Wyrok z 20 października 2025, sygn. I ACa 1209/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 października 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Sławomir Jamróg

Protokolant: Katarzyna Kluz

po rozpoznaniu w dniu 20 października 2025 r. w Krakowie na rozprawie

sprawy z powództwa D. S.

przeciwko (...) S.A. w W.

o zapłatę

na skutek apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt I C 1905/17

1.  zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I. w ten sposób, że oddala powództwo także co do wskazanej tamże kwoty 1.760 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 listopada 2018r. do dnia zapłaty ;

2.  oddala apelację w pozostałej części;

3.  zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, kwotę 8.100 zł (osiem tysięcy sto złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty;

4.  zarządza zwrot na rzecz strony pozwanej kwoty 25,33 zł (dwadzieścia pięć 33/100 złotych), tytułem różnicy pomiędzy kosztami sądowymi pobranymi w postępowaniu apelacyjnym a kosztami należnymi.

Sygn. akt IACa 1209/22

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt I C 1905/17 Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził od strony pozwanej Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz powoda D. S.: tytułem zadośćuczynienia kwotę 450 000 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 1 marca 2017 r. do dnia zapłaty oraz tytułem odszkodowania kwotę 1 760 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 14 listopada 2018 r. do dnia zapłaty (pkt I) oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt II), zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 31 676,95 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania ( pkt III), zasądził od D. S. na rzecz strony pozwanej kwotę 1 622,55 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt IV) i nakazał ściągnąć od strony pozwanej Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w Krakowie kwotę 11 903,64 tytułem zwrotu kosztów sądowych, odstępując od obciążenia powoda kosztami sądowym (pkt V i VI).

Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny:

Na skutek wypadku komunikacyjnego z dnia 10 listopada 2015 roku powód doznał: urazu czaszkowo-mózgowego z obrzękiem mózgu, ostrej niewydolności oddechowej, licznych złamań kości twarzoczaszki, przedniej i tylnej ściany lewej zatoki czołowej, podłużnego przedniej części piramidy kości skroniowej prawej przechodzącej przez dół stawowy na prawą zatokę klinową, bocznych ścian oczodołów przednich i bocznych ścian zatok szczękowych z przemieszczeniem, wyrostka zębodołowego prawej kości szczękowej, wyrostka skrzydłowego lewego, obu łuków jarzmowo-skroniowych, trzonu lewej kości jarzmowej z następową ślepotą obuoczną, złamania kości nosa, obustronnego stłuczenia płuc z odmą opłucnową prawostronną, złamania kompresyjnego kręgu L2 z przemieszczeniem odłamów do kanału kręgowego ze stenozą bezwzględną, stłuczenia brzucha z perforacją kątnicy i zapaleniem otrzewnej, złamania kostki bocznej prawej.

Powód po wypadku był w śpiączce; gdy się wybudził, nic nie widział i był w szoku, jego stan psychiczny był ciężki. Przebył kilka operacji, po operacji kręgosłupa nie mógł wstawać i dostał odleżyn, a rany się jątrzyły. Po wyjściu ze szpitala nie mógł się pogodzić z tym co się stało, dopiero po jakimś czasie zdecydował się skorzystać z pomocy psychologa. Jest pod ciągłą opieką lekarzy różnych specjalności. Jeden z lekarzy powiedział powodowi o leczeniu komórkami macierzystymi w Chinach; powód wiązał duże nadzieje z wyjazdem do Chin. Przebywał tam dwa tygodnie, podawano mu komórki macierzyste rdzeń kręgowy i dożylnie. Powód nie odzyskał wzroku po tej terapii.

Po wypadku powodowi pomagała żona (powód wziął ślub w sierpniu 2015 r.) i rodzice. Powód był całkowicie niesamodzielny przez około 2 miesiące, potem powoli nauczył się poruszać po domu. Po specjalnym kursie zaczął wychodzić ale zdarzało mu się pobłądzić. Jest w stanie zrobić sobie sam herbatę i kanapkę, wykapać się i ubrać się ale musi po nim sprawdzić osoba widząca. Nie potrafi obsługiwać urządzeń AGD ale umie obsługiwać komputer i telefon komórkowy dzięki specjalnym aplikacjom dla niewidomych.

Do trwałych skutków wypadku zaliczyć należy: obuoczną ślepotę, zaburzenia czucia w obrębie twarzy w zakresie wszystkich gałęzi nerwu trójdzielnego po stronie prawej, uszkodzenie obwodowe nerwu twarzowego po stronie prawej z niedowładem mięśni mimicznych, znaczne osłabienie węchu, deformację twarzy ze skrzywieniem nosa i bliznami szpecącymi, przetrwały zespół adaptacyjny. Brak jest pozytywnej prognozy odzyskania wzroku.

Powód utracił samodzielność, swobodę poruszania, wymaga adaptacji, psychoterapii oraz udziału w edukacji dla osób, które utraciły wzrok w wieku dorosłym. W związku z utratą wzroku u powoda mogą rozwinąć się poważniejsze zaburzenia psychiczne. Powód ma obniżony nastrój i złe samopoczucie, czuje się nadmiernie zależny od innych osób, ma wysoki poziom stresu. Powód podjął próby lepszego przystosowania do utraty wzroku, jednakże jego funkcjonowanie nadal jest niewystarczające: jest niezdolny do samoopieki oraz nie podjął żadnej aktywności zawodowej. Przed wypadkiem powód pracował w (...) i lubił tę pracę, zrobił kurs dla maszynistów, o czym zawsze marzył, miał wysokie zarobki. Grał w piłkę nożną, chodził na basen, na tenisa i uprawiał wiele innych sportów. Po wypadku chciał zrobić kurs dla masażystów i podjąć pracę w tym zawodzie ale ortopeda stanowczo to odradził. Nie może znaleźć pracę, może tylko spacerować i chodzić na basen w asyście innej osoby.

Znajomi z dawnego życia częściowo się od powoda odsunęli po wypadku. Powód rozwiódł się z żoną, przy czym rozwód był wspólną inicjatywą. Żona powoda nie wyobrażała sobie mieć dzieci z powodem w nowej sytuacji. Od czasu rozwodu powód nie miał dziewczyny, trudno jest mu kogoś odpowiedniego poznać. Jest zniechęcony i fatalistycznie nastawiony do problemów, unika bliskości, jest nieszczęśliwy i nie ma wystarczających kontaktów społecznych.

W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał , że odpowiednie zadośćuczynienie stanowi kwota 600.000 zł - co przy uwzględnieniu wypłaty przez ubezpieczyciela kwoty 150 000 zł- uzasadnia zasądzenie kwoty 450.000 zł.

Sąd Okręgowy zasądził nadto ,w oparciu o art. 444 § 1 k.c. kwotę 1760 zł, stanowiącą zwrot kosztów leczenia stomatologicznego 1760 zł, które uznał za powiązane adekwatnie z wypadkiem. Ustalił bowiem, że po urazie i drutowaniu szczęki powód miał uszkodzone zęby, w szczególności szkliwo, co groziło próchnicą. NFZ odmówił leczenia stomatologicznego w tym zakresie i powód leczył się prywatnie, na co wydatkował kwotę 1620 zł.

Za niezasadne natomiast uznał żądanie zasądzenia od pozwanego kosztów leczenia powoda komórkami macierzystymi w Chinach, w tym kosztów wizy i przelotów. Na obecnym etapie wiedzy medycznej nie potwierdzono bowiem skuteczności takiej terapii. Nadal są to eksperymentalne metody leczenia, a nie procedury medyczne – co jednoznacznie wynika z opinii (...). Odszkodowanie przewidziane w obejmuje wszelkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia - jeżeli są konieczne i celowe. Terapie eksperymentalne nie mieszczą się w tej kategorii. W tym zakresie powództwo oddalono.

Od zasądzonej z tytułu zadośćuczynienia kwoty Sąd przyznał odsetki ustawowe za opóźnienie od daty wskazanej na wezwaniu do zapłaty z 7.02.2017r. (k. 360) zwracając uwagę, że w wezwaniu wyznaczono pozwanemu termin do końca lutego 2017 r.. Strona pozwana pozostaje więc w opóźnieniu od 1 marca 2017 r., nie zaś – jak wskazano w pozwie – od 22 lutego 2017 r. Także więc i w tej części oddalono powództwo. Od kwoty 1760 zł odsetki zasądzono zgodnie z żądaniem pozwu - od dnia następnego po dacie doręczenia pozwu.

W ocenie Sądu Okręgowego powód nie wykazał także interesu prawnego w rozumieniu art. 189 k.p.c., w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za skutki wypadku.

Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu powołano art. 100 k.p.c. a o kosztach sądowych art. 113 ust. 1 w zw. z art. 83 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Apelację od tego wyroku wniosła strona pozwana , zaskarżając wyrok a) w zakresie pkt I: co do kwoty 150.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia 1 marca 2017 r. do dnia zapłaty, tj. w części zasądzającej na rzecz Powoda, tytułem zadośćuczynienia, kwotę ponad 300.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, co do kwoty 104.801,50 zł, tj. w części zasądzającej na rzecz Powoda odsetki od kwoty 300.000 zł, liczone za okres od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 13 maja 2022 r., tj. do dnia wyrokowania, oraz co do kwoty 1.760 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 14 listopada 2018 r. do dnia zapłaty, a ponadto w zakresie pkt. III i pkt. V .

Strona pozwana zarzuciła:

1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to:

- art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego i nienależyte uwzględnienie przez Sąd I instancji, przy ocenie wysokości należnego Powodowi zadośćuczynienia faktu, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z zeznań Powoda i świadków, Powód nie utracił

całkowicie perspektyw na dalsze życie, przystosował się do funkcjonowania w warunkach utraty wzroku oraz pogodził się z takim stanem rzeczy co świadczy o tym, że Powód doznał krzywdy w mniejszym rozmiarze, niż przyjął to Sąd I instancji;

- art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 $ 1 k.p.c. poprzez dowolne przyjęcie, że zasięgnięcie opinii biegłego lekarza stomatologa nie jest w niniejszej sprawie konieczne, celem oceny zasadności poniesionych kosztów leczenia stomatologicznego i związku tego zabiegu z urazem doznanym w przedmiotowym zdarzeniu komunikacyjnym w sytuacji, gdy ustalenie tego faktu wymaga wiadomości specjalnych,

- art. 235 ² §1 pkt. 3 i 5 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego stomatologa w sytuacji, gdy dowód ten miał wykazać fakty, wymagające wiadomości specjalnych, mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie;

-2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 445§1 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda rażąco wysokiej kwoty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, która nie jest uzasadniona okolicznościami sprawy;

-art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że koszty leczenia stomatologicznego Powoda w kwocie 1.760 zł pozostają w adekwatnym związku przyczynowym z przedmiotowym zdarzeniem w sytuacji, gdy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wniosku takiego wyprowadzić nie można;

- art. 481 § 1 w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że odsetki ustawowe od zadośćuczynienia w niniejszej sprawie, należą się od dnia 1 marca 2017 r., a nie od dnia wyrokowania, tj. 13 maja 2022 r.

Nadto z ostrożności procesowej, pozwana naruszenie art. 100 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec faktu, że powództwo winno było zostać oddalone w innej części niż uznał Sąd I instancji, a w konsekwencji niewłaściwe obciążenie Pozwanego kosztami postępowania sądowego i wydatkami.

Strona pozwana wniosła o zmianę przedmiotowego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie powództwa w części zaskarżonej apelacją, a także stosowną zmianę orzeczenia w przedmiocie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego i zasad ponoszenia wydatków przez strony oraz o zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Powód wniósł o oddalenie apelacji i o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego (k.769). Zdanie powoda kwota zadośćuczynienia jest odpowiednia do krzywdy przy uwzględnieniu negatywnych konsekwencji powoda dla jego życia , w tym związanych z utratą samodzielności w związku z utratą widzenia, utratą perspektyw zawodowych ale także związanych z jego życiem rodzinnym. Także za niezasadne powód uznał zarzuty dotyczące odszkodowania.

Sąd Apelacyjny za zasadny uznaje zarzut naruszenia art. 235 ² §1 pkt. 3 i 5 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego stomatologa w sytuacji, gdy strona pozwana kwestionowała twierdzenia powoda, że koszty leczenia stomatologicznego pozostawały w typowym związku z drutowaniem szczęki. Kwestia ta wymagała wyjaśnienia przez pryzmat wiadomości specjalnych. Zaświadczenie lekarskie z dnia 22sierpnia 2017r. nie stwierdza jednoznacznie związku adekwatnego ze skutkami wypadku a jedynie wskazuje na wystąpienie powikłań spowodowanych urazem twarzoczaszki bez bliższego wyjaśnienia na czym powikłania polegały. Zeznania świadka K. S. wskazywały, że po ściągnięciu drutowania zostały czarne ślady na zębach powoda i była nakładana specjalna warstwa a wcześniej czyszczeni szkliwa. O uszkodzeniu szkliwa zeznawał także powód. Nie wiadomo jednak czy tych właśnie czynności dotyczyły przedstawione przez powoda faktury (k 311 -320) . Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że typowe konsekwencje drutowania powinny zostać usunięte w ramach NFZ. Dopuszczana zaś na etapie apelacji opinia biegłego A. Z. potwierdza, że powołane wyżej zaświadczenie lekarskie nie zawiera odpowiednich informacji co do konieczności stosowania powoływanego przez powoda leczenia w związku z urazem twarzoczaszki. Biegły zwrócił uwagę na brak odpowiedniej dokumentacji medycznej. Ponadto opinia ta wskazuje że zagrożenie próchnicą i stan szkliwa jest przede wszystkim konsekwencją stanu higienicznego jamy ustnej. Sąd Apelacyjny uznaje więc za niewykazane, że podnoszone przez D. S. koszty leczenia stomatologicznego pozostawały normalnym związku przyczynowo skutkowym z wypadkiem (art. 361§1 k.c.). Z tych przyczyn Sąd Apelacyjnym zmienił na podstawie art. 386§1 k.p.c. zaskarżony wyrok i powództwo o odszkodowanie oddalił. Pozostałe jednak ustalenia Sądu Okręgowego były prawidłowe i stanowią także podstawę rozstrzygania Sądu drugiej instancji.

Wbrew zarzutom apelującego trudno przyjąć, że powód przystosował się do warunków wynikających z utraty wzroku skoro wymaga psychoterapii, jest zniechęcony i fatalistycznie nastawiony do problemów, unika bliskości, jest nieszczęśliwy i nie ma wystarczających kontaktów społecznych. Powód po prostu musi żyć w warunkach traumy, wynikającej z utraty w wieku dorosłym podstawowego narządu orientacji. Należy podkreślić, że określenie wysokości zadośćuczynienia na gruncie art. 445§1 k.c.. stanowi element swobody orzeczniczej Sądu pierwszej instancji. Sąd drugiej instancji jako Sąd meriti władny jest zmienić wysokość zadośćuczynienia, jeżeli przyznane jest rażąco nieodpowiednie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia18 listopada 2004 r. I CK 219/04 , z dnia 15 lutego 2006 r., IV CK 384/05 i z dnia 19 grudnia 2012 r. II CSK 265/12), co w tej sprawie nie zachodzi.

Ustalenie wysokości zadośćuczynienia zależy od uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru krzywdy, w tym takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw tego rodzaju skutków zdarzenia, szanse i rokowania na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej i bezradności życiowej oraz inne czynniki podobnej natury (zob. wyrok SN z dnia 9 listopada 2007 r., V CSK 245/07, Lex nr 3696691). Powyższe kryteria Sąd Okręgowy uwzględnił, brał bowiem pod uwagę , że powód doznał wielonarządowych obrażeń ciała zagrażających jego życiu. Bral pod uwagę bol fizyczny związany z szerokim urazem twarzoczaszki w tym związany z licznymi złamaniami kości twarzoczaszki, bocznych ścian oczodołów przednich i bocznych ścian zatok szczękowych z przemieszczeniem, wyrostków (zębodołowego i skrzydłowego lewego), obu łuków jarzmowo-skroniowych, trzonu lewej kości jarzmowej, ból związany ze złamaniem kości nosa, obustronnym stłuczeniem płuc z odmą opłucnową prawostronną, złamaniem kompresyjnym kręgu L2 z przemieszczeniem odłamów do kanału kręgowego ze stenozą bezwzględną, stłuczeniem brzucha z perforacją kątnicy i zapaleniem otrzewnej, złamania kostki bocznej prawej. Sąd brał także pod uwagę cierpienie związane z przedłużającym się leczeniem i krzywdę związaną z trwałym oszpeceniem oraz utratą czucia w obrębie twarzy. Przede wszystkim zaś rekompensaty wymagała krzywda związana z obuoczną ślepotą. Utrata wzroku przez osobę wcześniej widzącą, w sposób oczywisty łączy się z wielka krzywdą. Odpowiednia suma przyznawana tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, przy uwzględnieniu skali i zakresu następstw uszkodzenia ciała i sytuacji życiowej poszkodowanego (wyrok Sądu Najwyższego: z dnia 30 stycznia 2004 r., sygn. akt I CK 131/03, OSNC 2005 r., nr 2, poz. 40). Zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia nie może oznaczać przyzwolenia na lekceważenie takich bezcennych wartości, jak zdrowie, a okoliczności wpływające na określenie tej wysokości, jak i kryteria ich oceny muszą być zawsze rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą poszkodowanego i sytuacją życiową, w której się znalazł (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt III CK392/04; z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt V CK 151/05). Sąd pierwszej instancji zaś dokonał odpowiedniej oceny rozmiaru krzywdy powoda. Tu dodatkowo można zwrócić uwagę, że jakkolwiek określenie wysokości zadośćuczynienia następuje z uwzględnieniem okoliczności każdej sprawy, to jednak poziom zasądzanych kwot z tytułu zadośćuczynienia w innych podobnych sprawach nie jest zupełnie pozbawiony znaczenia, albowiem pozwala ocenić, czy na tle tych innych przypadków żądane zadośćuczynienie nie jest nadmiernie wygórowane lub zaniżone (por. wyroki Sądu Najwyższego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2003 r., IV CK 151/02 LEX nr 157306 , z dnia 15 września 1999r. III CKN 339/98 OSNC 2000/3/58, z dnia 16 grudnia 2014r., I PK 124/14, OSNP 2016, nr 6, poz. 70 oraz z dnia 1 czerwca 2017 r. I CSK 595/16

Sąd Apelacyjny zauważa, że przy podobnych skutkach Sąd Apelacyjny w Katowicach, wydając wyrok z dnia 21 maja 2020 r. V ACa 77/20, uznał za odpowiednią kwotę zadośćuczynienia w wysokości 500.000 zł. Sąd Najwyższy zaś w wyroku z dnia 6 lipca 2012 r.V CSK 332/11, przy licznych obrażeniach w obrębie twarzoczaszki i przy następstwach w postaci ślepoty lewego oka i śladowym widzeniu w oku w prawym oku uznał za zasadne zadośćuczynienie w kwocie 800.000 zł podkreślając, że utrata zmysłu wzroku dla osoby, która przez wiele lat z tego zmysłu korzystała i swoje codzienne funkcjonowanie oraz plany na przyszłość opierała na tym, że jest osobą widzącą, jest niezwykle trudnym przeżyciem, rodzącym uzasadnione poczucie krzywdy. W tym ostatnim jednak wypadku podkreślano także krzywdę związaną z trwałym oszpeceniem młodej kobiety. Także więc i w tym kontekście, uznanie przez Sąd Okręgowy, że odpowiednie zadośćuczynienie stanowi kwota 600.000zł, nie narusza art. 445§1 k.c. w zw. z art. 444§1 k.c. . Trzeba też podkreślić, że z ustaleń dokonanych w sprawie karnej wynika, że powód nie przyczynił się do zdarzenia, którego następstwem jest trwałe kalectwo zmieniające drastycznie sposób życia powoda.

Nie budzi żadnych wątpliwości podstawa odpowiedzialności strony pozwanej oparta na treści art. 822 § 1 k.c., art. 415 k.c. i art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 435 k.c. oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Niezasadnie strona pozwana kwestionuje datę wymagalności roszczenia.

Wymagalność roszczenia o zadośćuczynienie za krzywdę może różnie się kształtować w zależności od okoliczności sprawy (przywołać tu można wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2011r. sygn. akt I CSK 243/10 i z dnia 18 stycznia 2018 r. V CSK 142/17 ). Sąd drugiej instancji w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku SN z dnia 8 marca 2013r. III CSK 192/12, że: „jeżeli powód żąda od pozwanego zapłaty określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od określonego dnia, poprzedzającego dzień wyrokowania, odsetki te powinny być zasądzone zgodnie z żądaniem pozwu, o ile tylko w toku postępowania zostanie wykazane, że dochodzona suma rzeczywiście się powodowi należała tytułem zadośćuczynienia od wskazanego przez niego dnia”. Strona pozwana nie może bowiem sama czerpać korzyści z powstrzymania się od spełnienia znacznej części świadczenia oczekując np. na wydanie prawomocnego wyroku i pozbawiać w ten sposób uprawnionego czerpania korzyści z tego zadośćuczynienia (por. także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2011 r., I CSK 243/10, L 9, z dnia 16 grudnia 2011 r., V CSK 38/11 z dnia 14 stycznia 2011r. PK 140/10 OSNP 2012/5-6/66). Podmioty profesjonalne zobowiązane są do samodzielnego i aktywnego wyjaśnienia okoliczności wypadku oraz wysokości powstałej szkody. Takie podmioty a w szczególności ubezpieczyciele nie mogą wyczekiwać na prawomocne rozstrzygnięcie sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2021 r. V CSKP 22/21 niepub. ). W tym przypadku postępowanie likwidacyjne toczyło się już w 2016r. (k328-329). Ciężkie kalectwo powoda zostało stwierdzone w postępowaniu karnym już w 2016r. , w którym oskarżony, kierujący samochodem S. (...) , za którego odpowiada strona pozwana przyznał się do zarzuconego mu czynu (k 66 i k.116 akt (...)). Fakt zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez ubezpieczonego sprawce wypadku i naruszenia przez niego zasad kierowania w ruchu lądowym nie budził wątpliwości i nie było potrzeby oczekiwania na wynika postępowania karnego. Wypłacono na etapie postepowania likwidacyjnego stosunkowo niewielka kwotę. Zarzut więc naruszenia art. 481 § 1 w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec powyższego apelację w pozostałej części jako niezasadną oddalono na podstawie art. 385 k.p.c.

Nieznaczność uwzględnienia apelacji uzasadniała zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego w oparciu o art. art. 98§1,§1 ¹ i 3 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. oraz art. 391§1 k.p.c. a także przy uwzględnieniu § 2 pkt 7 i §10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j.) .