Wyrok z 3 czerwca 2025, sygn. II K 608/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

(...)

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

Ł. O.

że 6 czerwca 2023 roku w N. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić W. P. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że po zamieszczeniu przez pokrzywdzoną w sieci Internet informacji o zaginięciu jej syna K. B. skontaktował się z nią za pomocą komunikatora M. o nazwie Ł. O. oraz A. K. (1) i w przesłanych wiadomościach zażądał zwrotu rzekomo pożyczonych od nich przez K. B. pieniędzy w kwocie 20 000 złotych w zamian za udzielenie informacji o miejscu jego pobytu wprowadzając ją w błąd co do udzielonej mu pożyczki oraz wiedzy na ten temat jego miejsca pobytu, które miał ujawnić w zamian za zwrot rzekomo pożyczonej gotówki, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na to, iż pokrzywdzona nie posiadała przy sobie takich środków pieniężnych, a także interwencje organów ścigania, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu 16 sierpnia 2020 roku kary łącznej roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem łącznym Sądu (...) z dnia 14 maja 2020 roku w sprawie (...), w skład której weszła kara 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona wyrokiem Sądu (...) z dnia 27 listopada 2018 roku w sprawie (...) za umyślne przestępstwo podobne,

CZYN PRZYPISANY

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Syn W. P. (pokrzywdzonej w tej sprawie), K. P., w dniu 19 maja 2023 roku wyjechał z domu do W., aby podjąć nową pracę. Pomoc w znalezieniu zatrudnienia zaoferowali mu znajomi, których poznał w sieci podczas wspólnej gry w gry komputerowe. Do 3 czerwca 2023 roku pokrzywdzona utrzymywała z synem regularny kontakt telefoniczny. Sytuacja uległa zmianie, gdy od 3 czerwca nie mogła nawiązać z nim żadnego kontaktu, ani telefonicznego, ani (...). W związku z brakiem informacji o synu, pokrzywdzona w dniu 6 czerwca 2023 roku zamieściła ogłoszenie na grupie (...), informując o zaistniałej sytuacji.

Tego samego dnia, tj. 6 czerwca 2023 roku, w godzinach popołudniowych, Ł. O. nawiązał kontakt z pokrzywdzoną za pośrednictwem aplikacji M.. W początkowych rozmowach oświadczył, że spotkał się z jej synem 4 czerwca 2023 roku na dworcu (...) w N., gdzie syn pokrzywdzonej pożyczył od niego kwotę 20 000 złotych. W dalszej części rozmowy, Ł. O. zażądał od W. P. ww. sumy pieniędzy i oświadczył, że jeżeli takową kwotę otrzyma, to ona otrzyma informacje o miejscu pobytu syna, zaś, jeżeli nie zapłaci to może nie spotkać już syna.

Pokrzywdzona przestraszyła się, że rzeczywiście mogło dojść do uprowadzenia jej syna, ponieważ, jak wcześniej wspomniano, nawiązał on kontakt z osobami w sieci, które miały mu pomóc w znalezieniu pracy. Nie znała ich ani ich zamiarów. W związku z tym zdarzeniem udała się na (...) w celu złożenia stosownego zawiadomienia. Podczas pobytu na K. w N., uzyskała informacje, że po zamieszczeniu ogłoszenia o zaginięciu jej syna, oskarżony usiłował wyłudzić od niej pieniądze, ponieważ był już znany z wcześniejszych przewinień.

Tego samego dnia, w którym pokrzywdzona zgłaszała zaginięcie na komisariacie (...), otrzymała wiadomość na komunikatorze M. od Ł. O., podszywającego się pod osobę, A. K. (1). W wiadomości pytał on pokrzywdzoną, czy przygotowała już kwotę 20 000 złotych dla męża.

Gdyby nie okoliczności, o których pokrzywdzona dowiedziała się na (...), byłaby skłonna zapłacić tę kwotę, mając na uwadze dobro i bezpieczeństwo swojego syna. Nie posiadała ona przy sobie takiej ilości gotówki. W trakcie przejazdu na (...) próbowała skontaktować się ze swoją ciotką, aby pożyczyć określoną sumę. Rozmowa ta nie doszła do skutku, ponieważ ciotka nie odebrała połączenia.

Ostatecznie tego samego dnia syn pokrzywdzonej został odnaleziony, a Ł. O. nie osiągnął zamierzonego celu, ponieważ pokrzywdzona zorientowała się w zamiarze oskarżonego dzięki, także z powodu interwencji funkcjonariuszy (...).

Zeznania pokrzywdzonej W. P.

2-3

Zrzuty ekranu z treściami wiadomości

9-12

Protokół zatrzymania osoby Ł. O.

24

Protokół zatrzymania rzeczy

26-28, 44-46

Protokół konfrontacji Ł. O. z Ł. K.

58-61

Opinia biegłego informatyka

111-145

Notatka urzędowa

156

Protokół zaznajomienia podejrzanego z materiałami

191-192

Wyjaśnienia oskarżonego Ł. O.

38-41

Zeznania A. K. (2)

70-71

Ł. O. został uznany winnym popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, na podstawie wyroku Sądu (...) z dnia 27 listopada 2018 roku (sprawa (...)).286 §1k.k w zw. z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk i za to na mocy powołanych przepisów Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został następnie objęty wyrokiem łącznym Sądu (...) z dnia 14 maja 2020 roku (sprawa (...)), w którym oskarżonemu nałożono łączną karę roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności. Ł. O. odbył całą karę pozbawienia wolności i został zwolniony 16 sierpnia 2020 roku.

Informacja o karalności

94-98, 160-172

Ł. O. ma 34 lata. Jest obywatelem (...) posiada wykształcenie zawodowe, jednak nie ma wyuczonego zawodu. Oskarżony jest kawalerem i nie ma nikogo na utrzymaniu. W czasie, którego dotyczy sprawa, nie miał stałej pracy, a jego dochody pochodziły z prac dorywczych, takich jak roznoszenie ulotek. Miesięczne zarobki oscylowały w granicach około 1000 złotych. Oskarżony nie posiada ani majątku ruchomego, ani nieruchomego. Jak sam oświadczył, był leczony psychiatrycznie, ale nie leczył się neurologicznie ani odwykowo. W chwili popełnienia czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Ponadto oskarżony jest osobą zdemoralizowaną, która wielokrotnie była karana, w tym za przestępstwa oszustwa (mowa tu o roku 2017, Sąd Rejonowy, (...)). Obecnie przebywa w (...) a przewidywana data ukończenia kary pozbawienia wolności przypada na rok 2028.

Opinia sądowo psychiatryczna

180-182

Dane o podejrzanym

90

Zaświadczenie o stanie majątkowym

91

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Ł. K.

II. w dniu 06 czerwca 2023 roku w N. działając wspólnie z Ł. O. i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić W. P. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że po zamieszczeniu przez pokrzywdzoną w sieci Internet informacji o zaginięciu jej syna K. B. skontaktowali się z nią za pomocą komunikatora M. o nazwie Ł. O. oraz A. K. (1) i w przesłanych wiadomościach zażądali zwrotu rzekomo pożyczonych od nich przez K. B. pieniędzy w kwocie 20 000 złotych w zamian za udzielenie informacji o miejscu jego pobytu wprowadzając ją w błąd co do udzielonej mu pożyczki oraz wiedzy na ten temat jego miejsca pobytu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na to, iż pokrzywdzona nie posiadała takich środków pieniężnych, przy czym Ł. O. czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. w odniesieniu do Ł. K. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.

CZYN ZARZUCANY - CZYNU OSKARŻONEMU NIE PRZYPISANO

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

W niniejszej sprawie nie wykazano, że Ł. K. działał wspólnie i w porozumieniu z Ł. O., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić W. P. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że po zamieszczeniu przez pokrzywdzoną w sieci Internet informacji o zaginięciu jej syna K. B. skontaktowali się z nią za pomocą komunikatora M. o nazwie Ł. O. oraz A. K. (1) i w przesłanych wiadomościach zażądali zwrotu rzekomo pożyczonych od nich przez K. B. pieniędzy w kwocie 20 000 złotych w zamian za udzielenie informacji o miejscu jego pobytu wprowadzając ją w błąd co do udzielonej mu pożyczki oraz wiedzy na ten temat jego miejsca pobytu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na to, iż pokrzywdzona nie posiadała takich środków pieniężnych,

Wyjaśnienia oskarżonego Ł. K.

54-57

Zeznania A. K. (2)

70-71

Uzupełniająca opinia biegłego do spraw in formatyki śledczej

307-324

Zeznania świadka K. S.

297

Zeznania M. Ś.

297

Ł. K. ma 34 lata. Jest obywatelem (...) posiada wykształcenie zawodowe, a wyuczony zawód to murarz. Ł. K. jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nie podejmuje stałego zatrudnienia, utrzymuje się z przyznanej renty z uwagi na przebyte schorzenia. Nie posiada majątku ruchomego ani nieruchomego, Leczony psychiatrycznie nie leczony neurologicznie ani odwykowo.

Opinia sądowo psychiatryczna dot. Ł. K.

78-79

Dane o podejrzanym

89

Zaświadczenie o stanie majątkowym

92

Informacja o karalności

93, 193

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Wyjaśnienia oskarżonego Ł. O.

Oskarżony, przesłuchiwany zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i jurysdykcyjnym, przyznał się do popełnienia czynu zarzucanego. W swoich wyjaśnieniach wskazał, że dokonał czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym Ł. K.. Początkowo Ł. O. stwierdził, że 6 czerwca spotkał się z Ł. K. w godzinach porannych w rejonie galerii (...) w N.. Podczas spotkania rozmawiali również o ogłoszeniu zamieszczonym przez W. P. na portalu (...), które dotyczyło zaginięcia jej syna. Oskarżony Ł. O. dodał, że to Ł. K. założył fałszywe konto na imię i nazwisko A. K. (1), a następnie, polecił mu, aby napisał do pokrzywdzonej na (...) z tego konta w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzając W. P. do niekorzystnego rozporządzenia własnym majątkiem w kwocie 20 000 zł za informacje o jej zaginionym synu. Natomiast w wyjaśnieniach złożonych na forum rozprawy sądowej oskarżony zaznaczył, iż wspólnie z Ł. K. wysyłał owe wiadomości, przebywając u niego w domu w K.. W dalszych wyjaśnieniach, wyjaśnił odmiennie, iż pomimo spotkania w rejonie (...) z Ł. K., to on sam wysyłał wiadomości znajdując się u siebie w domu. Sąd Rejonowy ocenił, że wyjaśnienia oskarżonego są dowolne, z bliżej nie określonych powodów pomawiającego Ł. K. i nie mają potwierdzenia w materiale dowodowym, są one także sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Należy podkreślić, że oskarżony Ł. K. nie spotkał się w inkryminowanym dniu z oskarżonym Ł. O.. Zgodnie z rozmową między Ł. K. a M. Ś., oskarżony Ł. K. zmierzał po pracy w kierunku biura agencji ochrony, jednak z uwagi na jego zamknięcie, ostatecznie zrezygnował z tego zamiaru. Ł. K. wrócił do swojego miejsca zamieszkania zaraz po zakończeniu pracy, tj. około godziny 8, co potwierdziła A. K. (2). Fakt ten został potwierdzony także poprzez analizę danych internetowych wyszukiwanych przez oskarżonego w sieci internet tego, dnia, gdzie widać, że o wskazanej przez niego godzinie sprawdzał rozkład jazdy autobusy odjeżdżającego z dworca (...). Ponadto wyjaśnienia oskarżonego Ł. O. o rzekomym spotkaniu w tym dniu oraz ich wspólnym przebywaniu w K. również są niewiarygodne w kontekście zeznań przesłuchanych w tej sprawie świadków. Co więcej wypada zważyć, iż oskarżony zmieniał w tym zakresie swoje wyjaśnienia, co także osłabia ich wiarygodność. Matka Ł. K. zeznała, że w inkryminowanym dniu jej syn po przybyciu z pracy cały czas przebywał w domu, a ona nie zauważyła żadnych innych osób. Warto również zwrócić uwagę na zeznania K. C., która, jak sama wspomniała, kiedy tylko oskarżony Ł. K. wyszedł z pracy, pisała z nim na aplikacji (...) i nie wspomniał o żadnym spotkaniu z kolegą. Fakt ten także potwierdzono poprzez analizę danych teleinformatycznych. Ponadto, należy zauważyć, że to oskarżony Ł. O. znał wcześniej pokrzywdzoną z uwagi na wykonywaną pracę w szkole podstawowej nr (...), gdzie oskarżona wykupowała obiady, co jak wspomniał obrońca, mogło wpłynąć, iż zgłoszenie na portalu społecznościowym wyświetliło się Ł. O.. Wypada także nadmienić, iż w wyniku oględzin telefonu komórkowego oskarżonego wskazano, iż oskarżony przed czynem rozpaczliwie szukał kwoty 20000 złotych, wskazując zarazem iż zamierza oszukać kogoś poszukującego osoby najbliższej, co także wynika z analizy informacji podanych przez oskarżonego w wysyłanych przez niego w tym czasie wiadomościach tekstowych. Do tego koniecznym jest zwrócenie uwagi, iż niewiarygodne są twierdzenia Ł. O., iż Ł. K. wręczył mu telefon dopiero inkryminowanego dnia. W tym zakresie konieczne jest zwrócenie nadmienienie, iż w świetle wykonanej opinii uzupełniającej stwierdzono, iż na tym urządzeniu już kilka miesięcy wcześniej oskarżony Ł. O. posiadał skonfigurowany szereg kont na portalach społecznościowych czy komunikatorach internetowych.

Ostatecznie warto podkreślić, że oskarżony wyraził żal za swoje postępowanie i wniósł o dobrowolne poddanie się karze.

Sąd Rejonowy, mając na uwadze powyższe, uznał jedynie w niewielkim stopniu przyznane wyjaśnienia oskarżonego. W szczególności Sąd obdarzył wiarą te fragmenty, w których oskarżony przyznaje się do zarzucanego czynu. Sąd Rejonowy, ustalając stan faktyczny, nie uwierzył natomiast w dalsze wyjaśnienia oskarżonego, które miały na celu jedynie zmniejszenie odpowiedzialności karnej. Wyjaśnienia te nie były spójne, logiczne i rzeczowe. Gdyby rzeczywiście do spotkania między oskarżonymi doszło, zapewne Ł. O. skontaktowałby się z Ł. K. wcześniej, co jednak nie miało miejsca. Ponadto z dowodu, jakim jest uzupełniająca opinia biegłego, zostało wykazane, iż telefon, z którego pisał wiadomości Ł. O., a który to miał otrzymać inkryminowanego dnia od oskarżonego Ł. K., był w jego posiadaniu już od 27 kwietnia 2023 roku, co potwierdza data konfiguracji konta w programie (...). W związku z powyższym zeznania oskarżonego miały jedynie marginalną rolę w procesie odtwarzania stanu faktycznego tej sprawy.

Zeznania A. K. (2)

Sąd uznał za wiarygodne zeznania A. K. (2), która jest obcą osobą dla oskarżonego Ł. O., a matką dla Ł. K.. Należy podkreślić, że jej zeznania były logiczne, spójne i rzeczowe, a nadto zgodne z doświadczeniem życiowym. Świadek ten z racji tego, iż jest osobą bliską Ł. K. oraz z uwagi na jego obowiązującą chorobę, mieszka z nim w tym samym budynku i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Świadek zeznała, iż Ł. K. wrócił z pracy zaraz po jej zakończeniu, mimo częstych wizyt u syna w jego części mieszkalnej domu, nie zauważyła aby ktoś go odwiedzał. Idąc dalej, świadek zeznała, iż nie widziała wcześniej Ł. O. w zamieszkiwanym domu, nie ma informacji na temat ich znajomości. Warto zwrócić uwagę, iż A. K. (2) zna Ł. O., widywała go w autobusie, zatem gdyby oskarżony był inkryminowanego dnia u Ł. K., z pewnością by go rozpoznała i to zdarzenie zapamiętała. Zeznania te potwierdziły jednoznacznie, iż wyjaśnienia oskarżonego Ł. O. są dowolne, niczym nie poparte, zaś korelują z pozostałym materiałem dowodowym, który jednoznacznie potwierdza, iż Ł. K. nie popełnił czynu zabronionego.

Zeznania pokrzywdzonej W. P.

Zeznania świadka W. P. miały niezwykle istotne znaczenie w toku tego postępowania. Świadek ten jest osobą obcą dla oskarżonych, nie łączącą ich żadnymi relacjami. Wypowiedzi W. P. były spójne, rzeczowe, konsekwentne i logiczne, a ponadto znajdowały odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Warto zaznaczyć, że pokrzywdzona udała się na (...) w N. z obawą o dobro i bezpieczeństwo swojego syna, z którym nie miała kontaktu od trzech dni. Jak sama wskazała, jej syn miał otrzymać pracę dzięki pomocy znajomych, których poznał w sieci, a z którymi to wspólnie grali w gry komputerowe. Pokrzywdzona nie znała tych osób ani ich zamiarów. W związku z zaginięciem syna oraz otrzymaniem wiadomości od oskarżonego o zapłaceniu określonej kwoty w zamian za uzyskanie informacji o miejscu przebywania syna, jej obawy dotyczące ewentualnego uprowadzenia były całkowicie uzasadnione. To właśnie na (...) w N. dowiedziała się, że Ł. O. jest już znany policji z powodu wcześniejszych przestępstw , a jego działania mają na celu próbę wyłudzenia kwoty 20 000 zł, wykorzystując fakt zaginięcia jej syna. Sąd nie znalazł podstaw do nie uznania za wiarygodnych dalszych zeznań W. P., a w szczególności twierdzeń, iż gdyby nie uzyskane informacje od funkcjonariuszy (...) oraz nieodebranie telefonu przez ciotkę, prawdopodobnie pokrzywdzona wypłaciłaby oskarżonemu żądaną kwotę. Dodatkowo zeznania W. P. znalazły potwierdzenie w materiale dowodowym, jakim jest zrzut ekranu rozmów pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną, a też w opinii biegłego ds. informatyki. Mając na uwadze powyższe, Sąd, ustalając stan faktyczny, obdarzył zeznania W. P. pełnym walorem wiarygodności. Ich merytoryczna zawartość sprawiła, że dowód ten miał kluczowe znaczenie dla kształtu ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy po przeprowadzeniu przewodu sądowego w tej sprawie.

Opinia biegłego informatyka

Opinia biegłego informatyka, sporządzona przez profesjonalistę, niebudząca wątpliwości co do wynikających z nich wniosków, a wynika z nich niezbicie, iż w wyniku przeprowadzonej ekspertyzy i badania przekazanego materiału dowodowego w wyniku analizy zawartości pamięci (...) M. E. ujawniono historię konwersacji prowadzonej pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną, zaś na telefonie (...) G. s22, z którego korzysta oskarżony Ł. K., nie ujawniono plików mogących mieć związek z zaistniałym zdarzeniem.

Opinia sądowo psychiatryczna

Dot. Ł. K.

Sąd w trakcie ustalania stanu faktycznego posłużył się opinią wydaną przez specjalistów M. B. i H. B.. Mając na uwadze wymienioną opinię, należy wskazać, iż biegli stwierdzili, że oskarżony Ł. K. nie przejawia objawów choroby psychicznej, a zatem nie ma podstaw do kwestionowania jego poczytalności w odniesieniu do zarzucanego czynu, zgodnie z art. 31 § 1 i § 2 Kodeksu karnego. Ponadto biegli uznali, że oskarżony jest w stanie samodzielnie i rozsądnie realizować swoją obronę Należy uznać, iż owa opinia posiadała przymiot pełności i jasności. Ponadto, w realiach postępowania nie występowały powody do podważenia owej wiedzy specjalnej, Owa opinia jest pełna, jasna oraz zawiera logiczne i należycie uzasadnione wnioski. Została sporządzona przez osoby kompetentne, posiadające wymaganą wiedzę i doświadczenie.

Protokół konfrontacji Ł. O. z Ł. K.

Istotne znaczenie w tej sprawie, miał protokół z konfrontacji Ł. O. z Ł. K.. Dowód ten nie był kwestionowany, a oskarżeni podtrzymali swoje wersje przebiegu zdarzeń. W tym protokole zostało zawarte zgodnie z podpisem oskarżonego, iż oskarżony Ł. O., pisał do pokrzywdzonej ze swojego domu, a pisał do pokrzywdzonej sam. Należy zaznaczyć, iż owe twierdzenia zostały zmienione na rozprawie, gdzie Ł. O. podał, iż w momencie kiedy pisał do pokrzywdzonej znajdował się w domu Ł. K., i to z nim wysyłał owe wiadomości. O. protokół potwierdził, iż zeznania oskarżonego są dowolne i nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a oskarżony swoim zachowanie zmierza do zmniejszenia odpowiedzialności karnej za swój czyn.

Zrzuty ekranu z treściami wiadomości

Nadto wiarygodnym dokumentem potwierdzającym dokonanie czynu zabronionego przez oskarżonego były rzeczone zrzuty ekranu. Na tych zrzutach zostały przedstawione rozmowy pomiędzy pokrzywdzoną, a oskarżonym. Dowód ten nie był kwestionowany przez strony w trakcie postepowania jurysdykcyjnego. Ponadto żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń co do ich autentyczności. Dowód ten jednoznacznie potwierdza, iż oskarżony działał w sposób przemyślany, wykorzystując niekorzystną sytuacje pokrzywdzonej, w której się znajdowała, posługując się przy tym fałszem, aby celowo wprowadzić w błąd i uzyskać z tego tytułu korzyść majątkową.

Wyjaśnienia oskarżonego Ł. K..

Sąd ustalając stan faktyczny, obdarzył wiarą wyjaśnienia oskarżonego. Wyjaśnienia te były spójne, logiczne, rzeczowej, a nadto znajdowały potwierdzenie w materiale dowodowym. Oskarżony zarówno w trakcie dochodzenia jak i w trakcie rozprawy głównej nie przyznał się do zarzucanego czynu. Oskarżony podał, iż zna Ł. O., ale nie ma z nim kontaktu. Tutaj należy wskazać, iż zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym jakim jest opinia biegłego informatyka, jednoznacznie potwierdziła, iż Ł. K. nie kontaktował się z Ł. O. inkryminowanego dnia- zatem wyjaśnienia oskarżonego korelowały z pozostałymi materiałami. W tym dniu oskarżony wrócił do domu po godzinie 7 rano, następnie wykonał czynności domowe i poszedł spać. Twierdzenia te również znalazły poparcie zarówno w zeznaniach świadka A. K. (2) jak i zeznaniach świadka K. C.. Oskarżony wyjaśnił dalej, iż po pracy udał się spać, a obudził się po godzinie 16, poszedł zjeść obiad do mamy, która mieszka w tym samym domu. Twierdzenie to także znajduje poparcie w zeznaniach świadka A. K. (2). Do końca tego dnia przebywał w domu oglądając telewizor. Oskarżony stwierdził, iż nie zna pokrzywdzonej, posiada (...) i (...) ale nie ma takiej kobiety w swoich znajomych. Nigdy nie słyszał o zaginięciu syna pokrzywdzonej, Oskarżony podał, iż telefon z którego były wysyłane wiadomości, nie był w jego posiadaniu, co również znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym, jakim jest uzupełniająca opinia biegłego ds. informatyki. Która to jednoznacznie potwierdziła, iż owy telefon był w posiadaniu Ł. O. od końca kwietnia. Mając na uwadzde zarówno wyjaśnienia oskarżonego jak i korelujący z nimi materiał dowodowy, Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do nieprzyznania waloru wiarygodności.

Uzupełniająca opinia biegłego ds. informatyki.

Sąd Rejonowy w trakcie rozprawy głównej dopuścił dowód z opinii biegłego ds. informatyki śledczej. Słusznie we wniosku dowodowym obrońca oskarżonego Ł. K. zauważył, iż poprzednia opinia jedynie w niewielkim stopniu ujawniła okoliczności, iż oskarżony Ł. O. korzystał już wcześniej z telefonu, z którego były wysłane wiadomości. Opinia ta potwierdziła, iż oskarżony Ł. O. był w posiadaniu telefonu już od 27 kwietnia, kiedy to skonfigurował swoje konta na aplikacjach znajdujących się na tym telefonie takich jak (...), (...) M.. Opinia ta jednoznacznie potwierdza, iż oskarżony Ł. K. nie dysponował owym urządzeniem, to Ł. O. był w jego posiadaniu i aktywnie z niego korzystał. Warto też zwrócić uwagę, iż owa opina nie była kwestionowana przez strony, a w ocenie Sądu jawiła się jako spójna i wyczerpująca. Nadto potwierdza, iż działanie poskarżonego Ł. O. było zamierzone i celowe.

Zeznania świadka K. S.

Sąd, biorąc pod uwagę, że świadek nie był uczestnikiem zdarzenia, uznał jej zeznania za w niewielkim stopniu przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności Sąd nadał walor wiarygodności tym zeznaniom, które znajdowały odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym, tj. że w dniu inkryminowanym świadek rozmawiała z Ł. K., który wrócił do domu zaraz po pracy, oraz że w tym dniu nie spotkał się z Ł. O.. Jak wspomniała, zna zarówno Ł. O., jak i Ł. K., dlatego gdyby w tym dniu Ł. O. był w domu Ł. K., z pewnością rozpoznałaby go po jego głosie w momencie prowadzenia rozmowy z Ł. K...

Zeznania M. Ś..

Ocenę tę należy również odnieść do zeznań świadka M. Ś., złożonych podczas rozprawy głównej. Świadek ten nie był uczestnikiem opisywanego wydarzenia, jednak potwierdził, że Ł. K. w czasie objętym zarzutem był zatrudniony w firmie ochroniarskiej, a jego zachowanie w trakcie pracy nie budziło żadnych wątpliwości.

Dane dotyczące oskarżonego Ł. O.:

-dane o podejrzanym,

-zaświadczenie o stanie majątkowym.

- informacja o karalności.

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego, tj. dane o podejrzanym, zaświadczenie o stanie majątkowym, informacja o karalności. Należy zauważyć, iż owe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej formie. Ich treść nie była kwestionowana, a nadto przedstawia, iż oskarżony jest osoba zdemoralizowaną, który owe przestępstwo popełnił w warunkach recydywy. podstawowej.

Dane dotyczące oskarżonego Ł. K.:

-dane o podejrzanym,

-zaświadczenie o stanie majątkowym.

- informacja o karalności.

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego, tj. dane o podejrzanym, zaświadczenie o stanie majątkowym, informacja o karalności. Należy zauważyć, iż owe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej formie. Ich treść nie była kwestionowana, a nadto przedstawia, iż oskarżony przestrzega norm prawnych, prowadzi stabilny tryb życia, a nadto nie był karany wcześniej.

Protokół zatrzymania osoby Ł. O..

Dokument urzędowy sporządzony przez uprawnioną osobę w przepisanej przez prawo formie. Brak okoliczności, które podważałyby wiarygodność tej dokumentacji

Protokół zatrzymania rzeczy.

Dokument urzędowy sporządzony przez uprawnioną osobę w przepisanej przez prawo formie. Brak okoliczności, które podważałyby wiarygodność tej dokumentacji

Notatka urzędowa

Sąd, ustalając stan faktyczny, uwzględnił dowód w postaci notatki urzędowej, która nie była kwestionowana przez strony postępowania. Dokument ten potwierdza, że numer telefonu, z którego wysyłano wiadomości do pokrzywdzonej, należy do Ł. O. i był zarejestrowany od 12 kwietnia 2023 roku. Informacja ta wskazuje, że Ł. O. korzystał z tego telefonu już wcześniej, a jego wyjaśnienia, jakoby przełożył kartę (...) w dniu 6 czerwca, kiedy to otrzymał telefon od Ł. K., stanowią jedynie próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej.

Opinia sądowo psychiatryczna

Dot. Ł. O..

Sąd w trakcie ustalania stanu faktycznego posłużył się również opinią wydaną przez specjalistów M. B. i H. B.. Mając na uwadze wymienioną opinię, należy wskazać, iż biegli stwierdzili, że oskarżony miał zachowana zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swym postępowaniem, a art. 31 §1 k.k. i § 2 k.k. nie znajdują zastosowania.. Ponadto biegli uznali, że oskarżony jest w stanie brać udział w czynnościach procesowych oraz prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny. Należy uznać, iż owa opinia posiadała przymiot pełności i jasności. Ponadto, w realiach postępowania nie występowały powody do podważenia owej wiedzy specjalnej, Owa opinia jest pełna, jasna oraz zawiera logiczne i należycie uzasadnione wnioski. Została sporządzona przez osoby kompetentne, posiadające wymaganą wiedzę i doświadczenie

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Ł. O.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Ł. O. został oskarżony o to, że w w dniu 06 czerwca 2023 roku w N. działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. K. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić W. P. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że po zamieszczeniu przez pokrzywdzoną w sieci Internet informacji o zaginięciu jej syna K. B. skontaktowali się z nią za pomocą komunikatora M. o nazwie Ł. O. oraz A. K. (1) i w przesłanych wiadomościach zażądali zwrotu rzekomo pożyczonych od nich przez K. B. pieniędzy w kwocie 20 000 złotych w zamian za udzielenie informacji o miejscu jego pobytu wprowadzając ją w błąd co do udzielonej mu pożyczki oraz wiedzy na ten temat jego miejsca pobytu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na to, iż pokrzywdzona nie posiadała takich środków pieniężnych, przy czym Ł. O. czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Zgodnie z art. 286 § 1 Kodeksu karnego, odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu podlega ten kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, posługując się wprowadzeniem jej w błąd lub wyzyskując jej błąd bądź niezdolność do należytego pojmowania podejmowanych działań. Warto zauważyć, iż przestępstwo to ma charakter powszechny, co oznacza, że może być popełnione przez każdy podmiot zdolny do ponoszenia odpowiedzialności karnej. Zachowanie sprawcy w tym art. polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co realizowane jest poprzez wprowadzenie jej w błąd. Wprowadzenie w błąd oznacza działanie, które prowadzi do wywołania u innej osoby fałszywego obrazu rzeczywistości. Może ono również nastąpić poprzez przemilczenie, czyli zaniechanie poinformowania o rzeczywistym stanie rzeczy. Przedmiotem oszustwa jest mienie w szerokim znaczeniu, obejmującym zarówno uszczerbek majątkowy, jak i utracone korzyści, które są wynikiem niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W rozumieniu art. 286 Kodeksu karnego mienie obejmuje wszelkie prawa majątkowe i obligacyjne, w tym usługi i świadczenia. Korzyść, jako istotny element oszustwa, należy rozumieć szeroko; może ona polegać na uzyskaniu zysku (zwiększeniu aktywów) lub na zmniejszeniu pasywów. Działania sprawcy oszustwa mogą dotyczyć zarówno korzyści osobistych, jak i korzyści dla innych.

Przestępstwo oszustwa ma charakter materialny, co oznacza, że dla jego zaistnienia niezbędne jest wystąpienie skutku w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego. Czyn opisany w art. 286 § 1 Kodeksu karnego należy do kategorii przestępstw umyślnych, które wymagają szczególnej formy zamiaru bezpośredniego. Wyraz temu dał Sąd Najwyższy, który w wyroku z dnia 11.02.Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 lutego 2009 r. (III KK 245/08) stwierdził, że przestępstwo oszustwa, określone w art. 286 Kodeksu karnego, jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na osiągnięcie określonego celu, którym w przypadku oszustwa jest uzyskanie korzyści majątkowej. Sprawca, podejmując działanie, musi mieć wyobrażenie o pożądanej sytuacji, która ma być rezultatem jego zachowania. Powyższe ujęcie znamion strony podmiotowej wyklucza możliwość popełnienia oszustwa z zamiarem ewentualnym. Zamiar bezpośredni powinien obejmować zarówno cel, jak i sposób działania zmierzający do jego realizacji. Sprawca musi chcieć zastosować określony sposób działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a cel ten musi stanowić punkt odniesienia dla wszystkich znamion przedmiotowych przestępstwa. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 Kodeksu karnego, należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim nie tylko wprowadzenie w błąd innej osoby (lub wyzyskanie jej błędu), ale także doprowadzenie jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – i jednocześnie chciał wypełnienia tych znamion. W związku z tym elementy przedmiotowe oszustwa muszą być zawarte w świadomości sprawcy i objęte jego wolą. Sprawca nie tylko musi pragnąć uzyskać korzyść majątkową, ale także musi chcieć użyć określonego sposobu działania lub zaniechania. Nie można uznać za wypełnienie znamion strony podmiotowej oszustwa sytuacji, w której choćby jeden z wymienionych elementów nie jest objęty świadomością sprawcy. Brak jest również realizacji znamion strony podmiotowej, gdy sprawca, choćby jednego z wymienionych elementów, nie obejmuje chęcią, lecz jedynie się godzi. Oszustwo zatem, z punktu widzenia znamion strony podmiotowej, może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, szczególnie zabarwionym, obejmującym zarówno cel, jak i sposób działania sprawcy (wyrok SN z dnia 22 listopada 1973 r., III KR 278/73).11.1973 r., III KR 278/73).

Zaś zgodnie zaś z art. 13 § 1 kk odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu Rejonowego Ł. O. usiłując doprowadzić pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę 20 000 złotych był w oczywisty sposób motywowany tylko i wyłącznie celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Oskarżony działał w sposób przemyślany i kierunkowy. W tym celu posłużył się fałszem, celowo wprowadzając w błąd pokrzywdzoną, iż rzekomo dnia 4 czerwca, spotkał się w okolicy dworca (...) z synem pokrzywdzonej, a syn ten pożyczył od niego kwotę 20 000 złotych. Ponadto, jak sam później wspomniał w dalszych wiadomościach, jeżeli przekazałaby mu daną kwotę, uzyskałaby informacje na temat syna. Tak w rzeczywistości nie było, oskarżony nie utrzymywał kontaktu z synem pokrzywdzonej, nie spotkał go koło dworca (...), a jego działanie miało na celu wprowadzenie pokrzywdzonej w błąd i uzyskanie korzyści majątkowej. Należy zauważyć, iż z uwagi na działanie funkcjonariuszy (...), jak i nieposiadanie owej gotówki pokrzywdzonej na koncie, oskarżony swojego przedsięwzięcia nie zrealizował, pozostając jedynie na formie stadialnej usiłowania. Stąd też w kwalifikacji prawnej przyjęto art. 13 §1 k.k.

Z kolei art. 64 §1 k.k. został ujęty w kwalifikacji prawnej z uwagi na wielokrotną karalność oskarżonego w przeszłości. Oskarżony w przeszłości był wielokrotnie karany za umyślne przestępstwo podobne. Odbywał również w przeszłości karę pozbawienia wolności. I tak wyrokiem łącznym wyrokiem łącznym Sądu (...) z dnia 14 maja 2020 roku (sprawa (...)), w którym oskarżonemu nałożono łączną karę roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony odbył całą karę pozbawienia wolności i został zwolniony 16 sierpnia 2020 roku. . Mając na uwadze powyższe, jak i datę popełnienia zarzucanego mu aktualnie czynu (tj. w dniu 6 czerwca 2023 roku) należało przypisać oskarżonemu do kwalifikacji prawnej art. 64 § 1 kk , skoro dopuścił się jego popełnienia w ciągu 5 lat po odbyciu 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne.

Sąd, oceniając stopień winy oraz społeczną szkodliwość czynu, stwierdził, że mieści się on na poziomie znacznym. Mając na uwadze art. 115 §2 k.k. za takim określeniem stopnia społecznej szkodliwości czynu przemawiało, sposób i okoliczności popełnienia czynu. Ł. O. wykorzystał zdarzenie, a dokładnie zaginięcie syna pokrzywdzonej, i po odtworzeniu zamieszczonego przez nią ogłoszenia postanowił wprowadzić, ja w błąd, iż spotkał się z synem pokrzywdzonej 4 czerwca i pożyczył mu kwotę 20 000 złotych, a następnie żądał zwrotu określonej kwoty od pokrzywdzonej, pod pozorem, iż udzieli jej informacji o miejscu przebywania jej syna. Oskarżony w rzeczywistości nie spotkał się z synem pokrzywdzonej, a całe jego zachowanie miało na celu osiągnięcie korzyści majątkowej. Sąd wziął również pod uwagę rozmiar grożącej szkody- należy zwrócić uwagę, iż kwota 20 000 złotych nie była dostępna od ręki dla pokrzywdzonej, z uwagi na to, rozważała pożyczkę określonej sumy od osoby najbliższej. Tym samym gdyby plan oskarżonego się powiódł, doprowadziłoby to pokrzywdzoną do uszczuplenia obecnego budżetu miesięcznego z uwagi na spłacanie rat tej pożyczki. Ostatecznie Sąd Rejonowy ustalając stopień społecznej szkodliwości czynu wziął pod uwagę fakt uprzedzenia przez funkcjonariuszy policji pokrzywdzonej o usiłowaniu wyłudzenia kwoty wykorzystując jej obecną sytuację, przez co czyn oskarżonego nie wyrządził trwałej szkody w postaci doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia majątkiem i poprzestaniu na jedynie stanie zagrożenia dla dobra prawnego w postaci mienia stanowiącego jej własność. W związku z powyższym Sąd Rejonowy stwierdził, iż czyn Ł. O. jest karygodny w świetle art. 1 § 2 k.k. i jako taki spełnia materialną definicje przestępstwa

O. czyn należało także uznać za zawiniony, zgodnie z normatywną teorią winy. Należy zauważyć, iż oskarżony jest osobą dorosłą, a z uwagi na wcześniejszą karalność zdająca sobie sprawę z prawno-karnej ochrony mienia. Oskarżony zgodnie z opinią sądowo psychiatryczną miał zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. W trakcie postępowania nie zostało wykazane, aby oskarżony działał w stanie wyższej konieczności czy też innej anormalnej sytuacji motywacyjnej, choćby redukująco wpływającej na poziom jego winy. To wszystko sprawia, iż Sąd Rejonowy uznał, iż czyn oskarżonego należało uznać za zawinionym, przy jednoczesnym braku okoliczności zmniejszających stopień tego zawinienia, co implikowało spełnienie wymogów statuowanych przez art. 1 § 3 k.k.

Powyższe stwierdzenia pozwoliły Sądowi Rejonowemu przyjąć, iż Ł. O. dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. co też znalazło swoje odzwierciedlenie w punkcie I wyroku, gdzie uznano oskarżonego Ł. O. winnym przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Ł. K.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5. Uniewinnienie

Ł. K.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Ł. K. został oskarżony o to, że w dniu w dniu 06 czerwca 2023 roku w N. działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić W. P. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że po zamieszczeniu przez pokrzywdzoną w sieci Internet informacji o zaginięciu jej syna K. B. skontaktowali się z nią za pomocą komunikatora M. o nazwie Ł. O. oraz A. K. (1) i w przesłanych wiadomościach zażądali zwrotu rzekomo pożyczonych od nich przez K. B. pieniędzy w kwocie 20 000 złotych w zamian za udzielenie informacji o miejscu jego pobytu wprowadzając ją w błąd co do udzielonej mu pożyczki oraz wiedzy na ten temat jego miejsca pobytu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na to, iż pokrzywdzona nie posiadała takich środków pieniężnych,,tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.

Zgodnie z art. 286 § 1 Kodeksu karnego, odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu podlega ten kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, posługując się wprowadzeniem jej w błąd lub wyzyskując jej błąd bądź niezdolność do należytego pojmowania podejmowanych działań. Warto zauważyć, iż przestępstwo to ma charakter powszechny, co oznacza, że może być popełnione przez każdy podmiot zdolny do ponoszenia odpowiedzialności karnej. Zachowanie sprawcy w tym art. polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co realizowane jest poprzez wprowadzenie jej w błąd. Wprowadzenie w błąd oznacza działanie, które prowadzi do wywołania u innej osoby fałszywego obrazu rzeczywistości. Może ono również nastąpić poprzez przemilczenie, czyli zaniechanie poinformowania o rzeczywistym stanie rzeczy. Przedmiotem oszustwa jest mienie w szerokim znaczeniu, obejmującym zarówno uszczerbek majątkowy, jak i utracone korzyści, które są wynikiem niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W rozumieniu art. 286 Kodeksu karnego mienie obejmuje wszelkie prawa majątkowe i obligacyjne, w tym usługi i świadczenia. Korzyść, jako istotny element oszustwa, należy rozumieć szeroko; może ona polegać na uzyskaniu zysku (zwiększeniu aktywów) lub na zmniejszeniu pasywów. Działania sprawcy oszustwa mogą dotyczyć zarówno korzyści osobistych, jak i korzyści dla innych.

Przestępstwo oszustwa ma charakter materialny, co oznacza, że dla jego zaistnienia niezbędne jest wystąpienie skutku w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego. Czyn opisany w art. 286 § 1 Kodeksu karnego należy do kategorii przestępstw umyślnych, które wymagają szczególnej formy zamiaru bezpośredniego. Wyraz temu dał Sąd Najwyższy, który w wyroku z dnia 11.02.Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 lutego 2009 r. (III KK 245/08) stwierdził, że przestępstwo oszustwa, określone w art. 286 Kodeksu karnego, jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na osiągnięcie określonego celu, którym w przypadku oszustwa jest uzyskanie korzyści majątkowej. Sprawca, podejmując działanie, musi mieć wyobrażenie o pożądanej sytuacji, która ma być rezultatem jego zachowania. Powyższe ujęcie znamion strony podmiotowej wyklucza możliwość popełnienia oszustwa z zamiarem ewentualnym. Zamiar bezpośredni powinien obejmować zarówno cel, jak i sposób działania zmierzający do jego realizacji. Sprawca musi chcieć zastosować określony sposób działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a cel ten musi stanowić punkt odniesienia dla wszystkich znamion przedmiotowych przestępstwa. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 Kodeksu karnego, należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim nie tylko wprowadzenie w błąd innej osoby (lub wyzyskanie jej błędu), ale także doprowadzenie jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – i jednocześnie chciał wypełnienia tych znamion. W związku z tym elementy przedmiotowe oszustwa muszą być zawarte w świadomości sprawcy i objęte jego wolą. Sprawca nie tylko musi pragnąć uzyskać korzyść majątkową, ale także musi chcieć użyć określonego sposobu działania lub zaniechania. Nie można uznać za wypełnienie znamion strony podmiotowej oszustwa sytuacji, w której choćby jeden z wymienionych elementów nie jest objęty świadomością sprawcy. Brak jest również realizacji znamion strony podmiotowej, gdy sprawca, choćby jednego z wymienionych elementów, nie obejmuje chęcią, lecz jedynie się godzi. Oszustwo zatem, z punktu widzenia znamion strony podmiotowej, może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, szczególnie zabarwionym, obejmującym zarówno cel, jak i sposób działania sprawcy (wyrok SN z dnia 22 listopada 1973 r., III KR 278/73).11.1973 r., III KR 278/73).

Czynnością wykonawczą w wypadku usiłowania dokonania czynu zabronionego jest podjęcie przez sprawcę zachowania mającego prowadzić do realizacji wszystkich znamion czynu zabronionego, które ustawodawca określa mianem bezpośredniego zmierzania do dokonania czynu zabronionego. Z uwagi na fakt, że zachowania zmierzające do popełnienia przestępstwa mogą mieć różnoraki charakter, zbliżając sprawcę w mniejszym lub większym stopniu do jego dokonania, ustawodawca odpowiedzialność karną za usiłowanie ogranicza jedynie do tych kategorii zachowań zmierzających do popełnienia czynu zabronionego, które charakteryzują się bezpośredniością. Bezpośredniość zmierzania do dokonania czynu zabronionego następuje wówczas, gdy sprawca w sposób jednoznaczny uzewnętrznia swój zamiar dokonania czynu zabronionego (ujawnia jego treść) poprzez podjęcie zachowania wykraczającego swoim charakterem poza czynności przygotowawcze określone w art. 16 kk , stanowiącego z obiektywnego punktu widzenia ostatni etap (ogniwo) przed dokonaniem czynu zabronionego.

W realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż oskarżyciel publiczny nie wykazał w sposób wymagany przez ustawę karną, iż Ł. K. dopuścił się czynu zarzucanego aktem oskarżenia. Należy nadmienić, iż jedynym dowodem wskazującym na ten fakt są wyjaśnienia złożone przez Ł. O.. Zarazem oczywistym jest fakt, iż w tego rodzaju przypadku, kiedy to jedynym dowodem sprawstwa są pomówienia ze strony drugiego ze współoskarżonych, rzeczony dowód winien być poddany szczególnie dokładnej analizie w kontekście całokształtu materiału dowodowego zalegającego w aktach sprawy. W przypadku wyjaśnień Ł. O. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na fakt, iż są one wewnętrznie sprzeczne. Oskarżony Ł. O. na rozprawie głównej podał zupełnie inny przebieg tego zdarzenia, aniżeli w toku prowadzonego dochodzenia. Różnica dotyczyła miejsca inkryminowanego działania, a także sposobu owej aktywności. Oskarżony w żaden przekonujący sposób nie wytłumaczył zmiany owych zeznań. Co więcej wersja wskazana przez oskarżonego Ł. O. nie wytrzymuje także próby w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym ujawnionym w toku rozprawy głównej. Po pierwsze w świetle opinii biegłego informatyka wykluczono, aby prawdziwe były wyjaśnienia Ł. O. w zakresie w jakim wskazywał on, iż Ł. K. dał mu telefon bezpośrednio przez inkryminowanym zdarzeniem. Jak wynika z tejże opinii rzeczony telefon już kilka miesięcy wcześniej miał skonfigurowane aplikacje, portale społecznościowe oskarżonego Ł. O. – a także jego pocztę elektroniczną. Do tego wypada zwrócić uwagę na korespondencje prowadzoną przez Ł. O. bezpośrednio przed inkryminowanym zdarzeniem. Z danych uzyskanych przez biegłego informatyka wynika, iż to Ł. O. miał w tym czasie problemy finansowe, mierzył się z egzekucją komorniczą, a przede wszystkim w trakcie jednej z rozmów podał, iż jak tylko ujawni się jakaś osoba poszukująca bliskiego spróbuje ją oszukać. Warto także zwrócić uwagę, iż wobec tych rozmów to Ł. O. potrzebował sumy około 20000 złotych, a więc tożsamej żądanej w tej sprawie od pokrzywdzonej. Tym samym absolutnie niewiarygodne pozostają wyjaśnienia oskarżonego O. jakoby inkryminowany czyn miał powstać z inspiracji Ł. K.. Do tego deklarowana przez Ł. O. obecność w domu oskarżonego została podważona poprzez zeznania złożone w tej sprawie przez A. K. (2). Podobnie K. C. – osoba niezwiązana bliżej z Ł. K. – także przedstawiła wersje sprzeczną z wyjaśnieniami Ł. O.. Tym samym istnieje szereg istotnych mankamentów dezawuujących możliwość powzięcia na podstawie wyjaśnień Ł. O. stwierdzenia, iż Ł. K. był współsprawcą inkryminowanego zachowania. Należy równocześnie zważyć na wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego Ł. K.. Oskarżony od samego początku konsekwentnie opisywał przebieg dnia, w którym to Ł. O. próbował oszukać W. P.. Jego zeznania w tej materii korespondują z całością zeznań świadków występujących w tym postępowaniu. Zarazem poprzez opinie biegłego informatyka potwierdzono także wyjaśnienia Ł. K., iż przedmiotowy telefon przekazał oskarżonemu Ł. O. co najmniej kilka miesięcy przed inkryminowanym czynem. Zarazem zrozumiałym jest, iż po upływie kilku lat oskarżony nie pamiętał dokładnej daty tego zdarzenia. Dalej wypada zwrócić uwagę, iż oskarżony zgodnie ze swoimi wyjaśnieniami faktycznie wrócił do domu mieszczącego się w K. bezpośrednio po skończonej tego poranka pracy. W tym zakresie należy odwołać się nie tylko do zeznań A. K. (2) czy K. C. lecz także faktu, iż w tym czasie oskarżony wyszukiwał połączeń do domu z dworca (...) w N., co przeczy jego obecności w rejonie centrum (...). Na marginesie należy zwrócić uwagę, iż z tamtego miejsca nie jadą autobusy zmierzające w kierunku gminy K.. Następnie należy wskazać, iż w przeciwieństwie do Ł. O., Ł. K. nie był w nagłej potrzebie finansowej i przede wszystkim nie deklarował w rozmowie prowadzonej przez komunikator M., że zamierza dokonać w nieodległej przyszłości tożsamego z zarzucanym w tym postępowaniu oszustwa. To również przeczy deklaracjom zawartym w wyjaśnieniach Ł. O., iż to K. miał namówić oskarżonego na dokonanie zarzucanego w tym procesie przestępstwa. Z omówionych przez Sąd Rejonowy dowodów wynika, że oskarżony Ł. K. w czasie objęty zarzutem, zgodnie z opinią biegłego informatyka ( k. 111-145) na jego telefonie nie ujawniono plików mogących mieć związek z zaistniałym zdarzeniem. Ponadto nie ujawniono historii konwersacji prowadzonych przy użyciu komunikatorów Internetowych, ani żadnych innych informacji mogących mieć bezpośredni związek z zaistniałym wydarzeniem. W wykazie połączeń tego telefonu nie ujawniono żadnych połączeń z oskarżonym, Ł. O. (k.140). Przechodząc dalej, telefon komórkowy z którego zostały wysyłane wiadomości do pokrzywdzonej, był w posiadaniu oskarżonego Ł. O. od 27 kwietnia 2023 roku. Wynika to z zsynchronizowania kont na portalach społecznościowych z tym telefonem. W związku z powyższym należało uznać, iż oskarżony Ł. K. nie przekazał 6 czerwca 2023 roku owego telefonu Ł. O. z poleceniem konwersowania z pokrzywdzoną. Ponadto do takie spotkania w ogólnie nie doszło. Należy zwrócić uwagę, iż oskarżony zaraz po zakończonej pracy udał się do domu, co zostało potwierdzone przez świadka A. K. (2). Ł. K. cały dzień przebywał w domu, wielokrotnie spotykając się z jego matką, która zamieszkuje w tym samym domu. Ponadto, oskarżony nie zna pokrzywdzonej, nie posiada jej w znajomych na danych aplikacjach społecznościowych. W ocenie Sądu Rejonowego analiza zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadków jak i opinia biegłych ds. informatyki jasno pozwoliły stwierdzić, iż oskarżyciel publiczny w tym procesie nie wykazał w wymagany przez ustawę sposób, iż oskarżony Ł. K. miał jakikolwiek związek z czynem popełnionym na szkodę W. P.. Przeciwnie wymowa zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego wskazuje na brak udziału Ł. K. w przestępczym procederze wykonywanym samodzielnie przez oskarżonego Ł. O.. W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uniewinnił oskarżonego Ł. K. od zarzucanego mu czynu aktem oskarżenia,

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Ł. O.

I

I

Zgodnie z art. 14 § 1 kk Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa. Sprawca przestępstwa z art. 286 § 1 kk podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Przy uwzględnieniu art. 64 § 1 kk (recydywa) do lat 12 Sąd Rejonowy, wymierzając karę oskarżonemu w wysokości roku pozbawienia wolności, miał na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary zgodnie z art. 53 k.k. Zgodnie z tym przepisem sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jednocześnie, wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Sąd nie dostrzegł okoliczności łagodzących.

W odniesieniu do okoliczności obciążających, niewątpliwie istotny był fakt, że oskarżony działał w sposób przemyślany i zaplanowany. Dodatkowo oskarżony był w przeszłości wielokrotnie karany, co również należy uznać za okoliczność obciążającą. Obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, której zakończenie przewidziano na 2028 rok. W związku z powyższym stopień efektywnego oddziaływania resocjalizacyjnego na osobę Ł. O. za pomocą kar o charakterze nie izolacyjnym należy określić jako bardzo wątpliwy. Do tego sposób, w jaki oskarżony działał, a szczególnie wykorzystanie sytuacji pokrzywdzonej, tj. faktu, iż jej syn zaginął, a także wypisywanie fałszywych informacji o rzekomym udzieleniu pożyczki na kwotę 20 000 złotych oraz wysyłanie informacji, że w przypadku przesłania tej kwoty pokrzywdzona uzyska informacje o miejscu syna, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Ł. O. w sposób rażący i perfidny lekceważył obowiązujący porządek prawny oraz wcześniejsze orzeczenia sądów. Nie skorzystał z danej mu przez sąd szansy na poprawę swojego postępowania. Stosowane wobec niego kary pozbawienia wolności nie przyniosły oczekiwanych rezultatów i nie stanowiły dla oskarżonego żadnej nauczki. W konsekwencji brak jest pozytywnej prognozy kryminologicznej w odniesieniu do Ł. O.. Tylko surowa, bezwzględna kara o charakterze izolacyjnym, w obliczu nieodpowiedzialnej i lekceważącej postawy oskarżonego wobec orzeczeń sądowych, może spełnić swoje cele w zakresie prewencji. Społeczeństwo, w tym także W. P., musi mieć zagwarantowane poczucie bezpieczeństwa. Wymiar sprawiedliwości powinien zdecydowanie reagować na działania podobne do tych, których dopuścił się oskarżony. W ocenie sądu, oskarżonego należy odizolować od społeczeństwa, co przyczyni się do poprawy ogólnego bezpieczeństwa. Orzeczone rozstrzygnięcie zaspokoi również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu (...) kara roku pozbawienia wolności jest karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego w punkcie I wyroku. W realiach tej sprawy brak jest jakichkolwiek okoliczności limitujących stopień zawinienia Ł. O.. Przeciwnie Ł. O. w sposób cyniczny, z pełną premedytacją próbował oszukać matkę zrozpaczoną brakiem kontaktu z własnym dzieckiem. Nadto oskarżony żądał od pokrzywdzonej bardzo dużej kwoty pieniędzy. Oskarżony jest przy tym sprawcą skrajnie niepoprawnym, wielokrotnie naruszającym dobro prawne w postaci mienia. W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku wymierzył oskarżonemu Ł. O. karę roku pozbawienia wolności. Równocześnie z uwagi na oczywiste stwierdzenie, że przepisy kodeksu karnego obowiązujące w czasie czynu były względniejsze dla Ł. O., chociażby z uwagi na zmianę charakteru art. 64 § 1 k.k., a także zmianę dyrektyw wymiaru kary, Sąd Rejonowy skorzystał z normy określonej w art. 4 § 1 k.k. i orzekał na podstawie stanu prawnego obowiązującego przed 1 października 2023 roku.

Ł. O.

II

I

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. zalicza na poczet kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie I wyroku okres zatrzymania oskarżonego Ł. O. od 6 czerwca 2023 roku, godzina 22:00 do 7 czerwca 2023 roku, godzina 13:50

Ł. O.

III

I

Na podstawie art. 44 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci telefonu komórkowego marki M. opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr (...);

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Ł. K.

VII

Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwraca oskarżonemu Ł. K. dowód rzeczowy w postaci telefonu komórkowego marki S. opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr (...);

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Mając na uwadze udzieloną oskarżonemu obronę z urzędu w trakcie postępowania, Sąd Rejonowy przyznał obrońcy stosowne wynagrodzenie. Przy ustalaniu tej kwoty Sąd opierał się na stawkach określonych w aktualnym rozporządzeniu dotyczącym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez adwokatów z urzędu. W tym kontekście należy zaznaczyć, że obrońca reprezentował Ł. O. podczas rozprawy głównej, co implikowało konieczność przyznania wynagrodzenia. W związku z tym w punkcie IV wyroku Sąd przyznał adw. P. K. kwotę 1889,28 złotych tytułem nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu Ł. O. z urzędu w trakcie procesu karnego.

V

Na zasadzie art. 627 k.p.k Sąd zasądził od oskarżonego Ł. O. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości tj. kwotę 500 złotych tytułem częściowych kosztów zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od obowiązku ich uiszczenia w pozostałej części. Sąd ustalając kosztów sądowych miał na uwadze, iż oskarżony przebywa obecnie w Zakładzie Karnym gdzie pracuje odpłatnie. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, iż kwota 500 złotych nie przekroczy możliwości finansowych oskarżonego.

VIII

Mając na uwadze udzieloną oskarżonemu obronę z urzędu w trakcie postępowania, Sąd Rejonowy przyznał obrońcy stosowne wynagrodzenie. Przy ustalaniu tej kwoty Sąd opierał się na stawkach określonych w aktualnym rozporządzeniu dotyczącym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez adwokatów z urzędu. W tym kontekście należy zaznaczyć, że obrońca reprezentował Ł. K. podczas rozprawy głównej, co implikowało konieczność przyznania wynagrodzenia. W związku z tym w punkcie VII wyroku Sąd przyznał adw. W. K. kwotę 1889,28 złotych tytułem nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu Ł. K. z urzędu w trakcie procesu karnego.

IX

Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami procesu w zakresie wywołanym postępowaniem przeciwko Ł. K. obciąża Skarb Państwa. Zgodnie z powołanym art. w przypadku uniewinnienia, co miało miejsce w tej sprawie, kosztami procesowymi obciąża się Skarb Państwa.

Podpis