sygn. I Ca 68/25 17 kwietnia 2025 Sąd Okręgowy w Łomży

Wyrok z 17 kwietnia 2025, sygn. I Ca 68/25

Data orzeczenia 17 kwietnia 2025

Sąd Sąd Okręgowy w Łomży

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Małgorzata Jędrzejewska

Tagi

#Sąd Okręgowy w Łomży #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 5 kc art. 58 kc art. 98 kpc art. 102 kpc art. 162 kpc art. 227 kpc art. 233 kpc art. 235 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)

art. 278 kpc art. 353 kc art. 359 kc art. 380 kpc art. 385 kc art. 385 kpc art. 481 kc art. 482 kc

Sygn. akt I Ca 68/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 kwietnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Łomży I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	Małgorzata Jędrzejewska

Protokolant:	Ewa Miciura

po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2025 r. w Łomży

na rozprawie

sprawy z powództwa M. J.

przeciwko (...) Bankowi (...) S.A. w W.

o zapłatę

na skutek apelacji powódki M. J. od wyroku Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt I C 266/24

I. Oddala apelację.

II. Zasądza od powódki M. J. na rzecz pozwanego (...) Banku (...) S.A. w W. kwotę 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się punktu II. niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. Akt I Ca 68/25

UZASADNIENIE

Powódka M. J. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwoty 15.667,64 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26.03.2024 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości.

W uzasadnieniu powództwa wskazano, że powódka zawarła z pozwanym umowę pożyczki, w związku z czym została jej udzielona pożyczka w wysokości 52.792,58 zł, z czego 46.985,40 zł stanowiło całkowitą kwotę pożyczki, zaś kwota 5.807,18 zł przeznaczona była na sfinansowanie obligatoryjnych kosztów kredytu w postaci prowizji. W związku z naruszeniem ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim powódka w trybie art. 45 u.k.k. złożyła pozwanemu w dniu 18.03.2024 r. oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego oraz skierowała do niego wezwanie do zapłaty. Bank nie uregulował wynikających z wezwania do zapłaty należności. Powódka zarzuciła:

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 4 Ustawy polegające na niejasnym sformułowaniu informacji o całkowitej kwocie kredytu;

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 6 Ustawy polegające na nierzetelnym i nieprawidłowym wskazaniu w Umowie warunków stosowania stopy oprocentowania oraz stosowaniu przyjętej stopy oprocentowania do naliczania odsetek umownych również od skredytowanych kosztów kredytu;

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 7 Ustawy polegające na nieprawidłowym obliczeniu i wskazaniu rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta;

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 7 Ustawy polegające na braku wskazania wszystkich założeń przyjętych do obliczenia RRSO;

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy polegające na braku wskazania w ratach pożyczki innych kosztów, które pożyczkobiorca ponosi, w sytuacji, gdy od prowizji zostały naliczone odsetki;

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 10 Ustawy polegające na nieprecyzyjnym określeniu warunków i możliwości, na podstawie których może dojść do zmiany wysokości kosztów, tabeli opłat i prowizji;

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 15 Ustawy polegające na wprowadzeniu kredytobiorcy w błąd w zakresie formy oświadczenia w przedmiocie odstąpienia od umowy, poprzez wywołanie mylnego wrażenia, że oświadczenia o odstąpieniu od umowy, które zostaną złożone w innej formie, niż pisemnej nie zostaną uznane za wywołujące skutki prawne;

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 15 Ustawy polegające na braku wskazania zasad obliczenia odsetek w stosunku dziennym w przypadku dokonania zwrotu kapitału po upływie 30-dniowego terminu od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy;

- naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 16 Ustawy polegające na braku poinformowania, że wskutek wcześniejszej spłaty pożyczki całkowity koszt pożyczki ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy w myśl art. 49 ust. 1 u.k.k.;

- naruszenie art. 33a Ustawy oraz art. 30 ust. 1 pkt 11 u.k.k. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k. polegające na ustaleniu odsetek od zadłużenia przeterminowanego w wysokości przekraczającej wysokość odsetek maksymalnych określonych w art. 481 § 2 1 K.c., braku uwzględnienia w treści umowy czytelnej i jednoznacznej informacji, że podstawą naliczania odsetek od zadłużenia przeterminowanego jest suma raty kapitałowej i odsetkowej, a w konsekwencji bank jest uprawniony do naliczania dalszych odsetek od zaległych odsetek umownych, wadliwe sformułowanie S 6 ust. 8 Umowy skutkujące rozliczaniem zadłużenia przeterminowanego w sposób sprzeczny z art. 482 KC, a w konsekwencji umożliwiające pozwanemu jednoczesne naliczanie odsetek od kapitału przeterminowanego zarówno w wysokości odsetek maksymalnych, jak i odsetek umownych /pozew k. 3-18/.

W dniu 25.04.2024 r. Sąd Rejonowy w Łomży wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie sygn. akt I Nc 377/24 uwzględniając żądanie w całości /k. 44/

W sprzeciwie od nakazu zapłaty, pozwany (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwany wskazał, że powódka uchybiła terminowi do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego w terminie roku od dnia wykonania umowy kredytu w rozumieniu art. 45 u.k.k.. Podniósł także, że bezzasadne są pozostałe zarzuty zawarte w pozwie, w szczególności odnoszące się do występowania w umowie kredytu naruszeń o których mowa w art. 45 ust. 1 u.k.k. /sprzeciw od nakazu zapłaty k. 51-60/.

W replice na sprzeciw od nakazu zapłaty powódka podtrzymała żądanie pozwu w całości i swoje stanowisko w nim wyrażone ( replika na odpowiedź na pozew k. 72- 82).

Wyrokiem z dnia 11.12.2024 r., sygn. akt I C 266/24 Sąd Rejonowy w Łomży I Wydział Cywilny w pkt I. oddalił powództwo, w pkt II. zasądził od powódki M. J. na rzecz pozwanego (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 3.617 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Wedle ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego w dniu 28.10.2019 r. powódka M. J. zawarła z (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. umowę kredytu pożyczki nr (...)dowód: umowa pożyczki nr (...)k. 24-29v, dowód z przesłuchania M. J. w charakterze strony powodowej - k. 181v- 182v./

Całkowita kwota pożyczki wynosiła 46.985,40 zł. Kwota ta nie obejmowała kredytowanych przez Bank kosztów pożyczki co wynika wprost z treści §1 ust. 2 umowy. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę wynosiła 77.144,11 zł. Na całkowitą kwotę do zapłaty składały się: całkowita kwota pożyczki oraz całkowity koszt pożyczki, który na dzień zawarcia umowy wynosił 30.158,71 zł. Na całkowity koszt pożyczki składały się należne odsetki umowne w wysokości 24.351,53 zł oraz prowizja za udzielenie pożyczki w wysokości 5.807,18 zł. Bank wyliczył rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 14,24%. Umowa została zawarta na 96 miesięcy - §1 umowy.

W świetle § 15 ust. 1 umowy, pożyczkobiorca miał możliwość odstąpienia od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Odstąpienie miało być skuteczne, jeżeli Pożyczkobiorca dostarczy lub wyśle oświadczenie na adres wskazany we wzorze oświadczenia, przed upływem powyższego terminu.

W myśl § 7 ust. 1 umowy, Pożyczkobiorca miał prawo do spłaty całości albo części pożyczki przed terminem ustalonym zgodnie z § 6 umowy. W niniejszej sprawie termin spłaty ostatniej raty przypadał na dzień 15.11.2027 r. /dowód: umowa pożyczki nr (...) k. 24-26, harmonogram spłat pożyczki k. 27-28v/.

Pożyczka została uruchomiona 28.10.2019 r. w kwocie 46.985,40 zł, gdyż została pomniejszona o kwotę prowizji. Kwota udzielonej pożyczki nie została przez M. J. spłacona /dowód: zestawienie operacji za okres 28.10.2019 r. - 28.10.2019 r. k. 63, potwierdzenie uruchomienia pożyczki k. 64, dowód z przesłuchania M. J. w charakterze strony powodowej - k. 181v - 182v./

W piśmie z dnia 22.01.2024 r. M. J. złożyła w trybie art. 45 ust. 1 u.k.k. oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego wskazując na naruszenie przez Bank obowiązków wynikających z tego przepisu.

W dniu 22.01.2024 r. sporządzony został dokument „PEŁNOMOCNICTWO” upoważniające (...) S.A. z siedzibą we W. do podejmowania w imieniu M. J. wszelkich czynności mających na celu dochodzenie roszczeń dotyczących umowy pożyczki z dnia 28.10.2019 r. i złożenia w jej imieniu m.in. oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Pisma zostały doręczone pozwanemu bankowi w dniu 18.03.2024 r. /dowód: wezwanie do zapłaty 31-32v., pełnomocnictwo k. 35, oświadczenie k. 34, 36, wydruk ze strony Poczty Polskiej S.A. (...) przesyłek” k. 37, kserokopia książki korespondencyjnej k. 38/.

Pismem z dnia 12.03.2024 r. M. J. wezwała pozwany Bank do zapłaty kwoty 18.389,83 zł.

Zdaniem Sądu Rejonowego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W ocenie Sądu Rejonowego nie było wątpliwości, że przedłożony do akt sprawy dokument umowy pożyczki pod względem prawnym ocenić należało jako kredyt konsumencki w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1083). Kredytem konsumenckim jest bowiem kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego.

Sąd Rejonowy wskazał, iż przepis art. 78a ustawy Prawo bankowe ustala relacje między przepisami tej ustawy i przepisami ustawy o kredycie konsumenckim w sytuacji, w której bank udziela kredytu lub pożyczki pieniężnej na podstawie umowy mającej w świetle przepisów ustawy o kredycie konsumenckim charakter kredytu konsumenckiego. Stanowi bowiem, że przepisy ustawy Prawo bankowe stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieregulowanym w tej ustawie. Z regulacji tej wynika zatem, że kredyt konsumencki udzielany przez bank podlega przede wszystkim przepisom ustawy o kredycie konsumenckim, do której odsyła ten przepis, mimo że ustawa o kredycie konsumenckim nie reguluje w sposób wyczerpujący umów kredytu konsumenckiego udzielanego przez banki.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 tej ustawy – w przypadku naruszenia przez kredytodawcę/pożyczkodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy/pożyczkodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Zgodnie zaś z art. 45 ust. 5 u.k.k. - uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy.

Sąd Rejonowy wskazał, iż strony zawarły umowę kredytu w dniu 28.10.2019r., natomiast oświadczenie powódki o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego zostało złożone w dniu 18.03.2024 r.

Zdaniem Sądu Rejonowego powódka złożyła przedmiotowe oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego w terminie wskazanym w art. 45 ust. 5 u.k.k.

Sąd Rejonowy wskazał, że uprawnienie konsumenta do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa po roku od dnia wykonania umowy. Ocenę zaś, kiedy nastąpił moment wykonania umowy przeprowadza się poprzez ustalenie dnia, w którym strony wywiązują się ze wszystkich obowiązków ciążących na nich na podstawie umowy pożyczki. Ocenia się zarówno czy kredytodawca spełnił swoje świadczenie, a także czy kredytobiorca zaoferował swoje zobowiązanie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 27.04.2023 r., I ACa 368/22). Przy tym należy wskazać, że poprzez wykonanie umowy nie należy rozumieć spełnienie wszystkich obowiązków przewidzianych w umowie, a jedynie tych obowiązków, które bezpośrednio związane są z głównymi świadczeniami stosunku pożyczki. Z tego też powodu po stronie kredytodawcy ocenia się głównie czy wypłacił kredytobiorcy cały kapitał przewidziany w umowie, a po stronie kredytobiorcy czy raty umowne zostały zapłacone. Zatem, zgodnie z art. 45 ust. 5 ustawy uprawnienie konsumenta do powołania się na sankcję kredytu darmowego wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy, nie zaś od dnia zawarcia umowy, czy też w dacie po upływie roku od zawarcia umowy i wypłaty środków. Dostrzegając rozbieżności w orzecznictwie co do rozumienia daty wykonania umowy w świetle w/w przepisu, Sąd wskazuje, iż za przedstawionym poglądem przemawia przede wszystkim cel i funkcja sankcji przewidzianej w art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. Powstała ona bowiem dla ochrony słabszej strony umowy zawieranej z wyspecjalizowanym podmiotem – przedsiębiorcą, trudniącym się udzielaniem kredytów i pożyczek. Wobec faktycznej nierówności stron niezbędnym jest udzielanie ochrony prawnej konsumentom, którzy są pokrzywdzeni nieuprawnionym działaniem banku. Konsument bowiem, który w tej relacji może z reguły tylko przyjąć ofertę banku o kredycie lub pożyczce lub tę ofertę odrzucić może nie zdawać sobie sprawy z wymaganych elementów umowy zawieranej z bankiem. Z tego też względu przyjmuje się, że to bank powinien ponosić odpowiedzialność za nieprawidłowości sporządzonej umowy. Z kolei to oznacza, że terminu przewidzianego w art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim nie sposób utożsamiać z datą wykonania umowy przez bank, a należy go interpretować zgodnie z zasadą ochrony konsumenta i rozumieć jako wykonanie umowy przez wszystkie strony stosunku prawnego.

W ocenie Sądu Rejonowego podkreślenia wymagała okoliczność, że o zastosowaniu sankcji kredytu darmowego nie przesądzają wszystkie wadliwości reguł przewidzianych w art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c ustawy o kredycie konsumenckim, a jedynie takie z nich, które naruszają ochronę konsumentów poprzez niewłaściwe sformułowanie umowy. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, artykuł 23 dyrektywy (...) będący podstawą wprowadzenia do polskiego porządku prawnego sankcji kredytu darmowego „należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przewidziało w uregulowaniu krajowym, że w wypadku gdy umowa o kredyt nie zawiera wszystkich elementów wymaganych w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, umowę tę uważa się za nieoprocentowaną i bezpłatną, o ile chodzi o element, którego brak może podważyć możliwość dokonania przez konsumenta oceny zakresu ciążącego na nim zobowiązania” (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 9 listopada 2016 r., C-42/15, (...) a.s. przeciwko K. B., ECLI:EU:C:2016:842).

Z tego też względu zdaniem Sadu Rejonowego naruszenie przepisów musi być na tyle poważne, że sformułowana umowa o treści przedstawionej konsumentowi przed związaniem się nią, uniemożliwia zweryfikowanie przez konsumenta jakie zobowiązania wobec banku zaciąga. Oznacza to zatem, że przesłanki „naruszenia” nie spełniają wszystkie wadliwości umowy związane z przepisami wymienionymi w art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, a jedynie te nie-prawidłowości które naruszają cel ochrony konsumenckiej oraz które uniemożliwiają upewnienie się przez konsumenta co do treści zobowiązania. Sąd choć podziela pogląd, że rozmiar naruszenia nie ma znaczenia dla zastosowania sankcji kredytu darmowego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 8 października 2021 r., I ACa 59/21) wskazuje jednak, że interpretacja funkcjonalna i celowościowa przepisu zgodna z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wskazuje na ww. uwarunkowania pojęcia „naruszenie”.

Zdaniem Sądu Rejonowego powódka nie udowodniła jednak, w jaki sposób, jej zdaniem występujące wadliwości umowy przekładały się na brak ochrony konsumenta, zagwarantowanej zgodnie z zasadą prawną jego szczególnej ochrony, a także że umowa w istocie nie przedstawia treści zobowiązania konsumenta. Jak wskazane było powyżej, tylko takie wadliwości uprawniają do skuteczności złożenia oświadczenia w trybie art. 45 u.k.k.

W ocenie Sądu Rejonowego, przy obliczaniu (...) pozwany miał prawo uwzględnić koszty odsetek od kredytowanych kosztów. W myśl art. 5 pkt 10 u.k.k. stopa oprocentowania kredytu to stopa oprocentowania wyrażona jako stałe lub zmienne oprocentowywanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. Należy zauważyć, ze wyrażenie „wypłacona kwota” różni się w sposób istotny od sformułowania „udostępnia”, którym ustawodawca posługuje w art. 5 pkt 7 u.k.k., definiując całkowitą kwotę kredytu. Prowadzi to do wniosku, iż nie są to pojęcia tożsame w rozumieniu ustawy u.k.k., a co za tym idzie, że należy nadawać im odmienne znaczenie. Z tych też względów, należy uznać, że pozwany Bank prawidłowo obliczył (...) i nie doszło w tym zakresie do naruszenia obowiązku informacyjnego, a ponadto niezasadne jest twierdzenie, aby Bank w sposób dowolny kształtował wysokość kosztów kredytu. (...) nie jest tożsame ze stopą oprocentowania kredytu, jak również nie stanowi elementu stosunku prawnego nawiązanego umową pożyczki. Wysokość oprocentowania kredytu określana jest bowiem przez wysokość stopy oprocentowania kredytu wskazaną w umowie kredytowej zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 6 u.k.k., nie zaś przez wysokość (...), której podania wymaga art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.

Zdaniem Sądu Rejonowego, nie sposób twierdzić, że przyjmując określony sposób wyliczenia i oznaczenia (...), pozwany bank miał na celu wprowadzenie w błąd kredytobiorcy, poprzez zastosowanie mechanizmu jednoznacznie sprzecznego z przepisami prawa i nieznajdującego jakiegokolwiek umocowania w systemie norm dotyczących udzielania kredytów. Przeciwnie, była to wówczas obowiązująca praktyka na rynku bankowym. Nawet w sytuacji, gdyby hipotetycznie uznać, że działanie pozwanego banku w analizowanym zakresie było nieprawidłowe, to nie sposób przyjąć, by miało to istotny wpływ na stopień poinformowania konsumenta, podważając możliwość weryfikacji kształtu zaciąganego zobowiązania. Materiał zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia stanowiska, że pożyczkobiorca zawierając umowę nie zdawał sobie sprawy z wysokości udzielonego mu kredytu oraz warunków spłaty tego świadczenia. Z umowy wprost wynika, jakie zobowiązanie konsument zaciągnął i jak ustalana jest wysokość raty kredytu. Wskazano także w sposób jednoznaczny sposób oprocentowania kredytu oraz warunki zmiany. W przypadku stwierdzenia, że naliczanie odsetek od kosztów kredytu miało charakter nieprawidłowy (w szczególności abuzywny), konsumentowi przysługują inne roszczenia niż korzystanie z sankcji kredytu darmowego, jednakże te roszczenia nie są przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie

Wobec powyższego zdaniem Sądu Rejonowego nie można uznać, aby takie działanie banku wywierało decydujący wpływ na stopień poinformowania konsumenta, podważając możliwość weryfikacji kształtu zaciąganego zobowiązania czy wpływając na zniekształcenie procesu decyzyjnego. Materiał zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia stanowiska, że pożyczkobiorca zawierając umowę nie zdawał sobie sprawy z wysokości udzielonego mu kredytu oraz warunków spłaty tego świadczenia. Treść umowy jednoznacznie określała bowiem całkowitą kwotę pożyczki (bez kredytowanych kosztów), kwotę do wypłaty (obejmującą kredytowaną prowizję), całkowitą wysokość tych kosztów, jak również stopę oprocentowania pożyczki. Te informacje są zaś kluczowe dla określenia głównego zobowiązania kredytobiorcy. Ewentualna wątpliwość jaka powstać mogłaby w związku z przyjętym sposobem określenia (...) w istocie nie była na tyle poważna, aby cel ustawy nie został zachowany. Strona powodowa nie wykazała, aby niewłaściwie wskazana wysokość (...) mogłaby chociażby w potencjalny sposób wpłynąć na decyzję konsumenta. W tych okolicznościach należało przyjąć, że konsument dysponował pełnią danych dotyczących zasadniczego kształtu zaciąganego zobowiązania, zgodnie z którymi mógł on podjąć świadomą decyzję co do związania się przedmiotowym kontraktem, jak również ocenić skutki ekonomiczne umowy dla jego majątku.

W ocenie Sądu Rejonowego powyższe argumenty o braku wykazania jednoznacznej wadliwości kwestionowanych postanowień umownych, jak również nieznacznego wpływu ewentualnego stopnia niedoinformowania na sytuację kredytobiorcy i jego stopień świadomości co do kluczowych szczegółów kontraktu, odnieść można również do pozostałych elementów umowy, które kwestionuje strona powodowa. W ich zakresie pozostaje aktualna również ogólna refleksja, iż całościowy kształt umowy prowadzi do przekonania, iż przeciętny, uważny konsument, dysponował w przedmiotowym stanie sprawy pełnią informacji niezbędnych do właściwej oceny skutków zawieranej umowy i ich wpływu na swoją sytuację prawną i majątkową.

Sąd Rejonowy podzielił również stanowisko o zasadności pobierania odsetek od prowizji, gdyż kwestia ta wynika z art. 5 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, w którym expressis verbis mowa jest o „kredytowanych kosztach kredytu”. Ustawa nie zakazuje kredytowania takich kosztów, a jedynie wyłącza je z zakresu pojęcia całkowitej kwoty kredytu. Potwierdza to także wyrok z dnia 30.01.2019 r., I (...) 9/18, w którym Sąd Najwyższy wskazał, że w aktualnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne prezentowanie tej samej kwoty (np. opłaty przygotowawczej, prowizji itp.) zarówno w ramach całkowitej kwoty kredytu, jak i w kosztach kredytu. I to nawet wówczas, gdy składniki kosztów kredytu są kredytowane przez kredytodawcę.

Jak wskazał Sąd Rejonowy, za taką tezą, jak podniósł Sąd Najwyższy, przemawia wyraźna treść art. 5 pkt 7 u.k.k. Z tezy tej wynikają zatem dwa istotne wnioski – po pierwsze, składniki kosztu kredytu mogą być kredytowane przez kredytodawcę, a po drugie, prowizja – nawet jeśli jest kredytowana – nie może być wykazywana w umowie zarówno w całkowitej kwocie kredytu, jak też w kosztach kredytu. Istota omawianego w tym miejscu zagadnienia została wyjaśniona w wyroku (...) z dnia 21 kwietnia 2016 r., C-377/14. Sprowadza się ona, najogólniej rzecz ujmując, do tego, że w włączenie jakiejkolwiek kwoty należącej do całkowitego kosztu kredytu do całkowitej kwoty kredytu może mieć wpływ na obliczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania i w konsekwencji może wpłynąć na prawidłowość informacji, które kredytodawca powinien wskazać w danej umowie o kredyt (vide pkt 89 i 91 uzasadnienia).

Również w literaturze wskazuje się, iż dopuszczalne jest finansowanie kosztów kredytu udzielonego przez bank oraz naliczanie odsetek od kwoty przeznaczonej na ten cel. Brak jest podstaw do przyjęcia w przepisach ustawy o kredycie konsumenckim odmiennych zasad pobierania odsetek od wykorzystanego kredytu, zależnych w szczególności od tego, czy celem kredytowania są koszty udzielanego kredytu (J. G., M. S., P.-tyka odsetek od kredytowanych kosztów bankowego kredytu konsumenckiego, „Monitor Prawa Bankowego” z 2022 r. Nr 6, s. 59-74). Podobnie T. Czech ((w:) Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2018 r., art. 5) wskazuje, że pojęcie „wypłaconej kwoty”, o której mowa w art. 5 pkt 10 u.k.k., obejmuje także część kapitału kredytu przeznaczoną na sfinansowanie koszów związanych z tym kredytem. Przemawia za tym wykładnia językowa omawianego przepisu – przepis ten nie wymaga, aby wypłata nastąpiła do rąk konsumenta. Wypłata może być również dokonana w celu pokrycia zobowiązań konsumenta (w tym zobowiązań do zapłacenia kosztów związanych z kredytem). Wniosek ten potwierdza również wykładnia systemowa – na tle przepisów o kredycie bankowym przyjmuje się, że odsetki nalicza się od całości kapitału kredytu, niezależnie od sposobu wypłacenia tego kapitału. W danym momencie kwota wypłaconego kredytu może być bowiem niższa od całkowitej kwoty kredytu udostępnianej kredytobiorcy na podstawie zawartej umowy o kredyt konsumencki.

Sąd Rejonowy wskazał, iż następnym przepisem, który zdaniem powódki został naruszony przez pozwany Bank jest art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. Naruszenie tego przepisu miałoby polegać na nieprecyzyjnym określeniu warunków i możliwości, na podstawie których może dojść do zmiany wysokości kosztów, tabeli opłat i prowizji.

W ocenie Sądu Rejonowego zarzut ten okazał się również chybiony. Informacja o opłatach, ich rodzaju oraz wysokości związanych z obsługą pożyczki została zawarta w Taryfie Prowizji i Opłat bankowych w (...), o czym powódka została poinformowana w treści §3 ust. 1 umowy. Ponadto w §3 ust 2 umowy pożyczki powódka została poinformowana o przesłankach do zmiany tytułów oraz stawek opłat i prowizji określonych w Taryfie, zmiany warunków ich pobierania, jak i wprowadzenia przez bank nowych opłat lub prowizji. Przesłanki te zostały wymienione szczegółowo w punktach od 1 do 7 i stanowią je konkretne zdarzenia lub wskaźniki ekonomiczne. Nadto maksymalna kwotę prowizji i opłat określa ustawa tak samo jak maksymalna wysokość odsetek kapitałowych. Tryb wprowadzenia ewentualnych zmian w tym zakresie został przedstawiony w §3 ust. Od 3 do 7 umowy pożyczki. Nadto zgodnie z ust. 9 klient ma możliwość wypowiedzenia umowy jeżeli nie akceptuje nowych stawek.

Zdaniem Sądu Rejonowego niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przez pozwanego art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. polegający na wprowadzeniu kredytobiorcy w błąd w zakresie formy oświadczenia w przedmiocie odstąpienia od umowy, poprzez wywołanie mylnego wrażenia, że oświadczenia o odstąpieniu od umowy, które zostaną złożone w innej formie, niż pisemnej nie zostaną uznane za wywołujące skutki prawne. Powódka naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. dopatrywała się w § 15 i 16 umowy pożyczki, poprzez to, że pożyczkodawca w jednym z zapisów wskazuje różne formy składania oświadczeń, natomiast w drugim ogranicza się tylko do wskazania, że oświadczenie będzie skuteczne w przypadku dostarczenia lub wysłania oświadczenia o odstąpieniu sugeruje tym samym, że jedyną formą skutecznego złożenia oświadczenia o odstąpieniu jest forma pisemna (§ 15 ust. 1 umowy pożyczki brzmi: (...) S.A. informuje Pożyczkobiorcę o możliwości odstąpienia od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Odstąpienie będzie skuteczne, jeżeli Pożyczkobiorca dostarczy lub wyśle oświadczenie na adres wskazany we wzorze oświadczenia o odstąpieniu od umowy, przed upływem powyższego terminu.").

Jak Sąd Rejonowy wskazał, według art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. umowa o kredyt konsumencki powinna określać termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek zgodnie z rozdziałem 5 tej ustawy, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym. Z kolei w myśl art. 53 ust. 1 i 2 tej ustawy konsument ma prawo, bez podania przyczyny, do odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy, a jeżeli umowa o kredyt konsumencki nie zawiera elementów określonych w art. 30 tej ustawy, konsument może odstąpić od umowy o kredyt konsumencki w terminie 14 dni od dnia dostarczenia wszystkich elementów wymienionych w art. 30 u.k.k. Zdaniem Sądu Rejonowego pozwany bank nie wprowadził pożyczkobiorcy w błąd, gdyż w § 16 ust. 1 umowy pożyczki wyraźnie wskazano, że wymienione formy oświadczenia woli dotyczą wyłącznie reklamacji, a nie odstąpienia od umowy pożyczki. W umowie wskazano jedynie, że oświadczenie o odstąpieniu powinno zostać skierowane na adres podany we wzorze oświadczenia o odstąpieniu od umowy przy zachowaniu formy pisemnej. Treść §15 umowy wyczerpuje w pełni wymogi w/w wymogi ustawowe. Oczywistym jest i logicznym, że dla najdalej idących skutków umownych jakimi jest wypowiedzenie umowy strony zastrzegły formę pisemną, chociażby dla celów dowodowych.

Jak Sąd Rejonowy wskazał, kolejnego naruszenia przepisu art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. powódka dopatrywała się w tym, że bank nie wskazał zasad obliczenia odsetek w stosunku dziennym w przypadku dokonania zwrotu kapitału po upływie 30-dniowego terminu od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Jednak zdaniem Sądu Rejonowego w treści umowy kwotowo wskazano wysokość odsetek w stosunku dziennym w przypadku odstąpienia przez kredytobiorcę od umowy. Tak przedstawiona kwota odsetek w stosunku dziennym realnie umożliwia konsumentowi wyliczenie łącznej wartości sumy odsetek, do zapłacenia których jest zobowiązany w przypadku odstąpienia od umowy. Tym samym zdaniem Sądu Rejonowego pozwany w powyższym zakresie spełnił ustawowy wymóg z art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Zarzut powódki co do naruszenia przez pozwanego powyższych regulacji Sąd Rejonowy uznał za niezasadny.

Sąd Rejonowy za chybiony uznał również zarzut naruszenia przez pozwanego art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k., zgodnie z którym umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33, powinna określać m.in. prawo konsumenta do spłaty kredytu przed terminem oraz procedurę spłaty kredytu przed terminem. Jak Sąd Rejonowy wskazał, zdaniem powódki pozwany bank naruszył ww. przepis poprzez brak poinformowania, że wskutek wcześniejszej spłaty pożyczki całkowity koszt pożyczki ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy w myśl art. 49 ust. 1 u.k.k.. Sąd Rejonowy, po przeanalizowaniu umowy, ustalił, że w § 7 umowy wyszczególniono prawo konsumenta to wcześniejszej spłaty zadłużenia z tytułu pożyczki i określono procedurę wcześniejszej spłaty. Wcześniejsza spłata pożyczki nie powoduje, że wysokość kosztów ulega zmianie, lecz jedynie, że część z nich przestaje być należna. Wskazana regulacja dotyczy określenia zasad zmieniania nominalnej wysokości umówionych kosztów, a nie informowania o zasadach proporcjonalnego zwrotu tychże kosztów przy ich niezmienionej wysokości. Ponadto przepisy ustawy nie nakładają na kredytodawcę obowiązku poinformowania konsumenta o uprawnieniu wynikającym z art. 49 u.k.k., a w szczególności o wysokości ewentualnych kwot należnych do zwrotu w związku z wcześniejszą spłatą kredytu. Kredytodawca jest zobowiązany wyłącznie do poinformowania w umowie o zagwarantowanym ustawą prawie kredytobiorcy do wcześniejszej spłaty kredytu (art. 30 ust. 16 u.k.k.), o którym to prawie w zawartej przez strony umowie kredytobiorca został odpowiednio poinformowany. Nadto zgodnie z treścią §7 ust. 1 umowy określona została procedura spłaty pożyczki przed terminem zgodnie z pisemną dyspozycją pożyczkobiorcy i wyborem, czy spłacając wcześniej pożyczkę skraca okres kredytowania, czy też pozostawia okres kredytowania a raty pożyczki ulegną obniżeniu proporcjonalnie do wysokości dokonanej wcześniejszej spłaty.

Sąd Rejonowy wskazał, iż ostatni zarzut powódki dotyczył naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 11 u.k.k. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k. – naruszenie miało polegać na ustaleniu odsetek od zadłużenia przeterminowanego w wysokości przekraczającej wysokość odsetek maksymalnych określonych w art. 481 § 2¹ kc, braku uwzględnienia w treści umowy czytelnej i jednoznacznej informacji, że podstawą naliczania odsetek od zadłużenia przeterminowanego jest suma raty kapitałowej i odsetkowej, a w konsekwencji bank jest uprawniony do naliczania dalszych odsetek od zaległych odsetek umownych, wadliwe sformułowanie § 6 ust. 8 umowy pożyczki - skutkujące rozliczaniem zadłużenia przeterminowanego w sposób sprzeczny z art. 482 k.c., a w konsekwencji umożliwiające pozwanemu jednoczesne naliczanie odsetek od kapitału przeterminowanego zarówno w wysokości odsetek maksymalnych, jak i odsetek umownych.

Jak Sąd Rejonowy wskazał, iż powołany przepis - art. 30 ust. 1 pkt 11 u.k.k. - stanowi, że umowa kredytu konsumenckiego powinna określać roczną stopę oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, warunki jej zmiany oraz ewentualne inne opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu, a pkt 8 ust. 1 art. 30 u.k.k. stanowi, iż umowa o kredyt konsumencki, powinna określać także zasady i terminy spłaty kredytu, w szczególności kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy, w tym informację o prawie, o którym mowa w art. 37 ust. 1; jeżeli w ramach kredytu stosuje się różne stopy oprocentowania dla różnych należności kredytodawcy, należy także podać kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet różnych należnych sald, dla których stosuje się różne stopy oprocentowania. W ocenie Sądu Rejonowego nie doszło do naruszenia przytoczonego przepisu. Umowa w sposób jasny i klarowny wyjaśnia sposób naliczenia odsetek i od jakiej daty są one naliczane, w jaki sposób zadłużenie przeterminowane jest rozliczane i jakie w pierwszej kolejności podlegają zaliczeniu. W żaden sposób nie narusza to art. 482 kc. Logicznym jest, że jeżeli pożyczkodawca dokonuje spłaty zadłużenia to na dany dzień ustalane są wszelkie należności, w tym odsetkowe i podlegają umownemu zaliczeniu. Nie da się zaliczyć zaległych zobowiązań i ich rozliczyć bez skapitalizowania odsetek na dany dzień ich wysokości celem zaliczenia na spłatę zadłużenia.

Mając powyższe na względzie Sąd Rejonowy stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy nie zaktualizowały się przesłanki ustawowe, które uprawniałyby pożyczkobiorczynię do skutecznego złożenia oświadczenia w przedmiocie skorzystania z sankcji kredytu darmowego.

Sąd Rejonowy uznał za częściowo wiarygodne wyjaśnienia powódki M. J., w których wskazała okoliczności dotyczące zawarcia przez nią przedmiotowej umowy pożyczki oraz zawierania jej jako konsument. Odmówił wiary tej części, w której powódka odwoływała się braku wiedzy i zrozumienia postanowień umownych. W szczególności powoływania się na brak wiedzy o tym, że została zakredytowana prowizja, którą byłaby gotowa uiścić gotówką. Po pierwsze o tym, że kredytowana jest prowizja wynika to wprost z treści umowy. Po drugie już na pierwszej stronie harmonogramu przedłożonego przy zawarciu umowy widnieje stosowna informacja. Po trzecie, powódka była by w stanie uiścić prowizję w gotówce

Sąd Rejonowy na podstawie art. 235² § 1 pkt 2 i 5 kpc oddalił wniosek strony powodowej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości finansowej jako nie mający znaczenia do rozstrzygnięcia w sprawie i zmierzający do przedłużenia postępowania.

Wobec powyższego Sąd Rejonowy powództwo oddalił, zgodnie z pkt I sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł w oparciu o dyspozycję art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty te składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego i zwrot opłaty od pełnomocnictwa (pkt II sentencji wyroku).

Powyższe orzeczenie zaskarżone zostało apelacją przez powódkę, która zaskarżając je w całości, zarzuciła Sądowi Rejonowemu:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy :

art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, polegającej na uznaniu, że Bank podał konsumentowi pełny zakres wymaganych informacji, dochowując przy tym należytej staranności - w sytuacji gdy prawidłowa ocena ujawnionych okoliczności sprawy, powinna prowadzić do uznania, że Bank nie sprostał obowiązkowi informacyjnemu, bowiem nieprzejrzysta treść umowy uniemożliwiała konsumentowi podjęcie racjonalnej decyzji co do jej zawarcia;

art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, polegającej na braku dokonania oceny, że dokumentacja związana z umową - a w szczególności harmonogram spłaty kredytu, nie wyeksponowały faktu, że w kwocie kredytu, od której naliczane były odsetki, była uwzględniona nie tylko kwota rzeczywiście przeznaczona dla konsumenta, ale również kwota skredytowanej prowizji;

art. 278 §1 kpc poprzez przyjęcie przez sąd I instancji, iż ewentualna wątpliwość jaka powstać by mogła w związku z przyjętym sposobem liczenia (...) w istocie nie była na tyle poważna, aby cel ustawy nie został zachowany - przy jednoczesnym braku przedstawienia jakiejkolwiek analizy w tym zakresie, a w szczególności poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego wnioskowanego przez stronę powodową;

art. 267 (...) w zw. z art. 288 (...) w zw. z art. 4 ust. 3 (...) poprzez dokonanie wykładni „wypłaconej kwoty" w sprzeczności z wykładnią „kwoty wypłat" i „całkowitej kwoty kredytu" a dokonanej przez (...) w wyroku z dnia 21.04.2016 r., C-377/14, na tle art. 3 lit. I) i art. 10 ust. 2 Dyrektywy (...) i oraz w pkt I załącznika I do Dyrektywy (...);

art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 235¹ § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego w sytuacji gdy przeprowadzenie tego dowodu było istotne dla konieczności udowodnienia wysokości dochodzonych roszczeń przez stronę powodową;

art. 102 k.p.c. poprzez niezastosowanie i w konsekwencji brak zaniechania obciążenia strony pozwanej pozwanych kosztami postępowania w sytuacji gdy w sprawie zaszły szczególnie uzasadnione przypadki w myśl art. 102 k.p.c., które uzasadniały zastosowanie przedmiotowego przepisu;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego :

art. 5 pkt 10 u.k.k., poprzez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że pojęcie „wypłaconej kwoty", o której mowa w art. 5 pkt 10 u.k.k., obejmuje także część kapitału kredytu przeznaczoną na sfinansowanie koszów związanych z tym kredytem w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że pojęcie „wypłaconej kwoty" obejmuje wyłącznie taką kwotę kredytu jaką konsument uzyskał do własnej dyspozycji od kredytodawcy;

art. 3 lit. I) i art. 10 ust. 2 dyrektywy (...) i w zw. z pkt I załącznika I do Dyrektywy (...) w zw. z art. 3 lit. j Dyrektywy (...), poprzez niezastosowanie i w konsekwencji dokonanie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że odsetki kapitałowe mogą być naliczane od pozaodsetkowego kosztu kredytu w postaci skredytowanej prowizji;

art. 5 pkt 10 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 6 lit. a i b u.k.k., poprzez niezastosowanie i w konsekwencji dokonanie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że odsetki kapitałowe mogą być naliczane od pozaodsetkowego kosztu kredytu w postaci skredytowanej prowizji;

art. 353¹ k.c. w zw. z art. 359 § 1 k.c. w zw. z poprzez niezastosowanie wskutek dokonania błędnej wykładni, że naliczanie odsetek kapitałowych od skredytowanej prowizji jest zgodne z prawem w sytuacji gdy stoi w sprzeczności z naturą instytucji odsetek kapitałowych;

art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 482 k.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy praktyka naliczania odsetek od skredytowanej prowizji prowadzi do obejścia regulacji o zakazie anatocyzmu;

art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 2¹ k.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy praktyka naliczania odsetek od skredytowanej prowizji i składki ubezpieczeniowej prowadzi do obejścia regulacji o odsetkach maksymalnych;

art. 58 § 2 k.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy praktyka naliczania odsetek od skredytowanej prowizji jest sprzeczna z zasadą współżycia społecznego jaką jest zasada ekwiwalentności świadczeń stron kontraktu;

art. 385 (1) § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji brak dokonania oceny, że postanowienie umowy przewidujące prawo do naliczania odsetek od skredytowanej prowizji przez przedsiębiorcę od konsumenta, kształtuje obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza jego interesy;

- art. 45 ust. 1 u.k.k. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 i 7 u.k.k. w zw. z art. 5 k.c. poprzez niezastosowanie wskutek uznania, że zastosowanie sankcji kredytu darmowego byłoby nieproporcjonalnym środkiem do wagi ewentualnych naruszeń, w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje innych alternatywnych środków przewidzianych za naruszenie regulacji co do (...) a zatem nie istnieje możliwość miarkowania sankcji zgodnie z zasadą proporcjonalności, skoro sankcja przewidziana za tego typu naruszenie jest tylko jedna;

- art. 45 ust. 1 u.k.k. w. zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 u.k.k. w zw. z art. 29 ust. 3 u.k.k. poprzez niezastosowanie wskutek uznania, że zawarcie w umowie pojęcia kwoty kredytu obok pojęcia całkowitej kwoty kredytu nie wprowadza konsumenta w błąd w sytuacji gdy prowadzi do nieuzasadnionego multiplikowania pojęć synonimicznych, które sprawiają, że umowa jest nieczytelna, nieprzejrzysta i niejasna dla przeciętnego konsumenta w jej odbiorze;

art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 15 UKK poprzez odmowę przez sąd I instancji uznania, że doszło do wprowadzenia kredytobiorcy w błąd co do formy złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy, a w konsekwencji ograniczeniu prawa konsumenta do skorzystania z ustawowego prawa do odstąpienia, poprzez wprowadzenie go w błąd o konieczności złożenia przedmiotowego oświadczenia w formie pisemnej - co wynika z §15 ust. 1 Umowy;

art. 45 ust.l u.k.k. w zw. z art. 30 ust 1 pkt 8 u.k.k. w zw. z art. 37 ust 2 pkt 1 u.k.k., poprzez niezastosowanie w sytuacji gdy zredagowanie harmonogramu spłaty kredytu w ten sposób, że nie odseparowano w nim skredytowanej prowizji od raty kapitałowej kredytu, oraz nie wskazano osobno wysokości należnych odsetek od skredytowanej prowizji, stanowiło o niedopełnieniu obowiązku informacyjnego przez bank;

art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 15 UKK poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy na podstawie zakwestionowanej umowy konsument nie otrzymał informacji, w jakiej wysokości musiałby uiszczać odsetki w przypadku przekroczenia 30-dniowego terminu na zwrot uzyskanej kwoty kredytu (bez kredytowanych kosztów), a w konsekwencji konsument nie uzyskał kompletnych informacji co do konsekwencji ekonomicznych zawarcia umowy oraz ew. odstąpienia od niej;

art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 16 UKK poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy na podstawie zakwestionowanej umowy konsument nie otrzymał kompleksowej informacji na temat korzyści ekonomicznych wynikających z wcześniejszej całkowitej spłaty umowy - na które to korzyści składa się m.in. proporcjonalny zwrot poniesionych kosztów. W konsekwencji konsument pozostawał w mylnym przekonaniu, że wcześniejsza całkowita spłata zobowiązania jest mniej korzystna, niż to wynika żart. 49 ust. 1 UKK,

art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 33a i art. 30 ust. 1 pkt 11 i art. 30 ust. 1 pkt 8 UKK poprzez brak zastosowania w sytuacji, w której na podstawie zakwestionowanej umowy pozwany jest uprawniony do naliczania odsetek od zadłużenia przeterminowanego (w wysokości odsetek maksymalnych) zarówno od zaległej raty kapitałowej, jak i zaległej raty odsetkowej, podczas gdy w momencie zawarcia umowy nie obowiązywał już art. 482§2 kc, w konsekwencji czego pozwany nie był i nie jest uprawniony do naliczania odsetek od zaległych odsetek - zaś naliczaną w ten sposób kwotę należy uznać za koszt pozaodsetkowy naliczany w momencie powstania zadłużenia przeterminowanego. W konsekwencji na koszty zadłużenia przeterminowanego składają się: naliczane zgodnie z prawem odsetki maksymalne od zaległej raty kapitałowej oraz koszt pozaodsetkowy w wysokości odpowiadającej odsetkom maksymalnym naliczanym od zaległej raty odsetkowej - co stanowi naruszenie art. 33a UKK i uprawnia konsumenta do skorzystania z sankcji kredytu darmowego.

Wskazując na powyższe wniosła o:

1. na podst. art. 380 k.p.c. o uchylenie postanowienia Sądu I instancji wydanego w przedmiocie pominięcia wniosku strony powodowej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, wydanego na posiedzeniu w dniu 02.12.2024 r. (na które to postanowienie złożono zastrzeżenie do protokołu w trybie art. 162 k.p.c.) i w konsekwencji wnosiła o przeprowadzenie tego dowodu na fakty wskazywane w pozwie (tj. na fakty wskazane w punkcie 9 petitum pozwu) oraz w piśmie z dnia 26.09.2024 r. z uwagi na następujące okoliczności:

a. Powódka zakwestionowała w pozwie oraz podtrzymuje zarzut nieprawidłowego obliczenia (...) przez kredytodawcę;

b. Nieprawidłowe obliczenie (...) wynika m.in. z przyjęcia założeń do jego obliczenia, które są odmienne od tych wskazanych w treści umowy - kredytodawca, pomimo wskazania w treści umowy, że kredytowane koszty zostały pobrane w momencie uruchomienia kredytu, na potrzeby liczenia (...) uwzględnił je we wzorze w ramach uiszczanych przez powódkę rat (pomijając pobranie ich w momencie uruchomienia kredytu),

c. Z treści umowy w żaden sposób nie wynika, w jakiej części uiszczane przez powódkę raty są zaliczane na poczet kredytowanych kosztów, w jakiej części na poczet całkowitej kwoty kredytu, a w jakiej na poczet odsetek - mimo że wzór na (...) obejmuje obowiązek uwzględnienia w ramach „kwoty spłaty" każdej z kategorii ponoszonych przez konsumenta kosztów,

d. Powódka wskazała, że przyjęcie na potrzeby liczenia (...) innego sposobu rozliczenia kosztów kredytu (tj. na zasadach analogicznych do wskazanych w ust. 4 pkt 7 lit. c Załącznika nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim), niż faktycznie obowiązujący strony umowy (tj. na zasadach analogicznych do wskazanych w ust. 4 pkt 7 lit. b Załącznika nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim), skutkuje niedopuszczalną ingerencją przez pozwanego w sposób obliczenia (...), co mając na uwadze wyrok (...) z dnia 19.12.2019 r. zapadły w sprawie C-290/19 skutkuje brakiem wskazania w treści umowy (...) obliczonego według jednolitej matematycznej formuły, a w konsekwencji zasadnością zastosowania sankcji kredytu darmowego, gdyż art. 30 ust. 1 UKK zobowiązuje kredytodawcę do podania informacji prawdziwych - co w niniejszej sprawie nie miało miejsca,

e. Ponadto powódka wskazała, że zgodnie z treścią wyroku (...) z 18.12.2014r. w sprawie C-449/13, w przypadku zaistnienia okoliczności, co do których weryfikacji konieczna jest specjalistyczna wiedza oraz szczegółowa znajomość podjętych przez kredytodawcę czynności, „nałożenie ciężaru dowodowego na konsumenta zagrażałoby skuteczności praw przyznanych Dyrektywę 2008/48/WE", a w konsekwencji to na pozwanym ciąży ciężar dowodu, że obliczył (...) w prawidłowy sposób - co do czego pozwany jak dotychczas nie wykazał żadnej inicjatywy dowodowej,

f. W nawiązaniu do punktu e powyżej powódka wskazała, że kwestionuje również od początku niniejszego postępowania podaną przez pozwanego stopę oprocentowania, gdyż zgodnie z podniesioną argumentacją (uzupełnioną w dalszej części niniejszego pisma) niedopuszczalne jest definiowanie pojęcia „wypłaconej kwoty" w odmienny sposób na potrzeby liczenia (...) oraz odmiennie na potrzeby obliczenia stopy oprocentowania, a w konsekwencji pozwany wskazał w treści umowy stopę oprocentowania w nieprawidłowej wysokości.

2. przeprowadzenie rozprawy.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem powódki w niniejszej sprawie nie zostały dokonane ustalenia dotyczące wszystkich istotnych okoliczności. Ponadto, mając na uwadze rozkład ciężaru dowodowego wynikający z wyroku (...) w sprawie 449/13, negatywne konsekwencje braku dokonania tych ustaleń powinny obciążań kredytodawcę (pozwanego). Wobec powyższego, wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez :

1. Zasądzenie od strony pozwanej na jej rzecz kwoty 15.667,64 zł tytułem zwrotu nienależnych świadczeń w postaci odsetek kapitałowych oraz części prowizji, spełnionych przez stronę powodową na rzecz pozwanego w okresie od 28.10.2019 r. do 28.02.2024 r. w związku z wykonywaniem umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 28.10.2019r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 26.03.2024 r. do dnia zapłaty - z uwagi na uruchomioną sankcję kredytu darmowego.

2. zasądzenie od strony pozwanej na jej rzecz zwrotu kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, wedle ich podwójnej stawki podstawowej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności liczonymi od dnia prawomocności wyroku zasądzającego do dnia zapłaty.

Pozwany (...) Bank (...) S.A. w W. w odpowiedzi na apelację wniósł o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

Apelacja jako niezasadna podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne Sądu I Instancji.

Odnosząc się do apelacji powódki wskazać należy, że niezasadne są sformułowane w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., który określa reguły swobodnej oceny dowodów. Skuteczne postawienie zarzutu uchybienia regułom dowodzenia wymaga wykazania, że konkretny przeprowadzony w sprawie dowód został oceniony przez sąd niezgodnie z tymi regułami. Zgodnie z brzmieniem art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zachowanie wymogów określonych tym przepisem wymaga, aby sąd wziął pod uwagę wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie, dokonał ich konfrontacji i na tej podstawie wyciągnął logicznie uzasadnione wnioski, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego. W świetle ugruntowanej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego przyjętego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów; skarżący może tylko wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że sąd rażąco naruszył ustanowione w wymienionym przepisie zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów i że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Okoliczność, że z przeprowadzonych dowodów można wyciągnąć także wnioski odmienne, nie uzasadnia zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Wobec powyższego stwierdzić należy, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie zebranego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy nie można zgodzić się z apelującą, że Sąd I Instancji dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Wbrew twierdzeniom apelującej przedmiotowa umowa pożyczki zawarta pomiędzy stronami w dniu 28.10.2019 r. nie zawiera żadnych ze wskazanych w apelacji naruszeń i spełnia wszystkie wymogi informacyjne, tj. zawiera prawidłowe wskazanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz całkowitej kwoty do zapłaty przez pożyczkobiorcę, ustalonej w dniu zawarcia umowy o pożyczkę wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia.

Podkreślić należy, że rzeczywista roczna stopa oprocentowania jest wskaźnikiem, który informuje o tym, jaki jest całkowity koszt kredytu lub pożyczki gotówkowej wyrażony w stosunku rocznym. W § 1 umowy pożyczki wskazano, że na dzień zawarcia umowy rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 14,24 %, przy założeniu, że umowa będzie obowiązywać przez czas, na jaki została zawarta, a Bank i pożyczkobiorca będą wzajemnie wypełniać zobowiązania wynikające z umowy w terminach i na warunkach w niej wskazanych. Poza tym w § 5 umowy wskazano, że kwota kredytu oprocentowana jest wg zmiennej stopy procentowej, która wynosi 9,99 % w stosunku rocznym. Dlatego należało uznać, że wskazana w umowie wartość (...) była prawidłowa.

Należy też zauważyć, że w § 1 ust. 2 przedmiotowej umowy wprost wskazano, że całkowita kwota pożyczki wynosi 46.985,40 zł, a kwota ta nie obejmuje kredytowanych kosztów kredytu. Wbrew twierdzeniom apelującej strona pozwana wskazała zatem całkowitą kwotę pożyczki, co czyni niezasadnym zarzut błędnego ustalenia przez Sąd Rejonowy, że pozwany kształtując treść umowy z powodem nie naruszył art. 30 ust. 1 u.k.k. Poza tym, umowa wyraźnie odróżnia kwotę udostępnioną pożyczkobiorcy (77.144,11 zł) obejmującą skredytowane koszty pożyczki od całkowitej kwoty pożyczki (46.985,40 zł) i nie można uznać jakoby zapisy umowy w tym zakresie były niejasne i wprowadzały kredytobiorcę w błąd. Z treści § 1 ust. 1, 2, 3 i 4 umowy kredytu wynika, że pożyczka w kwocie 52.792,58 zł została przeznaczony na sfinansowanie - potrzeb własnych powódki w kwocie 46.985,40 zł i prowizji za udzielenie pożyczki w kwocie 5.807,18 zł. Podkreślić należy, że nic nie stało na przeszkodzie, aby powódka uiściła prowizję bankową ze środków własnych, ponosząc ten koszt jednorazowo. Natomiast skoro jej wolą było sfinansowanie powyższej opłaty w ramach zaciągniętego kredytu – co wprost wynika z zawartej umowy - to obecnie nie można mówić o naruszeniu przez stronę pozwaną art. 30 ust. 1 u.k.k..

Nie można również podzielić zarzutu apelującej, że Sąd I Instancji błędnie ustalił, że pozwany jest uprawniony do naliczania odsetek od pozaodsetkowych kosztów kredytu, w tym prowizji.

Stawiając powyższy zarzut apelująca podnosiła, że zakaz oprocentowania pozaodsetkowych kosztów kredytu wynika z treści art. 5 pkt 10 u.k.k., zgodnie z którym stopa oprocentowania kredytu oznacza stopę oprocentowania wyrażoną jako stałe lub zmienne oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. Z treści apelacji wynika, że powódka wyinterpretowała z treści tego przepisu zakaz oprocentowania kwot, które nie zostały wypłacone do jej rąk. Natomiast, jak słusznie podniesiono w doktrynie, przepis ten nie wymaga, aby wypłata kredytu nastąpiła do rąk konsumenta. Wypłata może być również dokonana np. w celu pokrycia zobowiązań konsumenta, w tym zobowiązań do zapłacenia kosztów związanych z kredytem. Wniosek o dopuszczalności naliczania odsetek od kwoty kredytowanej prowizji potwierdza również wykładnia systemowa. Na tle przepisów o kredycie bankowym (zob. art. 69 ust. 2 pkt 2 Prawa bankowego) przyjmuje się bowiem, że odsetki nalicza się od całości kapitału kredytu, niezależnie od sposobu wypłacenia tego kapitału - to jest niezależnie od tego, czy wypłaty dokonano do rąk konsumenta, czy też kredyt został przeznaczony na spłatę zobowiązań danego konsumenta (tak samo: T. Czech [w:] Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2018, art. 5). Należy przy tym wskazać, że art. 69 Prawa bankowego, stanowi, że przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Przepis ten nie wyklucza zatem celu w postaci sfinansowania kosztów związanych z udzielanym kredytem. Natomiast zgodnie z art. 5 pkt 10 u.k.k. kwota kredytu może być poddana oprocentowaniu bez względu na cel, w którym udzielono kredytu w danej kwocie. Zdaniem Sądu Odwoławczego, gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie zasady, zgodnie z którą oprocentowaniu podlegałby jedynie kapitał kredytu, to w definicji oprocentowania ustawodawca posłużyłby się takim właśnie pojęciem. Dlatego prawidłowo uznał Sąd Rejonowy, że przedmiotowa umowa nie narusza art. 5 pkt 10 u.k.k.. W § 5 umowy wprost bowiem wskazano, że pożyczka oprocentowany jest wg zmiennej stopy procentowej, która w dniu podpisania umowy wynosiła 9,9% w stosunku rocznym.

W konsekwencji nie można zgodzić się ze stanowiskiem apelującej jakoby Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia art. 5 pkt 10 UKK w zw. z: art. 5 pkt 6 lit. a i lit. b. (...), art. 5 pkt 7 UKK, art. pkt 8 UKK, art 5 pkt 10 i 11 UKK oraz art. 5 pkt 12 UKK w zw. z ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 1 Załącznika nr 4 do (...); art. 3 lit. I) i art. 10 ust. 2 dyrektywy (...) i w zw. z pkt I załącznika I do Dyrektywy (...) w zw. z art. 3 lit. j Dyrektywy (...), art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 29 ust. 3; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 UKK; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 i 7 UKK; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 7 UKK, art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 1 UKK; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 10 UKK; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 11 UKK; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 15 UKK; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 15 UKK; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 16 UKK; art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 33a UKK oraz art. 30 ust. 1 pkt 11 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 8 UKK; art. 353 (1) k.c. w zw. z art. 359 § 1 k.c.; art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 359 § 2 (1) k.c.; art. 58 § 2 k.c.; czy art. 385 (1) § 1 k.c..

Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy nie dopuścił się także naruszenia art. 45 ust. 1 UKK w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 15 UKK. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 pkt 15 UKK. umowa o kredyt konsumencki powinna określać termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek zgodnie z rozdziałem 5 tej ustawy, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym. Z kolei w myśl art. 53 ust. 1 i 2 tej ustawy konsument ma prawo, bez podania przyczyny, do odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy, a jeżeli umowa o kredyt konsumencki nie zawiera elementów określonych w art. 30 tej ustawy, konsument może odstąpić od umowy o kredyt konsumencki w terminie 14 dni od dnia dostarczenia wszystkich elementów wymienionych w art. 30 UKK. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, pozwany Bank nie wprowadził powódki w błąd, gdyż w § 16 ust. 1 umowy pożyczki wyraźnie wskazano, że wymienione formy oświadczenia woli dotyczą wyłącznie reklamacji, a nie odstąpienia od umowy pożyczki. W umowie wskazano jedynie, że oświadczenie o odstąpieniu powinno zostać skierowane na adres podany we wzorze oświadczenia o odstąpieniu od umowy przy zachowaniu formy pisemnej. Zatem treść § 15 umowy wyczerpuje w pełni powyższe wymogi ustawowe.

W oceni8e Sądu Okręgowego niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 235¹ § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. oraz art. 235²§ 2 k.p.c. poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych powódki, który domagała się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego, czy też zobowiązania pozwanego do przedłożenia wskazanych przez nią dokumentów.

Podkreślić należy, że przedmiotem dowodu są fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; istotność ta wynika z przedmiotu postępowania i wiąże się z twierdzeniami faktycznymi stron. Powoływane fakty powinny mieć znaczenie prawne. Selekcji faktów dokonuje sąd, uwzględniając zasadę prawdy materialnej i zasadę kontradyktoryjności. W ostatecznym wyniku istotność faktu jest oceniana przez sąd z punktu widzenia prawa materialnego. Natomiast nie jest uchybieniem procesowym pominięcie dalszych dowodów, gdy w świetle zebranego materiału istotne okoliczności zostały w sposób dostateczny wyjaśnione, co miało miejsce w niniejszej sprawie, a dalsze dowody miałyby jedynie służyć naświetleniu okoliczności towarzyszących, nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podkreślić należy, że skorzystanie z sankcji kredytu darmowego wymaga ziszczenia się przesłanek o jakich mowa w art. 45 Ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

W pierwszej kolejności należy zgodzić się z Sądem I Instancji, że sankcja kredytu darmowego jest bardzo dotkliwa, a cyt. przepis ma charakter wyjątkowy i nie należy go interpretować rozszerzająco. Tym samym Sąd Okręgowy przychyla się do stanowiska zawartego w części merytorycznej uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 22.09.2016 r., sygn. akt I C 430/16, w którym wyrażono zapatrywanie, że „Sankcją kredytu darmowego powinny być objęte takie sytuacje, w których pojawia się element nieuczciwego (nierzetelnego) postępowania wobec konsumenta, natomiast w innych sytuacjach np. w przypadkach, w których nastąpiło tylko pozorne, ściśle formalne naruszenie przepisów ustawy, a także w razie pomyłek technicznych (tzw. literówek, które mogły zniekształcić nazwę czy adres kredytodawcy), jak również do oczywistych pomyłek o charakterze czysto rachunkowym, a nawet do błędów w obliczeniach kosztów kredytu powstałych nieintencjonalnie, lecz wskutek niesprawności urządzenia liczącego nie powinna być stosowana”. W konsekwencji wskazać należy, że stosowanie sankcji kredytu darmowego powinno nastąpić w wypadku poważnych naruszeń, czego nie można dopatrzeć się w niniejszej sprawie.

Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż zawarta pomiędzy stronami umowa pożyczki nie narusza żadnych zapisów ustawy o kredycie konsumenckim, na które powoływała się apelująca, a o których mowa m. in. w treści art. 45 ust. 1 u.k.k.

Nie było również podstaw do zastosowania przy wydaniu zaskarżonego wyroku art. 102 k.p.c., albowiem w ocenie Sądu nie zachodzą w sprawie żadne szczególne okoliczności, które pozwoliłyby na zastosowanie tego przepisu.

Sąd Okręgowy nie podzielił także pozostałych zarzutów i twierdzeń zawartych w apelacji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. apelację oddalił (pkt I wyroku).

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 t.j.).

z/ odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powódki.