1. Towarzystwo, wykonując działalność w zakresie zarządzania portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, nie może inwestować przekazanych do zarządzania środków klientów w jednostki uczestnictwa, certyfikaty inwestycyjne ani tytuły uczestnictwa odpowiednio funduszy inwestycyjnych, funduszy zagranicznych i unijnych AFI, którymi zarządza, chyba że umowa z klientem stanowi inaczej. 1a. Umowa o zarządzanie portfelem, w skład którego wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, oraz umowa o przyjmowanie i przekazywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, zawarte z klientem detalicznym w formie innej niż określona w art. 58 rozporządzenia 2017/565, są nieważne. 2. Towarzystwo wycenia aktywa wchodzące w skład przekazanego do zarządzania portfela, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami określającymi zasady i metody dokonywania wyceny aktywów funduszy inwestycyjnych, chyba że umowa z klientem stanowi inaczej. 3. Towarzystwo, wykonując działalność, o której mowa w ust. 1, jest obowiązane do prowadzenia odrębnej ewidencji zawartych transakcji. 4. Towarzystwo, które prowadzi działalność, o której mowa w ust. 1, lub działalność przyjmowania i przekazywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, podlega obowiązkowi uczestnictwa w systemie rekompensat, o którym mowa w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi, w takim samym zakresie jak dom maklerski prowadzący działalność wyłącznie w zakresie doradztwa inwestycyjnego, przyjmowania i przekazywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych albo zarządzania portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych. Przepisy ustawy o obrocie instrumentami finansowymi o obowiązkowym systemie rekompensat stosuje się odpowiednio. 5. (uchylony) 6. W zakresie powierzenia przez towarzystwo innym podmiotom wykonywania czynności związanych z prowadzoną przez towarzystwo działalnością w zakresie zarządzania portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, doradztwa inwestycyjnego oraz przyjmowania i przekazywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 81a ust. 1 i 2, art. 81c, art. 81d oraz art. 81f ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. 6a. (uchylony) 6b. (uchylony) 6c. (uchylony) 7. (uchylony)

Art. 47a. 1. Towarzystwo jest obowiązane opracować i wdrożyć politykę wynagrodzeń ustanawiającą zasady wynagradzania osób, do których zadań należą czynności istotnie wpływające na profil ryzyka towarzystwa lub zarządzanych fun- duszy inwestycyjnych, w tym:
1) członków zarządu;
2) osób podejmujących decyzje inwestycyjne dotyczące portfela inwestycyjnego funduszu;
3) osób sprawujących funkcje z zakresu zarządzania ryzykiem;
4) osób wykonujących czynności nadzoru zgodności działalności towarzystwa z prawem. 2. Polityka wynagrodzeń nie powinna negatywnie wpływać na prawidłowe i skuteczne zarządzanie ryzykiem funduszu inwestycyjnego ani stwarzać zachęt do zachowań niezgodnych ze statutem funduszu lub ze strategiami, procedurami i innymi regulacjami wewnętrznymi obowiązującymi w towarzystwie lub funduszu. 3. Polityka wynagrodzeń powinna być dostosowana do wielkości i struktury organizacyjnej towarzystwa i zarządzanych przez nie funduszy inwestycyjnych oraz do charakteru, zakresu i stopnia złożoności działalności towarzystwa i zapewniać prowadzenie elastycznej polityki dotyczącej zmiennych składników wynagrodzenia uzależnionych od wyników, w tym możliwość ich niewypłacenia, wstrzymania i zwrotu. 4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinna odpowiadać polityka wynagrodzeń w towarzystwie, uwzględniając, aby pozwalała ona na skuteczne i rozsądne zarządzanie ryzykiem oraz zniechęcała do podejmowania ryzyka niezgodnego z profilami ryzyka inwestycyjnego i statutami zarządzanych funduszy inwestycyjnych, a także nie wpływała niekorzystnie na działanie towarzystwa w najlepiej pojętym interesie tych podmiotów oraz ich uczestników albo inwestorów.

Art. 47b. 1. Towarzystwo, na wniosek podmiotu innego niż określony w art. 2 pkt 13a lit. a–m oraz w zakresie określonym w takim wniosku, z zastrzeżeniem art. 47c, może traktować go jak klienta profesjonalnego, pod warunkiem że podmiot ten posiada wiedzę i doświadczenie pozwalające na podejmowanie właściwych decyzji inwestycyjnych oraz właściwą ocenę ryzyka związanego z tymi decyzjami. Przed uwzględnieniem wniosku towarzystwo ustala wiedzę klienta o zasadach traktowania klientów profesjonalnych w zakresie, którego wniosek dotyczy. 2. Towarzystwo, na wniosek klienta profesjonalnego oraz w zakresie określonym w takim wniosku, może traktować go jak klienta detalicznego. Towarzystwo może traktować klienta profesjonalnego jak klienta detalicznego również pomimo braku takiego wniosku.

Art. 47c. 1. W zakresie świadczenia usług, o których mowa w art. 45 ust. 2, 2a, ust. 3 pkt 1 i 1a, towarzystwo, na wniosek podmiotu innego niż określony w art. 2 pkt 13a lit. a–m oraz w zakresie określonym w takim wniosku, może traktować go jak klienta profesjonalnego, pod warunkiem że podmiot ten posiada wiedzę i doświadczenie pozwalające na podejmowanie właściwych decyzji inwestycyjnych oraz właściwą ocenę ryzyka związanego z tymi decyzjami. Przed uwzględnieniem wniosku towarzystwo ustala wiedzę klienta o zasadach traktowania klientów profesjonalnych w zakresie, którego wniosek dotyczy. 2. Towarzystwo może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. b rozporządzenia 2017/565, w zakresie świadczenia usług, o których mowa w art. 45 ust. 2, 2a, ust. 3 pkt 1 i 1a, traktować klienta profesjonalnego jak klienta detalicznego. 3. Towarzystwo może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2017/565 i na zasadach określonych w art. 71 ust. 2–4 tego rozporządzenia, w zakresie świadczenia usług, o których mowa w art. 45 ust. 2, 2a, ust. 3 pkt 1 i 1a, traktować uprawnionego kontrahenta w rozumieniu art. 3 pkt 39d ustawy o obrocie instrumentami finansowymi jak klienta detalicznego albo klienta profesjonalnego. 4. Towarzystwo, w zakresie świadczenia usług, o których mowa w art. 45 ust. 2, 2a, ust. 3 pkt 1 i 1a, dokonuje podziału klientów na kategorie, zaliczając ich odpowiednio do kategorii klientów detalicznych, klientów profesjonalnych lub uprawnionych kontrahentów.