Uzasadnienie z 12 maja 2026, sygn. II K 67/26

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 67/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

W. T.

1.  w ramach zarzutów z punktów od I do X aktu oskarżenia, bez wychodzenia poza granice oskarżenia, uznano oskarżonego W. T. za winnego popełnienia zarzucanych mu w tych punktach czynów, w sposób w nich opisany, z tym ustaleniem, iż pojazd którym oskarżony poruszał się w chwili ich popełnienia posiadał pedał sprzęgła oraz manualną skrzynię biegów oraz, że zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, stanowiąc ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 28 stycznia 2026 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

2.  w ramach zarzutów z punktów od XI do XIII aktu oskarżenia, bez wychodzenia poza granice oskarżenia, uznano oskarżonego W. T. za winnego popełnienia zarzucanych mu w tych punktach czynów, w sposób w nich opisany, z tym ustaleniem, iż zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, stanowiąc ciąg przestępstw z art. 288 § 1 k.k.,

3.  uznano oskarżonego W. T. za winnego popełnienia zarzucanych mu w punkcie XIV, XV, XVI i XVII aktu oskarżenia czynów, w sposób w nich opisany, przy czym tylko w zakresie czynu z punktu XVII z opisu wyeliminowano słowo: „zaistniałego” i ustalono co do każdego z tych czynów, iż zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, w stosunku do zabytku objętego ochroną prawną poprzez wpis do rejestru zabytków województwa (...), stanowiąc ciąg przestępstw z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a nadto czyny z punktu XIV i XVI wypełniając dodatkowo znamiona występku z art. 288 § 1 k.k. zostały zakwalifikowane jako występki z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

4.  w ramach zarzutu z punktu XVIII aktu oskarżenia, bez wychodzenia poza jego granice, uznano oskarżonego W. T. za winnego tego, że w okresie czasu od 30 maja 2025 roku do 14 października 2025 roku na stacjach benzynowych: (...) w O. powiat (...) woj. (...) przy ul. (...), (...) w O. powiat (...) woj. (...) przy ul. (...), (...) w R. powiat (...) woj. (...) przy al. (...), popełnił dwanaście umyślnych wykroczeń przeciwko mieniu, w ten sposób, że w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób dokonał zaboru w celu przywłaszczenia:

- w dniu 30 maja 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...),40 litrów paliwa (...) o wartości 258.80 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 22 czerwca 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 40 litrów paliwa (...) o wartości 268.80 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 6 lipca 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 36 litrów paliwa (...) o wartości 249.12 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 19 lipca 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 25 litrów paliwa (...) o wartości 170.50 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 2 sierpnia 2025 roku na stacji paliw (...) w R. przy al. (...) 195, 30 litrów paliwa (...) o wartości 208.50 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 10 sierpnia 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 25 litrów paliwa (...) owartości 167.25 zł na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 24 sierpnia 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 27.04 litrów paliwa (...) o wartości 179.55 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 9 września 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 25 litrów paliwa (...) o wartości 165.75 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 22 września 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 20 litrów paliwa (...) o wartości 130.44 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 25 września 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 23 litrów paliwa (...) o wartości 155.02 złotych na szkodę (...) S.A.,

- w dniu 6 października 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 19.21 litrów paliwa (...) o wartości 130.44 złotych na szkodę (...) S.A.

- w dniu 14 października 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 12.74 litrów paliwa (...) o wartości 85.87 złotych na szkodę (...) S.A., przy czym wartość strat, tj. kwota 2169,87 złotych uzasadnia odpowiedzialność za przestępstwo, tj. czynu realizującego znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1) Sąd Rejonowy w Suwałkach wyrokiem z dnia 15 lipca 2024 roku o sygnaturze II W 672/24 orzekł w stosunku do W. T. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym posiadających pedał sprzęgła oraz manualną skrzynię biegów i ww. zakaz obowiązywał w okresie od 14 sierpnia 2024 roku do 14 sierpnia 2025 roku.

2) W. T. mimo wiedzy o orzeczonym w stosunku do niego zakazu prowadzenia określonego rodzaju pojazdów mechanicznych zdecydował się kilkakrotnie prowadzić pojazd mechaniczny marki (...) o nr rej. (...), posiadający pedał sprzęgła oraz manualną skrzynię biegów, na drodze publicznej. Tego rodzaju sprzeniewierzenia się ww. zakazowi miało miejsce dziesięciokrotnie:

- 28 stycznia 2025 roku około godziny 5:21 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...),

- 27 lutego 2025 roku około godziny 5:39 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...),

- 13 lutego 2025 roku około godziny 16:40 w O. na Al. (...), pow. (...), woj. (...),

- 06 czerwca 2025 roku około godziny 14:57 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...),

- 19 czerwca 2025 roku około godziny 02:20 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...),

- 22 czerwca 2025 roku około godziny 14:35 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...),

- 06 lipca 2025 roku około godziny 13:36 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...),

- 09 lipca 2025 roku około godziny 00:28 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...),

- 19 lipca 2025 roku około godziny 11:00 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...),

- 10 sierpnia 2025 roku około godziny 11:00 w O. na ulicy (...), pow. (...), woj. (...).

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 31-32, 244-245, 297-298, 692v;

Pismo z Urzędu Miasta (...), k. 6, 11, 52, 55, 70, 141;

Płyta DVD z zapisem monitoringu, k. 22, 23, 54, 71;

Odpis wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Suwałkach o sygn. akt II W 672/24, k. 26;

Protokół przesłuchania osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, k. 46-48.

3) W dniu 9 lipca 2025 roku, w O. przy ul. (...) W. T. dokonał uszkodzenia budynku Sądu Okręgowego w O. poprzez naniesienie substancji koloru czarnego na elementy wejścia głównego do budynku tj. ściany frontowej, schodów oraz sufitów, w wyniku, czego powstały straty o wartości 30.564,87 złotych na szkodę Sądu Okręgowego w O..

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 111-113, 244-245; 692v;

Zeznania świadka R. M., k. 88-89, 97-98;

Protokół oględzin miejsca, k. 95-96;

Kosztorys, k. 99-102;

Protokół oględzin rzeczy, k. 116-118;

Płyta DVD z zapisem monitoringu, k. 119.

4) W dniu 30 sierpnia 2025 roku w O., przy ul. (...), W. T. dokonał uszkodzenia elewacji budynku Szkoły Podstawowej nr (...) poprzez naniesienie na elewację substancją koloru srebrnego napisu o treści (...) oraz niesprecyzowanego znaku w wyniku czego powstały starty o łącznej wartości 2500 złotych na szkodę Urzędu Miasta (...).

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 244-245, 692v;

Zeznania świadka W. J., k. 177-178;

Zarządzenie Prezydenta Miasta O., k. 184, 185;

Protokół oględzin rzeczy, k. 186-187;

Płyta DVD z zapisem monitoringu, k. 188;

Protokół oględzin rzeczy, k. 190-196.

5) W dniu 30 sierpnia 2025 roku, w O., przy ul. (...), W. T. dokonał uszkodzenia elewacji budynku Sądu Okręgowego poprzez naniesienie na elewację substancją koloru srebrnego napisu o treści (...), wyrządzając tym szkodę H. T. (1) o wartości 2000 złotych.

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 244-245, 297-298, 692v;

Zeznania świadka U. O., k. 78-79, 103-104;

Protokół oględzin rzeczy, k. 85-86;

Zeznania świadka H. T. (1), k. 202-204;

Protokół oględzin miejsca, k. 213-214; płyta DVD z zapisem monitoringu, k. 217;

Protokół oględzin rzeczy, k. 220-227.

6) W okresie od 18 sierpnia 2025 r. do 22 września 2025 r., w O., przy ul. plac (...), pow. (...), woj. (...), W. T. dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy, będącej zabytkiem objętym ochroną prawną poprzez wpis do rejestru zabytków województwa (...) w postaci armaty upamiętniającej wydarzenia historyczne miasta, poprzez pomalowanie jej farbą w sprayu, powodując szkody majątkowe w łącznej kwocie 1000 złotych na szkodę Urzędu Miasta (...)

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 244-245, 297-298, 692v;

Zeznania świadka U. L., k. 266-267, 284-285;

Protokół oględzin miejsca, k. 273-275;

Upoważnienie, k. 283;

Pismo z Urzędu Miasta O., k. 286;

Uchwała Nr (...) Rady Miasta O. z (...) r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu (...) Miasta O. na lata 2023-2023, k. 287;

Wykaz obiektów zabytkowych z terenu O. objętych ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków, k. 288-294;

Pismo z Urzędu Miasta w sprawie szacowanej wartości szkody, k. 358.

7) W dniu 03 października 2025 r. w O., przy ul. plac (...), pow. (...), woj. (...), W. T. dokonał uszkodzenia zabytku objętego ochroną prawną poprzez wpis do rejestru zabytków województwa (...) poprzez namalowanie farbą w sprayu koloru czerwonego napisu o treści (...) na części ratuszowej budynku Urzędu Miasta (...) .

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 244-245, 297-298, 692v;

Zeznania świadka I. Ł. (1), k. 252-253;

Zeznania świadka U. L., k. 266-267, 284-285;

Upoważnienie, k. 283;

Pismo z Urzędu Miasta O., k. 286;

Uchwała Nr (...) Rady Miasta O. z 28 września 2023 r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu (...) Miasta O. na lata 2023-2023, k. 287;

Wykaz obiektów zabytkowych z terenu O. objętych ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków, k. 288-294;

Protokół oględzin rzeczy, k. 301-307;

Płyta DVD z zapisem monitoringu, k. 308;

Pismo z Urzędu Miasta w sprawie szacowanej wartości szkody, k. 358.

8) W okresie od 10 października 2025 r. do 13 października 2025 r. w O., przy ul. plac (...), pow. (...), woj. (...), W. T. dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy, będącej zabytkiem objętym ochroną prawną poprzez wpis do rejestru zabytków województwa (...), w postaci pomnika (...) poprzez namalowanie farbą w sprayu czerwonego napisu o treści (...), powodując szkody majątkowe w łącznej kwocie 2000 złotych na szkodę Urzędu Miasta (...).

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 244-245, 297-298, 692v;

Zeznania świadka I. Ł. (1), k. 252-253;

Zeznania świadka U. L., k. 266-267, 284-285;

Zeznania świadka U. T., k. 276-277;

Protokół przeszukania osoby W. T., k. 256-258;

Protokół przeszukania pomieszczeń, k. 260-261;

Protokół oględzin miejsca, k. 273-275;

Upoważnienie, k. 283;

Pismo z Urzędu Miasta O., k. 286;

Uchwała Nr (...) Rady Miasta O. z 28 września 2023 r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu (...) Miasta O. na lata 2023-2023, k. 287;

Wykaz obiektów zabytkowych z terenu O. objętych ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków, k. 288-294;

Pismo z Urzędu Miasta w sprawie szacowanej wartości szkody, k. 358.

9) W okresie od 10 października 2025 r. do 13 października 2025 r. w O., przy ul. plac (...), pow. (...), woj. (...), W. T. dokonał uszkodzenia zabytku objętego ochroną prawną poprzez wpis do rejestru zabytków województwa (...) w postaci W., gdzie mieści się Galeria (...) , poprzez namalowanie farbą w sprayu czerwonego napisu o treści (...).

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 244-245, 297-298,

Zeznania świadka U. L., k. 284-285;

Pismo z Urzędu Miasta O., k. 286;

Uchwała Nr (...) Rady Miasta O. z 28 września 2023 r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu (...) Miasta O. na lata 2023-2023, k. 287;

Wykaz obiektów zabytkowych z terenu O. objętych ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków, k. 288-294;

Pismo z Urzędu Miasta w sprawie szacowanej wartości szkody, k. 358.

10) Obiektami zabytkowymi z terenu O., objętymi ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków, są m.in.: zespół urbanistyczny Ł. (...) w O. od 9 lutego 1977 r., klasycystyczny budek dawnego Starostwa (obecnie budynek Urzędu Miasta) – Plac(...) od 17 listopada 1986 r., ratusz klasycystyczny, na którym znajduje się armata upamiętniającej wydarzenia historyczne miasta oraz pomnik gen. T. – Plac gen. (...). (...) 1 od 17 listopada 1986 r., budynek murowany (obecnie budynek Urzędu Miasta O. – Plac (...) 4 od 12 września 1994 r., kamienica (obecnie Galeria (...)) – Plac (...) 14 od 25 lutego 2020 r.

Uchwała Nr (...) Rady Miasta O. z 28 września 2023 r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu (...) Miasta O. na lata 2023-2023, k. 287;

Wykaz obiektów zabytkowych z terenu O. objętych ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków, k. 288-294.

11) W okresie czasu od 30 maja 2025 roku do 14 października 2025 roku na stacjach benzynowych (...), w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób dokonał zaboru w celu przywłaszczenia paliwa (...), w tym:

- w dniu 30 maja 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...),40 litrów paliwa o wartości 258.80 złotych,

- w dniu 22 czerwca 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. L. (...), 40 litrów paliwa o wartości 268.80 złotych,

- w dniu 6 lipca 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 36 litrów paliwa o wartości 249.12 złotych,

- w dniu 19 lipca 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 25 litrów paliwa o wartości 170.50 złotych,

- w dniu 2 sierpnia 2025 roku na stacji paliw (...) w R. przy al. (...) 195, 30 litrów paliwa o wartości 208.50 złotych,

- w dniu 10 sierpnia 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 25 litrów paliwa owartości 167.25 złotych,

- w dniu 24 sierpnia 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 27.04 litrów paliwa o wartości 179.55 złotych,

- w dniu 9 września 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 25 litrów paliwa o wartości 165.75 złotych,

- w dniu 22 września 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 20 litrów paliwa o wartości 130.44 złotych,

- w dniu 25 września 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 23 litrów paliwa o wartości 155.02 złotych,

- w dniu 6 października 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 19.21 litrów paliwa o wartości 130.44 złotych,

- w dniu 14 października 2025 roku na stacji paliw (...) w O. przy ul. (...), 12.74 litrów paliwa o wartości 85.87 złotych.

12) Łącznie W. T. ukradł paliwo z ww. stacji (...) S.A. o wartości 2169,87 złotych.

Wyjaśnienia oskarżonego W. T., k. 111-113, 244-245, 297-298, 317, 428-429, 496; 692v;

Zeznania świadka Z. F. (1), k. 385-386,;

Zeznania świadka Z. F. (2), k. 415-416;

Zeznania świadka K. U., k. 419-420;

Zeznania świadka W. Ł., k. 489-490;

Zeznania świadka Ł. Ł., k. 502-504;

Kopia paragonu, k. 5, 148, 154, 158;

Protokół przesłuchania osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, k. 9-10, 19-20, 66-67, 447-449, 456-458, 466-468, 476-478, 485-487;

Protokół przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu, k. 3-4; 12-13, 406-407; 441-442;

Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia wykroczenia na szkodę (...) S.A., w tym z paragonem / dokumentem z rozchodu wewnętrznego, k. 14, 58, 142, 147, 153, 158, 364, 371, 377, 382, 391, 409, 423, 440, 452, 461, 471, 481;

Płyta DVD z zapisem monitoringu, k. 22, 23, 54, 365, 373, 378, 383, 424, 446, 455, 465, 474, 484;

Notatka urzędowa z 28 czerwca 2025 roku, k. 143, 366;

Notatka urzędowa z 24 lipca 2025 roku, k. 150-151, 374;

Notatka urzędowa z 4 sierpnia 2025 roku, k. 156, 379;

Notatka urzędowa z 16 sierpnia 2025 roku, k. 159, 384;

Protokół oględzin rzeczy, k. 160-163, 392-394, 395-397, 398-401, 402-405, 434-437, 506-508, 509-513, 514-517, 518-522, 523-524, 525-527;

Notatka urzędowa z 13 października 2025 roku, k. 445;

Notatka urzędowa z 17 października 2025 roku, k. 445;

Notatka urzędowa z 10 października 2025,, k. 464, 473;

Notatka urzędowa z 20 października 2025 roku, k. 483.

13) Szkody w mieniu pokrzywdzonych powstałe wskutek ww. czynów przestępnych nie zostały w żadnym zakresie naprawione przez W. T.. Pokrzywdzeniu do daty wyrokowania w sprawie nie otrzymali żadnych środków z ubezpieczenia. We własnym zakresie, z wykorzystaniem zasobów pracowników i środków własnych, została wykonana naprawa jedynie elewacji budynku Sądu Okręgowego w O. przy ul. (...).

Zeznania świadka R. M., k. 97-98;

Zeznania świadka U. O., k. 103-104;

Zeznania świadka H. T. (1), k. 202-204;

Pismo z Urzędu Miasta w sprawie szacowanej wartości szkody, k. 358.

14) W. T. ma lat 40, jest bezdzietnym kawalerem, bez stałego źródła dochodu, w dacie wyrokowania - poszukujący pracy. Był dotychczas karany sądownie raz za przestępstwo z art. 244 k.k. na karę grzywny, parokrotnie dopuszczał się natomiast wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Ogólnie dobrego stanu zdrowia, nie boryka się z chorobami przewlekłymi, w przeszłości leczył się psychiatrycznie. W dacie przypisanych mu czynów, stanowiących przestępstwa nie występowały u niego żadne zakłócenia czynności psychicznych (choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe inne), które ograniczałyby w jakimkolwiek stopniu zdolność rozpoznania przedsiębranych zachowań lub pokierowania swoim postępowaniem. Nie stwierdzono u W. T. procesu otępiennego, ani deficytów intelektu w wymiarze istotnym. Rozpoznano uzależnienie mieszane W. T. od (...) (F 19.2) W okresie objętych zarzutami poziom funkcjonowania psychicznego W. T., w tym mechanizmy funkcjonowania psychicznego w fazie dotyczącej formułowania procesu myślowego, wnioskowania, jak również w okresie kształtowania się procesów decyzyjnych, był prawidłowy, ww. miał pełną poczytalność. W ocenie biegłych nie występuje ryzyko uzasadniające stosowanie środków zabezpieczających w stosunku do W. T.. W związku z tą sprawą W. T. był pozbawiany wolności w okresie 19 października 2025 roku godz. 00:15 do dnia 26 lutego 2026 roku, początkowo jako zatrzymany do czynności a następnie jako tymczasowo aresztowany.

Dane osobopozawcze o oskarżonym, k. 535-536;

Karta karna, k. 34, 114, 534, 689;

Wydruk z bazy KSIP, k. 38-40;

Wydruk dot. wykroczeń drogowych, k 43-45;

Opinia sądowo-psychiatryczna, k. 537-539, 698-670;

Oświadczenie, k. 248;

Protokół zatrzymania, k. 250.

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego W. T..

Wyjaśnienia oskarżonego należało uznać za wiarygodne w pełnym zakresie, gdyż korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym (tak z osobowych źródeł dowodowych jaki i nieosobowym) uznanym za obiektywny i rzetelny. W swoich wyjaśnieniach oskarżony zaprezentował motywację swojego działania, która choć nieracjonalna została zaprezentowana logicznie.

Zeznania świadków: R. M., U. O. oraz H. T. (1).

U. L.,

U. T.,

Dowody uznane przez Sąd za rzetelne i przydatne do czynienia ustaleń w sprawie. Relacje świadków cechowała logiczność, zborność i rzeczowość, która znajdowała potwierdzenie w nieosobowym materiale dowodowym w postaci nagrania. Świadkowie zeznawali o faktach, które były przedmiotem ich własnej obserwacji, a wynikającej z fachu jakim się zajmowali. Wreszcie trzeba wskazać, że zeznania ww. osób nie cechowała emocjonalność czy stronniczość. Depozycjom ww. świadków nie zaprzeczył oskarżony.

Zeznania świadka W. J.,

Jasne, wewnętrznie niesprzeczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym zeznaniach świadka I. Ł. (1) oraz wyjaśnieniach oskarżonego W. T.. Sąd nie doszukał się nielogicznej warstwy zeznań świadka, dlatego w całości dał im wiarę.

Zeznania świadka I. Ł. (1).

Sąd uznał za wiarygodne w całości, albowiem były one spójne, logiczne i rzeczowe, a przede wszystkim zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym korespondowały z zeznaniami świadków oraz wyjaśnieniami oskarżonego. Świadek jest osobą obcą dla stron postępowania, niezainteresowaną jego „konkretnym” rozstrzygnięciem, wypowiadał się jedynie co do faktów o których miał wiedzę w związku z podejmowanymi w sprawie czynnościami służbowymi, bez poddawania ich jakimkolwiek oceną. Dowód ten jako miarodajny posłużył do rekonstrukcji faktów istotnych w sprawie.

Zeznania świadków:

Z. F. (1),

Z. F. (2),

K. U.,

W. Ł.,

Ł. Ł.,

Analogicznie jak poprzedni dowód Sąd ocenił zeznania świadków: Z. F. (1), Z. F. (2), K. U., W. Ł. oraz Ł. Ł.,, uznając je za wiarygodne w całej rozciągłości oraz pozbawione elementów konfabulacyjnych. W sposób szczegółowy i spójny świadkowie podali znane im fakty dotyczące ujawnionego przestępstwa, utrwalonego na zewnętrznych nośnikach danych – płytach CD. Oceniane zeznania były autentyczne, a jako iż znalazły one potwierdzenie w pozostałym materiale procesowym, zarówno tym pozyskanym z nieosobowych źródeł dowodowych (m.in. w postaci protokołów oględzin) jak i osobowych (zeznaniach pozostałych świadków, a także wyjaśnieniach oskarżonego) zostały uznane za prawdziwe w całości, a tym samym oddające rzeczywisty obraz przedstawianych i mających znaczenia dla sprawy faktów. Podnieść należy, że świadkowie są przy tym osobami, którym nie można zarzucić stronniczości, nie pozostają z żadną ze stron postępowania w konflikcie czy bliskiej, zażyłej relacji, a zatem nie ma podstaw by poddać w wątpliwość to co przedstawili w sprawie, zwłaszcza, że z innymi dowodami – uznanymi przez sąd za rzetelne – korespondują i uzupełniają go.

Opinia sądowo-psychiatryczna.

Sąd podzielił wnioski zawarte w opinii biegłych sądowych psychiatrów i psychologa dotyczącej stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. Opinia została sporządzona przez osoby posiadające odpowiednią wiedzę specjalistyczną i doświadczenie zawodowe, jest jasna, pełna oraz wewnętrznie spójna. Wnioski biegłych zostały należycie uzasadnione i znajdują oparcie w przeprowadzonym badaniu oraz analizie dokumentacji medycznej. Żadna ze stron nie przedstawiła argumentów mogących skutecznie podważyć wartość dowodową opinii, dlatego Sąd uznał ją za wiarygodny i przydatny materiał dowodowy przy dokonywaniu ustaleń.

Dane osobopozawcze o oskarżonym,

Karta karna,

Wydruk z bazy KSIP,

Wydruk dot. wykroczeń drogowych,

Protokoły czynności procesowych,

Notatki urzędowe,

Odpis wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Suwałkach o sygn. akt II W 672/24.

Dokumenty urzędowe, sporządzone przez uprawnione organy/osoby, w przepisanej prawem formie, niekwestionowane przez strony, co do których autentyczności nie było zastrzeżeń. W konsekwencji uznane za miarodajne dowody przy rekonstrukcji faktów.

Uchwała Nr (...) Rady Miasta O. z 28 września 2023 r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu (...) Miasta Ostrołęki na lata 2023-2023,

Wykaz obiektów zabytkowych z terenu O. objętych ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków,

Za wiarygodne Sąd uznał oceniane dowody z dokumentów, sporządzone przez uprawnione do tego podmioty, działające w zakresie swoich kompetencji, których autentyczności żadna ze stron postępowania nie kwestionowała. W konsekwencji, wobec nie dostrzeżenia podstaw do podważenia ich rzetelności, z uwagi na swój charakter, stanowiły w zasadzie dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Wynikające z nich fakty zostały włączone do ustaleń tej sprawy, gdyż były przydatne w perspektywie uznania zniszczonej rzeczy za zabytek chroniony prawem.

Oświadczenie,

Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia wykroczenia na szkodę (...) S.A., w tym z paragonem / dokumentem z rozchodu wewnętrznego,

Paragony,

Pisma z Urzędu Miasta w O.

Upoważnienie,

Pismo z Urzędu Miasta w sprawie szacowanej wartości szkody,

Kosztorys.

Dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba która go podpisana, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Sad dał wiarę przedłożonym dokumentom prywatnym, albowiem ich autentyczność formalna i materialna nie była kwestionowana przez strony postępowania, a przy tym ich treść pozostaje spójna z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

, Płyty DVD z zapisem monitoringu.

Obiektywne dowody w sprawie, zabezpieczone procesowo z zachowaniem wszelkich warunków formalnych, nie wykazano ingerencji w treść zapisu elektronicznego tam utrwalonego (nagraniu), tym samym brak podstaw do powzięcia wątpliwości co do autentyczności dowodów w postaci nagrań. Jednocześnie należy zauważyć, że ani oskarżony ani jego obrońca nie kwestionowali tych nagrań, ani nie podnosili zastrzeżeń, iż to nie wizerunek oskarżonego został utrwalony na tych nagraniach, sam zaś oskarżony przyznał w swoich wyjaśnieniach, że wiedział, że w miejscach dokonywanych przestępstw były kamery, ale on chciał by jego wizerunek został utrwalony.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

1.3.  ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

1.4.  ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1, 4, 6, 9.

W. T.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Na wstępie czynionych rozważań należy wskazać, że przyjęcie innej podstawy prawnej skazania niż zaproponowana przez oskarżyciela publicznego spowodowane została jedynie przyjęciem, iż czyny, które zostały zarzucone w skardze zasadniczej oskarżonemu stanowią ciągi przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k., który to przepis należało uwzględniać zarówno w podstawie kwalifikacji prawnej czynu jak i podstawie skazania.

Motywacja w zakresie punktu 1 wyroku.

Przestępstwo z art. 244 k.k. popełnia m.in. ten kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Przedmiotem ochrony ww. przepisu jest wymiar sprawiedliwości. Chodzi tu o orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), de facto niezależnie od podstawy prawnej, na której zakaz lub nakaz został wydany. Przepis nie zawęża bowiem swojego stosowania wyłącznie do orzeczeń wydanych na podstawie treści art. 39 i n. k.k. Jak słusznie wskazuje się w judykaturze, redakcja art. 244 k.k. sugeruje, że chodzi o każdy obowiązek o treści określonej w hipotezie tego przepisu, o ile wynika on z orzeczenia sądu – niezależnie od tego, czy jest orzeczony jako środek karny z art. 39 i n. k.k., czy też na innej podstawie prawnej, w tym jako środek probacyjny z art. 72 § 1 k.k. ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2012 roku, sygn. akt III KK 42/12, LEX nr 1252719). Zaznaczyć przy tym należy, że dla bytu przestępstwa wystarczające jest jednorazowe zachowanie sprzeczne z orzeczeniem sądu. Akceptacji wymaga stanowisko, że gdy prawomocnym wyrokiem orzeczono wobec sprawcy przestępstwa jeden ze środków karnych wymienionych w treści art. 244 k.k. i w czasie stosowania tego środka sprawca się do niego nie stosował, to fakt, że w dacie orzekania za przestępstwo z art. 244 k.k. nastąpiło już zatarcie skazania, którym ów środek karny nałożono, nie oznacza, że zespół znamion przestępstwa z art. 244 k.k. się zdekompletował ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2010 roku, sygn. akt V KK 10/10, LEX nr 583931). Jednocześnie wymaga podkreślenia, że występek z art. 244 k.k. można popełnić wyłącznie umyślnie, działając z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lutego 2009 roku, sygn. akt II KK 254/08, LEX nr 486550). Skoro znamiona komentowanego przestępstwa są spełnione, jeśli zakaz, do którego sprawca się nie stosuje, został orzeczony przez sąd prawomocnie to Sąd w postępowaniu, w którym zarzucono oskarżonemu sprawstwo co do przestępstwa z art. 244 k.k. musi ustalić, że sprawca miał świadomość co do uprawomocnienia się orzeczonego zakazu i jego obowiązywania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2003 roku, WA 75/02, OSNKW 2003/5–6, poz. 44).

Prowadzenie pojazdu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy pojazd się przemieszcza, i polega na kontrolowaniu kierunku jego ruchu, a także prędkości (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z 10 grudnia 2013 roku, sygn. akt IX Ka 1523/13, LEX nr 1717640). Pojęcie prowadzenia pojazdu mechanicznego jest węższe od pojęcia sterowania pojazdem. Pojazdem można bowiem sterować, znajdując się w jego wnętrzu lub na nim (wtedy pojęcie to pokrywa się z pojęciem prowadzenia), ale możliwe jest również sterowanie zdalne (np. drony), które trudno uznać za prowadzenie. Zatem prowadzenie pojazdu oznacza przebywanie w pojeździe albo na pojeździe i nadawanie mu określonego kierunku ruchu zgodnie z jego konstrukcją i przeznaczeniem.

Pojazd marki (...) o nr rej. (...), prowadzony przez W. T. w dniach wyszczególnionych w części pierwszej uzasadnienia, posiadał manualną skrzynie biegów oraz pedał sprzęgła, co oskarżony W. T. wprost przyznał.

W. T. nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Suwałkach w wyroku nakazowym z 15 lipca 2024 roku w sprawie o sygn. akt II W 672/24 środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym posiadający pedał sprzęgła oraz manualną skrzynię biegów w pełni zrealizował znamiona czynu zabronionego stypizowanego w art. 244 k.k. Jak wynika z samych wyjaśnień oskarżonego miał on zupełną świadomość obowiązywania ww. środka karnego, wskazał, iż otrzymał ww. wyrok nakazowy, którym ten zakaz orzeczono i niewątpliwie miało to miejsce przed rozpoczęciem przestępczego procederu, po pierwsze z uwagi na datę prawomocności tego wyroku (doręczenie oskarżonemu musiało nastąpić przed tą datą), a po drugie dlatego, że sam oskarżony wyjaśnił, iż to właśnie ów wyrok spowodował w nim „chęć sprawdzenia wymiaru sprawiedliwości” . Tym samym W. T., łamiąc świadomie dziesięciokrotnie orzeczony przez sąd zakaz z art. 39 pkt 3) k.k., wykazał lekceważący stosunek do prawomocnego orzeczenia sądu i brak poszanowania dla obowiązujących przepisów prawa. Oskarżony jest osobą dorosłą, w dacie czynów nie mającą zniesionej czy ograniczonej poczytalności, a zatem mógł w pełni rozpoznać ich znaczenie i pokierować swoim postępowaniem tak, aby postąpić zgodnie z literą prawa (nie sprzeniewierzyć się orzeczeniu sądowemu, a zastosować się do niego) od czego jednak w sposób nonszalancki i świadomy odstąpił. Nie znajdował się również w żadnej atypowej sytuacji życiowej lub motywacyjnej, która usprawiedliwiałaby w jakimś stopniu to bezprawne działanie, a wręcz przeciwnie. Powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie zarzucanej winy w zakresie przypisanych czynów (pkt I-X a/o), które wypełniły znamiona określonego przez ustawę karna przestępstwa typizowanego art. 244 k.k. W perspektywie wskazań z art. 115 § 2 k.k. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynów z art. 244 k.k. jest znaczny. W zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości popełnionego występku podstawowe znacznie miał rodzaj chronionego dobra prawnego, które oskarżony swym zachowaniem naruszył. Pierwszoplanowym, zgodnym z rodzajowym, jest szeroko rozumiany porządek publiczny i działalność organów państwa, dalszym zaś bezpieczeństwo w komunikacji. Oskarżony, świadomy tego, że obowiązuje go zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju złamał ten zakaz wielokrotnie, w tym w celu popełnienia wykroczenia. Jak już podnoszono W. T. swoim postępowaniem wykazał lekceważący stosunek do wymiaru sprawiedliwości i obowiązujących przepisów prawa. Na przyjęty stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynów rzutuje postać winy i rodzaj zamiaru – popełniony w sposób umyślny i w zamiarze bezpośrednim.

W tym stanie rzeczy czyn przypisany oskarżonemu jest czynem bezprawnym, karygodnym i zawinionym w rozumieniu art. 1 § 1-3 k.k., a wobec poczynionych w sprawie ustaleń słusznym było przyjąć kwalifikację prawną czynu zaproponowaną przez oskarżyciela.

Z uwagi na to, że przypisanych mu występków z art. 244 k.k. W. T. dopuścił się w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, należało przyjąć, iż stanowią one ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 28 stycznia 2026 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.

Do opisu tego ciągu Sad dodał ustalenie, iż pojazd którym oskarżony poruszał się w chwili ich popełnienia posiadał pedał sprzęgła oraz manualną skrzynię biegów, uznając to za znaczące w perspektywie rodzaju zakazu jaki został w stosunku do niego orzeczony i jaki złamał.

Motywacja w zakresie punktu 4 i 6 wyroku.

Zachowanie oskarżonego W. T. opisane w punkcie XI-XIII a/o wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 288 k.k., zgodnie z którym odpowiedzialności karnej podlega ten, kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku. Czyny opisane w punktach XIV-XVII stanowiły natomiast realizację występku z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przy czym odnośnie czynów z pkt XIV, XVI uzasadnione było przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji obu w/w przepisów.

Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami kto niszczy lub uszkadza zabytek, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Przestępstwo to ma charakter materialny, gdyż skutkiem zachowania się sprawcy jest zniszczenie lub uszkodzenie zabytku.

Pogląd, jakoby pomiędzy art. 108 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a art. 288 k.k. zachodził stosunek specjalności, został już słusznie zakwestionowany w orzecznictwie i judykatach Sadu najwyższego w oparciu o argumentację, że dla zastosowania zasady specjalności konieczne jest, by przepis szczególny zawierał wszystkie ustawowe znamiona określone w przepisie ogólnym plus przynajmniej jedno nowe. Tak jednak nie jest, ponieważ art. 108 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie zawiera znamienia szkody majątkowej, nie chroni mienia, nie wymaga, by zabytek był dla sprawcy rzeczą cudzą, a tego wymaga art. 288 k.k. Dlatego nie da się uznać, że między tymi przepisami zachodzi zbieg pozorny (lex specialis derogat legi generali), lecz należy przyjąć, że zachodzi między nimi stosunek krzyżowania, co uzasadnia kwalifikację kumulatywną (art. 11 § 2 k.k.) z art. 108 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i art. 288 § 1 k.k., oczywiście mając na uwadze wysokość wyrządzonej szkody.

W realiach niniejszej sprawy W. T. nanosząc substancję lub farby w sprayu na elewację budynku Sądu Okręgowego w O., Szkoły Podstawowej nr (...) oraz zabytkową armatę, pomnik generała J. Bema i wreszcie elewację ratusza – spowodował uszkodzenie tych obiektów (taki był cel jego działania, obok testowania wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania o czym W. T. mówił w swoich wyjaśnieniach, co zresztą znalazło odzwierciedlenie w jego działaniach, ale także i depozycjach świadka I. Ł. (1) ), ingerując w ich powierzchnię i doprowadzając do konieczności wykonania prac naprawczych lub konserwatorskich. Zachowania przypisane oskarżonemu w tym postępowaniu niewątpliwie mieszczą się w pojęciu „uszkodzenia mienia” rozumianego jako każde działanie naruszające substancję rzeczy i wywołujące konieczność przywrócenia jej poprzedniego stanu. Działanie oskarżonego w tym zakresie było umyślne. Wybór konkretnych obiektów, sposób nanoszenia napisów czy znaków substancjami czy farbami w sprayu oraz powtarzalność działań podobnego rodzaju oskarżonego wykluczają działanie nieumyślne czy przypadkowe. Umyślność obejmowała zarówno zamiar wykonania napisów, symboli, jak i świadomość ingerencji w cudze mienie, w tym w zabytki. Rodzaj naruszonego mienia w postaci budynku w części ratuszowej miasta – stanowiący lokalizację Urzędu Miasta (...), Kamienica przy głównym placu miasta, armata upamiętniająca historyczne wydarzenia miasta czy pomnik (...) ich usytuowanie, wygląd wskazujący na monumentalność oraz fakt, iż W. T. urodził się w mieście (...) pozwoliły ustalić w tej sprawie umyślność działania zarówno w zakresie czynów z art. 288 k.k., jak i czynów realizujących znamiona występku z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W tym zakresie przedmiotowe ustalenie znajduje również oparcie w motywacji działania oskarżonego, którą zaprezentował W. T. w wyjaśnieniach złożonych w sprawie w dniu 20.10.2025 roku oraz treści zeznań świadka I. Ł. (2), który przywołał to co przekazał mu sam oskarżony odnośnie powodów, którymi kierował się przy dokonywanych aktach wandalizmu w mieście (...).

Z uwagi na to, że część z uszkodzonych obiektów stanowiła zabytek objęty ochroną prawną poprzez wpis do rejestru zabytków województwa (...) (Uchwała Nr (...) Rady Miasta O. z 28 września 2023 r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu (...) Miasta O. na lata 2023-2023, k. 287 oraz wykaz obiektów zabytkowych z terenu O. objętych ochroną prawną przez wpis do rejestru zabytków, k. 288-294) uzasadniało to przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu tj. art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 11 § 2 k.k. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Wątpliwości nie budziła również wysokość szkód wyrządzonych przez oskarżonego, które zostały ustalone przez oskarżyciela, a następnie przyjęte przez sąd, co do zasady na podstawie oświadczeń pokrzywdzonych, tj. przedstawionych szacunków powstałych strat, zaś w przypadku Sądu Okręgowego w O. – w oparciu o przedstawiony kosztorys napraw. W ocenie Sądu wartość szkód została oszacowana na poziomie racjonalnym, adekwatnym do ustalonego poziomu zniszczeń i odpowiadający faktycznej wartości powstałej w mieniu poszkodowanego straty materialnej. Strony tego postępowania nie wykazały, aby te szacunki były nieprawidłowe. Żadna ze stron nie wnosiła o dopuszczenie dowodu z opinii sądowej biegłego rzeczoznawcy. Kierując się natomiast doświadczenie życiowym sąd nie uznał tego za konieczne, uznając kwoty podane przez pokrzywdzonych za kwoty faktycznie niezbędne do tego, aby zniszczone obiekty odrestaurować. Dostrzec w tym względzie trzeba, że zniszczone obiekty oprócz wartości ekonomicznej, którą przedstawiają, mają także wartość historyczną, a tej nie sposób wycenić. Poza tym odnosząc te kwoty do kwoty niezbędnej do dokonania naprawy budynku SO (zakres uszkodzeń analogiczny w innych przypadkach naruszeń) można przypuszczać, iż są one pewnym (rzeczywistym, niezawyżonym) wydatkiem, a może nawet nie będą wystarczającą pulom zasobów pieniężnych, gdy uwzględni się koszty robocizny według cen rynkowych. Co do dokumentu kosztorysu to należy wskazać, że został sporządzony przez fachowy podmiot na zlecenie pokrzywdzonego i sposób dokonanej wyceny jest racjonalny, dlatego Sąd przyjął wartości szkód za Prokuratorem, gdyż są obiektywnie autentyczne.

Przypisany oskarżonemu czyn miał charakter zawiniony. W ustalonym stanie faktycznym W. T. mógł zachować się zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, gdyż nie zachodziły żadne okoliczności, które wyłączałyby jego winę. Ponadto czyn ten był bezprawny, a stopień jego społecznej szkodliwości był wyższy niż znikomy – był znaczny. Taką ocenę stopnia społecznej szkodliwości uzasadnia postać zamiaru oraz rodzaj naruszonego dobra.

Uwzględniając poczynione w sprawie ustalenia w zakresie okoliczności i sposobu dokonania przestępstw z pkt od XI do XIII aktu oskarżenia, Sąd przyjął, że zostały one popełnione w sposób opisany w akcie oskarżenia, ale stanowiąc ciąg przestępstw z art. 288 § 1 k.k., a w zakresie skazań za czyny z punktu XIV, XV, XVI i XVII aktu oskarżenia Sąd dokonał tylko korekty w opisie czynu z punktu XVII eliminując słowo: „zaistniałego” oraz ustaleniem co do każdego z tych czynów, iż zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, w stosunku do zabytku objętego ochroną prawną poprzez wpis do rejestru zabytków województwa (...), stanowiąc ciąg przestępstw z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przy czym czyny z pkt XIV i XVI - wypełniające dodatkowo znamiona występku z art. 288 § 1 k.k. – kwalifikowane jako występki z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono jak w pkt 4 i 6 wyroku.

Motywacja w zakresie punktu 9 wyroku.

Przeprowadzony na rozprawie materiał procesowy dowiódł także winy oraz sprawstwa W. T. w zakresie czynu z puntu XVIII aktu oskarżenia, tj. występku z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.

W. T. podjeżdżając do dystrybutora w ustalone dni, tankując paliwo o określonej ilości oraz wartości (wykazanej paragonami, dokumentami rozchodu i zeznaniami świadków – pracowników stacji paliw), a następnie opuszczając stację bez uiszczenia należności dokonywał bezprawnego przywłaszczenia rzeczy ruchomej należącej do pokrzywdzonego podmiotu (...) S.A.

Zgodnie z treścią art. 12 § 2 k.k. odpowiada jak za jeden czyn zabroniony wyczerpujący znamiona przestępstwa ten, kto w krótkich odstępach czasu, przy wykorzystaniu tej samej albo takiej samej sposobności lub w podobny sposób popełnia dwa lub więcej umyślnych wykroczeń przeciwko mieniu, jeżeli łączna wartość mienia uzasadnia odpowiedzialność za przestępstwo.

W realiach tej sprawy za niewątpliwe Sąd uznał, iż W. T. w krótkich odstępach czasu (w okresie od 30 maja 2025 roku do 14 października 2025 roku) popełnił dwanaście wykroczeń przeciwko mieniu. Oskarżony dokonał bowiem zaboru mienia w celu przywłaszczenia 12 razy, gdzie każdorazowo wartość tego mienia nie przekraczała kwoty 800 złotych. Zatem każdym swoim działaniem oskarżony wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń. Za każdym razem działał w podobny sposób, wykorzystując taką samą sposobność, albowiem oskarżony wszedł w posiadanie paliwa nie uiszczając zapłaty za ukradziony towar, wbrew woli jego właściciela oraz przy wykorzystaniu nieuwagi personelu stacji, który nie był w stanie natychmiast zareagować. Działanie to w sposób oczywisty realizuje znamiona zaboru w rozumieniu art. 278 § 1 k.k. Łączna wartość skradzionego mienia – należycie wykazana przez pokrzywdzonego i nie kwestionowana przez oskarżonego i jego obrońcę w toku postępowania – wynosiła 2170,04 złotych, co uzasadniało przypisanie oskarżonemu popełnienie czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Sąd nie miał także wątpliwości, iż temu działaniu towarzyszył zamiar bezpośredni, o czym przekonuje powtarzalność tych zachowań oraz wyjaśnienia oskarżonego. Jak już wskazywano, w dacie popełnienia czynów z a/o, W. T. nie cierpiał na chorobę psychiczną, nie był upośledzony umysłowo, nie występowały u niego inne zakłócenia czynności psychicznych, które ograniczałyby w jakimkolwiek stopniu zdolność rozpoznania przedsiębranych zachowań lub pokierowania swoim postępowaniem, a zatem jego działanie było działaniem nie tylko bezprawnym, ale również zawinionym. Społeczna szkodliwość ww. występku jest umiarkowana, bowiem godzi on w podstawowe dobro rangi konstytucyjnej tj. mienie, i poczucie bezpieczeństwa.

1.5.  ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

1.6.  ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

1.7.  ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W. T.

1.

1.

Przestępstwo z art. 244 k.k. jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., które nakazują baczyć nie tylko na to, aby kara nie przekraczała stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, ale także by uwzględniała motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa.

Po myśli art. 91 § 1 k.k. jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

W realiach przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż tylko kara pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat może spełnić cele stawiane przed karą w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.

Stopień winy Sąd ocenił jako znaczny (wysoki) w odniesieniu do w/w czynu. Na stopień ten wpłynęła postać zamiaru jaki towarzyszył sprawcy przy jego popełnieniu tj. zamiar bezpośredni. Biorąc pod uwagę okoliczności podmiotowo-przedmiotowe popełnienia czynu Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez W. T. czynów wypełniających dyspozycję art. 244 k.k. jest znaczny. Bacząc na ilość zachowań polegających na niezastosowaniu się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu zakazu prowadzenia określonego rodzaju pojazdów, postać zamiaru i motywację i cel działania sprawcy (wskazane w poprzedniej części uzasadnienia) inna rodzajowo kara lub niższy jej wymiar nie spełniłby stawianych przed karą celów. Ogół obywateli należycie postrzegający otoczenie i szanujący porządek prawny uzna tak zakreślone konsekwencję prawne czynu za dolegliwe w stopniu należytym, nie nadmiernym, a karę za sprawiedliwą. Dla oskarżonego jest zaś karą przede wszystkim wychowawczą, dając szansę na to, aby całkowicie wdrożył posłuch normom prawa stanowionego i się im podporządkował w przyszłości.

Oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodziły jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem.

Inkryminowane zachowanie było więc działaniem umyślnym, podjętym z zamiarem bezpośrednim z wysokim stopniem winy.

Swoim zachowaniem W. T. godził w wymiar sprawiedliwości, prawidłowe funkcjonowanie organów państwa, a także w bezpieczeństwo w ruchu drogowym, skoro został uznany prawomocnym orzeczeniem sądu za osobę nie dającą gwarancji bezpiecznego poruszania się po drogach.

Za okoliczność łagodzącą należało uznać przyznanie się do winy. W ocenie Sądu nie należy jednak przeceniać przyznania się do winy oskarżonego, albowiem w świetle dostępnych dowodów jego sprawstwo było do ustalenia.

Za okoliczność obciążającą Sąd uznał fakt uprzedniej karalności za podobny czyn oraz sprzeniewierzenie się zakazowi aż 10 razy.

W ocenie Sądu tak ukształtowana kara jest sprawiedliwą odpłatą za popełniony ciąg 10 przestępstw o wysokiej społecznej szkodliwości, popełnionym w zamiarze bezpośrednim.

Zdaniem Sądu wymierzona kara nie może zostać oceniona jako rażąco surowa, bacząc na stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości popełnionego czynu. W tym zakresie należy podnieść, że gdyby te czyny zostały oceniane w odrębnych postępowaniach – jedynie orzekając karę minimalną – oskarżonemu groziłaby kara co najmniej 2 lata 6 miesięcy.

2.

1.

Na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. – w związku ze skazaniem z punktu 1 – Sąd orzekł wobec oskarżonego W. T. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 (ośmiu) lat.

Zakładając spójność systemową przepisów regulujących instytucję ciągu przestępstw należy uznać, że przewidziana w art. 91 § 1 k.k. redukcja konsekwencji karnych, wynikających ze zrealizowania każdej z norm sankcjonujących, i zastosowanie ich do dwu lub więcej popełnionych przestępstw dotyczy wszystkich konsekwencji wynikających z naruszenia tych norm. Wobec tego, konstrukcję art. 91 § 1 k.k. należy interpretować w ten sposób, że zawarta w tym przepisie dyrektywa wymierzania jednej kary za przestępstwa składające się na ciąg przestępstw przewidziany w art. 91 § 1 k.k. - ma odpowiednie zastosowanie do orzekanych środków karnych tego samego rodzaju (uchwała SN z 26.09.2002 r., I KZP 21/02, OSNKW 2002/11–12, poz. 90).

Lekceważący stosunek do porządku prawnego oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w komunikacji, a także wskazane wyżej podstawy wymiaru kary spowodowały, że sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat.

W ocenie Sądu okres 8 lat powinien być wystarczający dla zweryfikowania postawy oskarżonego i oddziaływania na niego wymierzonej mu represji karnej, a jednocześnie w sposób istotny wpłynie na świadomość społeczeństwa co do konsekwencji przestępstw z art. 244 k.k. uzasadnionych potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa w komunikacji uczestnikom ruchu drogowego, którzy do przepisów prawa podchodzą z należytą rozwagą. poza tym trzeba przy tym wyrzeczeniu wskazać, że w aktualnym stanie prawnym za popełnienie jednokrotnie występku z art. 244 k.k. ustawa nakazuje orzec dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Z uwzględnieniem powyższego oraz nie tracąc z pola widzenia okoliczności faktycznych tej sprawy, w tym ilości popełnionych przez oskarżonego występków wypełniających dyspozycję art. 244 k.k. oraz towarzyszącą oskarżonemu motywację działania, trzeba uznać ten okres za odpowiedni.

3.

1.

Na podstawie art. 43a § 2 k.k. i art. 91 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego W. T. środek kompensacyjny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 15000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Tu również należy wskazać, że w razie skazania za przestępstwa składające się na ciąg przestępstw przewidziany w art. 91 § 1 k.k., zawarta w tym przepisie dyrektywa nakazująca wymierzenie jednej kary za te wszystkie przestępstwa ma odpowiednie zastosowanie do orzekania środków karnych tego samego rodzaju (tak: uchwała SN z 26.09.2002 r., I KZP 21/02, OSNKW 2002/11–12, poz. 90).

Powyższe stanowisko, które skład orzekający podziela i przyjmuje za własne, dało podstawę do wymierzenia świadczenia pieniężnego w wysokości 15000 złotych, a wiec stanowiące trzykrotność ustawowego minimum. Przy kształtowaniu wysokości tego środka kompensacyjnego Sąd uwzględnił ilość działań przestępnych, sytuację majątkową oskarżonego, wymierzoną kare zasadniczą za ciąg przestępstw z art. 244 k.k. oraz orzeczone obowiązki naprawienia szkody i ich wysokość. W ocenie Sadu powyższa dodatkowa dolegliwość karna – odczuwalna ekonomicznie – jest orzeczona na poziomie odpowiednim w perspektywie dyrektyw wymiaru kary, stosowanych odpowiednio.

4.

4.

Rozważając nad wymiarem kary za ciąg przestępstw z art. 288 k.k. Sąd Rejonowy kierował się dyrektywami wymieniony w art. 53 k.k., a zatem skład orzekający sądu baczył by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu oraz wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, która kara winna osiągnąć w stosunku do oskarżonego jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę oskarżonemu, sąd uwzględnił w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu ma postać umiarkowanego. Oskarżony wykazał brak szacunku dla cudzego mienia, a tym samym lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego Sąd miał także na względzie postać zamiaru, z jakim działał oskarżony, tj. zamiar bezpośredni oraz przedmiot ochrony, w który godził oskarżony swoimi czynami.

Stopień winy Sąd ocenił jako znaczny w odniesieniu do omawianego czynu, któremu towarzyszył zamiar bezpośredni sprawcy.

Przy wymiarze kary Sąd jako okoliczność łagodzącą wziął pod uwagę uprzednią niekaralność oskarżonego za przestępstwo podobne.

Z uwzględnieniem powyższego, miarkując karę i dokonując wyboru jej rodzaju, Sąd doszedł do wniosku, iż karą współmierną do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy będzie kara grzywny wymierzona oskarżonemu na podstawie art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. w wysokości 200 stawek dziennych po 20 złotych.

Ilość stawek przyjęta przez Sąd pozwala uznać, że kara grzywny w takim wymiarze osiągnie cele wychowawcze i penalne wobec sprawcy oraz odstraszy społeczeństwo od popełniania podobnych czynów.

Przyjęta wysokość stawki dziennej uwzględnia możliwości zarobkowe oskarżonego - umiarkowane, w tym jego wykształcenie, dobry stan zdrowia i osiągany dotychczas dochód. Oscyluje ona w granicach ustawowego minimum.

5.

4.

Sąd orzekł na podstawie art. 46 § 1 k.k. – w związku ze skazaniem z punktu 4 wyroku – wobec oskarżonego W. T. obowiązek naprawienia w części szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez uiszczenie na rzecz:

a. Sądu Okręgowego w O. kwoty 22000 (dwadzieścia dwa tysiące) złotych,

b. Urzędu Miasta (...) kwoty 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych,

c. H. T. (1) kwoty 1400 (jednego tysiąca czterystu) złotych,

- ustalając, że szkoda pozostająca w bezpośrednim związku z przypisanym oskarżonemu czynem nie została dotychczas naprawiona. fakt objęcia szkody ochroną ubezpieczeniową nie wyłącza odpowiedzialności oskarżonego za skutki poniesionego przestępstwa. Ewentualne świadczenie wypłacone przez ubezpieczyciela nie niweczy zasadności środka kompensacyjnego, którego celem jest zapewnienie pokrzywdzonemu pełnej rekompensaty za doznaną przestępstwem szkodę oraz realizacja kompensacyjnej funkcji postępowania karnego. Należy podkreślić, że regres ubezpieczyciela i obowiązek naprawienia szkody pełnią różne funkcję.

Sąd zdecydował się na orzeczenie w tym postępowaniu jedynie obowiązku naprawienia szkody w części z uwagi przede wszystkim na to, że sytuacja osobista i majątkowa oskarżonego nie jest dobra, a szkoda pokrzywdzonego może zostać zrekompensowana w części także przez ubezpieczyciela lub nakładem pracy własnej np. bezkosztowo.

6.

6.

Rozważając nad wymiarem kary odnośnie czynów z punktu XIV-XVII Sąd Rejonowy uwzględnił jak poprzednio dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k., uwzględniając nadto brzmienie art. 91 § 1 k.k. oraz istnienie kumulatywnego zbiegu przestępstw, a tym samym treść art. 11 § 3 k.k.

Bacząc na wysoki stopień winy oraz umiarkowany stopień społecznej szkodliwości przypisanych przestępstw Sąd uznał za adekwatną karę grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych w kwotach po 20 złotych, orzeczoną przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k.

W zakresie wymiaru kary Sąd miał na uwadze przede wszystkim rodzaj i rozmiar skutków przestępstwa. Okolicznością łagodzącą było brak uprzednich skazań za podobne czyny oraz postawa oskarżonego w toku całego postępowania i okazanie skruchy, a także stosunkowo niewielka (poza czynem na szkodę oskarżyciela posiłkowego) wysokość wyrządzonej szkody.

Ilość stawek przyjęta przez Sąd pozwala uznać, że kara grzywny w takim wymiarze osiągnie cele wychowawcze i penalne wobec sprawcy oraz odstraszy społeczeństwo od popełniania podobnych czynów jako ekonomicznie nieopłacalny „interes”.

Przyjęta wysokość stawki dziennej uwzględnia możliwości zarobkowe oskarżonego - umiarkowane, w tym jego wykształcenie, dobry stan zdrowia i osiągany dotychczas dochód. Oscyluje ona w granicach ustawowego minimum.

7.

6.

Uwzględniając wysokość wyrządzonej szkody Sąd podstawie art. 46 § 1 k.k. – w związku ze skazaniem z punktu 6 wyroku – orzekł wobec oskarżonego W. T. obowiązek naprawienia w części szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez uiszczenie na rzecz Urzędu Miasta (...) kwoty 2200 złotych. Sąd zdecydował się na orzeczenie w tym postępowaniu jedynie obowiązku naprawienia szkody w części z uwagi przede wszystkim na to, że sytuacja osobista i majątkowa oskarżonego nie jest dobra, a szkoda pokrzywdzonego może zostać zrekompensowana w części także przez ubezpieczyciela lub nakładem pracy własnej np. bezkosztowo.

8.

6.

Sąd zobligowany treścią art. 108 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i art. 91 § 1 k.k. – w związku ze skazaniem z punktu 6 wyroku – orzekł wobec oskarżonego W. T. nawiązkę na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Zabytków w wysokości 4000 złotych, markując jej wysokość do sytuacji majątkowej oskarżonego.

9.

9.

Kierując się dyrektywami wymiaru kary, o których stanowi art. 53 k.k., Sad uznał za adekwatną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych (minimalnej – przy art. 37a § 1 k.k.), ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;

Stopień winy – wysoki, bacząc na ustalony zamiar działania sprawcy. Społeczna szkodliwość czynu również była wysoka. Oskarżony popełnił czyn umyślny, z góry zaplanowany, wielokrotnie na szkodę tego samego podmiotu, czym wykazał się całkowitym lekceważeniem wobec niego jak i obowiązującego w tym zakresie prawa. Nadto oskarżony dopuścił się każdej z kradzieży w miejscu, w którym wiedział, że są kamery i że jego zachowanie będzie zapisane na nagraniach z monitoringu, co pokazuje, że nawet świadomość, iż każdy jego ruch będzie zarejestrowany, nie powstrzymała go od tych działań.

Mając na względzie, iż wyrządzona szkoda nie jest dużych rozmiarów, a każde z poszczególnych zachowań oskarżonego stanowi de facto wykroczenie, ten rodzaj kary uznać należy za sprawiedliwą odpłatę, która swoja ekonomiczną dolegliwością osiągnie cele stawiane przed karą i to zarówno wobec sprawcy, jak i wobec społeczeństwa.

Przyjęta wysokość stawki dziennej uwzględnia możliwości zarobkowe oskarżonego - umiarkowane, w tym jego wykształcenie, dobry stan zdrowia i osiągany dotychczas dochód.

10.

9.

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. – w związku ze skazaniem z punktu 9 wyroku – orzeczono wobec oskarżonego W. T. obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez uiszczenie na rzecz (...) S.A. z siedzibą w P. kwoty 2169,87 złotych. Wysokość szkody została wykazana.

11.

4, 6, 9.

Popełnienie dwóch lub więcej ciągów przestępstw lub ciągu przestępstw oraz innego przestępstwa, w warunkach określonych w art. 85 § 1, stanowi zawsze podstawę orzeczenia kary łącznej. Podstawą wymierzenia kary łącznej w przypadku popełnienia przez sprawcę dwóch różnych ciągów lub ciągu i innego przestępstwa przed nieprawomocnym wyrokiem jest art. 91 § 2, a nie art. 86 k.k. (por. wyrok SA w Katowicach z 18.07.2002 r., II AKa 249/02, Prok. i Pr.-wkł. 2003/5, poz. 18). „ Odpowiednie stosowanie art. 86 k.k. oznacza, że w sytuacji określonej w art. 91 § 2 k.k. sąd ma wymierzyć karę łączną – nie w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, z uwzględnieniem górnych granic poszczególnych rodzajów kar wskazanych w art. 86 § 1 k.k., lecz – w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za ciąg przestępstw lub za jednostkowe czyny, w zależności od tego, która z nich jest surowsza, do sumy orzeczonych w danym postępowaniu kar za ów ciąg lub ciągi przestępstw i za czyny jednostkowe, oczywiście z uwzględnieniem górnych granic poszczególnych rodzajów kar” (wyrok SN z 25.02.2010 r., IV KK 397/09, OSNwSK 2010/1, poz. 441).

Z uwzględnieniem powyższego, działając na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k., Sąd połączył kary jednostkowe grzywny wymierzone oskarżonemu w punktach 4, 6, i 9 części dyspozytywnej wyroku węzłem kary łącznej i w ich miejsca wymierzył karę łączna grzywny w wysokości 450 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 złotych.

W ocenie Sądu tak ukształtowana kara łączna grzywny spełni cele, o których mowa zarówno w art. 53 k.k. jak i art. 85a k.k.

Wysokość stawki – uzasadnić należy jak uprzednio, a więc ustaloną sytuacją materialna oskarżonego.

12.

W oparciu o art. 44 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego W. T. przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci tubki z pastą polerską – wyszczególnioną i opisaną w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/318/25/P k. 135 akt sprawy. W świetle ustalonych okoliczności sprawy nie może budzić wątpliwości, iż ww. dowód rzeczowy stanowił narzędzie służące do popełnienia przestępstw z art. 288 k.k. oraz z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Powyższym rozstrzygnięciem o dowodach rzeczowych Sąd jednak nie objął wszystkich dowodów rzeczowych i po wydaniu wyroku konwalidował swoje uchybienie w tym zakresie na mocy postanowienia wydanego w oparciu o art. 420 § 2 k.p.k.

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W. T.

13.

1.

Stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 i § 5 k.k. Sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności W. T. w przedmiotowej sprawie trwający od 19 października 2025 roku godz. 00:15 do dnia 26 lutego 2026 roku, ustalając, iż odpowiada on 130 dniom orzeczonej kary pozbawienia wolności.

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Zastosowanie art. 4 § 1 k.k. było korzystniejsze dla oskarżonego, ponieważ aktualny stan prawny nakazuje sądowi za czyn z art. 244 k.k. orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...) w kwocie min. 10 000 złotych, dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów, a dodatkowo sąd może orzec przepadek pojazdu mechanicznego.

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

14-15.

Na podstawie 619 § 1 k.p.k. w zw. z art. 29 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze przyznać i wypłacić

Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., 619 § 1 k.p.k. w zw. z art. 29 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 4 ust. 3, § 17 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2026.87 t.j.) Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokat H. D. kwotę 3480 złotych powiększając ją o należny podatek VAT tj. dalsze 800,40 złotych, tj. łącznie 4280,40 złotych (cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt złotych i czterdziestu groszy) - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu W. T., co odpowiada dwukrotności stawki minimalnej, a jest uzasadnione nakładem pracy obrońcy w związku z mnogością zarzutów wobec obronionego, a także aktywnym uczestnictwem na wszystkich terminach posiedzeń. Zważywszy na to, że obrońca podjął w toku postępowania sądowego czynności uzasadniające przyznanie mu wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej świadczonej z urzędu, zaś koszty tej pomocy zgodnie z jego oświadczeniem nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części, jego wniosek w tym zakresie uznać należało za zasadny.

Wynagrodzenie zgodnie z § 4 ust. 3 cyt. Rozporządzenia powiększony o należny podatek od towarów i usług, którego obrońca jest płatnikiem.

Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego W. T.:

a. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 1310 (jednego tysiąca trzystu dziesięciu) złotych, w tym opłatę w kwocie 1200 złotych, zwalniając go na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. z pozostałych kosztów sądowych;

b. na rzecz oskarżyciela posiłkowego Sądu Okręgowego w O. kwotę 840 (osiemset czterdziestu) złotych tytułem ustanowienia w sprawie pełnomocnika z wyboru w osobie adwokata na etapie postępowania sądowego.

Na koszty sądowe orzeczone na rzecz Skarbu Państwa złożyły się następujące należności:

- ryczałt za doręczenia, tj. 2 x 20 złotych (w postępowaniu przygotowawczym i za postępowanie sądowe) – § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07);

- opłata za informację z KRK o osobie: 30 złotych – § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U.2023.1068 t.j.);

- za przechowywanie dowodów rzeczowych w składnicy – 40 złotych – § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym

- opłata sądowa: 1200 złotych – art. 2 ust. 4 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych;

Pozostałe wydatki postępowania – związane z opiniowaniem w sprawie – Sąd, uwzględniając sytuację osobistą oskarżonego, przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Wysokość wydatku przyznana na rzecz oskarżyciela posiłkowego tytułem ustanowienia w sprawie pełnomocnika z wyboru w osobie adwokata na etapie postępowania sądowego wynika natomiast z § 11 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U.2026.215 t.j.

1.1Podpis