu na okoliczności, które nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

d)  art. 224 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c. w zw. z art. 235 ² § 1 i 2 k.p.c. nierozpoznanie wszystkich wniosków dowodowych złożonych przez stronę powodowa tj. w piśmie procesowym z dnia 15.04.2020 r.

II.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na:

⚫

błędnym przyjęciu, że przedmiotem umów zawartych pomiędzy stronami było urządzenie ogrodu, w tym wykonanie przesłony drzew, uszczelnienie dachu, zabezpieczenie powyginanych i zawilgoconych krokwi i innych elementów więźby dachowej, podczas gdy przedmiotem umowy było jedynie ocieplenia poddasza oraz zakup i montaż kominka, a także wykonanie przez pozwanego nowego projektu budowlanego, z uwagi na okoliczność, iż pozwany twierdził, że projekt budowlany, który posiadała powódka jest wadliwy,

⚫

błędnym przyjęciu, że strony umówiły się jedynie w zakresie „dniówki” na kwotę 300 zł, podczas gdy strony umówiły się w ten sposób, że pozwany dokona zakupu materiałów budowlanych niezbędnych do ocieplenia poddasza oraz montażu kominka, a kolejno powódka zwróci za nie pieniądze na podstawie przedstawionych rachunków, jak również pokryje koszty robocizny — sporna pomiędzy stronami jest wartość materiału, a nie robocizny, którą pozwany w tabelce z dnia 03.10.2018 r. określił na kwotę 1.800,00 zł;

⚫

błędnym przyjęciu, że pozwany dokonał montażu folii i położenia kilkudziesięciu m2 wełny ociepleniowej, podczas gdy zgodnie z opinią koszt materiału na ocieplenie poddasza wyniósł ok. 20 m2 po 23 zł/m2, co odpowiada kwocie 460 zł,

⚫

błędnym przyjęciu, że pozwany dokonał zakupu na rzecz powódki potrzebnych materiałów i narzędzi na łączną kwotę 4.439,21 zł. (Sąd zsumował wszystkie faktury zakupowe na spółkę (...)) - także fakturę nr (...), która pochodzi z dnia 03.07.2018 r., a zatem z okresu przed nawiązaniem współpracy z powódką) — co więcej wskazana kwota pozostaje w sprzeczności zarówno z fakturą VAT nr (...) z dnia 05.11.2018 r. (poz. 10), gdzie widnieje kwota 4.797,00 zł, a także nie odpowiada żadnej z kwot wskazanych w tabeli wysłanej do powódki zgodnie z którą dokonała zapłaty,

⚫

błędnym przyjęciu, że pozwany dokonał zakupu i montażu w nieruchomości powódki wkładu kominkowego wartości 10.824,00 zł oraz kamienia o szacunkowej wartości 5.000,00 zł, co pozostaje w sprzeczności do treści opinii uzupełniających biegłego z zakresu budownictwa mgr inż. Z. D.;

⚫

błędnym przyjęciu, że kwota z tytułu użytych materiałów, które nie zostały zabrane przez pozwanego sięga 15.763,21 zł (4.439,21 zł - materiał i narzędzia, 7.824 zł - pozostały niekompletny wkład kominkowy, kamienie naturalne - 3.500 zł), podczas gdy pozwany pozostawił kamień naturalny warty 200,00 zł, pozostałość wkładu kominkowego 3.980,00 zł (7.980,00 zł — 3.000,00 zł drzwiczki — 1.000,00 zł szyba), jednakże bez dostarczenia producentowi dowodu zakupu, na podstawie którego można ustalić specyfikację jest bezwartościowy, koszt wełny mineralnej — 460 zł, w sytuacji gdy powódka zapłaciła pozwanemu kwotę za sam materiał w wysokości 24.676,00 zł,

⚫

błędnym przyjęciu, że pozwany wykonał wyrównania terenu za kwotę 450,00 zł (Sąd błędnie wskazuje, że przedmiotowy fakt jest bezsporny pomiędzy stronami),

⚫

błędnym przyjęciu, że pozwany wzywał powódkę do dokonania dalszych wpłat i odstąpił z tego powodu od dokończenia prac, podczas gdy to powódka po powrocie do kraju w dniu 18.10.2018 r. wezwała pozwanego do rozliczenia się z zakupionego materiału zgodnie z przesłanym przez niego wykazem w formie tabeli i dokonaną przez nią zapłaty. Pozwany nie rozliczył się z powódką, jak również nie był w stanie wytłumaczyć poszczególnych pozycji wskazanych przez niego w tabelce tj. poszczególnych kosztów zakupu materiałów, jak również do dnia złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa na Policji nie wzywał powódki do zapłaty rzekomych dodatkowych kosztów,

⚫

błędnym przyjęciu, że pozwany dokonał na rzecz powódki zakupu materiału na łączną kwotę 24.676,00 zł (zgodnie z przesłaną tabelą), jak również, iż materiał wskazanej wartości ostatecznie pozostawił w nieruchomości D. A.,

⚫

błędnym przyjęciu, że umowa stron obejmowała wykonanie za kwotę 10.000 zł projektu aranżacji wnętrz (funkcjonalnego), który miał spowodować przekształcenie funkcji budynku z mieszkalnego jednorodzinnego na hospicjum, a ostatecznie na pensjonat, podczas gdy po pierwsze już samo przekształcenie przeznaczenia nieruchomości z mieszkalnego na użytkowy (hospicjum/pensjonat) wskazuje na konieczność wykonania nowego projektu budowlanego, po drugie to pozwany twierdził, że projekt budowlany, który posiadała powódka jest wadliwy, a zatem konieczne jest wykonanie nowego projektu budowlanego, a po trzecie „projekt” tzn. 3 kartki wysłane do powódki, po tym jak oznajmiła, że czuje się oszukania stanowił de facto jej projekt budowlany ze zmianami zagospodarowania środka budynku, który zdaniem biegłego nie ma żadnej wartości, albowiem pozwany nie był do tego uprawniony, a biegły nie ma możliwości oszacowania wartości prac projektowych niekompletnych, wykonanych przez osobę nieuprawnioną i o niesprawdzonej jakości.

III.  naruszenie prawa materialnego, tj. art. 647 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że jedna z ustnych umów zawartych pomiędzy stronami stanowiła umowę o roboty budowlane, podczas gdy powódka zleciła jedynie wykonanie pozwanemu konkretnych prac tj. wykonanie ocieplenia poddasza oraz wykonania kominka.

Mając na uwadze powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 36 294 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 października 2019 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania za obie instancje w tym kosztów zastępstwa adwokackie tj. przed Sądem Rejonowym według przedłożonego spisu kosztów, a przez Sądem Okręgowym według norm przepisanych lub przedłożonego na rozprawie spisu kosztów. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na apelacje pozwany wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm prawem przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, Sąd Okręgowy przyjmuje za własne tylko w zakresie odnoszącym się do kwestii obejmującej strony umów z września 2018 roku. Trafnie bowiem w tym aspekcie Sąd Rejonowy wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przesłuchania stron, nie sposób przyjąć by to spółka (...), a nie pozwany była kontrahentem powódki. W pozostałym zakresie, a to odnoszącym się do zakresu wykonanych robót oraz ich wartości, ustalenia te, co słusznie zarzuca się w apelacji, pozostają w sprzeczności z przeprowadzonym w sprawie postępowaniem dowodowym,
a w szczególności z opinią biegłego Z. D.. W tym zatem aspekcie zarzut naruszenia normy art. 233 § 1 k.p.c. oraz błędu w ustaleniach faktycznych uznać należy za uzasadniony. Trafnie bowiem apelująca podnosi, że skoro stroną umowy o wykonanie kominka i ocieplenia dachu nie była spółka (...), to odnoszenie kosztów materiałów czy prac do wartości wskazanej w fakturze z dnia 5 listopada 2018 roku oraz faktur z k. 87 - 94 wystawionych przez tę spółkę lub na jej rzecz jest nieuzasadnione. Dla określenia wartości tych prac miarodajna winna zatem być opinia biegłego Z. D.. Z kolei dowód z opinii biegłego, jak podkreśla się w orzecznictwie, podlega ocenie sądu z zastosowaniem art. 233 § 1 k.p.c. według właściwych dla przedmiotu opinii kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Jednakże sąd orzekający nie może nie podzielać merytorycznych poglądów biegłego ani zamiast nich przedstawiać własnych. Opinia biegłego nie może być weryfikowana, a zwłaszcza dyskwalifikowana, bez posłużenia się wiedzą specjalistyczną (por. wyrok SN z dnia 13 października 1987 r., II URN 228/87, PiZS 1988, Nr 7, poz. 62; wyrok SN z dnia 19 grudnia 1990 r., I PR 148/90, OSP 1991, z. 11-12, poz. 300), Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2015 r., I ACa 340/15, LEX nr 1808657).

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przeprowadził dowód z opinii biegłego na okoliczność wartości prac wykonanych przez pozwanego, jednak w sposób nieuzasadniony nie dokonał w oparciu o nią ustaleń faktycznych, mimo, iż z lektury uzasadnienia nie wynika by zdyskwalifikował jej wnioski. Tymczasem z opinii biegłego, sporządzonej po dokonaniu oględzin nieruchomości jednoznacznie wynika, że pozwany zamontował w budynku powódki wkład kominkowy o modelu (...) typ (...) produkcji firmy (...) sp. z o.o, Sp. k. z C., którego wartość katalogowa wynosi 7 980 zł netto. Niesporne w sprawie było nadto, iż opuszczając budowę pozwany zabrał ze sobą drzwiczki i szybę kominka, których wartość to 3000 zł (drzwiczki) i 1000 zł (szyba). Zatem wartość kominka bez tych elementów nie przekracza kwoty 3 980 zł (7980 zł – 3000 zł – 1000 zł) (k.388). Z kolei z zeznań powódki, świadka A. L. oraz przedstawionej dokumentacji zdjęciowej wynika, że pozwany zabrał znaczną część kamienia do obudowy kominka. Wartość kamienia, który pozostał odpowiada kwocie 200 zł a pustaków 200 zł.(k.390) Odnośnie wełny mineralnej biegły wskazał zaś, że szacunkowa ilość wykonana wynosi 20 m ² i ma wartość 23/m ² co daje łącznie kwotę 460 zł (za materiał) (k. 390). Niesporne w sprawie było nadto, iż przesłane przez pozwanego w dniu 3 października 2018 roku zestawienie kosztów wykonanych prac obejmowało kwotę 28944 zł z czego : kwota 1800 zł to koszty robocizny , 7804 zł, 5322 zł, 450 zł, 6500 zł , 3000 zł, 1600 zł to koszty materiałów, a kwota 2 468 zł to koszt wynagrodzenia za koordynację zakupu materiałów ( 10%).(k.17). Na podstawie tego rozliczenia powódka przelała na podane przez pozwanego konto kwotę 28944 zł opatrując płatność tytułem „drzewka”, choć niesporne między stronami było, że ewentualne zlecenie wykonania prac ogrodniczych wokół budynku zostało zawieszone i ostatecznie nie zostały wykonane. Do wykonania przez pozwanego prac konieczny był sprzęt typu kielnia, nóż łamany itp. , które zostały zakupione. Pozwany jako dowód ich zakupy przedstawił faktury, jednak wystawione nie na siebie a firmę (...) ( k.87-94) ). Z opinii biegłego wynika, że ilość i rodzaj tych materiałów nie budzi zastrzeżeń, w kontekście możliwości ich wykorzystania do realizacji zlecenia powódki, biegły jednak zastrzegł, że „nie można powiedzieć, że dokładnie te materiały zostały wykorzystane w nieruchomości powódki”. Nadto z zeznań świadka T. B. ( k.141 v.) oraz twierdzeń powódki jednoznacznie wynika, iż pracownicy pozwanego schodząc z budowy zabrali narzędzia i niewykorzystaną część materiałów. Na podstawie opinii biegłego ( k.436) ustalić nadto należy, iż koszty wykonania kominka obejmują także : projekt układu kamienia – 78 zł, przygotowanie makiety kominka 78 zł + 150 zł, płyty ognioodporne 50 zł, cegły szamotowe 50 zł.

Nie był zaś uzasadniony zarzut naruszenia normy art. 233 § 1 k.p.c w zakresie w jakim dotyczył błędnej oceny zeznań świadka M. Ś. i pozwanej odnośnie kwestii dotyczącej wręczenia pozwanemu w gotówce kwoty 10 000 zł tytułem wykonania projektów. W tym zakresie dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów nie narusza reguł wyznaczonych tą normą prawną. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych. Zauważyć zatem należy, iż świadek M. Ś. nie była naocznym świadkiem wręczenia pieniędzy pozwanemu, a relacjonowała okoliczności , które zasadniczo były jej wiadome od powódki. Wprawdzie przepisy procedury cywilnej nie formułują nakazu odrzucania a priori zeznań świadka ze słyszenia (testis ex auditu), a więc relacjonującego bezpośrednie spostrzeżenia innych osób, ale przyjmuje się, że przedmiotem zeznania powinny być, co do zasady osobiste spostrzeżenia świadka, a nie sądy o faktach tworzone w drodze wnioskowania czy wartościowania. Ocena wiarygodności i mocy zeznań takiego świadka podlega ocenie sądu. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy dokonał zatem takiej oceny kierując się zasadami logiki, doświadczenia i odnosząc je do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Podniesione w apelacji zarzuty w żaden sposób nie podważają logiki i poprawności tego rozumowania.

Dokonując oceny prawnej tak ustalonego stanu faktycznego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż niekwestionowane miedzy stronami było, iż po opuszczeniu palcu budowy przez pozwanego doszło w sposób dorozumiany do rozwiązania łączącej strony umowy, a powódka powierzyła dokończenie prac innej firmie (k.485). Bezsporne było także, iż uiszczona przez powódkę na rzecz pozwanego kwota 28 944 zł stanowiła wynagrodzenie za wykonanie prac dotyczących kominka i ocieplenia. W niniejszej sprawie z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że prace te nie zostały wykonane w całości, a zatem pozwanemu należne jest wynagrodzenie odpowiadające część wykonanego dzieła. ( art. 627 k.c). Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 639 k.c zamawiający nie może odmówić zapłaty wynagrodzenia nawet mimo niewykonania dzieła, jeżeli przyjmujący zamówienie był gotów je wykonać, lecz doznał przeszkody z przyczyn dotyczących zamawiającego. Jednakże w wypadku takim zamawiający może odliczyć to, co przyjmujący zamówienie oszczędził z powodu niewykonania dzieła. W niniejszej sprawie z ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż wartość prac w budynku powódki wykonana przez pozwanego wykazana i przyznana w pozwie przez powódkę wynosiła 7536 zł. Na kwotę tę składają się wartość: kominka ( 7980 zł – 3000 zł drzwiczki – 1000 zł szyba), kamienia 200 zł, pustaków 200 zł, projektu układu kominka 78 zł, przygotowanie makiety kominka 78 zł + 150 zł, płyt ognioodpornych 50 zł, cegieł szamotowych 50 zł, a nadto wartość wełny mineralnych w kwocie 700 zł, folii 130 zł, kabli 80 zł, gwoździ i zszywek 40 zł, przy czym wartość wełny mineralnej, folii, kabli, gwoździ i zszywek została przyjęta według wartości przyznanych w pozwie i wezwaniu do zapłaty z dnia 25wrzesnia 2019 roku przez powódkę (art. 229 k.p.c). Do wartości materiałów doliczyć należy koszt robocizny wskazany w zestawieniu pozwanego z dnia 3 października 2018 roku na kwotę 1800 zł. W ocenie Sądu Okręgowego, brak było podstaw do zasądzenia z tego tytułu wyższej kwoty, poza uznaną przez powódkę albowiem pozwany nie wykazał jaką ilość czasu zajęło mu wykonanie prac, które ostatecznie pozostawił w budynku powódki, a dowód w tym zakresie niewątpliwie w myśl art. 6 k.c obciążał jego. Nadto powódka nie kwestionowała faktu, iż za koordynację zakupu materiałów zobowiązała się do zapłaty 10% ich wartości, co w odniesieniu do materiałów zużytych do wykonania dzieła w stanie pozostawionym przez pozwanego odpowiada kwocie 573,60 zł ( 10% x 5736 zł). Ostatecznie zatem wartość prac wykonanych przez pozwanego, a obejmującą materiały i robociznę przyjąć należało na kwotę 8 109 ,60 zł ( 5736 zł + 1800 zł + 573,60 zł ). Oznacza to, iż pozwany rozliczając się z pobranej od powódki kwoty winien jej zawrócić 20 834,40 zł ( 28 944 zł – 8 109,60 zł). Kwotę tę traktować należy jako świadczenie nienależne i podlegające zwrotowi z uwagi na fakt, że nie został osiągnięty cel jej świadczenia - umowa nie została w tej części wykonana (art. 410 § 2 k.c).

O odsetkach orzeczono stosowanie do art. 455 k.c w zw. z art. 359 k.c i 481 k.c. licząc termin wymagalności od upływu 7 dni od daty doręczenia pozwanemu wezwania do zapłat z dnia 25 września 2019 roku.

Z kolei żądanie powódki zwrotu kwoty 10 000 zł tytułem umowy dotyczącej wykonania przez pozwanego projektów było nieuzasadnione. Powódka nie wykazała bowiem zgodnie z art. 6 k.c i art. 232 k.p.c. by taką kwotę uiściła na rzecz pozowanego. Na marginesie zaś wskazać należy, iż ze zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika wartość prac objętych przedłożonymi przez pozwanego rysunkami. Co więcej biegły konsekwentnie wskazywał, że w jego ocenie projekt jest niekompletny, inwentaryzacja budynku wątpliwa, a wprowadzone zmiany istotne z punktu widzenia prawa budowlanego, wymagają projektu zamiennego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 386 § 1 k.c i art. 385 k.c. orzeczono jak w sentencji. Konsekwencją zmiany wyroku co do należności głównej jest zmiana wyrzeczenia w zakresie kosztów postępowania, o których orzeczono stosowanie do art. 100 k.p.c. Przyjmując, iż powódka utrzymała się ze swoimi twierdzeniami w 57% , a pozwany w 43% i w takiej relacji strony winny ponieść koszty postępowania. Przy czym powódka poniosła koszty postępowania w łącznej kwocie 6632 zł ( 1815 zł – opłata od pozwu, zaliczka na biegłego 1200 zł, 3617 zł wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i 17 zł opłat skarbowa od pełnomocnictwa), a zatem należy jej się zwrot 57% tej kwoty tj. 3780,24 zł , a pozwany poniósł koszty wynagrodzenia pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w kwocie 3600 zł i 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa, a zatem należy mu się zwrot 43% tej kwoty tj. 1 555,31 zł . Różnicę wskazanych kwot zasądzona od pozwanego na rzecz powódki.

Przy uwzględnieniu tej samej relacji na podstawie art. 100 k.p.c w zw. z art 113 i 83 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych rozstrzygnięto o zwrocie nieopłaconych wydatków związanych z opinią biegłego.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w pkt III na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przyjmując taką samą relację jak w przypadku rozstrzygnięcia przed Sądem I Instancji.

Przy czym powódka poniosła koszty postępowania w łącznej kwocie 3615 zł ( 1815 zł – opłata od apelacji i 1800 zł wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, a zatem należy jej się zwrot 57% tej kwoty tj. 2061zł, a pozwany poniósł koszty wynagrodzenia pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w kwocie 1800 zł, a zatem należy mu się zwrot 43% tej kwoty tj. 774 zł . Różnicę wskazanych kwot zasądzono od pozwanego na rzecz powódki.

SSO Katarzyna Oleksiak