1. Organ nadzoru może zawierać porozumienia z organami
nadzorczymi z innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii
Europejskiej, w których jest obecny inny podmiot powiązany będący jednostką
dominującą najwyższego szczebla na poziomie krajowym, w celu sprawowania
nadzoru nad grupą na poziomie podgrupy obejmującej kilka państw członkowskich
Unii Europejskiej.
2. W przypadku gdy podmiot powiązany będący jednostką dominującą
najwyższego szczebla na poziomie krajowym jest jednocześnie jednostką dominującą
najwyższego szczebla na poziomie podgrupy, organ nadzoru sprawuje nadzór nad
grupą na poziomie podgrupy obejmującej kilka państw członkowskich Unii
Europejskiej.
3. W przypadku gdy podmiot powiązany będący jednostką dominującą
najwyższego szczebla na poziomie krajowym nie jest jednostką dominującą
najwyższego szczebla na poziomie podgrupy, organ nadzoru nie sprawuje nadzoru nad
grupą na poziomie zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, dominującego
podmiotu ubezpieczeniowego lub dominującego podmiotu nieregulowanego,
będącego jednostką dominującą najwyższego szczebla na poziomie krajowym
obecnego w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż państwo
członkowskie Unii Europejskiej, w którym ma siedzibę jednostka dominująca
najwyższego szczebla na poziomie podgrupy.
4. Organ nadzoru wyjaśnia zawarte porozumienie, o którym mowa w ust. 1,
organowi sprawującemu nadzór nad grupą oraz podmiotowi będącemu jednostką
dominującą najwyższego szczebla na poziomie Unii Europejskiej.
5. W przypadku gdy organ nadzoru jest organem sprawującym nadzór nad grupą,
organ nadzoru powiadamia kolegium organów nadzoru o porozumieniu, o którym
mowa w ust. 1, zgodnie z art. 405 ust. 1 pkt 1.
6. Przepisy art. 376 ust. 5–11 dotyczące jednostki dominującej najwyższego
szczebla na poziomie krajowym stosuje się odpowiednio.