Wyrok z 2 czerwca 2026, sygn. IV Ua 5/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 czerwca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sławomir Górny

Protokolant: Beata Krysiak

po rozpoznaniu na rozprawie 2 czerwca 2026 roku w Sieradzu

sprawy z odwołania V. C.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.

z 14 marca 2025 r. znak: (...) oraz

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.

z 8 maja 2025 r. znak: (...)

w sprawie V. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.

o zasiłek chorobowy

na skutek apelacji organu rentowego

od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 12 lutego 2026 roku sygn. akt IV U 105/25

oddala apelację.

Sygn. akt IV Ua 5/26

UZASADNIENIE

V. C. wystąpił o zasiłek chorobowy za okres od 5 grudnia 2024 roku do 5 stycznia 2025 roku oraz za okres od 6 stycznia 2025 roku do 5 lutego 2025 roku oraz za okres od 6 lutego 2025 roku do 6 marca 2025 roku. Decyzją z 14 marca 2025 roku organ rentowy odmówił wnioskodawcy prawa do zasiłku chorobowego od dnia 5 grudnia 2024 roku do dnia 6 marca 2025 roku. Decyzją z dnia 8 maja 2025 roku organ rentowy zmienił decyzję i odmówił prawa do zasiłku od 19 grudnia 2024 roku do dnia 6 marca 2025 roku.

Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji i utrzymanie w mocy prawa do zasiłku za okres od dnia 5 grudnia 2024 roku do dnia 6 marca 2024 roku.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.

Sąd Rejonowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sieradzu, wyrokiem z 12 lutego 2026 roku, zmienił zaskarżone decyzje i przyznał V. C. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 19 grudnia 2024 roku do dnia 6 marca 2025 roku, a orzeczenie zapadło po następujących ustaleniach i wnioskach:

Ubezpieczony był niezdolny do pracy w okresie od dnia 5 grudnia 2024 roku do 5 stycznia 2025 roku a także w okresie od dnia 6 stycznia 2025 roku do dnia 5 lutego 2025 roku. Do dnia 3 października 2024 roku korzystał ze świadczenia rehabilitacyjnego. 4 października 2024 roku V. C. udał się na urlop bezpłatny, nie złożył kolejnego wniosku o świadczenie rehabilitacyjne. Kolejna niezdolność do pracy ubezpieczonego powstała od 5 grudnia 2024 roku. ZUS odmówił prawa do zasiłku chorobowego, mimo przerwy w niezdolnościach do pracy wynoszącej 62 dni twierdząc, że pomiędzy orzeczonymi okresami niezdolności do pracy odwołujący nie odzyskał zdolności do pracy.

Biegła sądowa z zakresu medycyny pracy nie stwierdziła w okresie od 4 października 2024r. naruszenia sprawności organizmu odwołującego uzasadniającego jego niezdolność do pracy zarobkowej. Ubezpieczony stał się niezdolny do pracy i otrzymał zaświadczenie lekarskie za okres od 5 grudnia 2024 roku do 5 lutego 2025 roku. Za okres od 5 grudnia 2024r. do 18 grudnia 2024r. pracodawca wypłacił odwołującemu wynagrodzenie za czas choroby.

Stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie opinii biegłej sądowej, która nie budziła wątpliwości co do ich wiarygodności.

Po tychże ustaleniach, sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podniósł, że zgodnie z treścią przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U.2025.501 t.j. z dnia 2025.04.17) zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni. Na podstawie art. 9. ww. ustawy; do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2: do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzednich niezdolności do pracy, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresów niezdolności do pracy przypadających przed przerwą nie dłuższą niż 60 dni, jeżeli po przerwie niezdolność do pracy wystąpiła w trakcie ciąży. Do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresu niezdolności do pracy przypadającego w okresach, o których mowa w art. 4 ust. 1. Sąd Rejonowy zaznaczył również, że na podstawie art. 229 § 2 kodeksu pracy pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Ubezpieczony po dniu zakończenia pobierania zasiłku rehabilitacyjnego, czyli od dnia 4 października 2024 roku nie powrócił do pracy lecz przebywał na urlopie bezpłatnym, przez co pracodawca nie skierował ubezpieczonego na kontrolne badania lekarskie w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Od 5 grudnia 2024 roku do 5 lutego 2025 roku ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy i otrzymał zaświadczenie lekarskie, lecz organ rentowy odmówił mu prawa do zasiłku. Z opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny pracy wynika, że po dacie 4 października 2024 roku u ubezpieczonego nie stwierdzono naruszenia sprawności organizmu uzasadniającą niezdolność do pracy. Biegła z zakresu medycyny pracy lek. med. M. C. przeanalizowała dokumentację dot. leczenia odwołującego, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej opinii pisemnej. Biegła zauważyła, że odwołujący miał orzeczoną czasowa niezdolność do pracy, łącznie przez 182 dni, do dnia 05 czerwca 2024r. Następnie otrzymał świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 6 czerwca 2024 roku do 03 października 2024 roku. W tym okresie odbył 2 wizyty lekarskie w prywatnym gabinecie lekarskim psychiatry lekarza L. R., w dniu 24 lipca 2024 roku oraz 2 września 2024 roku. Po dacie 3 października 2024 roku, w okresie od 17 października 2024 roku do 6 marca 2025 roku odbyło się jeszcze 5 psychiatrycznych wizyt lekarskich, jednak wyżej wymieniona dokumentacja lekarska nie uzasadnia niezdolności do pracy. Po wyczerpaniu zasiłku rehabilitacyjnego to jest od 4 października 2024 roku odwołujący nie był hospitalizowany z przyczyn psychiatrycznych. Sąd zaakcentował, że z opinii biegłej sądowej, odmiennie niż ze stanowiska ZUS, wynika, że odwołujący, który ma 63 lata, po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego (03 października 2024r.) odzyskał zdolność do pracy. Tym samym odwołującemu od dnia 05 grudnia 2024r. otworzył się nowy okres zasiłkowy. Z uwagi na treść art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c., sąd pominął wniosek organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry, jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania, powodujący nieuzasadnione zwiększenie jego kosztów ponoszonych przez Skarb Państwa i całkowicie nieprzydatny do rozstrzygnięcia.

Z tych wszystkich względów Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego i przyznał odwołującemu prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 19 grudnia 2024 roku do 6 marca 2025 roku.

Apelację od wyroku co do całości wywiódł organ rentowy. Zaskarżając wyrok zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci art. 8 i 9 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; naruszenie przepisów postępowania tj., art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na bezzasadnym przyjęciu, że opinia biegłego lekarza medycyny pracy stanowi miarodajne i wyczerpujące źródło wiadomości specjalnych niezbędnych do dla prawidłowego rozpoznania sprawy i tym samym nieprawidłowe ustalenie faktu, że w okresie po 3 października 2024 roku odzyskał zdolność do pracy, podczas gdy w okresie od 4 października do 4 grudnia 2024 roku odwołujący nie odzyskał zdolności do pracy i dlatego brak jest podstaw do otwarcia nowego okresu zasiłkowego.

Wobec tak sformułowanych zarzutów, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania, zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za drugą instancję. Na podstawie art. 380 k. p. c., apelujący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychiatry na fakt, czy w okresie od 3 października do 6 grudnia 2024 roku odwołujący odzyskał zdolność do pracy.

W uzasadnieniu apelujący podniósł między innymi, że stan funkcjonalny odwołującego, potwierdzony badaniem przez specjalistę psychiatrii, dokumentuje dalsze wyraźne problemy w zakresie zdrowia psychicznego. Apelujący zaznaczył, że opierając się jedynie na dowodzie z opinii biegłego medycyny pracy, która nie zawiera analizy przebiegu leczenia psychiatrycznego wnioskodawcy, sąd nie dokonał oceny i nie wyjaśnił należycie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Ubezpieczony nie zajął stanowiska co do wywiedzionej apelacji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja organu rentowego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji i przyjmuje je jako własne. Podziela również wywody prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie znajdując żadnych podstaw do jego zmiany bądź uchylenia. Odnosząc się do przeważających zarzutów apelacji dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego wskazać należy, że przepis art.233 § 1 k.p.c. stanowi, iż sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Oznacza to, że wszystkie ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane pod uwagę przy ocenie dowodów, a tok rozumowania sądu powinien znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego, skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć zatem miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Dzieje się tak w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (por. wyrok SN z 6 listopada 2003 r., II CK 177/02, niepubl.) Podkreślenia wymaga także fakt, że dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza twierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Koniecznym jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności, skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego można było wysnuć wnioski odmienne (post SN z 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, niepubl. wyrok SN z 27 września 2002 r., II CKN 817/00).W ocenie Sądu Okręgowego, sąd I instancji we właściwy sposób zgromadził i rozważył materiał dowodowy, dokonał jego oceny bez pominięcia istotnej części tego materiału, a tym samym nie doszło do dowolnej, a do swobodnej oceny tego materiału, niesprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego ani z zasadami logicznego rozumowania. Zdaniem Sądu Okręgowego, lektura uzasadnienia orzeczenia umożliwia dokonanie pełnej oceny toku wywodu sądu pierwszej instancji, który doprowadził do wydania orzeczenia w tej materii. Tak więc, przekonanie apelującego o podstawach do zmiany orzeczenia nie znalazło potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie przez sąd pierwszej instancji. Sąd Rejonowy wnikliwie rozpoznał sprawę dopuszczając dowód z opinii powołanego biegłego sądowego z zakresu chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej i medycyny pracy. Należy podzielić pogląd Sądu Rejonowego, że opinia ww. biegłego jest prawidłowa, fachowa, sporządzona przez biegłego właściwej specjalności, co ważne, odnosząca się również do schorzeń psychiatrycznych ubezpieczonego, o których mowa w apelacji. Dodatkowo, biegła sądowa z zakresu chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej i medycyny pracy przeanalizowała dokumentację medyczną, która jest podstawą do formułowanych zarzutów apelacyjnych. W świetle tejże opinii jawi się zgodny i oczywisty także dla sądu odwoławczego, wniosek, że nie było podstaw do poczynienia innych ustaleń w zakresie procesowego zarzutu apelacyjnego, co do stanu zdrowia V. C.. Przy czym, wnioski biegłego sądowego są spójne, konsekwentne i holistyczne, co jest zgodne z zakresem specjalizacji biegłej. Dla przypomnienia, dowód z opinii biegłych jest przeprowadzony prawidłowo, jeżeli sądy uzyskały od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania, a tylko brak w opinii fachowego uzasadnienia wniosków końcowych, uniemożliwia prawidłową ocenę jej mocy dowodowej (tak wyrok SN z 2000-06-30 II UKN 617/99 OSNAPiUS 2002/1/26). Jak to już wcześniej zaznaczono, Sąd Rejonowy podstawą swego rozstrzygnięcia w sprawie uczynił opinię biegłej sądowej z zakresu chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej i medycyny pracy. Sąd Okręgowy podziela w całej rozciągłości ocenę poczynioną przez sąd I instancji, bowiem ww. opinia wyjaśniła wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym, strona nie może skutecznie żądać ponowienia, jak w apelacji, lub uzupełnienia dowodu w postępowaniu apelacyjnym tylko dlatego, że spodziewała się korzystnej dla siebie oceny tego dowodu przez sąd (zob. wyr. SN z 7.11.1997 r., II CKN 446/97, Legalis). Przepis art. 381 k.p.c., uprawniający do dopuszczenia w postępowaniu apelacyjnym nowych, czy ponownych dowodów ma charakter wyjątkowy, nie może być więc interpretowany w sposób rozszerzający (wyr. SN z 13.6.2012 r., II CSK 608/11, Legalis). W niniejszej sprawie, mając na uwadze poprawnie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy, nie zachodzą racjonalne podstawy do dopuszczenia w postępowaniu apelacyjnym dowodu z opinii biegłego psychiatry, zgodnie z wnioskiem apelującego organu rentowego. Zaś, wskazana w apelacji dokumentacja medyczna nie ma żadnego negatywnego wpływu na ocenę wiarygodności i fachowości opinii powołanej biegłej, bowiem biegła ta oceniła tę dokumentację w sporządzonej opinii, a sąd pierwszej instancji wciągnął prawidłowe wnioski. Tenże specjalista stanowczo stwierdził, że po 4 października 2024 roku u ubezpieczonego nie stwierdzono naruszenia sprawności organizmu uzasadniającego niezdolność do pracy. Biegła przeanalizowała dokumentację dot. leczenia odwołującego, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej opinii pisemnej. Biegła zauważyła, że odwołujący miał orzeczoną czasową niezdolność do pracy, łącznie przez 182 dni, do dnia 05 czerwca 2024r. Następnie otrzymał świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 6 czerwca 2024 roku do 03 października 2024 roku. W tym okresie odbył 2 wizyty lekarskie w prywatnym gabinecie lekarskim psychiatry lekarza L. R., w dniu 24 lipca 2024 roku oraz 2 września 2024 roku. Po dacie 3 października 2024 roku, w okresie od 17 października 2024 roku do 6 marca 2025 roku odbyło się jeszcze 5 psychiatrycznych wizyt lekarskich, jednak wyżej wymieniona dokumentacja lekarska nie uzasadnia niezdolności do pracy. Co istotne, po wyczerpaniu zasiłku rehabilitacyjnego, to jest od 4 października 2024 roku, odwołujący nie był hospitalizowany z przyczyn psychiatrycznych. Z opinii biegłej sądowej, odmiennie niż ze stanowiska ZUS, wynika, że odwołujący, który ma 63 lata, po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego (03 października 2024r.) odzyskał zdolność do pracy. Tym samym odwołującemu od dnia 05 grudnia 2024r. otworzył się nowy okres zasiłkowy. W ocenie sądu odwoławczego, nie ma żadnych uzasadnionych merytorycznych powodów do kwestionowania tychże konkluzji biegłego. W szczególności, ustalenia i wnioski ww. opinii, zważywszy na wnioski i zarzuty apelacyjne, sąd odwoławczy przyjął za wartościowy środek dowodowy pod kątem dochodzonego prawa. Dodatkowo, odnosząc się do twierdzeń i zarzutów apelującej, sąd odwoławczy uznał, że ww. opinia biegłego spełnia wszystkie wymogi przewidziane przez art. 285 § 1 k.p.c., a o ich wadliwości nie może decydować odmienna, subiektywna ocena stanu zdrowia dokonana przez apelującą. Co ważne, oceniana opinia w wyczerpujący sposób dokonała analizy aktualnego stanu zdrowia ubezpieczonej. Na uwagę zasługuje orzeczenie Sądu Najwyższego z 15 lutego 1974 r., w którym Sąd stwierdził, że dowód z opinii biegłego jak i instytutu ma szczególny charakter, a mianowicie korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów a w szczególności art. 217 § 1 k.p.c. W konsekwencji nie można przyjąć, że sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy opinia złożona jest niekorzystna dla strony, czego domagała się ubezpieczona. W świetle art. 286 k.p.c., sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych lub z opinii instytutu, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności (tak wyrok SN 1974.02.15, IT CR 817/73). Podobnie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 5 czerwca 2002 r., stwierdzając, że o ewentualnym dopuszczeniu dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności medycznej nie może decydować wyłącznie wniosek strony, jak w sprawie, lecz zawarte w tym wniosku konkretne uwagi i argumenty podważające miarodajność dotychczasowej opinii lub co najmniej miarodajność tę poddające w wątpliwość, W przeciwnym wypadku wniosek taki musi być uznany za zmierzający wyłącznie do nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu, co winno skutkować jego pominięciem (art. 217 § 2 k.p.c.) (tak wyrok S.A. w Katowicach 2002.06.05. III AUa 811/02, OSA 2003/9/35). Zatem, zgłoszony przez skarżącego wniosek dowodowy jest już zbędny, sąd pierwszej instancji szczegółowo ustalił fakty wystarczające do rozpoznania pretensji z odwołania. Przeto, rozpoznając wnioski apelującego Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że ww. wniosek dowodowy jest całkowicie zbędny do rozstrzygnięcia sprawy i go oddalił. Dodatkowo, nie można tracić z pola widzenia tego, że sąd pierwszej instancji pochylał się już nad wnioskiem dowodowym organu rentowego co do opinii biegłego psychiatry, jednakże, w sposób prawidłowy go pominął jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania, powodujący nieuzasadnione zwiększenie jego kosztów ponoszonych przez Skarb Państwa i całkowicie nieprzydatny do rozstrzygnięcia.

Tym samym, zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 501), zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2- nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży- nie dłużej niż przez 270 dni. Zgodnie z podstawową regułą wyrażoną w art. 6 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Na podstawie art. 9. ww. ustawy; do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2: do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzednich niezdolności do pracy, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresów niezdolności do pracy przypadających przed przerwą nie dłuższą niż 60 dni, jeżeli po przerwie niezdolność do pracy wystąpiła w trakcie ciąży. Do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresu niezdolności do pracy przypadającego w okresach, o których mowa w art. 4 ust. 1. Sąd Rejonowy prawidłowo zaznaczył również, że na podstawie art. 229 § 2 kodeksu pracy pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Ubezpieczony po dniu zakończenia pobierania zasiłku rehabilitacyjnego, czyli od dnia 4 października 2024 roku nie powrócił do pracy lecz przebywał na urlopie bezpłatnym, przez co pracodawca nie skierował ubezpieczonego na kontrolne badania lekarskie w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Od 5 grudnia 2024 roku do 5 lutego 2025 roku ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy i otrzymał zaświadczenie lekarskie, lecz organ rentowy odmówił mu prawa do zasiłku. Z opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny pracy wynika, że po dacie 4 października 2024 roku u ubezpieczonego nie stwierdzono naruszenia sprawności organizmu uzasadniającą niezdolność do pracy. Po wyczerpaniu zasiłku rehabilitacyjnego to jest od 4 października 2024 roku odwołujący nie był hospitalizowany z przyczyn psychiatrycznych. Tym samym odwołującemu od 5 grudnia 2024r. otworzył się nowy okres zasiłkowy. Zatem, Sąd pierwszej instancji, zasadnie zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego i przyznał odwołującemu prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 19 grudnia 2024 roku do 6 marca 2025 roku.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i brak jest podstaw do jego zmiany, co skutkuje oddaleniem apelacji na podstawie art. 385 k.p.c.