Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowania tych czynności
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 lipca 2023 r. w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowania tych czynności
Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:
1) Centralna Baza – Centralną Bazę Danych Osób Pozbawionych Wolności, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 7a ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1683);
2) cudzoziemiec – cudzoziemca w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2023 r. poz. 519, 185 i 547);
3) dokument osobisty – następujące dokumenty:
a) dowód osobisty,
b) dokument paszportowy,
c) książeczkę żeglarską,
d) dokument podróży,
e) kartę pobytu, polski dokument tożsamości cudzoziemca, polski dokument podróży dla cudzoziemca, tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, dokument po- twierdzający posiadanie zgody na pobyt tolerowany o nazwie „zgoda na pobyt tolerowany”,
f) inny dokument potwierdzający obywatelstwo lub prawo pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
g) książeczkę wojskową, legitymację służbową żołnierza zawodowego oraz legitymację służbową funkcjonariusza organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego, funkcjonariusza lub pracownika Służby Więziennej albo pracownika organu wymiaru sprawiedliwości lub organu ścigania;
4) dokument podróży – dokument uprawniający do przekroczenia granicy, w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, albo inny dokument potwierdzający tożsamość i obywatelstwo cudzoziemca, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeź- dzie z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2021 r. poz. 1697 oraz z 2023 r. poz. 547);
5) dyrektor – dyrektora jednostki penitencjarnej;
6) dyrektor okręgowy – dyrektora okręgowego Służby Więziennej;
7) jednostka penitencjarna – zakład karny lub areszt śledczy; Dziennik Ustaw –2– Poz. 1741
8) kara porządkowa – karę, o której mowa w art. 276 § 2 i art. 916 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks po- stępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, 1429, 1606, 1615 i 1667), zwanej dalej „k.p.c.”, art. 287 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, z późn. zm.1)), zwanej dalej „k.p.k.”, oraz art. 49 § 1 i art. 50 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 217, z późn. zm.2));
9) kierownik – kierownika działu ewidencji zakładu karnego lub aresztu śledczego, zastępcę kierownika działu ewidencji zakładu karnego lub aresztu śledczego lub inną osobę, która sprawuje funkcję kierownika działu ewidencji zakładu karnego lub aresztu śledczego albo go zastępuje podczas jego nieobecności lub upoważnioną pisemnie za zgodą dy- rektora do dokonywania w jego imieniu określonych czynności;
10) komendant wojewódzki Policji – również Komendanta Stołecznego Policji;
11) KOZZD – Krajowy Ośrodek Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym, o którym mowa w ustawie z dnia 22 listo- pada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (Dz. U. z 2022 r. poz. 1689);
12) odpis orzeczenia – odzwierciedlenie treści orzeczenia, a także jego wyciąg;
13) okres wykonywania kary – okres wykonywania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, kary porządkowej oraz środka przymusu skutkują- cego pozbawieniem wolności, orzeczonego w postępowaniu cywilnym;
14) organ doprowadzający – funkcjonariusza jednostki organizacyjnej Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, żołnierza Żandarmerii Wojskowej, a ponadto komornika przy wykonywaniu orzeczenia sądu o zastosowaniu środka przymusu skutkującego pozbawie- niem wolności wydanego w postępowaniu cywilnym oraz funkcjonariusza Służby Więziennej w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, a także w przypadku polecenia do- prowadzenia;
15) organ dysponujący – prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, a po wniesieniu aktu oskarżenia – sąd, przed którym sprawa się toczy, w sprawie, w której nastąpiło tymczasowe aresztowanie;
16) organ wzywający – prokuratora lub sąd, który wystawił nakaz wydania lub polecenie przetransportowania osadzonego w związku z jego udziałem w czynnościach procesowych;
17) orzeczenie oczekujące na wykonanie – orzeczenie podlegające wykonaniu, przesłane przez sąd wraz z informacją o po- leceniu zatrzymania i doprowadzenia albo terminem stawienia się do aresztu śledczego oraz pozostałymi dokumentami niezbędnymi do przyjęcia;
18) osadzony – osobę pozbawioną wolności, ujętą w ewidencji jednostki penitencjarnej;
19) osoba powiązana – tymczasowo aresztowanego wymagającego izolowania od innego, wskazanego przez organ dyspo- nujący tymczasowo aresztowanego;
20) placówka pocztowa – placówkę w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640);
21) polecenie doprowadzenia – polecenie:
a) o którym mowa w art. 201 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy, zwanej dalej „k.k.w.” – przeniesienia osadzonego do zakładu psychiatrycznego,
b) o którym mowa w art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób – przeniesienia ska- zanego do KOZZD,
c) związane z wykonaniem postanowienia sądu penitencjarnego o udzieleniu przerwy w wykonaniu kary, o której mowa w art. 153 § 1 k.k.w. – przeniesienia skazanego lub ukaranego do podmiotu leczniczego innego niż podmiot leczniczy dla osób pozbawionych wolności, w celu podjęcia leczenia, z tym że polecenie to może być zawarte również w treści tego postanowienia;
1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 1855, 2582 i 2600 oraz z 2023 r. poz. 289, 535, 818 i 1606.
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 2642 oraz z 2023 r. poz. 289, 614, 1030, 1429, 1606 i 1615. Dziennik Ustaw –3– Poz. 1741
22) pomieszczenie Policji – pomieszczenie, o którym mowa w art. 223b § 1 k.k.w., w którym mogą być odrębnie umiesz- czeni tymczasowo aresztowani po wniesieniu aktu oskarżenia, skazani i ukarani;
23) przepustka – przepustkę oraz zezwolenie na czasowe opuszczenie terenu jednostki penitencjarnej udzielone na podstawie przepisów art. 91 pkt 7, art. 92 pkt 9, art. 138 § 1 pkt 7 i 8, art. 165 § 2 oraz art. 234 § 2 k.k.w., art. 1059 k.p.c., a ponadto udzielone na podstawie art. 91 pkt 3 i 4, art. 92 pkt 3 i 4, art. 131 § 2 oraz art. 141a § 1 k.k.w., jeżeli są realizowane bez konwoju, asysty funkcjonariusza lub pracownika Służby Więziennej albo bez asysty innej osoby godnej zaufania;
24) przetransportowanie – przeniesienie osadzonego do innej jednostki penitencjarnej połączone ze skreśleniem go z ewi- dencji jednostki penitencjarnej, w której przebywał, i z ujęciem go w ewidencji jednostki penitencjarnej, do której zo- stał przeniesiony;
25) skazany – osobę odbywającą karę pozbawienia wolności, zastępczą karę pozbawienia wolności lub karę aresztu woj- skowego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
26) środek przymusu – środek przymusu skutkujący pozbawieniem wolności, orzeczony w postępowaniu cywilnym;
27) tymczasowo aresztowany – osobę pozbawioną wolności na podstawie postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, w tym również:
a) po wyroku skazującym sądu pierwszej instancji – do czasu otrzymania odpisu wyroku, którym wymierzono karę pozbawienia wolności albo karę aresztu wojskowego, wraz z nakazem przyjęcia,
b) skazaną za granicą – do czasu otrzymania odpisu orzeczenia sądu okręgowego określającego karę pozbawienia wolności, która ma być wykonywana, wraz z nakazem przyjęcia;
28) ukarany – osobę odbywającą karę aresztu lub zastępczą karę aresztu orzeczoną za wykroczenie albo zastępczą karę pozbawienia wolności orzeczoną za wykroczenie skarbowe, karę porządkową, a także osobę, wobec której jest wyko- nywany środek przymusu;
29) właściwy sąd – sąd, który skierował orzeczenie do wykonania;
30) zakład leczniczy – podmiot, o którym mowa w art. 213 § 1 k.k.w., znajdujący się poza terenem jednostki penitencjarnej;
31) zarządzenie – również odpis zarządzenia jako odzwierciedlenie jego treści, a także jego wyciąg.
§ 1 k.k.w., wraz z poleceniem doprowadzenia do podmiotu leczniczego, w celu podjęcia leczenia;
4) zarządzenia zwolnienia skazanego, w przypadku wymierzenia w wyroku łącznym kary niższej od okresu odbytych i połączonych już kar pozbawienia wolności lub równej temu okresowi, wraz z odpisem nieprawomocnego wyroku łącznego i nakazem zwolnienia;
5) odpisu wyroku uchylającego zaskarżony wyrok, wraz z nakazem zwolnienia;
6) zarządzenia o zwolnieniu skazanego na skutek zastosowania prawa łaski wraz z nakazem zwolnienia;
7) zarządzenia zwolnienia wydanego przez właściwy sąd w związku ze złożeniem kwoty pieniężnej przypadającej do uiszczenia tytułem grzywny zamienionej na zastępczą karę pozbawienia wolności lub zastępczą karę aresztu, wraz z nakazem zwolnienia;
8) pisma głównego księgowego jednostki penitencjarnej, informującego o wysokości kwoty pieniężnej uiszczonej w tej jednostce tytułem grzywny zamienionej na zastępczą karę pozbawienia wolności lub zastępczą karę aresztu, jeżeli kwota ta jest równa kwocie pozostałej jeszcze do uiszczenia – z uwzględnieniem okresu już wykonanej kary zastępczej;
9) odpisu orzeczenia sądu o zastosowaniu środka zabezpieczającego, wraz z poleceniem doprowadzenia do zakładu psy- chiatrycznego, a jeżeli wobec skazanego:
a) wykonywana jest również kara orzeczona w innej sprawie – ponadto zarządzenia sędziego penitencjarnego o wy- konaniu w pierwszej kolejności środka zabezpieczającego,
b) wykonywane jest tymczasowe aresztowanie w innej sprawie – ponadto dokumentu, wydanego przez organ dyspo- nujący, z treści którego wynika, że tymczasowo aresztowany ma być zwolniony także z tej sprawy, wraz z naka- zem zwolnienia;
10) odpisu postanowienia sądu o dopuszczalności przekazania, w celu wykonania kary w państwie obcym, cudzoziemca skazanego przez sąd polski, wraz z nakazem wydania;
11) odpisu postanowienia sądu w przedmiocie wystąpienia do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności, wraz z pismem tego sądu zawierającym informację o przekazaniu orzeczenia do wykona- nia za granicę i nakazem wydania; Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 1741
12) zarządzenia sędziego penitencjarnego o wykonaniu w pierwszej kolejności środka zabezpieczającego oraz odpisu orze- czenia sądu o zastosowaniu tego środka zabezpieczającego, wraz z:
a) poleceniem doprowadzenia do zakładu psychiatrycznego,
b) nakazem wydania z zawartą w nim informacją o umieszczeniu skazanego lub ukaranego w podmiocie leczniczym, o którym mowa w art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
13) innego dokumentu, z treści którego wynika, że skazanego lub ukaranego należy zwolnić, wraz z odpowiednim nakazem. 3. Zwolnienie skazanego lub ukaranego ze sprawy następuje w dniu, w którym upływa termin końca kary lub stoso- wania środka przymusu, albo w dacie wpływu dokumentów, o których mowa w ust. 2, chyba że określono w nich późniejszy dzień zwolnienia. 4. Jeżeli zachodzi konieczność doprowadzenia skazanego lub ukaranego do zakładu psychiatrycznego położonego w znacznej odległości, a jednocześnie wystąpią trudności w realizacji doprowadzenia w dacie wpływu dokumentów skutkują- cych jego zwolnienie, jego zwolnienie może nastąpić w dniach następujących po dacie wpływu tych dokumentów, nie później jednak niż trzeciego dnia roboczego po dacie ich wpływu, chyba że sąd określił w nich późniejszy dzień zwolnienia. 5. Zwolnienie skazanego lub ukaranego doprowadzanego do:
1) zakładu psychiatrycznego,
2) KOZZD,
3) podmiotu leczniczego, w celu podjęcia leczenia, w wykonaniu postanowienia sądu penitencjarnego o udzieleniu prze- rwy w wykonaniu kary, o której mowa w art. 153 § 1 k.k.w.
– następuje z chwilą wydania organowi doprowadzającemu, w celu jego przekazania personelowi właściwego zakładu albo podmiotu leczniczego.
1. W przypadku gdy przepis rozporządzenia dotyczy przerwy w wykonaniu kary, przepisy dotyczące sądu peni- tencjarnego stosuje się do sądu oraz Prokuratora Generalnego, o których mowa w art. 568 k.p.k. 2. Przepisy dotyczące tymczasowo aresztowanych stosuje się do osoby pozbawionej wolności na terytorium innego państwa, czasowo wydanej w celu złożenia zeznań w charakterze świadka lub dokonania z jej udziałem innej czynności procesowej przed polskim sądem lub prokuratorem w toczącym się postępowaniu karnym.
1. Jeżeli rozporządzenie nie stanowi inaczej, wszelkie czynności administracyjne wykonuje się bezzwłocznie. Do- tyczy to w szczególności wprowadzania do wykonania postanowień w przedmiocie tymczasowego aresztowania, orzeczeń, obliczania okresu wykonywania kary, realizowania zwolnień, dokonywania adnotacji w aktach i dokumentach ewidencyj- nych, przesyłania zawiadomień, doręczania osadzonym korespondencji oraz dokonywania wpisów do Centralnej Bazy. 2. W razie konieczności zmiany lub poprawki w zapisie dokonanym w dokumencie nowy zapis odnotowuje się obok dotychczasowego, który przekreśla się w sposób umożliwiający jego odczytanie. Prawidłowość zmiany lub poprawki po- twierdza czytelnym podpisem oraz datą, obok przekreślenia, osoba, która dokonała korekty. Przepisu nie stosuje się do dokonywania zmian lub poprawek w dokumentach elektronicznych; w takim przypadku tworzy się nowy dokument elek- troniczny z uwzględnieniem zmian lub poprawek z zachowaniem wcześniejszego dokumentu elektronicznego.
1. Orzeczenie podlega wykonaniu, jeżeli odpis orzeczenia jest:
1) podpisany lub uwierzytelniony przez uprawnioną osobę;
2) zaopatrzony w sygnaturę akt sprawy;
3) opatrzony odciskiem okrągłej pieczęci urzędowej z godłem państwowym;
4) zaopatrzony we wzmiankę o wykonalności. 2. Do postanowień wydanych przez prokuratora nie stosuje się ust. 1 pkt 4. 3. Przepisy ust. 1 pkt 1–3, stosuje się do:
1) zarządzeń;
2) dokumentów, z których treści wynika obowiązek wykonania orzeczenia albo odstąpienia od wykonywania orzeczenia. Dziennik Ustaw –4– Poz. 1741 4. Wymogu odcisku okrągłej pieczęci urzędowej nie stosuje się do odpisów orzeczeń, zarządzeń i dokumentów, które zostały przesłane w formie dokumentu elektronicznego przez Centralną Bazę lub elektroniczną skrzynkę podawczą. 5. W razie skierowania do wykonania więcej niż jednej kary na podstawie jednego orzeczenia, podstawę wykonywania tych kar stanowią dokumenty sporządzone odrębnie dla każdej kary. W takim przypadku wystarczające jest przesłanie przez sąd tylko jednego egzemplarza uzasadnienia do orzeczenia. 6. Dokumenty inne niż te, o których mowa w ust. 1–3, wystawiane przez sądy, prokuratury i organy doprowadzające, związane z wykonywaniem tymczasowego aresztowania, kary pozbawienia wolności oraz środka przymusu podlegają wy- konaniu, jeżeli są ostemplowane, podpisane przez uprawnioną osobę i zaopatrzone w sygnaturę akt sprawy. 7. Zawiadomienia o przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji innego organu, zawiadomienia o wyroku skazującym sądu pierwszej instancji lub o uprawomocnieniu się tego wyroku, a także nakazy przyjęcia, wydania i zwolnie- nia oraz polecenia doprowadzenia i polecenia, o których mowa w § 105, podlegają wykonaniu, jeżeli są ponadto zaopatrzone w odcisk okrągłej pieczęci urzędowej z godłem państwowym. Wymogu odcisku okrągłej pieczęci urzędowej nie stosuje się do dokumentów przesłanych w formie dokumentu elektronicznego.
1. W razie wątpliwości co do autentyczności dokumentów, w szczególności: niezbędnych do przyjęcia, dalszego wykonywania pozbawienia wolności lub zwolnienia osadzonego albo skutkujących obliczenie okresu wykonywania kary, a także w razie stwierdzenia, że te dokumenty są niekompletne, nieczytelne w zakresie niezbędnym do określenia czy pod- legają wykonaniu, że omyłkowo odnotowano w nich dane osobowe, nazwy organów lub sygnatury akt albo nie podlegają one wykonaniu z powodu niespełnienia wymogów, o których mowa w § 4 ust. 1–3, 6 i 7, należy bezzwłocznie zażądać od organu, który sporządził dokument, pisemnego potwierdzenia jego autentyczności, nadesłania poprawionego lub brakują- cego dokumentu albo pisemnego sprostowania omyłek. 2. Wraz z dokumentami niezbędnymi do przyjęcia, dalszego wykonywania pozbawienia wolności lub zwolnienia osa- dzonego albo skutkującymi obliczenie okresu wykonywania kary, przekazuje się informację o danych kontaktowych do zgłoszenia wątpliwości lub nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1. 3. Do czasu wykonania przez właściwy organ czynności, o których mowa w ust. 1, nie można przyjąć dokumentów do wykonania, chyba że sprostowanie dotyczy oczywistej omyłki pisarskiej lub rachunkowej. 4. W przypadku, gdy właściwy organ nie wykona żądania, o którym mowa w ust. 1, dokumenty zwraca się wraz z pi- smem informującym o przyczynie zwrotu.
1. Dokumenty dotyczące czynności administracyjnych określonych w rozporządzeniu, w szczególności skutku- jące pozbawieniem wolności, koniecznością dokonania lub zmiany obliczenia okresu wykonywania kary, wydaniem poza teren jednostki penitencjarnej lub zwolnieniem osadzonego oraz zawiadomienia, doręcza się przez:
1) operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe;
2) pracownika organu wysyłającego;
3) organ doprowadzający;
4) Centralną Bazę lub elektroniczną skrzynkę podawczą w formie:
a) dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmio- tów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2023 r. poz. 57, 1123, 1234 i 1703),
b) odwzorowania cyfrowego (skanu) dokumentu
– podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo zaawansowanym podpisem elektronicznym weryfiko- wanym certyfikatem, wystawianym przez Centralny Zarząd Służby Więziennej lub przez sąd, któremu Minister Spra- wiedliwości powierzył zadania związane z wystawianiem takich certyfikatów, opatrzonym elektronicznym znaczni- kiem czasu, również przy użyciu elektronicznych znaczników czasu. 2. Jeżeli brak jest możliwości doręczenia dokumentu przez Centralną Bazę lub elektroniczną skrzynkę podawczą, dokumenty mogą być przesłane również za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r. poz. 344) w formie, o której mowa w ust. 1 pkt 4, z zastrzeżeniem, że w przypadku dokumentów skutkujących pozbawieniem wolności lub zwolnieniem osa- dzonego, dla skuteczności doręczenia wymagane jest wcześniejsze poinformowanie telefonicznie dyrektora, a w czasie jego nieobecności – dowódcę zmiany i przesłanie dokumentów w tej formie. 3. Doręczenie dokumentów w sposób, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia nadawcy od obowiązku doręczenia tych dokumentów do jednostki penitencjarnej, zgodnie z ust. 1. 4. Dokumenty doręczone w formie dokumentu elektronicznego podlegają wydrukowaniu i włączeniu do akt ewiden- cyjnych. Osoba sporządzając wydruk zaopatruje go w datę i podpis oraz odcisk stempla imiennego. Dziennik Ustaw –5– Poz. 1741
Dyrektor nie jest uprawniony do odmowy wykonania orzeczenia, które zawiera wzmiankę o wykonalności. W przypadku uzasadnionego przypuszczenia, że pozbawienie wolności lub zwolnienie osadzonego nastąpiło niezgodnie z prawem, dyrektor powiadamia o tym natychmiast sędziego penitencjarnego.
1. Organ dysponujący ustala się na podstawie nazwy sądu lub prokuratury w połączeniu z sygnaturą akt sprawy. 2. W przypadku braku możliwości ustalenia, czy dokument wystawiony przez sąd w postępowaniu karnym pochodzi od organu dysponującego, należy zwrócić się do tego sądu o wskazanie sygnatury akt prokuratorskich; przepisy § 5 ust. 1, 3 i 4 stosuje się.
1. Sprawdzenie tożsamości osadzonego w związku z przyjęciem go do jednostki penitencjarnej, przed i po prze- transportowaniu, w związku z wydaniem go poza teren jednostki penitencjarnej, opuszczeniem terenu jednostki penitencjar- nej na podstawie decyzji o udzieleniu mu przepustki lub w związku ze zwolnieniem go, odbywa się w szczególności na podstawie dokumentów osobistych, rysopisu i zdjęć, a w razie potrzeby na podstawie przeglądu akt ewidencyjnych lub teczki osobopoznawczej albo przy wykorzystaniu informacji o tej osobie, zawartych w Centralnej Bazie. 2. Wydanie osadzonego organowi doprowadzającemu następuje po pisemnym potwierdzeniu jego przejęcia czytelnym podpisem konwojenta, zawierającym imię i nazwisko. Potwierdzenie przejęcia zawiera ponadto datę i numer legitymacji służbowej. Rozdział 2 Rejonizacja osadzenia w jednostkach penitencjarnych
rozdzial
Rozdział 2 - Rejonizacja osadzenia w jednostkach penitencjarnych
1. Tymczasowo aresztowanego mężczyznę osadza się w areszcie śledczym przeznaczonym dla mężczyzn. 2. Tymczasowo aresztowaną kobietę osadza się w areszcie śledczym przeznaczonym dla kobiet. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do skazanego i ukaranego, który zgłosił się do odbycia kary.
1. Tymczasowo aresztowanego przyjmuje się do aresztu śledczego wskazanego w nakazie przyjęcia, chyba że rozporządzenie stanowi inaczej. 2. Tymczasowo aresztowanego, którego sąd nakazał osadzić w areszcie śledczym nieokreślonym z nazwy, przyjmuje się do aresztu śledczego, do którego nastąpiło doprowadzenie. 3. Tymczasowo aresztowanego wobec którego zarządzono poszukiwanie, przyjmuje się do aresztu śledczego, do któ- rego nastąpiło doprowadzenie; przepis nie dotyczy przypadku, gdy w tej samej miejscowości siedzibę ma areszt śledczy wskazany w nakazie przyjęcia. 4. Skazanego lub ukaranego doprowadzonego do odbycia kary przyjmuje się do aresztu śledczego, w którym znajduje się orzeczenie oczekujące na wykonanie. W szczególnie uzasadnionym przypadku, zwłaszcza gdy znaczna odległość po- między siedzibą aresztu śledczego, w którym znajduje się orzeczenie, a siedzibą organu doprowadzającego i miejscem za- trzymania skazanego lub ukaranego, wobec którego zarządzono poszukiwanie, przemawia za doprowadzeniem zatrzyma- nego do innego aresztu śledczego, przyjmuje się go do aresztu, do którego nastąpiło doprowadzenie, o ile organ doprowa- dzający jednocześnie:
1) zawiadomi o tym areszt śledczy, w którym znajduje się orzeczenie oczekujące na wykonanie;
2) ustali warunki przyjęcia z dyrektorem, a w czasie jego nieobecności – dowódcą zmiany. 5. Skazanego lub ukaranego doprowadzonego wraz z orzeczeniem przyjmuje się do aresztu śledczego, do którego na- stąpiło doprowadzenie. 6. Osadzonego, który zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki, przyjmuje się do:
1) aresztu śledczego lub zakładu karnego typu zamkniętego, do którego nastąpiło doprowadzenie;
2) jednostki penitencjarnej, do której się zgłosił; w takim przypadku przepisów § 10 nie stosuje się. 7. Skazanego lub ukaranego doprowadzonego po przerwie w wykonaniu kary przyjmuje się do aresztu śledczego, do którego nastąpiło doprowadzenie, albo do zakładu karnego typu zamkniętego, w którym znajduje się dokumentacja dopro- wadzonego. Zgłaszającego się przyjmuje jednostka penitencjarna, o której mowa w § 134 ust. 2 i 3. 8. Osobę skazaną za granicą i przekazaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonania kary pozbawienia wolności oraz osobę pozbawioną wolności na terytorium innego państwa, sprowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu złożenia zeznań w charakterze świadka lub dokonania z jej udziałem innej czynności procesowej w postę- powaniu karnym, przyjmuje się do aresztu śledczego wskazanego w nakazie przyjęcia. Dziennik Ustaw –6– Poz. 1741 9. W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy znaczna odległość pomiędzy siedzibą aresztu śledczego wskazanego w nakazie przyjęcia a miejscem przejęcia przez organ doprowadzający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby ska- zanej za granicą i przekazanej w celu wykonania kary pozbawienia wolności przemawia za doprowadzeniem tej osoby do innego aresztu śledczego, przyjmuje się ją do aresztu, do którego nastąpiło doprowadzenie. W takim przypadku, jeżeli za- chodzi konieczność przyjęcia grupy takich osób, przyjęcie następuje po uprzednim ustaleniu warunków przyjęcia z dyrek- torem, a w czasie jego nieobecności – dowódcą zmiany, także w czasie wskazanym w § 34 ust. 1 zdanie pierwsze. 10. Osadzonego wzywanego z innej jednostki penitencjarnej do udziału w czynnościach procesowych kieruje się do aresztu śledczego właściwego ze względu na rejonizację osadzania ustaloną dla danego organu wzywającego.
1. Szczegółową rejonizację osadzania tymczasowo aresztowanych w aresztach śledczych ustala dyrektor okrę- gowy w uzgodnieniu z właściwymi prezesami sądów okręgowych i wojskowych sądów garnizonowych, prokuratorami okręgowymi, naczelnikami Wydziałów Zamiejscowych Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej oraz komendantami wojewódzkimi Policji. 2. Ustalona rejonizacja tymczasowo aresztowanych ma zastosowanie do osadzonych w związku z ich udziałem w czyn- nościach procesowych w sprawie, w której nie zastosowano tymczasowego aresztowania. 3. Jeżeli nie można osiągnąć porozumienia, dotyczącego rejonizacji osadzania, z prezesami sądów okręgowych lub wojskowych sądów garnizonowych albo z prokuratorami okręgowymi, naczelnikami Wydziałów Zamiejscowych Departa- mentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej, dyrektor okręgowy dokonuje niezbęd- nych uzgodnień z właściwymi prezesami sądów apelacyjnych lub wojskowych sądów okręgowych, prokuratorami regional- nymi albo Prokuratorem Krajowym. 4. W przypadku gdy nie można osiągnąć porozumienia co do rejonizacji osadzania w trybie określonym w ust. 1 i 3, dyrektor okręgowy występuje z wnioskiem do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o dokonanie niezbędnych uzgod- nień odpowiednio z kierownikami właściwych komórek organizacyjnych podległych Ministrowi Sprawiedliwości lub Mini- strowi Obrony Narodowej, Prokuratorem Generalnym albo Komendantem Głównym Policji. 5. Zmiana ustalonej rejonizacji osadzania wymaga dokonania niezbędnych uzgodnień, o których mowa w ust. 1 i 3, pomiędzy dyrektorem okręgowym a organem lub organami, których ta zmiana bezpośrednio dotyczy, chyba że dyrektor okręgowy lub organ, który zwrócił się o dokonanie zmiany rejonizacji osadzania, uznał, że konieczne jest uzgodnienie tej zmiany ze wszystkimi organami, które uprzednio brały udział w jej ustaleniu. 6. W dokumencie ustalającym rejonizację, wskazuje się w szczególności, do których wyznaczonych aresztów śled- czych mogą zostać przetransportowani osadzeni zakwalifikowani jako stwarzający poważne zagrożenie społeczne albo po- ważne zagrożenie dla bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej. 7. Dokument ustalający rejonizację osadzania, także w przypadku jej zmiany, dyrektor okręgowy przesyła organom oraz dyrektorom jednostek penitencjarnych, których rejonizacja dotyczy.
1. W uzasadnionym przypadku, w szczególności wynikającym z konieczności:
1) zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego,
2) zapewnienia bezpieczeństwa osobie pozbawionej wolności lub bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej,
3) zapewnienia normy powierzchni mieszkalnej
– właściwy dyrektor okręgowy wraz z organem dysponującym lub wzywającym uzgadniają, w którym areszcie śledczym ma być osadzona określona osoba. 2. O dokonanych uzgodnieniach dyrektor okręgowy zawiadamia dyrektora aresztu śledczego, w którym ta osoba ma być osadzona, a jeżeli uzgodnienia dotyczą osoby już osadzonej – również dyrektora aresztu śledczego, w którym osoba ta aktualnie przebywa. 3. Jeżeli osadzony już przebywa w jednostce penitencjarnej wniosek o zmianę rejonizacji może złożyć również dyrek- tor. Do wniosku dołącza się zgodę organu dysponującego lub wzywającego.
1. Tymczasowo aresztowany, względem którego nie stosuje się przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, może być przetransportowany do innego aresztu śledczego wyłącznie na podstawie pisemnego polecenia lub pi- semnej zgody organu dysponującego, chyba że rozporządzenie stanowi inaczej. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tymczasowo aresztowanego, którego można przetransportować do innej jednostki penitencjarnej na podstawie art. 223 § 5 k.k.w. Dziennik Ustaw –7– Poz. 1741 3. Termin i sposób przetransportowania tymczasowo aresztowanego, względem którego nie stosuje się przepisów o wy- konywaniu kary pozbawienia wolności, w związku z potrzebą udzielenia mu świadczeń zdrowotnych lub przeprowadzenia badań, a także tryb zawiadamiania o realizacji transportu, uzgadnia się z organem dysponującym, chyba że ten organ ustali inaczej. Z uzgodnienia telefonicznego sporządza się notatkę urzędową, którą włącza się do akt ewidencyjnych. Przepis stosuje się do transportów powrotnych. 4. W razie konieczności udzielenia natychmiastowej pomocy lekarskiej tymczasowo aresztowanemu, względem którego nie stosuje się przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, areszt śledczy może samodzielnie dokonać przetrans- portowania lub przeniesienia tymczasowo aresztowanego w celu czasowego pobytu, o którym mowa w § 67 ust. 4, zawiada- miając o tym organ dysponujący, nie później niż pierwszego dnia roboczego po wyjeździe tymczasowo aresztowanego. 5. Przepis ust. 4 stosuje się w przypadku konieczności przetransportowania do:
1) wyznaczonego aresztu śledczego, tymczasowo aresztowanego zakwalifikowanego jako stwarzającego poważne zagro- żenie społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej;
2) innego aresztu śledczego, tymczasowo aresztowanego:
a) skierowanego do tego aresztu w celu objęcia go szczególną ochroną w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, ze względu na wystąpienie poważnego zagrożenia lub istnienie bezpośredniej obawy wystąpienia poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia,
b) objętego szczególną ochroną, o której mowa w lit. a, w celu zapewnienia mu tej ochrony.
O umieszczeniu tymczasowo aresztowanego, względem którego nie stosuje się przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, w podmiocie leczniczym innym niż podmiot leczniczy dla osób pozbawionych wolności, w związku z jego stanem zdrowia, zawiadamia się organ dysponujący, nie później niż pierwszego dnia roboczego po jego wyjeździe.
Przepisy § 13–15 stosuje się odpowiednio do organu wzywającego oraz:
1) skazanego lub ukaranego, jeżeli jego pobyt w danej jednostce penitencjarnej jest niezbędny ze względu na udział w czynnościach procesowych w sprawie, w której nie zastosowano tymczasowego aresztowania;
2) tymczasowo aresztowanego, względem którego stosuje się przepisy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli jego pobyt w danej jednostce penitencjarnej jest niezbędny ze względu na udział w czynnościach procesowych w spra- wie, w której nastąpiło tymczasowe aresztowanie, lub w innej sprawie.
Dyrektor może samodzielnie polecić dokonanie przetransportowania osadzonego, o którym mowa w § 16, jeżeli jednocześnie:
1) nie posiada pisemnej informacji o planowanej czynności procesowej z jego udziałem, w tym zwłaszcza nakazu wyda- nia poza teren jednostki penitencjarnej lub pisma określającego termin dokonania czynności procesowej na terenie jednostki;
2) upłynęło 14 dni od dnia dokonania ostatniej czynności procesowej z jego udziałem.
W przypadku uchylenia wyroku skazującego sądu pierwszej instancji lub zastosowania tymczasowego areszto- wania w innej sprawie wobec osadzonego odbywającego karę w zakładzie karnym, transportuje się go do aresztu śledczego wyznaczonego przez dyrektora okręgowego jako właściwy dla tymczasowo aresztowanych, którzy nie mogą przebywać w danym zakładzie karnym, nie później niż następnego dnia roboczego.
1. O skierowaniu osadzonego do aresztu śledczego niezgodnie z rejonizacją osadzania, ustaloną dla danego or- ganu dysponującego lub wzywającego, dyrektor zawiadamia ten organ oraz dyrektora okręgowego. Przepisu nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w § 13 ust. 1. 2. Jeżeli w wyniku przekazania tymczasowo aresztowanego do dyspozycji innego organu konieczne jest przetranspor- towanie go do innego aresztu śledczego, ustalonego w rejonizacji osadzania tego organu, dyrektor zawiadamia o tym organ dysponujący. 3. Dyrektor może, po upływie 14 dni od dnia przyjęcia, przetransportowania lub otrzymania zawiadomienia o przeka- zaniu do dyspozycji innego organu, samodzielnie polecić dokonanie przetransportowania osadzonego do właściwego ze względu na rejonizację osadzania aresztu śledczego, chyba że organ dysponujący lub wzywający zawiadomi, że inaczej uzgodnił z dyrektorem okręgowym. 4. W przypadku tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w § 11 ust. 2, 3 i 8, przyjętego do aresztu śledczego, który nie jest właściwy ze względu na rejonizację osadzania ustaloną dla danego organu dysponującego, dyrektor może, po upływie 14 dni od dnia przyjęcia, samodzielnie polecić dokonanie przetransportowania tymczasowo aresztowanego do właś- ciwego ze względu na rejonizację osadzania aresztu śledczego. Dziennik Ustaw –8– Poz. 1741 Rozdział 3 Przyjmowanie tymczasowo aresztowanych, skazanych lub ukaranych
rozdzial
Rozdział 3 - Przyjmowanie tymczasowo aresztowanych, skazanych lub ukaranych
1. Przyjęcie do aresztu śledczego następuje po sprawdzeniu:
1) dokumentów niezbędnych do przyjęcia;
2) tożsamości osoby przyjmowanej. 2. Do aresztu śledczego nie może być przyjęty osadzony wydany do udziału w czynnościach procesowych z innej jed- nostki penitencjarnej i nadal pozostający w jej ewidencji. Przepisu nie stosuje się do osadzonych, którzy zbiegli w czasie czynności procesowych.
1. Prawidłowość przyjęcia podlega kontroli przez kierownika. 2. W przypadku przyjęcia dokonanego w dniu wolnym od pracy albo po godzinach pracy kierownika, kontroli doko- nuje się pierwszego dnia roboczego po przyjęciu. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku wprowadzenia wobec osadzonego do wykonania kolejnego postanowie- nia w przedmiocie stosowania tymczasowego aresztowania albo postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania w kolejnej sprawie.
1. Dokumentem niezbędnym do przyjęcia tymczasowo aresztowanego jest odpis postanowienia o zastosowaniu albo przedłużeniu tymczasowego aresztowania, którego termin stosowania nie minął, wraz z nakazem przyjęcia. 2. Dokumentem niezbędnym do przyjęcia osoby pozbawionej wolności na terytorium innego państwa, czasowo wyda- nej w celu złożenia zeznań w charakterze świadka lub dokonania z jej udziałem innej czynności procesowej przed polskim sądem lub prokuratorem w toczącym się postępowaniu karnym, jest odpis postanowienia sądu o umieszczeniu osoby wyda- nej w areszcie śledczym, wraz z nakazem przyjęcia. 3. Przyjęcie tymczasowo aresztowanego, wobec którego zarządzono poszukiwanie, oraz tymczasowo aresztowanego przekazanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, może nastąpić także na podstawie doręczonych przez organ doprowadzający kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1. 4. Jeżeli w stosunku do skazanego został uchylony wyrok stanowiący podstawę wykonywania kary pozbawienia wol- ności, podstawą jego dalszego pozbawienia wolności w tej sprawie jest odpis postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, wraz z nakazem przyjęcia. 5. Jeżeli tymczasowo aresztowany został zwolniony w przypadku, w którym mowa w § 110 ust. 2 pkt 9, ponowne przyjęcie do aresztu śledczego w tej samej sprawie, może nastąpić na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1; nakaz przyjęcia może wystawić również prokurator.
1. Dokumentem niezbędnym do przyjęcia skazanego lub ukaranego jest:
1) odpis wyroku, którym wymierzono karę pozbawienia wolności, karę aresztu wojskowego albo karę aresztu, wraz z na- kazem przyjęcia;
2) odpis wyroku, którym wymierzono karę pozbawienia wolności, karę aresztu wojskowego, karę aresztu albo karę ogra- niczenia wolności lub karę grzywny oraz odpis orzeczenia lub orzeczeń zawierających rozstrzygnięcia, z których wy- nika, że kara powinna być wykonana, a w szczególności orzeczenia o:
a) wykonaniu warunkowo zawieszonej kary,
b) odwołaniu warunkowego zwolnienia albo amnestii,
c) wykonaniu zastępczej kary pozbawienia wolności albo zastępczej kary aresztu,
d) uchyleniu zezwolenia na odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego oraz o wykonaniu tej kary w zakładzie karnym
– wraz z nakazem przyjęcia;
3) odpis orzeczenia sądu okręgowego określającego karę pozbawienia wolności, która ma być wykonywana wobec osoby skazanej za granicą, wraz z nakazem przyjęcia;
4) odpis orzeczenia sądu rejonowego o wykonaniu orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym wobec osoby skazanej za granicą oraz odpis orzeczenia o wykonaniu zastępczej kary pozbawienia wolności wraz z nakazem przyjęcia;
5) odpis orzeczenia o wymierzeniu kary porządkowej wraz z nakazem przyjęcia. 2. Przyjęcie skazanego lub ukaranego, wobec którego zarządzono poszukiwanie, oraz skazanego przekazanego na te- rytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, może nastąpić także na podstawie doręczonych przez organ doprowadzający kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1. Dziennik Ustaw –9– Poz. 1741 3. W przypadku, o którym mowa w § 11 ust. 4 zdanie drugie, przyjęcie skazanego lub ukaranego następuje na podsta- wie dokumentów, o których mowa w ust. 1, przesłanych przez areszt śledczy, w którym znajduje się orzeczenie oczekujące na wykonanie. 4. W przypadku gdy w aktach ewidencyjnych osadzonego znajduje się europejski nakaz aresztowania, warunkiem wprowadzenia do wykonania kolejnego orzeczenia, które nie jest objęte tym europejskim nakazem aresztowania, jest dorę- czenie europejskiego nakazu aresztowania obejmującego skierowane do wykonania orzeczenie lub pisemnej informacji, że brak jest przeszkód do ścigania lub wykonania kary.
1. Dokumentem niezbędnym do przyjęcia dłużnika, wobec którego zastosowano środek przymusu, jest odpis orzeczenia, którym sąd orzekł grzywnę z zamianą na areszt, wraz z nakazem przyjęcia. 2. Przyjęcie dłużnika może nastąpić po przekazaniu przez komornika, wraz z dokumentami, o których mowa w ust. 1, kwoty pieniężnej potrzebnej na wyżywienie dłużnika przez czas wykonywania środka przymusu lub dokumentu potwier- dzającego dokonanie wpłaty tej kwoty na rzecz jednostki penitencjarnej albo odpisu orzeczenia zawierającego informację o zwolnieniu wierzyciela od kosztów sądowych w tej sprawie.
1. Dokumentem niezbędnym do przyjęcia osoby skazanej za granicą i przekazanej z terytorium innego państwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonania kary pozbawienia wolności jest odpis postanowienia sądu okrę- gowego o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, którego termin stosowania nie minął, wraz z nakazem przyjęcia. Prze- pis stosuje się także wobec osoby skazanej za granicą przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Wraz z dokumentami niezbędnymi do przyjęcia przekazuje się posiadane w sprawie istotne informacje dotyczące osoby skazanej, w tym zwłaszcza informacje pozwalające na stosowanie względem niej przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności. W przypadku tymczasowego aresztowania w związku z postępowaniem o wykonanie kary pozbawienia wolności orze- czonej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, przekazaniu podlega kopia zaświadczenia zawierającego wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie, o którym mowa w art. 611tg § 3 k.p.k., o ile zostało sporządzone.
1. Przyjęcie skazanego lub ukaranego, korzystającego z przerwy w wykonaniu kary, do jednostki penitencjarnej, w której znajdują się jego akta ewidencyjne, następuje w przypadku:
1) upływu okresu, na jaki została udzielona przerwa;
2) otrzymania odpisu postanowienia o odwołaniu przerwy;
3) złożenia przez skazanego lub ukaranego pisemnego oświadczenia, że dobrowolnie wyraża zgodę na wykonywanie kary, jeżeli termin zgłoszenia się po przerwie jeszcze nie nastąpił. 2. Przyjęcie skazanego lub ukaranego, doprowadzonego po przerwie w wykonaniu kary, do jednostki penitencjarnej, w której nie ma jego akt ewidencyjnych, następuje, jeżeli:
1) tą jednostką jest areszt śledczy;
2) uzgodniono z dyrektorem lub kierownikiem jednostki penitencjarnej, w której znajdują się akta ewidencyjne skazanego lub ukaranego, że zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2. Dokument potwierdzający uzgodnienie włącza się do akt ewidencyjnych.
1. Do przyjęcia osadzonego, który zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki, jest niezbędne potwierdzenie tego faktu przez jednostkę penitencjarną, w której ewidencji pozostaje osadzony. Dokument potwierdzający uzgodnienie włącza się do akt ewidencyjnych. 2. Przepis ust. 1 stosuje się w przypadku zatrzymania przez uprawniony organ osadzonego korzystającego z prze- pustki, w związku z naruszeniem przez niego porządku prawnego; pismo doręczone przez organ doprowadzający zawiera ponadto informację o dacie i przyczynie zatrzymania. 3. W przypadku uzyskania informacji, że osoba, o której mowa w ust. 1, została skreślona z ewidencji jednostki peni- tencjarnej, powiadamia się o tym natychmiast najbliższą jednostkę organizacyjną Policji, aby ustaliła, czy Policja dysponuje dokumentami uprawniającymi do zatrzymania i doprowadzenia tej osoby do aresztu śledczego. 4. O przyjęciu osadzonego zawiadamia się natychmiast jednostkę penitencjarną, w której ewidencji pozostaje osadzony. Jed- nostka penitencjarna, która otrzymała zawiadomienie przesyła akta ewidencyjne, pozostałą dokumentację i depozyty osadzonego do jednostki penitencjarnej, w której nastąpiło przyjęcie, chyba że ustalono jego bezzwłoczne przetransportowanie do tej jednostki.
W przypadku gdy przy przyjęciu doręczono kopie dokumentów, informację o tym zamieszcza się w zawiadomieniu o przyjęciu. Organ zarządzający osadzenie przesyła bezzwłocznie do aresztu śledczego odpisy dokumentów niezbędnych do przyjęcia osadzonego, jednocześnie żądając zwrotu dokumentów uprzednio przesłanych organowi doprowadzającemu albo bezzwłocznie podejmuje niezbędne działania w celu spowodowania przesłania tych dokumentów przez organ doprowadzający do aresztu śledczego, w którym nastąpiło przyjęcie. Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 1741
1. Dokumentami służącymi do sprawdzenia tożsamości osoby przyjmowanej są:
1) w przypadku obywatela polskiego – dokumenty, o których mowa w § 1 pkt 3 lit. a–c;
2) w przypadku cudzoziemca dokumenty, o których mowa w § 1 pkt 3 lit. e i pkt 4. 2. Do aresztu śledczego nie może być przyjęta osoba nieposiadająca ważnego dokumentu, za pomocą którego sprawdza się tożsamość, albo gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do tożsamości osoby przyjmowanej, wynikające:
1) ze zużycia lub uszkodzenia posiadanego przez nią dokumentu;
2) z niezgodności danych określających tożsamość, zawartych w poszczególnych dokumentach albo niezgodności tych danych w dokumencie z danymi uzyskanymi od osoby przyjmowanej;
3) z braku możliwości uzyskania potwierdzenia tożsamości od osoby przyjmowanej. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli:
1) tożsamość osoby doprowadzonej zostanie stwierdzona na piśmie przez organ doprowadzający; w przypadku obywatela polskiego pismo zawiera także informację o numerze PESEL, a w przypadku cudzoziemca – jego obywatelstwo, a także numer PESEL, jeżeli został nadany; w razie gdy przyczyną niezgodności jest zmiana nazwiska – informację o uprzednio używanym nazwisku;
2) sprawdzenie tożsamości osoby zgłaszającej się po przerwie w wykonaniu kary, ucieczce albo przepustce, jest możliwe na podstawie karty identyfikacyjnej, karty tożsamości lub rysopisu i zdjęć znajdujących się w jej aktach ewidencyjnych lub teczce osobopoznawczej. 4. W razie doprowadzenia tymczasowo aresztowanego, którego tożsamości nie ustalono, organ doprowadzający dorę- cza pismo stwierdzające, że osoba doprowadzona jest osobą o nieustalonej tożsamości, której dotyczy postanowienie o tym- czasowym aresztowaniu i nakaz przyjęcia. 5. W przypadku cudzoziemca doprowadzonego ze stwierdzeniem tożsamości, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz w przypadkach, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i ust. 4, organ doprowadzający doręcza ponadto aktualne zdjęcie osoby do- prowadzonej. 6. W razie potrzeby identyfikacji osoby przyjmowanej dokonuje się ponadto z wykorzystaniem:
1) informacji, o których mowa w art. 11 § 2 k.k.w., przekazanych przez sąd;
2) informacji o tej osobie zawartych w Centralnej Bazie. 7. W razie wątpliwości co do tożsamości osoby zgłaszającej się do odbycia kary, w szczególności z przyczyn określo- nych w ust. 2, powiadamia się najbliższą jednostkę organizacyjną Policji o potrzebie potwierdzenia tożsamości takiej osoby. Do czasu potwierdzenia tożsamości przez Policję osoba zgłaszająca się nie może być przyjęta.
1. Do aresztu śledczego nie może być przyjęta osoba:
1) doprowadzona do odbycia zastępczej kary pozbawienia wolności lub zastępczej kary aresztu za nieuiszczoną grzywnę, która wpłaci w tym areszcie kwotę pieniężną odpowiadającą wysokości kary grzywny;
2) co do której ustalono, że podlega zwolnieniu w dniu kalendarzowym, w którym została doprowadzona; przepis § 112 ust. 2 pkt 3 stosuje się. 2. O nieprzyjęciu osoby do aresztu śledczego decyduje dyrektor, a w czasie jego nieobecności – dowódca zmiany. Przepisy § 36 ust. 1 i 5 stosuje się. 3. Dyrektor zawiadamia właściwy sąd o nieprzyjęciu osoby oraz zwraca odpis orzeczenia wraz z nakazem przyjęcia. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiadomienie o nieprzyjęciu zawiera informację o ustalonym termi- nie upływu tymczasowego aresztowania lub końca kary.
1. Do aresztu śledczego nie może być przyjęta osoba wraz z dzieckiem, będąca jego rodzicem lub opiekunem. 2. Przyjmowanie kobiet zgłaszających się lub doprowadzonych, wraz z dzieckiem, do jednostki penitencjarnej, przy której zorganizowano dom dla matki i dziecka, regulują przepisy w sprawie trybu przyjmowania dzieci matek pozbawionych wolności do domów dla matki i dziecka przy wskazanych zakładach karnych oraz szczegółowych zasad organizowania i działania tych placówek.
1. W przypadku przyjęcia do jednostki penitencjarnej osoby wymagającej natychmiastowego leczenia szpital- nego ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia lub kobiety od 28. tygodnia ciąży, osobie tej natychmiast zapewnia się odpowiednią opiekę lekarską. Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 1741 2. O przyjęciu do jednostki penitencjarnej natychmiast zawiadamia się sędziego penitencjarnego oraz właściwy sąd, a w przypadku tymczasowo aresztowanego – organ dysponujący. Jeżeli osoba ta zgłosiła się albo została doprowadzona do jednostki penitencjarnej, przy której funkcjonuje szpital z oddziałem mogącym zapewnić jej specjalistyczną opiekę le- karską, zawiadomienie obejmuje również tę informację. 3. Stan zdrowia lub ciążę stwierdza się na podstawie doręczonego przez organ doprowadzający dokumentu sporządzonego przez lekarza. Dokument może być również wystawiony przez lekarza podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych wolności w areszcie śledczym, do którego nastąpiło doprowadzenie lub osoba taka zgłosiła się, a jeżeli nie jest to możliwe – lekarza innego podmiotu leczniczego.
1. W przypadku doprowadzenia do jednostki penitencjarnej osoby z obrażeniami ciała organ doprowadzający doręcza dokument sporządzony przez lekarza, zawierający ich opis. Dokument może być również wystawiony przez lekarza podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych wolności jednostki penitencjarnej, do której nastąpiło doprowadzenie, a jeżeli nie jest to możliwe – lekarza innego podmiotu leczniczego. 2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby zgłaszającej się do odbycia kary. 3. Jeżeli osoba zgłosiła, że obrażenia powstały w związku z jej zatrzymaniem lub po zatrzymaniu, informację o dopro- wadzeniu takiej osoby, wraz z jej wyjaśnieniami dotyczącymi przyczyn i okoliczności powstania obrażeń, przesyła się sę- dziemu penitencjarnemu.
1. Przyjmowanie tymczasowo aresztowanych, skazanych i ukaranych do aresztu śledczego odbywa się w dni ro- bocze, w godzinach urzędowania administracji aresztu śledczego oraz soboty w godz. 8.00 – 12.00. W uzasadnionych przy- padkach przyjęcie osoby doprowadzonej może nastąpić także w innym czasie oraz w dni ustawowo wolne od pracy, po uprzednim ustaleniu warunków przyjęcia z dyrektorem, a w czasie jego nieobecności – z dowódcą zmiany. 2. Przyjmowanie osadzonych zgłaszających się do jednostki penitencjarnej po przerwie w wykonaniu kary, ucieczce oraz tych, którzy w wyznaczonym terminie nie powrócili z przepustki, odbywa się każdego dnia przez całą dobę. 3. Przyjmowanie dłużnika, wobec którego zastosowano środek przymusu, odbywa się w terminie uzgodnionym z ko- mornikiem. 4. W przypadku gdy przyjmowanie do jednostki penitencjarnej odbywa się w dniu wolnym od pracy albo po godzinach pracy lub dyżuru funkcjonariuszy lub pracowników działu ewidencji, realizuje je, w zakresie ustalonym przez dyrektora, dowódca zmiany.
1. W przypadku doprowadzenia skazanego lub ukaranego, organ doprowadzający doręcza dokument stwierdza- jący datę, godzinę i minutę jego zatrzymania. 2. W przypadku przejęcia przez organ doprowadzający osoby przekazanej z terytorium innego państwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jej doprowadzenia organ doprowadzający doręcza dokument stwierdzający datę, godzinę i mi- nutę tego przejęcia. 3. Po przyjęciu skazanego lub ukaranego, który zgłosił się do odbycia kary, także po przerwie w wykonaniu kary, sporządza się notatkę urzędową i odnotowuje się w niej datę, godzinę i minutę przyjęcia. Z treścią notatki zapoznaje się skazanego lub uka- ranego, który również ją podpisuje; przepis § 108 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Notatkę włącza się do akt ewidencyjnych. 4. Przepis ust. 3 stosuje się w przypadku:
1) przyjęcia albo powrotu osadzonego, który zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki, chyba że osadzony powrócił do jednostki penitencjarnej, z której zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki przed upływem 24 godzin;
2) ukaranego, który powrócił z przepustki udzielonej na podstawie art. 1059 k.p.c.;
3) skazanego lub ukaranego po przepustce, jeżeli w czasie pobytu na przepustce nadużył zaufania, z tym że notatkę tę sporządza się dopiero w przypadku, gdy sędzia penitencjarny zarządzi odliczenie czasu pobytu na przepustce od okresu odbywania kary.
1. Po przejęciu osoby doprowadzonej wydaje się organowi doprowadzającemu potwierdzenie doprowadzenia oraz przejęcia przekazanych przez ten organ wydanych lub odebranych przedmiotów posiadanych przez osobę doprowa- dzoną. Przepisu nie stosuje się w przypadku doprowadzenia osadzonego przez funkcjonariusza Służby Więziennej; dowódca zmiany odnotowuje ten fakt w książce przebiegu służby. 2. W przypadku odmowy przyjęcia tymczasowo aresztowanego, skazanego lub ukaranego, sporządza się natychmiast szczegółową notatkę urzędową, którą podpisuje dyrektor, a w czasie jego nieobecności – dowódca zmiany. Notatka zawiera w szczególności dane osobowe osoby doprowadzonej, informacje o doręczonych dokumentach, organie doprowadzającym i przyczynie odmowy przyjęcia. Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 1741 3. Notatkę dołącza się do orzeczenia oczekującego na wykonanie lub akt ewidencyjnych zwolnionego na przerwę w wykonaniu kary, a w innych przypadkach przechowuje się w dokumentacji działu ewidencji. 4. Kopię notatki przekazuje się, za pokwitowaniem, organowi doprowadzającemu albo osobie zgłaszającej się do od- bycia kary, a ponadto natychmiast przesyła się:
1) organowi dysponującemu;
2) właściwemu sądowi, a w przypadku zwolnionego na przerwę w wykonaniu kary – sądowi penitencjarnemu, który jej udzielił;
3) dyrektorowi okręgowemu. 5. W przypadku gdy decyzję o odmowie przyjęcia podejmuje dowódca zmiany, niezależnie od sporządzenia i podpi- sania notatki odnotowuje on ten fakt w książce przebiegu służby.
1. Dokumenty osobiste osadzonego przechowuje się w dziale ewidencji. Dokumenty te ewidencjonuje się w ak- tach ewidencyjnych, z odnotowaniem ich nazwy i numeru oraz daty przyjęcia do depozytu. Prawidłowość odnotowania w aktach danych dotyczących dokumentu osadzony potwierdza czytelnym podpisem. Przepis § 108 ust. 1 stosuje się odpo- wiednio. 2. Dokumenty, o których mowa w § 32 ust. 3 oraz § 33 ust. 1, a także dokumentację medyczną przyjmowanego, o ile przekazał ją do depozytu, przekazuje się podmiotowi leczniczemu dla osób pozbawionych wolności. 3. Książeczkę wojskową skazanego na karę pozbawienia wolności lub karę aresztu wojskowego przesyła się do właś- ciwego organu prowadzącego ewidencję wojskową, którą jest on objęty, a legitymację służbową żołnierza zawodowego skazanego na taką karę – do dowódcy jednostki wojskowej, w której pełni lub ostatnio pełnił zawodową służbę wojskową. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwego organu prowadzącego ewidencję wojskową, książeczkę wojskową przesyła się do organu właściwego miejscowo dla jednostki penitencjarnej; zasadę stosuje się odpowiednio w przypadkach, o których mowa w § 128 ust. 4 pkt 4, § 131 ust. 1 pkt 5, § 142 ust. 2 pkt 1 i § 145 ust. 2. 4. Na pisemne polecenie organu prowadzącego postępowanie karne, wydane w szczególności w związku ze stosowa- niem środka zapobiegawczego polegającego na zakazie opuszczania przez osadzonego kraju, połączonego z zatrzymaniem mu paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy, dokumenty te przesyła się do organu wska- zanego w piśmie. 5. W szczególnie uzasadnionym przypadku, na wniosek osadzonego i za zgodą dyrektora, dokumenty osobiste mogą być wydane, za pokwitowaniem, wskazanej przez niego osobie. Do wydania dokumentu osobistego tymczasowo areszto- wanego, względem którego nie stosuje się przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, jest wymagana zgoda organu dysponującego.
1. O przyjęciu oraz o przetransportowaniu tymczasowo aresztowanego zawiadamia się organ dysponujący. Za- wiadomienie przesyła się nie później niż pierwszego dnia roboczego po przyjęciu lub przetransportowaniu. 2. Zawiadomienie o przyjęciu oraz przetransportowaniu tymczasowo aresztowanego w związku z poszukiwaniem go listem gończym wysyła się nie później niż do godziny 12.00 pierwszego dnia roboczego po przyjęciu lub przetransportowaniu. 3. O przetransportowaniu osadzonego, w związku z jego udziałem w czynnościach procesowych w sprawie, w której nie zastosowano tymczasowego aresztowania, zawiadamia się organ wzywający. Zawiadomienie przesyła się nie później niż pierwszego dnia roboczego po przetransportowaniu. 4. O przyjęciu skazanego lub ukaranego zawiadamia się właściwy sąd; po przerwie w wykonaniu kary zawiadamia się ponadto sąd penitencjarny. 5. O przyjęciu osoby podlegającej osadzeniu jednocześnie w kilku sprawach, poszczególne organy zawiadamia się wy- łącznie w zakresie dotyczącym ich sprawy.
O wprowadzeniu do wykonania, wobec osoby już przebywającej w jednostce penitencjarnej, wyroku albo posta- nowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania w innej sprawie zawiadamia się właściwy sąd lub organ dysponujący oraz komórkę organizacyjną bezpośrednio odpowiedzialną za prowadzenie oddziaływań penitencjarnych wobec tej osoby. Przepisy § 38 ust. 4 i 5 stosuje się.
O osadzeniu w zakładzie karnym lub areszcie śledczym oraz o zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego osób podlegających obowiązkowi służby wojskowej, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641 i 1615) zawiadamia się organ właściwy do prowadzenia ewidencji wojskowej. Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 1741 Rozdział 4 Rozmieszczanie tymczasowo aresztowanych
1. Izolowanie od siebie osób powiązanych następuje na podstawie pisemnej informacji organu dysponującego, zawierającej w szczególności ich dane osobowe. Informacja może być także przekazana przez sąd, który zastosował tym- czasowe aresztowanie. 2. Zaprzestanie izolowania osób powiązanych następuje po otrzymaniu:
1) pisemnej informacji organu dysponującego o tym, że ich dalsze izolowanie jest zbędne;
2) zawiadomienia o wydaniu wyroku sądu pierwszej instancji.
1. W celu zapewnienia właściwej izolacji osób powiązanych na grupy dzieli się:
1) cele mieszkalne;
2) osoby powiązane. 2. Liczbę grup cel mieszkalnych, a także ich podział ustala dyrektor uwzględniając usytuowanie cel mieszkalnych oraz konieczność zapewnienia prawidłowego izolowania osób powiązanych. Ustalając grupy cel mieszkalnych uwzględnia się cele przeznaczone dla tymczasowo aresztowanych, względem których nie stosuje się przepisów o wykonywaniu kary po- zbawienia wolności. 3. Tymczasowo aresztowanych do poszczególnych grup cel mieszkalnych przydziela dział ewidencji. Zmiany takiego przydziału dokonuje się w uzgodnieniu z właściwymi służbami aresztu śledczego. Do tej samej grupy cel mieszkalnych nie możne zostać przydzielona więcej niż jedna osoba powiązana należąca do tej samej grupy osób powiązanych. 4. Rozmieszczenia tymczasowo aresztowanych w celach mieszkalnych wchodzących w skład grupy cel mieszkalnych, do której przydzielono osadzonego, dokonuje dział ewidencji na wniosek komórki organizacyjnej odpowiedzialnej bezpo- średnio za prowadzenie oddziaływań penitencjarnych. 5. Tymczasowo aresztowanych przydzielonych do różnych grup cel mieszkalnych należy izolować od siebie. Przepisu nie stosuje się do osób rozmieszczonych w grupie cel mieszkalnych, do której nie została przydzielona żadna osoba powiązana. 6. W dniu wolnym od pracy albo po godzinach pracy lub dyżuru funkcjonariuszy lub pracowników działu ewidencji czyn- ności, o których mowa w ust. 1 i 3, realizuje dowódca zmiany. Pisemną informację na ten temat dowódca zmiany przekazuje do działu ewidencji natychmiast po wznowieniu pracy lub dyżuru przez funkcjonariuszy lub pracowników tego działu.
Rozmieszczenia osadzonych w oddziałach szpitalnych i izbach chorych dokonuje funkcjonariusz lub pracownik podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych wolności, kierując się przede wszystkim wskazaniami medycznymi; tymcza- sowo aresztowanego, względem którego nie stosuje się przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, należy, w miarę możliwości, osadzać w oddzieleniu od skazanych, ukaranych oraz tymczasowo aresztowanych, względem których stosuje się przepisy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Rozdział 5 Obliczanie okresu wykonywania kary
1. Obliczenia okresu wykonywania kary dokonuje się po otrzymaniu podlegającego wykonaniu dokumentu, z którego treści wynika konieczność ustalenia terminów początku i końca wykonywania kary. 2. Terminy początku i końca wykonywania kary określa się datami kalendarzowymi, godzinami i minutami. W razie braku informacji o godzinie i minucie zatrzymania osoby doprowadzonej, przyjmuje się, że zatrzymanie nastąpiło o godzi- nie 00.00 w dacie kalendarzowej, w której został on zatrzymany. 3. W przypadku gdy konieczność dokonania obliczenia okresu wykonywania kary jest związana z przyjęciem skaza- nego lub ukaranego w dniu wolnym od pracy albo po godzinach pracy lub dyżuru funkcjonariuszy lub pracowników działu ewidencji, obliczenia dokonuje się pierwszego dnia roboczego po przyjęciu. 4. Okresy wykonywania kar wobec skazanych lub ukaranych w jednostkach penitencjarnych następują bezpośrednio po sobie, licząc od daty kalendarzowej, godziny i minuty zakończenia poprzedniej kary. Do tych okresów wlicza się wszyst- kie okresy przebywania skazanego lub ukaranego poza jednostką penitencjarną, które zgodnie z przepisami ustawy zalicza się do okresów wykonywania kary. 5. W przypadku, gdy zakończenie kary nie następuje na skutek wykonania jej w całości, a bezpośrednio po jej zakoń- czeniu następuje wykonanie kolejnej kary, za chwilę zakończenia tej kary uznaje się koniec jej pełnego wykonanego dnia w dacie kalendarzowej zakończenia kary, określonego godziną i minutą, która zarazem jest chwilą określającą początek wykonywania kolejnej kary. Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 1741
1. W celu ustalenia terminu końca kary należy kolejno:
1) ustalić, ile dni obejmuje okres wykonywania kary w wymiarze określonym w wyroku lub innym orzeczeniu, którym wymierzono karę podlegającą wykonaniu, jeżeli:
a) kara została określona w jednostkach czasu innych niż dzień,
b) kara została określona w dniach i jednostkach czasu innych niż dzień
– przeliczając wymierzoną karę na dni i przyjmując, że tydzień liczy się za dni 7, miesiąc za dni 30, a rok za dni 365, a następnie zsumować liczbę dni wynikających z tego przeliczenia, także z liczbą dni, która nie wymagała takiego przeliczenia,
2) ustalić, o ile dni okres wykonywania kary, o którym mowa w pkt 1, ulega skróceniu,
3) obliczyć w dniach okres podlegający zaliczeniu na poczet kary, na podstawie liczby dni, w których następowało fak- tyczne pozbawienie wolności, z uwzględnieniem zasady określonej w art. 140 § 4 k.k.w., a następnie zsumować liczbę dni wynikających z obliczenia poszczególnych okresów,
4) ustalić liczbę dni podlegających zaliczeniu na poczet kary w miejsce dotychczas wykonanej kary grzywny albo kary ograniczenia wolności,
5) zsumować wszystkie dni wynikające z ustaleń określonych w pkt 2–4,
6) obliczyć liczbę dni, w których kara ma być wykonywana, odliczając od liczby dni ustalonej zgodnie z wytycznymi określonymi w pkt 1, liczbę dni podlegających zaliczeniu na poczet kary, o których mowa w pkt 5
– a następnie do daty kalendarzowej ustalonej jako początek wykonywania kary należy doliczyć liczbę dni, w których kara ma być wykonywana, obliczonych w sposób określony w pkt 6, przyjmując, że pierwszy dzień kary kończy się w następnej dacie kalendarzowej, a ostatni dzień kary (termin końca kary) – w dacie kalendarzowej, w której upływa tyle dni, przez ile dni kara ma być wykonywana. Koniec kary stanowi w tym dniu godzina i minuta odpowiadająca godzinie i minucie po- czątku kary. 2. Obliczając w dniach okres podlegający zaliczeniu na poczet kary, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, w pierwszej kolej- ności uwzględnia się liczbę dni zaliczonych przez sąd, a w przypadku braku takiej informacji oblicza się, ile dni upłynęło od dnia rozpoczęcia do dnia zakończenia okresu podlegającego zaliczeniu. W przypadku braku informacji o godzinie i mi- nucie rozpoczęcia lub zakończenia okresu podlegającego zaliczeniu przyjmuje się godzinę 00.00. 3. Przepisy ust. 1 pkt 3 i ust. 2 stosuje się:
1) w przypadku zaliczenia na poczet kary:
a) okresu wykonywania kary w systemie dozoru elektronicznego,
b) okresu wykonywania kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 r. poz. 960, z 2011 r. poz. 1280, z 2012 r. poz. 692 oraz z 2013 r. poz. 509 i 915);
2) wobec osoby prawomocnie skazanej za granicą, w przypadku zaliczenia na poczet kary wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej okresu wykonywania kary lub innego środka, w trakcie przebywania na terytorium innego państwa, w warunkach, w których osoba ta faktycznie nie była pozbawiona wolności. 4. W przypadku gdy chwila zakończenia jednego okresu podlegającego zaliczeniu na poczet kary, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stanowi zarazem chwilę rozpoczęcia kolejnego okresu w tej samej sprawie, przyjmuje się, że jest to jeden okres, którego początek przypada w chwili rozpoczęcia pierwszego okresu, a koniec w chwili zakończenia ostatniego z okresów na- stępujących bezpośrednio po sobie.
1. Wymiar kary odnotowuje się w aktach i dokumentach ewidencyjnych w takich jednostkach czasu, w jakich kara została określona w wyroku lub innym orzeczeniu, którym wymierzono karę podlegającą wykonaniu. 2. W aktach ewidencyjnych odnotowuje się ponadto dane niezbędne do dokonania obliczenia okresu wykonywania kary, o których mowa w § 45, oraz terminy początku i końca wykonywania kary. Okresy zaliczone na poczet kary odnoto- wuje się zgodnie z § 45 ust. 4. 3. Informację o liczbie dni, w których kara ma być wykonywana, obliczonych w sposób określony w § 45 ust. 1 pkt 6, odnotowuje się w rejestrze orzeczeń oczekujących na wykonanie oraz w rejestrze skazanych i ukaranych korzystających z przerwy w wykonaniu kary. Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 1741
1. Początek wykonywania kary liczy się od chwili:
1) przyjęcia skazanego lub ukaranego, który zgłosił się do odbycia kary;
2) zatrzymania skazanego lub ukaranego, który został doprowadzony do odbycia kary;
3) wpływu do jednostki penitencjarnej, w której ewidencji jest ujęty osadzony, dokumentacji dotyczącej wyroku w innej sprawie;
4) wpływu do jednostki penitencjarnej, w której ewidencji jest ujęty osadzony, orzeczenia o wymierzeniu kary porządko- wej lub zastosowaniu środka przymusu;
5) wpływu do jednostki penitencjarnej, w której ewidencji jest ujęty skazany odbywający karę dożywotniego pozbawienia wolności, prawomocnego wyroku w innej sprawie, którym orzeczono karę niebędącą karą dożywotniego pozbawienia wolności;
6) zatrzymania – jako tymczasowo aresztowanego w innej sprawie – skazanego lub ukaranego korzystającego z przerwy w wykonaniu kary. 2. Początek wykonywania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności za niewykonaną karę ograniczenia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu za niewykonaną karę ograniczenia wolności, wymierzonej prawomocnym wyrokiem, który wpłynął w trakcie wykonywania zastępczej kary pozbawienia wol- ności lub zastępczej kary aresztu za nieuiszczoną grzywnę, liczy się od dnia ustalonego jako początek aktualnie wykonywa- nej kary zastępczej. 3. W razie objęcia wyrokiem łącznym tylko niektórych ze skierowanych do wykonania kar, początek wykonywania kary nieobjętej tym wyrokiem łącznym ustala się zgodnie z ust. 1. Nie dokonuje się ponownego obliczenia okresu wykony- wania kary nieobjętej wyrokiem łącznym, jeżeli kara została uprzednio wykonana w całości. 4. W przypadku:
1) uchylenia wyroku łącznego lub kary orzeczonej wyrokiem łącznym,
2) utraty mocy wyroku łącznego lub kary orzeczonej wyrokiem łącznym,
– uprzednio skierowane do wykonania kary orzeczone wyrokami objętymi tym wyrokiem łącznym lub karą orzeczoną wy- rokiem łącznym wprowadza się ponownie do wykonania, jeżeli w aktach ewidencyjnych znajduje się dokumentacja w tych sprawach. 5. Przepisów ust. 1 pkt 1–3 i 5–6 oraz ust. 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli z zarządzenia sędziego penitencjarnego, o którym mowa w art. 80 § 2 k.k.w., wynika konieczność ustalenia w inny sposób początków wykonywania kar.
1. Jeżeli w czasie przerwy w wykonaniu kary skazany lub ukarany został osadzony w jednostce penitencjarnej do odbycia kary nieobjętej postanowieniem o jej udzieleniu, dalsze wykonanie kary objętej tym postanowieniem może nastąpić w przypadkach, o których mowa w § 26 ust. 1. 2. Jeżeli wprowadzenie do wykonania kary nie jest możliwe, zawiadamia się o tym sąd penitencjarny. Kopię zawiado- mienia włącza się do akt ewidencyjnych.
Jeżeli w stosunku do osadzonego, który zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki, wpłynie wyrok do wykonania w innej sprawie, zawiadamia się właściwy sąd, że obliczenie okresu wykonywania kary zostanie do- konane po przyjęciu albo powrocie osadzonego. Przepisy § 135 ust. 1 pkt 1 i 2 stosuje się.
1. Zmiany ustalonego okresu wykonywania zastępczej kary pozbawienia wolności lub zastępczej kary aresztu, w przypadku uiszczenia grzywny w części, dokonuje się po otrzymaniu zarządzenia określającego wymiar kary zastępczej pozostałej do wykonania. 2. W przypadku gdy z pisma sporządzonego przez głównego księgowego jednostki penitencjarnej, informującego o wysokości kwoty pieniężnej uiszczonej w tej jednostce tytułem grzywny wynika, że kwota ta jest mniejsza od kwoty przypadającej jeszcze do uiszczenia, zawiadamia się właściwy sąd o wysokości przekazanej kwoty.
Pokazano 50 z 149 paragrafów.
Kolejne części aktu będą dogrywane w miarę pracy.