Uzasadnienie z 12 sierpnia 2026, sygn. VIII U 3975/25

UZASADNIENIE

Decyzjami z tego samego dnia, tj. z 15.10.2025 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w A., na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 9, art. 18 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350) oraz w zw. z art. 81 ust. 1, 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146, ze zm.), stwierdził, że z tytułu umowy o pracę zawartej z płatnikiem składek - (...) spółką z o graniczoną odpowiedzialnością w A.:

1)  S. J. podstawa wymiaru składek za 01/2022 r. na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe wynosi 5.922,00 zł, na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 5.110,09 zł, a składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 459,91 zł,

2)  dla S. J. podstawa wymiaru składek za 02/2023 r. na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe wynosi 743,02 zł, na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 641,15 zł, a składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 57,70 zł,

3)  dla J. J. podstawa wymiaru składek za 01/2022 r.. na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe wynosi 5.023,42 zł, na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 4.334,71 zł, a składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 390,12 zł,

4)  dla G. E. podstawa wymiaru składek za 02/2022 r. na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe wynosi 5.922,00 zł, na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 5.110,09 zł, a składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 459,91 zł,, zaś za 04/2022r. odpowiednio 4.134,82zł, 3.567,94zł i 321,11zł,

5)  dla V. B. podstawa wymiaru składek za 04/2022 r. na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe wynosi 1.345,22 zł, na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 1.160,79 zł, a składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 104,47 zł.

W uzasadnieniu tych decyzji organ rentowy podał, że Zakład w okresie od 20.05.2025 r. do 30.06.2025 r., z przerwą w dniach 11.06.2025 r. - 20.06.2025r., przeprowadził kontrolę płatnika składek (...) Sp. z o.o. za okres od stycznia 2022 r. do grudnia 2023 r. w zakresie prawidłowości i rzetelności obliczania składek na ubezpieczenia społeczne oraz innych składek, do których pobierania zobowiązany jest ZUS oraz zgłaszania do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, a ustalenia z przeprowadzonej kontroli zawarte zostały w protokole kontroli z dnia 30.06.2025r. ZUS wskazał, że w wyniku ww. kontroli, na podstawie przedłożonej dokumentacji finansowej płatnika składek, tj. list płac wynagrodzeń, zestawień list płac wynagrodzeń oraz danych zaewidencjonowanych w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS na kontach poszczególnych ubezpieczonych, ustalono, że płatnik składek za ww. ubezpieczonych w miesiącach objętych przedmiotowymi decyzjami deklarował podstawę wymiaru i składki na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, w kwocie innej niż wynikająca z dokumentacji źródłowej ww. pracowników. Zakład podał, że płatnik składek w przypadku ww. pracowników wykonujących pracę za granicą tylko przez część miesiąca, ustalał podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne proporcjonalnie zmniejszając kwotę prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia do okresu przebywania za granicą. ZUS stwierdził – odpowiednio w decyzjach dot. ww. ubezpieczonych - że z dokumentacji płacowej wynika, iż:



F. J. w miesiącu styczniu 2022 r. osiągnął przychód w kwocie wyższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku;



S. J. w miesiącu lutym 2023 r. osiągnął przychód w kwocie niższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku.



J. J. w miesiącu styczniu 2022 r. osiągnęła przychód w kwocie niższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku,



G. J. w miesiącu lutym 2022 r. osiągnął przychód w kwocie wyższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku, a w miesiącu kwietniu osiągnął przychód w kwocie niższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku,



V. B. w miesiącu kwietniu 2022 r. osiągnął przychód w kwocie niższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku.

ZUS podniósł, że stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 350, z późn. zm.), podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. Zakład wskazał, że w podstawie wymiaru nie uwzględnia się przychodów określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 16 ww. rozporządzenia podstawy wymiaru składek nie stanowi część wynagrodzenia pracowników, których przychód jest wyższy niż przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców w wysokości równowartości diety przysługującej za każdy dzień pobytu z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być jednak niższy od kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia. Organ wskazał, że przy dokonywaniu porównania przychodu pracownika do kwoty przeciętnego wynagrodzenia brak jest podstaw prawnych do proporcjonalnego zmniejszenia kwoty przeciętnego wynagrodzenia, odpowiednio do okresu przebywania za granicą, w przypadku pracownika, który pracował za granicą przez część miesiąca. Organ rentowy argumentował, że przepis § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie wtedy, jeśli przychód pracownika jest wyższy niż przeciętne wynagrodzenie. Należy wziąć pod uwagę łączny przychód uzyskany przez pracownika w danym miesiącu (zarówno za pracę w Polsce, jak i za granicą), a następnie dokonać porównania do kwoty przeciętnego wynagrodzenia. Zakład podkreślił, że nie ma znaczenia okres przebywania w danym miesiącu za granicą, gdyż porównania należy dokonywać zawsze do pełnej kwoty przeciętnego wynagrodzenia. Jeżeli przychód pracownika nie przekracza przeciętnego wynagrodzenia, to § 2 ust. 1 pkt 16 ww. rozporządzenia nie stosuje się. Wyjaśnił, że nie stosowanie oznacza, iż nie ma podstaw do odejmowania równowartości diet ani porównywania przychodu do kwoty przeciętnego wynagrodzenia. Podstawę wymiaru składek ustala się w tych przypadkach na zasadach ogólnych wynikających z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy systemowej. Nadto podniesiono, iż przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie zawierają zapisów o proporcjonalnym pomniejszaniu podstawy wymiaru składek dla grupy ubezpieczonych jakimi są pracownicy, nie ustalają też „minimalnej" podstawy wymiaru składek dla pracowników, jedynym ograniczeniem zapisanym w ustawie jest ograniczenie rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe do kwoty odpowiadającej trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy, określonego w ustawie budżetowej - art. 19 ust. 1 ustawy o s.u.s. W przypadku pracownika delegowanego do pracy za granicą, wypłacone świadczenia - nawet określane jako diety lub ryczałty - stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, jeżeli praca ta nie ma charakteru podróży służbowej. To oznacza, że nie można wyłączać z podstawy wymiaru diet jeśli nie są to rzeczywiste koszty podróży służbowej, a świadczenia wypłacane pracownikowi delegowanemu stanowią element jego wynagrodzenia. Podstawę wymiaru składek ZUS stanowi zatem pełne wynagrodzenie pracownika, łącznie z dodatkami oraz świadczeniami związanymi z delegowaniem, w tym m.in.: wynagrodzenie zasadnicze, dodatki do pracy za granicą, ekwiwalenty oraz diety i ryczałty związane z delegowaniem.

(decyzje dot. ww. ubezpieczonych załączone do akt sprawy)

Odwołania od powyższych decyzji złożył płatnik składek, będąc reprezentowanym przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżając je w całości i zarzucając:

1. błędy w ustaleniach faktycznych polegające na przyjęciu, że odwołująca się spółka deklarowała podstawę wymiaru i składki na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne w kwocie innej niż wynikająca z dokumentacji źródłowej pracownika, podczas gdy deklarowane przez odwołującą się spółkę podstawy wymiaru i ww. składki odpowiadają dokumentacji źródłowej pracownika.

2. naruszenie przepisów prawa, tj.:

a) § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. z 2025 r. poz. 316, dalej jako „rozp. (...)”) poprzez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie, nie może być proporcjonalnie zmniejszane odpowiednio do okresu przebywania za granicą w przypadku pracownika, który pracował za granicą przez część miesiąca, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przeciętne wynagrodzenie, o którym jest w tym przepisie mowa, może ulec proporcjonalnemu zmniejszeniu, w przypadku gdy pracownik pracował za granicą tylko przez część miesiąca, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie lub niezastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie;

b) art. 18 ust. 9 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 2024, poz. 497 ze zm., dalej również jako „u.s.u.s.”) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niezastosowanie zasady proporcjonalności do obliczenia dolnej granicy podstawy wymiaru składki, w przypadku, w którym zastosowanie powinien znaleźć § 2 ust. 1 pkt 16 rozp. (...), tj. do obliczenia proporcjonalnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 16 rozp. (...), co do pracowników pracujących za granicą przez część miesiąca, przez podzielenie kwoty ww. przeciętnego wynagrodzenia przez liczbę dni kalendarzowych danego miesiąca i pomnożenie przez liczbę dni podlegania ubezpieczeniu, podczas gdy przepis ten daje podstawę do zastosowania w takim przypadku zasady proporcjonalności,

c) art. 18 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 9 u.s.u.s. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepisy te stanowią wyłączną podstawę do określenia podstawy wymiaru składek i - co za tym idzie - wysokości składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepisy te powinny być stosowane z uwzględnieniem zasady wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 16 rozp. (...), z uwzględnieniem proporcjonalności;

d) art. 20 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 9 u.s.u.s. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepisy te stanowią wyłączną podstawę do określenia podstawy wymiaru składek i - co za tym idzie - wysokości składek na ubezpieczenia chorobowe i wypadkowe, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepisy te powinny być stosowane z uwzględnieniem zasady wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 16 rozp. (...), z uwzględnieniem proporcjonalności;

e) 81 ust. 1, 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146 ze zm., dalej jako „u.ś.o.z.”) w zw. z art. 18 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 9 u.s.u.s. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepisy te stanowią wyłączną podstawę do określenia podstawy wymiaru składek i - co za tym idzie - wysokości składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepisy te powinny być stosowane z uwzględnieniem zasady wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 16 rozp. (...), z uwzględnieniem proporcjonalności;

f) art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. poprzez wydanie decyzji w sprawie, w której płatnik prawidłowo określił podstawę wymiaru i składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne;

g) art. 41 ust. 7b pkt 2 u.s.u.s. przez wymaganie od odwołującej się spółki złożenia dokumentów korygujących w sytuacji, w której płatnik prawidłowo określił podstawę wymiaru i składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, a więc dokumenty te nie są wymagane;

h) art. 2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady lojalności państwa względem obywateli i przyjęcie nowego sposobu obliczania podstaw wymiaru składek na podstawie § 2 ust. 1 pkt 16 rozp. (...) wbrew praktyce utrwalonej wcześniej w decyzjach ZUS i w orzecznictwie sądowym, mimo braku podstaw do zmiany takiej praktyki;

i) art. 2a u.s.u.s. oraz art. 32 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie pracowników delegowanych do świadczenia usług w innych krajach UE w przypadku, gdy są zatrudnieni na taki sam wymiar etatu, ale przebywają za granicą cały miesiąc lub krócej, a w konsekwencji przyjęcie, że podstawy wymiaru i składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne pracowników zatrudnionych na taki sam wymiar etatu i taką samą stawkę dzienną (dzienny przychód), ale przebywający za granicą różną liczbę dni (miesiąc lub krócej niż miesiąc) nie są proporcjonalne, a zatem podstawa wymiaru i wysokość składek pracownika pracującego za granicą krócej jest zdecydowanie wyższa niż pracownika pracującego cały miesiąc;

3) z ostrożności procesowej płatnik składek wskazał także na naruszenia przepisów postępowania na etapie postępowania przed ZUS, gdyby Sąd uznał sposób prowadzenia postępowania w sprawie przez ZUS za istotny dla rozstrzygnięcia n/n sprawy na etapie sądowym, tj. art. 8 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, tzn. wyliczania podstaw wymiaru i składek w przypadku pracowników delegowanych zatrudnionych za granicą przez część miesiąca, bez uzasadnienia oraz bez zmian w zakresie podstawy faktycznej i prawnej.

W konkluzji odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji w całości i stwierdzenie, że płatnik składek w przypadku każdego z ww. ubezpieczonych prawidłowo określił podstawy wymiaru i składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne oraz wynikające z tych podstaw składki na ww. ubezpieczenia w okresach objętych zaskarżonymi decyzjami, a nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

(odwołania - k. 3-24 akt, k. 3-24 akt VIII U (...))

W odpowiedziach na odwołania pozwany organ rentowy wniósł o ich oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonych decyzjach.

(odpowiedzi na odwołania - k. 29-33, oraz k.29-32 w/w akt)

Sprawy z odwołań płatnika składek od powyższych decyzji, połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

(postanowienia – k. 34 w/w akt)

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

Płatnik składek (...) Spółka z o.o. z/s w A. prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do KRS od dnia 28.08.2013 r.

(bezsporne)

W spornych okresach płatnik składek zatrudniał na umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy ubezpieczonych, tj. F. J., V. B., S. J., J. J. i G. E..

W miesiącach, których dotyczą zaskarżone w rozpoznawanej sprawie decyzje - płatnik składek delegował pracowników przez część miesiąca do świadczenia na jego rzecz usług za granicę do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W wykonaniu zawartych umów o pracę pracownicy ci wykonywali przez część miesiąca za granicą krótkie zlecenia i wracali do swojego miejsca zamieszkania w Polsce. Czasami praca za granicą była wykonywana przez tych pracowników płatnika na przełomie miesiąca. Czasami pracownicy wracali na inne lub to samo zlecenie w kolejnych miesiącach.

(bezsporne)

ZUS (...) Oddział w A. w okresie od 20.05.2025 r. do 30.06.2025 r., z przerwą w dniach 11.06.2025 r. - 20.06.2025r., przeprowadził kontrolę u płatnika składek za okres od stycznia 2022 r. do grudnia 2023 r. w zakresie prawidłowości i rzetelności obliczania składek na ubezpieczenia społeczne oraz innych składek, do których pobierania zobowiązany jest ZUS oraz zgłaszania do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego. Ustalenia z przeprowadzonej kontroli zawarte zostały w protokole kontroli z dnia 30.06.2025r. W wyniku przeprowadzenia ww. kontroli, na podstawie przedłożonej dokumentacji finansowej płatnika składek, tj. list płac wynagrodzeń, zestawień list płac wynagrodzeń oraz danych zaewidencjonowanych w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS na kontach poszczególnych ubezpieczonych, stwierdzono, że płatnik składek deklarował podstawę wymiaru i składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w kwocie innej niż wynikająca z dokumentacji źródłowej, tj. ustalił podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne proporcjonalnie zmniejszając kwotę prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia do okresu przebywania za granicą, mimo tego, że:



F. J. w miesiącu styczniu 2022 r. osiągnął przychód w kwocie wyższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku;



S. J. w miesiącu lutym 2023 r. osiągnął przychód w kwocie niższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku.



J. J. w miesiącu styczniu 2022 r. osiągnęła przychód w kwocie niższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku,



G. J. w miesiącu lutym 2022 r. osiągnął przychód w kwocie wyższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku, a w miesiącu kwietniu osiągnął przychód w kwocie niższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku,



V. B. w miesiącu kwietniu 2022 r. osiągnął przychód w kwocie niższej niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne obowiązujące w danym roku.

(bezsporne)

Płatnik składek wniósł zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia 30.06.2025 r., lecz ZUS nie uwzględnił tych zastrzeżeń z powodu braku wniesienia nowych, istotnych środków dowodowych w sprawie.

(bezsporne).

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie doręczono płatnikowi składek w dniu 15.09.2025r. Zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie doręczono płatnikowi składek w dniu 1.10.2025r. Płatnik składek nie złożył zgodnie z art. 41 ust. 7b pkt. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wymaganych dokumentów korygujących za okresy objęte zaskarżonymi decyzjami w przypadku wskazanych ubezpieczonych i nie doprowadził do stanu zgodności z protokołem kontroli.

(bezsporne)

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, z uwzględnieniem, iż okoliczności faktyczne sprawy przyjęte za podstawę wydania decyzji nie były między stronami sporne, gdyż postępowanie dotyczyło wyłącznie sporu prawnego na tle interpretacji przepisów w zakresie podstaw do proporcjonalnego zmniejszenia kwoty przeciętnego wynagrodzenia dla potrzeb obliczenia należności składkowych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołania są bezzasadne i jako takie podlegają oddaleniu.

Stosownie do treści art. 18 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13.10.1998 r. (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 350 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18. 12.1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe (Dz.U. z 2025 r., poz. 316), podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe i chorobowe pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. poz. 592 z 2026) z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, z wyłączeniem wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz zasiłków z ubezpieczeń społecznych.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - powoływanej dalej jako ustawa systemowa, pracownik objęty jest obowiązkowymi ubezpieczeniami: emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym od dnia nawiązania stosunku pracy i do dnia jego ustania. Pracownika do ubezpieczeń społecznych zgłasza pracodawca, który jest płatnikiem składek. W myśl art. 18 ust. 1 powołanej ustawy, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 18a, czyli m.in. pracowników stanowi przychód, o którym mowa w art. 4 pkt 9 i 10, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, ust. 4 pkt 5 i ust. 12 (zastrzeżenia nie mają znaczenia w sprawie). Przepis art. 4 pkt 9 ustawy systemowej jako przychód definiuje: przychody w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu: zatrudnienia w ramach stosunku pracy, pracy nakładczej, służby, wykonywania mandatu posła lub senatora, wykonywania pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania, pobierania zasiłku dla bezrobotnych, świadczenia integracyjnego i stypendium wypłacanych bezrobotnym oraz stypendium sportowego, a także z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności oraz umowy agencyjnej lub umowy zlecenia, jak również z tytułu współpracy przy tej działalności lub współpracy przy wykonywaniu umowy.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do treści art. 12 ust. 1 tej ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Katalog rodzajów świadczeń będących świadczeniami ze stosunku pracy ma charakter przykładowy. Jakiekolwiek świadczenie uzyskane przez podatnika w związku ze stosunkiem pracy będzie świadczeniem z tego stosunku, a konsekwencją jego otrzymania będzie powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku dochodowego.

Przepisy dotyczące ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stosuje się także odpowiednio do określania podstawy wymiaru składek: na ubezpieczenie zdrowotne (art. 81 ust. 1 i 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych), na Fundusz Pracy (art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 29 ust. 1 ustawy z 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy).

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ustawy systemowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (t.j. Dz. U. poz. 316 z 2025). W myśl § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 r., podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, zwanych dalej "składkami", stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, osiągany przez pracowników u pracodawcy z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zwanej dalej "ustawą", oraz § 2 tego rozporządzenia. Katalog przychodów niestanowiących podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe zawarty został we wskazanym rozporządzeniu z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

W myśl § 2 ust. 1 pkt 16 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, w brzmieniu obowiązującym od 1.X.2016 r. podstawy wymiaru składek nie stanowi część wynagrodzenia pracowników, których przychód jest wyższy niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, z wyłączeniem osób wymienionych w art. 18 ust. 12 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych - w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z tym zastrzeżeniem, że tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia.

Poza sporem jest okoliczność, iż cytowany przepis w znowelizowanym brzmieniu ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy przychód pracownika za dany miesiąc jest wyższy niż przeciętne wynagrodzenie za pracę. Wynika to jednoznacznie z wykładni literalnej wskazanej normy.

Z omawianej normy wynika zatem, iż możliwość braku uwzględnienia w podstawie wymiaru składek wynagrodzenia w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju jest obwarowana dwoma zasadniczymi uwarunkowaniami:

a)  dotyczy wyłącznie pracowników, których przychód jest wyższy niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców,

b)  tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia.

Pracodawca może zatem skorzystać z dobrodziejstwa wynikającego z omawianego przepisu, lecz wyłącznie do pracowników, których przychód (uwzględniający zarobki w kraju i za granicą) będzie w danym miesiącu wyższy niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie, jak również zastosowane pomniejszenie może nastąpić wyłącznie do kwoty przeciętnego wynagrodzenia. Wolą ustawodawcy było zatem umożliwienie pracodawcom zatrudniającym pracowników również poza granicami kraju do wykazania przechodu obniżonego w stosunku do faktycznie uzyskanego przez pracownika jednakże maksymalnie do kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, która będzie stanowić minimalną wymaganą kwotę podstawy wymiaru składek.

Podkreślić należy, iż ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie rozgranicza przychodu na przychód otrzymany w kraju z tytułu pracy i przychód otrzymany z tytułu pracy za granicą. Tym samym do ustalenia podstawy wymiaru składek należy uwzględnić zarówno wynagrodzenie w kraju, jak i wynagrodzenie za granicą otrzymane przez pracownika w danym miesiącu pracy. Przepis art. 18 ust. 9 i 10 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych mówi o kwocie najniższej podstawy wymiaru składek, którą można zmniejszyć proporcjonalnie - np. osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą, których wysokość podstawy wymiaru składek nie jest uzależniona od uzyskanych przychodów.

W przypadku pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę podstawę wymiaru składek stanowi jednak przychód w myśl art. 4 ust. 9 ustawy. Brak zatem podstaw do uznania, iż w przypadku przychodu pracownika ze stosunku pracy istnieje jakakolwiek możliwość obniżenie podstawy wymiaru składek proporcjonalnie do okresu zatrudnienia, skoro o podstawie tej decyduje faktyczny okres zatrudnienia i uzyskane z tego tytułu wynagrodzenie za pracę (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie zaś z art. 18 ust. 9 ustawy systemowej za miesiąc, w którym nastąpiło odpowiednio objęcie ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi lub ich ustanie i jeżeli trwały one tylko przez część miesiąca, kwotę najniższej podstawy wymiaru składek zmniejsza się proporcjonalnie, dzieląc ją przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni podlegania ubezpieczeniu.

W orzecznictwie podkreśla się, iż wskazany sposób zmniejszenia proporcjonalnego podstawy wymiaru dotyczy wyłącznie „najniższej podstawy” niezależnie od podstawy zadeklarowanej, a zatem dotyczy wyłącznie osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą (vide uzasadnienie uchwały SN z 11.07.2019r III UZP 1/19 OSNP 2020/1/7). Identyczne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 16.10.2019r w sprawie III AUa 90/19 wskazując, iż „Adresatem normy wynikającej z art. 18 ust. 9 i 10 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych objęty jest ubezpieczony (prowadzący pozarolniczą działalność), który spełnił następujące warunki: (-) zadeklarował kwotę stanowiącą podstawę wymiaru składek (bez względu na jej wysokość); (-) opłacił składkę za cały miesiąc; (-) jego ubezpieczenie trwało tylko przez część miesiąca; (-) wystąpiła niezdolności do pracy trwająca przez część miesiąca, jeżeli z tego tytułu ubezpieczony spełnia warunki do przyznania zasiłku”.

Tym samym art. 18 ust. 9 i 10 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie ma w ogóle zastosowania do przychodów pracownika ze stosunku pracy, również w sytuacji, gdy pracował za granicą przez część miesiąca. Wskazane normy dotyczą wyłącznie osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, gdyż tylko w ich przypadku można mówić o najniższej podstawie wymiaru składek (art. 18 ust. 8 ustawy systemowej) w odróżnieniu od podstawy wymiaru składek pracowników, u których stanowi ona zawsze przychód (art. 18 ust. 1 ustawy systemowej). Podzielenie stanowiska skarżącego płatnika o możliwości proporcjonalnego zmniejszenia podstawy wymiaru składki prowadziłoby zatem de facto do proporcjonalnego obniżenia przychodu pracownika na potrzeby prawa ubezpieczeń społecznych, ku czemu nie ma żadnych podstaw prawnych.

Podkreślenia wymaga przy tym, iż sporna między stronami norma §2 p. 16 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 r. dotyczy zmniejszenia przychodu na potrzeby ubezpieczeń społecznych, jednakże nie przy zastosowaniu zasady proporcjonalności, lecz poprzez obniżenie podstawy wymiaru diet o część wynagrodzenia pracownika w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu. Przyjęcie stanowiska skarżącego o możliwości podwójnego obniżenia podstawy wymiaru składek a więc po pierwsze poprzez zastosowanie zasady proporcjonalności z art. 18 ust. 9 ustawy systemowej a po drugie obniżenie jej zgodnie z §2 p. 16 wskazanego powyżej rozporządzenia nie wydaje się dopuszczalne i stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie pracodawcy zatrudniającego pracowników poza granicami kraju poprzez zastosowanie podwójnych mechanizmów obniżania podstawy wymiaru w sposób sprzeczny z zasadą obowiązku zachowania minimalnej podstawy w wysokości kwoty przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w art. 19 ust. 1 ustawy systemowej.

Powyższe okoliczności wykluczały, w ocenie Sądu I instancji, możliwość zastosowania zasady proporcjonalności przez płatnika w sytuacji ubezpieczonych i zmniejszenia w ten sposób przeciętnego wynagrodzenia poprzez podzielenie tej kwoty przez liczbę dni miesiąca i pomnożenie przez liczbę dni podlegania ubezpieczeniom w kraju jak uczynił to skarżący w przypadku ubezpieczonych, gdyż wskazane powyżej przepisy nie dotyczą w żadnym przypadku postulowanej przez płatnika sytuacji.

Wobec powyższego stanowisko ZUS, że brak podstawy prawnej do stosowania zasady proporcjonalności jest słuszna a spór w niniejszym postępowaniu dotyczył de facto możliwości zastosowania art. 18 ust. 9 ustawy systemowej do sytuacji pracowników zatrudnionych przez polskich pracodawców w części miesiąca poza granicami kraju, co potwierdza prawidłowość zaskarżonych decyzji.

Dodatkowo wskazać należy, iż zwrot „za każdy dzień pobytu poza granicami kraju ” zawarty jest w przepisie § 2 pkt. 1 ust. 16 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej i dotyczy sytuacji , kiedy przychód pracownika w danym miesiącu z tytułu pracy w kraju i za granicą jest większy niż prognozowane miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej za dany rok kalendarzowy. Wówczas ma zastosowanie ww. przepis , według którego , należy wyliczyć równowartość diet za każdy dzień pobytu. Przepis § 2 ust. 1 pkt. 16 cyt. Rozporządzenia będzie miał zastosowanie tylko wtedy, gdy łączny przychód pracownika w danym miesiącu będzie wyższy niż przeciętne wynagrodzenie. Zmiana treści § 2 ust. 2 ust. 1 pkt 16 ww. rozporządzenia polega na pozostawieniu możliwości wyłączenia części wynagrodzenia w odniesieniu do osób, których przychód jest wyższy niż prognozowane przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy. Możliwość obniżania podstawy wymiaru składek o równowartość diet dotyczy zatem tylko tych osób, które uzyskują przychód wyższy niż przeciętne wynagrodzenie.

Jak już wskazywano w sytuacji, gdy odliczenie od zarobków równowartości diet spowoduje obniżenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracownika poniżej tego poziomu, przychód do oskładkowania będzie można obniżyć jedynie do wysokości przeciętnej płacy tj. kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy. Gdy przychód nie przekracza przeciętnego wynagrodzenia § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nie stosuje się, a podstawę wymiaru składek ustala się na zasadach ogólnych wynikających z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy systemowej z zastosowaniem pozostałych wyłączeń określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia. Bez znaczenia jest przy tym, czy praca za granicą była wykonywana przez cały czy też przez część miesiąca. Zatem w przypadku uzyskania przez pracownika przychodu, który nie przekracza przeciętnego wynagrodzenia niezależnie od powodu tego stanu rzeczy (tj. czy praca za granicą była wykonywana przez cały czy też przez część miesiąca), przepisu § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nie stosuje się.

Niestosowanie § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia oznacza, że nie ma podstaw do odejmowania równowartości diet, ani porównywania przychodu do kwoty przeciętnego wynagrodzenia. Oznacza to, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowić będzie faktycznie uzyskany przychód, w konsekwencji począwszy od 1.10.2016 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie będzie podwyższana, zaś pracodawca będzie zobowiązany do naliczania i opłacania składek na ubezpieczenia społeczne od faktycznie uzyskanego przez pracownika przychodu.

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 16 powołanego rozporządzenia, podstawy wymiaru składek nie stanowi część wynagrodzenia pracowników, których przychód jest wyższy niż przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy, zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, z wyłączeniem osób wymienionych w art. 18 ust. 12 ustawy - w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z tym zastrzeżeniem, że tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy (tj. 5922,00 zł w 2022 r.). Stosownie do treści art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (rozporządzenie podstawowe), osoba wykonująca w Państwie Członkowskim pracę najemną podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego. W myśl art. 13 ust. 1a i b (i) rozporządzenia podstawowego, osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub więcej państwach członkowskich, podlega:

a) ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli wykonuje znaczną część pracy w tym państwie członkowskim;

lub

b) jeżeli nie wykonuje znacznej części pracy w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania:

(i) ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa lub pracodawcy, jeżeli jest zatrudniona przez jedno przedsiębiorstwo lub jednego pracodawcę (...).

Podstawowym łącznikiem wskazującym prawo właściwe w zakresie ubezpieczeń społecznych jest miejsce wykonywania pracy, czyli lex loci laboris. Wyjątek - podleganie nadal polskiemu ubezpieczeniu społecznemu obywatela polskiego zatrudnionego za granicą - stosuje się w wypadku krótkotrwałego wysłania przez polskiego pracodawcę (mającego w Polsce siedzibę lub przedstawicielstwo) w ramach istniejącej umowy o pracę lub jego oddelegowania do pracy na rzecz podmiotu powiązanego z pracodawcą polskim.

W badanej sprawie ubezpieczeni podlegali w spornych okresach polskiemu prawu ubezpieczeń społecznych, co nie było kwestionowane i nie ma wpływu na problematykę potencjalnego oskładkowania kwot wypłaconych ubezpieczonym z tytułu wyjazdów do pracy za granicę. Jeszcze raz podkreślić należy, iż przez przychód pracownika, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia należy rozumieć przychód ustalony zgodnie z powołanym art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Tym samym należy brać pod uwagę wszystkie wypłaty, stanowiące podstawę wymiaru składek, dokonane lub postawione do dyspozycji ubezpieczonego od pierwszego do ostatniego dnia danego miesiąca, bez względu na okres za jaki przysługują. Ustalając jednak, czy § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia będzie mieć zastosowanie należy brać pod uwagę łączny przychód uzyskany przez pracownika w danym miesiącu, a więc zarówno w Polsce, jak i za granicą. Przy dokonywaniu porównania do kwoty przeciętnego wynagrodzenia brak jest podstaw prawnych do jakiegokolwiek proporcjonalnego zmniejszania kwot przeciętnego wynagrodzenia odpowiednio do okresu przebywania za granicą, w przypadku pracownika, który pracował za granicą przez część miesiąca. Nie ma znaczenia okres przebywania w danym miesiącu za granicą. Porównania należy dokonywać zawsze do pełnej kwoty przeciętnego wynagrodzenia.

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że pozwany słusznie uznał stanowisko płatnika składek za nieprawidłowe w zakresie ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników delegowanych do pracy przez część miesiąca do innych państwa członkowskich Unii Europejskiej.

W badanej sprawie należało rozpoznać kwestię prawną jak prawidłowo powinien płatnik składek ustalić podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne pracowników oddelegowanych wg zasad obowiązujących od 1.10.2016 r., a w szczególności jak praktycznie należy stosować § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od 1.10.2016 r. w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, kiedy to płatnik składek oddelegował swoich pracowników do pracy w innym państwie UE przez część miesiąca.

Płatnik składek do obliczenia podstawy wymiaru składek za pracowników wykonujących pracę za granicą przez część miesiąca stosował zasadę proporcjonalności przy ustalaniu tej podstawy, niezależnie do tego, jaki był przychód uzyskiwany przez pracownika. W przypadku pracowników uzyskujących przychód w kwocie niższej niż przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy systemowej, płatnik nie naliczał składek od kwoty uzyskanego przychodu przez pracownika, ale ustalając podstawę wymiaru składek pomniejszał uzyskany przychód o równowartość diet za każdy dzień pobytu pracownika za granicą, zaniżając w ten sposób podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. W przypadku pracowników wykonujących pracę za granicą tylko przez część miesiąca i uzyskujących przychód w kwocie wyższej niż przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 19 ust.1 ustawy systemowej, płatnik również pomniejszał uzyskany przychód przez pracownika z tytułu pracy za granicą o równowartość diet za każdy dzień pobytu i tak ustaloną kwotę wykazywał jako podstawę wymiaru składek zaniżając jej wysokość poprzez nie stosowanie zasady z par. 2 ust. 1 pkt 16 ww. rozporządzenia.

Z uwagi na brak podstaw do zastosowania w stosunku do pracowników zatrudnionych u skarżącego zasady proporcjonalności określonej art. 18 ust. 9 ustawy systemowej Sąd uznał, że interpretacja przepisów dokonana przez płatnika składek jako pracodawcę nie była prawidłowa, a tym samym uznanie przez organ rentowy stanowiska (...) Sp. z o.o. w A. za nieprawidłowe jest zasadne z przyczyn wyżej omówionych.

Słusznie zatem organ rentowy ustalił wysokość podstawy wymiaru składek:

1. co do pracowników, którzy uzyskali w danym miesiącu przychód niższy niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie prognozowane w danym roku jako równy właśnie przychodowi,

2. zaś w miesiącach, w których przychód ten był wyższy niż przeciętne wynagrodzenie i istniały podstawy do zastosowania §2 p. 16 rozporządzenia z dnia 18.12.1998r - obniżając go jednakże wyłącznie do wysokości przeciętnego wynagrodzenia.

Z tych przyczyn odwołania należało oddalić zgodnie z art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., o czym Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach procesu, na które złożyły się wyłącznie koszty zastępstwa procesowego pozwanego organu rentowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku zgodnie z art. 98 §1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118), mając na uwadze, że połączenie do wspólnego rozpoznania przedmiotowych spraw z odwołania płatnika składek od 5 zaskarżonych decyzji było jedynie czynnością techniczną, która nie pozbawiła tychże spraw ich odrębności.

SSO Paweł Wojas