§ 1. Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika
na posiedzenie pojednawcze bez usprawiedliwienia uważa się za odstąpienie od
oskarżenia; w takim wypadku prowadzący posiedzenie postępowanie umarza.
§ 2. W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego prowadzący
posiedzenie pojednawcze kieruje sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności
wyznacza od razu jej termin.