Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 sierpnia 2023 r. w sprawie mianowania na stopnie wojskowe

1. Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje na wniosek organu wnioskującego określonego w przepi- sach niniejszego rozporządzenia, z własnej inicjatywy organu właściwego do mianowania lub na polecenie przełożonego. 2. Wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie sporządza się w przypadku, gdy mianowanie następuje z własnej inicjatywy organu uprawnionego do mianowania albo na polecenie jego przełożonego. W przypadku mianowania na polecenie przeło- żonego organ uprawniony do mianowania sporządza notatkę w tej sprawie. 3. Wniosek o mianowanie zawiera:
1) oznaczenie podmiotu wnioskującego, z podaniem nazwy i siedziby wnioskodawcy oraz miejsca i daty sporządzenia wniosku;
2) wskazanie podstawy prawnej mianowania;
3) dane identyfikujące osobę mianowaną, z podaniem jej nazwiska, imion oraz numeru PESEL, jeżeli został jej nadany;
4) informację o posiadanym stopniu wojskowym, z podaniem numeru i daty wydania postanowienia lub decyzji o mia- nowaniu oraz nazwy organu mianującego;
5) informację o statusie osoby mianowanej – żołnierz czynnej służby wojskowej ze wskazaniem jej rodzaju albo żołnierz rezerwy albo osoba niepodlegająca obowiązkowi służby wojskowej, albo mianowanie pośmiertne;
6) wskazanie stopnia wojskowego, na który osoba ma zostać mianowana;
7) uzasadnienie wniosku o mianowanie; Dziennik Ustaw –2– Poz. 2113
8) dane osoby sporządzającej wniosek, z podaniem nazwiska i imienia, pełnionej funkcji lub zajmowanego stanowiska służbowego, oraz podpis;
9) opinie organów wojskowych lub przełożonych, z podaniem miejsca i daty sporządzenia opinii oraz danych osoby opi- niującej z jej stopniem wojskowym, nazwiskiem i imieniem, zajmowanym stanowiskiem służbowym oraz podpisem. Opinia przełożonego zawiera również klauzulę „popieram wniosek o mianowanie” lub „nie popieram wniosku o mia- nowanie”. 4. Wniosek o mianowanie żołnierza w czynnej służbie wojskowej, oprócz danych określonych w ust. 3, zawiera rów- nież:
1) informację o miejscu pełnienia służby i zajmowanym stanowisku służbowym;
2) nazwę korpusu osobowego, grupy osobowej oraz symbol posiadanej specjalności wojskowej;
3) wskazanie stanowiska służbowego, na które żołnierz zostanie wyznaczony lub na które zostanie zmienione jego zasze- regowanie, wraz z mianowaniem na stopień wojskowy odpowiadające temu stanowisku oraz miejsce służby (przydział służbowy), jeżeli ulegnie ono zmianie;
4) ocenę z ostatniego opiniowania służbowego, a w przypadku odbywania ćwiczeń wojskowych w ramach pasywnej re- zerwy, sporządzoną na potrzeby mianowania, opinię za czas ćwiczeń;
5) okres posiadania stopnia wojskowego przez czas nieprzerwanego pełnienia czynnej służby wojskowej. 5. Wniosek o mianowanie w przypadkach określonych w art. 140 ust. 6 pkt 1–4 ustawy, w zakresie dotyczącym żoł- nierza rezerwy lub osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej, oprócz danych określonych w ust. 3, zawiera również:
1) informację o miejscu pracy oraz o zajmowanym stanowisku osoby mianowanej – w przypadku pozostawania w sto- sunku zatrudnienia;
2) adres do korespondencji osoby mianowanej;
3) wskazanie wojskowego centrum rekrutacji właściwego dla miejsca zamieszkania osoby mianowanej;
4) kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej – w przypadku wniosku o mianowanie osoby niepodlegającej obo- wiązkowi służby wojskowej w wieku do 63 lat. 6. Wniosek o mianowanie w przypadkach określonych w art. 140 ust. 6 pkt 5 i 6 ustawy w zakresie dotyczącym żoł- nierza rezerwy zawiera, oprócz danych określonych w ust. 3, również:
1) informację o okresach odbywania innych szkoleń wojskowych, ćwiczeń wojskowych oraz innych rodzajów służby wojskowej w posiadanym stopniu, z podaniem daty i miejsca oraz łącznej liczby dni, numerów i dat dokumentów o po- wołaniu;
2) informację o posiadanym wykształceniu oraz wykonywanym zawodzie, z podaniem nazwy szkół oraz uczelni, dat ich ukończenia oraz posiadanego stażu pracy;
3) informację o posiadanych tytułach zawodowych, stopniach naukowych, stopniach w zakresie sztuki oraz tytułach pro- fesora;
4) wskazanie stopnia etatowego i nazwy stanowiska, na które żołnierz rezerwy posiada nadany przydział mobilizacyjny lub przewiduje się nadanie mu takiego przydziału, wraz z nazwą jednostki wojskowej lub nazwą stanowiska, na które żołnierz rezerwy posiada nadany pracowniczy przydział mobilizacyjny, przydział organizacyjno-mobilizacyjny lub nazwę stanowiska, na które przewiduje się nadanie takiego przydziału, wraz z nazwą jednostki organizacyjnej;
5) informację o wyszkoleniu wojskowym oraz ocenie z ostatniej opinii służbowej, jeżeli był wymóg jej sporządzenia;
6) ocenę ogólną z egzaminu na oficera lub podoficera (data złożenia egzaminu) w przypadku mianowania na pierwszy stopień w korpusie podoficerów lub oficerów;
7) informację o poziomie znajomości języków obcych;
8) kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej z podaniem daty orzeczenia. Dziennik Ustaw –3– Poz. 2113 7. Wniosek o mianowanie osób powoływanych do czynnej służby wojskowej, oprócz danych określonych w ust. 3, zawiera również:
1) datę i miejsce planowanego stawienia się do pełnienia czynnej służby wojskowej;
2) stanowisko służbowe i jego zaszeregowanie do stopnia wojskowego, na które ma nastąpić powołanie lub wyznaczenie po zakończeniu szkolenia podstawowego;
3) stopień równorzędny stopniowi wojskowemu w posiadanym w odpowiedniej służbie w przypadku funkcjonariusza, o którym mowa w art. 137 ust. 1 lub art. 138 ustawy. 8. Do wniosku o mianowanie dołącza się, z wyjątkiem przypadku mianowania pośmiertnego, oświadczenie osoby, któ- rej dotyczy ten wniosek, o nieprowadzeniu przeciwko niej postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. W przypadku jeżeli mianowanie następuje z urzędu lub na polecenie przełożonego, organ uprawniony do mianowania, a je- żeli tym organem jest Minister Obrony Narodowej, kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej w sprawach kadr, może wystąpić do osoby, której dotyczy mianowanie, o przekazanie oświadczenia o nieprowa- dzeniu przeciwko niej tych postępowań, a w razie potrzeby wystąpić do właściwych organów w celu weryfikacji tych infor- macji. 9. Organ uprawniony do mianowania, a jeżeli tym organem jest Minister Obrony Narodowej, kierownik komórki or- ganizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej w sprawach kadr, po uprzednim sprawdzeniu karalności osoby, której dotyczy mianowanie, w systemie teleinformatycznym obsługującym ewidencję wojskową, może wystąpić do Krajo- wego Rejestru Karnego w celu weryfikacji tej informacji. 10. Organ wojskowy upoważniony do zaopiniowania wniosku o mianowanie w przypadku stwierdzenia w nim braków lub błędów formalnych może zwrócić go do organu, który wystąpił z tym wnioskiem, w celu uzupełnienia lub sporządzenia nowego wniosku. 11. Przepisów ust. 1–7 i 10 nie stosuje się w przypadku mianowania na pierwszy stopień oficerski, stopnie oficerskie generałów lub admirałów oraz stopień wojskowy Marszałka Polski.

1. W przypadku ujawnienia, po złożeniu wniosku o mianowanie, okoliczności wykluczającej mianowanie organ wnioskujący lub organ opiniujący niezwłocznie powiadamia o tej okoliczności organ uprawniony do mianowania. 2. Organ uprawniony do mianowania, po otrzymaniu zawiadomienia o zaistnieniu okoliczności wykluczającej miano- wanie lub powzięciu z urzędu wiadomości o niej, odpowiednio:
1) umarza postępowanie w sprawie mianowania;
2) uchyla lub stwierdza nieważność decyzji o mianowaniu. 3. Postępowanie w sprawie mianowania umarza się, a jeżeli decyzja o mianowaniu została już wydana, uchyla się lub stwierdza jej nieważność, również w przypadku:
1) osoby powołanej do czynnej służby wojskowej, jeżeli nie zgłosiła się do jej pełnienia;
2) żołnierza rezerwy, jeżeli żołnierz ten został powołany do czynnej służby wojskowej, z wyjątkiem powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych;
3) żołnierza w czynnej służbie wojskowej, jeżeli mianowanie nie nastąpi w terminie do dnia zwolnienia tego żołnierza z tej służby, z wyłączeniem przypadku, w którym mianowanie ma bezpośredni związek z powołaniem do innego ro- dzaju czynnej służby wojskowej. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, organ uprawniony do mianowania informuje o tym fakcie podmiot, który wnioskował o mianowanie. Jeżeli organem uprawnionym do mianowania jest Minister Obrony Narodowej, informacje te przekazuje kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

1. Żołnierzowi lub osobie niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej mianowanym na wyższy stopień woj- skowy wręcza się akt mianowania. W przypadku śmierci tego żołnierza lub tej osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej, a także w przypadku obłożnej choroby osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej uniemożliwiają- cej tej osobie osobisty odbiór aktu mianowania akt ten wręcza się najbliższemu członkowi rodziny. 2. Akt mianowania sporządza organ, który mianował żołnierza lub osobę niepodlegającą obowiązkowi służby wojskowej. 3. W przypadku mianowania na wyższy stopień wojskowy przez Ministra Obrony Narodowej żołnierza w czynnej służbie wojskowej, żołnierza aktywnej rezerwy lub osoby powoływanej do czynnej służby wojskowej akt mianowania spo- rządza dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni lub będzie pełnić służbę, a w uzasadnionych przypadkach kie- rownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 4. W przypadkach mianowania żołnierza pasywnej rezerwy lub osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej na wyższy stopień wojskowy przez Ministra Obrony Narodowej akt mianowania sporządza Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji lub upoważniony przez niego szef ośrodka zamiejscowego Centralnego Wojskowego Centrum Rekru- tacji albo szef wojskowego centrum rekrutacji. W szczególnie uzasadnionych przypadkach akt mianowania może sporządzić kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 5. Akt mianowania podpisuje organ, który sporządził ten akt, z wyłączeniem przypadku, gdy podpisanie tego aktu nastąpi przez Ministra Obrony Narodowej lub kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właści- wej do spraw kadr. 6. Osobie powołanej do czynnej służby wojskowej akt mianowania wręcza dowódca jednostki wojskowej, w której pełniona będzie służba, w dniu stawienia się tej osoby do pełnienia służby w terminie określonym w decyzji o powołaniu do służby i po wyznaczeniu tej osoby na stanowisko służbowe. 7. Żołnierzowi aktywnej rezerwy akt mianowania wręcza dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę na stanowisku służbowym. 8. Akt mianowania wręcza żołnierzowi pasywnej rezerwy lub osobie niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej organ uprawniony do mianowania lub szef wojskowego centrum rekrutacji, Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekru- tacji lub upoważniony przez niego szef ośrodka zamiejscowego Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, attaché obrony, kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr albo żołnierz upo- ważniony przez organ wojskowy uprawniony do mianowania lub kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 9. Żołnierzowi pasywnej rezerwy odbywającemu ćwiczenia wojskowe akt mianowania wręcza dowódca jednostki woj- skowej, w której żołnierz odbywa te ćwiczenia. 10. Wręczenie aktu mianowania ma charakter uroczysty.

1. Żołnierz pełniący dobrowolną zasadniczą służbę wojskową w trakcie kształcenia w uczelni wojskowej, na stu- diach stacjonarnych albo w ramach kursu oficerskiego w trakcie kształcenia, o którym mowa w art. 95 ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy, w tej uczelni lub na studiach stacjonarnych w uczelni innej niż uczelnia wojskowa może być mianowany na stopień wojskowy kaprala (mata). 2. Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 1, stanowią: zdanie egzaminów określonych programem studiów albo regulaminem nauki, uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dys- cyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. 3. Mianowanie żołnierza, o którym mowa w ust. 1, następuje po zdaniu w uczelni wojskowej egzaminu na podoficera, z dniem powołania do zawodowej służby wojskowej w trakcie kształcenia lub powołania do zawodowej służby wojskowej. 4. Organem właściwym do mianowania żołnierza, o którym mowa w ust. 1, jest rektor-komendant uczelni wojskowej, w ewidencji której znajduje się żołnierz, stwierdzając fakt mianowania w drodze rozkazu personalnego.

1. W przypadku żołnierzy pełniących dobrowolną zasadniczą służbę wojskową w trakcie kształcenia w uczelni wojskowej, w ramach kursu oficerskiego, którzy zdali w uczelni wojskowej egzamin oficerski, rektor-komendant uczelni wojskowej występuje do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy stopień w kor- pusie oficerów. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr wraz z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej z dniem ukoń- czenia kursu oficerskiego. 3. Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych warunków do mia- nowania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych regulaminem nauki, uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowa- nia na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. 4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr w terminie nie później niż na 35 dni przed dniem promocji.

1. W przypadku żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową w trakcie kształcenia w uczelni wojskowej, na studiach stacjonarnych w tej uczelni lub na studiach stacjonarnych w uczelni innej niż uczelnia wojskowa albo w ramach kursu oficerskiego, którzy zdali w uczelni wojskowej egzamin oficerski, rektor-komendant uczelni wojskowej występuje do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr w terminie nie później niż na 35 dni przed dniem promocji. 3. Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych warunków miano- wania: zdanie egzaminów określonych programem studiów albo regulaminem nauki, uzyskanie pozytywnej opinii służbo- wej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorze- nia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-
-skarbowego lub dyscyplinarnego. Rozdział 4 Mianowanie ochotników w Szkołach Legii Akademickiej

1. Żołnierz pełniący terytorialną służbę wojskową może być mianowany na stopień wojskowy kaprala (mata) po zdaniu egzaminu na podoficera w szkole podoficerskiej, z dniem objęcia stanowiska służbowego. 2. Z wnioskiem o mianowanie, o którym mowa w ust. 1, występuje komendant szkoły podoficerskiej do Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej, a jeżeli szkoła podlega innemu organowi do tego organu. Jeżeli żołnierz odbył przed powoła- niem do terytorialnej służby wojskowej kurs lub inne szkolenie wojskowe wymagane do mianowania, na pierwszy stopień podoficerski mianuje dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego pułkownika lub jego przełożony. 3. Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych warunków miano- wania: ukończenie kursu podoficerskiego w trakcie pełnienia terytorialnej służby wojskowej lub ukończenie przed powoła- niem do tej służby tego lub innego kursu albo szkolenia wojskowego wymaganego do mianowania na ten stopień wojskowy oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-
-skarbowego lub dyscyplinarnego. 4. Organem właściwym do mianowania żołnierza, o którym mowa w ust. 1, jest Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej lub dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego pułkownika, stwierdzając fakt mianowania w drodze rozkazu personalnego wraz z wyznaczeniem tego żołnierza na stanowisko służbowe w podległej jednostce wojskowej zaszeregowane do stopnia etatowego o stopniu wojskowym, na które następuje mianowanie. 5. Jeżeli w jednostce wojskowej Wojsk Obrony Terytorialnej nie ma wolnego stanowiska w korpusie podoficerów, komendant szkoły podoficerskiej przesyła do właściwego dowódcy jednostki wojskowej wykaz żołnierzy OT, którzy ukoń- czyli szkolenie i zdali egzamin podoficerski. Warunkiem mianowania żołnierza OT jest występowanie w etacie jednostki wojskowej nieobsadzonego stanowiska służbowego, na które żołnierz będzie wyznaczony wraz z mianowaniem.

1. W przypadku żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową w ramach kursu oficerskiego w uczelni woj- skowej, którzy zdali w uczelni wojskowej egzamin oficerski, rektor-komendant uczelni wojskowej występuje do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr z dniem ukończenia kursu oficerskiego oraz do wiadomości Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej w celu wskazania stanowisk służbowych, na które zostaną wyznaczeni żołnierze wraz z ich mianowaniem. 3. W przypadku żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową, którzy spełniają warunki do mianowania na pierw- szy stopień w korpusie oficerów bez konieczności odbycia w ramach tej służby kursu oficerskiego, z wnioskiem o miano- wanie tych żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów występuje Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej. 4. Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych warunków miano- wania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych regulaminem nauki, uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowa- nia na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, warunkiem wystąpienia z wnioskiem o mianowanie jest rów- nież zapewnienie możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe po jego mianowaniu.

1. Osobę powoływaną do terytorialnej służby wojskowej posiadającą stopień w odpowiedniej służbie, o której mowa w art. 138 ustawy, mianuje się na stopień wojskowy równorzędny posiadanemu stopniowi w danej służbie z dniem powołania i po stawieniu się tej osoby do pełnienia terytorialnej służby wojskowej, z zastrzeżeniem § 25. 2. Z wnioskiem o mianowanie osoby, o której mowa w ust. 1, występuje przed jej powołaniem do terytorialnej służby wojskowej właściwy szef wojskowego centrum rekrutacji:
1) do Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, po uprzednim uzgodnieniu z dowódcą jednostki wojskowej, do której ma nastąpić powołanie, możliwości wyznaczenia tej osoby na stanowisko służbowe po jej mianowaniu – w przypadku mianowania na wyższe stopnie wojskowe w korpusie szeregowych, na stopień wojskowy kaprala lub wyższe stopnie wojskowe w korpusie podoficerów;
2) do Ministra Obrony Narodowej, po uprzednim uzgodnieniu z dowódcą jednostki wojskowej, do której ma nastąpić powołanie, możliwości wyznaczenia tej osoby na stanowisko służbowe po jej mianowaniu, za pośrednictwem Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji i kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr – w przypadku mianowania na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów lub na wyż- szy stopień wojskowy w tym korpusie. 3. Organem właściwym do mianowania osoby, o której mowa w ust. 1, na stopień wojskowy w korpusie szeregowych, na stopień wojskowy kaprala lub wyższe stopnie wojskowe w korpusie podoficerów jest Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji. 4. Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 1, stanowią: posiadanie stopnia w danej służbie, wolne stanowisko służbowe zaszeregowane do właściwego stopnia etatowego w jednostce wojskowej, w której pełniona jest lub będzie pełniona służba, oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postę- powania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. Dziennik Ustaw –9– Poz. 2113

1. Organem właściwym do mianowania osoby powołanej do terytorialnej służby wojskowej posiadającej stopień w odpowiedniej służbie, o której mowa w art. 138 ustawy, na stopień wojskowy w korpusie szeregowych, na stopień woj- skowy kaprala lub wyższe stopnie wojskowe w korpusie podoficerów jest dowódca jednostki wojskowej zajmujący stano- wisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika. Mianowanie następuje w drodze rozkazu personalnego. 2. Z wnioskiem o mianowanie osoby, o której mowa w ust. 1, w przypadku mianowania na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów lub na wyższy stopień wojskowy w tym korpusie do Ministra Obrony Narodowej występuje dowódca jednostki wojskowej za pośrednictwem Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej i kierownika komórki organizacyjnej Mini- sterstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 3. Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 2, lub wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, stanowią: posiadanie stopnia w danej służbie, wolne stanowisko służbowe zaszeregowane do właściwego stopnia etatowego w jednostce wojskowej, w której pełniona jest lub będzie pełniona służba, oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dys- cyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

1. Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy, o ile sami nie są organem uprawnionym do miano- wania, występują:
1) przełożony żołnierza zawodowego zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy kompanii lub inne stanowi- sko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego porucznika/kapitana (porucznika marynarki / kapitana marynarki)
– na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych i podoficerów;
2) dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni zawodową służbę wojskową, lub przełożony tego dowódcy – na stopnie wojskowe w korpusie oficerów do stopnia pułkownika (komandora) włącznie;
3) Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego – na stopnie wojskowe w korpusie oficerów generalskie i admiralskie w podległych strukturach;
4) kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr – na stopnie wojskowe w korpusie oficerów, w tym wymienione w pkt 3;
5) Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szef Służby Wywiadu Wojskowego odpowiednio w stosunku do podleg- łych żołnierzy zawodowych – do stopnia pułkownika (komandora) włącznie. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się drogą służbową przełożonemu uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy. 3. Wnioski kierowane do Ministra Obrony Narodowej przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki organiza- cyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

1. Osobę powoływaną do zawodowej służby wojskowej posiadającą stopień w odpowiedniej służbie, o której mowa w art. 138 ustawy, mianuje się na stopień wojskowy równorzędny posiadanemu stopniowi w danej służbie z dniem powołania i po stawieniu się tej osoby do pełnienia zawodowej służby wojskowej i objęcia obowiązków na stanowisku służbowym. 2. Z wnioskiem o mianowanie osoby, o której mowa w ust. 1, występuje, przed jej powołaniem do zawodowej służby wojskowej, szef wojskowego centrum rekrutacji:
1) do organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe – w przypadku mianowania na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych lub stopnie wojskowe w korpusie podoficerów;
2) do Ministra Obrony Narodowej, po uprzednim uzgodnieniu z dowódcą jednostki wojskowej, do której ma nastąpić powołanie, możliwości wyznaczenia tej osoby na stanowisko służbowe po jej mianowaniu, za pośrednictwem kierow- nika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr – w przypadku mianowania na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerskim lub na wyższy stopień wojskowy w tym korpusie. 3. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, z wyłączeniem pierwszego stopnia oficerskiego oraz stopni generalskich i ad- miralskich w korpusie oficerów, następuje odpowiednio: w drodze rozkazu personalnego organu właściwego do wyznacze- nia na stanowisko służbowe lub decyzji Ministra Obrony Narodowej. Przepis § 33 ust. 3 stosuje się. 4. Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 3, lub wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, stanowią: posiadanie stopnia w danej służbie, wolne stanowisko służbowe zaszeregowane do właściwego stopnia wojsko- wego w jednostce wojskowej, w której pełniona jest lub będzie pełniona służba, oraz brak skazania prawomocnym wyro- kiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo uka- rania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. 5. Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio do żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową posiadających sto- pień w odpowiedniej służbie, o której mowa w art. 138 ustawy, wyższy niż posiadany stopień wojskowy. 6. Warunkiem mianowania żołnierzy, o których mowa w ust. 5, na stopień wojskowy równorzędny posiadanemu stop- niowi w danej służbie lub wystąpienia z wnioskiem o to mianowanie jest również pełnienie zawodowej służby wojskowej przez tych żołnierzy co najmniej przez 2 lata. Przy mianowaniu tych żołnierzy uwzględnia się również warunki wymagane do ich wyznaczenia na stanowisko służbowe w związku z tym mianowaniem. Rozdział 7 Mianowanie żołnierzy aktywnej rezerwy

1. Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie szeregowych może być mianowany żołnierz aktywnej re- zerwy, jeżeli w okresie od powołania do aktywnej rezerwy w przypadku mianowania na stopień wojskowy starszego szere- gowego (starszego marynarza) lub od ostatniego mianowania w przypadku mianowania na stopień wojskowy starszego sze- regowego specjalisty (starszego marynarza specjalisty) pełnił on łącznie w aktywnej rezerwie co najmniej 20 dni tej służby. 2. Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz, w przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 9 pkt 1 ustawy, który zdał egzamin na podoficera po ukończeniu kursu lub szkolenia wojskowego wymaganego do mianowania na ten stopień wojskowy oraz otrzymał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, a także jest planowany do wyznaczenia na stanowisko służbowe zaszeregowane do właściwego stopnia etatowego. 3. Na kolejny stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz aktywnej rezerwy, jeżeli w okresie od powołania do aktywnej rezerwy w przypadku mianowania na stopień wojskowy starszego kaprala (starszego mata) lub od ostatniego mianowania w przypadku mianowania na inne stopnie wojskowe w korpusie podoficerów pełnił łącznie w aktywnej rezerwie co najmniej 30 dni tej służby. 4. Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy występuje przełożony żołnierza od szczebla co najmniej dowódcy kompanii lub innego stanowiska służbowego zaszeregowanego do stopnia etatowego porucznika/kapitana (po- rucznika marynarki / kapitana marynarki). 5. Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 4, przedstawia się drogą służbową przełożonemu uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy. 6. Organem właściwym do mianowania żołnierza aktywnej rezerwy, o którym mowa w ust. 1–3, jest dowódca jed- nostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika (koman- dora). Mianowanie następuje w drodze rozkazu personalnego. 7. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1–3, następuje wraz z wyznaczeniem na nowe stanowisko służbowe, a w pozo- stałych przypadkach wraz ze zmianą zaszeregowania na zajmowanym stanowisku. Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 2113 8. Szczegółowe warunki mianowania stanowią: uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomoc- nym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. 9. Jeżeli mianowanie na kolejny wyższy stopień wojskowy ma związek z jednoczesnym wyznaczeniem żołnierza na wyższe lub równorzędne stanowisko służbowe, przy mianowaniu tym uwzględnia się również warunki niezbędne do wy- znaczenia żołnierza na stanowisko służbowe.

1. Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerskim może być mianowany żołnierz aktywnej rezerwy, jeżeli pełnił służbę w aktywnej rezerwie przez co najmniej 18 miesięcy. 2. W przypadku żołnierzy aktywnej rezerwy pełniących tę służbę w ramach kursu oficerskiego w uczelni wojskowej, którzy zdali w uczelni wojskowej egzamin oficerski, rektor-komendant uczelni wojskowej występuje do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów. 3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr oraz do wiadomości dowódcy jednostki wojskowej w celu wskazania stano- wisk służbowych, na które zostaną wyznaczeni żołnierze wraz z ich mianowaniem. 4. W przypadku żołnierzy pełniących służbę w aktywnej rezerwie, którzy spełniają warunki do mianowania na pierw- szy stopień w korpusie oficerów bez potrzeby odbycia w ramach tej służby kursu oficerskiego, z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów występuje drogą służbową dowódca jednostki wojskowej. 5. Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany żołnierz aktywnej rezerwy, jeżeli w okresie od powołania do aktywnej rezerwy, w przypadku mianowania na stopień wojskowy porucznika (porucznika ma- rynarki) lub od ostatniego mianowania, w przypadku mianowania na inne stopnie wojskowe w korpusie oficerów, pełnił łącznie w aktywnej rezerwie co najmniej 50 dni tej służby. 6. Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów występuje dowódca jednostki woj- skowej, w której żołnierz pełni służbę w aktywnej rezerwie, lub przełożony tego dowódcy – na stopnie wojskowe w korpusie oficerów do stopnia pułkownika (komandora) włącznie. 7. Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 5, dowódca jednostki wojskowej przesyła drogą służbową do Mini- stra Obrony Narodowej za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 8. Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych warunków miano- wania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych regulaminem kształcenia, uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postę- powania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbo- wego lub dyscyplinarnego. Warunkiem wystąpienia z wnioskiem o mianowanie jest również zapewnienie możliwości wy- znaczenia żołnierza na stanowisko służbowe po jego mianowaniu. Rozdział 8 Mianowanie żołnierzy pasywnej rezerwy

1. Na kolejny stopień wojskowy w korpusie szeregowych może być mianowany żołnierz, który posiada co naj- mniej wykształcenie podstawowe albo gimnazjalne oraz przygotowanie zawodowe lub kwalifikacje (uprawnienia) przy- datne dla Sił Zbrojnych, który odbył ćwiczenia wojskowe w wymiarze co najmniej 10 dni, w trakcie których osiągnął bardzo dobre wyniki w wykonywaniu zadań służbowych oraz w dyscyplinie wojskowej. 2. Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz w przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 9 pkt 1 ustawy, który zdał egzamin na podoficera po ukończeniu kursu lub szkolenia wojskowego wymaganego do mianowania na ten stopień wojskowy. 3. Na kolejny stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz w przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 6:
1) pkt 3 ustawy – jeżeli nie był wcześniej mianowany z tego tytułu w korpusie podoficerów;
2) pkt 4 ustawy – jeżeli nie jest wyłączony od obowiązku pełnienia służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;
3) pkt 5 ustawy – jeżeli w posiadanym stopniu wojskowym odbył ćwiczenia wojskowe o łącznym wymiarze co najmniej 30 dni;
4) pkt 6 ustawy – w korpusie osobowym medycznym oraz kryptologii i cyberbezpieczeństwa. Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 2113 4. Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić do najwyższego stopnia wojskowego w ramach zaszeregowa- nia stanowiska do stopnia etatowego.

1. Z wnioskiem o mianowanie występują w przypadkach, o których mowa w:
1) art. 140 ust. 6 pkt 5 i 6 ustawy, na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych oraz podoficerów – przełożony żołnierza zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy kompanii lub inne stanowisko służbowe zaszeregowane do stop- nia etatowego porucznika/kapitana (porucznika marynarki / kapitana marynarki), komendant szkoły podoficerskiej, jeżeli nie jest organem właściwym do mianowania, lub szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce stałego pobytu (zamieszkania);
2) art. 140 ust. 6 pkt 1 ustawy:
a) attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym – w stosunku do żołnierzy posiadających obywa- telstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,
b) władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy, którzy brali udział w walkach o niepodległość państwa – wobec żołnierzy zrzeszonych w tych stowarzyszeniach,
c) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) – jeżeli żoł- nierz rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których mowa w lit. b;
3) art. 140 ust. 6 pkt 2 ustawy:
a) attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym – w stosunku do żołnierzy posiadających obywa- telstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,
b) władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy mających szczególne zasługi z tytułu działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej – wobec żołnierzy zrzeszonych w tych stowarzyszeniach,
c) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) – jeżeli żoł- nierz rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których mowa w lit. b; Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 2113
4) art. 140 ust. 6 pkt 3 ustawy:
a) attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym – w stosunku do żołnierzy posiadających obywa- telstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,
b) władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy, którzy brali udział w misjach pokojowych – wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach,
c) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) – jeżeli żoł- nierz rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których mowa w lit. b;
5) art. 140 ust. 6 pkt 4 ustawy:
a) attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym – w stosunku do żołnierzy posiadających obywa- telstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,
b) organy władzy publicznej albo podmioty posiadające osobowość prawną zatrudniające żołnierzy zasłużonych z ty- tułu wykonywania prac lub zadań na rzecz obronności państwa – wobec tych żołnierzy,
c) władze naczelne organizacji pozarządowych wykonujących działania o charakterze obronnym, edukacyjno-obron- nym lub w zakresie bezpieczeństwa publicznego, w których działały lub działają te osoby – wobec tych osób,
d) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) – jeżeli żoł- nierz rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których mowa w lit. b i c;
6) art. 140 ust. 6 pkt 5 ustawy:
a) dowódca jednostki wojskowej, do której żołnierz posiada przydział mobilizacyjny lub w której odbywał ćwiczenia wojskowe,
b) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) żołnierza;
7) art. 140 ust. 6 pkt 6 ustawy, szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (za- mieszkania) żołnierza. 2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach z wnioskiem o mianowanie sporządzonym na podstawie art. 140 ust. 6 pkt 3 i 4 ustawy może wystąpić Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji lub kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wniosek o mianowanie przedstawia się drogą służbową przełożonemu uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy. 4. Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym przesyła do Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji Warszawa-Śródmieście, który przesyła go do kierownika komórki organizacyj- nej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr i do wiadomości Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji. 5. Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6, przesyłają do szefa wojsko- wego centrum rekrutacji właściwego ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania), który przesyła go do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr, za pośrednictwem Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji. 6. Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy szef wojskowego centrum rekrutacji przesyła, za pośrednictwem Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 7. Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr przesyła wniosek do- tyczący żołnierza rezerwy, o którym mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, oraz może przesłać wniosek dotyczący żołnie- rza rezerwy, o którym mowa w art. 140 ust. 6 pkt 4 ustawy, do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjono- wanych w celu wyrażenia opinii, a następnie przedstawia go Ministrowi Obrony Narodowej. 8. Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr może przesłać wnio- sek dotyczący żołnierza rezerwy, przed przedstawieniem go Ministrowi Obrony Narodowej, do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej oraz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego w celu wyrażenia opinii. 9. Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje odpowiednio decyzją organu uprawnionego do mianowania na dany stopień wojskowy, o którym mowa w § 41, lub postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 2113

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny organami właściwymi do mianowania na wyższy stopień woj- skowy żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową, z wyjątkiem żołnierzy zawodowych, są organy, o których mowa w art. 140 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy, a w zakresie art. 140 ust. 5 pkt 3 ustawy:
1) Minister Obrony Narodowej lub Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych – do stopnia pułkownika (komandora) włącznie;
2) następujący dowódcy jednostek wojskowych w podległych jednostkach wojskowych:
a) Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych, Szef Służby Kontrwywiadu Woj- skowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa, dowódca dywizji, flotylli lub brygady niewchodzącej w skład dywizji, komendant uczelni wojskowej, dowódca zajmujący równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe oraz Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji – do stopnia starszego chorążego sztabowego (starszego chorążego sztabowego marynarki) włącznie,
b) dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji, dowódca pułku oraz dowódca zajmujący równorzędne stanowisko służbowe, a także szef wojskowego centrum rekrutacji – do stopnia starszego sierżanta (starszego bosmana) włącznie,
c) pozostali dowódcy jednostek wojskowych, niewymienieni w lit. a i b – do stopnia kaprala (mata) włącznie.

1. Z wnioskiem o mianowanie na pierwszy oraz wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, występują:
1) attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym – w stosunku do osób posiadających obywatelstwo pol- skie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;
2) władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby, które brały udział w walkach o niepodległość państwa – wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach;
3) władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby mające szczególne zasługi z tytułu działalności na rzecz suweren- nej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej – wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach;
4) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego osoby. 2. Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 3 ustawy, wy- stępują:
1) attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym – w stosunku do osób posiadających obywatelstwo pol- skie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;
2) władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby, które brały udział w misjach pokojowych – wobec osób zrzeszo- nych w tych stowarzyszeniach;
3) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego osoby – jeżeli osoba ta nie jest zrzeszona w podmiotach, o których mowa w pkt 2. 3. Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 4 ustawy, wy- stępują:
1) attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym – w stosunku do osób posiadających obywatelstwo pol- skie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;
2) organy władzy publicznej albo podmioty posiadające osobowość prawną, zatrudniające osoby mające zasługi w pra- cach lub zadaniach na rzecz obronności państwa – wobec tych osób;
3) władze naczelne organizacji pozarządowych wykonujących działania o charakterze obronnym, edukacyjno-obronnym lub w zakresie bezpieczeństwa publicznego – wobec osób, w których działały lub działają te osoby;
4) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego osoby – jeżeli osoba ta nie jest zatrudniona lub zrzeszona w podmiotach, o których mowa w pkt 2 i 3. 4. Attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym przesyła wnioski o mianowanie na wyższy stopień wojskowy osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1–4 ustawy, drogą służbową do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 5. Szef wojskowego centrum rekrutacji wnioski o mianowanie na wyższy stopień wojskowy przesyła do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 6. Stowarzyszenia oraz organizacje, o których mowa w ust. 1–3, przesyłają wnioski o mianowanie na wyższy stopień wojskowy do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

1. Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr przedstawia Ministrowi Obrony Narodowej projekt wniosku do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o mianowanie osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, na pierwszy stopień oficerski podporucznika (podporucznika marynarki) lub na stopnie oficerskie generałów (admirałów) osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1–4 ustawy. 2. Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr przed przedstawie- niem wniosku dotyczącego osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, przesyła ten wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w celu wyrażenia opinii. Przed mianowaniem osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, Minister Obrony Narodowej może zasięgnąć opinii Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów. Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 2113 3. Przed przedstawieniem wniosku dotyczącego osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 4 ustawy, kierownik ko- mórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr może przesłać ten wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w celu zasięgnięcia opinii. 4. Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr przedstawia Mini- strowi Obrony Narodowej projekt decyzji o mianowaniu na wyższy stopień wojskowy inny niż określony w ust. 1 osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1–4 ustawy. Rozdział 11 Mianowanie pośmiertne żołnierzy i osób niepodlegających obowiązkowi służby wojskowej

1. Z wnioskiem o mianowanie pośmiertne na wyższy stopień wojskowy żołnierza w razie jego śmierci w czynnej służbie wojskowej, mającej związek z tą służbą, może wystąpić:
1) dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił czynną służbę wojskową, albo
2) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania). 2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, z wnioskiem o mianowanie pośmiertne mogą wystąpić również Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego, Dowódca Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej oraz Dowódca Garnizonu Warszawa. 3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach z wnioskiem o mianowanie pośmiertne na wyższy stopień wojskowy może wystąpić kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 4. Organ występujący z wnioskiem o mianowanie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, przesyła go do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 5. Wnioski o mianowanie, o których mowa w ust. 1–3, przedstawia się Ministrowi Obrony Narodowej, a w przypadku wniosków na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie oficerskie generałów i admirałów – Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

1. Z wnioskiem o pośmiertne mianowanie na wyższy stopień wojskowy żołnierza rezerwy lub osoby niepodle- gającej obowiązkowi służby wojskowej, w przypadku określonym w art. 140 ust. 8 ustawy, mogą wystąpić:
1) władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających tych żołnierzy lub osoby, które brały udział w walkach o niepodległość państwa polskiego albo miały szczególne zasługi z tytułu działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczy- pospolitej Polskiej;
2) szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na ostatnie miejsce pobytu stałego (zamieszkania) tego żoł- nierza lub tej osoby;
3) attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym w stosunku do tego żołnierza lub osoby posiadającej obywatelstwo polskie i stale zamieszkującej za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego. 2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można przeprowadzić pełnego postępowania, z wnioskiem o pośmiertne mianowanie na wyższy stopień wojskowy może wystąpić kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. 3. Do wniosku o pośmiertne mianowanie osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej dołącza się dokumen- tację potwierdzającą zasługi na rzecz niepodległości państwa polskiego albo zasługi z tytułu działalności na rzecz suweren- nej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej oraz dokumenty potwierdzające posiadany stopień wojskowy. 4. Żołnierza rezerwy lub osobę niepodlegającą obowiązkowi służby wojskowej, w przypadkach określonych w art. 140 ust. 8 ustawy, można pośmiertnie mianować na wyższy stopień wojskowy, jeżeli spełnili następujące szczegółowe warunki:
1) żołnierz ten lub osoba zginęli w walce o niepodległość państwa polskiego lub w związku z tą walką albo działalnością na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej byli prześladowani albo zostali zamordowani;
2) istnieje szczególna potrzeba upamiętnienia zasług w związku z walką o niepodległość państwa polskiego albo działal- nością na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej. 5. Wniosek o pośmiertne mianowanie, o którym mowa w ust. 1, organ występujący przesyła do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr. Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 2113 6. Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr przed przedstawie- niem wniosku o pośmiertne mianowanie dotyczącego osób, o których mowa w art. 140 ust. 8, przesyła wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w celu zasięgnięcia opinii. 7. Opinie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dołącza się do wniosku o pośmiertne mia- nowanie. 8. Wnioski o pośmiertne mianowanie na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie oficerskie generałów i admirałów przedstawia się Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. 9. Pośmiertne mianowanie następuje odpowiednio decyzją Ministra Obrony Narodowej lub postanowieniem Prezy- denta Rzeczypospolitej Polskiej. Rozdział 12 Przepis końcowy