sygn. III K 47/12 26 stycznia 2023 Sąd Okręgowy w Krakowie

Uzasadnienie z 26 stycznia 2023, sygn. III K 47/12

Data orzeczenia 26 stycznia 2023

Sąd Sąd Okręgowy w Krakowie

Wydział III Wydział Karny

Tagi

#Sąd Okręgowy w Krakowie #III Wydział Karny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 4 kk art. 11 kk art. 12 kk art. 13 kk art. 15 kpk art. 17 kk art. 17 kpk art. 18 kk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (42)

art. 19 kk art. 31 kk art. 33 kk art. 41 kk art. 43 kk art. 45 kk art. 46 kk art. 53 kk art. 63 kk art. 65 kk art. 69 kk art. 70 kk art. 85 kk art. 86 kk art. 86 kw art. 91 kk art. 92 kw art. 97 kw art. 115 kk art. 183 kpk art. 222 kk art. 228 kk art. 229 kk art. 231 kk art. 258 kk art. 263 kk art. 266 kk art. 271 kk art. 272 kk art. 273 kk art. 276 kk art. 279 kk art. 285 kk art. 286 kk art. 296 kk art. 298 kk art. 333 kpk art. 335 kpk art. 387 kpk art. 423 kpk art. 624 kpk art. 805 kc

Sygn. akt III K 47/12

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 11 maja 2021 r.

Na wstępie należy wskazać, że z uwagi na fakt, iż nie wszyscy oskarżeni objęci tym wyrokiem złożyli wnioski o uzasadnienie – stosownie do treści art. 423 § 1 a k.p.k. – sąd ograniczył zakres uzasadnienia do tych tylko części wyroku, których dotyczyły złożone w tej sprawie wnioski o uzasadnienie.

Druga uwaga dotyczy natomiast formy w jakiej zostało sporządzone uzasadnienie w tej sprawie. Otóż w międzyczasie zmieniły się przepisy kodeksu postępowania karnego regulujące to zagadnienie, w szczególności do kodeksu postępowania karnego dodany został art. 99 a § 1 stanowiący, iż uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji, w tym wyroku nakazowego i wyroku łącznego, oraz wyroku sądu odwoławczego i wyroku wydanego w postępowaniu o wznowienie postępowania sporządza się na formularzu według ustalonego wzoru. Biorąc jednak pod uwagę obszerność i wielowątkowość materiału dowodowego, stosownie do treści przepisu art. 15 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie kodeksu postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1694) zgodnie z zarządzeniem przewodniczącego składu zostało ono sporządzone na starych zasadach, a zatem nie w formie tabelarycznej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Odnośnie działania zorganizowanej grupy przestępczej oraz zdarzeń, polegających na przekroczeniu uprawnień i ujawnieniu tajemnicy służbowej poprzez przekazywanie przez oskarżonych: M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1) (a nadto P. W. (1)), będących oficerami (...) (...) KMP w K. właścicielom firm przewozowych, tj.:

- J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1), prowadzącym pomoc drogową (...) s.c. w T. oraz

- A. P. (1), prowadzącemu pomoc drogową w ramach (...) z siedzibą ul. (...) w K.,

informacji o kolizjach drogowych, wymuszających holowanie pojazdów w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. w zamian za przyjmowanie korzyści majątkowej lub osobistej w związku z pełnieniem funkcji publicznej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, a zatem w zakresie:

- pkt I i II aktu oskarżenia w przypadku oskarżonego A. P. (1),

- pkt XIII i XIV aktu oskarżenia w przypadku oskarżonego M. Ż. (1),

- pkt XVIII i XIX aktu oskarżenia w przypadku oskarżonego J. Z. (1),

- pkt XXVI i XXVII aktu oskarżenia w przypadku oskarżonego S. K. (1)

- pkt XXIX i XXX aktu oskarżenia w przypadku oskarżonego S. S. (1),

ustalono następujący stan faktyczny:

A. P. (1) w ramach prowadzonej przez niego firmy (...) z siedzibą ul. (...) w K., otrzymywał od:

- funkcjonariuszy Policji M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1), P. W. (1) - pełniących funkcję (...) na (...) Komendy Miejskiej Policji w K. ( (...) KMP w K.),

- funkcjonariusza policji D. A. (1) - pełniącego funkcję (...), a następnie (...) na (...) KMP w K.,

- T. S. (1) - pełniącego funkcję (...) na (...) KMP K.,

informacje o zdarzeniach drogowych wymuszających holowania pojazdów, zaistniałych na terenie miasta K..

Informacje o zdarzeniach drogowych wymuszających holowanie pojazdów, zaistniałych na terenie miasta K. otrzymywali również J. Z. (2), W. Z. (1) i M. Z. (1) w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej (...) s.c. z siedzibą w T.. Informacje te przekazywali im M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1) i P. W. (1).

Informacje te były przekazywane przez w/w funkcjonariuszy Policji w związku z wykonywaniem przez nich czynności służbowych w zamian za otrzymywaną korzyść majątkową wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowanie pojazdów.

W okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. A. P. (1) udzielił funkcjonariuszom policji K. w K. pełniącym służbę w charakterze (...) i (...) na (...) S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), D. A. (1) a ponadto T. S. (1) korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 65.850 zł, tj.:

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. S. S. (1) udzielił kwotę 11.100,00 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 200 r. P. W. (1) udzielił kwotę 11.100,00 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. M. Ż. (1) udzielił kwotę 11.100,00 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. S. K. (1) udzielił kwotę 11.100,00 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. J. Z. (1) udzielił kwotę 11.100,00 zł,

- w okresie od dnia 21 marca 2005 r. do dnia 5 lutego 2007 r. D. A. (1) udzielił kwotę 6.300 zł,

- w okresie od dnia 6 czerwca 2005 r. do dnia 28 października 2006 r. T. S. (1) za pośrednictwem D. A. (1) udzielił kwotę 4.050 zł,

celem skłonienia ich do naruszenia przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez przekazanie mu grafików służby (...) (...) KMP w K., w których ujęte były służby pełnione przez S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), D. A. (1) i T. S. (1) oraz poprzez telefoniczne przekazywanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów, wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych oraz za przekazanie mu takich informacji, w tym w szczególności za przekazanie przez:

1) S. S. (1) co najmniej 41 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

2) P. W. (1) co najmniej 62 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

3) M. Ż. (1) co najmniej 39 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

4) S. K. (1) co najmniej 65 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

5) J. Z. (1) co najmniej 45 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

6) D. A. (1) od kilkudziesięciu do kilkuset informacji, a w szczególności opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

7) T. S. (1) nie mniej niż 300 informacji,

tj. łącznie co najmniej 556 informacji, które to informacje następnie wykorzystywał do skierowania na miejsce tych zdarzeń drogowych pomocy drogowej - w ramach prowadzonej przez siebie firmy (...) z siedzibą ul. (...) w K. - celem sholowania pojazdów, biorących w nich udział, w następstwie czego wszystkie wymienione osoby działały na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego.

Ponadto M. Ż. (1) w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. przyjął od J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) (...) s.c. z siedzibą w T. pieniądze w kwocie 11.100 zł oraz korzyść majątkową, polegającą na dokonaniu przez w/w firmę na jej koszt napraw należącego do członka jego rodziny samochodu połączonego z zakupem do niego części samochodowych o bliżej nieustalonej wartości tych usług w zamian za naruszenie przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez telefoniczne przekazanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, tj. przekazanie J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) co najmniej 235 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia, które to informacje następnie były przez nich wykorzystywane do skierowania na miejsce tych zdarzeń drogowych pomocy drogowej - w ramach prowadzonej przez nich firmy - celem sholowania pojazdów, biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego.

Z kolei J. Z. (1) w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. w K. przyjął od J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) (...) s.c.
z siedzibą w T. pieniądze w kwocie 11.100 zł oraz korzyść majątkową, polegającą na dokonaniu przez w/w firmę na jej koszt napraw należących do niego, bądź członków jego rodziny samochodów połączonych z zakupem do nich części samochodowych o bliżej nieustalonej wartości tych usług w zamian za naruszenie przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez telefoniczne przekazanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, tj. za przekazanie J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) co najmniej 226 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia, które to informacje następnie były przez nich wykorzystywane do skierowania na miejsce tych zdarzeń drogowych pomocy drogowej - w ramach prowadzonej przez nich firmy - celem sholowania pojazdów, biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego.

Natomiast S. K. (1) w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. przyjął od J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) (...) s.c. z siedzibą w T. korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 11.100 zł w zamian za naruszenie przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez telefoniczne przekazanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, tj. za przekazanie J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) co najmniej 295 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia, które to informacje następnie były przez nich wykorzystywane do skierowania na miejsce tych zdarzeń drogowych pomocy drogowej - w ramach prowadzonej przez nich firmy - celem sholowania pojazdów, biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego.

S. S. (1) w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. przyjął od J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) (...) s.c. z siedzibą w T. korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 11.100 zł w zamian za naruszenie przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez telefoniczne przekazanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, tj. przekazanie J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) co najmniej 275 informacji opisanych w akcie oskarżenia, które to informacje następnie były przez nich wykorzystywane do skierowania na miejsce tych zdarzeń drogowych pomocy drogowej - w ramach prowadzonej przez nich firmy - celem sholowania pojazdów, biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego.

dowód: wyjaśnienia i zeznania świadka J. Z. (2) (7) (k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV)

wyjaśnienia świadka W. Z. (1) (79) (k.15135-15141 tom LXXXIII, k.15221-15229 LXXXIV, k.15315-15317 LXXXIV, k.15318-15324 LXXXIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. Z. (1) (80) (k.15432-15436 tom LXXXV, k.15590-15592 tom LXXXVI, k.15595-15599 tom LXXXVI, k.15686 tom LXXXVI, k.15689-15693 tom LXXXVI, k.42240-42244 tom CCXXIV)

wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.16006-16010 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX)

wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII)

wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.27590-27593 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII)

wyjaśnienia oskarżonego S. K. (1) (k.29008-29013 tom CLVI, k.29340-29342 tom CLVIII, k.29884-29886 tom CLX)

wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) (k.30856-30858 tom CLXVI, k.30903-30907v tom CLXVI - odpis k.30914-30919 tom CLXVI)

wyjaśnienia i zeznania świadka P. W. (1) (83 A) (k.24083-24096 tom CXXX, k.24628-24633 tom CXXXII, k.24724-24727 tom CXXXII, k.24811-24813 tom CXXXIII, k.24842-24847 tom CXXXIII, k.25564-25568 tom CXXXVII, k.25758-25761 tom CXXXVIII, k.25770-25777 tom CXXXVIII, k.40970-40975 tom CCXVII, k.41023-41027 tom CCXVII, k.42008-42012v tom CCXXIII)

wyjaśnienia i zeznania świadka D. A. (1) (81) (k.15764-15766 tom LXXXVII, k.15901-15913 tom LXXXVIII, k.15910-15912 tom LXXXVIII, k.21942-21944 tom CXVIII, k.22061-22065 tom CXIX, k.22088-22091 tom CXIX, k.23236-23242 tom CXXV, k.23249-23250 tom CXXV, k.42268-4242272 tom CCXXIV, k.42273-42274 tom CCXXIV, k.42281-42284 tom CCXXIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka T. S. (1) (45) (k.13022-13023 tom LXXI, k.15774-15778 tom LXXXVII, k.22016-22017 tom CXVIII, k.22037-22047 tom CXVIII, k.42454-42455 tom CCXXV, k.42461v-42464 tom CCXXV, k.22016-22017 tom CXVIII, k.22037-22047 tom CXVIII, k.42454-42455 tom CCXXV, k.42461v-42464 tom CCXXV)

wyjaśnienia świadka T. G. (1) (k.31718-31724 tom CLXXI k.31821-31829 tom CLXXVI, k.31831-31839 tom CLXXVI, k.32023-32036 tom CLXXVII, k.32779-32784 tom CLXXVII, k.32786-32787 tom CLXXVII, k.32798-32805 tom CLXXVII, k.32900-32907 tom CLXXVII)

materiały niejawne

W dniu 1 kwietnia 2003 r. w Komendzie Miejskiej Policji w K. przy ul. (...) uruchomiono (...) ( (...)), działający
w strukturze (...) Policji.

W bazie systemowej (...) widoczny był numer (...) oraz stanowiska, na którym pracował. Operator posiadał kartę osobistą chipową, która identyfikowała go
w systemie i umożliwiała zalogowanie. Aby operator mógł się zalogować musiał wpisać swój indywidualny kod.

Na jednej zmianie służbę pełniło od trzech do pięciu (...). Była to służba w systemie zmianowym 12-to godzinnym, tj. od godz. 8.00 do godz. 20.00 i od godz. 20.00 do godz. 8.00 dnia następnego.

Okresowo wprowadzana była zmiana od godz. 14.00 do godz. 22.00, co było zależne od ilości zdarzeń, a miało to na celu optymalizację odbieralności telefonów alarmowych.

Do głównych zadań (...) należała realizacja połączeń alarmowych, zarejestrowanie zdarzenia w systemie (...) bądź przekazanie do innych jednostek właściwych ze względu na terytorialność lub innych instytucji, np. pogotowie, straż pożarna.

W przypadku otrzymania telefonicznej informacji o zdarzeniu policyjnym operator przyjmował je, rejestrował w systemie poprzez wypełnienie formatek aplikacyjnych, zawierających dane osoby zgłaszającej, lokalizację zdarzenia, typ i podtyp zdarzenia oraz słowny opis tego czego ono dotyczyło. System sam narzucał numer zdarzenia, czas zaakceptowania oraz identyfikację osoby rejestrującej - (...). Ponadto w przypadku identyfikacji numeru telefonu również powyższy numer. System automatycznie rejestrował również prowadzoną rozmowę telefoniczną. Następnie zdarzenia te przekazywane były na salę dyspozytorską.

Na (...) znajdowało się łącznie pięć stanowisk, tj. trzech (...) prewencyjnych, jeden (...) (...) i jeden (...) K. Miasta.

Dyspozytor pierwszy nadzorował Komisariaty (...) i (...), drugi nadzorował ruch drogowy, trzeci Komisariat (...), a czwarty (...) nadzorował Komisariat (...), (...) i (...). Z kolei (...) nadzorował całość.

Zdarzenia przyporządkowywane były zgodnie z ich lokalizacją do konkretnego Komisariatu Policji, tj. jednego z (...). W ten sam sposób przyporządkowywane były do konkretnego (...), tj. jednego z trzech z zakresu (...). Zdarzenia przyporządkowywane były w ten sposób, że konkretny (...) widział tylko tzw. swoje zdarzenia, tj. trzech (...) prewencyjnych.

Zdarzenia były również widoczne dla służby dyżurnej ośmiu Komisariatów Policji, przy czym (...) ci widzieli zdarzenia z terenu podległego ich jednostce, natomiast nie widzieli zdarzeń z zakresu (...).

Dysponentem sił pracujących w systemie (...) był (...).

Dyspozytorzy prewencyjni mieli do dyspozycji patrole interwencyjne z ośmiu Komisariatów Policji oraz (...) Policji, z kolei (...) (...) patrole (...), zarówno te, które wykonują działania prewencyjne, jak i zespoły wypadkowe.

Wszystkie zdarzenia były widoczne dla (...) KMP.

W sytuacji, gdy dane zdarzenie z (...) nie zostało początkowo zakwalifikowane jako tzw. „ruchowskie” (z zakresu (...)) i trafiło do innego (...), istniała możliwość przekazania aplikacyjnego pomiędzy (...).

W ramach (...) oprócz aplikacji (...) (dot. bieżącego dokumentowania wykonanych czynności, podjętych decyzji oraz wydanych i otrzymanych poleceń) działały również inne programy stworzone przez wykonawcę (...), tj. wykonane przez administratorów. Między innymi stworzony został program książka holowanych pojazdów, obsługiwanych zgodnie z algorytmami Komendanta Miejskiego przez (...) (...). Dostęp do tej bazy danych mieli wszyscy użytkownicy stacjonarni (...), przy czy nie mieli oni możliwości dokonywania w niej całkowitej modyfikacji. Komunikacja ze stanowiskiem kierowania odbywała się zarówno w sposób werbalny, jak i pozawerbalny przy użyciu terminala mobilnego. Logowanie się do systemu z poziomu terminala mobilnego było realizowane dokładnie w ten sam sposób, jak logowanie się przez innych użytkowników systemu, a zatem wymagało posiadania karty chipowej
i podania hasła użytkownika. System umożliwiał zidentyfikowanie osoby dokonującej zapisu w aplikacji.

dowód: zeznania świadka A. S. (1) (1) (k.8275-8278 tom XLV, k.42124-42143v tom CCXXIII)

zeznania świadka P. P. (1) (2) (k.8281-8284 tom XLV, k.42144-42145 tom CCXXIII, k.45923-45923v tom CCXLII, k.47282-47284v tom CCXLIX)

zeznania świadka M. F. (1) (5) (k.9550-9551 tom LII, k.47153v tom CCXLIVIII)

zeznania świadka A. B. (1) (6) (k.9562-9563 tom LII, k.46744v-46745 tom CCXLVI) wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25791-25793 tom CXXXIX, k.25928-25932 tom CXXXIX)

wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27451-27458 tom CXLVII)

wyjaśnienia oskarżonego S. K. (1) (k.29008-29013 tom CLVI)

wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) (k.30856-30858 tom CLXVI)

zeznania przesłuchanych w tej sprawie (...)/(...) (...) (...) KMP:

A. Ś. (1) (12) (k.12952-12953 tom LXXI, k.46708-46708v tom CCXLVI), A. B. (2) (13) (k.12954-12955 tom LXXI, k.42085v-42086v tom CCXXIII), A. B. (3) (14) (k.12956 tom LXXI, k.42086v-42087v tom CCXXIII), B. D. (15) (k.12958 tom LXXI, k.42087v-42088v tom CCXXIII), E. J. (16) (k.12959 tom LXXI, k.42092 tom CCXXIII), E. A. (1) z domu R. (17) (k.12960-12961 tom LXXI, k.42092v-42093 tom CCXXIII), G. C. (18) (k.12962 tom LXXI, k.42093v-42094 tom CCXXIII), G. N. (1) (19) (k.12964-12965 tom LXXI, k.42094-42095 tom CCXXIII), G. S. (1) (20) (k.12967 tom LXXI, k.42105-42106 tom CCXXIII), G. W. (1) (21) (k.12969 tom LXXI, k.24112-24113 tom CXXX, k.24325 tom CXXXI, k.42106-42108 tom CCXXIII), J. B. (1) (22) (k.12970 tom LXXI, k.46709-46709v tom CCXLVI), J. G. (1) (23) (k.12973 tom LXXI, k.42171v-42172v tom CCXXIII), J. H. (1) (24) (k.12975 tom LXXI, k.46310-46311 tom CCXLIV), K. Z. (1) (25) (k.12977 tom LXXI, k.42110-42111 tom CCXXIII), Ł. K. (26) (k.12978 tom LXXI, k.42104v-42105 tom CCXXIII), Ł. O. (27) (k.12980 tom LXXI, k.42111-42112 tom CCXXIII), M. B. (1) (28) (k.12983 tom LXXI, k.46708v-46709 tom CCXLVI), M. G. (1) (29) (k.12985 tom LXXI, k.42171-42171v tom CCXXIII), M. G. (2) (30) (k.12987 tom LXXI, k.42173-42173v tom CCXXIII), M. N. (1) (31) (k.12990-12992 tom LXXI, k.47061v-47062 tom CCXLVIII), M. S. (1) (32) (k.12993-12994 tom LXXI, k.42190v-42191 tom CCXXIV), P. S. (1) (33) (k.12995-12996 tom LXXI, k.42174v-42175 tom CCXXIII), R. R. (1) (34) (k.12998-12999 tom LXXI, k.42278-42279v tom CCXXIV), R. S. (1) (35) (k.13000-13001 tom LXXI, k.42175-42175v tom CCXXIII), R. G. (1) (36) (k.13002-13003 tom LXXI, k.42177v-42179 tom CCXXIII), R. K. (1) (37) (k.13005 tom LXXI, k.42179-42179v tom CCXXIII), R. P. (1) (38) (k.13006-13007 tom LXXI, k.42180-42180v tom CCXXIII), R. W. (1) (39) (k.13008 tom LXXI, k.42181-42181v tom CCXXIII), S. C. (1) (40) (k.13010 tom LXXI, k.42181-42182 tom CCXXIII), S. C. (2) (41) (k.42182 tom CCXXIII), S. K. (2) (42) (k.13015-13016 tom LXXI, k.46711-46711v tom CCXLVI), S. K. (3) (43) (k.13018 tom LXXI, k.45167v tom CCXXXVIII), S. M. (1) (44) (k.13020-13021 tom LXXI, k.42278-42278 tom CCXXIV), W. K. (1) (46) (k.13025-13026 tom LXXI, k.42173v-42174 tom CCXXIII), E. M. (47) (k.13027 tom LXXI, k.42189-42190 tom CCXXIV), A. Ł. (1) (70) (k.14300 tom LXXIX, k.42214v tom CCXXIV)

W dniu 1 sierpnia 2003 r. pomiędzy Prezydentem Miasta K.,
a (...) w K. została zawarta umowa, którą realizowały podmioty gospodarcze, będące członkami (...)
i równocześnie członkami (...) wskazanymi w umowie nr (...)
z dnia 4 marca 2005 r.

Stronami tej umowy byli: jako zamawiający (...) Komendant Wojewódzki Policji w K. a jako wykonujący (...) reprezentowane przez Prezesa Zarządu L. W. (1) i Wiceprezesa T. W. (1). Osoby te reprezentowały w tej umowie (...) podmiotów gospodarczych, których reprezentanci byli przewoźnikami. Przedmiotem tej umowy było świadczenie usług na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji w K.. Lista tych przewoźników była listą zamkniętą. Te same podmioty gospodarcze świadczyły usługi przewozowe na rzecz w/w (...).

Przed podpisaniem tej umowy (...) zawarło jedną wspólną umowę
o współdziałaniu w zakresie realizacji zadań wynikających z tej umowy.

(...) miało świadczyć na zlecenie Policji kompleksowe usługi w zakresie holowania pojazdów i całodobowego przechowywania pojazdów na parkingach strzeżonych, zabezpieczonych przez Policję dla celów procesowych. Zgodnie z tą umową (...) działało na terenie miasta K., a wszystkie zlecenia na usługi miało otrzymywać telefonicznie od Dyżurnego KMP w K.. (...) przyjmowało telefonicznie zlecenia razem jako (...) i jako (...). Podstawową różnicą w wykonaniu usługi był jedynie sposób płatności, gdyż przewoźnik po dostarczeniu na parking strzeżony danego pojazdu fakturę za usługę wystawiał na parking lidera (...), tj. (...) w K. przy ul. (...). Dotyczyło to wyłącznie holowania pojazdów dla celów procesowych Policji.

dowód: zeznania świadka P. W. (2) (3) (k.8294-8296 tom XLV, k.42168v-42170 tom CCXXIII)

zeznania świadka T. W. (1) (4) (k.8312-8313 tom XLV, k.42170-42170v tom CCXXIII)

umowa nr (...) z dnia 04.03.2005 r. (k.3066-3073 tom XVII = k.8340-8344 tom LXV = k.11058-11065 tom LX)

umowa z dnia 01.08.2003 r. dot. świadczenia usług z zakresu holowania i parkowania pojazdów na terenie miasta K. zawarta pomiędzy Prezydentem Miasta K. a (...) (k.11047-11048 tom LX)

Natomiast w dniu 6 stycznia 2005 r. (...) Sp. z o.o.
z siedzibą w K., którego działalność gospodarcza polega jedynie na świadczeniu usług parkingowych, zawarło umowę z prywatnymi podmiotami gospodarczymi wchodzącymi w skład (...) w K. w zakresie świadczenia wzajemnego dotyczącego holowania i parkowania odholowanych pojazdów i ich części. (...) Sp. z o.o. stało się liderem powstałego (...) świadczącego usługi całodobowe w zakresie holowania i parkowania pojazdów i ich części. Ponadto (...) Sp. z o.o. miało zajmować się świadczeniem całodobowych usług parkowania, zaś (...) w K. miało wykonywać usługi z zakresu holowania. Zleceniami na holowanie pojazdów zajmowało się (...) w K., które posiadało całodobowy numer telefonu, pod który dzwonił zlecający.

Jeśli odholowany pojazd trafiał na prowadzony przez (...) Sp. z o.o. (...), to od tej chwili rozpoczynało się świadczenie usługi parkowania przez tę firmę.

dowód: zeznania świadka P. W. (2) (3) (k.8294-8296 tom XLV, k.42168v-42170 tom CCXXIII)

zeznania świadka T. W. (1) (4) (k.8312-8313 tom XLV, k.42170-42170v tom CCXXIII)

Po nawiązaniu w 2003 r. przez Komendę Miejską Policji w K. współpracy z (...) w K., zrzeszającym firmy zajmujące się holowaniem pojazdów i parkowaniem, A. S. (1) jako Komendant Miejski Policji w K. polecił Naczelnikowi (...) w porozumieniu z Zastępcą Naczelnika (...) Policji opracowanie dwóch algorytmów, które miały na celu wyeliminowanie dowolności w zlecaniu różnym firmom czynności związanych z holowaniem pojazdów i ich parkowaniem, a także jednoznaczne określenie w jakich przypadkach koszty holowania i parkowania pojazdów ponosi Policja, a w jakich właściciel pojazdu. Zgodnie z tymi algorytmami Policja ponosiła koszty w przypadku holowania czy parkowania pojazdów kradzionych, po włamaniu, podlegających m.in. zajęciu. Natomiast właściciel pojazdu ponosił koszty w przypadku prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, bądź braku OC czy też spowodowania kolizji.

Algorytmy te nakładały także na (...) (...) obowiązek prowadzenia książki holowanych pojazdów.

Tylko i wyłącznie (...) prowadził jedną elektroniczną książkę holowania dla całego KMP.

Ponadto wspominane algorytmy zobowiązywały (...) (...) K.
w K. w każdym przypadku przyjęcia informacji o zdarzeniu, stwarzającym konieczność holowania lub parkowania pojazdu, zlecania wykonania takich usług do (...) (...). Dyspozytorzy nie mogli zatem zlecić holowania i parkowania pojazdów konkretniej firmie świadczącej takie usługi nie zrzeszonej w (...) i z pominięciem (...) tego (...).

Ponadto (...) przyjmujący zgłoszenie o zdarzeniu w sytuacji, kiedy dochodziło do konieczności holowania lub parkowania pojazdu, mieli obowiązek postępować zgodnie ze wskazaniami i wytycznymi zawartymi w tych algorytmach, nie wyłączając obowiązku sporządzenia określonej w nich dokumentacji. Jeden algorytm dotyczył holowania pojazdów przez Policję na terenie KMP K. na koszt właściciela, a drugi na koszt Policji.

Pismem z dnia 26 września 2003 r. skierowanym do wszystkich jednostek organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji w K. A. S. (1) zobowiązał swoich podwładnych do wdrożenia tych dwóch algorytmów i realizacji postanowień tego pisma. W piśmie tym w szczególności w pozycji 6 zamieszczono zapis, iż niedopuszczalne jest wzywanie na miejsce interwencji pomocy drogowych z pominięciem (...) (...) m.in. (...) i (...). W przypadku holowania pojazdu mogło ono odbywać się wyłącznie za pośrednictwem (...) (...), który narzucał numer holowania, wypełniał formatkę aplikacyjną i powiadamiał telefonicznie wyżej wymienione (...).

(...) nie mógł decydować o tym, który holownik wykona tę pracę, lecz
o tym miało zadecydować (...).

Każda z osób pracujących na stanowiskach (...) podpisywała swój zakres obowiązków.

Na stanowisku (...) (...) pracowało pięciu stałych (...), tj. S. K. (1), J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1) i P. W. (1), którzy byli m.in. zobowiązani do zalogowania się w aplikacji (...) K. w K., używając do tego karty chipowej oraz przydzielonego hasła.

dowód: zeznania świadka A. S. (1) (1) (k.8275-8278 tom XLV, k.42124-42143v tom CCXXIII)

zeznania świadka P. P. (1) (2) (k.8281-8284 tom XLV, k.42144-42145 tom CCXXIII, k.45923-45923v tom CCXLII, k.4728247284v tom CCXLIX)

pismo z dnia 26.09.2003 r. Komendanta Miejskiego Policji w K. A. S. (1) (k.11043-11045 tom LX)

W tym zakresie (...) w K. oraz (...) prowadzona przez J. Z. (2), W. Z. (1) i M. Z. (1) nie miały podpisanej umowy z KMP w K..

dowód: umowa nr (...) z dnia 04.03.2005 r. (k.3066-3073 tom XVII = k.8340-8344 tom LXV = k.11058-11065 tom LX)

M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i P. W. (1) w okresie od dnia 1 lutego 2003 r., zaś S. S. (1) od dnia 11 lutego 2003 r. - do dnia 6 lutego 2007 r. zajmowali stanowisko asystenta, bądź specjalisty oraz pełnili funkcję (...) - (...) KMP w K..

dowód: opinie o przebiegu służby (k.8329-8333 tom XLV)

W okresie od dnia 1 lutego 2003 r. do dnia 6 lutego 2007 r. D. A. (1) pełnił służbę na stanowisku służbowym asystenta/(...), a następnie specjalisty /(...) – w tym na (...) Policji KMP w K..

dowód: opinia o przebiegu służby (k.8334 tom XLV)

W dniu 15 listopada 2004 r. T. S. (1) na podstawie umowy o pracę został zatrudniony jako pracownik cywilny w Komendzie Miejskiej Policji przy ul. (...) w K. na stanowisku służbowym technika przetwarzania danych komputerowych, (...) – (...) KMP w K..

dowód: umowy o pracę T. S. (1) (tom XLV: k.8355, k.8357, k.8359)

Z zakresów czynności uprawnień i odpowiedzialności na zajmowanym stanowisku służbowym wynika, że do ogólnych obowiązków M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1), P. W. (1) i D. A. (1) należało między innymi właściwe i terminowe wykonywanie zadań służbowych, zapewnienie ochrony danych osobowych oraz informacji niejawnych.

Natomiast do ich zadań szczegółowych należało przede wszystkim pełnienie służby na (...) KMP w K., zalogowanie się w aplikacji (...) KMP w K. przy użyciu do tego karty chipowej oraz przydzielonego hasła, zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie, przyjmowanie zgłoszeń telefonicznych, a następnie wprowadzenie ich do aplikacji komputerowej (...) (w przypadku awarii systemu stosowanie algorytmu opartego o prowadzenie odręcznego rejestru interwencji), bieżące dokumentowanie wykonanych czynności, podjętych decyzji oraz wydanych i otrzymanych poleceń w aplikacji (...) (...) KMP w K., a także realizacja innych czynności i zadań wynikających z odrębnych, szczegółowych uregulowań prawnych, algorytmów postępowania, instrukcji lub poleceń przełożonych. Będąc (...) odbierali oni telefony alarmowe numer 112 i numer 997 od osób zgłaszających różne zdarzenia i następnie wprowadzali do bazy danych (...) uzyskane informacje, w tym o miejscu zdarzenia oraz pojazdach uczestniczących w zdarzeniu.

dowód: zakres czynności – uprawnień i odpowiedzialności na zajmowanym stanowisku P. W. (1), J. Z. (1), D. A. (1), S. S. (1), S. K. (1), M. Ż. (1) (tom XLVI: k.8452-8459, k.8461-8464, k.8466-8471, k.8473-8476, k.8478-8485, k.8487-8490)

Z zakresu czynności uprawnień i odpowiedzialności na zajmowanym stanowisku służbowym z dnia 4 marca 2005 r. wynika, że do ogólnych obowiązków T. S. (1) należało między innymi właściwe i terminowe wykonywanie zadań służbowych, zapewnienie ochrony danych osobowych oraz informacji niejawnych. Natomiast do zadań szczegółowych T. S. (1) należało przede wszystkim pełnienie służby na(...) Komendy Miejskiej Policji w K., zalogowanie się w aplikacji (...) KMP w K. przy użyciu do tego karty chipowej oraz przydzielonego hasła, zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie, przyjmowanie zgłoszeń telefonicznych, a następnie wprowadzenie ich do aplikacji komputerowej (...) (w przypadku awarii systemu stosowanie algorytmu opartego o prowadzenie odręcznego rejestru interwencji), bieżące dokumentowanie wykonanych czynności, podjętych decyzji oraz wydanych i otrzymanych poleceń w aplikacji (...) KMP w K., a także realizacja innych czynności i zadań wynikających z odrębnych, szczegółowych uregulowań prawnych, algorytmów postępowania, instrukcji lub poleceń przełożonych. Praca T. S. (1) polegała na odbieraniu telefonów alarmowych 112 i 997 od osób zgłaszających różne zdarzenia i następnie wprowadzaniu do bazy danych (...) uzyskanych informacji, w tym o miejscu zdarzenia oraz pojazdach uczestniczących w zdarzeniu. Wprowadzanie takich zapisów zajmowało T. S. (1) około jednej minuty. Zdarzało się też, że gdy zgłaszający był spoza K., to wówczas wprowadzanie takiego zdarzenia trwało dłużej, co było spowodowane nie możnością dokładnego podania przez zgłaszającego miejsca zdarzenia i wtedy mogło to trwać nawet do pięciu minut. Informacje te T. S. (1) wprowadzał komputerowo, przy czym zdarzało się, że najpierw notował ręcznie jeżeli nie zdążył czegoś wprowadzić, aby później to uzupełnić. Wprowadzone przez T. S. (1) informacje o zdarzeniach były automatycznie przetwarzane przez system i kierowane do odpowiedniego (...) czyli do (...) (...), w zależności od rejonu gdzie nastąpiło zdarzenie. Dyspozytorzy przyjmowali wprowadzane przez T. S. (1) informacje do systemu i podejmowali odpowiednie decyzje, w tym na przykład wysyłali radiowóz na miejsce zdarzenia.

dowód: zakres czynności – uprawnień i odpowiedzialności na zajmowanym stanowisku T. S. (1) (k.8447-8448 tom XLVI)

(...) z siedzibą ul. (...) w K. rozpoczął funkcjonowanie w dniu 10 grudnia 1990 r. (...) ten prowadzony był przez A. P. (1), który zajmował się konserwacją i naprawą pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli oraz wynajmem i dzierżawą samochodów osobowych i furgonetek.

dowód: pismo z dnia 11.01.2011 r. z GUS (k.23093-23101 tom CXXIV)

(...) z siedzibą w T. rozpoczęła działalność gospodarczą z dniem 16 maja 1996 r. i prowadziła ją do dnia 5 sierpnia 2009 r. Przedmiotem działalności tej spółki była m.in. działalność usługowa wspomagającą transport lądowy, w tym holowanie pojazdów i ich naprawa.

dowód: pismo z dnia 18.10.2010 r. z GUS (k.14980-14983 tom LXXXII)

Do obowiązków J. Z. (2) i W. Z. (1) prowadzących firmę należało wykonywanie prac blacharskich w warsztacie (...), przyjmowanie klientów, odbieranie telefonów oraz zajmowanie się sprawami związanymi z zaopatrzeniem i nadzorowaniem pracy w warsztatach firmy.

Natomiast M. Z. (1) zajmowała się wystawianiem faktur za naprawę, holowanie samochodów, które trafiały do (...), odbierała telefony oraz samodzielnie, bądź też po uzgodnieniu z J. Z. (2) wydawała dyspozycje kierowcom (...) w zakresie holowania pojazdów.

dowód: wyjaśnienia i zeznania świadka J. Z. (2) (7) (k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV)

wyjaśnienia świadka W. Z. (1) (79) (k.15135-15141 tom LXXXIII, k.15221-15229 LXXXIV, k.15315-15317 LXXXIV, k.15318-15324 LXXXIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. Z. (1) (80) (k.15432-15436 tom LXXXV, k.15590-15592 tom LXXXVI, k.15595-15599 tom LXXXVI, k.15686 tom LXXXVI, k.15689-15693 tom LXXXVI, k.42240-42244 tom CCXXIV)

W dniu 5 grudnia 2002 r. (...) zawarła z Powiatem (...)
z siedzibą w K. reprezentowanym przez (...) umowę nr (...) w przedmiocie „usuwania pojazdów” z dróg (...).

dowód: umowa nr (...) z dnia 05.12.2002 r. (k.12235-12238 tom LXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka J. Z. (2) (7) (k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV)

wyjaśnienia świadka W. Z. (1) (79) (k.15135-15141 tom LXXXIII, k.15221-15229 LXXXIV, k.15315-15317 LXXXIV, k.15318-15324 LXXXIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. Z. (1) (80) (k.15432-15436 tom LXXXV, k.15590-15592 tom LXXXVI, k.15595-15599 tom LXXXVI, k.15686 tom LXXXVI, k.15689-15693 tom LXXXVI, k.42240-42244 tom CCXXIV)

Ponadto w dniu 4 marca 2005 r. (...) zawarła umowę nr (...) z (...) Komendantem Wojewódzkim Policji w K. w zakresie świadczenia na zlecenie Policji ((...) w K.) kompleksowych usług w zakresie całodobowego przechowywania (zabezpieczania) wraz z holowaniem (przewozem), usuwaniem i przemieszczaniem pojazdów w każdym miejscu powiatu (...).

dowód: umowa nr (...) z dnia 4 marca 2005 r. zawarta pomiędzy (...) Komendantem Policji w K. a (...) (w skład którego weszło m.in. (...)) (k.11062-11065 tom LX = k.11643-11646 tom LXIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka J. Z. (2) (7) (k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV)

wyjaśnienia świadka W. Z. (1) (79) (k.15135-15141 tom LXXXIII, k.15221-15229 LXXXIV, k.15315-15317 LXXXIV, k.15318-15324 LXXXIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. Z. (1) (80) (k.15432-15436 tom LXXXV, k.15590-15592 tom LXXXVI, k.15595-15599 tom LXXXVI, k.15686 tom LXXXVI, k.15689-15693 tom LXXXVI, k.42240-42244 tom CCXXIV)

Zarówno J. Z. (2) i A. P. (1) zaproponowali każdemu policjantowi z osobna współpracę polegającą na przekazywaniu (...) oraz (...) informacji o zdarzeniach drogowych wymagających holowania samochodów w zamian za pieniądze, na którą S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1) i P. W. (1) wyrazili zgodę.

Po jakimś czasie J. Z. (2) przekazał M. Ż. (1) aparat telefoniczny wraz z kartą i numerem telefonicznym. W jego książce telefonicznej ujęta była pozycja (...), pod którą znajdował się numer telefonu, na który w/w policjanci dzwonili i wysyłali SMS-y przekazując informacje o zdarzeniach.

Również A. P. (1) przekazał najprawdopodobniej M. Ż. (1) aparat telefoniczny wraz z kartą i numerem telefonicznym. W jego książce telefonicznej był ujęty zapis (...), pod którym widniał numer telefonu, na który w/w policjanci dzwonili i wysyłali SMS-y przekazując informacje o zdarzeniach.

Przedmiotowe telefony znajdowały się w szufladzie na stanowisku (...) (...) KMP w K., przy czym były one dostępne tylko dla S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1) i P. W. (1), którzy przekazywali je sobie nawzajem, dbając o to, aby nie ujawniały ich inne osoby spoza ich grupy.

Pomimo podjętych w śledztwie działań nie zdołano ich zabezpieczyć. Natomiast ustalono jedynie to, że były to aparaty marki (...).

dowód: wyjaśnienia i zeznania świadka J. Z. (2) (7) (k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV)

wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.27590-27593 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII)

wyjaśnienia oskarżonego S. K. (1) (k.29008-29013 tom CLVI, k.29340-29342 tom CLVIII, k.29884-29886 tom CLX)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) (k.30856-30858 tom CLXVI, k.30903-30907v tom CLXVI - odpis k.30914-30919 tom CLXVI)

Na podstawie wykonanych analiz bilingów telefonicznych, w szczególności numeru abonenckiego (...) zarejestrowanego na (...) a użytkowanego przez M. Z. (1) należy stwierdzić, że informacje firmie tej były przekazywane z dwóch numerów telefonicznych również zarejestrowanych na (...), tj. (...)
i (...).

Oprócz telefonu J. Z. (2) i A. P. (1) policjanci przekazywali informacje także ze swoich prywatnych numerów telefonicznych. I tak, w szczególności:

- J. Z. (1) z nr (...),

- P. W. (1) z nr (...),

- M. Ż. (1) z nr (...)

- S. K. (1) z nr (...) oraz

- S. S. (1) z nr (...).

Z kolei na podstawie wykonanych analiz bilingów połączeń telefonicznych w szczególności nr abonenckich (...) i (...) zarejestrowanych i użytkowanych przez A. P. (1) stwierdzono, że policjanci przekazywali informacje A. P. (1) w szczególności ze swoich prywatnych numerów telefonicznych, które zostały wymienione powyżej, a także z numerów (...) oraz (...).

Zdarzało się, że policjanci ci telefonując z informacją o danej kolizji często się przedstawiali, a z czasem byli już rozpoznawani przez rozmówcę po głosie. Bywało również i tak, że pod informacją przesłaną w formie wiadomości tekstowej SMS podpisywali się oni imieniem i nazwiskiem, co pozwalało na ustalenie, który policjant przekazał konkretną informację.

J. Z. (2) i A. P. (1) wiedzieli kto taką informację przekazuje, zwłaszcza, że z czasem S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1) i P. W. (1) przekazali im numery swoich prywatnych telefonów komórkowych,
o których wzmiankowano już powyżej.

Istniała umowna granica decydująca o tym, czy daną informację w/w policjanci przekazywali (...), czy też A. P. (1). Mianowicie informacje
o zdarzeniach drogowych zaistniałych w dzielnicy (...) policjanci przekazywali A. P. (1), zaś informacje o zdarzeniach, które miały miejsce w dzielnicy (...), (...) i częściowo w (...) przekazywali z kolei (...).

Wszelkie decyzje co do współpracy z policjantami z (...) KMP w K. podejmowali A. P. (1) i J. Z. (2).

Z kolei J. Z. (2) włączył do tego procederu przestępczego ponadto W. Z. (1) i M. Z. (1).

Za przekazane informacje każdy z tych policjantów otrzymywał od (...) pieniądze i były to kwoty rzędu od 150 zł do 300 zł, zaś od A. P. (1) kwoty rzędu od 300 zł do 400 zł. Wyżej wymienione kwoty dany policjant otrzymywał raz na miesiąc, a zdarzało się także, że dwa razy w miesiącu. Średnio miesięcznie dany policjant otrzymywał 300 zł od A. P. (1) oraz 300 zł od firmy (...). Była to dla nich tzw. „prowizja” w zamian za udzielone informacje firmie (...), a w przypadku A. P. (1) za udzielone informacje i skierowanie określonych policjantów do likwidacji ustawionych kolizji drogowych.

Wysokość „prowizji” nie była od niczego uzależniona, w tym od ilości informacji przekazanych przez danego policjanta, czy też od holowanych pojazdów do naprawy do (...), czy do (...). O wysokości przekazywanych kwot pieniędzy zawsze decydował J. Z. (2) i A. P. (1).

W przypadku (...) pieniądze te przekazywał im najczęściej osobiście J. Z. (2), rzadziej W. Z. (1), bądź też wspólnie J. Z. (2) i W. Z. (1), co miało miejsce podczas różnych spotkań, np. na przystankach autobusowych, na stacjach benzynowych, bądź w miejscu wcześniej uzgodnionym z danym policjantem. Do jednego z takich spotkań doszło np. w okresie letnim 2006 r., kiedy to W. Z. (1) wspólnie z J. Z. (2) udali się samochodem na spotkanie z J. Z. (1) i M. Ż. (1). Spotkanie to odbyło się na jednej ze stacji benzynowych w K. i mogło trwać około 15 minut.

O fakcie przekazywania pieniędzy policjantom wiedziała także M. Z. (1).

Tak samo rzecz się przedstawiała w przypadku A. P. (1), który przekazywał pieniądze policjantom osobiście również podczas różnych spotkań, w tym w pobliżu miejsca zamieszkania danego policjanta, bądź w miejscu wcześniej uzgodnionym z danym policjantem.

J. Z. (2), W. Z. (1), M. Z. (1), A. P. (1),
a także M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1), J. Z. (1) i P. W. (1) nie prowadzili żadnych zapisów co do ilości przekazanych informacji oraz przekazanych i otrzymanych kwot pieniędzy w zamian za te informacje.

Jeśli chodzi o ilość przekazywanych informacji zdarzało się, że dziennie było ich kilka, ale były też takie dni, że nie było żadnej takiej informacji.

Ponadto w zamian za przekazywane informacje o kolizjach drogowych (...) kilkakrotnie wykonywała darmowe remonty, naprawy samochodu marki V. (...) koloru czarnego należącego do J. Z. (1), samochodu marki O. (...) koloru czerwonego należącego do żony J. Z. (1), samochodu marki R. (...) nr rej. (...) należącego do P. W. (1), a także samochodu marki D. (...) nr rej. (...) należącego do córki M. Ż. (1). Natomiast firma ta nie wykonywała żadnych remontów, napraw darmowych bądź odpłatnych dla S. K. (1) i S. S. (1).

Policjanci przekazywali informacje dzwoniąc bądź też wysyłając SMS-y
w szczególności na numery telefoniczne: (...), (...), (...) – zarejestrowane na (...) oraz na numery telefoniczne (...) i (...) - zarejestrowane na A. P. (1) - wskazując miejsce kolizji, a czasami też podawali marki pojazdów, które wymagają holowania.

W przypadku (...) z reguły informacje te odbierała M. Z. (2) - która jak już wspomniano wyżej - użytkowała nr (...), ale zdarzało się, że także J. Z. (2) użytkujący nr (...) i W. Z. (1) użytkujący nr (...). W większości sytuacji M. Z. (1) uzgadniała z J. Z. (2) wysłanie kierowcy (...) na miejsce zdarzenia drogowego, ale bywało też, że samodzielnie wydawała takie dyspozycje. Kierowcy mieli przekazywane nazwy ulic bądź skrzyżowań. Ich zadaniem było niezwłoczne udanie się samochodem firmowym M., I., bądź V. (...) we wskazane miejsce celem sholowania pojazdów, biorących udział w zdarzeniach drogowych. Byli to w szczególności J. K. (1), Z. W., J. C. (1), T. G. (2) i B. P. (1). Kierowcy ci nie wiedzieli skąd (...) otrzymuje takie zgłoszenia, a w szczególności, że pochodzą od policjantów (...) KMP w K., gdyż ich pracodawcy utrzymywali to w tajemnicy przed wszystkimi pracownikami. Zdarzało się też, że zarówno J. Z. (2), jak też W. Z. (1) osobiście jeździli na miejsca zdarzeń drogowych i holowali pojazdy.

dowód: wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.16006-16010 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX)

wyjaśnienia oskarżonego S. K. (1) (k.29008-29013 tom CLVI, k.29340-29342 tom CLVIII, k.29884-29886 tom CLX)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) (k.30856-30858 tom CLXVI, k.30903-30907v tom CLXVI - odpis k.30914-30919 tom CLXVI)

wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.27590-27593 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka J. Z. (2) (7) (k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV)

wyjaśnienia świadka W. Z. (1) (79) (k.15135-15141 tom LXXXIII, k.15221-15229 LXXXIV, k.15315-15317 LXXXIV, k.15318-15324 LXXXIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. Z. (1) (80) (k.15432-15436 tom LXXXV, k.15590-15592 tom LXXXVI, k.15595-15599 tom LXXXVI, k.15686 tom LXXXVI, k.15689-15693 tom LXXXVI, k.42240-42244 tom CCXXIV)

zeznania świadka J. K. (1) (54) (k.13314-13317 tom LXXIII, k.14274-14283 tom LXXVIII, k.14293-14297 tom LXXIX, k.42146v-42149 tom CCXXIII)

zeznania świadka Z. W. (52) (k.13206-13213 tom LXXII, k.14268-14272 tom LXXVIII, k.45208-45210 tom CCXXXIX)

zeznania świadka J. C. (1) (55) (k.13370-13376 tom LXXIII, k.14287-14289 tom LXXIX, k.42149-42150 tom CCXXIII)

zeznania świadka T. G. (2) (11) (k.12943-12945 tom LXX, k.14472-14474 tom LXXX, k.42088v-42090v tom CCXXIII)

zeznania świadka B. P. (1) (71) (k.14314-14392 tom LXXIX, świadek ten zmarł – k.42230 tom CCXXIV = k.46236 tom CCXLIV)

zeznania świadków będących również pracownikami, zatrudnionymi w (...):

A. Z. (1) (48) (k.13029-13032 tom LXXI, k.42146-42146v tom CCXXIII), W. K. (2) (49) (k.13050-13053 tom LXXI, k.42153-42153v tom CCXXIII), J. P. (1) (50) (k.13101-13104 tom LXXII, k.42153v-42154 tom CCXXIII), K. P. (1) (51) (k.13153-13157 tom LXXII, k.42154-42154v tom CCXXIII), M. S. (2) (53) (k.13262-13265 tom LXXII, k.42155-42155v tom CCXXIII), P. D. (1) (56) (k.13426-13432 tom LXXIII, k.42150v-42151 tom CCXXIII), S. M. (2) (57) (k.13482-13488 tom LXXIV, k.14309-14311 tom LXXIX, k.42155v-42156 tom CCXXIII), A. B. (4) (58) (k.13538-13543 tom LXXIV, k.42191v-42193v tom CCXXIV), J. M. (1) (59) (k.13590-13593 tom LXXIV, k.45925-45925v tom CCXLII), A. R. (1) (60) (k.13641-13646 tom LXXV, k.42192v-42194 tom CCXXIV), D. K. (1) (61) (k.13696-13700 tom LXXV, k.42194-42194v tom CCXXIV), W. S. (1) (62) (k.13750-13754 tom LXXV, k.42194v-42195v tom CCXXIV), A. P. (2) (63) (k.13800-13801 tom LXXVI, k.42195v-42196 tom CCXXIV), J. K. (2) (64) (k.13849 tom LXXVI, k. 14303-14305 tom LXXIX, k.42196v-42198v tom CCXXIV), A. S. (2) (65) (k.13895-13944 tom LXXVI, przy czym świadek zmarł – k.42249 tom CCXXIV), P. K. (1) (66) (k.13945-13947 tom LXXVII, k.42280-42281 tom CCXXIV), L. W. (2) (67) (k.13995-13996 tom LXXVII, k.42215-42215v tom CCXXIV), R. K. (2) (68) (k.14043-14044 tom LXXVII, k.42216-42216v tom CCXXIV), P. R. (1) (69) (k.14096-14100 tom LXXVIII, k.45518v-45519 tom CCXL), P. P. (2) (72) (k.14393-144397 tom LXXIX, k.42217-42217v tom CCXXIV), P. Z. (1) (73) (k.14549-14552 oraz k. 14625-14262 tom LXXX, k.42218-42219 tom CCXXIV), H. K. (74) (k.14627-14703 tom LXXX, k.46577-46578v tom CCXLVI), P. J. (75) (k.14710v-148711 tom LXXXI, k.45522v-45524 tom CCXL), W. P. (76) (k.14785-14787 tom LXXXI, k.46706-46707 tom CCXLVI), J. D. (1) (77) (k.14855-14861 tom LXXXII), L. Z. (78) (k.14926-14931 tom LXXXII, k.42987v-42988v tom CCXXVIII)

Natomiast A. P. (1) na miejsca zdarzeń drogowych, z których holowane były samochody - w wyniku wcześniej przekazanych mu przez policjantów informacji - jeździł sam należącym do niego samochodem marki M. (...), bądź też wysyłał swojego kierowcę zatrudnionego w jego firmie, tj. A. J. (1), który jeździł samochodem firmowym marki S..

Zarówno A. J. (1), jak i inni pracownicy zatrudnieni w firmie (...) nie wiedzieli, że policjanci przekazują A. P. (1) informacje o zdarzeniach drogowych w wyniku, których holowane były następnie przez nich pojazdy.

Ponadto A. P. (1) otrzymywał także od policjantów z (...) grafiki służb, tj. od M. Ż. (1), S. K. (1) i D. A. (1), który przekazywał mu także grafiki służby T. S. (1). Przekazanie takich grafików odbywało się zwykle podczas spotkania gdzieś na mieście. Wspomniane grafiki były mu potrzebne, aby mógł zorientować się, który z policjantów w danym dniu pełnił służbę i który przekazuje mu informacje o kolizji. Czasami było tak, że przy przekazywaniu mu przez policjantów grafików służb informowali go oni, że w danym dniu lub nocy nie będą pełnić służby pomimo tego, że w grafiku odnotowano, iż taką służbę będą pełnić. Zdarzało się bowiem, że policjanci ci zamieniali się służbami. A. P. (1) wiedział w jakim cyklu odbywała się służba na (...), to znaczy jeżeli dany funkcjonariusz pełnił służbę w ciągu dnia od godz. 8.00 do (...), to kolejną służbę rozpoczynał następnego dnia o godzinie 20.00. Natomiast jeżeli pełnił służbę „na nocy”, tj. od 20.00 do godziny 8.00, to rozpoczynał kolejną służbę po upływie 48 godzin o godz. 8.00. Znając ten cykl A. P. (1) zwykle wiedział, któremu z funkcjonariuszy ma przekazać pieniądze za udzielone mu informacje o kolizjach. Ponadto niejednokrotnie A. P. (1) dzwonił na telefony komórkowe konkretnych funkcjonariuszy i dopytywał się ich, kiedy mają służbę. Po uzyskaniu takiej informacji mógł już samodzielnie ustalić po jakim czasie konkretny funkcjonariusz przychodzi na kolejną służbę i który z nich przekazuje mu informacje o kolizjach. Również w przypadkach zamiany przez policjantów godzin służby zwykle oni sami informowali go o tym telefonicznie.

zeznania świadka A. J. (1) (85) (k.23404-23405 tom CXXVI, k.42490v-42491 tom CCXXV)

W wyniku przekazanych przez policjantów (...) KMP informacji, A. P. (1)
i (...) za sholowanie pojazdu otrzymywali pieniądze od danego właściciela pojazdu, bądź z danej firmy ubezpieczeniowej poprzez (...). Zdarzało się, że sholowane pojazdy były również naprawiane w warsztacie A. P. (1) i (...).

wyjaśnienia i zeznania świadka J. Z. (2) (7) (k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV)

wyjaśnienia świadka W. Z. (1) (79) (k.15135-15141 tom LXXXIII, k.15221-15229 LXXXIV, k.15315-15317 LXXXIV, k.15318-15324 LXXXIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. Z. (1) (80) (k.15432-15436 tom LXXXV, k.15590-15592 tom LXXXVI, k.15595-15599 tom LXXXVI, k.15686 tom LXXXVI, k.15689-15693 tom LXXXVI, k.42240-42244 tom CCXXIV)

Na (...) były zarejestrowane jeszcze inne następujące numery telefoniczne, tj. (...).

Na podstawie danych uzyskanych od (...) telefonii komórkowej
w zakresie (...) oraz opinii biegłego z zakresu telefonii komórkowej ustalono, że zabezpieczony u:

- P. W. (1) telefon komórkowy marki (...), (...), współpracował z numerem (...), karta (...) (...) nr (...),

- M. Ż. (1) telefon komórkowy marki (...), (...) współpracował z numerem (...), karta (...) (...) nr (...), a telefon komórkowy marki (...), (...) współpracował z numerem (...), karta (...) (...) nr (...) oraz telefon komórkowy marki (...), (...) współpracował z numerem (...), karta (...) (...) nr (...),

- S. S. (1) telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerem (...) - bez karty (...), telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerem (...) – bez karty (...), telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerem (...)) – bez karty (...), telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerem (...), karta (...) (...) (...),

- S. K. (1) telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerem (...)), karta (...) (...) (...),

- J. Z. (1) telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerami (...) – bez karty (...) oraz telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerem (...), karta (...) (...) nr (...),

- J. Z. (2) telefon komórkowy marki (...) o nr (...) współpracował z nr (...)

- W. Z. (1) telefon komórkowy marki (...) o nr (...) współpracował z numerami (...), telefon komórkowy marki (...) o nr (...) współpracował z numerami (...), telefon komórkowy marki (...) o nr (...) współpracował z numerem (...), telefon komórkowy marki (...) o nr (...) współpracował z nr (...) oraz telefon komórkowy marki (...) o nr (...) współpracował z numerem (...),

- M. Z. (1) telefon komórkowy marki (...) o nr (...) współpracował z numerami (...).

dowód: dane uzyskane od (...) oraz opinie z zakresu telefonii komórkowej (k.9009-9010 tom XLIX, k.23858-23869 tom CXXVIII, k.25273-25278 tom CXXXV, k.24178-24184 tom CXXX, k.26340-26357 tom CXLI, k.25879-25897 tom CXXXIX, k.26899-26941 tom CXLIV, k.27208-27218 tom CXLVI, k.26311-26312 tom CXLI, k.26314-26316 tom CXLI, k.25898-25918 tom CXXXIX, k.9129-9129A tom XLIX, k.31041-31074 tom CLXVII, k.31078-31082 tom CLXVII, k.31553-31563 tom CLXIX, k.29923-29970 tom CLX, k.29305-29330 tom CLVII, k.9129-9129A tom XLIX, k.27841-27847 tom CXLIX, k.28509-28515 tom CLII, k.27848-27865 tom CXLIX, k.12513-12531 tom LXVIII, k.15549 tom LXXXVI, k.10576-10587 tom LVIII, k.15157-15196 tom LXXXIII, k.15508-15538 tom LXXXV)

Z analizy materiału dowodowego wynika, że:

- numer (...) – a zatem oficjalny numer telefonu A. P. (1) widniejący w materiałach reklamowych np. wizytówkach (...) ul. (...) występował pod różnymi wpisami w telefonach komórkowych zatrzymanych w dniu 6 lutego 2007 r. u funkcjonariuszy Policji z (...) KMP w K.:

- D. A. (1) – telefon (...) wpis o treści (...),

- J. Z. (1) – telefon (...) wpis o treści (...),

- P. W. (1) – telefon (...) wpis o treści (...),

- M. Ż. (1) – telefon (...) wpis o treści (...),

- S. K. (1) – telefon (...) wpis o treści „(...)”,

ponadto ten numer telefonu widnieje w materiałach niejawnych.

- numer (...) – jest numerem A. P. (1) i występuje pod różnymi wpisami w telefonach komórkowych zatrzymanych w dniu 6 lutego 2007 r. u funkcjonariuszy Policji z (...) KMP w K.:

- S. K. (1) – telefon (...) wpis o treści (...),

- S. S. (1) – telefon (...) wpis o treści (...),

- D. A. (1) – telefon (...) wpis o treści (...),

ponadto ten numer telefonu widnieje w materiałach niejawnych.

Wyżej wymienione numery telefoniczne przypisane są do telefonów zatrzymanych w dniu 6 lutego 2007 r. w trakcie przeszukania pomieszczeń mieszkalnych A. P. (1) w K. przy ul. (...) (poz. 48-49 spisu i opisu rzeczy).

- numer (...) – jest numerem A. P. (1) i występuje pod wpisem w telefonie komórkowym zatrzymanym w dniu 6 lutego 2007 r. u funkcjonariusza Policji z (...) KMP w K. D. A. (1) – telefon (...) wpis o treści „(...)”. D. A. (1) na ten numer dzwonił przekazując A. P. (1) informacje o kolizjach drogowych. Z tego numeru prawdopodobnie korzystał też T. S. (1) w tym samym celu.

Ponadto u T. S. (1) podczas przeszukania jego osoby w dniu 6 lutego 2007 r. zabezpieczono notatnik służbowy oznaczony jako dowód rzeczowy nr 6 (protokół oględzin z dnia 14.03.2007 r. dow. rzecz. Nr 5-9 i 12, załącznik nr 2), gdzie na okładce widnieją wpisy o treści:

- (...) – SMS,

- (...) – Oficjalny.

- numer (...) – numer przypisany do A. P. (1), a ujawniony podczas oględzin dowodu rzeczowego nr (...)/7 w postaci zeszytu A5, zabezpieczonego w trakcie przeszukania pomieszczeń mieszkalnych Firmy „(...)” K. ul. (...), karta 26, w postaci wpisu o treści: „(...)”, z numeru tego wykonano jednak tylko 8 połączeń – wszystkie na nr (...). Zlokalizowany w chwili połączeń w okolicy miejscowości R..

dowód: notatka urzędowa z dnia 25.03.2008 r. (k.22017a-22017b tom CXVIII)

opinie biegłego z zakresu telefonii komórkowej dot. telefonów zabezpieczonych u T. S. (1), D. A. (1), A. P. (1), P. W. (1), J. Z. (1), M. Ż. (1), S. K. (1), S. S. (1), J. Z. (2), W. Z. (1) i M. Z. (1) (k.17296-17306 tom XCIV, k.22847-22869 tom CXXIII, k.23074-23084 tom CXXIV, k.23085-23090 tom CXXIV, k.27841-27847 tom CXLIX, k.31078-31082 tom CLXVII, k.31553-31563 tom CLXIX, k.29871-29877 tom CLX, k.30604-30610 tom CLXIV, k.23858-23869 tom CXXVIII, k.25273-25278 tom CXXXV, k.25879-25897 tom CXXXIX, k.26899-26941 tom CXLIV, k.27208-27218 tom CXLVI, k.10576-10587 tom LVIII, k.15157-15196 tom LXXXIII, k.15508-15538 tom LXXXV)

bilingów połączeń przychodzących i wychodzących numerów stacji telefonicznych (...), (...) użytkowanych przez D. A. (1), numeru stacji telefonicznej (...) użytkowanego przez T. S. (1) i numerów stacji telefonicznych (...), (...), (...) i (...) użytkowanych przez A. P. (1) i wyniki wykonanej w oparciu o nie przez (...) w K. jawnej i niejawnej analizy (k.16658-16663 tom XCI, k.16664-16679 tom XCI, k.16711-16909 tom XCII, k.16961-16966 tom XCIII, k.17245-17289 tom XCIV, (...), (...), k.22017A-22017B tom CXVIII)

bilingi połączeń przychodzących i wychodzących numerów stacji telefonicznych (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) (...), (...), (...) i (...) użytkowanych przez A. P. (1), J. Z. (2), W. Z. (1), M. Z. (1), J. Z. (1), P. W. (1), M. Ż. (1), S. K. (1) i S. S. (1) (k.16711-16909 tom XCI, k.17019-17108 tom XCIII, k.787-999 tom V, k.1328-1394 tom VIII, 1477-1495 tom IX, k.1763-1765 tom X, k.2266-2392 tom XIII, k.2750-2839 tom XVI, k.1000-1099 tom VI, k.1100-1128 tom (...), k.2840-2893 tom XVI), k. 699-700 tom IV, k.9955-9956 tom LIV, k.10338-10531 tom LVII, k.2205-2265 tom XIII, k.17239-17242 tom XCIV, k.27777-27782 tom CXLVIII, k.23943-23953 tom CXXIX, k.24160-24164 tom CXXX, k.25867-25873 tom CXXXIX, k.26201-26248 tom CXLI, k.29077-29171 tom CLVI, k.29923-29970 tom CLX, k.31041-31074 tom CLXVII, k.31199-31213 tom CLXVIII, k.1617-1620 tom IX, k.2177-2195 tom XII, k.2580-2594 tom XV)

dane w zakresie (...) aparatów telefonicznych zabezpieczonych u D. A. (1), A. P. (1), P. W. (1), M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1), J. Z. (1), J. Z. (2), W. Z. (1), M. Z. (1) (k.9129- (...) tom XLIX, k.9125- (...) tom XLIX, k.17014-17016 tom XCIII, k.17019-17108 tom XCIII, k.22847-22869 tom CXXIII, k.23074-23084 tom CXXIV, k.23085-23090 tom CXXIV, k.9009-9010 tom XLIX, k.23858-23869 tom CXXVIII, k.25273-25278 tom CXXXV, k.24178-24184 tom CXXX, k.26340-26357 tom CXLI, k.25879-25897 tom CXXXIX, k.26899-26941 tom CXLIV, k.27208-27218 tom CXLVI, k.26311-26312 tom CXLI, k.26314-26316 tom CXLI, k.25898-25918 tom CXXXIX, k.9129- (...) tom XLIX, k.31041-31074 tom CLXVII, k.31078-31082 tom CLXVII, k.31553-31563 tom CLXIX, k.29923-29970 tom CLX, k.29305-29330 tom CLVII, k.9129- (...) tom XLIX, k.27841-27847 tom CXLIX, k.28509-28515 tom CLII, k.27848-27865 tom CXLIX, k.12513-12531 tom LXVIII, k.15549 tom LXXXVI, k.10576-10587 tom LVIII, k.15157-15196 tom LXXXIII, k.15508-15538 tom LXXXV

dane z bazy z aplikacji (...) KMP w K. zawierające zdarzenia drogowe zarejestrowane w okresie objętym przedmiotowym postępowaniem i aplikacje logowania się w danym dniu przez konkretnego (...) (k.9601-9602 tom LII)

materiały związkowe dotyczące analiz niejawnych z dnia 15 października 2010 r. oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r. (k.24850-24914 tom CXXXIII, k.28248-28344 tom CLI, k.30317-30585 tom CLXII, k.31277-31378 tom CLXVIII, k.26422-26586 tom CXLII, k.22673-22806 tom CXXII)

protokół oględzin książki wydarzeń za okres od dnia 01.01.2004 r. do dnia 31.12.2004 r. (k.5879-6013 tom XXXII)

protokół oględzin książki przebiegu służby za okres od dnia 01.01.2007 r. do dnia 26.02.2007 r. (k.7920-8119 tom XLIII, k.8120-8122 tom XLIV, k.6014-6016 tom XXXIII)

protokół oględzin grafików służby (k.9611-9619 tom LII),

protokół oględzin książki przebiegu służby w okresie za okres od dnia 28.11.2005 r. do dnia 31.12.2005 r. (k.6421-6544 tom XXXV)

protokół oględzin książki przebiegu służby za okres od dnia 01.01.2006 r. do dnia 02.03.2006 r. (k.64445-6753 tom XXXVI)

materiały niejawne

Zabezpieczone u A. P. (1) w trakcie czynności w dniu 6 lutego 2007 r. aparat telefoniczny (...) nr (...) oraz aparat telefoniczny (...) nr (...) stanowiły jego własność. A. P. (1) wskazał, że aparat o nr (...) z numerem (...) służył mu również do kontaktów z policjantami, a ponadto na ten numer były przesyłane informacje o zdarzeniach drogowych.

dowód: wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.22148-22166 tom CXIX)

Jeżeli chodzi o wyliczenie wręczonych J. Z. (1), P. W. (1), M. Ż. (1), S. K. (1) i S. S. (1) przez A. P. (1), J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) korzyści majątkowych, to w świetle braku możliwości precyzyjnego ustalenia jej wysokości dla każdego z osobna oraz łącznej, ostatecznie przyjęto wersję najbardziej korzystną dla wszystkich wskazanych wyżej osób. Mianowicie przyjęto, że przez okres 37 miesięcy czyli w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. każdy z wymienionych wyżej policjantów otrzymywał zarówno od A. P. (1) jak i (...) średnio raz na miesiąc 300 złotych, co daje dwie jednostkowe sumy 11.100 zł dla każdego z osobna. Było to dla każdego z nich stałe źródło dodatkowego dochodu.

wyjaśnienia i zeznania świadka J. Z. (2) (7) (k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV)

wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.27590-27593 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII)

Wszystkie wymienione wyżej osoby, a zatem M. Ż. (1), S. S. (1), J. Z. (1), S. K. (1), P. W. (1) i T. S. (1) wiedziały o wzajemnych powiązaniach mających charakter działalności przestępczej oraz miały świadomość tego, że w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. działają w ramach zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez J. Z. (2), w której brali także udział W. Z. (1) i M. Z. (1) oraz w założonej i kierowanej przez A. P. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brał również udział w okresie od dnia 6 czerwca 2005 r. do dnia 28 października 2006 r. T. S. (1).

Każda z w/w osób pełniła w grupie określoną rolę:

- W. Z. (1) – poprzez rozmowy telefoniczne, bądź SMS-y odbierał informacje od (...), osobiście lub też wspólnie z J. Z. (2) uczestniczył w spotkaniach z nimi w różnych miejscach, m.in. na przystankach autobusowych, na stacjach benzynowych bądź w miejscu wcześniej uzgodnionym z danym policjantem, podczas których z reguły przekazywali oni pieniądze w zamian za przekazane informacje, wydawał dyspozycje poszczególnym kierowcom holowania pojazdów biorących udział
w zdarzeniach drogowych, jak również zdarzało się, że sam holował te pojazdy, tytułem wynagrodzenia za przekazane informacje naprawiał także bezpłatnie samochody prywatne należące do P. W. (1), J. Z. (1) i M. Ż. (1),

- M. Z. (1) – poprzez rozmowy telefoniczne, bądź SMS-y odbierała informacje od (...), uzgadniała z J. Z. (2), bądź też sama podejmowała decyzje w przedmiocie wydania dyspozycji poszczególnym kierowcom holowania pojazdów biorących udział w zdarzeniach drogowych,

- J. Z. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), S. K. (1), S. S. (1) i T. S. (1) – poprzez rozmowy telefoniczne, bądź też SMS-y wykonywane z aparatów telefonicznych przekazanych przez J. Z. (2) i A. P. (1) lub ze swoich prywatnych telefonów komórkowych przekazywali informacje o zdarzeniach drogowych wymuszających holowanie pojazdów z pominięciem uprawnionych do tego firm holowniczych, tj. (...) w K. i (...) w K. zapewniając w ten sposób (...) przyjazd na miejsca kolizji jeszcze przed innymi firmami holowniczymi i w ten sposób uzyskiwanie z tego tytułu przez (...) dochodu, przez co działali na szkodę w/w firm holowniczych oraz prawnie chronionego interesu publicznego.

wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.27590-27593 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII)

wyjaśnienia oskarżonego S. K. (1) (k.29008-29013 tom CLVI, k.29340-29342 tom CLVIII, k.29884-29886 tom CLX)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) (k.30856-30858 tom CLXVI, k.30903-30907v tom CLXVI - odpis k.30914-30919 tom CLXVI)

materiały niejawne

W 2005 r. kiedy D. A. (1) wychodził z pracy, tj. KMP przy ul. (...) w K., podszedł do niego nieznany mu jeszcze wtedy A. P. (1), który wręczył mu wizytówkę, na której widniały numery telefonów
i zaproponował mu współpracę, polegającą na przekazywaniu informacji o kolizjach drogowych w formie telefonicznej poprzez wysłanie sms-a, w zamian za co będzie otrzymywał od niego pieniądze. D. A. (1) wyraził na to zgodę.

Początkowo D. A. (1) wysyłał mu informacje o takich kolizjach na numer telefonu komórkowego abonamentowego podany na wizytówce A. P. (1). Po jakimś czasie A. P. (1) poinformował go, że zmienił telefon na kartę i w związku z tym poprosił go, aby informacje wysyłał na ten nowy numer. Sms-y do A. P. (1) wysyłał on ze swoich dwóch prywatnych aparatów komórkowych, które to zostały zabezpieczone podczas czynności procesowych związanych z jego zatrzymaniem w tej sprawie.

D. A. (1) czynił to z reguły podczas swoich dyżurów na (...), ale mogło się też zdarzyć, że przekazał mu takie informacje nie będąc w pracy. Według jego oceny mógł wysłać A. P. (1) około 5 takich informacji w czasie jednej służby.

D. A. (1) również przez swój komputer miał możliwość wglądu na zdarzenia, które oczekiwały na interwencje (...) i w taki sposób uzyskiwał informacje, gdzie zaistniały kolizje.

Przez okres dwóch lat D. A. (1) - będąc w tym czasie (...)
a następnie (...) - przesłał SMS-em, albo też dzwoniąc do A. P. (1) od kilkudziesięciu do kilkuset informacji o kolizjach i wypadkach, które miały miejsce na terenie K..

Raz na dwa tygodnie, raz na miesiąc D. A. (1) spotykał się z A. P. (1), który podczas tych spotkań przekazywał mu pieniądze przeciętnie od 200 zł do 300 zł. W taki sposób D. A. (1) współpracował jedynie z A. P. (1). Pieniądze, które uzyskiwał D. A. (1) od A. P. (1) stanowiły dla niego dodatkowe źródło dochodu.

D. A. (1) przekazywał A. P. (1) ponadto grafiki służb policjantów pracujących na (...) KMP w K., a czynił to osobiście raz w miesiącu w różnych miejscach, a w szczególności na mieście. Przekazywanie tych grafików zaproponował mu A. P. (1), który dysponując nimi mógł ustalić, który (...) kiedy pełni służbę. Zdarzało się też, że A. P. (1) dzwonił do niego i pytał się kiedy on, bądź T. S. (1) będą pełnili służbę.

D. A. (1) przekazał A. P. (1) grafik służby jeszcze na miesiąc styczeń 2007 r. Na początku 2007 r. A. P. (1) za przekazanie mu informacji o kolizjach drogowych wręczył D. A. (1) pieniądze w kwocie od 200 zł do 300 zł.

dowód: wyjaśnienia i zeznania świadka D. A. (1) (81) (k.15764-15766 tom LXXXVII, k.15901-15913 tom LXXXVIII, k.15910-15912 tom LXXXVIII, k.21942-21944 tom CXVIII, k.22061-22065 tom CXIX, k.22088-22091 tom CXIX, k.23236-23242 tom CXXV, k.23249-23250 tom CXXV, k.42268-4242272 tom CCXXIV, k.42273-42274 tom CCXXIV, k.42281-42284 tom CCXXIV)

wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22090-22091 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX)

Na podstawie danych uzyskanych od (...) telefonii komórkowej
w zakresie (...) oraz opinii biegłego z zakresu telefonii komórkowej odnośnie zabezpieczonych u D. A. (1) i A. P. (1) telefonów komórkowych i kart (...) należy stwierdzić, że telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerami (...), karta (...) nr (...), a ponadto z numerem (...), telefon komórkowy marki (...) współpracował z numerem (...), karta (...) (...) nr (...), a ponadto z numerem (...), telefon komórkowy marki (...), nr (...) współpracował z numerem (...), karta (...) sieci (...) nr (...) oraz telefon komórkowy marki (...), nr (...) współpracował z numerem (...), karta (...) (...) nr (...).

dowód: dane uzyskane od (...) telefonii komórkowej oraz opinie biegłego z zakresu telefonii komórkowej (k.9129- (...) tom XLIX, k.9125- (...) tom XLIX, k.17014-17016 tom XCIII, k.17019-17108 tom XCIII, k.22847-22869 tom CXXIII, k.23074-23084 tom CXXIV, k.23085-23090 tom CXXIV)

W wykazach połączeń otrzymanych od (...) sieci telefonii komórkowej (...) S.A., uwzględnionych w niejawnej analizie sporządzonej przez (...) w K. w zakresie pozyskanych bilingów numerów stacji telefonicznych (...), (...) użytkowanych przez D. A. (1) i bilingów numerów stacji telefonicznych (...), (...), (...), (...), (...)
i (...) użytkowanych przez A. P. (1) ujawniono szereg połączeń przychodzących i wychodzących pomiędzy numerami D. A. (1) i A. P. (1).

Odnotowane połączenia pomiędzy analizowanymi numerami potwierdzają fakt,
że D. A. (1) posługując się wskazanymi numerami telefonicznymi kontaktował się z A. P. (1) i odwrotnie.

Natomiast w wykazie połączeń nr tel. (...) nie stwierdzono wzajemnych połączeń pomiędzy D. A. (1) a numerami A. P. (1).

D. A. (1) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru jako funkcjonariusz publiczny przekroczył swoje uprawnienia podczas pełnienia służby w charakterze (...) na (...) Komendy Miejskiej Policji w K., w ten sposób, że wbrew obowiązującemu algorytmowi określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymuszających holowanie pojazdów, w zamian za przyjęcie od A. P. (1) korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 6.300 zł, przekazał właścicielowi firmy przewozowej (...) w K. telefonicznie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych od kilkudziesięciu do kilkuset informacji - w tym cztery informacje wykazane w sposób kategoryczny w oparciu o książki przebiegu służby - uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych o kolizjach drogowych zaistniałych na terenie K., czyniąc sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło dochodu i działając tym samym na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego oraz prywatnego, tj. (...) w K. oraz (...) w K..

Ponadto D. A. (1) pośredniczył w przekazaniu T. S. (1) od A. P. (1) korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 4.050 zł, która to kwota została wyliczona w oparciu o depozycje D. A. (1) oraz T. S. (1), a także dokumentację w zakresie urlopów i zwolnień lekarskich dotyczącą T. S. (1).

dowód: wykazy połączeń (k.16658-16663 tom XCI, k.16664-16679 tom XCI, k.16711-16909 tom XCII, k.16961-16966 tom XCIII, (...)

wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22090-22091 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX)

W przypadku T. S. (1) sytuacja wglądała w ten sposób, że po około sześciu miesiącach od zatrudnienia zwrócił się on do D. A. (1), pracującego również wtedy na (...) KMP w charakterze (...), o załatwienie mu dorywczej pracy. Po upływie około jednego miesiąca D. A. (1) poinformował T. S. (1), że jest dla niego miejsce do dodatkowej pracy. Nadto powiedział mu, że parę osób już pracuje w ten sposób, nie wymieniając jednak ich nazwisk oraz wskazał, że praca ta ma polegać na informowaniu o zdarzeniach drogowych poprzez wysyłanie SMS-ów na konkretny numer telefonu komórkowego. T. S. (1) wyraził zgodę na tę „pracę”. W tym celu otrzymał on od D. A. (1) telefon komórkowy model (...) i kartę startową oraz numer, na który miał wysyłać SMS-y o zaistniałych zdarzeniach. Od tego momentu T. S. (1) rozpoczął wysyłanie na wskazany numer SMS-ów informujących o zdarzeniach drogowych, wpisując w ich treść nazwę ulicy bądź skrzyżowania ulic oraz marki pojazdów, biorących udział w danym zdarzeniu. Czynił to w ten sposób, że najpierw wprowadzał zdarzenie do wspomnianej wcześniej bazy danych, po czym pisał SMS-a i od razu go wysyłał. T. S. (1) dowiedział się od D. A. (1), że odbiorcą tych informacji będzie osoba, która albo sama pojedzie na miejsce po uszkodzone auto, albo też kogoś wyśle. Wysłanie takiego jednego SMS-a zajmowało T. S. (1) około 30 sekund. T. S. (1) informacje te przekazywał podczas pełnienia swoich dyżurów i zawsze poprzez wysyłanie SMS-a, a nigdy w formie połączenia telefonicznego. Numer telefonu, na który wysyłał wiadomości zmieniał się na przestrzeni czasu łącznie ze zmianą (...). O zmianie numeru T. S. (1) był informowany przez D. A. (1). Jeżeli następowała zmiana numeru telefonu komórkowego, na który T. S. (1) miał wysyłać SMS-y, to wówczas musiał „wydzwonić resztę karty”, a następnie wyrzucić ją. Numery te zmieniły się w sumie 3 lub 4 razy. Do otrzymanego aparatu telefonicznego, T. S. (1) co jakiś czas dostawał nową kartę startową z innym numerem i u innego (...). Zdarzało się też, że taką kartę T. S. (1) kupował osobiście, za co miał później zwracane pieniądze. Po jakimś czasie powyższy telefon T. S. (1) oddał D. A. (1). Od tej chwili T. S. (1) korzystał ze swojej starej bezabonamentowej komórki model (...), z której wysyłał SMS-y. Do tej komórki kupował karty lub otrzymywał je przy wypłacie. Od D. A. (1) dowiedział się także, że odbiorcą tych informacji będzie osoba, która albo sama pojedzie na miejsce po uszkodzone auto, albo też kogoś wyśle. Ponadto, T. S. (1) dowiedział się od D. A. (1), że również i on przekazuje informacje o zdarzeniach drogowych tej samej osobie. W przesyłanych sms-ach zarówno D. A. (1) jak i T. S. (1) podawali nazwę ulicy, na której miało dojść do kolizji i marki pojazdów w niej uczestniczące.

T. S. (1) zakończył przekazywanie informacji pod koniec miesiąca października 2006 r. Wtedy poinformował on D. A. (1), że definitywnie rezygnuje z tego typu działalności.

W sumie T. S. (1) mógł przekazać nie mniej niż 300 informacji. T. S. (1) nie odnotowywał ilości przesyłanych SMS-em informacji, jak również kwot pieniędzy otrzymanych w zamian za to.

Za przekazywanie informacji T. S. (1) dostawał od A. P. (1) za pośrednictwem D. A. (1) miesięcznie pieniądze z reguły w kwocie 300 zł. Natomiast, gdy nie pracował przez cały miesiąc z powodu zwolnienia lekarskiego albo urlopu wypoczynkowego, to wówczas kwota ta była pomniejszona do nie mniejszej niż 150 zł. T. S. (1) otrzymał także „jednorazową premię” w kwocie 150 zł. Pieniądze, które uzyskiwał stanowiły dla niego dodatkowe źródło dochodu.

W 2005 r. i 2006 r. T. S. (1) otrzymał od A. P. (1) za pośrednictwem D. A. (1) odpowiednio w kolejnych miesiącach następujące kwoty:

- w miesiącu czerwcu 2005 r. – kwotę 150 zł,

- w miesiącu lipcu 2005 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu sierpniu 2005 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu wrześniu 2005 r. – kwotę 150 zł,

- w miesiącu październiku 2005 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu listopadzie 2005 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu grudniu 2005 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu styczniu 2006 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu lutym 2006 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu marcu 2006 r. – kwotę 150 zł,

- w miesiącu kwietniu 2006 r. – kwotę 150 zł,

- w miesiącu maju 2006 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu czerwcu 2006 r. – kwotę 150 zł,

- w miesiącu lipcu 2006 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu sierpniu 2006 r. – kwotę 300 zł,

- w miesiącu październiku 2006 r. – kwotę 150 zł.

Suma powyższych kwot oraz otrzymanej w 2006 r. „jednorazowej premii” w kwocie 150 złotych dała łączną kwotę 4.050 zł.

T. S. (1) domyślał się, że pieniądze te pochodzą od jakiejś firmy, która zajmuje się pomocą drogową i holuje pojazdy będące po kolizji. Nie znał jednak nazwiska i nie wiedział o jaką firmę chodzi. T. S. (1) nie wiedział, że informacje przekazywał A. P. (1).

T. S. (1) wiedział, że przekazuje informacje holownikowi wbrew obowiązującemu algorytmowi określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymuszających holowanie pojazdów. T. S. (1) dowiedział się od D. A. (1), że również i on przekazuje informacje o zdarzeniach drogowych tej samej osobie.

wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22090-22091 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX)

Na podstawie opinii biegłego z zakresu telefonii komórkowej (której przedmiotem było odczytanie i odzyskanie zawartości pamięci wewnętrznej zabezpieczonego u T. S. (1) telefonu komórkowego (...) nr (...)) ustalono, że telefon ten współpracował z numerem (...), karta (...) sieci (...) nr (...), natomiast zabezpieczone u A. P. (1): telefon komórkowy marki (...), nr (...), współpracował z numerem (...), karta (...) sieci (...) nr (...), a telefon komórkowy marki (...), nr (...), współpracował z numerem (...), karta (...) (...) nr (...).

Analiza wykazów połączeń w/w numerów należących do A. P. (1) pozwoliła na ujawnienie pięciu połączeń pomiędzy T. S. (1) a A. P. (1). Połączenia te zostały zarejestrowane w wykazie połączeń numeru (...).

Powyższe dane ujawniono w wykazie połączeń otrzymanym od (...) sieci (...) Sp. z o.o. Analizie poddano także wykaz połączeń numeru (...) otrzymany od (...) sieci (...) Sp. z o.o. W tym przypadku w ramach analizy odnotowano w sumie 10 połączeń realizowanych pomiędzy numerem (...), a numerem (...). Przedstawiona powyżej sytuacja potwierdza fakt, że T. S. (1) posługując się jako abonent numeru telefonicznego (...) kontaktował się z A. P. (1), który posługiwał się numerem telefonicznym (...). W pozostałych wykazach połączeń nie stwierdzono wzajemnych połączeń pomiędzy numerami A. P. (1) i T. S. (1). Ujawnione połączenia pomiędzy T. S. (1) a A. P. (1) miały miejsce w dwóch dniach, tj. 27 listopada 2005 r. i 28 listopada 2005 r.

Powyższe ustalenia odnoszą się jedynie do numerów telefonicznych, które zabezpieczono u T. S. (1) podczas przeprowadzonych w dniu 6 lutego 2007 r. przeszukań. Natomiast większość informacji o zdarzeniach T. S. (1) przekazywał z innych telefonów i innych kart (...), w tym z telefonu i kart, które otrzymał od D. A. (1). Podjęte działania zmierzające do ustalenia aparatów telefonicznych i kart (...), z których korzystał T. S. (1) nie przyniosły pozytywnego rezultatu.

dowód: opinie biegłego z zakresu telefonii komórkowej (k.9125- (...) tom XLIX, k.17019-17108 tom XCIII, k.17296-17306 tom XCIV, k.16985-17011 tom XCIII, k.22846-22869 tom CXXIII, k.23073-23090 tom CXXIV)

opinie biegłego z zakresu telefonii komórkowej, wykazy połączeń numeru stacji telefonicznej (...) użytkowanego przez T. S. (1), bilingi numerów stacji telefonicznych (...), (...), (...), (...) użytkowanych przez A. P. (1) (k.17245-17289 tom XCIV, k.16627-16628A tom XCI, k.16711-16909 tom XCII, k.16977-17011 tom XCIII, k.16711-16909 tom XCII, k.16961-16966 tom XCIII)

analiza połączeń telefonicznych (...) Komendy Wojewódzkiej Policji w K. (k.22017A-22017B tom CXVIII)

wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22090-22091 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX)

T. S. (1) w odrębnym postępowaniu został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział III Karny z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt III K 201/08 za przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. popełnione w tej samej konfiguracji osobowej. Dotyczy to również D. A. (1), który został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt III K 188/11, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt II AKa 275/13 (D. A. (1) został uniewinniony od przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.).

dowód: odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział III Karny z dnia 19.08.2008 r. sygn. akt III K 201/08 (k.22115-22118 tom CXIX)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16.09.2013 r. sygn. akt III K 188/11 (k.42261-42264 tom CCXXIV)

odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27.02.2014 r. sygn. akt II AKa 275/13 (k.42265-42267 tom CCXXIV)

zeznania świadka D. A. (1) (81) (k.42281-42284 tom CCXXIV)

J. Z. (2), W. Z. (1) i M. Z. (1) zostali skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt III K 362/10.

dowód: odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21.03.2011 r. sygn. akt III K 362/10 (k.15003-15033 tom LXXXII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu A. P. (1) w punkcie III aktu oskarżenia - z dnia 10 listopada 2005 r.

W dniu 10 listopada 2005 r. o godz. (...) na (...)
w K., przy (...), doszło do zdarzenia drogowego z udziałem samochodu osobowego marki T. (...) nr rej. (...) kierowanego przez G. A..

Na miejsce tej kolizji z polecenia (...) (...) KMP zostali skierowani funkcjonariusze (...) KMP A. P. (3) i M. W. (1).

Na miejscu policjanci ci ustalili, że kierowca samochodu osobowego marki T. (...) G. A. najechał na krawężnik chodnika. Sytuację tę wcześniej zauważył pracownik (...) w K. K. K. (1), który zatrzymał G. A. w związku z podejrzeniem prowadzenia przez niego samochodu pod wpływem alkoholu. M. W. (1) i A. P. (3) przebadali alkomatem kierowcę T.. Kierowca uzyskał wynik: o godz. 00:45 0,85 mg/l, a o godz. 01:00 0,88 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Na tej podstawie interweniujący policjanci stwierdzili, że rzeczywiście jest on w stanie nietrzeźwości. W związku z tym po wykonaniu czynności zatrzymali G. A. prawo jazdy i dowód rejestracyjny. Ponieważ samochód ten był uszkodzony i nie mógł uczestniczyć w dalszym ruchu, G. A. - będący właścicielem tego pojazdu - musiał zdecydować w jakie miejsce Policja ma na jego koszt odholować samochód. Wówczas to G. A. zapytał A. P. (3) i M. W. (1), czy mają jakiegoś holownika, który mógłby odholować jego T.. Wtedy też M. W. (1) i A. P. (3) postanowili, że o kolizji tej poinformują A. P. (1), który wykonywał usługi holownicze.

Następnie M. W. (1) po otrzymaniu od A. P. (3) numeru telefonu do A. P. (1), zadzwonił do niego i przekazał mu informację o w/w kolizji oraz o możliwości odholowania samochodu.

Po jakimś czasie A. P. (1) faktycznie przyjechał lawetą pod (...) i odholował T. (...). W związku z tą kolizją M. W. (1) sporządził i podpisał notatkę urzędową (...), wpisując w niej też imię i nazwisko A. P. (3).

Jeszcze na miejscu tego zdarzenia A. P. (1) w zamian za udzieloną mu informację przekazał A. P. (3) pieniądze w kwocie 200 zł.

Zaraz po zakończeniu czynności A. P. (3) z otrzymanej sumy przekazał w radiowozie M. W. (1) pieniądze w kwocie 100 zł, zaś pozostałą kwotę zatrzymał dla siebie.

A. P. (3) i M. W. (1) wiedzieli, że A. P. (1) nie jest holownikiem zrzeszonym i nie mógł na zlecenie Policji wykonywać tego rodzaju usług, albowiem nie miał on podpisanej z Policją stosownej umowy.

Tym samym M. W. (1) i A. P. (3) swoim postępowaniem przekroczyli uprawnienia w ten sposób, że wbrew obowiązującemu algorytmowi określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymuszających holowanie pojazdów w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej od A. P. (1) przekazali mu informację uzyskaną w związku z wykonywaniem czynności służbowych o zdarzeniu drogowym, działając w ten sposób na szkodę prawnie chronionego interesu publicznego i interesu prywatnego, tj. (...) w K. oraz (...) w K..

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.22072-22079 tom CXIX, k.22097-22098 i k.22099 tom CXIX, k.22104-22105 tom CXIX)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. W. (1) (84=221) ( k.22028-22032 tom CXVIII, k.22095-22100 tom CXIX, k.22208-22212 tom CXIX, k.39849-39850 tom CCXI, k.43165-43167v tom CCXXVIII).

wyjaśnienia i zeznania świadka A. P. (3) (83) ( k.21976-21978 tom CXVIII, k.22021-22024 tom CXVIII, k.22053-22058 tom CXVIII, k.22101-22106 tom CXIX, k.42323-42326 tom CCXXIV)

zeznania świadka A. S. (1) (k.8275-8278 tom XLV, k.42124-42143v tom CCXXIII)

zeznania świadka P. W. (2) (k.8294-8296 tom XLV, k.42168v-42170 tom CCXXIII)

zeznania świadka T. W. (1) (k.8312-8313 tom XLV, k.42170-42170v tom CCXXIII)

pismo z dnia 26 września 2003 r. dotyczące algorytmów (k.11043 tom LX)

umowa z dnia 01.08.2003 r. zawarta pomiędzy (...) K. a (...) w K. (k.11047-11048 tom LX)

umowa nr (...) z dnia 04.03.2005 r. (k.11058-11065 tom LX)

notatka urzędowa z dnia 10.11.2005 r. (...) dotycząca w/w kolizji (k.21985 tom CXVIII = k.22083 tom CXIX)

materiał dowodowy z akt postępowania sygn. akt (...) prowadzonego przez Komisariat (...) Policji w K. (k.21979-22013 tom CXVIII), w tym protokół użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu, pisemne oświadczenie z dnia 10.11.2005 r. B. A. (1),

materiały niejawne

A. P. (3) w odrębnym postępowaniu w związku z opisanym zdarzeniem został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa - (...) w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. II K 276/09/P za przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnione w tej samej konfiguracji osobowej.

dowód: wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa - (...) w Krakowie z dnia 09.04.2009 r. sygn. II K 276/09/P (k.22169-22173 tom CXIX)

M. W. (1) został prawomocnie skazany za przestępstwo związane z w/w zdarzeniem wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II K 749/11/P.

dowód: wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24.01.2012 r. sygn. akt II K 749/11/P (k.43116-43123 tom CCXXVIII)

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonemu A. P. (1) w punkcie IV.1 aktu oskarżenia,

- oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XV.3 aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawianej kolizji drogowej z dnia 13 stycznia 2006 r. przy zbiegu (...) i ul. (...)w K.

W dniu 13 stycznia 2006 r. o godz. (...) przy zbiegu (...) i ul. (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki N. (...) nr rej. (...) kierowanego przez P. B. (1) i marki M. (...) nr rej. (...) kierowanego przez D. L..

Inicjatorem wskazanej kolizji był A. P. (1). Do likwidacji tego zdarzenia funkcjonariusza (...) KMP w K. L. B. (1) - na prośbę A. P. (1), który uwzględnił to w comiesięcznych rozliczeniach z M. Ż. (1) - skierował (...) M. Ż. (1). Zarówno M. Ż. (1), jak i L. B. (1) wiedzieli o umyślnym spowodowaniu kolizji.

Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami uczestników kolizji, w tym P. B. (1) i D. L. kolizja przebiegała w ten sposób, że kierujący samochodem marki N. (...) najechał na tył poprzedzającego go samochodu marki M. (...).

Na miejscu kolizji L. B. (1) sporządził notatkę urzędową (...) poświadczającą nieprawdę co do okoliczności i skutków zaistniałego zdarzenia.

Po zorganizowaniu kolizji P. B. (1) i D. L. złożyli w towarzystwach ubezpieczeniowych wnioski o wypłatę odszkodowań, przy czym (...) w K. odmówiło D. L. wypłaty odszkodowania w kwocie 5.467,88 zł, albowiem uznało, że nie mogło dojść do wzajemnych uszkodzeń pojazdów w opisanym zakresie, w wyniku kolizji opisanej przez jej uczestników.

Natomiast szkodę w pojeździe marki N. (...) w dniu 17 stycznia 2006 r. z polisy AC w (...) S.A. zgłosił w (...) S.A. P. B. (1) i przyznano mu odszkodowanie w wysokości 11.020,12 zł, przy czym po potrąceniu należnej składki z tytułu AC wypłacono mu kwotę 9.336,12 zł.

dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka L. B. (1) (200) ( k.39459-39468, k.39469, k.3947039475, k.39476-39479, k.39480-39483, k.39498-39492)

zeznania świadka A. Ś. (2) (133) (k.37052-37061 tom CXCVII)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37099-37104 tom CXCVII)

częściowo zeznania i wyjaśnienia świadka P. B. (1) (203) (k.39518-39521 tom CCIX, (k.45280-45281 tom CCXXXIX)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35693-35734 tom CXCI, k.40867-40892 tom CCXVI)

opinia P. S. (2) dot. w/w kolizji że nie można jej zanegować i że uszkodzenia korelują ze sobą (k.39509-39515 tom CCIX)

przegląd zdarzenia (k.27198 tom CXLVI)

notatka urzędowa z dnia 13.01.2006 r. (k.27199 tom CXLVI)

notatnik służbowy M. S. (3) (k.27200-27202 tom CXLVI)

pokwitowanie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (k.27203 tom CXLVI)

akta szkody (...) (k.39528-39570 tom CCIX, w tym opinia biegłego rzeczoznawcy A. T. (1) o braku korelacji uszkodzeń)

zeznania świadka W. K. (3) (136 B) (k.33017-33020 tom CLXXVIII, k.33046-33053 tom CLXXVIII, k.36969-36970 tom CXCVII, 37003-37007 tom CXCVII, k.37010-37019 tom CXCVII, k.43916-43919 tom CCXXXII i k.46218-46219 tom CCXLIV)

materiały niejawne

W związku z w/w zdarzeniem P. B. (1) i L. B. (1) zostali skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 05.04.2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonemu A. P. (1) w punkcie IV.2 aktu oskarżenia,

- oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XV.1 aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawianej kolizji drogowej z dnia 14 listopada 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 14 listopada 2005 r. o godz. (...)przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) oraz marki R. (...) nr rej. (...). Uczestnikami tej kolizji był T. T. (1), który kierował samochodem marki R. (...), zarejestrowanym na nazwisko W. T. (jego matkę) oraz S. C. (3), który kierował samochodem marki R. (...).

Zdarzenie to likwidowali funkcjonariusze (...) KMP w K. M. K. (1) i M. P. (1), którzy sporządzili notatkę urzędową (...) dokumentującą przebieg kolizji jako zdarzenia przypadkowego. Funkcjonariusze ci zostali skierowani na miejsce zdarzenia przez (...) M. Ż. (1) na prośbę A. P. (1), który uwzględnił to w comiesięcznych rozliczeniach z nim. M. Ż. (1) wiedział, że jest to ustawiona kolizja drogowa.

Skutkiem umyślnego spowodowania zdarzenia, a następnie przeprowadzenia przez (...) S.A. (...) w K. postępowania likwidacyjnego w zakresie powstałych szkód, wskazany ubezpieczyciel wypłacił w dniu 13 grudnia 2005 r. na rzecz S. C. (3) odszkodowanie w kwocie 8.100 zł, a nadto w dniach 22 grudnia 2005 r., 2 lutego 2006 r. i 4 kwietnia 2006 r. na rzecz W. T. wypłacił odszkodowanie w łącznej kwocie 12.311.47 zł. Szkodę w pojeździe marki R. (...) z AC w dniu 17 listopada 2005 r. w (...) S.A. zgłosił T. T. (1). W przypadku samochodu S. C. (3) szkodę rozliczono jako szkodę całkowitą.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX)

wyjaśnienia świadka T. G. (1) (129) (k.31823-31829 tom CLXXI)

częściowo zeznania świadka S. C. (3) (119) (k.27343-27345 tom CXLVI, k.43020-43021 tom CCXXVIII)

częściowo zeznania świadka T. T. (1) (113) (k.27309-27312 tom CXLVI, k.43013-43015 tom CCXXVIII)

zeznania świadka W. T. (114) (k.27313-27315 tom CXLVI, k.43012-43013 tom CCXXVIII)

zeznaniach świadka J. U. (134) (k.37063-37070 tom CXCVII)

zeznania świadka S. K. (4) (143) (k.37086-37090 tom CXCVII)

zeznania S. A. (150) (k.37082-37085 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.34399-34425 tom CLXXXV, k.34426-34444 tom CLXXXV)

materiały niejawne

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonemu A. P. (1) w punkcie IV.3 aktu oskarżenia,

- oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XV.2 aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawianej kolizji drogowej z dnia 15 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 15 grudnia 2005 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) oraz marki N. (...) nr rej. (...).

W świetle zabezpieczonej dokumentacji w postaci akt szkodowych, omawiana kolizja przebiegała w ten sposób, że kierujący samochodem marki R. (...) R. K. (3) najechał na tył samochodu marki N. (...), prowadzonego przez M. G. (3). Samochód marki R. (...) zarejestrowany był na nazwisko K. K. (2).

Na miejsce zdarzenia, celem zlikwidowania kolizji przybyli funkcjonariusze (...) K. w K. W. C. i M. S. (4), którzy w ramach podjętych czynności sporządzili notatkę urzędową (...). Funkcjonariuszy ci na miejsce tego zdarzenia na prośbę A. P. (1) wysłał (...) M. Ż. (1), który wiedział, że jest to tzw. ustawka. A. P. (1) uwzględnił to w comiesięcznych rozliczeniach z M. Ż. (1).

Szkodę w samochodzie R. (...) w związku z tą ustawką w dniu 15 grudnia 2005 r. w (...) S.A. zgłosił R. K. (3), samochód ten znajdował się wówczas w warsztacie blacharsko – lakierniczym A. P. (1). Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego szkoda została rozliczona jako całkowita a przyznane odszkodowanie wyniosło 5.900 zł, przy czym po potrąceniu należnej składki ubezpieczenia K. K. (2) wypłacono kwotę 5.461 zł.

(...) S.A. (...) w K. wypłaciło w dniu 26 stycznia 2006 r. odszkodowanie w kwocie 5.329 zł na rzecz M. G. (3).

częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX)

częściowo zeznania świadka R. K. (3) (110) (k.27299-27302 tom CXLVI, k.42630-42632 tom CCXXVI)

częściowo zeznania świadka K. K. (2) (111) (k.27303-27305 tom CXLVI, k.42632-42633 tom CCXXVI)

częściowo zeznania świadka M. G. (3) (112) (k.27306-27308 tom CXLVI, k.43010-43012 tom CCXXVIII)

częściowo wyjaśnienia świadka M. S. (4) (179) (k.40082-40083 tom CCXII)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37042-37046 tom CXCVII)

zeznania świadka S. K. (4) (143) (k.37086-37090 tom CXCVII )

zeznania świadka S. A. (150) (k.37082-37085 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35360-35369 tom CLXXXIX, k.35370-35403 tom CLXXXIX)

kopia skierowania pojazdu na dodatkowe badania techniczne dot. K. K. (2) (k.27197 tom CXLVI)

materiały niejawne

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonym:

- A. P. (1) w pkt. IV.4 aktu oskarżenia,

- J. Z. (1) w pkt. XXI.1 aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 1 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 1 lutego 2006 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce ustawiana kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...), kierowanego przez G. L. i N. nr rej. (...), kierowanego przez M. A. (1).

Organizatorem tej „ustawki” był A. P. (1), który uzgodnił czas i miejsce jej zaistnienia, a ponadto likwidację tego zdarzenia z funkcjonariuszami (...) Komendy Miejskiej Policji w K. G. K. (1) i P. L. (1). Skierowanie tych dwóch ostatnich na miejsce wskazanej ustawki A. P. (1) uzgodnił z (...) J. Z. (1), który wiedział o uprzednim zaplanowaniu kolizji. A. P. (1) uwzględnił to w comiesięcznych rozliczeniach z J. Z. (1).

Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami poczynionymi przez jej uczestników, kolizja przebiegała w ten sposób, że kierujący samochodem marki R. (...) najechał na tył poprzedzającego go samochodu marki N. (...).

Na miejscu zdarzenia G. K. (1) i P. L. (1) sporządzili notatkę urzędową (...), poświadczającą nieprawdę co do jej okoliczności. W zamian za to otrzymali od A. P. (1) 100 zł, którymi podzielili się po połowie.

Jako sprawca kolizji został w niej ujęty G. L., a jako pokrzywdzona M. A. (1), którzy faktycznie kierowali opisanymi wyżej samochodami.

Szkodę komunikacyjną w samochodzie marki N. (...) z polisy OC w (...) S.A. w dniu 7 lutego 2006 r. zgłosiła M. A. (1). Szkoda została rozliczona jako całkowita, a przyznane odszkodowanie wyniosło 10.200 zł. Część tej kwoty została przelana na rachunek kredytowy M. A. (1) w (...) Banku S.A., gdyż zakup tego pojazdu był kredytowany, a pozostałą kwotę 8.580 zł wypłacono M. A. (1). Natomiast szkodę w pojeździe marki R. (...) z AC w dniu 2 lutego 2006 r. zgłosił G. L.. Wśród dokumentów złożonych przez niego była m.in. faktura za holowanie wystawiona przez (...). Przyznano mu odszkodowanie w kwocie 6.600 zł, z którego potrącono należną składkę w kwocie 484 zł, po czym wypłacono mu kwotę 6.116 zł.

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka G. K. (1) (104) (k.39376-39380 tom CCIX, k.39381-39391 tom CCIX (a w szczególności k.39388-39389 tom CCIX), k.39412-39419 tom CCIX, k.42531-42534 tom CCXXV)

wyjaśnienia i zeznania świadka P. L. (1) (186) (k.39140-39143 tom CCVII, k.44883-44884 tom CCXXXVII)

zeznania świadka J. U. (k.37114-37123 tom CXCVII)

akta dot. likwidacji szkód komunikacyjnych (k.36140-36181 tom CXCIII, k.36182-36217 tom CXCIII)

materiały niejawne

częściowo wyjaśnienia świadka M. A. (2) z domu W. (199) (k.39448-39452 tom CCIX)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka G. L. (198) (k.39442-39445 tom CCIX, k.44964-44969 tom CCXXXVII, k.44993-44994 tom CCXXXVII).

W związku z tym zdarzeniem:

- P. L. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt XI K 63/14/P, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt IV Ka 1022/15 . W wyroku skazującym został zobowiązany na mocy art. 46 § 1 k.k. do częściowego naprawiania szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 1.700 zł z tytułu odszkodowania wypłaconego na rzecz M. A. (1) oraz kwoty 1.100 zł z tytułu odszkodowania wypłaconego na rzecz G. L. w związku z wypłatą odszkodowania za szkody powstałe w wyniku ustawionej kolizji z dnia 1 lutego 2006 r. w K. przy zbiegu ulic (...),

- G. K. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P,

- M. A. (1) i G. L. zostali prawomocnie skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 30.06. 2015 r. sygn. akt XI K 63/14/P (dot. też P. K. (2) i A. S. (3)) (k.44845-44853 tom CCXXXVII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17.03.2016 r. sygn. akt IV Ka 1022/15 (k.44851-44853 tom CCXXXVII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonemu A. P. (1) w punkcie IV.5 aktu oskarżenia,

- oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XV.4 aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawianej kolizji drogowej z dnia 21 lutego 2006 r. przy zbiegu ul. (...) i ul. (...) w K.

W dniu 21 lutego 2006 r. między godz. (...) a (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki M. (...) nr rej. (...) oraz V. (...) nr rej. (...).

Uczestnikami tej kolizji był P. G. (1), który kierował samochodem marki M. (...) oraz P. L. (2), który kierował samochodem marki V. (...), przy czym pojazd ten zarejestrowany był na nazwisko B. L. (1).

Zdarzenie likwidowali funkcjonariusze (...) K. w K. G. D. i M. S. (4), którzy sporządzili notatkę urzędową (...) dokumentującą przebieg kolizji. Skierowanie tych dwóch ostatnich na miejsce wskazanej ustawki A. P. (1) uzgodnił z (...) (...) M. Ż. (1), który wiedział o uprzednim zaplanowaniu kolizji. A. P. (1) uwzględnił to w comiesięcznych rozliczeniach z M. Ż. (1).

Skutkiem umyślnego spowodowania zdarzenia, a następnie przeprowadzenia przez (...) S.A. (...)w K. postępowania likwidacyjnego w zakresie powstałych szkód, wskazany ubezpieczyciel wypłacił w dniu 7 kwietnia 2006 r. na rzecz B. L. (1) odszkodowanie w kwocie 20.607,43 zł, a nadto przyznał na rzecz P. G. (1) odszkodowanie w kwocie 27.975,31 zł. Z sumy tej potrącono należne składki AC w wysokości 5.595 zł i w konsekwencji ubezpieczyciel w dniach 23 marca 2006 r. i 25 kwietnia 2006 r. wypłacił P. G. (1) pieniądze w łącznej kwocie 22.380,31 zł.

Szkodę w samochodzie marki V. - którego współwłaścicielem był Bank (...) S.A. - w dniu 24 lutego 2006 r. z OC w (...) S.A. zgłosiła B. L. (1). W związku z tym przyznano odszkodowanie w kwocie 20.607,43 zł z dopłatą wynoszącą 94 zł (za badanie techniczne pojazdu) mimo, że w sprawie prowadzono postępowanie wyjaśniające w związku z wątpliwościami dotyczącymi korelacji szkód w obu pojazdach uczestniczących w zdarzeniu (wyniki nie pozwoliły zakwestionować okoliczności powstania szkody). Natomiast szkodę w samochodzie marki M. z AC w (...) S.A. w dniu 24 lutego 2006 r. zgłosił P. G. (1). Wśród przedłożonych przez niego dokumentów była faktura za holowanie wystawiona w dniu 21 lutego 2006 r. przez (...) i tam też zostały dokonane oględziny pojazdu. Szkoda została rozliczona jako częściowa, a przyznane odszkodowanie wyniosło 27.825,31 zł. Tak jak wyżej prowadzone było postępowanie co do korelacji szkód.

wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka G. D. (177) (k.38790-38793 tom CCVI, k.38795 tom CCVI, k.38798-38799 tom CCVI, k.47256v-47258 tom CCXLIX)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka P. G. (1) (115) (k.27318-27321 tom CXLVI, k.45207-45208 tom CCXXXVIII i k.45277-45279 tom CCXXXIX)

częściowo zeznania świadka B. L. (1) (118) (k.27329-27331 tom CXLVI, k.43016-43017 tom CCXXVIII)

częściowo zeznania świadek P. L. (2) (117) (k.27326-27328 tom CXLVI, k.43017-43018 tom CCXXVIII)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37114-37123 tom CXCVII)

zeznania świadka S. K. (4) (143) (k.37086-37090 tom CXCVII)

zeznania świadka S. A. (150) (k.37082-37085 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.36503-36565 tom CXCIV, k.36566-36668 tom CXCV)

przegląd zdarzenia (k.27204 tom CXLVI)

notatka urzędowa (k.27205 tom CXLVI)

materiały niejawne

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonym:

- A. P. (1) w pkt. V aktu oskarżenia,

- S. S. (1) w pkt. XXXI aktu oskarżenia,

- M. M. (1) w pkt. XLI aktu oskarżenia,

- P. A. (1) w pkt. XLII aktu oskarżenia,

- D. W. w pkt. XLIII.2 aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 18 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 18 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki M. (...) nr rej. (...), kierowanego przez D. W., V. (...) nr rej. (...), kierowanego przez M. M. (1) i H. (...) nr rej. (...), kierowanego przez P. A. (1). Do „ustawienia” tej kolizji doszło w następujący sposób:

W dniu 18 lutego 2006 r. A. P. (1) zadzwonił do znanego mu funkcjonariusza (...) (...) KMP w K. A. P. (3) i używając sformułowania „(...)” - co zgodnie ze znaczeniem nadanym temu sformułowaniu przez A. P. (1) oznaczało, że będzie on organizował „ustawkę” – zapytał go, gdzie w związku z tym pełni służbę. A. P. (3) poinformował go, że jest to rejon (...) w K.. Następnie A. P. (1) kazał mu czekać na telefon od niego.

Dla A. P. (3) oznaczało to, że A. P. (1) organizuje kolizję w rejonie, w którym pełni służbę i gdy wszystko będzie przygotowane, da mu znać, aby zlikwidował tę kolizję. A. P. (3) podczas tej rozmowy powiedział A. P. (1), ażeby załatwił wszystko z oficerem (...), w tym w szczególności jego wysłanie na miejsce ustawki celem jej zlikwidowania.

W związku z tym A. P. (1) zadzwonił do (...) (...) KMP w K. S. S. (1) i poprosił go, aby ten skierował do zlikwidowania tej „ustawki” A. P. (3).

Po upływie trzech lub czterech godzin od telefonu A. P. (1), A. P. (3) otrzymał polecenie od oficera (...), aby udał się na ul. (...), celem likwidacji kolizji.

Przed przyjazdem na miejsce kolizji A. P. (1) po raz kolejny zadzwonił do A. P. (3), aby upewnić się, czy na tę kolizję rzeczywiście on został skierowany. A. P. (3) potwierdził A. P. (1), że właśnie jedzie na miejsce z polecenia oficera (...).

Tego dnia A. P. (3) pełnił służbę z A. K. (1), który nie wiedział, że będzie likwidował „ustawianą” kolizję drogową.

Powyższa ustawiana kolizja – według ustalonej wcześniej przez jej uczestników wersji zdarzenia – miała przebiegać w ten sposób, że dojeżdżający do świateł D. W. widząc, że zapaliło się na sygnalizatorze pomarańczowe światło i że zatrzymują się przed nim samochody zaczął hamować, ale było już za późno i w rezultacie najechał na tył poprzedzającego go samochodu marki H.. Z kolei H. uderzyła w stojącego przed nią V. (...).

A. P. (3) wykonywał na miejscu zdarzenia swoje obowiązki tak, jakby nie wiedział, że przedmiotowa kolizja jest ustawiana, aby nie wzbudzać podejrzeń jej uczestników, iż wie od A. P. (1), że jest to tzw. „ustawka”. Uczestnicy zdarzenia wskazali, że kolizja miała miejsce o godzinie (...).

Samochód należący do D. W. został odholowany przez A. P. (1), który przyjechał lawetą na miejsce kolizji (co wynika także z pozyskanych akt szkodowych z (...) w K.).

M. M. (1) i P. A. (1) uznani zostali za pokrzywdzonych, natomiast D. W. na miejscu kolizji został ukarany mandatem karnym. Wszyscy uczestnicy tej „ustawki” otrzymali na miejscu od interweniujących funkcjonariuszy policji kopię notatki urzędowej pokolizyjnej (...). Notatkę tę sporządził i podpisał A. P. (3), wpisując też w niej imię i nazwisko A. K. (1).

Po zakończeniu służby A. P. (1) zadzwonił do A. P. (3) i umówił się z nim na spotkanie pod (...) przy ul. (...). Tam A. P. (1) za zlikwidowanie „ustawki” przekazał A. P. (3) pieniądze w kwocie 400 zł.

Również tego samego dnia A. P. (1) w zamian za skierowanie A. P. (4) na miejsce „ustawki”, przekazał S. S. (1) pieniądze w kwocie 50 zł.

Samochód V. (...) kierowany w chwili zdarzenia przez M. M. (1) należał do jego matki M. K. (2). Zaraz po zdarzeniu M. M. (1) powiedział M. K. (2), że miał kolizję drogową, w wyniku, której doszło do powstania uszkodzeń w jej samochodzie. Następnie złożył on wniosek o odszkodowanie w (...) w K., przedkładając przy tym uzyskaną kopię notatki urzędowej pokolizyjnej z dnia 18 lutego 2006 r. W dniu 8 maja 2006 r. (...) w K. wypłaciło M. K. (2) odszkodowanie w wysokości 6.019,89 zł. Całą kwotę odszkodowania M. K. (2) przekazała M. M. (1).

Również D. W. po tej kolizji wystąpił do (...) w K. z wnioskiem o odszkodowanie, które zostało mu wypłacone w dniu 19 kwietnia 2006 r. w wysokości 14.900,00 złotych. Składając wniosek przedłożył uzyskaną kopię notatki urzędowej pokolizyjnej z dnia 18 lutego 2006 r.

Także P. A. (1) wystąpił do (...) w K. o wypłatę odszkodowania. Składając wniosek przedłożył on uzyskaną kopię notatki urzędowej pokolizyjnej z dnia 18 lutego 2006 r. W dniu 24 kwietnia 2006 r. w./wym. (...) wypłaciło P. A. (1) odszkodowanie w wysokości 19.973,73 zł.

dowód: wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX)

wyjaśnienia i zeznania świadka A. P. (3) (83) (k.21968-21975 tom CXVIII = k.39797-39804 tom CCXI, a w szczególności k.21977-21975 tom CXVIII, k.21976-21978 tom CXVIII = k.39878-39880 tom CCXI, k.22021-22024 tom CXVIII, k.22053-22058 tom CXVIII = k.39809-39814 tom CCXI, k.22101-22106 tom CXIX = k.39815-39820 tom CCXI, k.42323-42326 tom CCXXIV)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego D. W. (k.40645-40647 tom CCXV)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. A. (1) (k.40599-40604 tom CCXV, k.41968-41970 tom CCXXII)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. M. (1) (k.40632-40636 tom CCXV)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) (k.47262-47264 tom CCXLIX)

zeznania świadka S. K. (4) (143) (k. 40959-40963/T.CCXVII )

zeznania świadka P. M. (1) (139) (k.36956-36966 tom CXCVII)

akta szkodowe (tom CXCIV: k.36443-36460, k.36461-36502, tom CXCVI: k.36891-36955)

notatka urzędowa z dnia 18.02.2006 r. (k.40606 tom CCXV)

materiały niejawne

A. P. (3) w odrębnym postępowaniu w związku z opisanym zdarzeniem został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa - (...) w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. II K 276/09/P za przestępstwo z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. i art. 271 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnione w tej samej konfiguracji osobowej.

dowód: wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa - (...) w Krakowie z dnia 09.04.2009 r. sygn. II K 276/09/P (k.22169-22173 tom CXIX)

Szkodę w pojeździe marki M. (...) z AC w (...) S.A. w dniu 3 marca 2006 r. zgłosił D. W.. Z przedłożonej przez niego faktury wynikało, że po tym zdarzeniu jego pojazd został odholowany przez A. P. (1). Zakup tego pojazdu był kredytowany. Szkoda została rozliczona jako całkowita. Przyznano mu odszkodowanie w kwocie 14.900 zł, a ponadto upoważnił on A. P. (1) od odbioru kosztów holowania w wysokości 150 zł. Znamienną informacją była ta, iż D. W. był znany P. M. (1) jako agent ubezpieczeniowy zawierający umowy na rzecz (...) S.A. (ma podpisaną umowę z (...) S.A.), który wraz ze wspólnikiem prowadził działalność pod nazwą (...) s.c. P. M. (1) pracując wcześniej jako kierownik (...) S.A. wraz ze współpracownikami (m.in. ze Z. F. (1)) mieli zastrzeżenia w przypadku tzw. szkód kradzieżowych pojazdów co do jakości pracy agencji (...), gdyż – mimo, iż jako agencja miał on obowiązek, aby przy zawieraniu umowy AC wykonać dokumentację zdjęciową pojazdu z zewnątrz, wewnątrz oraz pola numerowego VIN, w kilku lub kilkunastu zapamiętanych przez P. M. (1) przypadkach wykonano w jego agencji zdjęcia w sposób uniemożliwiający jednoznaczną identyfikację pojazdu. Wątpliwości budziło również zawieranie umów w okresie bezpośrednio poprzedzającym zdarzenia, polegające na kradzieży lub uszkodzeniu pojazdu. Sytuacja była na tyle poważna, że dwukrotnie w obecności Z. F. (1) P. M. (1) przeprowadził rozmowy z ówczesnym dyrektorem (...) S.A. , na rzecz którego pracowała w/w agencja (...), w wyniku czego dyrektor polecił wzmożony nadzór nad pracą tejże agencji. Problemy te zaczęły się w latach 2004 - 2005. P. M. (1) zapamiętał też wątpliwości powstałe w związku z inną zgłoszą przez D. W. szkodą w tym samym pojeździe marki M. (...) (...)(nr rej. (...)) w maju 2007 r., kiedy to stwierdzono brak elementów konstrukcyjnych tego pojazdu, co świadczyło albo o rażącym niedbalstwie przy jego naprawie albo o celowym działaniu polegającym na ich demontażu po to, aby szkoda powstała w wyniku kolizji w pojeździe była większa.

dowód: zeznania świadka P. M. (1) (139) (k.36956-36966 tom CXCVII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVI.1 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 9 lipca 2004 r. u zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 9 lipca 2004 r. o godzinie (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki F. (...) nr rej. (...) kierowanego przez B. M. (1) oraz R. (...) nr rej. (...) kierowanego przez R. N. (1).

Organizatorami tej ustawki byli B. M. (1) i P. K. (3), którzy czas i miejsce kolizji uzgodnili z R. N. (1).

Samochód F. (...) był zarejestrowany na E. K. (1), zaś samochód R. (...) na tzw. „słupa” R. N. (1).

E. K. (1) nie było na miejscu tej „ustawki”.

B. M. (1) ustawianie tej kolizji uzgodnił telefonicznie z dyżurnym (...) KMP w K. M. Ż. (1), a także telefonicznie poprosił funkcjonariusza (...) KMP w K. G. K. (1) o wykonanie czynności likwidacyjnych na miejscu zdarzenia i sporządzenie stosownej dokumentacji pokolizyjnej. B. M. (1) poinformował G. K. (1), że będzie to „ustawka”.

B. M. (1) dzwoniąc do M. Ż. (1) poprosił go, aby przysłał do likwidacji tej „ustawki” załogę radiowozu w składzie (...).

Do M. Ż. (1) zadzwonił też G. K. (1) prosząc o skierowanie go do tej ustawki.

Zdarzenie to oprócz G. K. (1) likwidował także S. S. (2), który również wiedział, że jest to „ustawiana” kolizja.

Na miejscu „ustawki” B. M. (1) i P. K. (3) wskazali G. K. (1) i S. S. (2) uszkodzenia samochodów jakie mają zakreślić w notatce pokolizyjnej.

Sama kolizja – zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez jej uczestników - przebiegała w ten sposób, że B. M. (1) wziął od swojej teściowej E. K. (1) samochód F. (...) wraz z dokumentami i pojechał nim na miejsce kolizji. Wcześniej po drodze B. M. (1) jedynie śladowo zarysował na F. miejsce, w którym miał on zderzyć się z R. (...). Na skrzyżowanie ulic (...) samochodem R. (...) przyjechał również P. K. (3) razem z R. N. (1). Samochód ten także miał na karoserii obrysowane miejsca, w które miał uderzyć samochód marki F. (...). Do zderzenia się tych pojazdów nie doszło na miejscu tej kolizji.

Notatkę pokolizyjną (...) sporządził i podpisał G. K. (1), wpisując też w niej imię i nazwisko S. S. (2). W notatce tej policjanci zawarli uszkodzenia, które nie pokrywały się z uszkodzeniami do jakich doszło w tych pojazdach w wyniku kolizji. Otóż istniejące wówczas uszkodzenia były w mniejszym rozmiarze niż te, które zostały ujęte w notatce. Samochody F. (...) i R. (...) po tym zdarzeniu zostały „dobite” przez P. K. (3), który w ten sposób doprowadził do powstania uszkodzeń zaznaczonych w notatce pokolizyjnej.

Po zakończeniu czynności policjanci przekazali B. M. (1) i R. N. (1) kopie notatki urzędowej pokolizyjnej, natomiast B. M. (1) przekazał G. K. (1) i S. S. (2) pieniądze w kwocie 400 zł. Następnie policjanci ci podzielili się tą sumą między sobą po połowie.

Również B. M. (1) w zamian za skierowanie G. K. (1) i S. S. (2) do tej „ustawki” przekazał M. Ż. (1) pieniądze w kwocie 50 zł, co miało miejsce na (...) w KMP w K..

Dopiero po „dobiciu” samochodu F. (...) B. M. (1) powiedział swojej teściowej E. K. (1) o tym, że znów celowo ustawił kolizję, w trakcie której uszkodzony został ponownie jej samochód F. (...). Poinformował ją także, że i tym razem będzie musiała odebrać pieniądze z odszkodowania. Po złożeniu wniosku o odszkodowanie i przedłożeniu notatki pokolizyjnej z dnia 13 lipca 2004 r., (...) w K. w dniu 9 sierpnia 2004 r. wypłacił E. K. (1) odszkodowanie w wysokości 9.305,29 zł. E. K. (1) odbierając to odszkodowanie wiedziała, że dotyczy ono tej kolizji. Całe odszkodowanie zatrzymała dla siebie. Również (...) w L. (...) N. w dniu 25 sierpnia 2004 r. wypłacił R. N. (1) odszkodowanie w kwocie 15.562,74 zł. R. N. (1) całą kwotę odszkodowania przekazał P. K. (3).

Natomiast za udział w tej kolizji P. K. (3) dał R. N. (1) pieniądze w kwocie kilkuset złotych.

wyjaśnienia świadka B. M. (1) (88) (tom CXCIX: k.37144-37152, k.37290-37297, k.37314-37232, k.37355-37365)

wyjaśnienia i zeznania świadka E. K. (1) (164) ( k.38568-38570 tom CCIV, k.38570 tom CCIV, k.38575-3856 tom CCIV, k.46022v-46023v tom CCXLIII)

wyjaśnienia R. N. (1) (168) ( k.38634-38638 tom CCV, k.38641-38644 tom CCV, k.45843v-45845 tom CCXLII),

wyjaśnienia i zeznania świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100)

zeznania świadka P. M. (1) (k.36956-36966 tom CXCVII)

akt szkodowe (k.33514-33558 tom CLXXX, k.33559-33598 tom CLXXXI)

W związku z tym zdarzeniem:

- R. N. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt II K 593/09/P,

- E. K. (1) została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa - (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (mocą którego skazani zostali ponadto świadek B. K. (1), świadek P. I., świadek S. K. (5), świadek A. C. (1), świadek A. M. (1), świadek M. C. (1), a ponadto świadek A. W. (1) i świadek M. N. (2)),

- G. K. (1) i S. S. (2) zostali prawomocnie skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21.09.2009 r. sygn. akt II K 593/09/P (k.44732-44734 tom CCXXXVI).

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - (...) w Krakowie z dnia 23.04.2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (k.45990-46000 CCXLIII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVI.2 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 6 grudnia 2005 r. u zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 6 grudnia 2005 r. o godzinie (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) kierowanego przez B. M. (1) oraz R. (...) nr rej. (...) kierowanego przez M. W. (2).

Jej organizatorami byli B. M. (1) i P. K. (3), którzy czas i miejsce kolizji uzgodnili z M. W. (2).

Samochód R. (...) był zarejestrowany na A. M. (1), natomiast R. (...) na tzw. „słupa” M. W. (2).

A. M. (1) nie było na miejscu tej „ustawki”. Natomiast B. M. (1) powiedział mu po tym zdarzeniu jeszcze przed złożeniem przez niego wniosku do ubezpieczyciela o wypłatę odszkodowania, że kolizja ta została „ustawiona”.

B. M. (1) ustawienie tej kolizji uzgodnił z dyżurnym (...) KMP w K. M. Ż. (1). Natomiast wcześniej B. M. (1) zadzwonił do funkcjonariusza (...) (...) KMP w K. G. M., czy może tę „ustawkę” zlikwidować i sporządzić stosowną dokumentację pokolizyjną. G. M. wyraził na to zgodę.

Na miejscu nie doszło do zderzenia się pojazdów i nie były one w żaden sposób zarysowane. Natomiast zostały one po tym zdarzeniu „dobite” przez P. K. (3).

Zdarzenie to oprócz G. M. likwidował także P. B. (2), który wiedział, że była to „ustawiona” kolizja.

Na miejscu „ustawki” B. M. (1) wskazał G. M. uszkodzenia samochodów jakie ma zakreślić w notatce pokolizyjnej. Notatkę pokolizyjną (...) sporządził i podpisał G. M., wpisując też w niej imię i nazwisko P. B. (2). Policjanci ci zbadali także trzeźwość M. W. (2) i B. M. (1), wykonali kartę zdarzenia drogowego tzw. kartę (...) i kartę (...), a także zawarli w notatce uszkodzenia, które nie pokrywały się z rzeczywistym stanem rzeczy. A. M. (1) został uznany za sprawcę kolizji i ukarany mandatem kredytowym w wysokości 300 zł. Wtedy też na miejsce tej kolizji przyjechał B. M. (1), który wręczył G. M. pieniądze w kwocie 300 zł. Następnie G. M. przekazał P. B. (2) z otrzymanej sumy połowę kwoty, a drugą połowę zatrzymał dla siebie. Po zakończeniu czynności G. M. przekazał B. M. (1) i M. W. (2) kopię notatki urzędowej pokolizyjnej.

Ponadto B. M. (1) przekazał M. Ż. (1) pieniądze w kwocie 50 zł.

Dopiero po „dobiciu” obydwóch samochodów przez P. K. (3), A. M. (1) oraz M. W. (2) wystąpili do (...) w K. z wnioskami o wypłatę odszkodowania przedkładając przy tym uzyskane kopię notatki urzędowej pokolizyjnej z dnia 6 grudnia 2005 r.

Przed złożeniem wniosku przez A. M. (1) B. M. (1) zwrócił się do P. B. (3) z prośbą o załatwienie w (...) opisu samochodu marki R. (...) oraz dla P. K. (3) opisu samochodu R. (...). P. B. (3) załatwił mu takie opisy samochodów u pracownika (...). W konsekwencji B. M. (1) wspólnie z P. B. (3) udzielili K. P. (2) - likwidatorowi szkód komunikacyjnych w (...) w K., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 800 zł, w zamian za dokonanie przez niego oględzin samochodu marki R. (...) i oceny jego stanu technicznego określającej wysokość odszkodowania w sposób uniemożliwiający ujawnienie umyślnego uszkodzenia tego pojazdu i powodujący ustalenie kosztów jego naprawy niewspółmiernych do powstałych uszkodzeń. K. P. (2) takiego opisu dokonał.

W dniu 12 stycznia 2006 r. (...) w K. wypłaciło A. M. (1) odszkodowanie w kwocie 9.595 zł. Całą sumę odszkodowania A. M. (1) przekazał P. K. (3). Z uwagi na to, że koszt naprawy samochodu R. (...) B. M. (1) wyniósł około 3.000 zł, uzyskał on korzyść majątkową w kwocie 6.595 zł.

Również w dniu 6 stycznia 2006 r. (...) w K. wypłaciło M. W. (2) odszkodowanie w wysokości 8.895,05 zł. M. W. (2) całą kwotę odszkodowania przekazał P. K. (3).

wyjaśnienia świadka B. M. (1) (88) (tom CXCVIII: k.37274-37283, 37290-37297, 37308-37313, k.37324-37329, k.37355-37365, k.37337-37340, tom CC k.37636-37640)

wyjaśnienia i zeznania świadka A. M. (1) (152) (k.38580-38586, k.38589-38593 tom CCV)

wyjaśnienia i zeznania świadka G. M. (226) (k.39948-39953, k.39954-39969, k.39970-39988, k.39989-39993, k.39997-40002 tom CCXI)

wyjaśnienia i zeznania świadka P. B. (2) (178) (k.38804-38808 tom CCVI, k.38812-38815 tom CCVI, k.38819-38822 tom CCVI, k.47258v-47260 tom CCXLIX)

częściowo wyjaśnienia P. B. (3) (155) (k.38257-38262, k.38264-38275, k.38276-38285, k.38286-38290, k.38291-38297, k.38302-38305, k.38311-38314 tom CCIII)

zeznania świadka S. K. (4) (k.37021-37024 tom CXCVII)

akta szkodowe (k.34907-34932 tom CLXXXVII, k.34933-34966 tom CLXXXVII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVI.3 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 6 grudnia 2005 r. przy zbiegu ul. (...) w K.

W dniu 6 grudnia 2005 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i R. (...) nr rej. (...).

Organizatorami tej kolizji byli B. M. (1) i P. K. (3).

Samochód marki F. (...) zarejestrowany był na nazwisko teściowej B. E. K., natomiast samochód marki R. (...) na nazwisko K. G. (1), jakkolwiek w istocie należał on do P. K. (3), który uiścił cenę nabycia tego samochodu przez K. G. (1). Ten ostatni bowiem kupił samochód marki R. (...) na prośbę P. K. (3) i dla niego, a następnie na jego prośbę zarejestrował ten samochód na swoje nazwisko.

Organizując wskazaną „ustawkę” B. M. (1) skontaktował się telefonicznie z (...) (...) w K. – M. Ż. (1), celem skierowania przez niego na miejsce kolizji funkcjonariusza (...) KMP w K. W. F. (1). Uprzednio B. M. (1) skontaktował się również telefonicznie z W. F. (1), którego poinformował o planach zorganizowania „ustawki” i prosił o „zlikwidowanie” tego zdarzenia. W. F. (1) wyraził zgodę na przybycie na miejsce wspomnianej kolizji i został skierowany tam przez M. Ż. (1), wiedzącego o umyślnym powodowaniu zdarzenia.

Na miejscu kolizji obecni byli B. M. (1), P. K. (3) i K. G. (1). Przebieg ustawki – zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez uczestników - wyglądał w ten sposób, że samochód marki R. (...) kierowany przez K. G. (1) najechał na tył poprzedzającego go samochodu marki F. (...) kierowanego przez B. M. (1). Wskazane samochody na skutek takiego zderzenia nosiły niewielkie uszkodzenia, co stało się przyczyną powodowania przez P. K. (3) większego zakresu uszkodzeń, jeszcze przed przybiciem do likwidacji „ustawki” W. F. (1). Pełnił on bowiem tego dnia służbę razem z funkcjonariuszem (...) C. T., który nie wiedział o umyślnym spowodowaniu kolizji.

Podejmując czynności na miejscu tego zdarzenia W. F. (1) sporządził notatkę urzędową dokumentującą kolizję, w której zakreślił uszkodzenia samochodów, wskazane mu przez P. K. (3). W zamian za to otrzymał on następnie od B. M. (1) pieniądze w kwocie 400 zł. B. M. (1) przekazał również M. Ż. (1) pieniądze w kwocie 50 zł.

W przypadku tej „ustawki” zarówno E. K. (1) jak i K. G. (1) nie występowali z wnioskami o przyznanie im odszkodowań. E. K. (1) bowiem w chwili uzyskania od B. M. (1) informacji o zorganizowaniu w/w kolizji odmówiła złożenia takiego wniosku.

wyjaśnień i zeznania świadka K. G. (1) (169) (k.38647-38650 tom CCV, k.38651-38654 tom CCV, k.38658-38661 tom CCV, k.38666-38669 tom CCV, k.38670-38673 tom CCV, k.44498 tom CCXXXV i k.44875-44879 tom CCXXXVII)

wyjaśnienia świadka B. M. (1) (88) ( k.37153-37161 tom CXCVIII, k.37290-37297, k.37314-37323, k.37355-37365 tom CXCVIII, k.37415-37419 tom CXCIX)

wyjaśnienia i zeznania świadka W. F. (1) (209) ( k.39649-39661 tom CCX, k.39657-39658 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII)

W związku z tym zdarzeniem:

- K. G. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt II K 593/09/P,

- W. F. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (dot. też S. S. (2)).

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21.09.2009 r. sygn. akt II K 593/09/P (k.44732-44734 tom CCXXXVI).

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVI.4 aktu oskarżenia,

- oskarżonemu A. J. (2) w punkcie XXXIII aktu oskarżenia,

- oskarżonemu W. S. (2) w punkcie XXXIV.1 aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 24 stycznia 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 24 stycznia 2006 r. o godz. (...)przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) oraz marki R. (...) nr rej. (...).

Inicjatorem kolizji byli P. B. (4), który uzgodnił jej miejsce i czas z A. J. (2), E. R. i W. S. (2). Ponadto zwrócił się z prośbą o likwidację tego zdarzenia do funkcjonariusza (...) KMP w K. G. M., informując go jednocześnie o tym, że będzie to tzw. „ustawka”. G. M. przystał na prośbę P. B. (4), a następnie ustalił z (...) (...) M. Ż. (1), że ten skieruje go na miejsce zaplanowanej kolizji, celem jej likwidacji. M. Ż. (1) wiedział również o tym, że zdarzenie będzie umyślnie spowodowane, jak również jakiej marki samochody będą w nim uczestniczyć.

Na miejscu kolizji obecni byli jej uczestnicy, a mianowicie E. R. i A. J. (2), a nadto P. B. (4) i W. S. (2). Kolizja – zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez jej uczestników - przebiegała w ten sposób, że kierowca samochodu marki R. (...) najechał na tył poprzedzającego go samochodu marki R. (...).

Podejmujący czynności na miejscu kolizji G. M., pełniący wówczas służbę z D. J., sporządził notatkę urzędową (...), w której poświadczona została nieprawda co skutków i okoliczności zdarzenia. W zamian za to G. M. otrzymał od P. B. (4) pieniądze w kwocie 400 zł. Z tej sumy przekazał następnie D. J. kwotę 150 zł oraz M. Ż. (1) kwotę 100 zł.

W następstwie zorganizowania wskazanej kolizji (...) w K. wypłacił na rzecz E. R. odszkodowanie w kwocie 20.029,66 zł oraz na rzecz D. N. odszkodowanie w kwocie 11.418,33 zł. Szkodę w pojeździe marki R. (...) w dniu 1 marca 2006 r. z OC w (...) S.A. zgłosił D. N. będący właścicielem tego pojazdu. D. N. oświadczył, że będzie naprawiał pojazd we własnym zakresie. Natomiast szkodę w samochodzie R. (...) z AC w (...) S.A. w dniu 2 lutego 2006 r. zgłosiła E. R..

wyjaśnienia oskarżonego A. J. (2) (k.40674-40675 tom CCXV, k.41967v tom CCXXII)

wyjaśnienia oskarżonego W. S. (2) (k.40713-40714 tom CCXV, k.41139 tom CCXV, k.41936v i k.41943-41943v tom CCXXII)

wyjaśnienia i zeznania świadka P. B. (4) (228) (k.40035-40040 tom CCXII, k.45846-45849v tom CCXLII)

wyjaśnienia i zeznania świadka G. M. (226) ( k.39954-39969 tom CCXI, k.39970-39988 tom CCXI, k.39989-39993 tom CCXII, k.39997-40002 tom CCXII, k.45593-45595v tom CCXL)

zeznania świadka D. N. (234) (k.40090-40092 tom CCXII, k.45596v-45597 tom CCXL)

zeznania świadka P. M. (1) (139) (k.36983-36987 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35956-35983 tom CXCII, k.35984-36004 tom CXCII)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- G. M. został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt XI K 798/12/P, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt IV Ka 588/13,

- P. B. (4) oraz E. R. zostali skazani prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P.

E. R. w dniu 5 grudnia 2019 r. naprawiła w całości szkodę wyrządzoną tym przestępstwem w łącznej kwocie 31.447,99 zł.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 08.02.2013 r. sygn. akt XI K 798/12/P (k.45566-45574 tom CCXL)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt IV Ka 588/13 (k.45575-45576 tom CCXL)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 08.05.2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (k.45672-45688 tom CCXLI – dot. E. R., D. J., K. M. (1), G. D., T. K. (1), P. S. (3))

pismo (...) S.A. (k.47246 tom CCXLIX)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.1 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 19 września 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 19 września 2005 r. około godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki N. (...) nr rej. (...) oraz marki R. (...) nr rej. (...).

Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez jej uczestników i w świetle zabezpieczonej dokumentacji w postaci akt szkodowych, omawiana kolizja miała przebiegać w ten sposób, że kierująca samochodem marki N. (...) R. O. (1) najechała na tył samochodu marki R. (...), prowadzonego przez M. K. (3). Samochód marki R. (...) zarejestrowany był na nazwisko J. K. (3).

Na miejsce zdarzenia, celem zlikwidowania kolizji przybył funkcjonariusz (...) KMP w K. M. B. (2), który w ramach podjętych czynności sporządził notatkę urzędową (...), w której poświadczył nieprawdę co przypadkowych okoliczności zdarzenia. (...) M. Ż. (1) - akceptując likwidację tego zdarzenia przez określonego funkcjonariusza policji - wiedział, że ma do czynienia z ustawioną kolizją drogową.

Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego (...) w K. w dniu 25 października 2005 r. wypłaciło na rzecz R. O. (1) odszkodowanie w kwocie 14.737,90 zł, natomiast w dniu 7 grudnia 2005 r. odszkodowanie w kwocie 255 zł na rzecz J. K. (3).

zeznania świadka J. U. (134) (k.37071-37077, k.37062-37070, k.37041-37046, 37113-37124 tom CXCVII)

częściowo zeznania świadka M. K. (3) (120) (k.27354-27356 tom CXLVI, k.45206-45207 tom CCXXXIX)

częściowo zeznania świadka J. K. (3) (121) (k.27358-27361 tom CXLVI, k.45205-45205v tom CCXXXIX)

częściowo zeznania świadka R. O. (1) (109) (k.27281-27283 tom CXLVI, k.42629-42630 tom CCXXVI)

zeznania świadka S. K. (4) (k.37086-37090 tom CXCVII)

zeznania świadka S. A. (k.37082-37085 tom CXCVII)

akta szkodowe (k.34069-34131 tom CLXXXIII, k.34132-34172 tom CLXXXIII)

materiały niejawne

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.2 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 27 września 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 27 września 2005 r. o godz. (...) przy ul. (...) w K. miała miejsce ustawiana kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych O. (...) nr rej. (...) kierowanego przez B. B. (1) i R. (...) o nr rej. (...) kierowanego przez M. J. (1).

Inicjatorem tej kolizji był R. K. (4), który zwrócił się z prośbą o likwidację tego zdarzenia do funkcjonariusza (...) KMP w K. S. S. (2). Tego ostatniego na miejsce kolizji skierował (...) M. Ż. (1). Zarówno S. S. (2), jak i M. Ż. (1) wiedzieli o tym, że kolizja jest umyślnie spowodowana.

Zgodnie z poczynionymi wcześniej ustaleniami B. B. (1) kierując O. (...) nie zachowała bezpiecznej odległości i najechała na tył poprzedzającego ją samochodu R. (...) prowadzonego przez M. J. (1). Na miejsce przybyli funkcjonariusze policji S. S. (2) i W. C., którzy sporządzili notatkę urzędową (...), poświadczając w niej nieprawdę co do okoliczności i skutków zdarzenia.

W zamian za to R. K. (4) przekazał S. S. (2) pieniądze w kwocie 500 zł. Z sumy tej S. S. (2) przekazał następnie W. C. kwotę 250 zł.

Zorganizowanie wskazanej kolizji umożliwiło B. B. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 8.700 zł na szkodę (...) w K. oraz M. J. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 10.637,17 zł wypłaconego na rzecz M. Ł. na szkodę (...) w K..

W związku z tą ustawką w dniu 30 września 2005 r. w punkcie oględzin (...) S.A. w K. szkodę z AC w pojeździe O. (...) zgłosiła B. B. (1), będąca właścicielką pojazdu. Szkoda została rozliczona jako szkoda całkowita, a odszkodowanie wyniosło 8.700 zł i zostało wypłacone S. K. (6) – upoważnionymi do wypłaty odszkodowania, który prowadził warsztat samochodowy.

częściowo wyjaśnienia B. B. (1) (251) (k.47231-47234 tom CCXLIX)

wyjaśnienia świadka W. C. (247) (k.40266-40269 tom CCXIII, k.40270-40272 tom CCXIII, k.40274 tom CCXIII, k.40275-40281 tom CCXIII, k.44927-44929 tom CCXXXVII),

wyjaśnienia i zeznania świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100)

wyjaśnienia i zeznania świadka R. K. (4) (246) (częściowo k.40239-40244 tom CCXIII, k.40245 tom CXIII, k. 40246-40250 tom CCXIII, k.40251-40256 tom CCXIII, k.40282-40285 tom CCXIII, k.40286-40289 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40547-40550 tom CCV, k.45396-45400 tom CCXXXIX, k.45434-45437 tom CCXL)

wyjaśnienia i zeznania świadka A. P. (5) (250) (k.40325-40326 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40330-40331 tom CCXIII, k.40334-40340 tom CCXIII, k.40343-40345 tom CCXIV, k.40394-40396 tom CCXIV, k.40399-40400 tom CCXIV, k.40401-40404 tom CCXIV, k.44924-44926 tom CCXXXVII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka M. J. (1) (253) (k.40553-40556 tom CCXV, k.44931 tom CCXXXVII)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37063-37070 tom CXCVII)

zeznania świadka M. F. (2) (141) (k.37091-37097 tom CXCVII)

akta szkodowe (k.34173-34207 tom LXXXIV, k.34208-34302 tom LXXXIV)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- W. C. i S. S. (2) zostali prawomocnie skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P,

- M. J. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt XIV K 594/15/S,

- B. B. (1) została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt II K 433/15/N,

- R. K. (4) oraz A. P. (5) zostali skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII dot. też G. K. (1), W. F. (1), M. C. (2))

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 18.12.2015 r. sygn. akt XIV K 594/15/S (k.44898-44899 tom CCXXXVII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24.10.2016 r. sygn. akt II K 433/15/N (k.47235-47236 tom CCXLIX)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 05.04.2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.3 aktu oskarżenia,

- oskarżonemu D. W. w punkcie XLIII.1 aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 30 września 2005 r. przy zbiegu ul. (...) w K.

W dniu 30 września 2005 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki M. (...) nr rej. (...) kierowanego przez J. S. (1) i marki M. (...) nr rej. (...) kierowanego przez D. W..

Inicjatorem kolizji był R. K. (4) i A. P. (6), który zwrócił się z prośbą o likwidację zdarzenia do funkcjonariusza (...) KMP w K. S. S. (2). Tego dnia S. S. (2) pełnił służbę wspólne z G. K. (1). S. S. (2) i G. K. (1) na miejsce kolizji skierował (...) M. Ż. (1). S. S. (2), G. K. (1) i M. Ż. (1) wiedzieli o tym, że kolizja ta jest umyślnie spowodowana.

Zgodnie z ustaleniami uczestników kolizja ta przebiegała w ten sposób, że kierujący samochodem marki M. (...) nie zachował bezpiecznej odległości i najechał na tył poprzedzającego go samochodu marki M. (...).

W zamian za sporządzenie na miejscu zdarzenia przez S. S. (2) i G. K. (1) notatki urzędowej (...) R. K. (4) przekazał im kwotę 500 zł, którą policjanci podzielili między siebie po połowie.

Po zorganizowaniu tej kolizji (...) S.A. (...) w K. wypłaciło na rzecz D. W. odszkodowanie kwocie 8.897,75 zł oraz (...) w K. odszkodowanie w kwocie 10.400 zł na rzecz J. S. (1).

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25789-25794, k.25926-25932 tom CXXXIX, k.2626-26275, k.26364-26367 tom CXLI, k.26392-26395, k.26416-26421 tom CXLII, k.27268-27271, k.27394-27396, k.27405-27410 tom CXLVI, k.40907-40909 tom CCXVI)

wyjaśnienia i zeznania świadka S. S. (2) (k.245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100)

wyjaśnienia i zeznania świadka R. K. (4) (246) (częściowo k.40239-40244 tom CCXIII, k.40245 tom CCXIII, k. 40246-40250 tom CCXXIII, k.40251-40256 tom CCXIII, k.40282-40285 tom CCXIII, k.40286-40289 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40547-40550 tom CCV, k.45396-45400, k.45434-45437 tom CCXL)

wyjaśnienia i zeznania świadka G. K. (1) (104) (k.39381-39391 tom CCIX, k.39396-39406 tom CCIX (w szczególności k.39403-39404 tom CCIX), k.39412-39419, k.39426-39430, tom CCXI k.39834-39838, tom CCXXV k.42531-42534)

zeznania świadka A. Ś. (2) (k.37052-37061 tom CXCVII)

zeznania świadka J. U. (k.37063-37070 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.34303-34360 tom CLXXXIV, k.34361-34398 tom CLXXXIV)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego D. W. (k.40645-40647 tom CCXV)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- G. K. (1) i S. S. (2) zostali prawomocnie skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt (...) K 322/13/P,

- R. K. (4), A. P. (5) i J. S. (1) zostali skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17

(k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.4

aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 30 listopada 2005 r.

przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 30 listopada 2005 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) i marki R. (...) nr rej. (...).

Szczegóły tej kolizji zostały uzgodnione przez P. N. z T. G. (1). Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez nich doszło wówczas do zderzenia samochodu R. (...) nr rej. (...) kierowanego przez P. N. z samochodem R. (...) nr rej. (...), prowadzonym przez R. G. (2). Na skutek zderzenia pojazdów R. G. (2) miał problem z samodzielnym opuszczeniem pojazdu R. (...), i ostatecznie wydostał się na zewnątrz przez okno z pomocą pozostałych osób.

Samochód R. (...) - na prośbę P. N. – zarejestrowała na siebie uprzednio A. F. (1), będąca jego znajomą.

Przybyłym na miejsce zdarzenia funkcjonariuszom Policji - M. S. (4) i J. S. (2), których do likwidacji kolizji skierował (...) (...) M. Ż. (1) wiedząc, że przedmiotowa kolizja jest ustawką - A. F. (1) oświadczyła, że to ona podczas tego zdarzenia kierowała R. (...). Ze zdarzenia tego w/w funkcjonariusze policji sporządzili notatkę urzędową (...), w której poświadczyli nieprawdę co do przypadkowych okoliczności zdarzenia.

A. F. (1) posłużyła się przedmiotową notatką urzędową przy składaniu wniosku o wypłatę odszkodowania. Ubezpieczyciel tj. (...) w K. wypłacił z tytułu umowy ubezpieczenia AC odszkodowanie w kwocie 20.100 zł. Kwota tego odszkodowania została przez nią przekazana w całości P. N., który przekazał te pieniądze następnie T. G. (1).

R. G. (2) składając wniosek o wypłatę odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia OC, wyłudził odszkodowanie w kwocie 19.348,92 zł na szkodę (...) w K..

Szkodę w pojeździe marki R. (...) w dniu 1 grudnia 2005 r. z AC w (...) S.A. zgłosiła A. B. (5), szkoda ta została zakwalifikowana jako złożona. Odszkodowanie w kwocie 20.100 zł zostało wypłacone na rachunek bankowy w Banku (...), który miał cesję i nie wyraził zgody na wypłatę odszkodowania A. F. (1). Natomiast szkodę w pojeździe marki R. (...) z OC w dniu 5 grudnia 2005 r. w (...) S.A. zgłosił R. G. (2), a wśród złożonych przez niego dokumentów była faktura za holowanie wystawiona przez firmę (...).

wyjaśnienia świadka T. G. (1) (129) ( k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39215-39217 tom CCVIII)

wyjaśnienia świadka P. N. (190) (k.39247-39262 tom CCVIII, k.39263-39272 tom CCVIII, k.39292-39295 tom CCVIII, k.39302-39304 tom CCVIII, k.39305-39308 tom CCVIII)

wyjaśnienia świadka A. B. (5) z domu B. (194) ( k.39343-39346 tom CCVIII, k.39347-39349 tom CCVIII, k.44655-44656 tom CCXXXVI, k.44666-44667 tom CCXXXVI, k.44689 tom CCXXXVI, k.44705-44707 tom CCXXXVI)

częściowo wyjaśnienia świadka R. G. (2) (195) (k.39352-39354 tom CCVIII)

zeznania świadka J. U. (k.37063-37070 tom CXCVII)

wyjaśnienia świadka M. S. (4) (179) (k.40084 tom CCXII)

zeznania świadka J. S. (2) (238) (k.40159-40160 tom CCXII, k.45770v tom CCXLI)

wyjaśnienia świadka M. C. (3) (k.39209 tom CCVIII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.34445-34512 tom CLXXXV, k.34513-34563 tom CLXXXV)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem R. G. (2) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt II K 1550/15/S.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt II K 1550/15/S (k.45062-45064 tom CCXXXVIII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.5 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 8 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 8 grudnia 2005 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki O. (...) nr rej. (...) kierowanego przez J. M. (2) (będącą żoną G. M.) i marki B. (...) nr rej. (...) kierowanego przez P. M. (2).

G. M. i J. M. (2) znali P. M. (2), przy czym G. M. i P. M. (3) byli kolegami jeszcze z czasów szkolnych, przed tą kolizją spotykali się wspólnie od czasu do czasu, wychodzili też na wspólne spotkania towarzyskie.

W chwili, gdy doszło do tej kolizji G. M. nie pełnił służby. W tym dniu odnotowano natomiast połączenia telefoniczne pomiędzy G. M. a M. Ż. (1) i M. S. (4), którzy wiedzieli, że przedmiotowa kolizja jest ustawką.

Zdarzenie to likwidowali funkcjonariusze policji M. S. (4) oraz M. S. (3).

M. S. (4) i S. i wykonali czynności, po czym sporządzili notatkę urzędową o kolizji drogowej, a jej kopię wydali J. M. (2), której zatrzymali dowód rejestracyjny oraz ukarali ją mandatem 100 zł. W notatce tej została poświadczona nieprawda co do przypadkowych okoliczności tego zdarzenia, jak również jego skutków, bowiem będąc jeszcze na miejscu zdarzenia G. M. wpadł na pomysł, aby spowodować w pojeździe większe uszkodzenia, aby uzyskać wyższe odszkodowanie. W związku z tym udał się samochodem do warsztatu R. K. (4) w Ł. i po drodze najechał na słup elektryczny na ul. (...), powodując większe uszkodzenia, tj. uszkodził maskę i urwał lewe lusterko od strony kierowcy. W sumie uszkodzeniu w tym pojeździe uległ zderzak przedni z lewej strony, lewy reflektor, lewy przedni błotnik, lewe przednie i tylne drzwi i z tymi uszkodzeniami zostawił go do naprawy u R. K. (4) i złożył wniosek do (...) o odszkodowanie, dołączając kopię notatki urzędowej, prawo jazdy żony, swój dowód osobisty i opisał przebieg zdarzenia oraz uszkodzenia, w tym te, które sam świadomie spowodował.

Skutkiem zorganizowania tej kolizji (...) w K. wypłaciło na rzecz P. M. (2) odszkodowanie w kwocie 3.152.08 zł oraz przyznało na rzecz G. M. i J. M. (2) odszkodowanie w kwocie 4.667.03 zł.

częściowo wyjaśnienia świadka G. M. (k.39954-39969 tom CCXI)

częściowo zeznania świadka J. M. (2) (232) (k.45706v-45708 tom CCXLI)

częściowo zeznania świadka P. M. (2) (233) (k.40086-40089 tom CCXII, k.45705-45706 tom CCXLI)

zeznania świadka P. M. (1) (k.36983-36987 tom CXCVII)

akt szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (tom CLXXXIX: k.35182-35216, k.35217-35280)

materiały niejawne

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.6 aktu oskarżenia,

- oskarżonemu T. K. (2) w punkcie XXXV aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 8 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 8 grudnia 2005 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki M. (...) nr rej. (...), kierowanego przez R. S. (2) i marki R. (...) nr rej. (...), kierowanego przez T. K. (2).

Organizatorem tej kolizji był A. P. (5), który zaproponował udział w tym zdarzeniu T. K. (2). Przyczyną spowodowania kolizji była zamysł uzyskania przez T. K. (2) pieniędzy z odszkodowania, na spłacenie przez niego ceny kupna w/w samochodu marki R. (...). Pojazd ten T. K. (2) kupił od A. P. (5). Drugim uczestnikiem tej „ustawki był R. S. (2).

W dalszej kolejności A. P. (5) zwrócił się do R. K. (4), aby ten spowodował przybycie na miejsce kolizji funkcjonariuszy Policji, którzy będą wiedzieli o „ustawce”. R. K. (4) uzgodnił ze S. S. (2), że kolizję zlikwiduje funkcjonariusz (...) K. F.. Ten ostatni wiedział od S. S. (2), że kolizja została wcześniej zaplanowana.

Na miejsce kolizji K. F. skierował M. Ż. (1), który również miał wiedzę co do umyślnego charakteru kolizji. Za zlikwidowanie „ustawki” S. S. (2) przekazał K. F. kwotę 500 zł, jaką otrzymał od R. K. (4).

W następstwie zorganizowania tej kolizji T. K. (2) wyłudził odszkodowanie w kwocie 20.000 zł na szkodę (...) (...) w K.. Natomiast szkodę w pojeździe marki M. (...) z AC w (...) S.A. zgłosił w dniu 10 grudnia 2005 r. R. S. (2), odszkodowanie zostało ustalone na kwotę 11.019,22 zł, przy czym po potrąceniach z tytułu zobowiązań R. S. (2) wobec (...) S.A. wypłacono mu kwotę 7.313,22 zł.

wyjaśnienia oskarżonego T. K. (2) (k.40784-k.40786 tom CCXVI, k.40403-40404 tom CCXIV, k.41936v i 41941v tom CCXXII)

wyjaśnienia i zeznania świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100)

zeznania świadka R. S. (2) (257) (k.44933-44934 tom CCXXXVII)

wyjaśnienia K. F. (248) (tom CCXIII: k.40295-40301, k.40304, k.40308-40309, tom CCXXXVIII k.45100-45101)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37072-37077 tom CXCVII)

zeznania świadka A. Ś. (2) (133) (k.37052-37061 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (tom CLXXXVIII: k.35059-35135, k.35136-35181)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- S. S. (2) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P,

- R. S. (2) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt XI K 382/12/P, przy czym R. S. (2) naprawił szkodę wyrządzoną tym przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 11.019,22 zł w dniu 7 stycznia 2014 r.,

- K. F., R. K. (4) I A. P. (5) zostali skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

pismo (...) S.A. (k.47246 tom CCXLIX)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17

(k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.7 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 8 grudnia 2005 r. przy zbiegu (...)i ulicy (...) w K.

W dniu 8 grudnia 2005 r. o godz. (...) przy zbiegu (...) i D. w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) i R. (...) nr rej. (...).

Uczestnikami tej kolizji była M. O. (1) (wówczas W.), która kierowała samochodem marki R. (...) oraz D. K. (2), który kierował samochodem marki R. (...).

Zdarzenie likwidowali funkcjonariusze (...) KMP w K. K. F., który wiedział, że jest to ustawka i T. C. (1). K. F. sporządził notatkę urzędową (...) dokumentującą przebieg kolizji, poświadczając w niej nieprawdę co do przypadkowego charakteru tego zdarzenia. Na miejsce zdarzenia załoga ta została skierowana przez (...) M. Ż. (1), który wiedział, iż jest to tzw. ustawka.

T. C. (1) rozpoczynał wówczas pracę w Policji w (...) i był młodym i niedoświadczonym policjantem, to też nie wiedział, że bierze udział w likwidacji ustawionej kolizji drogowej.

Skutkiem umyślnego spowodowania zdarzenia, a następnie przeprowadzenia przez (...) w K. postępowania likwidacyjnego w zakresie powstałych szkód, wskazany ubezpieczyciel wypłacił w dniu 1 marca 2006 r. na rzecz M. O. (1) odszkodowanie w kwocie 11 269.54 zł, natomiast w dniu 16 lutego 2006 r. wypłacił na rzecz D. K. (2) odszkodowanie w kwocie 10.071 zł. Szkodę w pojeździe marki R. (...) z AC w (...) S.A. w dniu 14 grudnia 2005 r. zgłosiła M. W. (3) (potem O.), przy czym w związku z cesją na rzecz Banku (...) S.A. bank ten wyraził zgodę na wypłatę do jej rąk w/w odszkodowania

częściowo zeznania świadka D. K. (2) (107) (k.27274-27277 tom CXLVI, k.42627-42628 tom CCXXVI)

częściowo zeznania świadka M. O. (1) zd. W. (108) (k.27278-27280 tom CXLVI, k.42628-42629 tom CCXXVI)

częściowo wyjaśnienia K. F. (248) (tom CCXIII: k.40295-40301, k.40304, k.40308-40309, tom CCXXXVIII k.45100-45101)

zeznania świadka T. C. (1) (k.40163-40164 tom CCXII, k.46745-46746 tom CCXLVI)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37072-37077 tom CXCVII)

zeznania świadka S. K. (4) (143) (k.37086-37090 tom CXCVII)

zeznania świadka S. A. (150) (k.37082-37085 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.34967-34997 tom CLXXXVII, k.34998-35058 tom CLXXXVIII)

materiały niejawne

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.8 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 9 stycznia 2006 r. na ulicy (...) w K.

W dniu 9 stycznia 2006 r. przy ulicy (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) kierowanego przez A. S. (3) i R. (...) nr rej. (...) kierowanego przez J. N..

Po zderzeniu samochodów na miejsce przyjechała załoga radiowozu, w skład której wchodził L. B. (1), któremu T. G. (1) wręczył gotówkę w kwocie 500 zł, w zamian za sporządzenie notatki urzędowej korzystnej dla uczestników zdarzenia oraz poświadczającej to, że przedmiotowe zdarzenie ma charakter przypadkowy. Ze zdarzenia faktycznie została sporządzona notatkę urzędową (...), w której odnotowano m.in., iż uczestnicy kolizji oświadczyli, że doszło do niej o godz. 21.15. Do likwidacji tego zdarzenia w/w załoga policyjna została skierowana przez (...) (...) M. Ż. (1), który wiedział, że jest to tzw. ustawka.

Przedmiotową notatką posłużyli się A. S. (3) i J. N. przy dokonywaniu zgłoszenia szkody u ubezpieczyciela, tj. (...) S.A. w K.. W związku ze zgłoszeniem szkód, które miały powstać w wyniku opisanego zdarzenia ubezpieczyciel wypłacił na rzecz J. N. odszkodowanie w kwocie 14.000 zł, które ten przekazał M. C. (3), zaś na rzecz A. S. (3) wypłacone zostało odszkodowanie w wysokości 6.668 zł.

wyjaśnienia świadka T. G. (1) (129) (k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39021 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII)

wyjaśnienia świadka M. C. (3) (187) ( k.39150-39157 tom CCVII, k.39160-39171 tom CCVII, k.39172 tom CCVII k.39173-39180 tom CCVIII, k.39186-39191 tom CCVIII, k.39192-39197 tom CCVIII, k.39198-39202 tom CCVIII, k.39203-39212 tom CCVIII, k.39213-39220 tom CCVIII, k.39221-39226 tom CCVIII),

wyjaśnienia i zeznania świadka J. N. (191) ( k.39312-39319 tom CCVIII, k.44649-44650 i k.44668 tom CCXXXVI, k.46311-46313 tom CCXLIV)

wyjaśnienia świadka P. N. (190) ( k.39247-39262 tom CCVIII, k.39263-39272 tom CCVIII, k.39292-39295 tom CCVIII, k.393(190) 02- (...) tom CCVIII, k.39305-39308 tom CCVIII)

wyjaśnienia i zeznania świadka A. S. (3) (192) (k.39322-39330 tom CCVIII, k.44987 tom CCXXXVII, k.44997-44998 tom CCXXXVII)

wyjaśnienia świadka L. B. (1) (200) (tom CCIX: k.39459-39468, k.39469, k.39470-39475, k.39476-39479, k.39480-39483, k.39498-39492)

zeznania świadka A. Ś. (2) (k.37052-37061 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35626-35657 tom CXCI, k.35658-35692 tom CXCI)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- A. S. (3) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt XIV K 1128/10/S,

- L. B. (1) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 15.12.2010 r. sygn. akt XIV K 1128/10/S (k.45173 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 05.04.2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17

(k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.9 aktu oskarżenia
[ (...):

(...)
(...)
(...)']dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 21 stycznia 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 21 stycznia 2006 r. o godz. (...)przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) oraz marki V. (...) nr rej. (...).

Planując zorganizowanie tej kolizji R. K. (4) i M. F. (3) nakłonili P. M. (4) do zarejestrowania na jej nazwisko samochodu marki V. (...), na co wyraziła ona zgodę. Ponadto R. K. (4) uzgodnił w funkcjonariuszem (...) KMP w K. S. S. (2), że ten zlikwiduje ”ustawkę”. Na miejsce zdarzenia do likwidacji tej ustawki załogę, w skład której wchodził S. S. (2), skierował (...) M. Ż. (1), który wiedział, że kolizja ta jest umyślnie powodowana.

W zamyśle osób uczestniczących w kolizji przebiegała ona w ten sposób, że kierujący samochodem marki R. (...), wyjeżdżając z drogi podporządkowanej nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu samochodem marki V. (...). Jakkolwiek wykonujący na miejscu kolizji czynności funkcjonariusze S. S. (2) i J. S. (2), w sporządzonej przez nich notatce urzędowej (...), wskazali, że samochodem marki V. (...) kierowała M. C. (2), a samochodem marki R. (...) P. M. (4), to jednak M. C. (2) i P. M. (4) nie prowadziły tych pojazdów w chwili zdarzenia. P. M. (4) natomiast zgodnie ze wskazaniami udzielonymi jej przez R. K. (4) poinformowała telefonicznie Policję o kolizji. Ponadto policjanci poświadczyli w w/w notatce nieprawdę co do przypadkowego charakteru tego zdarzenia i jego skutków.

W następstwie zaplanowania i zorganizowania tej kolizji (...) w K. wypłacił na rzecz J. C. (2) – właścicielki samochodu marki R. (...) odszkodowanie w kwocie 21.238,97 zł. Szkodę w pojeździe marki R. (...), stanowiącym własność J. C. (2), w dniu 24 stycznia 2006 r. w (...) S.A. z AC z zgłosiła P. M. (4) oraz J. C. (2). Za zgodą banku (...) S.A. (który miał cesję) odszkodowanie w kwocie 21.238,97 zł zostało wypłacone za naprawę pojazdu na wskazane konto. Natomiast (...) w K. przyznało M. C. (2) odszkodowanie w kwocie 26.800 zł, przy czym kwota ta została przelana na podstawie upoważnienia na rachunek P. K. (4) prowadzony w Banku (...).

wyjaśnienia i zeznania świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100)

wyjaśnienia i zeznania świadka R. K. (4) (246) (częściowo k.40239-40244 tom CCXIII, k.40245 tom CCXIII, k.40246-40250 tom CCXIII, k.40251-40256 tom CCXIII, k.40282-40285 tom CCXIII, k.40286-40289 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40547-40550 tom CCV, k.45396-45400 tom CCXXXIX, k.45434-45437 tom CCXL),

wyjaśnienia i zeznania świadka P. M. (4) (252 A) ( k.40793-40796 CCXVI, k.44700-44701 tom CCXXXVI)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. C. (2) (252) ( k.40532-40539 tom CCXV, k.40542-40546 tom CCXV, k.40547-40550 tom CCXV, k.45052-45056 tom CCXXXVIII, k.45057-45601 tom CCXXXVIII, k.45104-45107 tom CCXXXVIII)

zeznania świadka J. C. (2) z domu C. (252 B) (k.45101v-45102 tom CCXXXVIII)

zeznania świadka A. Ś. (2) (133) (k.37052-37061 tom CXCVII)

zeznania świadka J. U. (k.134) (k.37099-37104 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35856-35901 tom CXCII, k.35902-35955 tom CXCII)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- M. C. (2) została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII (dot. też W. C., S. S. (2), G. K. (1), W. F. (1)),

- P. M. (4) została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III K 295/13,

- S. S. (2) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P.

- R. K. (4) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17.

dowód: wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19.12.2013 r. sygn. akt III K 295/13 (k.47260-47288 tom CCXLIX)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 05.04.2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17

(k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.10 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 23 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 23 lutego 2006 r. o godz. (...) przy zbiegu (...) i ul. (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki I. (...) nr rej. (...) oraz R. (...) nr rej. (...).

W świetle zabezpieczonej dokumentacji w postaci akt szkodowych, omawiana kolizja przebiegała w ten sposób, że kierujący samochodem marki I. (...) P. Z. (2) wykonując manewr zmiany pasa ruchu nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu samochodowi marki R. (...), kierowanemu przez M. M. (2).

Na miejsce zdarzenia, celem zlikwidowania kolizji przybyli funkcjonariusze (...) KMP w K. K. S. (1) i M. Z. (3), którzy w ramach podjętych czynności sporządzili notatkę urzędową (...). Funkcjonariuszy tych celem likwidacji kolizji wysłał (...) M. Ż. (1), wiedząc, że jest to tzw. ustawka.

Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego jedynie (...) S.A. przyznało na rzecz M. M. (2) odszkodowanie w kwocie 3.494,70 zł.

częściowo zeznania świadka P. Z. (2) (116) (k.27322-27325 tom CXLVI, k.43015-43016 tom CCXXVIII)

częściowo zeznania świadka M. M. (2) (122) (k.27397-27404 tom CXLVI, k.43018-43020 tom CCXXVIII)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37071-37077, k.37062-37070, k.37041-37046, k.37113-37124 tom CXCVII)

zeznania świadka S. K. (4) (143) (k.37086-37090 tom CXCVII)

zeznania świadka S. A. (150) (k.37082-37085 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.36669-36723 tom CXCV)

sprawdzenie karty zdarzenia drogowego (k.27401, k.27403-27404 tom CXLVI)

notatka urzędowa z kolizji drogowej (k.27402 tom CXLVI) M. Z. i K. S. interweniujący funkcjonariusze Policji z (...) KMP

materiały niejawne

M. M. (2) (kierująca samochodem R. (...) nr rej (...)) została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 143/08/N za usiłowanie oszustwa na szkodę (...) S.A. w związku z ustawioną kolizją drogową z dnia 29 września 2006 r. przy zbiegu ulic (...), w której uczestniczył również J. K. (4) s.M. i J. zd. W. kierujący V. (...). Ponadto ujawniono, że w systemie (...) ((...) (...)) odnotowana jest jeszcze jedna kolizja z jej udziałem z dnia 11 marca 2008 r., podczas której kierowała R. (...) nr rej. (...), a drugim uczestnikiem był P. B. (3), kierujący samochodem R..

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt (...) K 143/08/N (k.45482-45484 tom CCXL)

dane z systemu (...) ((...) (...)) (k.27401-27404 tom CXLVI)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. Ż. (1) w punkcie XVII.11 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 28 lutego 2006 r. przy ul. (...) w K.

W dniu 28 lutego 2006 r. o godz. (...)przy ulicy (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodu osobowego marki R. (...) nr rej. (...) kierowanego przez P. W. (3).

Informację o zorganizowaniu tej kolizji powziął (...) M. Ż. (1), który do jej likwidacji skierował funkcjonariuszy (...) KMP w K. S. S. (2) i L. B. (1). Wszyscy wskazani funkcjonariusze Policji wiedzieli, że zdarzenie jest tzw. „ustawką”. Tym niemniej S. S. (2) i L. B. (1) sporządzili notatkę urzędową (...), poświadczającą nieprawdę co do okoliczności i skutków kolizji.

Zorganizowanie tej kolizji umożliwiło P. W. (3) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 14.300 zł na szkodę (...) w K.. Szkodę w pojeździe marki R. (...) z AC w (...) S.A. w dniu 4 marca 2006 r. zgłosił P. W. (3). Szkoda została rozliczona jako całkowita, przyznano odszkodowanie w kwocie 12.677,33 zł.

wyjaśnienia i zeznania świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100)

wyjaśnienia świadka L. B. (1) (200) ( k.39459-39468 tom CCIX, k.39469 tom CCIX, k.39470-39475 tom CCIX, k.39476-39479 tom CCIX, k.39480-39483 tom CCIX, k.39489-39492 tom CCIX)

wyjaśnienia świadka P. W. (3) (204) (k.39524-39527 tom CCIX)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37114-37123 tom CXCVII)

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkody komunikacyjnej (k.36854-36890 tom CXCVI)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- S. S. (2) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt (...) K 322/13/P,

- L. B. (1) i P. W. (3) zostali prawomocnie skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt (...) K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 05.04.2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17

(k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt. XX.1 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 30 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 30 grudnia 2005r. przy zbiegu ul. (...) w K. miała miejsce ustawiana kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki S. (...) o nr rej. (...), kierowanego przez L. O. oraz R. (...) o nr rej. (...), kierowanego przez T. G. (3). T. G. (3) i B. P. (2) pozostawali wówczas w związku partnerskim, z którego mają dziecko. Samochód R. (...) formalnie stanowił własność B. P. (2) i został na nią zarejestrowany przez T. G. (3).

Na miejsce zdarzenia do jego likwidacji J. Z. (1) - pełniący w tym czasie służbę na (...) KMP w K. - skierował W. F. (1). Zarówno J. Z. (1), jak i W. F. (1) wiedzieli, że kolizja ta została wcześniej zaplanowana i w konsekwencji została umyślnie spowodowana.

Likwidując wspomnianą ustawioną kolizję W. F. (1) - pełniący wówczas służbę z funkcjonariuszem Żandarmerii Wojskowej A. D. (1), który nie miał świadomości, iż jest to ustawiona kolizja drogowa - sporządził notatkę urzędową (...), poświadczając w niej nieprawdę co do okoliczności i skutków tego zdarzenia, za co otrzymał kwotę 400 zł, z czego po wykonaniu czynności na miejscu kolizji kwotę 100 zł przekazał J. Z. (1). Uczestnicy zdarzenia wskazali, że doszło do niego o godz. (...).

Zaplanowanie i zorganizowanie wskazanej kolizji umożliwiło jej uczestnikom, a mianowicie L. O. (który zgłosił szkodę w pojeździe marki S. (...) z AC w (...) S.A. w dniu 2 stycznia 2006 r.) i T. G. (3) oraz B. P. (2) – jako właścicielce samochodu marki R. (...) - złożenie wniosków o przyznanie i wypłacenie odszkodowań w (...) w K. oraz w (...) S.A. (...) w K..

W dniu 13 lutego 2006 r. (...) w K. wypłaciło L. O. odszkodowanie w wysokości 15.900 zł, natomiast w dniu 9 czerwca 2006 r. (...) (...) w K. wypłaciło B. P. (2) – będącej właścicielką samochodu R. (...) - kwotę 21.700,08 zł.

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka W. F. (1) (209) ( k.39649-39661 tom CCX, k.39662 tom CCX, k.39670-39679 tom CCX, k.39700-39704 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37072-37077 tom CXCVII)

zeznania świadka R. K. (5) (151) (k.37109-37110 tom CXCVII w zw. z k.47410 tom CCL)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka L. O. (210) (k.39707-39710 tom CCX, k.42581-42582 tom CCXXVI)

częściowo wyjaśnienia świadka T. G. (3) (211) k.39713-39717 tom CCX)

częściowo zeznania świadka B. P. (2) (220) (k.39786-39788 tom CCXXI, k.44929-44930 tom CCXXXVII)

notatka urzędowa (k.39789 tom CCXI)

akta dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35404-35498 tom CXC, k.35499-35539 tom CXC)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- T. G. (3) i L. O. zostali skazani wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17,

- W. F. (1) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (dot. też S. S. (4))

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 05.04.2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt. XX.2 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 19 stycznia 2006 r. przy ul. (...) w K.

W dniu 19 stycznia 2006 r . o godz.(...) przy ul. (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów marki R. (...) o nr rej. (...), kierowanego przez M. S. (5) obecnie K. oraz N. (...) nr rej. (...), kierowanego przez P. K. (4).

Podobnie jak w przypadku „ustawionej” kolizji z dnia 30 września 2005 r. zaistniałej w K. przy zbiegu ulic (...), na miejsce tego zdarzenia funkcjonariusza (...) KMP w K. W. F. (1) skierował J. Z. (1), pełniący w tym czasie służbę na (...). I tym razem J. Z. (1) i W. F. (1) wiedzieli, że kolizja ta została wcześniej zaplanowana i w konsekwencji umyślnie spowodowana.

Likwidując wspomnianą kolizję, W. F. (1) - pełniący wówczas służbę z funkcjonariuszem Żandarmerii Wojskowej A. D. (1), sporządził notatkę urzędową (...), poświadczając w niej nieprawdę co okoliczności i skutków tego zdarzenia. Po wykonaniu czynności na miejscu kolizji, W. F. (1) przekazał J. Z. (1) pieniądze w kwocie 100 zł.

W dniu 23 stycznia 2006 r. M. K. (4) wówczas S., złożyła w (...) w K. wniosek o przyznanie odszkodowania, natomiast w dniu 25 stycznia 2006 r. K. K. (4) (i J. K. (5)) złożył taki w wniosek w (...) S.A. w K.. Następnie wskazane powyżej towarzystwa ubezpieczeniowe przyznały odszkodowania w kwotach 17.500 zł na rzecz J. K. (5) i 8.456,90 zł na rzecz S. S. (6). Szkoda w samochodzie marki R. (...) została rozliczona jako całkowita, a przyznane właścicielom tego pojazdu odszkodowanie wyniosło 9.300 zł, przy czym po potrąceniu zaległości wobec (...) S.A. do wypłaty przyznano dla obu właścicieli, tj. M. K. (4) wówczas S. i S. S. (7) kwoty po 4.228,45 zł.

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka W. F. (1) (209) ( k.39649-39661 tom CCX, k.39684-39688 tom CCX, k.39689-39690 tom CCX, 39700-39704 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37099-37104 tom CXCVII)

zeznania świadka J. C. (3) (149) (k.37079-37081 tom CXCVII, k.46067v-46068v tom CCXLIII)

częściowo zeznania świadka P. K. (4) (217) (k.39778-39779 tom CCXI, k.43063-43064 tom CCXXVIII)

częściowo zeznania świadka M. S. (5) z domu S. (216) (k.39774-39775 tom CCXI, k.43058-43060 tom CCXXVIII)

częściowo zeznania świadka K. K. (4) (219) (k.39784-39785 tom CCXI, k.43061-43062v tom CCXXVIII)

częściowo zeznania świadka S. S. (6) (217) (k.39781 tom CCXI, k.43060-43061 tom CCXXVIII)

akta dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35735-35766 tom CXCI, k.35767-35855 tom CXCI),

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem W. F. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt. XX.3 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 31 stycznia 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 31 stycznia 2006 r . o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów marki H. (...) o nr rej. (...) (własności A. G. (1)), N. (...) o nr rej. (...) (własności P. Ś. (1)) oraz A. o nr rej. (...) (własności K. B. (1)), kierowanych kolejno przez S. M. (3), P. Ś. (1) i G. J. (1).

Z inicjatywą spowodowania tego zdarzenia wyszedł W. F. (1), który zwrócił się do funkcjonariuszy (...) Komendy Miejskiej Policji w K. M. S. (4) i J. S. (3) z prośbą o wykonanie na miejscu tej kolizji czynności służbowych. M. S. (4) i J. S. (3) wyrazili zgodę na wykonanie takich czynności, wiedząc od W. F. (1), że będą likwidować kolizję umyślnie spowodowaną. Do likwidacji tej kolizji M. S. (4) i J. S. (3) skierował (...) (...) Komendy Miejskiej Policji w K. J. Z. (1), który wiedział o tym, że kolizja ta jest tzw. ustawką.

Po uzgodnieniu czasu i miejsca kolizji, M. S. (4) i J. S. (3) udali się w pobliże ulic (...) w K., gdzie S. M. (3), P. Ś. (1) i G. J. (1), kierujący samochodami marki kolejno H. (...) o nr. rej. (...), N. (...) o nr. rej. (...) i A. o nr. rej. (...) doprowadzili celowo do uszkodzenia tych pojazdów.

Na miejscu zdarzenia J. S. (3) odebrał od uczestników oświadczenia co do przebiegu zajścia ustalając, że jego sprawcą jest S. M. (3). M. S. (4) natomiast przeprowadził badania wspomnianych uczestników na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Następnie J. S. (3) sporządził notatkę urzędową dokumentującą kolizję, nakładając przy tym razem z M. S. (4) na S. M. (3) mandat w kwocie 350 zł. W czasie podejmowania przez w/w funkcjonariuszy wskazanych czynności, na miejscu zdarzenia był również obecny W. F. (1), który za „zlikwidowanie” zdarzenia przekazał M. S. (4) i J. S. (3) pieniądze w kwotach po 200 zł.

Zorganizowanie w/w kolizji drogowej, w tym sporządzenie przez M. S. (4) i J. S. (3) notatki urzędowej z dnia 31 stycznia 2006 r., poświadczającej nieprawdę co do faktu i okoliczności zdarzenia, umożliwiło P. Ś. (1), S. M. (3) i G. J. (1) zainicjowanie postępowań odszkodowawczych przeprowadzonych przez (...) w K..

Warto odnotować, że notatka urzędowa zawierała błędy. Odnotowano w niej bowiem, że samochodem marki A. kierował K. J. (1) (szwagier B. J. (1) z domu K.) a nie G. J. (1) (jej obecny mąż), tymczasem z relacji uczestników wynikało, że samochodem tym miał kierować G. J. (1). G. J. (1) nie potrafił wyjaśnić, dlaczego w notatce urzędowej jako kierujący A. został wpisany K. J. (1), będący jego bratem, który w tym czasie nie miał jeszcze prawa jazdy. Ponadto w tejże notatce jako właściciel pojazdu został wpisany K. B. (1), a była to osoba, od której G. J. (1) kupił ten samochód – jak to określił – dla swojej żony B. J. (1) z domu K., przy czym nie zdążył go jeszcze przerejestrować.

Szkodę w pojeździe marki H. (...) (własności A. G. (1)) z AC w (...) S.A. w dniu 28 lutego 2006 r. zgłosił S. M. (3), a szkoda ta została rozliczona jako szkoda całkowita. Natomiast szkodę w pojeździe marki N. (...) (własności P. Ś. (1)) w dniu 13 lutego 2006 r. z OC w (...) zgłosił P. Ś. (1), zaś szkodę w pojeździe marki A., stanowiącym własność K. B. (1) z OC w (...) S.A. w dniu 7 lutego 2006 r. zgłosił G. J. (1). Odszkodowanie przyznano w wysokości 5.678,39 zł. P. Ś. (1), S. M. (3) i G. J. (1) występując o odszkodowania do (...) w K., przedłożyli notatkę urzędową z tego zdarzenia drogowego. W tych okolicznościach (...) S.A. przyznało i wypłaciło w dniach 27 lutego 2006 r., 9 marca 2006 r. i 3 kwietnia 2006 r. odszkodowania w kwotach: 5.678,39 zł, 19.327,07 zł i 15.800,00 zł odpowiednio na rzecz B. K. (2) (obecnie J.), P. Ś. (1) i A. G. (1).

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka W. F. (1) (209) (k.39649-39661 tom CCX, k.39670-39679 tom CCX, k.39680-39683 tom CCX, k.39689-39690 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII)

wyjaśnienia świadka M. S. (4) (179) ( k.38825-38831 tom CCVI, k.38834-38839 tom CCVI, k.38842-38845 tom CCVI, k.40082-40085 tom CCVII, k.47157-47158 tom CCXLVIII)

wyjaśnienia i zeznania świadka J. S. (3) (208) ( k.39634-39642 tom CCX, k.44419-44422 tom CCXXXV)

wyjaśnienia i zeznania świadka S. M. (3) (215) (k.39768-39772 tom CCX, k.43722-43726 tom CCXXXI, k.43727-43733 tom CCXXXI , k.43737-43739 tom CCXXXI)

częściowo wyjaśnienia świadka G. J. (1) (213) (k.39745-39750 tom CCX, k.43448-43450 tom CCXXX, k.43451 tom CCXXX)

częściowo wyjaśnienia P. Ś. (1) (k.39721-39728 tom CCX, k.39732-39735 tom CCX, k.39738-39742 tom CCX)

zeznania świadka P. M. (1) (k.36956-36966 tom CXCVII)

akta dot. likwidacji szkód komunikacyjnych (k.36005-36033 tom CXCII, k.36034-36081 tom CXCII, k.36082-36139 tom CXCII)

notatka urzędowa (k.39765 tom CCX)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem:

- S. M. (3) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II K 1065/13/P,

- M. S. (4) został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt II K 593/09/P,

- J. S. (3) i P. Ś. (1) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17,

- W. F. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (dot. też S. S. (4), W. F. (1),

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21.11.2013 r. sygn. akt II K 1065/13/P (k.43705- 43708 tom CCXXXI)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21.09.2009 r. sygn. akt II K 593/09/P (k.44732-44734 tom CCXXXVI)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 05.04.2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt. XX.4 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 13 lutego 2006 r. przy ul. (...) w K.

W dniu 13 lutego 2006 r. o godz. (...) przy ulicy (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki O. (...) nr rej. (...) i N. (...) nr rej. (...) .

W organizowaniu tej kolizji udział wzięli R. W. (2), M. W. (4), T. F. i T. G. (1), który uzgodnił likwidację tego zdarzenia z funkcjonariuszem (...) KMP w K. G. K. (1).

B. M. (1) poinformował G. K. (1) o tym, że kolizja będzie umyślnie spowodowana.

Przebieg ustawki wyglądał w ten sposób, że kierujący samochodem marki O. (...) T. F. wykonując manewr skrętu w lewo, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu najeżdżającemu z przeciwka samochodowi marki N. (...) kierowanego przez M. W. (4), a zarejestrowanego na R. W. (2).

Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami na miejsce kolizji celem jej likwidacji przybył funkcjonariusz Policji G. K. (1) wraz z M. W. (1), który wiedział o umyślnym charakterze zdarzenia. Do tego zdarzenia skierował ich (...) (...) Komendy Miejskiej Policji w K. J. Z. (1), wiedząc o tym, że kolizja ta jest „ustawką”. Obecna na miejscu kolizji R. W. (2) oświadczyła przed policjantami, że to ona kierowała samochodem marki N. (...), co nie polegało na prawdzie.

Po wykonaniu przez G. K. (1) i M. W. (1) czynności związanych z likwidacją kolizji, w tym sporządzeniu przez G. K. (1) notatki urzędowej, T. G. (1) przekazał G. K. (1) pieniądze w kwocie 500 zł. Z tej sumy G. K. (1) przekazał następnie kwotę 200 zł M. W. (1) i kwotę 100 zł J. Z. (1).

Po zorganizowaniu kolizji R. W. (2) i T. F. złożyli w (...) w K. wnioski o przyznanie im i wypłacenie odszkodowań. W dniu 22 marca 2006 r. wskazany ubezpieczyciel wypłacił na rzecz R. W. (2) odszkodowanie z polisy OC w kwocie 12.900 zł, a w dniu 24 marca 2006 r. odszkodowanie z polisy AC w kwocie 8.100 zł na rzecz T. F..

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

wyjaśnienia złożone przez świadka T. G. (1) (129) ( k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39088-39084 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVIII), k.39043-39052 tom CCVII)

wyjaśnienia świadka M. W. (4) (183) (tom CCVII: k.39081-39087, k.39088-39094, k.39095-39100, k.39104-39109, tom CCXXIX: k.43327-43330, k.43331- 43339, k.43340-43348, k.43349-43357, k.43375-43378, k.43383-43380, tom CCXXX k.43550-43555)

wyjaśnienia świadka R. W. (2) (184) (k.43327-43330 tom CCXXIX)

częściowo wyjaśnienia świadka T. F. (185) (k.39128-39132 tom CCVII)

wyjaśnienia i zeznania G. K. (1) (104) tom CCIX: k.39376-39380, k.39381-39391, k.39396-39406, k.39412-39419, k.39426-39430, tom CCXI k.39834-39838, tom CCXXV k.42531-42534)

wyjaśnienia i zeznania M. W. (1) (84=221) (k.39834-39838 tom CCXI, k.39839 tom CCXI, k.39840-39851 tom CCXI)

zeznania świadka G. K. (2) (144) (k.36995v-36997 tom CXCVII, k.46061v-46062 CCXLIII)

akta dot. likwidacji szkód (k.36371-36402 tom CXCIV, k.36403-36442 tom CXCIV)

materiał niejawny

W związku z tym zdarzeniem:

- M. W. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II K 749/11/P,

- G. K. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P.

dowód: wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24.01.2012 r. sygn. akt II K 749/11/P (k.43116-43123 tom CCXXVIII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt. XXI.2 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 8 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 8 lutego 2006 r . o godz. (...)przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów marki B. (...) nr rej. (...) i N. (...) nr rej. (...), kierowanych przez K. T. i M. B. (3).

Na miejsce tego zdarzenia funkcjonariusza (...) KMP w K. L. B. (1) skierował J. Z. (1), pełniący w tym czasie służbę na (...). J. Z. (1) wiedział, że kolizja ta została wcześniej zaplanowana i w konsekwencji umyślnie spowodowana.

Likwidując przedmiotową kolizję, L. B. (1) - pełniący wówczas służbę z funkcjonariuszem Straży Miejskiej w K. P. D. (2), który nie wiedział, że jest to ustawka - sporządził notatkę urzędową (...), poświadczając w niej nieprawdę co okoliczności i skutków tego zdarzenia.

W dalszej kolejności M. B. (3) wspólnie M. W. (5) - właścicielem samochodu marki N. (...) - złożyli w (...) S.A. (...) w K. wniosek o przyznanie i wypłacenie odszkodowania. K. T. natomiast w toku postępowania likwidacyjnego prowadzonego w (...) w K., złożył pisemne oświadczenie, iż to on kierował samochodem marki B. (...) w chwili kolizji, przy czym wyzyskując błąd pracowników tego ubezpieczyciela co do okoliczności zdarzenia, zataił przed nimi rzeczywisty przebieg kolizji. W dniu 28 marca 2006 r. (...) S.A. (...) w K. wypłacił na rzecz P. K. (5) – właściciela samochodu B. (...) - odszkodowanie w kwocie 12.677,30 zł, natomiast w dniu 14 marca 2006 r. (...) S.A. (...) w K. wypłaciło odszkodowanie w kwocie 8.492 zł na rzecz M. W. (5).

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

częściowo wyjaśnienia świadka L. B. (1) (200) (tom CCIX: k.39459-39468, k.39469, k.39470-39475, k.39480-39483, k.39489-39492, tom CCXXXIX: k.45352-45364, k.45365-45471)

zeznania świadka P. D. (3) (207) (k.39582-39584 tom CCX, k.45000-45001 tom CCXXXVII)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37114-37123 tom CXCVII)

zeznania świadka A. Ś. (2) (133) (k.37052-37061 tom CXCVII)

zeznania świadka M. W. (5) (205) (k.39575-39577 tom CCX, k.45128-45130 tom CCXXXVIII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka M. B. (3) (202) (k.39502-39505 tom CCIX, k.44996-44997 tom CCXXXVII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka K. T. (201) (k.39495-39499 tom CCIX, k.44995-44996 tom CCXXXVII)

akta dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.36297-36331 tom CXCIII, k.36332-36370 tom CXCIV)

kopia notatki urzędowej (k.39581 tom CCX)

materiały niejawne

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt. XXI.3 aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 8 lutego 2006 r. u zbiegu ulic (...).

W dniu 8 lutego 2006 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki P. (...) nr rej. (...) i R. (...) nr rej. (...) (stanowiącym faktycznie własność M. C. (3), a zarejestrowanym na J. N.).

Kolizja została uzgodniona przez M. C. (3) z T. G. (1), któremu M. C. (3) przekazał 1.000 zł na opłacenie policjantów likwidujących kolizję.

W czasie zdarzenia samochodem marki P. nr rej. (...) kierowała M. K. (5), natomiast samochodem marki R. (...) kierował J. N..

Przybyli na miejsce omawianej kolizji funkcjonariusze (...) Komendy Miejskiej Policji w K. G. D. i M. W. (1), zostali skierowaniu do likwidacji tego zdarzenia przez (...) J. Z. (1), który wiedział o umyślnym spowodowaniu tej kolizji.

G. D. i M. W. (1) - wykonując czynności na miejscu zdarzenia - sporządzili notatkę urzędową dokumentująca kolizję (...) poświadczającą nieprawdę co do przypadkowego charakteru tego zdarzenia i jego skutków, a następnie T. G. (1) przekazał G. D. pieniądze w kwocie 500 zł. G. D., podobnie jak J. Z. (1), miał wiedzę co do przestępczego charakteru zdarzenia.

Na skutek zorganizowania przedmiotowej kolizji J. N. wraz z M. C. (3) doprowadzili (...) w K. do niekorzystnego rozporządzenie mieniem w kwocie 17.350 zł, a nadto M. K. (5) wyłudziła odszkodowanie w kwocie 2.200 zł na szkodę tegoż ubezpieczyciela. Szkodę komunikacyjną w pojeździe marki R. (...) z polisy OC w dniu 9 lutego 2006 r. w (...) S.A. zgłosił J. N.. Szkoda została rozliczona jako całkowita. Natomiast szkodę w pojeździe marki P. z AC w dniu 14 lutego 2006 r. zgłosiła M. K. (5). Szkoda ta również została rozliczona jako całkowita, przyznano jej odszkodowanie w kwocie 2.200 zł, z czego 280 zł przelano na rachunek wskazany przez (...) Bank (który miał cesję), a pozostała kwotę 1.920 zł na rzecz M. K. (5).

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

wyjaśnienia T. G. (1) (129) (częściowo k.39007 tom CCVII, k.39022-39025 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.42745-42746 tom CCXXVI)

wyjaśnienia M. C. (3) (187) ( k.39160-39171 tom CCVII, k.45040-45041 tom CCXXXVIII, k.45048-45050 tom CCXXXVIII)

wyjaśnienia i zeznania świadka J. N. (191) (k.39312-39319 tom CCVIII, k.44649-44650 i k.44668 tom CCXXXVI, k.46311-46313 tom CCXLIV)

wyjaśnienia świadka G. D. (177) (k.38788-38794 tom CCVI, k.38795 tom CCVI, k.38796-38800 tom CCVI, k.47256-47258 tom CCXLIX)

częściowo wyjaśnienia M. K. (5) (193) (k.39333-39335 tom CCVIII, k.44670 tom CCXXXVI, k.44704-44705 tom CCXXXVI)

zeznania świadka J. U. (134) (k.37114-37123 tom CXCVII)

akta dot. likwidacji szkód (k.36218-36254 tom CXCIII, k. 36255-36296 tom CXCIII)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem G. D. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (k.45672-45688 tom CCXLI)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt. XXII aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 14 stycznia 2004 r. przy zbiegu (...) i ulicy (...) w K.

W dniu 14 stycznia 2004 r. o godz. (...) przy zbiegu (...) i ul. (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i S. (...) nr rej. (...), kierowanych przez A. C. (2) i T. K. (1).

Inicjatorem zorganizowania tej „ustawki” był P. K. (3), który był rzeczywistym właścicielem samochodów marki F. (...) i S. (...), pomimo tego, że pojazdy te były zarejestrowane odpowiednio na nazwiska A. C. (2) i T. K. (1). Organizatorem tego zdarzenia był również B. M. (1), który zwrócił się telefonicznie do (...) w K. – J. Z. (1), celem skierowania przez niego na miejsce kolizji funkcjonariusza (...) KMP w K. W. K. (4). Uprzednio B. M. (1) kontaktował się również telefonicznie z W. K. (4), którego informował o planach zorganizowania „ustawki” i prosił o „zlikwidowanie” tego zdarzenia. W. K. (4) wyraził zgodę na przybycie na miejsce wspomnianej kolizji i został skierowany tam przez J. Z. (1), wiedzącego o umyślnym powodowaniu zdarzenia.

Na miejscu „ustawki” obecni byli P. K. (3), T. K. (1) i A. C. (2), przy czym do zderzenia się samochodów marki F. (...) i S. (...) w ogóle nie doszło i pojazdy te nie nosiły żadnych uszkodzeń.

Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami na (...) i ul.(...) przybył funkcjonariusz policji W. K. (4), który tego dnia pełnił służbę wspólnie z T. C. (2). W ramach realizowanych przez w/w policjantów czynności, W. K. (4) sporządził notatkę urzędową dokumentującą zdarzenie, a następnie B. M. (1) przekazał mu w zamian za wykonanie tej czynności pieniądze w kwocie 200 zł. Następnie W. K. (4) z pieniędzy otrzymanych od B. M. (1) przekazał T. C. (2) kwotę 100 zł.

Ponadto po zorganizowaniu kolizji B. M. (1) przekazał pieniądze w kwocie 50 zł J. Z. (1), w zamian za skierowanie przez niego ma miejsce „ustawki” W. K. (4).

W dalszej kolejności A. C. (2) i T. K. (1) wystąpili do (...) w K. z wnioskami o przyznanie i wypłacenie odszkodowań. W dniach 17 marca 2004 r. i 15 kwietnia 2004 r. wskazane powyżej (...) wypłaciło na rzecz A. C. (2) odszkodowanie w kwocie 8.400 zł oraz na rzecz T. K. (1) odszkodowanie w kwocie 4.646,67 zł.

Zarówno A. C. (2) jak i T. K. (1) przekazali następnie kwoty odszkodowań w całości P. K. (3), otrzymując od niego pieniądze po 500 zł każdy za ich udział w kolizji.

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka T. K. (1) (159) (k.38458-38462 tom CCIV, k.38463-38466 tom CCIV, k.38472-38476 tom CCIV, k.38483-38486 tom CCIV)

wyjaśnienia i zeznania świadka A. C. (2) (156) ( k.38346-38357 tom CCIII, k.38362-38365 tom CCIII, k.38372-38376 tom CCIII, k.38383-38387 tom CCIII, k.38394-38397 tom CCIII, k.38398-38402 tom CCIII, k.45849v-45852 tom CCXLII)

wyjaśnienia świadka B. M. (1) (88) (k.24311-24319 tom CXXXI = k.37144-37152 tom CXCVIII, k.37162-37172 tom CXCVIII, k.37308-37313 tom CXCVIII, k.37330-37336 tom CXCVIII, k.37334-37335 tom CXCVIII, k.37341-37346 tom CXCVIII, k.37355-37365 tom CXCVIII, k.37415-37419 tom CXCIX, k.37605-37609 tom CC, k.37618-37621 tom CC, k.37622-37635 tom CC)

W. K. (4) (98) (k.24700-24705 tom CXXXII=k.39589-39594 tom CCX, k.39598-39603 tom CCX, k.39606-39610 tom CCX, k.39611-39614 tom CCX, k.39619-39623 tom CCX, k.39627-39630 tom CCX, k.42534-42536 tom CCXXV)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka T. C. (2) (180) (k.38848-38854 tom CCVI, k.45519-45520v tom CCXL)

zeznania świadka M. F. (2) (141) (k.36999-37001 tom CXCVII)

notatka urzędowa z dnia 14 stycznia 2004 r. (...)

akta szkodowe (...) w K. (k.33317-33353 tom CLXXX, k.33354-33384 tom CLXXX)

W związku z tym zdarzeniem:

- T. C. (2) został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 27 grudnia 2011 r. sygn. akt XI K 710/10/P,

- A. C. (2) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt XI K 874/11/P.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 27.12.2011 r. sygn. akt XI K 710/10/P (k.44382-44403 tom CCXXXIV)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 30.10.2012 r. sygn. akt IV Ka 573/12 (k.44404-44406 tom CCXXXIV)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2012 r. sygn. akt XI K 874/11/P (k.45983-45988 tom CCXLIII)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt. XXIII aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 13 stycznia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 13 stycznia 2005 r. o godzinie (...)przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki F. (...) nr rej. (...), kierowanego przez J. B. (2) z d. W. i R. (...) nr rej. (...), kierowanego przez M. P. (2).

Jej organizatorami byli B. M. (1) i P. K. (3), którzy czas i miejsce kolizji uzgodnili z J. B. (2) z domu W..

B. M. (1) ustawiając tę kolizję skontaktował się telefonicznie z funkcjonariuszem (...) KMP w K. W. F. (1), którego zapytał czy może zlikwidować „ustawianą” kolizję i sporządzić z niej stosowną dokumentację pokolizyjną. W. F. (1) zgodził się na to, informując jednocześnie B. M. (1), że winien on spowodować jego skierowanie do tej kolizji przez (...) KMP w K.. W tej sytuacji B. M. (1) zatelefonował do J. Z. (1), pełniącego wówczas służbę na (...), któremu powiedział wprost, że potrzebuje do zlikwidowania „ustawianej” kolizji W. F. (1).

Zdarzenie to oprócz W. F. (1) likwidowała także E. A. (2), która jednak nie wiedziała, że była to „ustawiana” kolizja.

Na miejscu „ustawki” P. K. (3) wskazał W. F. (1) zakres uszkodzeń samochodów jakie ma on zaznaczyć w notatce pokolizyjnej. Samochody marki F. (...) i R. (...) przed przyjazdem na miejsce zdarzenia były obrysowane w miejscach, gdzie miało dojść do uszkodzeń. Na miejscu kolizji nie doszło jednak do zderzenia się pojazdów. Dopiero po zdarzeniu były one później „dobijane” przez P. K. (3).

W trakcie czynności W. F. (1) odebrał od M. P. (2) oświadczenie odnośnie przyczyn i przebiegu kolizji, a także zbadał go na alkomacie. M. P. (2) okazał także W. F. (1) dokumenty, tj. swoje prawo jazdy i dowód rejestracyjny samochodu R. (...).

W świetle sporządzonej dokumentacji sprawcą tej kolizji była J. B. (3), która została ukarana mandatem. Notatkę urzędową pokolizyjną (...) sporządził i podpisał W. F. (1), wpisując też w niej imię i nazwisko E. A. (2).

Po zakończeniu służby W. F. (1), tego samego dnia spotkał się z B. M. (1), który przekazał mu kwotę 400 zł w zamian za likwidację tej „ustawki”. Natomiast B. M. (1) odebrał od niego kopie dwóch notatek pokolizyjnych. Ponadto tego samego dnia B. M. (1) przekazał J. Z. (1) pieniądze w kwocie 50 zł za skierowanie do tej „ustawki” W. F. (1).

Po „dobiciu” obydwóch samochodów przez P. K. (3), J. B. (3) oraz M. P. (2) wystąpili do (...) w K. z wnioskami o wypłatę odszkodowania, przedkładając przy tym uzyskane kopie notatki pokolizyjnej z dnia 13 stycznia 2005 r. W dniu 18 lutego 2005 r. (...) S.A. (...) w K. wypłacił M. P. (2) odszkodowanie w kwocie 16.300 zł. Całą sumę odszkodowania M. P. (2) przekazał P. K. (3). Natomiast M. P. (2) za wzięcie udziału w tej kolizji otrzymał od P. K. (3) pieniądze w kwocie 400 zł.

Szkoda zgłoszona w pojeździe marki R. (...) z polisy OC w (...) S.A. została rozliczona jako szkoda całkowita. Szkoda zgłoszona w (...) S.A. z polisy AC w pojeździe marki F. (...) stanowiącym własność Z. B. została rozliczona również jako całkowita. Samochód F. (...) był własnością Z. B., na którego był też zarejestrowany. Po upływie jakiegoś czasu od tej kolizji J. B. (3) powiedziała swojemu teściowi Z. B., że miała kolizję drogową w wyniku, której jego samochód został uszkodzony. J. B. (3) nie powiedziała Z. B., że była to ustawiana kolizja. W dniu 1 marca 2005 r. (...) w K. wypłacił Z. B. odszkodowanie w wysokości 8.650 zł. Z. B. osobiście odebrał te pieniądze, po czym całą kwotę przekazał J. B. (3) na pokrycie kosztów naprawy samochodu. Z tej sumy J. B. (3) przekazała P. K. (3) część pieniędzy na naprawę F. (...), ale nie pamięta w jakiej wysokości. Natomiast pozostałe pieniądze zatrzymała dla siebie.

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. P. (2) (153) ( k.37400-37405 tom CXCIX, k.38318-38329 tom CXCIX, k.38334-38338 tom CXCIX, k.38339-38342 CCIII, k.46277-46280 tom CCXLIV)

wyjaśnienia świadka B. M. (1) (88) (k.37162-37172 tom CXCVIII, k.37173-37184 tom CXCVIII, k.37290-37297 tom CXCVIII, k.37314-37323 tom CXCVIII, k.37355-37365 tom CXCVIII)

wyjaśnienia i zeznania świadka J. B. (2) (obecnie B.) (161) ( k.38515-38524 tom CCIV, k.38525-38527 tom CCIV, k.38531-38534 tom CCIV, k.38535-38538 tom CCIV, k.44498 tom CCXXXV)

wyjaśnienia świadka W. F. (1) (209) ( k.39649-39661 tom CCX)

protokół wizji lokalnej (k.37185-37265 odpis k.37266-37273 tom CXCVIII)

notatka urzędowa z dnia 13.01.2005 r. (...)

zeznania świadka P. M. (1) (k.36956-36966 tom CXCVII)

akta szkodowe (...) S.A. (k.33664-33707 tom CLXXXI, k.33708-33747 tom CLXXXI)

J. B. (3) w dniu zdarzenia nosiła nazwisko W., które przyjęła w dniu 30 czerwca 2007 r. zawierając związek małżeński z A. B. (6).

W związku z tym zdarzeniem J. B. (3) została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 27 grudnia 2011 r. sygn. akt XI K 710/10/P.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 27 grudnia 2011 r. sygn. akt XI K 710/10/P (k.44382-44406 tom CCXXXIV dot. też T. C. (2), J. G. (2), K. S. (3), J. B. (4), K. K. (5), J. P. (2), I. B. (1), W. D.)

odpis wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt IV Ka 573/12 (k.44404-44406 tom CCXXXIV)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w punkcie XXIV aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 1 lutego 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 1 lutego 2005 r . o godzinie (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów marki R. (...) nr rej. (...), kierowanego przez K. G. (1) i R. (...) nr rej. (...), kierowanego przez T. K. (1).

Wskazana kolizja zorganizowana została przez B. M. (1), P. K. (3), T. K. (1) i K. G. (1), przy udziale funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w K., a mianowicie J. Z. (1) i W. F. (1).

Likwidację tej „ustawki” B. M. (1) uzgodnił uprzednio telefonicznie z W. F. (1), przy czym jego skierowanie na miejsce zdarzenia ustalił on wcześniej z (...) (...) KMP w K. J. Z. (1), który wiedział, że ma do czynienia z ustawką.

Zgodnie z poczynionymi przez uczestników kolizji ustaleniami, ustawka przebiegała w ten sposób, że kierujący samochodem marki R. (...) K. G. (1) najechał przodem tego pojazdu na tył poprzedzającego do samochodu marki R. (...) prowadzonego przez T. K. (1).

Następnie na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze policji W. F. (1) i G. P. (1), który sporządził notatkę urzędową dokumentującą kolizję.

W zamian za likwidację przez omawianej kolizji B. M. (1) przekazał W. F. (1) pieniądze w kwocie 400 zł, a nadto udzielił korzyści majątkowej w kwocie 50 zł J. Z. (1), w zamian za skierowanie przez niego W. F. (1) na miejsce zdarzenia. Pieniądze przekazane policjantom B. M. (1) otrzymał od P. K. (3).

Zorganizowanie tej kolizji umożliwiło T. K. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 11.170,52 zł na szkodę (...) w K., natomiast K. G. (1) odszkodowania w kwocie 11.447,50 na szkodę tegoż ubezpieczyciela.

dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

wyjaśnienia świadka B. M. (1) (88) ( k.37274-37283 tom CXCVIII, k. 37445-37449, k. 37450-37457, k.37480-37526 tom CXCIX = k.37527-37573 tom CXCIX)

wyjaśnienia świadka K. G. (1) (169) (k.38648-38650 tom CCV, k.38651-38654 tom CCV, k.38658-38661 tom CCV, k.38666-38669 tom CCV, k.38670-38673 tom CCV)

wyjaśnienia świadka W. F. (1) (209) (k.39691-39694 tom CCX)

wyjaśnienia i zeznania świadka T. K. (1) (159) ( k.38472-38476 tom CCIV, k.38483-38486 tom CCIV)

zeznania świadka S. K. (4) (k.37031-37034 tom CXCVII)

akta szkodowe (k.33748-33783 tom CLXXXII, k.33784-33822 tom CLXXXII)

W związku z tym zdarzeniem:

- W. F. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P,

- K. G. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt II K 593/09/P.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21.09.2009 r. sygn. akt II K 593/09/P (k.44732-44734 tom CCXXXVI)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w punkcie XXV aktu oskarżenia

W dniu 2 listopada 2005 r. o godzinie (...) na ul. (...)
w K. doszło do kolizji drogowej z udziałem samochodu marki A. (...) o nr rej. (...), kierowanego przez P. K. (6), który – po wyjściu z placówki (...) Banku (...) S.A. przy ul. (...) - wykonując manewr cofania uderzył w znajdującą się z tyłu pojazdu wolnostojącą na chodniku skrzynkę telekomunikacyjną, powodując jej wyrwanie z mocowania i otarcie lakieru, po czym - ignorując ten fakt - oddalając się z miejsca zdarzenia naruszył ponadto przepisy prawa o ruchu drogowych, łamiąc zakaz jazdy samochodem po chodniku biegnącym wzdłuż ul. (...) oraz przejeżdżając przez podwójną linię ciągłą po wykonaniu manewru skrętu w lewo na ul. (...) w kierunku ul. (...).

Bezpośrednim świadkiem tej sytuacji był J. K. (6), który odnotował markę i numer rejestracyjny pojazdu, którym kierował P. K. (6), a następnie bezpośrednio po zdarzeniu zawiadomił o nim telefonicznie policję. J. K. (6) obawiał się, że uszkodzona skrzynka telekomunikacyjna może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa przechodniów, korzystających z opisanego chodnika.

Na miejsce kolizji udali się wówczas funkcjonariusze policji z (...) KMP w K., Z. C. (1) i T. Ż.. T. Ż. wykonał szkic miejsca zdarzenia oraz dokumentację fotograficzną. Natomiast Z. C. (1) rozpytał J. K. (6) na okoliczność przebiegu tego zdarzenia, a uzyskaną relację zawarł w sporządzonej przez siebie Notatce Urzędowej z dnia 2 listopada 2005 r. (...) w rubryce „Dokładny opis wypadku”, odnotowując w niej również m.in. markę i numer rejestracyjny pojazdu sprawcy podane przez świadka. We wspomnianej notatce urzędowej Z. C. (1) opisał przebieg zdarzenia w następujący sposób: „nn kierujący samochodem marki A., jadąc po chodniku wzdłuż ul. (...), a następnie wykonując manewr cofania najechał na skrzynkę telekomunikacyjną, uszkadzając ją, następnie kontynuując jazdę po chodniku wykonał manewr skrętu w lewo na ul. (...) w kierunku ul. (...), przejeżdżając przez linię podwójną ciągłą. Sprawca oddalił się z miejsca zdarzenia. Przebieg zdarzenia przyjęto od świadka”. J. K. (6) nie śledził czynności wykonywanych na miejscu przez funkcjonariuszy policji, natomiast swoimi wielokrotnie powtarzanymi uwagami, iż sprawca wykroczeń zaparkował pojazd na chodniku na wysokości przejścia dla pieszych zirytował Z. C. (1), który ustalił – o czym poinformował wówczas swojego rozmówcę - iż w/w przejście zostało zlikwidowane natomiast na jezdni pozostało po nim oznakowanie poziome nie usunięte przez pracowników (...) w K..

Wobec stwierdzonych wykroczeń w sprawie tej pod (...) wszczęte zostało postępowanie wyjaśniające w trakcie, którego czynności realizował Z. C. (1). Dysponując numerem rejestracyjnym samochodu marki A., Z. C. (1) w bazie (...) ustalił, iż właścicielem w/w pojazdu jest (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W dniu 3 listopada 2005 r. do (...) Sp. z o.o. skierowane zostało w tej sprawie pismo zawierające wniosek o ustalenie użytkownika tego pojazdu ze wskazaniem, że (...) KMP w K. prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie kolizji drogowej zaistniałej w dniu 2 listopada 2005 r. przy ul. (...) w K., gdzie nn kierujący samochodem marki A. (...) nr rej. (...) spowodował zdarzenie i odjechał z jego miejsca”. Tego samego dnia (...) Sp. z o.o. w W. poinformowała, że użytkownikiem pojazdu marki A. (...) nr rej. (...) na podstawie umowy leasingowej jest (...) Sp.
z o.o. z siedzibą w K. ul. (...). Po ustaleniu przez Z. C. (1), że sprawcą opisanych wyżej wykroczeń jest P. K. (6), został on wezwany do stawiennictwa w dniu 15 listopada 2005 r. w KMP w K. w celu wykonania z jego udziałem czynności. W tych okolicznościach w dniu 10 listopada 2005 r. P. K. (6) skontaktował się telefonicznie ze swoim znajomym J. Z. (1), będącym funkcjonariuszem policji ze (...) KMP w K., i poprosił go o sprawdzenie czego dotyczy przedmiotowe wezwanie. Kiedy J. Z. (1) ustalił, że sprawę P. K. (6) prowadzi Z. C. (1), w dniu 14 listopada 2005 r. zadzwonił bezpośrednio do niego, a następnie poinformował go, że P. K. (6) jest jego dobrym znajomym i poprosił o jego łagodne potraktowanie.

Faktycznie w dniu 15 listopada 2005 r. do KMP w K. zgłosił się osobiście P. K. (6), od którego Z. C. (1) przyjął pisemne oświadczenie o treści: „W dniu 2 listopada 2005 r. wjechałem na chodnik przy ul. (...), chcąc zawrócić nie zobaczyłem skrzynki elektrycznej, w którą cofając uderzyłem. Wyjeżdżając z chodnika skręciłem w prawo, a w międzyczasie byłem w Banku (...). Odjechałem, ponieważ nie wiedziałem co mam zrobić ze skrzynką, natomiast nosiłem się z zamiarem powiadomienia o zaistniałym zdarzeniu policji. Jestem świadom popełnionego wykroczenia i przyjmuję mandat w wysokości 150 zł.” Treść tego oświadczenia nie korespondowała z faktycznym przebiegiem zdarzenia. W oświadczeniu tym okoliczności zdarzenia zostały ujęte jedynie wycinkowo, tj. w takim zakresie, aby wysokość mandatu nałożonego przez Z. C. (1) na P. K. (6) nie budziła wątpliwości przełożonych, a w przypadku powzięcia takich wątpliwości przez przełożonych Z. C. (1), mógł on ewentualnie tłumaczyć zaistniałą sytuację istnieniem dwóch różnych wersji zdarzenia.

Zaraz po uzyskaniu od P. K. (6) w/w pisemnego oświadczenia, Z. C. (1) - bez konsultacji ze swoimi przełożonymi, tj. R. M. (1) i R. B. - nałożył na P. K. (6) mandat karny serii (...) w wysokości 150 zł.

Z. C. (1) był wówczas cenionym funkcjonariuszem policji i cieszył się zaufaniem ze strony w/w przełożonych. W związku z tym otrzymując - po zakończeniu danego postępowania przez Z. C. (1) - do weryfikacji akta tej sprawy – tak jak w przypadku innych prowadzonych przez niego - w/w przełożeni ograniczali się jedynie do konfrontowania popełnionego wykroczenia / wykroczeń ujętych w notatce urzędowej sporządzanej na zakończenie postępowania z wysokością mandatu karnego nałożonego na sprawcę.

Z. C. (1) miał tego świadomość, w związku z tym w tejże notatce, a zatem w Notatce Urzędowej o wypadku (kolizji drogowej) z dnia 15 listopada 2005 r. (...) w rubryce „Krótki opis zdarzenia (…)” odnotował on jedynie: „kierujący samochodem marki A. (...) podczas manewru cofania najechał na skrzynkę telekomunikacyjną” a w rubryce „Stan trzeźwości sprawcy (ewent. innych uczestników)” zawarł informację: „Kierującego nie zastano na miejscu zdarzenia”. Tym samym, w sposób świadomy i celowy Z. C. (1) pominął pozostałe istotne okoliczności dotyczące przebiegu zdarzenia, mające znaczenie prawne takie, jak:

- jazda samochodem po chodniku wzdłuż ul. (...),

- wykonanie manewru skrętu w lewo na ul. (...) w kierunku ul. (...) i przejechanie przez linię podwójną ciągłą,

- oddalenie się z miejsca zdarzenia.

W tych okolicznościach tak R. M. (1), jak również A. B. (7) nie zakwestionowali wysokości mandatu karnego nałożonego przez Z. C. (1) na P. K. (6).

W czasie, kiedy doszło do nałożenia przedmiotowego mandatu karnego, tryb związany z nakładaniem mandatów określały ustawy Kodeks wykroczeń oraz Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, a także rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2003 r. w sprawie wysokości grzywien nakładanych w drodze mandatów karnych za wybrane rodzaje wykroczeń, czyli taryfikator. Z kolei sytuacja kumulacji naruszeń przepisów z ustawy prawo o ruchu drogowym znajdowała swoje odzwierciedlenie co do trybu postępowania w rozporządzeniu MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy (...).

Stosownie do w/w przepisów w rozważanych okolicznościach zdarzenia z udziałem P. K. (6):

- wysokość mandatu karnego w przypadku jazdy wzdłuż po chodniku pojazdem silnikowym – zgodnie z taryfikatorem – wynosiła 250 zł, a zatem była ściśle określona i nie podlegała dyskusji,

- z kolei kolizja związana z uszkodzeniem skrzynki telekomunikacyjnej, będąca następstwem manewru cofania winna zostać zakwalifikowana m.in. z art. 86 § 1 k.w., który pozwalał na nałożenie mandatu karnego w wysokości od 20 zł do 500 zł oraz 6 punktów karnych,

- za naruszenie podwójnej linii ciągłej poprzez wykonanie manewru zawracania należało na podstawie art. 92 § 1 k.w. nałożyć mandat w wysokości 200 zł i 5 punktów karnych, a zatem wysokość mandatu była ściśle określona i nie podlegała dyskusji,

- oddalenie się z miejsca kolizji nie było skodyfikowane w ustawie prawo o ruchu drogowym, natomiast jest okolicznością zaostrzającą wymiar kary.

Wprawdzie ustalenie ostatecznej wysokości mandatu karnego jest wynikiem indywidualnej oceny funkcjonariusza policji, niemniej jednak jest on zobligowany przestrzegać w/w uregulowania oraz brać pod uwagę okoliczności sprawy, stopień zagrożenia bezpieczeństwa, jak również status materialny sprawcy.

Wysokość mandatu karnego w przypadku P. K. (6) nie powinna być zatem niższa aniżeli kwota 250 zł.

Za takie załatwienie sprawy przez Z. C. (1) zarówno J. Z. (1), jak i Z. C. (1) nie otrzymali żadnej korzyści majątkowej lub osobistej. Natomiast w związku z zaniżeniem wysokości mandatu karnego przez Z. C. (1) do kwoty 150 zł, przy braku zaistnienia co do tego przesłanek, taką korzyść majątkową bez wątpienia uzyskał P. K. (6).

dowody: częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.28035-2804 tom CL, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka Z. C. (1) (k.27731-27736 tom CXLVIII, k.28078-28081 CL, k.43204-43206 tom CCXXIX, k.43273v-43280 tom CCXXIX)

częściowo wyjaśnienia i zeznania P. K. (6) (126) (k.27747-27752 tom CXLVIII, k.43211-43212 tom CCXXIX, k.43236-43239 tom CCXXIX, k.43281-43282v tom CCXXIX)

częściowo zeznania świadka J. K. (6) (123) (k.27695-27696 tom CXLVIII, k.43064v-43068 tom CCXXVIII i k.45598-45604 tom CCXL)

zeznania świadka A. M. (2) (87) (k.27648-27650 tom CXLVIII, k.42346-42347 tom CCXXIV)

zeznania świadka Z. Ż. (124) (k.27710-27711 – odpis k.27714-27715 tom CXLVIII, k.46711v-46712 tom CCXLVI i k.47255v-47256 tom CCXLIX)

zeznania świadka R. M. (1) (127) (k.28058-28063 tom CL, k.43068-43069 tom CCXXVIII)

zeznania świadka A. B. (7) (128) (k.28066-28068 tom CL, k.43069v-43070v tom CCXXVIII)

zeznania świadka R. B. (99) (k.25301-25306 tom CXXXVI, k.28074-28077 tom CL, k.42564-42565 tom CCXXV)

protokół oględzin akt kontrolnych (...) w tym dokumentu w postaci notatki urzędowej z dnia 02.11.2005 r. (...) oraz notatki urzędowej z dnia 15.11.2005 r. (...) (k.27621-27643 tom CXLVIII)

notatka urzędowa z dnia 02.11.2005 r. (k.27634 tom CXLVIII)

notatka urzędowa z dnia 15.11.2005 r. (k.27641 tom CXLVIII)

mandat karny serii (...) z dnia 15.11.2005 r. (k.28083 tom CL)

krata rejestracyjna (k.28087 tom CL)

informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy (...) (k.28088-28089 tom CL)

biling połączeń przychodzących i wychodzących numeru telefonu komórkowego (...) użytkowanego przez J. Z. (1) (k.27776-27782 tom CXLVIII)

materiały niejawne

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie Wydział XIV K. w K. z dnia 4 maja 2009 r. sygn. akt XIV K 989/08/S, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt IV Ka 848/09, Z. C. (1) został prawomocnie skazany za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegające na tym, że „w dniu 15 listopada 2005 r. w K., woj., (...), będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez P. K. (6), nie dopełnił swoich obowiązków w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w notatce urzędowej (...) o kolizji drogowej zaistniałej w dniu 2 listopada 2005 r. w K. na ul. (...) z udziałem samochodu osobowego marki A. (...) nr rej. (...) kierowanego przez P. K. (6), poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie prawne co do przebiegu tego zdarzenia takich, jak wykonanie manewru skrętu w lewo na ul. (...) w kierunku ul. (...) i przejechanie przez linię podwójną ciągłą oraz oddalenie się z miejsca zdarzenia, a także zaniżył do kwoty 150 zł nałożony na P. K. (6) mandat karny nr (...), w związku z prowadzonym przez niego postępowaniem o wykroczenie drogowe (...) dotyczącym kierowania przez P. K. (6) samochodem marki A. (...) i naruszenia przepisów w zakresie niezastosowania się do znaku w postaci podwójnej linii ciągłej i uszkodzenia skrzynki telekomunikacyjnej, czym działał na szkodę interesu publicznego”.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie Wydział XIV Karny w K. z dnia 04.05.2009 r. sygn. akt XIV K 989/08/S (k.42660-42660v tom CCXXVI)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 29.10.2009 r. sygn. akt IV Ka 848/09 (k.42660c tom CCXXVI - k.27736A-27741 tom CXLVIII)

Z kolei przeciwko P. K. (6) przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – (...) w Krakowie odrębne postępowanie karne toczyło się pod sygn. XI K 573/11w sprawie o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. popełnione w tej samej konfiguracji osobowej.

dowód: zeznania świadka P. K. (6) (k.43281-43282v tom CCXXIX)

Brak jest podstaw do podważania zdolności świadka Z. C. (1) do złożenia

(...) wiarygodnych zeznań. Natomiast zeznania świadka J. K. (6) nie spełniają kryteriów (...) wiarygodności i należy je traktować z dużą ostrożnością

dowód: opinia (...) dotycząca (...) wiarygodności zeznań świadka Z. C. (1) (k.43669 tom CCXXXI)

opinia (...) dotycząca (...) wiarygodności zeznań świadka J. K. (6) (k.45727 tom CXLI) (k.45727 tom CXLI)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu S. K. (1) w punkcie XXVIII aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 9 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 9 grudnia 2005 r. o godz. (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce ustawiona kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...), kierowanego przez R. Z. i marki O. (...) nr rej.(...), kierowanego przez P. N., który zarejestrowany był na D. S. (1), ale faktycznie należał do M. C. (3).

Kolizję tę zorganizował wraz z M. C. (3) T. G. (1), który za pośrednictwem S. K. (1) zapewnił udział w jej likwidowaniu W. F. (1). S. K. (1) wiedział, że kolizja ta jest tzw. „ustawką”.

Zgodnie z poczynionymi uprzednio ustaleniami, do zderzenia pojazdów doszło w sposób celowy.

Przybyłemu na miejsce funkcjonariuszowi Policji W. F. (1), T. G. (1) przekazał w zamian za sporządzenie notatki urzędowej pieniądze w kwocie 500 zł. Przedmiotową kolizję W. F. (1) likwidował wspólnie z M. S. (6). Obaj funkcjonariusze wiedzieli, że likwidują ustawianą kolizję. W. F. (1) podzielił się z kolegą pieniędzmi otrzymanymi od T. G. (1).

Ze zdarzenia została sporządzona notatka urzędowa (...), którą następnie sprawcy kolizji posłużyli się przy składaniu wniosków o wypłatę odszkodowania. R. Z. został uznany za winnego spowodowania tej kolizji, za co został ukarany mandatem w kwocie 400 zł.

W dniu 13 grudnia 2005 r. szkodę w pojeździe marki O. (...) z polisy OC sprawcy zgłosił P. N., natomiast w dniu 14 grudnia 2005 r. R. Z. zgłosił szkodę z polisy AC w pojeździe marki R. (...). (...) S.A. (...) w K. zostało doprowadzone do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wypłatę odszkodowania z polisy AC w kwocie 12.900 zł (szkoda całkowita) oraz w kwocie 7.946,19 zł z tytułu umowy OC.

dowód: wyjaśnienia świadka T. G. (1) (129) (k.31831-31839=k.38985-38993 tom CCVI, k.39026-39034 tom CCVI, k. 39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k. 39072-39078 tom CCVII)

wyjaśnienia M. C. (3) (187) (k.39150-39157 tom CCVII, k.39160-39171 tom CCVII, k.39172 tom CCVII, k.39173-39180 tom CCVIII, k.39186-39191 tom CCVIII, k.39198-39202 tom CCVIII, k.39203-39212 tom CCVIII, k.39213-39220 tom CCVIII, k.39221-39226 tom CCVIII)

wyjaśnienia świadka R. Z. (196) (k.39357-39363 tom CCVIII, k.39364-39366 tom CCVIII, k.44655 i k.44672 i k. 44684-44685 tom CCXXXVI, k.44998-45000 tom CCXXXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka W. F. (1) (209) (tom CCX: k.39649-39661, k.39662, k.39670-39679, k.39680- 39683, k.39684-39686, k.39689-39690, k.39691-39694, k.39697-39699, k.39700-39704, k.44041v-44045 tom CCXXXIII)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. S. (6) (235) (k.40105-40111 tom CCXII, k.45521-45522 tom CCXL)

odczytane wyjaśnienia zmarłego świadka P. N. (190) ( k.39247-39262 tom CCVIII, k.39263-39272 tom CCVIII, k.39292-39295 tom CCVIII, k.39302-39304 tom CCVIII, k.39305-39308 tom CCVIII)

zeznania świadka D. S. (1) (197) (k.39367-39370 tom CCVIII, k.44707-44708 tom CCXXXVI)

zeznania świadka R. K. (5) (151) (k.37105-37111 tom CXCVII ).

akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35281-35307 tom CLXXXIX, k.35308-35359 tom CLXXXIX)

materiały niejawne

W związku z tym zdarzeniem W. F. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 04.09.2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII)

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonemu W. S. (2) w punkcie XXXIV.2 aktu oskarżenia,

- oskarżonemu B. Ś. (1) w punkcie XXXVII aktu oskarżenia,

dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 23 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 23 lutego 2006 r. o godzinie (...), przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki R. (...) nr rej. (...) kierowanego przez B. Ś. (1) i marki S. (...) nr rej. (...) kierowanego przez A. O. (1).

Inicjatorem kolizji byli P. B. (4) , który zwrócił się z prośbą o likwidację tego zdarzenia do funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K. G. M., informując go jednocześnie o tym, że będzie to tzw. „ustawka”.

G. M. przystał na prośbę P. B. (4), a następnie ustalił z (...) P. W. (1), że ten skieruje go na miejsce zaplanowanej kolizji, celem jej likwidacji. P. W. (1) wiedział również o tym, że zdarzenie będzie umyślnie spowodowane, jak również jakiej marki samochody będą w nim uczestniczyć.

P. B. (4) planując wcześniej zorganizowanie tej kolizji zwrócił się do znanej mu A. O. (1), aby ta zarejestrowała na swoje nazwisko samochód marki S. (...). Natomiast samochód m-ki R. (...) zarejestrował na swoje nazwisko B. Ś. (1) na prośbę W. S. (2). To W. S. (2) w porozumieniu w P. B. (4) nakłonił B. Ś. (1) do udziału w opisywanej kolizji.

Na miejscu zdarzenia obecni byli jej uczestnicy, a mianowicie B. Ś. (1) i A. O. (1), a nadto P. B. (4) i W. S. (2).

Wykonujący natomiast na miejscu kolizji czynności G. M., sporządził notatkę urzędową (...) i w zamian za to otrzymał od P. B. (4) pieniądze w kwocie 400 zł. Z tej sumy G. M. przekazał następnie D. J. kwotę 150 zł i P. W. (1) kwotę 100 zł.

Skutkiem doprowadzenia do umyślnego spowodowania przedmiotowej kolizji (...) S.A. w S. (...) w K. wypłaciło w dniach 7 kwietnia 2006 r. i 21 marca 2006 r. na rzecz A. O. (1) i B. Ś. (1) odszkodowania w kwotach 9 400.00 zł i 23 143.00 zł. A. O. (1) całość odszkodowania przekazała P. B. (4), a ten przekazał jej kwotę 500 zł.

dowód: wyjaśnienia oskarżonego B. Ś. (1) (k.41936v i k.41943v tom CCXXII, k.40654-40657 tom CCXV)

wyjaśnienia i zeznania świadka G. M. (226) (k.39948-39953, k.39954-39969 tom CCXI, k.39970-39988 tom CCXI, k.39989-39993 tom CCXII, k.39997-40002 tom CCXII, k.45593-45595v tom CCXL)

wyjaśnienia i zeznania świadka P. B. (4) (228) (k.40035-40040 tom CCXII, k.45846-45849v tom CCXLII)

wyjaśnienia oskarżonego W. S. (2) (k.40713-40714 tom CCXV, k.41139 tom CCXV, k.41936v i k.41943-41943v tom CCXXII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka A. O. (1) (230) (k.40066-40067 tom CCXII, k.45595v-45596 tom CCXL)

zeznania świadka S. K. (4) (k.36988-36994 tom CXCVII)

akta szkodowe (tom CXCVI: k.36790-36825, k.36826-36853)

materiały niejawne

Odnośnie czynu zarzucanego:

- oskarżonej A. F. z domu H. w punkcie XXXIX aktu oskarżenia,

- oskarżonemu T. Ł. w punkcie XL aktu oskarżenia,

Dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 1 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K.

W dniu 1 grudnia 2005 r. o godzinie (...) przy zbiegu ulic (...) w K. miała miejsce „ustawiana” kolizja drogowa z udziałem samochodów osobowych marki M. (...) nr rej. (...), kierowanego przez J. B. (5), marki N. (...) nr rej. (...), kierowanego przez A. H. (1) (obecnie F.) oraz marki H. (...) nr rej. (...), kierowanego przez T. Ł..

Przedmiotową ustawkę zorganizował P. Ś. (1), który znał pozostałych jej uczestników, i osobiście nakłonił do udziału w tym procederze J. B. (5). Zachęcając kolegę do udziału w ustawce, P. Ś. (1) stwierdził, że w ten sposób może on zarobić, przy czym jego zyskiem miała być różnica pomiędzy wysokością uzyskanego odszkodowania a faktycznymi kosztami naprawy pojazdu uczestniczącego w tej ustawce, jak również że w kolizji tej będą uczestniczyły w sumie trzy pojazdy oraz że wcześniej wszystko będzie uzgodnione, w tym również z policjantem, który przyjedzie na miejsce ustawki w celu jej likwidacji, wiedząc, że jest to ustawka. Z kolei na miejscu zdarzenia bezpośrednio przed kolizją w swobodnej rozmowie ze wszystkimi jej uczestnikami, P. Ś. (1) wskazał im wprost w jakiej kolejności mają jechać poszczególne auta i w jaki sposób ma dojść do ich zderzenia.

Zgodnie z tymi wytycznymi, do których dostosowali się uczestnicy, kolizja ta przebiegała w ten sposób, że kierujący samochodem marki M. (...) nie zachował bezpiecznej odległości od poprzedzającego go i wykonującego manewr skrętu samochodu marki N. (...), w następstwie czego celowo najechał na tył tego pojazdu. Natomiast samochód marki N. (...) uderzył wówczas w przód jadącego z naprzeciwka samochodu marki H. (...).

Do likwidacji omawianej kolizji P. W. (1) – również zgodnie z poczynionymi wcześniej ustaleniami - skierował funkcjonariusza (...) KMP w K. W. F. (1), który pełnił tego dnia służbę z funkcjonariuszem Żandarmerii Wojskowej A. D. (1). P. W. (1) i W. F. (1) wiedzieli o tym, że przedmiotowa kolizja została umyślnie spowodowana, natomiast A. D. (1) takiej wiedzy nie miał. J. B. (5) został ukarany mandatem i punktami karnymi jako sprawca. W. F. (1) sporządził notatkę pokolizyjną.

Zorganizowanie opisanej kolizji umożliwiło J. B. (5), A. H. i T. Ł. wyłudzenie odszkodowań w kwotach 9.400 zł, 19.170,52 zł i 13.350 zł na szkodę (...) w Ł. (...)w K..

dowód: wyjaśnienia i zeznania świadka J. B. (5) ( (...)) ( k.40723-40728 tom CCXVI, k.40729-40730 tom CCXVI, k.40733-40736 tom CCXVI, k.44698-44700 tom CCXXXVI)

wyjaśnienia i zeznania świadka W. F. (1) (209) ( k.39649-39661 tom CCX, k.39662, k.39670-39679, k.39680-39683, k.39684-39686, k.39689-39690, k.39691-39694, k.39697-39699, k.39700-39704 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII)

wyjaśnienia świadka P. W. (1) (83 A) ( k.24083-24096 tom CXXX, k.24628-24633 tom CXXXII, k.24724-24727 tom CXXXII, k.24811-24813 tom CXXXIII, k.24842-24847 tom CXXXIII, k.25564-25568 tom CXXXVII, k.25758-25761 tom CXXXVIII, k.25770-25777 tom CXXXVIII, k.40970-40975 tom CCXVII, k.41023-41027 tom CCXVII, k.42008-42012v tom CCXXIII)

częściowo wyjaśnienia P. Ś. (1) (212) (k.39738-39742 tom CCX)

zeznania świadka S. K. (4) (k.37125-37128 tom CXCVII)

akta dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (tom CLXXXVI: k.34630-34660, k.34661-34692, k.34693-34721)

częściowo wyjaśnienia oskarżonej A. H. (1) z domu H. (k.40755-40757 tom CCXVI)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego T. Ł. (k.40742-k.40743 tom CCXVI)

materiały niejawne

W związku z w/w zdarzeniem:

- J. B. (5) i P. W. (1) zostali prawomocnie skazani wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III K 295/13,

- P. Ś. (1) prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt (...) K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII), częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL)

dowód: odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19.12.2013 r. sygn. akt III K 295/13 (k.47260-47288 tom CCXLIX)

odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14.02.2017 r. sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII)

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 05.04.2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL)

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu G. S. (2) w punkcie XXXII

W okresie od dnia 21 marca 2005 r. do dnia 15 czerwca 2005 r. T. G. (1), A. N. (1), T. N., funkcjonariusze KPP w W. L. S., M. B. (4) i W. S. (3), działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, uczestniczyli w powodowaniu zdarzenia, będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej, zaistniałej przy ulicy (...) w W. z udziałem samochodów marki D. (...) nr rej. (...) (należącego do rodziców A. K. (2) Z. i W. Z. (2)) kierowanego przez W. S. (3) oraz R. (...) nr rej. (...) (stanowiącego własność T. G. (1)) kierowanego przez T. N..

dowód: wyjaśnienia świadka T. G. (1) (129) (k.31718-31724 tom CLXXI= k.38977-38983 tom CCVII, k.31821-31829 tom CLXXVI, k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI, k.32023-32036 tom, k.32779-32784 tom CLXXVI, k.32786-32787 tom CLXXVI, k.32798-32805 tom CLXXVI, k.32900-32907 tom CLXXVII, k.38984 tom CCVII, k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39022-39025 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII, k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39072-39078 tom CCVII, k.39088- 39094 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVII, k.42610-42612 tom CCXXVI, k.42633-42639 tom CCXXVI, k.42709-42712 tom CCXXVI, k.42748-42749 tom CCXXXVI, k.42988-42994 tom CCXXVIII)

wyjaśnienia i zeznania świadka A. N. (1) (130) (k.32021-32022 tom CLXXII, k. (...)- (...) tom CLXXII, k.32117 tom CLXXIV, k.32260 tom CLXXIII, k.43774-43778 i k.43607-43618 tom CCXXXI, k.43784v-43786v tom CCXXXI)

wyjaśnienia i zeznania świadka L. S. (132) (k.32052-32054 tom CLXXII, k.43622-42643 tom CCXXX, k.43654-43656 tom CCXXXI)

wyjaśnienia i zeznania świadka M. B. (4) (131) (k.32057-32059 tom CLXXII, k.43592-43618 tom CCXXXI, k.43651-43654 tom CCXXXI)

wyjaśnienia i zeznania świadka T. N. (135) ( k.32814-32819 tom CLXXVI=k.44320-44326 tom CCXXXIV, k.44158-44162 tom CCXXXIII, k.44167-44168 tom CCXXXIII, k.44170-44180 tom CCXXXIII, k.44182-44199 tom CCXXXIII, k.44212-44214 tom CCXXXIV, k.44216-44 tom CCXXXIV, k.44257-44262 tom CCXXXIII, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44270-44280 tom CCXXXIV, k.44284-44296 tom CCXXXIV, k.44299-44303 tom CCXXXIV, k.44307-44310 tom CCXXXIV, k.44312-44317 tom CCXXXIV, k.44758-44763 tom CCXXXVI, k.44767-44770 tom CCXXXVI, k.44773-44777 tom CCXXXVI, k.44798-44803 tom CCXXXVI, k.44817 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44824-44829 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44357-44361 tom CCXXXIV i k.44881-44883 tom CCXXXVII)

wyjaśnienia i zeznania świadka W. S. (3) (137) (k.32870—32877 tom CLXXVII, k.43662 tom CCXXXI oraz k.43911-43913v tom CCXXXII, k.43812-43826 i k.43834-43849 tom CCXXXII, k.43894-43899 tom CCXXXII)

zeznania świadka A. Ś. (2) (133) (k.32457-32458 tom CLXXV)

zeznania świadka J. U. (134) (k.43909-43910v tom CCXXXII)

kopia akt szkody (...) S.A. (...) (R.) (k.31972-32015 tom CLXXII)

kopia akt szkody (...) S.A. (...) (D. (...)) (k.32060-32112 tom CLXXIII)

Inicjatorem tej kolizji był T. G. (1), który zorganizował do niej wskazane samochody, uzgodnił uprzednio jej czas i miejsce z wyżej wymienionymi osobami, po czym udzielił funkcjonariuszom (...) Komendy Miejskiej Policji w W. L. S. i M. B. (4) korzyść majątkową w postaci pieniędzy każdemu z osobna w kwocie po 200 zł, tj. łącznie 400 zł, celem skłonienia ich do przekroczenia swoich uprawnień i niedopełnienia obowiązków w zamian za zlikwidowanie tej kolizji oraz sporządzenie w dniu 21 marca 2005 r. dokumentacji dotyczącej tego zdarzenia, w tym w postaci notatki urzędowej (...), poświadczającej nieprawdę co do skutków i okoliczności kolizji.

Następnie w dniu 25 marca 2005 r. T. G. (1) posłużył się w/w dokumentacją dotyczącą tej kolizji, zgłaszając w (...) w K. żądanie naprawienia powstałej rzekomo w jej wyniku szkody, wprowadzając w ten sposób pracowników ubezpieczyciela w błąd co do zaistnienia zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania.

kopia akt szkody (...) S.A. (...) (R.) (k.31972-32015 tom CLXXII)

Ponadto T. G. (1) zwrócił się do znanego mu G. S. (2), będącego likwidatorem szkód komunikacyjnych i rzeczoznawcą w (...) w K., aby wykonał dla niego „pozytywne oględziny” oraz sporządził „dobrą wycenę” samochodu R. (...) nr rej. (...), tj. aby opisał uszkodzone elementy i określił wartość szkody na jak najwyższym pułapie, co pozwoli mu uzyskać jak najwyższą wysokość odszkodowania. T. G. (1) powiedział G. S. (2), że za zrobienie „dobrego opisu oględzin” i przyjęcia jak najwyższej wyceny szkody a następnie odszkodowania otrzyma od niego w zamian pieniądze.

Jeszcze przed wykonaniem tych oględzin T. G. (1) dał G. S. (2) kartkę, na której napisał jakie części w tym samochodzie powinien uwzględnić, opisując je jako uszkodzone. T. G. (1) wiedział, że G. S. (2) będzie umiał ująć to w dokumentacji z oględzin w odpowiedni sposób, kwalifikując je jako podlegające naprawie, bądź wymianie, a ponadto lakierowaniu. T. G. (1) chciał, aby G. S. (2) - który według niego wiedział jak to zrobić najlepiej – wykonał swoje czynności jako rzeczoznawca, a zatem wykonał odpowiedni opis uszkodzeń w protokole oględzin, aby szkoda została ukształtowana w jak najkorzystniejszy sposób dla T. G. (1).

Zapisy poczynione przez T. G. (1) wskazywały na to, że oględziny mają doprowadzić do wyliczenia szkody, która była naprawiana do wartości R. (...). Wtedy też naprawa tego pojazdu miała być zrobiona na fakturę VAT, co pozwalało powiększyć odszkodowanie o jakieś 40 %. W przeciwnym razie przyznane odszkodowanie byłoby o połowę mniejsze.

Sposób w jaki T. G. (1) załatwiał oględziny z G. S. (2) wskazuje,
że musiał on wiedzieć jaką szkodę likwiduje i że robi to niezgodnie z jej stanem rzeczywistym.

T. N. niejednokrotnie był świadkiem tego, jak T. G. (1) robił wszystko aby G. S. (2) wykonywał oględziny samochodów biorących udział „w ustawianych kolizjach drogowych”. Od T. G. (1) wiedział, że stawka wynagrodzenia rzeczoznawcy, który dokonywał tzw. „pozytywnych oględzin” wynosiła od 5 % do 10 % wysokości wyliczonego odszkodowania.

W dniu 31 marca 2005 r. G. S. (2) jako referent ds. m.in. likwidacji szkód komunikacyjnych w (...) w K. dokonał w obecności T. G. (1) w warsztacie samochodowym należącym do A. P. (1), znajdującym się w K. na ul. (...) oględzin uszkodzonego samochodu marki R. (...) nr rej. (...) i oceny uszkodzonych części oraz zespołów w/w pojazdu, określającej wysokość odszkodowania, opisując w protokole oględzin uszkodzonego pojazdu uszkodzone części i zespoły pojazdu do naprawy oraz do wymiany wskazane na kartce papieru przekazanej mu przez T. G. (1) i ustalając koszty jego naprawy niewspółmierne do powstałych uszkodzeń, a także uniemożliwiając ujawnienie umyślnego uszkodzenia tego pojazdu w wyniku tzw. „ustawianej kolizji drogowej”. Wyniki dokonanych oględzin i sporządzonej wyceny szkody przez G. S. (2) były zgodnie z oczekiwaniem T. G. (1) dla niego korzystne. Na tej podstawie została następnie ustalona wysokość odszkodowania.

W zamian za powyższe działania T. G. (1) pod budynkiem (...) w K. znajdującym się w pobliżu ulicy (...) wręczył G. S. (2) korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 1.103 zł stanowiącej 5% wypłaconego w dniach 11 maja 2005 r. i 15 czerwca 2005 r. T. G. (1) odszkodowania z tytułu OC łącznie w kwocie 22.053,83 zł.

W następstwie swojego działania G. S. (2) swoim zachowaniem ułatwił T. G. (1) wyłudzenie odszkodowania na szkodę (...) w K. wyrządzając także szkodę majątkową temu (...)

zmiana warunków umowy o pracę (k.32421 tom CLXXIV)

Z akt szkodowych (...) dotyczących kolizji z dnia 21 marca 2005 r. przy ul. (...) w W. z udziałem A. N. (1) (wskazanej jako kierująca samochodem marki D. (...) nr (...)) i T. G. (1) (wskazanego jako kierujący samochodem marki R. (...) nr rej. (...)) wynika, że:

Na okładkach akt widnieje skrót o treści (...), z czego należy wnioskować, że szkoda ta została przy zgłoszeniu przydzielona K. W. (1), który był likwidatorem.

Oględzin pojazdu marki R. (...) dokonał w terenie (na okładkach zapis: „oględziny”) G. S. (2) (protokół oględzin – k.16), który wykonał też dokumentację fotograficzną oraz kosztorys w systemie (...) (k.18-19).

Operat wykonał natomiast K. W. (1) i wyliczył szkodę jako całkowitą (k.36 i k.38).

Zadaniem K. W. (1) – po otrzymaniu akt szkodowych od G. S. (2) lub innego pracownika – było ustalenie odpowiedzialności, wyliczenie szkody oraz sporządzenie operatu zawierającego wysokość odszkodowania.

W aktach szkody znajdują się ponadto faktury przedłożone przez T. G. (1) (k.25, k.26 i k.35).

Wysokość kosztów naprawy tego pojazdu nie została jednak uprzednio zatwierdzona przez (...) (k.27-34), a faktury i kosztorys wpłynęły do (...) w tej samej dacie, tj. w dniu 29 kwietnia 2005 r. Z kosztorysu nie wynika też kto miał dokonać naprawy tego pojazdu. Z faktury z k.35 wynika, że miała to być firma (...).

Porównując kwotę z kosztorysu sporządzonego przez (...) (albo przez T. G. (1) albo A. P. (1)) – tj. kwotę 21.906,42 zł – z wartością pojazdu wyliczoną przez G. S. (2) - tj. 25.023 zł, w zaokrągleniu 25.000 zł – należy stwierdzić, że koszty jego naprawy były bliskie wartości tego pojazdu.

K. W. (1) podjął wówczas decyzję o rozliczeniu tej szkody jako całkowitej i w systemie (...) dokonał wyliczenia tej szkody, przyjmując:

- wcześniej wyliczoną przez G. S. (2) wartość pojazdu,

- zakres uszkodzeń pojazdu z protokołu jego oględzin sporządzonego przez G. S. (2),

A wówczas system – z uwzględnieniem w/w danych – wyliczył wartość proponowanej szkody całkowitej na kwotę 11.794 zł.

K. W. (1) sporządził następnie operat na kwotę 11.794 zł (k.38), który sprawdziła likwidator (...) M. D. (1), a zatwierdził z upoważnienia dyrektora (...) kierownik (...) A. C. (3).

Następnie w dniu 11 maja 2005 r. czekiem wypłacono T. G. (1) kwotę 11.794 zł.

T. G. (1) złożył jednak odwołanie od decyzji przyznającej mu kwotę 11.794 zł.

Odwołanie to zostało uwzględnione, na skutek czego dokonano kolejnej wypłaty na jego rzecz – uzupełniającej wypłaty odszkodowania, obejmującej kwotę naprawy według przedłożonych faktur pomniejszonej o kwotę 11.794 zł (która uprzednio została już wypłacona). T. G. (1) w ten sposób w dniu 15 czerwca 2005 r. otrzymał wypłatę czekiem kolejnej kwoty, tj. kwoty 10.259,83 zł.

T. G. (1) otrzymał zatem łącznie odszkodowanie w wysokości 22.053,83 zł.

dowód: akta szkodowe - kopia akt szkody (...) S.A. (...) (R.) (k.31972-32015 tom CLXXII)

Z kolei szkodę w pojeździe marki D. (...) w dniu 30 marca 2005 r. w (...) S.A. zgłosiła A. N. (1) (szkoda z AC). Szkoda ta została rozliczona jako szkoda całkowita, a odszkodowanie wyniosło 7.300 zł, z której potrącono kwotę 844 zł (ratę składki polisy AC), w związku z tym wypłacono K. i W. Z. (2) faktycznie kwotę 6.456 zł (po 3.228 zł).

dowód: zeznania świadka J. U. (134) (k.43909-43910v tom CCXXXII)

L. S. i M. B. (4) zostali skazani w związku z tą ustawką prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II K 1117/12, zmienionym następnie (co do obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt IV Ka 722/14.

dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II K 1117/12 i odpis wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt IV Ka 722/14 (k.47250-472 tom CCXLIX)

Dane o karalności oskarżonych:

A. P. (1) w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie był osobą niekaraną, natomiast na etapie wyrokowania był osobą karaną. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P został skazany za przestępstwo z art. 298 § 1 k.k. i art. 2229 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 100 złotych.

dowód: dane o karalności (k.23434 tom CXXVII, k.47244 tom CCXLIX)

M. Ż. (1) zarówno w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie, jak również na etapie wyrokowania był osobą niekaraną.

dowód: dane o karalności (k.27332 tom CXLVI, k.47231 tom CCXLIX)

J. Z. (1) zarówno w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie, jak również na etapie wyrokowania był osobą niekaraną.

dowód: dane o karalności (k.28922 tom CLVk.47232 tom CCXLIX)

S. K. (1) zarówno w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie, jak również na etapie wyrokowania był osobą niekaraną.

dowód: dane o karalności (k.30732 tom CLXIV, k.47233 tom CCXLIX)

S. S. (1) zarówno w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie, jak również na etapie wyrokowania był osobą niekaraną.

dowód: dane o karalności (k.31623 tom CLXX, k.47234 tom CCXLIX)

A. H. (1) z domu H. w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie była osobą karaną, natomiast na etapie wyrokowania była osobą niekaraną.

dowód: dane o karalności (tom CCXVI k.40811-40812, k.40813-40814, k.40825-40829, tom CCXLIX k.47226)

T. Ł. zarówno w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie, jak również na etapie wyrokowania był osobą karaną. Na etapie wyrokowania był osobą skazaną prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt II K 1854/18/K za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata oraz karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 15 złotych.

dowód: dane o karalności (k.40807-40808, k.40809-40810, k.40832 tom CCXVI)

M. M. (1) w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie był osobą niekaraną, natomiast w chwili wyrokowania był osobą karaną, tj. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt II K 1027/18/K został skazany za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2 lata ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym.

dowód: dane o karalności (k.40801-40802 tom CCXVI i k.47233 tom CCXLIX)

D. W. zarówno w chwili wniesienia aktu oskarżenia, jak również na etapie wyrokowania był osobą niekaraną.

dowód: dane o karalności (k.40799-40800 tom CCXVI, k.47230 tom CCXLIX)

G. S. (2) zarówno w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie, jak również na etapie wyrokowania był osobą niekaraną.

dowód: dane o karalności (k.32910 tom CLXXVII, k.47235 tom CCXLIX)

Na etapie postępowania przygotowawczego z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do poczytalności (związane z faktem podjęcia leczenia bądź to (...) bądź też (...)) badaniom (...) poddano oskarżonych:

- S. S. (1),

- J. Z. (1),

- S. K. (1),

- G. S. (2),

- A. H. (1) z domu H..

Na podstawie wyników opinii (...) należy stwierdzić, że w przypadku oskarżonych S. S. (1), J. Z. (1), S. K. (1), G. S. (2) i A. H. (1) z domu H. nie stwierdza się choroby (...) w rozumieniu (...).

W czasie popełnienia zarzucanych im i przypisanych w tej sprawie przestępstw w/w oskarżeni mieli w pełni zachowaną zdolność do rozpoznania ich znaczenia
i pokierowania swoim postępowaniem, a tym samym nie zachodzą warunki do zastosowania instytucji z art. 31 § 1 k.k. i art. 31 § 2 k.k.

W aktualnym stanie zdrowia w/w oskarżeni byli zdolni do udziału w toczącym się przeciwko nim postępowaniu karnym i stawania przed Sądem, jak też mogą odbywać karę w zakładzie karnym.

dowód: opinie (...) (k.31679-31681 tom CLXX, k.28958-28960 tom CLV, k.30777-30785 tom CLXV, k.33077-33082 tom CLXXVIII, k.40766-40700 tom CCXVI)

Na etapie postępowania sądowego w związku z uzasadnionymi wątpliwościami co do jego (...) badaniu (...) został natomiast poddany oskarżony T. Ł..

Na podstawie wyników opinii (...) należy stwierdzić, że w przypadku oskarżonego T. Ł. nie stwierdza się choroby (...) w rozumieniu (...). Natomiast rozpoznano u niego (...).

W czasie zarzucanego mu czynu miał on zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, a zatem nie zachodzą warunki z art. 31 § 1 k.k. i art. 31 § 2 k.k.

W aktualnym stanie zdrowia w/w oskarżony był zdolny do udziału w toczącym się przeciwko nim postępowaniu karnym i stawania przed Sądem.

dowód: opinia (...) dotycząca oskarżonego T. Ł. (k.41904-41906 tom CCXXII)

A. P. (1) w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 9.509,97 zł,

- 2016 r. 7.174,06 zł,

- 2017 r. 9.647,95 zł,

- 2018 r. 3.268,91 zł,

- 2019 r. 5.706,52 zł.

M. Ż. (1) w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 47.275,56 zł,

- 2016 r. 48.841,54 zł,

- 2017 r. 49.321,10 zł,

- 2018 r. 57.663,52 zł,

- 2019 r. 60.298,29 zł.

J. Z. (1) w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 68.129,29 zł,

- 2016 r. 73.518,59 zł,

- 2017 r. 71.475,96 zł,

- 2018 r. 69.977,23 zł,

- 2019 r. 73.476,23 zł.

S. K. (1) w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 103.876,74 zł,

- 2016 r. 99.669,17 zł,

- 2017 r. 107.813,95 zł,

- 2018 r. 118.614,61 zł,

- 2019 r. 103.840,12 zł.

S. S. (1) w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 37.796,16 zł,

- 2016 r. 37.943,86 zł,

- 2017 r. 38.098,20 zł,

- 2018 r. 39.072,84 zł,

- 2019 r. 41.297,90 zł.

G. S. (2) w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. „0” zł,

- 2016 r. 883,73 zł,

- 2017 r. „0” zł,

- 2018 r. „0” zł,

- 2019 r. brak deklaracji podatkowych.

A. J. (2) w rozliczeniach podatkowych wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2016 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2017 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2018 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2019 r. brak deklaracji podatkowych.

W. S. (2) w rozliczeniach podatkowych wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2016 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2017 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2018 r. 0,09 zł,

- 2019 r. 0,11 zł.

T. K. (2) w rozliczeniach podatkowych wykazał dochód w kwocie za:

- (...) za 2015 r. 63.208,82 zł,

- (...) za 2016 r. 68.709,92 zł,

- (...) za 2017 r. 75.445,52 zł,

- za 2018 r. w (...) 93.543,22 zł oraz w (...) 62.009,29 zł,

- za 2019 r. w (...) 96.888,49 zł oraz w (...) 65.520,85 zł.

B. Ś. (1) w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 19.331,28 zł,

- 2016 r. 20.531,28 zł,

- 2017 r. 22.331,28 zł,

- 2018 r. 23.531,28 zł,

- 2019 r. 24.848,46 zł.

A. H. (1) z domu H. w rozliczeniach podatkowych wykazała dochód w kwocie za:

- 2015 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2016 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2017 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2018 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2019 r. brak deklaracji podatkowych.

T. Ł. w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 15.004,80 zł,

- 2016 r. 3.448,80 zł,

- 2017 r. 16.788,22 zł,

- 2018 r. 21.722,84 zł,

- 2019 r. 9.086,61 zł.

M. M. (1) w rozliczeniach podatkowych (...) (informacja o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych k.47377-47381 tom CCL) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 14.749,81 zł,

- 2016 r. 16.015,50 zł,

- 2017 r. 12.761,25 zł,

- 2018 r. 3,37 zł,

- 2019 r. brak deklaracji podatkowych.

P. A. (1) w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. „0” zł,

- 2016 r. „0” zł,

- 2017 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2018 r. brak deklaracji podatkowych,

- 2019 r. brak deklaracji podatkowych.

D. W. w rozliczeniach podatkowych (...) wykazał dochód w kwocie za:

- 2015 r. 17.915,00 zł,

- 2016 r. 20.865,00 zł,

- 2017 r. 23.860,36 zł,

- 2018 r. 6.941,25 zł,

- za 2019 r. w(...) 48.251,16 zł oraz w (...) 1.623 zł.

dowód: informacja o dochodach z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych (CCL: k.47293-47298, k.47300-47304, k.47311-47315, k.47317-47325, k.47327-47331, k.47335-47339, k.47341-47345, k.47347-47351, k.47353-47357, k.47359-47363, k.47365-47369, k.47371-47375, k.47383-47387, k.47389-47393)

Wyjaśnienia oskarżonych

Wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1)

Na rozprawie oskarżony A. P. (1) nie przyznał się do popełnienia któregokolwiek z zarzucanych mu czynów i oświadczył, że będzie składał wyjaśnienia. Po czym wyjaśnił: „Nie wiem dlaczego w tej sprawie jestem oskarżony. Nikomu nie odbierałem żadnej roboty. Przyjeżdżałem na kolizję i proponowałem poszkodowanemu, czy chce holowanie. Byłem jedynym holownikiem w K., który świadczył swoje usługi bezgotówkowo. To wszystko co mam do wyjaśnienia.”, a zatem de facto odmówił składania wyjaśnień, natomiast ustosunkował się do wyjaśnień, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego (k.41958-41959 i k.41960v-41962v tom CCXXII).

Podczas pierwszego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego (k.15829-15832 tom LXXXVII) oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu wówczas czynów (k.15702-15755 tom LXXXVII: I czyn z art. 258 § 1 k.k., II czyn – przekazywanie informacji o zdarzeniach drogowych, III ustawka z dnia 13 stycznia 2006 r. przy (...) (zarzut IV.1 aktu oskarżenia) oraz ustawka z dnia 18 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) (zarzut pkt. V aktu oskarżenia) i złożył wyjaśnienia, w których wskazał, iż prawdą jest, że nawiązał kontakt z tymi wszystkimi funkcjonariuszami KMP w K., którzy pełnili służbę na (...), a zostali wskazani w zarzucie, tj. P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), D. A. (1), S. S. (1) oraz T. S. (1) – choć nie wie czy T. S. (1) był funkcjonariuszem Policji, ale wie, że był zatrudniony na (...). Nie pamięta w jakiej kolejności nawiązał kontakt z w/w funkcjonariuszami, jak również kiedy. Po nawiązaniu kontaktu zaproponował im, że w zamian za przekazywanie przez nich informacji o zdarzeniach drogowych – kolizjach czy wypadkach będzie wypłacał im pieniądze, a oni się na to godzili i przekazywali mu takie informacje za pośrednictwem telefonu komórkowego bądź to za pomocą smsów lub w zwykłej rozmowie. Nie pamiętał od kiedy przekazywali mu te informacje, ale „przecież wszystko jest napisane w zarzucie”. W tym celu przekazał im telefon komórkowy na kartę – nie pamiętał marki telefonu ani jego numeru, jak również któremu konkretnie funkcjonariuszowi przekazał ten aparat. Jest pewny, że wszyscy ci wymienieni funkcjonariusze przekazywali mu informacje o zdarzeniach i wszystkim im przekazywał pieniądze. Wypłacał im pieniądze jedynie za takie informacje, w następnie których holował on pojazdy do siebie na warsztat. Tam w zależności od stanu pojazdu albo naprawiał pojazd, albo przeznaczany był do kasacji. Za jedną taką informację wypłacał pieniądze w stawce 100 zł, zwykle raz na miesiąc w łącznej kwocie ok. 300-400 zł, zwykle gdzieś na mieście w trakcie spotkania z konkretnym funkcjonariuszem Policji. Nie wypłacał pieniędzy za informacje o kolizjach i wypadkach, gdy nie wymagane było holowanie pojazdu na warsztat. Informacje te przekazywali oni bezpośrednio jemu a nie jego pracownikom. Po uzyskaniu takiej informacji A. P. (1) przekazywał ją swoim pracownikom, a czasami sam jechał na miejsce zdarzenia. Najpierw przekazywali oni informacje na jego telefon komórkowy, który miał zarejestrowany na swoja firmę, o numerze (...), a potem również na drugi numer, gdyż kupił telefon komórkowy na kartę – przy czym nie pamiętał jego numeru. Nie wie czy funkcjonariusze ci przekazywali takie informacje również innym firmom holowniczym, pomocom drogowym.

Jeśli chodzi o ustawiane kolizje, A. P. (1) przyznał, że załatwiał ustawianie kolizji dla zainteresowanych osób, którzy dysponowali samochodami biorącymi udział w tych ustawkach, przy czy zastrzegł, że nie pamięta nazwisk tych osób, jak również czy były one właścicielami tych pojazdów. O miejscu ustawki informował za pośrednictwem telefonu komórkowego (...) (...) KMP w K. i on wiedział, że kolizja, o której go informuje jest ustawiona, dlatego na miejsce zdarzenia kierował zaufane załogi radiowozów. Nie pamięta nazwisk tych (...) – ale na pewno byli to policjanci spośród tych, którzy informowali go o zaistniałych zdarzeniach drogowych, o których wcześniej już mówił, nie jest w stanie powiedzieć czy chodzi o nich wszystkich, ale na pewno o część z nich. Nie pamiętał nazwisk też tych zaufanych policjantów. Rola A. P. (1) w tych ustawkach sprowadzała się do poinformowania (...) o miejscu takiej kolizji, a jego zadaniem było wysłanie na jej miejsce policjantów, którzy o tej ustawce wiedzieli, którzy spisywali na miejscu dokumentację. Nie wie czy oni wpisywali rzeczywiste uszkodzenia pojazdów, gdyż nigdy nie zapoznawał się z tą dokumentacją. Czasami te uczestniczące pojazdy holował do siebie na warsztat, ale nie po to, żeby je naprawić, tylko po to, żeby następnie zostały tam przeprowadzone oględziny danego pojazdu. Przeprowadzał je rzeczoznawca, ale nie wie czy wiedział on, że kolizja była ustawiona. Przypuszcza, że osoby, dla których organizował ustawkę przedstawiały dokumenty z kolizji ubezpieczycielom. Za każdą ustawkę otrzymywał od osób, które dysponowały tymi pojazdami, i dla których załatwiał ją pieniądze w kwocie 400 zł.

A. P. (1) nie pamiętał ile w miesiącu otrzymywał informacji o kolizjach lub wypadkach oraz ile kolizji ustawił.

Nie pamiętał również okoliczności kolizji wymienionych w zarzutach. Są to jedne z tych kolizji, które załatwił. Nie pamiętał okoliczności kolizji, o których informacje przekazali mu (...), a które zostały wymienione w zarzutach.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony wyjaśnił, że nie podtrzymuje odczytanych wyjaśnień. Nigdy nie ustawiał kolizji. Złożył wówczas tej treści wyjaśnienia, gdyż stwierdził, że jak się przyzna to zostanie wypuszczony z aresztu. Wszystkie te okoliczności wymyślił. Nic więcej nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania z dnia 16 lutego 2007 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.15946-15950 tom LXXXVIII) A. P. (1) wyjaśnił, że zna T. G. (1) od ok. 6-7 lat, a poznał go gdzieś na drodze przy kolizji drogowej, gdyż on tak jak oskarżony prowadził firmę świadczącą pomoc drogową, ale nie pamiętał pod jaką nazwą. T. G. (1) przekazywał mu informacje o kolizjach, gdy sam nie był w stanie udać się na miejsce. Przekazywał mu takie informacje, gdy dostał tzw. cynk, ale nie wie od kogo uzyskiwał je, T. G. (1) nigdy nie powiedział mu skąd ma informację o konkretnej kolizji. A. P. (1) również przekazywał informacje o kolizjach drogowych w sytuacji, gdy nie mógł udać się na miejsce konkretnych kolizji. Nigdy nie prowadził z nim wspólnych interesów, i nigdy nie przekazywali oni sobie nawzajem pieniędzy za te informacje. Liczyli, że każdy z nich „odrobi” przekazaną mu informację poprzez przekazanie informacji. Około roku temu (przesłuchanie z dnia 16 lutego 2007 r.) pokłócił się z T. G. (1) o to kto ma jako pierwszy świadczyć pomoc na miejscu kolizji. Czasami T. G. (1) – kiedy byli razem na miejscu kolizji – zwracał się do A. P. (1), aby odstąpił mu do holowania któryś z uczestniczących w niej pojazdów, na co A. P. (1) nie chciał się zgodzić. Nie prowadził z T. G. (1) wspólnych interesów z policjantami z (...) i (...) i jakimikolwiek innymi policjantami. T. G. (1) nie wskazał mu nigdy żadnego policjanta, z którym mógłby nawiązać współpracę, ponieważ A. P. (1) był dla niego konkurencją. Nie utrzymywał z nim kontaktów towarzyskich. W tej części wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) korespondowały z wyjaśnieniami złożonymi przez T. G. (1), przesłuchiwanego na etapie postępowania przygotowawczego w charakterze osoby podejrzanej.

A. P. (1) wskazał, że nie wie na jakich konkretnie stanowiskach byli zatrudnieni policjanci w KMP, którzy przekazywali mu informacje o kolizjach, wie że przyjmowali zgłoszenia na nr 997 i 112. Poznał ich dlatego, że był na liście holowników świadczących usługi dla KMP i w związku z tym niejednokrotnie dostarczał do KMP pokwitowania z parkingów policyjnych, gdy holował na nie pojazd. Nie ma żadnej wiedzy na temat struktury jednostek Policji w K. oraz czy były objęte jakąś reorganizacją. Wiedział, że w KMP w K. istnieje (...) i dowiedział się tego od tych policjantów, z którymi nawiązał kontakt, wskazanych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów. Nie wie na jakich zasadach działał (...), nikt mu na ten temat nic nie mówił. Wie jedynie, że na (...) były przyjmowane telefoniczne zgłoszenia o zdarzeniach drogowych, które miały miejsce na terenie K.. On jechał tylko na takie zdarzenia, które miały miejsce na terenie dzielnicy (...). Nie wie od kogo dowiedział się o przyjmowaniu na (...) zgłoszeń telefonicznych o kolizjach – wydaje mu się, że od jednego z policjantów, który przekazywał cynki o zdarzeniach drogowych, ale nie wie który to był konkretnie policjant. W okresie poprzedzającym przekazywanie mu tych informacji przez policjantów z (...), nie znał bliżej żadnych policjantów, tj. znał tylko z widzenia tych policjantów, którzy podejmowali interwencje podczas różnych kolizji, gdy był wzywany do pomocy i tam ich spotykał. To on wyszedł z inicjatywą nawiązania współpracy z funkcjonariuszami (...) KMP w K., gdy dostarczał do KMP pokwitowania za parkowanie pojazdów. Wykluczył sytuację odwrotną. Nie pamięta, z którym funkcjonariuszem jako pierwszym skontaktował się w sprawie przekazywania mu informacji o kolizjach w zamian za określone sumy pieniędzy. Pamięta, że na ten temat rozmawiał z jednym policjantem – nie pamięta jego imienia i nazwiska, a on poinformował pozostałych o tym, że mają mu przekazywać cynki. Nie ustalał z nim ile będzie kosztowało przekazywanie informacji o jednej kolizji, ponieważ nie wiedział czy będzie zabierał samochód na warsztat lub czy będzie holował pojazd. Ustalił z nim jedynie, że będzie przekazywał 100 zł tylko wtedy, gdy po uzyskaniu informacji o kolizji i udaniu się na miejsce zabierał jakiś pojazd do siebie na warsztat, albo gdy holował go we wskazane miejsce. Pieniądze za informacje o kolizjach – w razie zabierania samochodu na warsztat, lub holowania – przekazywał z osobna osobiście każdemu funkcjonariuszowi policji po uprzednim umówieniu się z nim gdzieś na mieście. Takie przekazanie pieniędzy odbywało się mniej więcej raz w miesiącu i wówczas przekazywał pieniądze w kwocie 300-400 zł. aby umówić się w tym celu zawsze dzwonił do niego ze swojego telefonu komórkowego, który miał na kartę. Często zmieniał karty, ponieważ nie chciał dzwonić do nich zbyt często z jednego numeru. Telefonował do policjantów na ich telefony komórkowe, przy czym nie pamiętał tych telefonów – miał je zapisane gdzieś na kartce i nie pamięta gdzie przechowywał tę kartkę.

Gdy po raz pierwszy przekazywał pieniądze każdemu z policjantów za informacje, każdy z nich kontaktował się z nim telefonicznie, dzwoniąc do niego na jego telefon komórkowy.

Oskarżony A. P. (1) (już pod nieobecność swojego obrońcy) wskazał, że wyraża zgodę na jego przesłuchanie pod nieobecność obrońcy. Kiedy policjanci telefonowali do niego po raz pierwszy, aby przekazał im pieniądze za informacje o zdarzeniach dawali mu numery swoich telefonów i uzgadniali z nim spotkanie. Po spotkaniu z konkretnym policjantem wiedział komu przekazuje pieniądze, gdyż wcześniej poznał nazwiska policjantów z (...), kiedy podbijali mu oni pieczątki na kwitach parkingowych.

Prawdą jest, że otrzymywał od policjantów z (...) grafiki służb, ale nie pamięta ilu z nich to robiło. Odbywało się to zwykle podczas spotkania gdzieś na mieście. Były mu one potrzebne po to, żeby wiedział, który z policjantów danym dniu pełnił służbę i który przekazuje mu informacje o kolizji.

Zna policjantów z (...), którzy przyjeżdżali na zdarzenia. Nie jest w stanie podać ich nazwisk, ale gdyby zobaczył któregoś z tych policjantów na pewno przypomniałby sobie jego imię i nazwisko. W swoim telefonie o nr (...) miał zapisanych kilka numerów do policjantów.

Odnośnie kontaktów z T. G. (1) A. P. (1) dodał, że zanim się pokłócili przekazywali sobie nawzajem informacje o cynkach dotyczące kolizji drogowych. Wie, że T. G. (1) miał je od policjantów, którzy wchodzili w skład radiowozów, które udawały się na miejsce kolizji, ale oskarżony nie wie od których konkretnie. Powiedział mu o tym T. G. (1). A. P. (1) otrzymywał takie cynki od policjantów z (...). W tych okolicznościach T. G. (1) był na ich miejscu zwykle po A. P. (1), gdyż on otrzymywał informacje o niej wcześniej z (...). Bywały też sytuację, że załoga przekazała informację T. G. (1) wcześniej niż (...) A. P. (1), i wówczas to T. G. (1) był na miejscu wcześniej aniżeli. Na tym właśnie tle doszło do konfliktu między nimi, bo jednak A. P. (1) z reguły był tam wcześniej i T. G. (1) chciał go wyeliminować z rynku. To też T. G. (1) przekazał na (...) informacje o rzekomo zaistniałej kolizji u zbiegu ul. (...) w K.. A. P. (1) został o niej poinformowany przez funkcjonariusza (...) i informację tę przekazał swojemu pracownikowi A. J. (1), który udał się na miejsce. Tam okazało się, że kolizji nie było, ale jakiś dziennikarz zrobił zdjęcie A. J. (1) w samochodzie i to zdjęcie z artykułem ukazało się w gazecie (...).

A. P. (1) wiedział, że T. G. (1) uczestniczy w ustawianych kolizjach. Dla A. P. (1) było to oczywiste, ponieważ niejednokrotnie po otrzymaniu przez niego informacji o konkretnej kolizji udawał się na jej miejsce i stwierdzał, że jest tam już T. G. (1), a jego zdaniem nie mógł tam przybyć przed nim, gdyby nie uczestniczył w jej ustawianiu, ponieważ były takie przypadki, że te ustawki były blisko jego (...) potrzebował zaledwie 10-15 minut, żeby dojechać na miejsce. Była nawet taka sytuacja, że kolizja była bardzo blisko jego zakładu, więc A. P. (1) dojechał tam w ciągu 4-5 minut.

A. P. (1) już(...) lat świadczy usługi holownicze w ramach pomocy drogowej i bez trudu potrafi odróżnić prawdziwą kolizję od ustawianej. Na ustawiona kolizję może wskazywać np. chociażby to, że jej uczestnikami jest dwoje młodych osób, które prowadziły nowe samochody. Zwykle w ustawkach uczestniczą nowe samochody, gdyż można wówczas uzyskać wysokie odszkodowania. Właśnie dlatego że T. G. (1) był na miejscu kolizji wcześniej niż A. P. (1) a uczestniczyły w niej nowe pojazdy, A. P. (1) wnioskował, że jest to ustawka. Wtedy ustawka musiała być zgłoszona pod nr 112 lub 997 na (...), stąd też A. P. (1) otrzymywał informację o kolizji. Wie, że T. G. (1) miał możliwość ustawiania kolizji, gdyż współpracował załogami radiowozów, które likwidowały ustawiane kolizje. Od samego T. G. (1) wie, że informacje o kolizjach miał przekazywanie od funkcjonariuszy wchodzących w skład załóg radiowozów i oczywiste jest, że mógł współpracując z nimi ustawiać konkretne kolizje. Na ustawkę wskazywał też zakres uszkodzeń pojazdów. W przypadku ustawianych kolizji uszkodzenia są oczywiście większe, aby można było uzyskać większe odszkodowanie. Nigdy z T. G. (1) nie prowadził wspólnie jednej firmy, natomiast były czasami takie przypadki, że T. G. (1) przywoził A. P. (1) do warsztatu uszkodzone pojazdy do remontu.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony oświadczył, że nie podtrzymuje ich i dodał, że T. G. (1) chciał go wyeliminować z rynku. Porobił mu zdjęcia i od tego zaczęło się wszystko. T. G. (1) załatwił, że A. P. (1) otrzymywał „lewe” informacje od funkcjonariuszy policji i zgłosił to w W..

Podczas kolejnego przesłuchania z dnia 8 marca 2007 r. (k.16006-16010 tom LXXXVIII), oskarżony A. P. (1) wyjaśnił, że nie prowadził żadnych zapisków, w których odnotowałby kwoty jakie ma przekazać poszczególnym funkcjonariuszom za przekazanie informacji o kolizjach drogowych. Wypłacał im pieniądze jedynie w tych wypadkach, gdy holował samochód. O tym, którym funkcjonariuszom ma przekazać pieniądze wiedział z grafików służb, które otrzymywał od policjantów. Otrzymywał je np. od M. Ż. (1), S. K. (1) i D. A. (1) z (...). A. P. (1) prosił ich o przekazanie takich grafików i mu je przekazywali podczas różnych spotkań na mieście. Nie wszystkie informacje o kolizjach otrzymywał od policjantów, czasami przekazywali mu je również jego znajomi, których nie potrafił wskazać.

Po okazaniu mu zabezpieczonych podczas przeszukania dokumentów: grafików służb (...) (...) na miesiąc: III 2004 r. i XI 2006 r., grafików służb stanowiska kierowania KMP w K. – (...) VIII 2006 r., zestawienia telefonów funkcjonariuszy Policji (…) A. P. (1) wyjaśnił, że na grafiku za III 2004 r. naniósł pismem ręcznym litery od jakich zaczynają się nazwy poszczególnych dni tygodnia, a w rubryce dotyczącej S. K. (1) zakreślił 2 razy drukowane (...) i (...) przy danym dniu, bo w danych dniach miał on służbę (...). Nie pamięta dlaczego zakreślił kółkiem te litery, ale mogło być tak, że w ten sposób odnotował sobie to, że S. K. (1) zamienił się w tym dniu z innym funkcjonariuszem. Czasami bowiem oni informowali go, że w danym (...) nie będą pełnili służby mimo, że co innego wynikało z grafika, bo zamienili się służbami. Na grafiku służby M. Ż. (1) czerwonym pisakiem wpisał drukowaną literę (...) mimo, że z grafika nie wynikało, że w tej dacie(...) będzie on pełnił służbę nocną, bo przypuszczalnie powiedział mu on o tym, że w tej dacie będzie miał służbę nocną. Grafik z XI 2006 r. też otrzymał od któregoś z funkcjonariuszy, ale nie pamięta od którego, bo w tym okresie również otrzymywał od nich informacje o kolizjach i w zamian za to przekazywał im pieniądze. Nie ma na nim żadnych jego adnotacji. Ten proceder przekazywania mu informacji trwał w okresie przedstawionym w zarzutach, tj. od stycznia 2004 r. aż do chwili jego zatrzymania w dniu 6 lutego 2007 r.

Na grafiku VIII 2006 r. A. P. (1) naniósł pismem ręcznym pod kolejnymi datami pierwszą literę dnia tygodnia, a ponadto oznaczenia o treści: „8”, „20”, które oznaczają godz. 8.00 i 20.00, bo od tej godziny w poszczególnych dniach funkcjonariusze rozpoczynali służbę. W tym grafiku przy T. S. (1) przy dacie (...) zakreślił długopisem godzinę ósmą, ale nie pamięta dlaczego. Na drugiej jego stronie flamastrem koloru pomarańczowego i długopisem koloru niebieskiego zapisane są kolejno nr tel. (...), ale nie wie kto je zapisał i czy jest to jego pismo, i do kogo należą te numery telefonów. Nad niemi są też zapisy słowne, ale dla niego nieczytelne. Nie wie czy to jego pismo.

Jeśli chodzi o zestawienie numerów telefonów funkcjonariuszy KMP w K., którzy wchodzili w skład załóg radiowozów, to ma to zestawienie od dłuższego czasu, tj. od ok. 3 lat, nie wie od kogo nie dostał, na pewno od jakiegoś policjanta pracującego w drogówce. A. P. (1) poprosił o przekazanie mu takiego zestawienia, ponieważ chciał mieć nr policjantów, do których mógłby zadzwonić w razie zatrzymania go przez policje do kontroli drogowej, gdyż jeździł do zdarzenia, o którym został poinformowany z dużą prędkością, bo liczył się dla niego czas i chciał dojechać na miejsce przed konkurencją. Chciał w takiej sytuacji móc zadzwonić do któregoś z nich, aby wpłynął na zatrzymujących go policjantów celem wymierzenia niższego mandatu. Nie pamięta czy były takie przypadki, że dzwonił w takiej sytuacji. Spośród tych policjantów znał G. D., A. D. (2), J. D. (2), D. D. (3), P. L. (1) i T. Ż., których poznał przy różnych zdarzeniach drogowych, do których oni przyjeżdżali, a on często był przed nimi. Ponieważ ich znał, uznał, że może do nich w takiej sytuacji zadzwonić i poprosić o pomoc. Innych z tego zestawienia może znać z widzenia a nie z nazwiska, z różnych kolizji drogowych, do których przyjeżdżali. Przy nazwisku D. D. (3) dopisał pismem ręcznym nr tel. kom. (...), bo albo zmienił nr albo miał jeszcze jeden nr. Na k.4 tego zestawienia na odwrocie zapisał pismem ręcznym 2 nr: (...), ale nie pamięta kto nimi dysponował i dlaczego je zapisał.

Nie zawsze otrzymywał grafiki służb od policjantów na (...), ale wiedział w jakim cyklu odbywa się służba na (...), tj. że jeżeli dany funkcjonariusz pełnił służbę w ciągu dnia od 8 do 20, to kolejną służbę następnego dnia rozpoczynał od godz. 20.00. Jeśli miał służbę na noc tj. od 20.00 do 8.00, to następną miał po 48 h od godz. 8.00. Dlatego wiedział komu ma przekazać pieniądze za otrzymana wiadomość o kolizjach.

Ponadto niejednokrotnie dzwonił na telefony komórkowe konkretnych funkcjonariuszy i dopytywał kiedy mają służbę. Mógł sobie wówczas obliczyć po jakim czasie konkretny policjant przychodzi na kolejną służbę i który z nich przekazuje mu informacje o kolizji. W przypadku zamiany przez policjantów godzin służby – oni zwykle informowali go o tym telefonicznie.

Po okazaniu grafików (...) KMP w K. na II 2007 r. – zakreślił na nim pomarańczowym flamastrem nazwisko D. A. (1) oraz oznaczenia godzin w kolejnych dniach w jakich miał on pełnić służbę. Przy nazwisku J. Z. (1), P. W. (1) i S. K. (1) zakreślił czerwonym pisakiem godz. rozpoczęcia służb w konkretnych datach dla swojej wygody, aby grafik był bardziej czytelny. W rubryce dot. daty (...) przy nazwisku C. R. zakreślił godz. (...), a symbol (...) oznacza, że pełnił on służbę w zastępstwie na (...). Zaznaczył, że on nie przekazywał mu żadnych informacji o kolizjach, nie przekazywał mu żadnych pieniędzy i w ogóle go nie zna.

Na kolejnych grafikach kolorem czerwonym A. P. (1) zakreślił nazwiska T. U. i A. S. (4), ponieważ ok. 2 tygodni przed jego zatrzymaniem umówił się z nimi telefonicznie na mieście – nie pamięta gdzie konkretnie, na rozmowę w sprawie przekazywania mu przez nich informacji o kolizjach w zamian za pieniądze. Rozmowę odbył z każdym z nich z osobna i oni przystali na propozycję. Nie przekazali mu jednak żadnych informacji i nie wypłacił im żadnych pieniędzy, ponieważ 06.02.2007 r. został zatrzymany. Z A. S. (4) i T. U. nawiązał kontakt z własnej inicjatywy i nikt mu ich nie polecał. Znał ich wcześniej z widzenia. Nie pamięta skąd miał do nich numery telefonów. Do A. S. (4) miał telefon zapisany w pamięci swojego telefonu, który został zatrzymany.

Jeśli chodzi o grafiki (...) KMP w K. za II 2007 r. – otrzymał je od D. A. (1) 2 lub 3 dni przed jego zatrzymaniem na stacji (...) w K.. Umówił się z nim telefonicznie na przekazanie grafików.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony wyjaśnił, że nie podtrzymuje ich i nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania z dnia 28 czerwca 2007 r. (k.21137-21139 tom CXIV) A. P. (1) wyjaśnił, że jeśli chodzi o kolizję z dnia 18 lutego 2006 r., która została ujęta w pkt III postanowienia o przedstawieniu zarzutów (zarzut pkt. V aktu oskarżenia) została ona ustawiona. Zapamiętał tę ustawkę, ponieważ gdy przyjechał na miejsce jej organizowania zauważył, że jakiś nieznany mężczyzna robił zdjęcia. Był on zatrudniony w (...). Nie pamięta dla kogo zorganizował tę ustawkę, ale na pewno wcześniej zadzwonił do S. S. (1) i poprosił go o skierowanie do jej likwidacji funkcjonariuszy, którzy będą wiedzieć, że likwidują ustawkę. S. S. (1) skierował do niej znanego A. P. (1) A. P. (3). A. P. (1) powiedział na miejscu A. P. (3), że jest to ustawka i później za jej likwidację przekazał mu pieniądze w kwocie 100-150 zł, nie pamięta dokładnej kwoty, ale na pewno w tym przedziale, ponieważ zwykle za ustawiane kolizje takie kwoty przekazywał funkcjonariuszom z radiowozów. Przekazał mu je albo na miejscu kolizji albo gdzieś na mieście w K. tam gdzie się z nim umówił. S. S. (1) za skierowanie do tej ustawki A. P. (3) przekazał 50 zł – razem z pieniędzmi jakie przekazywał mu za udzielenie przez niego informacji o kolizjach. Nie pamięta z kim A. P. (3) pełnił wówczas służbę i czy ten drugi policjant wiedział, że likwiduje ustawioną kolizję. Nie pamięta szczegółów, ponieważ w ciągu dnia otrzymywał „tysiące” telefonów i nie był w stanie zapamiętać na dłużej kto i z jaką sprawą do niego dzwonił. Kiedy telefonował to S. S. (1) odnośnie ustawki z dnia 18 lutego 2006 r. nie powiedział mu wprost, że chodzi o skierowanie konkretnego policjanta do ustawki, ale dla S. S. (1) wiadomym było, że jest to ustawka, ponieważ A. P. (1) wskazywał ulice, przy których ustawka będzie organizowana i marki samochodów, jakie będą w niej uczestniczyć. Kiedy bowiem dzwonił do (...) (...) KMP w K. z prośbą o skierowanie do kolizji konkretnych policjantów i mówił gdzie ona będzie miała miejsce i jakie samochody będą w niej brały udział, była to dla (...) wskazówka, że chodzi o ustawkę. Nie pamięta jakie osoby kierowały samochodami podczas ustawek. Nigdy tych osób nie znał. Jego rola przy organizowaniu ustawek ograniczała się do załatwienia policjantów do likwidacji ustawek. Nie wie czy później jakieś osoby występowały do firm ubezpieczeniowych o wypłatę odszkodowania z ustawek, które organizował choć przypuszcza, że po to się je organizuje. S. S. (1) pieniądze za przekazywanie informacji o kolizjach i za kierowanie do ustawek konkretnych policjantów przekazywał zawsze w umówionym miejscu na mieście. Nie jest w stanie wskazać innych policjantów, których do likwidacji ustawek kierował S. S. (1). Po okazaniu planszy ze zdjęciami – rozpoznał on mężczyznę na zdjęciu nr 1 jako S. S. (1) i wskazał, że pozostałych osób nie zna.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony wyjaśnił, że ich nie podtrzymuje i nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania z dnia 4 lipca 2007 r. (k.21484-21488 tom CXVI) oskarżony wyjaśnił, że od ok. 6-7 lat zna T. G. (1), ponieważ tak jak on prowadził on firmę holowniczą i zdarzało się, że po prostu spotykał go przy okazji jakiejś kolizji. Ok. 3 lat temu zwrócił się do niego z propozycją, żeby holował on pojazdy z kolizji do warsztatu A. P. (1) do naprawy. T. G. (1) zgodził się na to. Za holowanie takie T. G. (1) wystawiał A. P. (1) faktury na kwoty 150-200 zł i na ich podstawie A. P. (1) wypłacał mu pieniądze za wykonaną usługę. Prawdą jest, że niejednokrotnie A. P. (1) przekazywał T. G. (1) informacje po kolizjach zaistniałych w K., o których wcześniej dowiedział się do (...) z (...) KMP w K.. W zamian za to T. G. (1) przywoził do warsztatu A. P. (1) samochody do naprawy z tych kolizji, o których go właśnie informował. A. P. (1) nigdy nie informował T. G. (1) o tym, że organizuje ustawki, jak również o takiej ustawianej kolizji, o której wiedział, że jest to ustawka, ponieważ wychodził z założenia, że T. G. (1) nie powinien wiedzieć o tym, że A. P. (1) bierze udział w organizowaniu ustawek. Nie powiedział mu też o tym, że informacje o kolizjach, które miały miejsce na terenie K. A. P. (1) ma od (...) i od których konkretnie z (...), ale T. G. (1) o tym wiedział. A. P. (1) współpracował na opisanych zasadach z T. G. (1) przez ok. 6 miesięcy, po czym zerwał tę współpracę, ponieważ zorientował się, że T. G. (1) postępuje z nim nieuczciwie, bo dochodziło do sytuacji, że gdy A. P. (1) przekazał T. G. (1) informację o kolizji, on udawał się na miejsce, po czym informował A. P. (1), że jej uczestnicy zrezygnowali z jego usług, podczas gdy w rzeczywistości holował te pojazdy do naprawy do innych warsztatów. Nie było takich sytuacji, aby funkcjonariusze (...) podczas nieobecności A. P. (1) w K. za jego wiedzą przekazywali informacje o kolizjach bezpośrednio T. G. (1). Innym powodem zerwania współpracy było to, że on za holowanie pojazdu do warsztatu A. P. (1) do naprawy zażądał od niego 10 % od kosztorysu ustalonego przez firmę ubezpieczeniową, a A. P. (1) na to się nie zgodził.

Jeśli chodzi o ustawki rola A. P. (1) polegała na uzgadnianiu z (...) (...) KMP w K. skierowania do ich likwidacji załóg radiowozów. Wówczas nie mówił wprost przez telefon dyspozytorom, że chodzi o ustawki, ale mówił gdzie będzie miała ustawka i jakie marki samochodów będą w niej brały udział. A. P. (1) nie mówił dyspozytorom, którzy funkcjonariusze Policji mają przyjechać do danej ustawki, natomiast czasami (...) dawali mu numery telefonów do policjantów, którzy mieli przyjechać do ustawki. Dysponując tymi telefonami A. P. (1) mógł – co zresztą robił – zatelefonować do nich i spytać jak długo mają czekać na ich przyjazd do ustawki. Czasami zdarzało się, że na przyjazd radiowozu czekali nawet i kilka godzin. Nie przypomina sobie nazwisk (...) z (...) KMP w K., z którymi ustalał przyjazd radiowozów do ustawianych kolizji.

Po okazaniu mu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 31 stycznia 2007 r. i zadaniu pytania odnośnie tego, z którymi osobami wskazanymi w tym postanowieniu a będącymi policjantami uzgadniał on kierowanie załóg do likwidacji ustawianych kolizji, A. P. (1) wskazał: P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1). Wskazał, że nie uzgadniał tego z D. A. (1), chociaż go zna i on tak jak P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1) przekazywał mu informacje o kolizjach drogowych. Nie zna bliżej T. S. (1), z którym skontaktował go D. A. (1). T. S. (1) również przekazywał mu informacje na temat kolizji z tego co pamięta dwa razy za pomocą smsa. A. P. (1) nigdy z T. S. (1) nie miał bezpośredniego kontaktu i nie przekazał mu za to pieniędzy. Przez około 2 miesiące przekazywał D. A. (1) za przekazywane przez niego informacje o kolizjach dwa razy pieniądze w kwotach od 200 do 300 zł, tj. w takim przedziale w zależności od tego czy holował pojazd z tej kolizji do swojego warsztatu do naprawy. Po upływie tych 2 miesięcy współpracy z D. A. (1) powiedział mu, że nie chce, aby on i T. S. (1) przekazywali mu informacje o kolizjach, gdyż oni byli (...) na (...) i przekazywane przez nich informacje dublowały się z informacjami, które uzyskiwał od (...) (...). Przyjmował kalkulację po 50 zł od jednego holowania. Na tych zasadach wypłacał pieniądze również pozostałym policjantom za te informacje , tj. P. W. (1), J. Z. (1), M. Ż. (1), S. K. (1) i S. S. (1).

Po okazaniu tablic poglądowych A. P. (1) na planszy nr 1 rozpoznał D. A. (1)- zdjęcie nr 2. Na planszy nr 2 S. K. (1) – zdjęcie nr 1. Na planszy nr 3 P. W. (1) – zdjęcie nr 2. Na planszy nr 4 J. Z. (1) – zdjęcie nr 1. Na planszy nr 6 nikogo a tam znajdował się wizerunek T. S. (1). Rozpoznane osoby to funkcjonariusze z (...) KMP w K., którzy przekazywali mu informacje o kolizjach drogowych, a ponadto – poza D. A. (1) – na jego prośbę kierowali do likwidacji ustawianych kolizji załogi radiowozów.

Wśród okazanych mu wizerunków nie było M. Ż. (1), którego jest w stanie rozpoznać dodając, że na jego prośbę około 4 lat temu przez okres roku lub 2 lat A. P. (1) zatrudniał u siebie w warsztacie jego syna S. Ż. (1) jako kierowcę lawety, a w tej części jego wyjaśnienia miały wsparcie w wyjaśnieniach oskarżonego M. Ż. (1). Ponadto telefonował do S. K. (1) z informacją, że zgłosi się do niego celem odbycia praktycznego kursu nauki jazdy znajoma T. G. (1), a w tej części jego wyjaśnienia miały wsparcie w wyjaśnieniach T. G. (1).

A. P. (1) wskazał, że nie pamięta nazwisk funkcjonariuszy Policji, którzy byli kierowani przez (...) (...) KMP w K. do likwidowania ustawianych kolizji. Możliwie, że gdyby okazano mu jakieś dokumenty z tych kolizji mógłby sobie przypomnieć te nazwiska. W załogach tych był co najmniej jeden funkcjonariusz, który wiedział, że likwiduje ustawioną kolizję. Ponadto A. P. (1) na miejscu mówił jednemu funkcjonariuszowi, że chodzi o ustawkę, a po wykonaniu przez niego czynności przekazywał mu pieniądze w kwocie 100 zł za sporządzenie dokumentacji, ale nie wie co policjanci tam wpisywali. Nigdy żadnemu z policjantów nie mówił, że mają wpisać w dokumentację inne zakresy uszkodzeń od tych, które faktycznie wystąpiły.

Po okazaniu kserokopii notatki urzędowej z dnia 1 lutego 2006 r. dotyczącej kolizji przy ul. (...) (zarzut IV.4 z aktu oskarżenia A. P. (1), A. P. (1) zarzut XXI.1 z aktu oskarżenia J. Z. (1)) A. P. (1) wyjaśnił, że kojarzy jednego z interweniujących wówczas funkcjonariuszy – (P.) L., który został skierowany na jego prośbę przez (...) (...) do ustawianych kolizji i jemu wypłacał pieniądze we wspomnianej kwocie 100 zł. A. P. (1) nie był natomiast w stanie ani potwierdzić, ani wykluczyć, że ta właśnie kolizja była również ustawiona.

Spośród wymienionych podczas tego przesłuchania funkcjonariuszy Policji: M. S. (4), P. G. (2), J. S. (4), M. S. (6), S. S. (2), G. M., K. F., G. D., L. B. (1), M. B. (2), W. F. (1) i W. A. P. wskazał, że S. S. (2), G. D. i W. K. (4) byli kierowani na jego prośbę przez funkcjonariuszy (...) KMP w K. do ustawianych kolizji, i na ich miejscu informował ich, że są to ustawki i wypłacał im pieniądze w kwotach po 100 zł, ale nie jest w stanie sobie przypomnieć i opisać tych ustawionych kolizji, do których przyjechali, jak również innych ustawionych kolizji likwidowanych z udziałem innych policjantów.

A. P. (1) ponadto wskazał, że uściśla swoje wyjaśnienia i wskazuje, że (...) przekazywał pieniądze w łącznej kwocie za informacje o kolizjach i za kierowanie przez nich na jego prośbę funkcjonariuszy do ustawianych kolizji w kwotach w przedziale 200-300 zł co miesiąc. W tej kwocie uwzględniał po 50 zł od każdego skierowania przez (...) policjantów do ustawek.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień A. P. (1) wskazał, że nie podtrzymuje ich i nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania z dnia z 28 maja 2008 r. (k.22072-22079 tom CXIX) A. P. (1) przyznał się do zarzucanych mu w punkcie IV i V przestępstw (których popełnienie dodatkowo zarzucono mu wówczas postanowieniem z dnia 27 maja 2008 r. – k.22067-22068 tom CXIX – pkt IV przekazanie inf. o zdarzeniu drogowym z dnia 10.11.2005 r. na (...)przez M. W. (1) i A. P. (3) w K. w zamian za korzyść majątkową (czyn z pkt. III aktu oskarżenia A. P. (1)) oraz pkt V ustawka z dnia 18 lutego 2006 r. przy ul. (...) w K. z udziałem S. S. (1), A. P. (3), M. M. (1), P. A. (1) i D. W. (zarzut z pkt V aktu oskarżenia A. P. (1)). W złożonych wyjaśnieniach wskazał, że jeśli chodzi o zdarzenie z pkt. IV nie przypomina sobie w ogóle tego zdarzenia, ale nie wyklucza, że faktycznie w dniu 10 listopada 2005 r. mógł odholować samochód marki T. (...) po wcześniejszym otrzymaniu informacji od M. W. (1) i A. P. (3). Zna jedynie z widzenia A. P. (3), nie kojarzy M. W. (1), ale nie wyklucza, że kiedyś mógł mieć z nim kontakt. Nie pamięta, który z tych policjantów zadzwonił do niego w tym dniu i przekazał mu tę informację. Policjanci przekazywali mu takie informacje zawsze telefonicznie. Nie pamięta czy był na miejscu tego zdarzenia i czy osobiście odholował ten pojazd. Nie przypomina sobie w ogóle tego zdarzenia z uwagi na upływ czasu i dużą ilość zgłoszeń dotyczących holowania pojazdów. Na pewno nie mógł przekazać M. W. (1) i A. P. (3) pieniędzy po 100 zł, czyli łącznie 200 zł, gdyż za przekazanie jednej takiej informacji płacił danemu funkcjonariuszowi jedynie 50 zł. Jeśli już, to mógł dać któremuś z tych policjantów – ale nie pamięta któremu – tylko 50 zł, tj. temu, który przekazał mu informację, a nie jednemu i drugiemu. Nie pamięta kiedy i gdzie miałby to zrobić. Po okazaniu notatki urzędowej z dnia 10 listopada 2005 r. (...) nadal nie przypominał sobie tego zdarzenia. Nic mu nie mówią dane G. A. i podczas okazania nie byłby w stanie rozpoznać tej osoby.

Natomiast odnośnie ustawki z pkt. V wskazał, że nie zna M. M. (1), P. A. (1), D. W. i M. K. (2). Nic mu te nazwiska nie mówią, nie przypomina sobie, żeby z nimi rozmawiał, nie jest w stanie ich rozpoznać. Nie wyklucza, że z miejsca kolizji odholował któryś z pojazdów, ale nie pamięta tego. Nie pamięta w jakich okolicznościach doszło do niej. Faktycznie zorganizował ją, tj. wcześniej uzgodnił jej miejsce i czas, ale nie pamięta kto go o to poprosił i z kim to uzgadniał. Mógł to uzgodnić z którymś z uczestników tej kolizji. Nie pamięta marek pojazdów, biorących w niej udział, ale musiały być to te wskazane w postanowieniu o uzupełnieniu zarzutów z dnia 27 maja 2008 r. Na pewno w dniu tej kolizji zadzwonił – ale nie pamięta z jakiego numeru - do (...) S. S. (1) i poprosił o skierowanie do jej zlikwidowania A. P. (3), i za to przekazał S. S. (1) 50 zł, ale nie pamięta gdzie i kiedy wręczył mu te pieniądze, natomiast na pewno nie miało to miejsca w dniu kolizji. A. P. (3) za zlikwidowanie tej kolizji dał nie więcej niż 150 zł, na pewno nie 400 zł jak wskazano w zarzucie. Z odszkodowań wypłaconych właścicielom poszczególnych pojazdów A. P. (1) nie otrzymał od nikogo żadnych pieniędzy, ale za zorganizowanie tej kolizji dostał pieniądze, ale nie pamięta w jakiej kwocie i od kogo. Jak już wyjaśnił, za załatwienie takiej kolizji otrzymywał nie więcej niż 400 zł. W związku z tym nie wyklucza, że za zorganizowanie takiej kolizji mógł dostać 400 zł. Po okazaniu notatki urzędowej z dnia 18 lutego 2006 r. (...) wyjaśnił, że opisuje ona tę kolizję (o której wyjaśnił już poprzednio i podczas tego przesłuchania). Nie przypomina sobie innych okoliczności dotyczących tego zdarzenia.

Ponadto A. P. (1) wskazał, że od około 10 lat do teraz posiada numer tel. (...) na abonament.

Nie zna natomiast nr (...) i (...) i (...).

Nie wie kogo ma zapisanego w swojej książce telefonicznej jako (...), (...), T., A P.. Miał w niej wpisane nr do poszczególnych policjantów, ale nie potrafił ich zidentyfikować, nie pamiętał czy wpisywał ich pod imionami, nazwiskami czy np. pod jakąś nazwą. Nie nadawał tym policjantom, którzy z nim współpracowali pseudonimów, ksyw.

A. P. (1) wskazał, że na pewno któremuś z policjantów (...) KMP przekazał telefon komórkowy do przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych wymagających holowania. Był to jeden aparat telefoniczny marki (...), nie pamięta modelu, na kartę, nie pamięta numeru. W przekazanym aparacie był wpisany numer, aby policjanci mogli się w ten sposób z nim bezpośrednio kontaktować. Numer, na który policjanci przekazywali mu informacje był cały czas taki sam, nie zmieniał go.

Na okazanej tablicy poglądowej nr I rozpoznał aparat fotograficzny nr 2 ((...)) jako ten, który miał nr (...) i był cały czas w jego posiadaniu do czasu zabezpieczenia przez Policję.

Na okazanej tablicy poglądowej nr II rozpoznał aparat nr 4 ((...)), jako ten co do którego wydaje mu się, że przekazał go policjantom na (...), ale nie jest tego pewny, zakupił go w komisie. Nie wie czy komórka, którą przekazał policjantom miała zdjęty (...). Poza 1 aparatem nie przekazywał dla konkretnego policjanta żadnego innego, aby mu przekazywał informacje.

A. P. (1) wskazał, że T. S. (1) poznał poprzez D. A. (1), tj. nigdy go nie poznał, a jedynie wiedział, że on również przekazywał mu informacje o zaistniałych zdarzeniach drogowych wysyłając sms, nie pamięta czy kiedykolwiek zadzwonił też. D. A. (1) zapytał go czy T. S. (1) też może przekazywać mu informacje, a A. P. (1) na to się zgodził. Nie pamiętał jaki numer mu wówczas podał. Nie pamięta w jakim czasie T. S. (1) przekazywał mu informacje – wydaje mu się, że przez krótki okres czasu, a ponieważ sms od T. S. (1) pokrywały się z smsami od policjantów z (...) zrezygnował z jego informacji, o czym poinformował D. A. (1). Nigdy nie spotkał się i nie rozmawiał z T. S. (1) i nie przekazywał mu nigdy żadnych pieniędzy za informacje – jest tego pewny. Ponieważ przesłuchiwany wcześniej wyjaśnił co innego na ten temat, A. P. (1) wskazał – po odczytaniu tamtego fragmentu – że na pewno nie płacił T. S. (1), a wcześniej wyjaśnił, że płacił wszystkim policjantom, ponieważ liczył, że zostanie zwolniony i nie będzie aresztowany, ale w kolejnych wyjaśnieniach powiedział, że T. S. (1) nie dostał żadnych pieniędzy od niego. Natomiast nie wie czy D. A. (1) przekazywał T. S. (1) pieniądze za przekazywanie informacji, nigdy z nim na ten temat nie rozmawiał i nie ma na ten temat żadnej wiedzy. Nie jest w stanie wskazać ile informacji mógł mu przekazać T. S. (1) – na pewno nie była to duża ilość, gdyż ich współpraca trwała krótko. A. P. (1) nie przekazał T. S. (1) i D. A. (1) żadnego aparatu telefonicznego i żadnej karty do przekazywania informacji. Przekazał tylko jeden aparat na (...). Żadnych dodatkowych aparatów nie przekazywał poszczególnym policjantom. Na pewno przekazywał pieniądze za informacje D. A. (1). Nie wyklucza, że mógł mieć wgląd w grafik służby T. S. (1), ale nie jest w stanie wskazać ile takich grafików mógł otrzymać – otrzymywał je bezpośrednio od D. A. (1). Nie wie czy T. S. (1) wiedział komu przekazuje informacje i czy powiedział mu o tym D. A. (1). Na pewno nie przekazywał żadnych pieniędzy T. S. (1) poprzez D. A. (1) i nie było żadnej odrębnej kwoty przeznaczonej dla T. S. (1). D. A. (1) przekazywał pieniądze tylko za informacje, które dostawał od niego. Nigdy nie mówił mu, aby z tych przekazanych pieniędzy D. A. (1) przekazał jakąś kwotę innemu policjantowi, np. T. S. (1). W tym miejscu należy wskazać, że w tej części wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) były chwiejne i zmienne, a na szczerość zdobył się dopiero podczas kolejnego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 11 czerwca 2008 r., kiedy to została przeprowadzona jego konfrontacja z D. A. (1) (k.22090-22091 tom CXIX).

W zależności od tego ile informacji dany policjant mu przekazał w ciągu miesiąca, otrzymywał odpowiednią kwotę, tj. 200-300 zł. Wysokość tej kwoty ustalał w oparciu o grafik służby dotyczący danego policjanta, tj. w zależności od tego ile służb w danym miesiącu miał dany policjant, to adekwatnie do tej ilości i ilości przekazywanych informacji przekazywał mu odp. kwotę. Nie zaznaczał w tych grafikach, że na danej służbie otrzymał informację. Tę kwotę ustał na tzw. oko. Jeśli dany policjant miał mniej służb to przyjmował, że musiał mu przekazać mniej informacji i przekazywana mu kwota była pomniejszana do 50 zł, ale nie mniej niż 50 zł. Jeśli miał dużo służb – przekazywał mu 200-300 zł. Jeśli w danym miesiącu nie miał służb – nic mu nie dawał.

A. P. (1) wskazał, że nie zna numerów: (...). Wydaje mu się że nr (...) jest numerem, który przekazał policjantom z (...) wraz z aparatem telefonicznym, ale nie jest pewny. Numer (...) to numer prywatny należący do jego pracownika – blacharza M. L. (1).

Na pewno przekazał aparat telefoniczny policjantom na (...) wraz z kartą z limitem na 50 zł. Potem co jakiś czas – nie pamięta ile razy – doładowywał tę kartę, kiedy spotkał się z danym policjantem, tj. przekazywał doładowanie tej karty i przekazywał mu pieniądze za informacje. To znaczy sam nigdy nie doładowywał tej karty, tylko robili to policjanci. Karta cały czas była ta sama, on nie zmieniał tej karty i nie przekazywał policjantom żadnych nowych kart. Nie wie czy policjanci ci zmieniali karty. Do dzisiaj żaden z policjantów nie oddał mu tego telefonu wraz z tą kartą i nie wie co się z nimi stało.

Nie pamięta czy także na jego numer telefonu (...) policjanci przekazywali informacje, ale nie wyklucza tego. Nie wie czy przekazywali mu informacje również z innych aparatów.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony wskazał, że ich nie podtrzymuje oraz że nie przekazywał policjantom żadnego telefonu.

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego z dnia 11 czerwca 2008 r. - konfrontacja z D. A. (1) – (k.22090-22091 tom CXIX) oskarżony A. P. (1) wyjaśnił, że zna D. A. (1), który był policjantem w KMP i przekazywał mu informacje, w zamian za co A. P. (1) przekazywał mu pieniądze. Mogło być tak, jak wyjaśnił D. A. (1) i że mógł mu przekazać aparat telefoniczny zarówno dla niego, jak i dla T. S. (1) do przekazywania mu informacji, ale nie pamięta okoliczności przekazania im tych aparatów. Nie wyklucza też, że poprzez D. A. (1) mógł przekazywać pieniądze dla T. S. (1) w kwotach od 150-300 zł, ale nie pamięta okoliczności ich przekazywania. Dlatego też w tym zakresie nie podtrzymał swoich poprzednich wyjaśnień (tj. w zakresie dotyczącym T. S. (1)). Nie wie dlaczego wcześniej wyjaśnił inaczej, ale może to wytłumaczyć tym, że takich zdarzeń było bardzo dużo i nie pamięta dzisiaj okoliczności dotyczących przekazywania mu informacji przez policjantów, w tym przez T. S. (1) i D. A. (1) oraz okoliczności przekazywania im pieniędzy przez niego za te informacje. Przyznał się ostatecznie do tego, że za pośrednictwem D. A. (1) przekazywał pieniądze T. S. (1) w zamian za przekazywanie mu przez niego informacji, ale nie pamięta jak długo, w jakich kwotach i jaka to mogła być łącznie kwota. Mogło być tak, że przekazał D. A. (1) aparaty telefoniczne zarówno dla niego, jak i dla T. S. (1). A. P. (1) zaznaczył, że nie miał i nie ma konfliktu z D. A. (1). Tym wyjaśnieniom jako korespondującym z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, a zatem z wyjaśnieniami i zeznaniami złożonymi przez świadka D. A. (2) (81) (k.15764-15766 tom LXXXVII, k.15901-15913 tom LXXXVIII, k.15910-15912 tom LXXXVIII, k.21942-21944 tom CXVIII, k.22061-22065 tom CXIX, k.22088-22091 tom CXIX, k.23236-23242 tom CXXV, k.23249-23250 tom CXXV, k.42268-4242272 tom CCXXIV, k.42273-42274 tom CCXXIV, k.42281-42284 tom CCXXIV) oraz wyjaśnieniami i zeznaniami złożonymi przez świadka T. S. (1) (45) (k.13022-13023 tom LXXI, k.15774-15778 tom LXXXVII, k.22016-22017 tom CXVIII, k.22037-22047 tom CXVIII, k.42454-42455 tom CCXXV, k.42461v-42464 tom CCXXV, k.22016-22017 tom CXVIII, k.22037-22047 tom CXVIII, k.42454-42455 tom CCXXV, k.42461v-42464 tom CCXXV) należało dopiero dać wiarę.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony wskazał, że ich nie podtrzymuje i nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 9 czerwca 2008 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.22097-22098 i k.22099 tom CXIX) – podczas konfrontacji z M. W. (1) - oskarżony wyjaśnił, że zna siedzącego obok M. W. (1) – funkcjonariusza (...) K. w K. ze zdarzeń drogowych – kolizji i wypadków. Nie wyklucza, że mógł przekazać M. W. (1) kwotę 100 zł za przekazaną informację dotyczącą T. (...) tak, jak wyjaśnił M. W. (1) i w tej części nie podtrzymał swoich poprzednich wyjaśnień. W pozostałej części podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie A. P. (1) wskazał, że nie podtrzymuje ich i nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 9 czerwca 2008 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.22104-22105 tom CXIX) – podczas konfrontacji z A. P. (3) – oskarżony wyjaśnił, że zna A. P. (3) funkcjonariusza (...) KMP w K. ze zdarzeń drogowych – kolizji i wypadków. Nie wyklucza, że mógł przekazać A. P. (3) kwotę 100 zł za przekazaną informację dotyczącą T. (...), a także za zlikwidowanie ustawionej kolizji drogowej kwoty 400 zł, a w pozostałym zakresie podtrzymuje swoje dotychczasowe wyjaśnienia.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony wskazał, że nie podtrzymuje ich i nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 30 listopada 2009 r. (k.22137-22146 tom CXIX) oskarżony wyjaśnił, że podtrzymuje dotychczasowe wyjaśnienia, a następnie w odpowiedzi na pytania – po okazaniu dowodów rzeczowych zabezpieczonych w dniu 6 lutego 2007 r. podczas przeszukań pomieszczeń mieszkalnych przy ul. (...), odzieży i podręcznych przedmiotów A. P. (1) oraz samochodu M. (...) nr (...):

- nr 45: w kopertach zawiadomienia z (...) odnośnie wypłat odszkodowań z naprawy samochodów, za części i robociznę, holowania pojazdów w ramach rachunków przedstawionych przez niego tym firmom, ponieważ dany klient, dla którego wykonywał naprawę upoważniał go do załatwiania wszelkich formalności zw. z naprawa, lub holowaniem i odbiorem odszkodowania, które pokrywało wszelkie koszty związane z holowaniem oraz naprawą pojazdu. Nie mają one związku z przedstawionymi mu zarzutami, i na ich podstawie nie może przedstawić żadnych dodatkowych okoliczności związanych z tą sprawą.

- nr 51: okazane kserokopie dowodów rejestracyjnych pojazdów, które uczestniczyły w kolizjach drogowych, ale nie jest w stanie powiedzieć w których, które klienci uzyskali w (...) po zatrzymaniu im dowodów rej. przez Policję, celem przedłożenia firmom ubezpieczeniowym. Nie mają związku z tą sprawą.

- nr 50: bilet miesięczny i legitymacja do tego biletu na nazwisko M. D. (2) – być może należą do jego klienta, które celem zabezpieczenia w biurze wyjął z pojazdu, a potem nikt się po nie nie zgłosił.

- nr 44: kopie grafika służb stanowiska kierowania KMP w K. – (...) na VIII 2006 r. – nie pamięta kiedy, gdzie i od którego funkcjonariusza otrzymał go, a osób tam wymienionych zna T. S. (1) i A. S. (4), który jeden raz naprawiał u niego samochód R. – wymiana tylnej szyby, która był pęknięta - zdaje się w 2006 r., zapłaci za naprawę i wówczas właśnie go poznał. Spotkał się z A. S. (4) przed zatrzymaniem, i zaproponował mu współpracę polegającą na przekazywaniu informacji o zdarzeniach drogowych pozwalających na holowanie pojazdu do jego warsztatu z miejsca kolizji, nie mówił że w zamian będzie dostawał pieniądze, bo najpierw chciał go wysądować, i S. się zgodził, ale nie zdążył przekazać żadnej, ponieważ A. P. (1) został zatrzymany. Za przekazywanie informacji na pewno otrzymywałby pieniądze. Nie wie co oznaczają gwiazdki przy Z. G. i T. S. (1) – to nie on je naniósł. Natomiast zaznaczył poszczególne dni tygodnia, aby wiedzieć kiedy T. S. (1) będzie miał służbę, a na odwrocie własnoręcznie nakreślił zapiski i nr tel. (...) – ale nie wie czyje są i co znaczy zapis (...), a drugiego wyrazu nie był w stanie odczytać.

Nie potrafił wskazać, któremu policjantowi przekazał aparat telefoniczny, aby mogli oni przekazywać mu informacje o zdarzeniach drogowych. Na pewno jeden taki aparat na kartę dał D. A. (1), nie pamięta jego marki i on mu go już nie zwrócił. Nie pamięta czy innym policjantom też dał aparaty telef.

Za przekazywanie informacji płacił D. A. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), P. W. (1), S. K. (1) i S. S. (1), ale nie pamięta gdzie dochodziło do spotkań z nimi, kiedy przekazywał im pieniądze, było to gdzieś na mieście, nie pamięta kto organizował te spotkania – on czy policjanci. Pieniądze przekazywał każdemu z nich z osobna w banknotach o nominale 50 zł, a kwoty w przedziale 200-300 zł raz na 2 lub 3 miesiące. Nie wie ile razy zapłacił im i jakie były to sumarycznie kwoty. Nigdzie tego nie zapisywał, więc tego nie pamięta.

Na miejsca zdarzeń drogowych wskazanych w informacjach przekazywanych przez policjantów, z których holowane były pojazdy, A. P. (1) jeździł sam bądź wysyłał tam swojego pracownika – A. J. (1). Jeździły tam jego dwa firmowe samochody: S. nr rej. nie pamięta i M. (...) nr rej. (...), którym jeździł na miejsce zdarzeń tylko A. P. (1). A. J. (1) i pozostali jego pracownicy nie wiedzieli, że policjanci przekazują mu informacje za pieniądze, z których holowane były pojazdy.

Płacił policjantom tylko za te informacje, w wyniku których dochodziło do holowania pojazdu do jego warsztatu a następnie do jego naprawy. Zawsze naprawa ta była przez niego fakturowana. Z reguły naprawa kończyła się wystawieniem faktury, ale czasami klient chciał zapłacić za naprawę jedynie na paragon fiskalny, ale było tak rzadko. Nie płacił w przypadku holowania pojazdu w inne miejsce wskazane przez klienta, albo gdy sholował do swojego warsztatu, ale następnie klient rezygnował z naprawy. P. wykonaniu naprawy wystawiał fakturę VAT na konkretną osobę fizyczną lub na daną firmę, a jej kopię przekazywał klientowi, a oryginał oddawał do (...), kopię też żonie B. P. (3), która zajmowała się księgowością w jego firmie. Nie miał i nie ma (...), które zajmowałoby się księgowością jego firmy.

Żaden inny policjant poza wymienionymi nie przekazywał mu informacji o zdarzeniach drogowych. Nie pamięta w jaki sposób nawiązał współpracę z w/w policjantami.

Na dane służbie policjant przekazywał mu 2-3 informacje, ale było też tak, że żadnej.

Wśród zabezpieczonych u niego dowodów rzeczowym (dowód rzeczowy nr 43) znajdował się również grafik służb (...) (...) oraz grafiki (...) (...) (...) w K. w tym za luty 2007 r. (dowód rzeczowy nr 34), z wymienionymi w nich nazwiskami (...): S. K. (1), S. S. (1), P. W. (1), J. Z. (1), M. Ż. (1) i D. A. (1), którzy przekazywali mu – jak wskazał podczas tego przesłuchania – informacje o zdarzeniach drogowych w zamian za pieniądze.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony wskazał, że częściowo podtrzymuję je, tzn. w części, w której wskazał konto firmowe i opisał sytuację z dowodami osobistymi wydanymi na nazwisko W. K. (5) i E. H., będących właścicielami pojazdów, które na ich zlecenie holował. W pozostałej części natomiast nie podtrzymał odczytanych wyjaśnień.

Podczas przesłuchania w dniu 1 grudnia 2009 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.22150-22165 tom CXIX) oskarżony A. P. (1) w dalszym ciągu odnosił się do okazywanych mu dowodów rzeczowych, zabezpieczonych podczas przeszukań. Wśród nich były również notatniki z jego zapiskami i grafikami służb dotyczącymi: S. K. (1), J. Z. (1), M. Ż. (1) (ps. (...)), P. W. (1), S. S. (1) (ps. (...)), którzy – jak wskazał – w zamian za otrzymane od niego pieniądze przekazywali mu informacje o zdarzeniach drogowych, A. K. (3) – będącej żoną S. K. (1), której samochód był naprawiany w jego warsztacie, z którą jako pracownicą Wydziału Ksiąg Wieczystych kontaktował się w sprawie wypisu z (...), D. A. (1) – który w zamian za pieniądze przekazywał mu informacje o zdarzeniach drogowych.

Wśród tych zapisków był również zawierający numery telefonów z adnotacjami o treści (...) oraz (...) – oskarżony A. P. (1) stwierdził jedynie, że nie jest w stanie nic więcej na ich temat powiedzieć.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony wskazał, że podtrzymuje odczytane wyjaśnienia tylko w części, w której dotyczą one okazanych mu wówczas wyciągów bankowych oraz kserokopii dowodów rejestracyjnych, a w pozostałej części nie podtrzymał tych wyjaśnień.

Podczas przesłuchania z dnia 11 kwietnia 2011 r. (k.23188-23193 tom CXXIV) – po okazaniu pisma ZUS odnośnie zatrudnionych przez niego pracowników – A. P. (1) opisał tych pracowników: I. B. (2) – pracował na blacharni, B. B. (2) – kierowca holownik, M. D. (2) – mógł być uczniem, Z. F. (2) – uczeń lakierni, S. J. (1) – lakiernik, S. J. (2) – uczeń lakiernik, A. J. (1) – jeździł po części, J. K. (7) – nie pamięta, J. K. (8) – mógł być uczniem, M. L. (1) – blacharz, M. G. (4) – mechanik, M. M. (4) – być może uczeń, N. D. – uczeń, P. P. (7) – uczeń, S. P. – blacharz, T. P. – nie pamięta, P. P. (8) - nie pamięta, J. R. (1) - nie pamięta, J. R. (2) - nie pamięta, Ł. S. - nie pamięta, M. S. (7) – lakiernik, D. S. (2) – blacharz, S. Ż. (1) – syn M. Ż. (1), zmiennik jeździł na pomocy drogowej, Ż. Z. – lakiernik, a B. Ż. nie pamiętał.

Wskazał, że jego żona nie zatrudniała żadnych pracowników.

Do holowania pojazdów z kolizji, w przypadku których dostawał informacje od policjantów lub też holował pojazdy z ustawianych kolizji jeździł głównie on, ale były też przypadki, że wysyłał A. J. (1).

Wskazał, że pamięta treść odczytanych my wyjaśnień z dnia 7 lutego 2007 r. i 28 maja 2008 r. w tym w szczególności odnośnie telefonu komórkowego, który miał przekazać (...) na (...). Tym razem A. P. (1) zaprzeczył, aby wręczył M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1), P. W. (1), S. K. (1), D. A. (1) i T. S. (1) aparaty telefoniczne służące do przekazywania mu informacji o zdarzeniach drogowych i wskazał, że nie wie z jakich aparatów korzystali oni przekazując mu takie informacje, co jednak nie polegało na prawdzie, gdyż po pierwsze nie korespondowało z treścią wyjaśnień, które złożył uprzednio (już w roku pierwszego przesłuchania w tej sprawie), jak również z wyjaśnieniami oskarżonych M. Ż. (1) i J. Z. (1), złożonymi przez nich na etapie postępowania przygotowawczego, a nadto z relacją D. A. (1) i T. S. (1), jak również materiałami niejawnymi.

Podczas tego przesłuchania A. P. (1) był również pytany o kwestię kontaktów z rzeczoznawcą majątkowym – oskarżonym G. S. (2) i w ogóle kwestię likwidacji szkód w (...) w K.. A. P. (1) wyjaśnił wówczas ostrożnie, że bardzo rzadko był obecny podczas oględzin, które odbywały się w jego warsztacie. Wskazał, że z rzeczoznawcami mógł mieć natomiast kontakt podczas oględzin, które odbywały się przed siedzibą w/w (...) na ul. (...) w K., a następnie przy ul. (...) w K., gdzie zawoził uszkodzone samochody swoich klientów. Wskazał, że zna G. S. (2), natomiast zaprzeczył, aby uzgadniał z nim kiedykolwiek kalkulację szkody odbiegającą od rzeczywistości. Ma świadomość tego, że G. S. (2) został w tej sprawie zatrzymany wtedy, kiedy i on, ale nie wie pod jakimi zarzutami pozostaje. Odnośnie T. G. (1) wyjaśnił z kolei, iż jest to konfident i to za jego sprawą oskarżony ma teraz problemy i po raz pierwszy w tym postępowaniu A. P. (1) zaprzeczył, aby organizował ustawki. A. P. (1) wskazał, że nic nie wie na temat znajomości pomiędzy T. G. (1) a G. S. (2) i okoliczności, w których rozliczał on szkody w (...) w K..

Po odczytaniu tych wyjaśnień A. P. (1) wskazał, że nie podtrzymuje ich i nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 18 maja 2011 r. na etapie postępowania przygotowawczego oskarżony A. P. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień (odmówił również złożenia podpisu pod treścią uzupełnionych i zmienionych zarzutów – k.23311-23329 tom CXXV), a ponadto oświadczył, że nie podtrzymuje dotychczas złożonych wyjaśnień, a ich treść wynikała z szoku w jakim pozostawał w związku z jego zatrzymaniem w tej sprawie (k.23332 tom CXXV). A. P. (1) wyjaśnił, że nie zgadza się z treścią ogłoszonego mu postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów z dnia 17 maja 2011 r., dlatego odmówił złożenia podpisu na tym postanowieniu, ale chce się ustosunkować do zarzutów (nie przyznał się do popełnienia przestępstwa z pkt. I - art. 258 § 3 k.k. oraz z pkt. II - że otrzymywał informacje o zdarzeniach drogowych).

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony wskazał, że podtrzymuje je, tzn. faktycznie był w szoku i dlatego złożył takie wyjaśnienia.

Przesłuchany w dniu 29 listopada 2011 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.23495 tom CXXVI) A. P. (1) nie przyznał się do żadnego z przedstawionych mu zarzutów (postanowienie o zmianie i uzupełnieniu z dnia 27 listopada 2011 r. – k.23470-23492 tom CXXVI) – nie podtrzymał dotychczas złożonych wyjaśnień w tych fragmentach, w których przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Wskazał, że wcześniej złożył kłamliwe wyjaśnienia, gdyż myślał, że jak się przyzna zostanie uchylone stosowane wobec niego tymczasowe aresztowanie.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień A. P. (1) oświadczył, że nie podtrzymuje ich, nic nie ma do dodania i nie będzie odpowiadał na żadne pytania.

Ocena wyjaśnień oskarżonego A. P. (1)

Przystępując do oceny wiarygodności wyjaśnień złożonych w tej sprawie przez oskarżonego A. P. (1) należy wskazać, że już podczas pierwszego przesłuchania zdecydował się on na współpracę z organami ścigania w tym sensie, że zaczął ujawniać okoliczności przestępczego procederu, polegającego na uzyskiwaniu w sposób sprzeczny z prawem informacji o zdarzeniach drogowych, w tym w szczególności tych, w przypadku których istniała perspektywa świadczenia przez niego usług holowniczych i nie tylko, jak również polegającego na organizowaniu tzw. ustawek, a wszystko to w ramach zorganizowanej grupy, składającej się z zaufanych osób, które wskazał z imienia i nazwiska.

Odnośnie działalności zorganizowanej grupy przestępczej oraz przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych w szczególności na uwagę i wiarygodność zasługiwały wyjaśnienia (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.16006-16010 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX), w których A. P. (1) wskazał, iż prawdą jest, że nawiązał kontakt z tymi wszystkimi funkcjonariuszami KMP w K., którzy pełnili służbę na (...), a zostali wskazani w zarzucie, a zatem M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1), P. W. (1), D. A. (1) oraz T. S. (1) – przy czym zastrzegł on, że nie wie czy T. S. (1) był funkcjonariuszem Policji, ale wie, że był zatrudniony na (...) a po nawiązaniu kontaktu zaproponował im, że w zamian za przekazywanie przez nich informacji o zdarzeniach drogowych – kolizjach i wypadkach będzie wypłacał im pieniądze, na co oni zgodzili się, a następnie odpłatnie przekazywali mu takie informacje („cynki”) za pośrednictwem telefonu komórkowego bądź to w formie wiadomości tekstowych sms lub w rozmowie oraz że w tym celu przekazał im telefon komórkowy. A. P. (1) nie krył, że to on wyszedł z inicjatywą nawiązania współpracy z funkcjonariuszami (...) KMP w K., a w tej części jego wyjaśnienia miały wsparcie w wyjaśnieniach oskarżonych M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1), P. W. (1) i D. A. (1). A. P. (1) nie pamiętał natomiast, z którym funkcjonariuszem jako pierwszym skontaktował się w tej sprawie, natomiast pamiętał, że na ten temat rozmawiał z jednym policjantem, który o poczynionych ustaleniach poinformował pozostałych.

Odnośnie wysokości wynagrodzenia A. P. (1) początkowo wskazał, że za jedną taką informację wypłacał im pieniądze w stawce 100 zł, i zwykle czynił to raz na miesiąc w łącznej kwocie ok. 300-400 zł. W tym twierdzeniu był konsekwentny zarówno podczas pierwszego jak i kolejnych przesłuchań w tej sprawie (dopóki przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów). Potem wskazał, że przyjmował kalkulację po 50 zł od jednego holowania, co nie zmieniało faktu, iż wypłata na koniec miesiąca wynosiła 300-400 zł i na tych zasadach wypłacał pieniądze wszystkim policjantom za przekazywane informacje, tj. J. Z. (1), M. Ż. (1), S. K. (1), S. S. (1) i P. W. (1).

Cenną informacją była ta, że proceder przekazywania mu informacji trwał w okresie przedstawionym w zarzutach, tj. od stycznia 2004 r. aż do chwili jego zatrzymania w dniu 6 lutego 2007 r.

Ponadto prawdą jest, że A. P. (1) otrzymywał od policjantów z (...) grafiki służb. Przy czym o ile początkowo twierdził on, że nie pamięta ilu z nich to robiło, ostatecznie wskazał, że otrzymywał je od M. Ż. (1), S. K. (1) i D. A. (1) z (...). Odbywało się to zwykle podczas spotkania gdzieś na mieście. Ponadto wyjaśnił że były mu one potrzebne, ażeby wiedział, który z policjantów danym dniu pełnił służbę i który przekazuje mu informacje o kolizji, przy czym na bieżąco weryfikował - w szczególności w rozmowie z poszczególnymi oskarżonymi - na ile zawarte w tych grafikach dane są aktualne, gdyż wiedział, że zdarzały się sytuacje, iż funkcjonariusze zamieniali się dyżurami.

Z kolei odnośnie tzw. ustawek jako wiarygodne należało ocenić w szczególności wyjaśnienia (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.16006-16010 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX), w których – zresztą już podczas pierwszego przesłuchania w tej sprawie – A. P. (1) przyznał, że załatwiał ustawianie kolizji dla zainteresowanych osób, którzy dysponowali samochodami biorącymi udział w tych ustawkach. O miejscu ustawki A. P. (1) informował za pośrednictwem telefonu komórkowego (...) (...) K. w K., który wiedział, że kolizja, o której go informuje jest ustawiona, i dlatego na miejsce zdarzenia kierował zaufane załogi radiowozów. Podczas następnych przesłuchań A. P. (1) wskazał wprost, że (...) tymi byli: M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1) i P. W. (1). A. P. (1) wskazał, że takich uzgodnień nie czynił natomiast z D. A. (1), który tak jak P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1) przekazywał mu informacje o kolizjach drogowych. A. P. (1) opisał też na czym polegała jego rola wskazując, że sprowadzała się ona do poinformowania (...) o miejscu takiej kolizji, z kolei zadaniem (...) było wysłanie na jej miejsce policjantów, którzy o tej ustawce wiedzieli, którzy sporządzali na miejscu dokumentację. Za każdą ustawkę otrzymywał od osób, które dysponowały tymi pojazdami, i dla których załatwiał ją pieniądze w kwocie 400 zł.

Znamienne w jego wyjaśnieniach było stwierdzenie, iż czasami holował do siebie na warsztat pojazdy uczestniczące w ustawkach, ale nie robił tego po to, ażeby je naprawić, tylko po to, ażeby następnie zostały tam przeprowadzone oględziny danego pojazdu, a takie oględziny przeprowadzał rzeczoznawca. Oskarżony nie chciał jednak ujawnić czy rzeczoznawca ów wiedział, że dany pojazd uczestniczył w ustawionej kolizji drogowej. Z drugiej strony oskarżony przyznawał, że nawet on – jako osoba, która już od 8 lat świadczy usługi holownicze w ramach pomocy drogowej - bez trudu potrafi odróżnić prawdziwą kolizję od ustawianej. Dodał, że na ustawioną kolizję wskazywał chociażby fakt, iż jej uczestnikami jest dwoje młodych osób, które prowadziły nowe samochody. Zwykle w ustawkach uczestniczyły bowiem nowe samochody, gdyż można było wówczas uzyskać wysokie odszkodowania. Ponadto w przypadku ustawianych kolizji uszkodzenia były oczywiście większe, ażeby można było uzyskać większe odszkodowanie.

Początkowo A. P. (1) wskazał, że nie pamięta nazwisk funkcjonariuszy Policji, którzy byli kierowani przez (...) (...) KMP w K. do likwidowania ustawianych kolizji, ale jednocześnie zastrzegł, że możliwie, że gdyby okazano mu jakieś dokumenty z tych kolizji mógłby sobie przypomnieć te nazwiska i faktycznie następnie wskazał w/w policjantów z nazwisk, a byli to S. S. (2), G. D. i W. K. (4), a jego wyjaśnienia w tej części znalazły potwierdzenie w ich depozycjach. Dodał, że policjanci ci byli kierowani na jego prośbę przez funkcjonariuszy (...) KMP w K. do likwidacji ustawianych kolizji, i na ich miejscu informował ich, że są to ustawki i wypłacał im pieniądze w kwotach rzędu po 100 zł. Stwierdził też, że z całą pewnością w załogach kierowanych do takich zdarzeń był co najmniej jeden funkcjonariusz policji, który wiedział, że likwiduje ustawioną kolizję.

A. P. (1) ponadto uściślił swoje wyjaśnienia w kwestii wynagrodzenia, które w zamian za to przekazywał (...) z (...) wskazując, że wynagrodzenie to – tj. po 50 zł od każdego skierowania przez (...) policjantów do ustawek - doliczał do tego, które otrzymywali oni za przekazywanie informacji o kolizjach.

Jako wiarygodny materiał dowodowy należało także uznać wyjaśnienia A. P. (1) w części, w której opisał okoliczności i przebieg współpracy z D. A. (1) i T. S. (1) (k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22090-22091 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX, k.22150-22165 tom CXIX) w sposób zgodny z ich relacją. A. P. (1) przyznał, że nie znał bliżej T. S. (1), z którym skontaktował go D. A. (1) i który również przekazywał mu informacje na temat kolizji, bowiem nigdy z T. S. (1) nie miał bezpośredniego kontaktu i osobiście nie przekazał mu też za to pieniędzy, natomiast korzystał z pośrednictwa D. A. (1).

W tych częściach wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) miały wsparcie w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, w szczególności w wyjaśnieniach i zeznaniach P. W. (1), D. A. (1), T. S. (1) i częściowo w wyjaśnieniach oskarżonych M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1), J. Z. (1), materiale niejawnym, a w przypadku ustawianych kolizji drogowych również relacji osób w nich uczestniczących opisanych szczegółowo przy ocenie materiału dowodowego odnoszącego się do tych zdarzeń.

Wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1)

Na rozprawie oskarżony M. Ż. (1) nie przyznał się do popełnienia któregokolwiek z zarzucanych mu czynów i odmówił złożenia wyjaśnień, natomiast ustosunkował się do wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, które zostały mu wówczas odczytane (k.41936 tom CCXXII).

Z kolei na etapie postępowania przygotowawczego, będąc po raz pierwszy przesłuchany w tej sprawie w dniu 6 lutego 2007 r. (k.25791-25793 tom CXXXIX) - postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 31 stycznia 2007 r. k.25782-25787 tom CXXXIX - oskarżony M. Ż. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia.

Wskazał, że w KMP pracuje od początku jej powstania, czyli od 1999 r. Przez cały ten okres pracował w charakterze (...). Od dnia 1 lutego 2003 r. pracował w siedzibie KMP w K. na ul. (...) w K. na (...). Również wówczas pełnił funkcję (...). Następnie stwierdził, że jest gotów udzielić odpowiedzi na pytania przesłuchującego.

Przyznał, że zna J. Z. (2), gdyż w jego zakładzie córka oskarżonego naprawiała swój samochód. Wiedział, że prowadzi on warsztat samochodowy i pojechał tam do niego z córką we wrześniu lub październiku 2006 r. Przyznał, że zakład ten był jednym z wielu, który znajdował się na liście firm, którym policja zlecała holowanie pojazdów. Dodał, że lista ta była mu znana z czasów, kiedy pracował jeszcze przy ul. (...) w K. w (...) KWP w K.. W tym okresie czasu, tj. jesienią 2006 r. M. Ż. (1) mógł się skontaktować telefonicznie kilka razy w sprawie naprawy samochodu jego córki – B. Ł.. Wskazał, że chodziło o drobne naprawy, m.in. wymiany uszczelki pod głowicą silnika. Wskazał, że z tego co pamięta pojazd ten przez dwa dni był w warsztacie J. Z. (2). Następnie samochód ten został przez nich odebrany, córka zapłaciła należność i odjechali stamtąd. Nie miał więcej kontaktów z J. Z. (2) – ani osobistych ani telefonicznych. Przyznał, że wie, że J. ma brata – W.. Zaprzeczył, aby miał z nim do czynienia. Przyznał również, że zna M. Z. (1), będącą żoną J. Z. (2), gdyż ten przedstawił mu ją. Zaprzeczył natomiast, aby miał z nią poza tym kontakt. Zaprzeczył też, aby J. Z. (2) kontaktował się z nim telefonicznie i prosił go o przekazanie informacji np. o rozmieszczeniu patroli lub grafików służb. Wskazał nawet, że nie było takiej możliwości, aby tego typu informacje uzyskał on od niego.

M. Ż. (1) wskazał, że w pracy – jako (...) (...) w K. w K. – używał telefonów służbowych, jak również swojego prywatnego telefonu komórkowego o nr (...) (telefon na abonament), który został zabezpieczony w czasie przeszukania jego mieszkania. Zaprzeczył, aby w swojej pracy używał innych prywatnych telefonów komórkowych. Jego syn P. ((...).) ma telefon na abonament o nr (...). Wskazał, że z telefonu syna w ogóle jednak nie korzystał.

Przyznał, że zna A. P. (1). Wskazał, że podobnie jak w przypadku J. Z. (2) wie, że firma (...) była na liście przewoźników, którym policja mogła zlecać holowanie pojazdów, a z listą tą zetknął się w (...) KWP w K. przy ul. (...). Przyznał też, że w przez okres jednego roku w (...) pracował jego syn – S. Ż. (1). Wskazał, że zna osobiście A. P. (1), który był nawet na ślubie jego syna – S. Ż. (1).

Zaprzeczył, aby znał T. G. (1), jak również, aby kontaktował się z nim osobiście lub telefonicznie.

Wskazał, że zna S. S. (2), który był policjantem, aby obecnie jest chyba zawieszony w czynnościach.

Wskazał, że dodatkowo – w odniesieniu do zarzutu tzw. ustawianych kolizji - wyjaśnia, że zdarzały się takie sytuacje, że otrzymywał telefony, aby gdzieś przysłać radiowóz. W takich przypadkach przeważnie dzwonili policjanci, prosząc o przyspieszenie załatwiania interwencji – konkretnego zdarzenia, aby nie musieli na miejscu długo czekać. Zdarzały się bowiem przypadki, że z uwagi na dużą ilość zdarzeń radiowozy nie były w stanie obsłużyć ich bez konieczności dłuższego oczekiwania. Wówczas w miarę możliwości oskarżony uwzględniał takie prośby i wysyłał radiowóz na miejsce.

Wyjaśnił, że na (...) w KMP w K. była taka zasada, że zgłoszenia o zdarzeniach przyjmowane były przez (...), którzy zajmowali pomieszczenie za ścianą. Następnie (...) wprowadzał informację o zdarzeniu do komputera, po czym – jeśli zdarzenie dotyczyło (...) – było kierowane automatycznie do niego.

Jedyne połączenia telefoniczne, w których M. Ż. (1) bezpośrednio odbierał zgłoszenia o zdarzeniach pochodziły od (...) z (...) w K. i dotyczyły zdarzeń z udziałem środków transportowych tego (...).

Po odczytaniu tych wyjaśnień, na rozprawie oskarżony M. Ż. (1) podtrzymał je w całości oświadczając, że nie ma nic do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 12 kwietnia 2007 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.25928-25932 tom CXXXIX) M. Ż. (1) wskazał, że przyznaje się do czynów opisanych w punkcie I (udział w zorganizowanej grupie przestępczej - art. 258 § 1 k.k.), (...) (przekazywanie informacji firmom holowniczym), i IV (zdarzenie z dnia 14 września 2005 r. dotyczące przekazania S. K. (1) informacji odnośnie punktów karnych T. C. (3)) w/w postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 31 stycznia 2007 r. (k.25782-25787 tom CXXXIX). Jeśli zaś chodzi o czyn z punktu III (udział w 15 ustawionych kolizjach drogowych z dnia: 8 grudnia 2005 r., 21 stycznia 2006 r., 19 września 2005 r., 27 września 2006 r., 30 września 2006 r., 13 listopada 2005 r., 14 listopada 2005 r., 15 grudnia 2005 r., 13 stycznia 2006 r., 24 stycznia 2006 r., 21 lutego 2006 r., 22 i 23 lutego 2006 r., 28 lutego 2006 r.) w/w postanowienia wskazał, że kierując załogi radiowozów na miejsce konkretnych zdarzeń przypuszczał, że niektóre kolizje mogą być ustawione.

M. Ż. (1) wyjaśnił, że od około 4 lat zna J. i W. Z. (1), przy czym J. poznał wcześniej aniżeli W., jakkolwiek zaznaczył, że nie pamięta już w jakich okolicznościach, a w szczególności poprzez kogo. Z kolei W. Z. (1) poznał nieco później poprzez J. Z. (2). Następnie dodał, że J. Z. (2) poznał w związku z wykonywanym przez siebie zawodem policjanta i zajmowania stanowiska (...) na (...) K. w K.. Przypomniał sobie, że firma (...) mogła być ujęta na liście Prezydenta Miasta K., na której znajdowały się firmy holownicze, mające prawo holowania pojazdów na terenie miasta K.. Podkreślił, że zarówno on, jak i inni (...) – w razie uzyskania informacji o kolizji i potrzebie holowania – mieli obowiązek powiadamiać firmy holownicze umieszczone na wspomnianej liście. Dodał, że wydaje mu się, że właśnie w takich okolicznościach dowiedział się o firmie (...). Następnie zaś doszło do nawiązania kontaktu z J. Z. (2) i W. Z. (1). Podkreślił, że nadal nie przypomina sobie jednak w jakich okolicznościach doszło do nawiązania przez niego pierwszego kontaktu z tymi mężczyznami.

M. Ż. (1) przyznał, że prawdą jest, iż przekazywał J. Z. (2) informacje o kolizjach drogowych w zamian za pieniądze, które otrzymywał osobiście od niego. Wskazał, że takie informacje najczęściej przekazywał J. Z. (2), przy czym zdarzało się, że telefon odbierał W. Z. (1) i wówczas to jego informował o konkretnej kolizji. Podkreślił, że nigdy nie zdarzyło się, aby tego rodzaju informacje przekazał jakiejkolwiek kobiecie, która byłaby zatrudniona w firmie (...). M. Ż. (1) przyznał, że znał M. Z. (1), która – jak wskazał – z tego co wie jest żoną J. Z. (2). Jeszcze raz podkreślił, że nigdy nie przekazywał jej informacji o kolizjach. Po czym dodał, że informacje o kolizjach drogowych przekazywał J. lub W. Z. (1) telefonując do nich z telefonu komórkowego, który znajdował się na (...). Telefon ten przekazał mu osobiście J. Z. (2). Zaznaczył, że nie pamięta już numeru tego telefonu. Wskazał, że – z tego co pamięta – telefon ten zawsze działał, w związku z tym przypuszcza, że był na abonament.

M. Ż. (1) wyjaśnił, że z propozycją przekazywania przez niego informacji o kolizjach drogowych w zamian za pieniądze wyszedł J. Z. (2), natomiast on zgodził się na to. Ustalił następnie z J. Z. (2), że w razie przekazania mu informacji o konkretnej kolizji drogowej i holowania przez (...) samochodu na warsztat do naprawy M. Ż. (2) będzie otrzymywał pieniądze w kwocie 150 zł. Dodał, że w późniejszym okresie kwota ta uległa podwyższeniu do kwoty 200 zł. Przekazywanie przez niego J. Z. (2) informacji o kolizjach miało zapewnić mu przybycie na miejsce takiego zdarzenia przed innymi firmami holowniczymi.

M. Ż. (1) wskazał, że informacje o kolizjach zaczął przekazywać J. Z. (2) po upływie około 1,5 roku od poznania J..

Przyznał też, że o otrzymaniu aparatu telefonu komórkowego od J. Z. (2) poinformował też innych (...) z (...), tj.: J. Z. (1), S. S. (1), P. W. (1), S. K. (1), którzy następnie również przekazywali – korzystając z tego telefonu – J. Z. (2) informacje o kolizjach drogowych. M. Ż. (1) wskazał, m że wie to z rozmów, które prowadził z w/w oskarżonymi. Wskazał, że przypuszcza, że oni również otrzymywali z tego tytułu pieniądze.

M. Ż. (1) wyjaśnił, że informacje o kolizjach przekazywał tylko w drodze rozmów telefonicznych, nigdy natomiast nie wysyłał smsów. Podkreślił przy tym, że nawet nie wie jak się wysyła smsy.

Przyznał, że przekazywał J. Z. (2) informacje o kolizjach z pominięciem zasad, jakie obowiązywały na (...). W przypadku uzyskania – za pośrednictwem od (...) – informacji o kolizji drogowej i potrzebie holowania, był zobowiązany do poinformowania o konieczności holowania (...) – z tego co pamięta – (...), który następnie kierował do danej kolizji konkretnego holownika zrzeszonego w tym Stowarzyszeniu.

M. Ż. (1) wskazał, że – z tego co wie – (...) nie należała do tego (...).

Dodał, że bywały takie przypadki, że pomimo, iż powiadomił ze wspomnianego aparatu telefonicznego J. Z. (2) o danym zdarzeniu drogowym, czasami informował o takim samym zdarzeniu wskazanego (...) z (...). M. Ż. (1) wskazał, że czynił tak wówczas, gdy na miejsce takiego zdarzenia udała się załoga radiowozu, która przekazywała mu później informację o konieczności zabezpieczenia pojazdu do badań stanu technicznego lub dla właściciela. Wówczas taki pojazd był holowany przez firmę holowniczą skierowaną na miejsce przez (...) (...) mimo, że J. Z. (2) był już wcześniej na miejscu. Ponadto (...) (...) informował o kolizji dopiero wówczas, gdy wcześniej przekazał informację o niej Z., także wówczas, gdy uczestnik zdarzenia zażyczył sobie holownika skierowanego przez policję.

M. Ż. (1) wyjaśnił, że nigdy nie wiedział czy J. Z. (2) – po uzyskaniu od niego informacji o kolizji – holował samochód do zakładu naprawy z danego konkretnego zdarzenia. Nie był więc zorientowany ile pieniędzy powinien mu wypłacić. Podkreślił, że pieniądze przekazywał mu zawsze J. Z. (2) a czynił to w różnych terminach. Zawsze był wówczas sam, a odbywało się to w pobliżu miejsca zamieszkania oskarżonego M. Ż. (1), tj. w okolicach (...). J. Z. (2) zawsze dzwonił do niego wcześniej i umawiał się z nim na spotkanie w celu przekazania pieniędzy. Czasami przekazywał mu pieniądze co dwa tygodnie, co miesiąc i były to kwoty rzędu 300-400 zł.

M. Ż. (1) wskazał, że podczas przekazywania mu pieniędzy przez J. Z. (2) nigdy nie było przy tym J. Z. (1). Wskazał też, że na pewno nigdy nie otrzymał pieniędzy od W. Z. (1) ani od M. Z. (1).

Dodał, że tylko raz miał miejsce taki przypadek, że oddał swój pojazd do naprawy do (...). Chodziło o samochód jego córki B. (Ł.) marki D. (...). Oddał go do naprawy w sierpniu ubiegłego roku (przesłuchanie z dnia 12 kwietnia 2007 r.) – chodziło o awarie uszczelki pod głowicą silnika. Przyznał, że z ta samą awarię wcześniej pojazd ten oddał do naprawy do (...), ten jednak nie zlikwidował tej usterki, dlatego zdecydował się oddać samochód do (...) . Za przeprowadzenie tej naprawy jego córka B. zapłaciła A. P. (1) 400 zł, natomiast J. Z. (2) – 500 zł. Stwierdził ponadto, że w związku z oddaniem samochodu córki do naprawy mógł być w (...) góra 2-3 razy.

Odnośnie aparatu telefonicznego od J. Z. (2) M. Ż. (1) wskazał ponadto, że w jego książce telefonicznej ujęta była pozycja (...), pod którą znajdował się numer telefonu, na który dzwonił przekazywał informacje o zdarzeniach, przy czym zastrzegł, że nie pamięta już tego numeru.

Kiedy kończył pracę na zmianie w (...) (jako (...) (...)), wspomniany telefon pozostawiał w szufladzie biurka dla pozostałych (...). Na tym sam tym stanowisku (...) ds. (...), oprócz niego służbę pełniło na poszczególnych zmianach czterech innych (...), tj. P. W. (1), S. S. (1), J. Z. (1) i S. K. (1). M. Ż. (1) stwierdził – że tak jak już wyjaśnił – wszyscy oni wiedzieli o tym telefonie i dzwonili z niego do J. Z. (2) z informacjami o kolizjach. Bywały takie przypadki, że czasami w zastępstwie na stanowisko (...) ds. (...) (...) był kierowany inny funkcjonariusz. Wówczas M. Ż. (1) telefon otrzymany od J. Z. (2) umieszczał w ostatniej szufladzie między różnymi dokumentami typu stare grafiki służb i zarządzenia. Nie chciał bowiem, że aby ten funkcjonariusz, który pełnił służbie w zastępstwie zobaczył ten telefon.

M. Ż. (1) wyjaśnił ponadto, że jeszcze przed podjęciem służby na (...) wchodził w skład załóg radiowozów, które były kierowane do różnych zdarzeń drogowych, w tym kolizji, celem likwidacji kolizji. Często zdarzały się takie przypadki, że na podstawie okoliczności na miejscu zdarzenia domyślał się, że takie konkretne zdarzenie było „ustawiane”. Świadczył o tym charakter uszkodzeń pojazdów, biorących udział w zdarzeniu w porównaniu ze śladami np. rozbitego szkła, które miało pochodzić z samochodów. Stwierdzone bowiem na miejscu uszkodzenia wskazywały, że na skutek kolizji nie doszło do rozbicia jakichkolwiek elementów szklanych pojazdów np. reflektorów lub szyb, i dla oskarżonego jednoznacznie wynikało, że rozbite szkło znajdujące się obok pojazdów zostało ewidentnie przez kogoś rozsypane. Inną okolicznością wskazującą na tzw. „ustawkę” było to, że brały w niej udział nowe samochody dobrych marek i były w niewielkim stopniu uszkodzone. Gdy następnie został skierowany do pracy w (...) czasami dostawał telefony od różnych innych policjantów z prośbą, aby na miejsce zdarzenia skierował – jak to określali rozmówcy – „mądrych funkcjonariuszy”, a chodziło o to, żeby funkcjonariusze ci przeprowadzili czynności szybko na miejscu zdarzenia, żeby osoby biorące udział w zdarzeniu nie musiały długo czekać na ich zakończenie. Oskarżony M. Ż. (1) miał się wówczas domyślać, że chodzi o „ustawianą” kolizję. Celem uzyskania odszkodowania od ubezpieczyciela. Podkreślił, że nie jest jednak w stanie wskazać konkretnych funkcjonariuszy, którzy telefonowali do niego z taką propozycją. Po takich telefonach, oskarżony kierował na miejsce zdarzenia zwykle funkcjonariuszy policji wchodzących w skład radiowozu z (...) pod warunkiem, że wiedział, iż dani policjanci będą w stanie sprawnie zlikwidować to zdarzenie. Podkreślił zarazem, że nie jest w stanie wskazać z imienia i nazwiska tych funkcjonariuszy (tzw. „mądrych policjantów”), których zwykle kierował na miejsce zdarzenia. Zastrzegł jednak, że w dalszej części wyjaśnień wskaże tych policjantów, których kierował na miejsce zdarzenia, gdy otrzymywał telefon od A. P. (1), który prosił go o takich „mądrych policjantów”.

Odnosząc się do zarzutu z punktu IV aktu oskarżenia w/w postanowienia, M. Ż. (1) wskazał, że przypomina sobie telefon otrzymany od S. K. (1), który prosił go o sprawdzenie punktów karnych jakiejś osoby, tj. T. C. (4). Musiał wówczas pełnić służbę na (...). Wskazał, że kiedy otrzymał ten telefon mógł telefonować do (...), aby sprawdzić punkty karne tej osoby, a następnie przekazać informację S. K. (1), który zadzwonił do niego ponownie. Mogło też być tak, że S. K. (1) zadzwonił do niego po raz drugi, a wtedy mógł mu powiedzieć na odczepnego, że interesująca go osoba nie ma punktów karnych bez uprzedniego sprawdzenia (...). Stwierdził, że aby sprawdzić czy dana osoba ma punkty karne musiał dzwonić do (...).

Odnośnie D. A. (1) i T. S. (1), M. Ż. (1) stwierdził, że nie utrzymywał z nim bliższych kontaktów, nie wie czy przekazywali oni informacje o kolizjach drogowych firmom holowniczym. Czemu jednak nie można do końca dać wiary w świetle zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, w tym niejawnego.

M. Ż. (1) przyznał, że informacje o kolizjach przekazywał nie tylko J. i W. Z. (1), ale również telefonicznie A. P. (1), którego poznał dużo wcześniej aniżeli J. i W. Z. (1). Zna go od 7-8 lat. Jeszcze przed podpisaniem przez policję z (...) umów o holowanie pojazdów, A. P. (1) jako jeden z holowników miał podpisaną umowę z policją dotyczącą wykonywania usług holowania. Informacje o kolizjach drogowych M. Ż. (2) zaczął przekazywać A. P. (1) po upływie około co najmniej 6 miesięcy od podjęcia takiej współpracy z firmą (...). Zapewnił, że nigdy wcześniej nie spotkał się z A. P. (1), aby uzgodnić na jakich warunkach będzie mu przekazywał takie informacje. Natomiast w pewnym momencie dowiedział się od jednego z kolegów z (...) przy czym wskazał, że mógł być to J. Z. (1), S. K. (1) lub P. W. (1), że na stanowisku jest drugi telefon właśnie od A. P. (1), z którego mogą mu przekazywać informacje o kolizjach. Od tych w/w kolegów dowiedział się również, że za jedną przekazaną informację A. P. (1) będzie przekazywał pieniądze w kwocie od 50 do 100 zł. Wskazał, że nie wiedział czy przekazanie pieniędzy w tych kwotach było uzależnione od tego czy sholował pojazd na zakład do naprawy. W tym drugim telefonie – tj. tym przekazanym przez A. P. (1) – w książce telefonicznej był zapis (...) albo (...), pod którymi widniał numer telefonu, na który telefonował przekazując P. informacje o kolizjach drogowych. Zaznaczył jednak, że nie pamięta tego numeru. Wskazał, że kiedy A. P. (1) chciał wypłacić mu pieniądze, wcześniej telefonował do niego i umawiał spotkanie w pobliżu domu oskarżonego. Zwykle wypłacał mu kwoty rzędu 100-150 zł w odstępach od miesiąca do dwóch miesięcy. Aparat telefoniczny otrzymany od A. P. (1) był przechowywany również w szufladzie biurka w (...). Z rozmów jakie prowadził ze S. K. (1), S. S. (1), P. W. (1) i J. Z. (1) wynikało, że oni również przekazują informacje o kolizjach A. P. (1). Podobnie jak w przypadku J. Z. (2) i W. Z. (1), w przypadku A. P. (1), M. Ż. (1) nie wiedział nigdy ile ma on przekazać mu pieniędzy za udzielone informacje o kolizjach. Podkreślił, że nigdy nie prowadził na ten temat żadnych zapisków.

Odnośnie grafików służb M. Ż. (1) wyjaśnił, że nigdy nie przekazywał ich ani Z. ani A. P. (1). Nie wie czy również czy J. Z. (1), S. K. (1), P. W. (1) i S. S. (1) przekazywali takie grafiki.

Przyznał, że czasami, kiedy pełnił służbę na (...) A. P. (1) telefonował do niego na przekazaną przez niego komórkę i prosił o skierowanie na miejsce kolizji tzw. „mądrych policjantów”. Niejednokrotnie on wprost mówił, ze chce, aby do kolizji przyjechał W. K. (4). Wówczas na jego prośbę kierował do kolizji załogę radiowozu, w skład której wchodził W. K. (4). M. Ż. (1) przyznał, że domyślał się, że chodzi o „ustawioną” kolizję, a nadto na ustawienie kolizji wskazywały inne okoliczności takie, jak wiedza A. P. (1) o miejscu zdarzenia czy też pełnienie służby przez W. K. (4) w pobliżu miejsca kolizji. A. P. (1) telefonując do niego z prośbą o przesłanie mu do zdarzenia „mądrych policjantów” poza W. K. (4) nie wskazywał nazwisk innych policjantów.

M. Ż. (1) przyznał, że zna T. G. (1). Zaprzeczył, aby kiedykolwiek przekazywał mu informacje o kolizjach drogowych i otrzymywał od niego pieniądze.

Odnośnie zarzutu z punktu III w/w postanowienia dotyczącego ustawianych kolizji, M. Ż. (1) wskazał, że chciałby zakończyć w tym dniu składanie wyjaśnień, deklarując zarazem, że dalsze wyjaśnienia w tej części złoży w innym terminie (godz. 14.55).

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień z etapu postępowania przygotowawczego oskarżony oświadczył, że nie podtrzymuje ich.

Podczas przesłuchania w dniu 2 lipca 2007 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.26271-26275 tom CXLI) oskarżony M. Ż. (1) oświadczył, iż chce kontynuować swoje dotychczasowe wyjaśnienia.

Wskazał, że jego syn S. Ż. (1) był zatrudniony – z tego co pamięta – w latach 2003-2004 w (...) w charakterze kierowcy. Przeważnie jeździł lawetą do różnych zdarzeń drogowych, a czasami jeździł również samochodem osobowym i wówczas – z tego co wie – zajmował się zaopatrzeniem (...). Przyznał też, że A. P. (1) zatrudnił jego syna, dlatego że oskarżony o to go poprosił.

Odnośnie zarzutu opisanego w punkcie III postanowienia o przedstawieniu zarzutów, tj. udziału w tzw. „ustawianych” kolizjach, M. Ż. (1) wskazał, że jego rola w tych zdarzeniach sprowadzała się do tego, że po uzyskaniu – na jego telefon komórkowy o nr (...) – informacji o przybliżonym czasie i miejscu planowanej „ustawki” kierował do takiego zdarzenia tzw. „mądrych policjantów”. Wskazał, że z tego co sobie przypomina, najczęściej kierował wówczas załogę radiowozu, w skład której wchodził W. K. (4), innych załóg sobie nie przypomina, jak również drugiego z funkcjonariuszy, który interweniował z W. K. (4). Wskazał, że – z tego co sobie przypomina - nie informował wówczas W. K. (4) o tym, że kieruje go do „ustawianej” kolizji. Natomiast wydaje mu się, że A. P. (1) uzgadniał wcześniej z tym policjantem, że będzie on likwidował konkretną „ustawkę”. Wniosek ten wysnuł stąd, że zdarzały się sytuacje, że A. P. (1) – telefonując do niego – mówił mu wprost, że chce, aby oskarżony skierował do likwidacji konkretnej „ustawki” W. K. (4).

Informacje o tym, że będą organizowane „ustawki” otrzymywał telefonicznie kilka razy od A. P. (1). Nie otrzymywał takich informacji od innych osób (k.26271 tom CXLI). W toku jednak tego samego przesłuchania wskazał, że informacje o „ustawianych” kolizjach otrzymywał nie tylko od A. P. (1), ale również od funkcjonariuszy policji. Rozbieżności w swoich wyjaśnieniach tłumaczył tym, iż pierwotnie źle zrozumiał pytanie przesłuchującego i odniósł to pytanie tylko do „ustawek” organizowanych przez A. P. (1). Następnie dodał, że informacje takie otrzymywał też od: G. M., S. S. (2) - z tego co pamięta – jeden raz od policjanta o nazwisku B., który wchodził w skład załogi radiowozu z L. B. (1) i możliwie, że ten ostatni również mówił mu, że będą „ustawki”. Wskazał, że wie, że jest też policjant K. F., ale nigdy nie miał z nim bezpośredniego kontaktu. Nie wykluczył, że mógł on dzwonić do niego, kiedy pełnił służbę w (...), ale nie pamięta tego i nie przypomina sobie, czy informował go o „ustawkach”. Wskazał, że zna G. M., ponieważ jest policjantem w służbie od około 8-10 lat i – z tego co sobie przypomina – informował go jedynie o takich zdarzeniach, które już zaistniały, a nie o „ustawkach” i prosił, aby M. Ż. (1) skierował go do likwidacji takich zdarzeń. Wskazał, że wynikało to z tego, że w ciągu dnia było bardzo dużo zdarzeń i wówczas M. dzwonił do niego, że może obsługiwać część kolizji, a działo się tak wówczas, gdy w konkretnym momencie nie przeprowadzał innych czynności. Dodał, że G. M. zwykle w czasie powierzonych mu obowiązków miał zlecone przeprowadzanie kontroli autobusów, busów – w tym przeprowadzanie kontroli stanu technicznego pojazdów, tj. nie należał do tej grupy funkcjonariuszy, którzy likwidowali kolizje drogowe. Podkreślił, że z uwagi na to, że pełniąc służbę na (...) niejednokrotnie w ciągu dnia otrzymywał dużo telefonów o kolizjach, nie zawsze wiedział, że otrzymuje zgłoszenie o „ustawione” kolizji. Były takie przypadki, że od policjantów otrzymywał informacje o kolizji, która już zaistniała i którą miał wyświetloną na monitorze po przyjęciu zgłoszenia od (...). Dodał, że policjantom chodziło wówczas o przyspieszenie skierowania ich do konkretnej kolizji. Kiedy otrzymywał informacje od w/w funkcjonariuszy policji o tych „ustawianych” kolizjach, wówczas oni informowali go o czasie i miejscu przyszłej kolizji, o markach samochodów, które będą w niej brały udział. Kiedy otrzymał od nich informację o „ustawionej” kolizji, wówczas kierował na jej miejsce do jej likwidacji albo tego funkcjonariusza, od którego miał zgłoszenie, albo inną załogę radiowozu, która w danym miejscu pełniła służbę w rejonie organizowanej „ustawki”. Nadmienił, że „ustawiane” kolizje organizowane były w tych miejscach, gdzie wiadomym było dla policjantów ustawiających kolizję, jacy funkcjonariusze policji pełnią tam służbę w danym dniu, rejonie lub na danej trasie. Wówczas policjanci likwidujący dane zdarzenie wiedzieli, że jest to „ustawiona” kolizja. M. Ż. (1) kierując innych policjantów od tych, którzy informowali go o „ustawkach”, nigdy nie mówił im, że jadą do „ustawianej” kolizji, ale oni musieli wiedzieć o tym, bo zwykle byli informowani o tym przez policjanta organizującego „ustawkę”. M. Ż. (1) wyjaśnił, że kierując załogi radiowozów do zdarzeń drogowych, nie tylko „ustawianych” kolizji, musiał uwzględniać również i to, że były takie załogi, które określano mianem „flagowych”, które nie były kierowane do żadnych zdarzeń z uwagi na to, że w ich skład wchodzili zwykle początkujący w służbie policjanci, nie mający jeszcze doświadczenia. Informacje o takich „flagowych” radiowozach M. Ż. (1) miał od dowódcy plutonu w (...) (...), który uprzedzał po odprawie, że nie powinien funkcjonariuszy z tych radiowozów wysyłać do żadnych zdarzeń, ponieważ nie wywiążą się we właściwy sposób ze swoich obowiązków. Istniała bowiem obawa, że coś sknocą na miejscu zdarzenia. Informacje o takich flagowych radiowozach mieli również policjanci organizujący „ustawiane” kolizje i z łatwością – z uwagi na niewielką ilość radiowozów w terenie – mogli ustalić kto konkretnie będzie likwidował „ustawioną” przez nich kolizję. Za kierowanie policjantów do „ustawionych” kolizji – o których informowali go inni funkcjonariusze policji – M. Ż. (1) nigdy nie otrzymał od tych policjantów żadnych pieniędzy. Natomiast czasami w ramach rewanżu był przez nich zapraszany na wódkę lub piwo. Bywały również i takie przypadki, że kończyło się tylko na obietnicach, że wypije z nimi wódkę lub piwo. Wskazał, że nie wie czy inni (...) (...) KMP w K. uczestniczyli w „ustawianych” kolizjach – nigdy z nimi na ten temat nie rozmawiał. Nie wie dla kogo policjanci ci organizowali takie „ustawiane” kolizje. Z informacji, które mu przekazali wiedział jedynie, że nie są właścicielami pojazdów, które uczestniczyły w takich „ustawianych” kolizjach. Informacje o „ustawionych” kolizjach przekazywane mu były przez policjantów w tym samym okresie czasu co przez A. P. (1) (k.26273-26275 tom CXLI).

Przyznał, że kiedy A. P. (1) przekazywał mu informację o przybliżonym miejscu i czasie przyszłej kolizji oczywistym dla niego było to, że chodzi o „ustawkę”. Wskazał, że nie przypomina sobie, czy wcześniej rozmawiał tak ogólnie z A. P. (1), że ten będzie w przyszłości telefonował do niego z prośbą o skierowanie przez niego konkretnych policjantów do „ustawianych” kolizji. A. P. (1) telefonował do niego z taką prośbą zwykle wtedy, gdy oskarżony M. Ż. (1) pełnił służbę na (...) K. w K.. A. P. (1) był zorientowany, kiedy M. Ż. (1) wypada służba na (...), ponieważ – jak się domyślał oskarżony – liczył sobie, który z (...) w danym dniu ma służbę. Kiedy M. Ż. (1) wysyłał w takich wypadkach, tj. do „ustawek”, W. K. (4) ten albo policjant pełniący z nim służbę meldował oskarżonemu drogą radiową lub elektroniczną o zakończeniu interwencji na miejscu „ustawki”, niemniej jednak ani ze strony M. Ż. (1), ani ze strony osoby nadającej taki meldunek nie padała wówczas informacja, że interwencja dotyczyła „ustawianej” kolizji. M. Ż. (1) zaprzeczył, aby kiedykolwiek uzgadniał z A. P. (1), że za kierowanie policjantów na jego prośbę do „ustawek” będzie otrzymywał pieniądze. M. Ż. (1) stwierdził, że wydaje mu się, że jeżeli w czasie takiej „ustawianej” kolizji doszło do uszkodzenia samochodów i A. P. (1) holował te pojazdy do siebie na warsztat, wówczas przekazywał mu z tytułu takiej „ustawki” pieniądze wliczone do ogólnej sumy, jaką od niego otrzymywał za przekazywanie mu informacji o kolizjach drogowych – w przypadku holowania pojazdów przez A. P. (1) do siebie na warsztat. Dodał, że nie wie czy A. P. (1) i W. K. (4) rozliczali się z tego tytułu, że W. K. (4) likwidował „ustawione” przez A. P. (1) kolizje. Nie wie też dlaczego A. P. (1) organizował „ustawiane” kolizje – nigdy z nikim na ten temat nie rozmawiał. Wydaje mu się, że robił to po to, aby wyłudzić odszkodowanie od ubezpieczyciela, albo po to, aby przeprowadzić remont samochodu na koszt firmy, w której ubezpieczona była osoba uznana za sprawcę „ustawki”. Telefony od A. P. (1) z prośba o kierowanie „mądrych policjantów” do „ustawek” zaczął otrzymywać pod koniec 2004 r. i otrzymywał je od niego przez okres 2005 r. i 2006 r. Nie potrafił stwierdzić ile razy na prośbę A. P. (1) do „ustawek” kierował W. K. (4), jak również nie był w stanie wskazać konkretnych „ustawek”, do których skierował W. K. (4). Nie kojarzył żadnych charakterystycznych okoliczności towarzyszących tym prośbą, które sprawiłyby, że konkretna „ustawka” utknęłaby w jego pamięci. Czasami dzwoniący do niego A. P. (1) informował go samochody jakiej marki będą brały udział w danej „ustawione” kolizji. Po otrzymaniu informacji od A. P. (1) o danej „ustawce” M. Ż. (1) nie wpisywał w bazie danych (...) od razu żadnych danych dotyczących zdarzenia, czekał natomiast ma zgłoszenie od jednego z uczestników „ustawionej” kolizji. Takie zgłoszenie najpierw wpływało do (...) (...), który rejestrował konkretną kolizję, a następnie M. Ż. (1) otrzymywał zgłoszenie wpisanego już do systemu zdarzenia, które wyświetlało mu się na monitorze. Wówczas mógł się zorientować, która ze zgłoszonych kolizji jest „ustawioną” kolizją, o której wcześniej informował go A. P. (1). Zapisy w bazie danych (...) dotyczące „ustawianych” kolizji M. Ż. (1) umieszczał dopiero po tym, gdy uzyskał informację od załogi radiowozu o zakończeniu interwencji. Wtedy załoga radiowozu informowała go o markach pojazdów, biorących udział w zdarzeniu, numerach rejestracyjnych tych pojazdów, nazwiskach i imionach uczestników kolizji i sposobie zakończenia interwencji, tzn. czy i na kogo nałożono mandat.

M. Ż. (1) wskazał, że po przeanalizowaniu całej sytuacji, przyznaje się jednak do popełnienia czynu opisanego w punkcie III postanowienia o przedstawieniu zarzutów, natomiast nie jest w stanie szczegółów odnieść się do poszczególnych przypadków opisanych w tym punkcie. Potwierdził, że wskazane przez niego osoby przekazały mu informacje o „ustawionych” kolizjach i prosiły o skierowanie do nich policjantów. Ogólnie – tj. od A. P. (1) i policjantów - takich informacji o „ustawionych” kolizjach M. Ż. (1) mógł otrzymać w przedziale od 20 zł do 30 zł. Od J. Z. (2), W. Z. (1) i M. Z. (1) nie otrzymywał natomiast telefonów z prośbą o kierowanie policjantów do „ustawionych” kolizji. Nie zna T. G. (1).

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień z etapu postępowania przygotowawczego na rozprawie oskarżony oświadczył, że nie podtrzymuje ich.

Podczas przesłuchania w dnia 6 czerwca 2008 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.26366-26367 tom CXLI) – postanowienie o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów (k.26362-26363 tom CXLI postawiono mu wówczas zarzut udziału w ustawionej kolizji drogowej z dnia 9 lipca 2004 r. przy zbiegu ulic (...), uczestnicy: B. M. (1), G. K. (1), S. S. (2), R. N. (1)) - M. Ż. (1) wskazał, że treść ogłoszonego zarzutu zrozumiał – przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu jedynie częściowo, po czym wyjaśnił, że ma na myśli to, że być może była taka sytuacja, że G. K. (1), S. S. (2) lub B. M. (1) telefonowali do niego, ażeby skierował konkretnych policjantów do „ustawionych” kolizji mówiąc przy tym, że chodzi o „ustawkę”. Stwierdził, że nie może wykluczyć, że tak było w przypadku tego zdarzenia, które zostało ujęte w postanowieniu o uzupełnieniu zarzutów, które mu ogłoszono przed tym przesłuchaniem. Stwierdził, że nie pamięta tego, w ogóle nie jest w stanie przypomnieć sobie tego zdarzenia. Być może, że było tak, jak opisane jest to w zarzucie, tj. że wiedział, że jest to ustawka i skierował do tej kolizji K. i S.. Zaprzeczył stanowczo, żeby za to przyjął od kogokolwiek pieniądze. Jeśli kierował policjant ów do „ustawionych” kolizji, to zawsze było tak – jak wcześniej już wyjaśniał – że osoba, która o to prosiła obiecywała mu w zamian za to postawić wódkę. Wskazał, że zna B. M. (1), G. K. (1) i S. S. (2). Nie zna natomiast P. K. (3) i R. N. (1), których nazwiska są ujęte w zarzucie. Wskazał, że były takie sytuacje, że B. M. (1) telefonował do niego na (...) lub też przychodził bezpośrednio do niego, gdy również pełnił, służbę i prosił o skierowanie konkretnych policjantów do obsłużenia konkretnej kolizji. Zwykle nie mówił, że chodzi o ustawki, ale dla M. Ż. (1) oczywistym było w 95 %, że chodzi o kolizje umyślnie spowodowane. Z tego co pamięta zwykle prosił go o skierowanie do takich konkretnych kolizji G. K. (1) i S. S. (2). Nie przypomina sobie, aby prosił o skierowanie innych funkcjonariuszy. Kojarzył jedynie i nie wykluczał, że mógł on również prosić o skierowanie do takiej kolizji W. K. (4). Nie przypomniał sobie, aby G. K. (1) i S. S. (2) prosili go o skierowanie ich do obsłużenia konkretnych kolizji w przypadku, gdy wcześniej prosił go już o to B. M. (1). Wskazał, że nigdy nie przyjął jakichkolwiek pieniędzy za skierowanie policjantów do kolizji. Pamiętał, że raz przyjechał do niego do (...) KMP G. K. (1) i dał mu butelkę wódki 0,7 l, ale nie przypomniał sobie za co – przypuszcza, że za obsłużenie przez niego jakiejś kolizji – niekoniecznie ustawionej. Była natomiast taka zasada, że od policjantów nie przyjmowało się pieniędzy. Nie przypomina sobie tego konkretnego zdarzenia, które wskazane zostało w ogłoszonym mu przed tym przesłuchaniu zarzucie.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony oświadczył, że nie podtrzymuje ich.

Podczas przesłuchania w dniu 23 marca 2010 r. na etapie postępowania przygotowawczego (k.26393-26394 tom CXLII) oskarżony M. Ż. (1) wyjaśnił, iż do ogłoszonych mu tego dnia zarzutów, których treść zrozumiał przyznaje się częściowo i złożył krótkie wyjaśnienia. Wskazał, że nie pamięta już tej sytuacji opisanej w postanowieniu z dnia 23 marca 2010 r. o uzupełnieniu zarzutów (k.26389-26390 tom CXLII chodziło o ustawioną kolizję drogową z dnia 6 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem B. M. (1), P. K. (3), K. G. (1), W. F. (1)), w przypadku której na prośbę B. M. (1) miał skierować policjantów do ustawionej kolizji. Wskazał, że może natomiast potwierdzić, że na były takie sytuacje, że na prośbę B. M. (1) kierował policjantów do likwidacji kolizji i wiedział, że były one ustawione. Zaprzeczył natomiast, aby dostawał za to od B. M. (1) pieniądze, stwierdził, że zwykle dostawał wtedy od niego jakieś piwo. Jest natomiast taka możliwość, że M. mógł dawać F. lub innemu policjantowi pieniądze z przeznaczeniem do ich przekazania dla niego (M. Ż. (1)), ale żadne pieniądze nigdy do niego nie dotarły. Zaznaczył, że poza B. M. (1) i W. F. (1), nie zna innych osób, które zostały wskazane w ogłoszonym mu w dniu tego przesłuchania zarzutach. Na tym zakończył wyjaśnienia.

Po odczytaniu tych wyjaśnień z etapu postępowania przygotowawczego na rozprawie oskarżony oświadczył, że ich nie podtrzymuje.

Podczas kolejnego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 24 maja 2010 r. (k.26418-26420 tom CXLII) M. Ż. (1) oświadczył, że zrozumiał treść ogłoszonych mu zmienionych i uzupełnionych zarzutów (k.26399-26415 tom CXLII dot. czynu z art. 258 § 1 k.k. oraz przekazywania informacji o konkretnych zdarzeniach drogowych (...) przyznał się do popełnienia przestępstw opisanych w punkcie I i II postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów z dnia 28 kwietnia 2010 r. Podtrzymał w całości złożone dotychczas w tym postępowaniu wyjaśnienia. Oświadczył, że nie chce składać uzupełniających wyjaśnień, ale udzielił odpowiedzi na pytania prokuratora.

Natomiast wyraził wątpliwość czy faktycznie wziął udział w grupie przestępczej co zarzucono mu w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2010 r.

Tylko jeden raz korzystał z usług (...) tj. naprawiał tam samochód marki D. (...) nr rej. (...) córki B. Ł. – z tego co pamięta - latem 2006 r., który uległ awarii w centrum K.. Zadzwonił wówczas do J. Z. (2), który w odpowiedzi przysłał swoją pomoc drogową, która przewiozła go lawetą do warsztatu Z., gdzie samochód ten został naprawiony za kwotę rzędu 400-600 zł. Za naprawę osobiście J. Z. (2) zapłaciła jego córka – B. Ł.. Oskarżony M. Ż. (1) był obecny przy tym. Wymieniona została wówczas uszczelka pod głowicą. Poza tą naprawą ani on ani inni członkowie jego rodziny nie dokonywali żadnych napraw w (...). Nie pamiętał czy w okresie objętym zarzutami posiadał samochód, jeżeli tak – był to F. (...).

Wskazał, że nic mu nie mówi M. Z. (1). Na pewno nie miał kontaktu z taką osobą. Jeżeli już, to kontaktował się telefonicznie i tylko poprzez rozmowy telefoniczne, nigdy poprzez sms-y z J. Z. (2). Nie wyklucza, że mógł też rozmawiać z W. Z. (1).

Przyznał, że zna jednego kierowcę (...), który nazywa się B. P. (1). Wskazał, że w objętym zarzutami okresie nie utrzymywał z nim jednak żadnych kontaktów.

M. Ż. (1) podtrzymał wyjaśnienia, w których stwierdził, że telefon, z którego przekazywał informacje J. Z. (2) otrzymał od J. Z. (2) i odbyło się to - z tego co pamięta - gdzieś na mieście w K.. Nie pamiętał jednak jakiej był marki i jaki był numer telefoniczny, z którego przekazywał mu informacje. Telefon ten mógł być początkowo na abonament, a później na kartę. Nigdy nie uzupełniał stanu konta karty znajdującej się w tym telefonie.

Nie pamiętał w jakich okolicznościach mógł powiedzieć J. Z. (1) – i jeżeli już to zrobił to tylko jemu powiedział – że na (...) znajduje się telefon od (...) Z., z którego należy mu przekazywać informacje. Z kolei odnośnie pozostałych osób, tj. P. W. (1), S. S. (1), S. K. (1), to o tym telefonie mogli dowiedzieć się od (...) Z., bądź też na zasadzie jeden od drugiego. Oskarżony M. Ż. (1) zaprzeczył, aby to on powiedział o tym telefonie pozostałym osobom.

Wskazał, że wie, że policjanci wymienieni w punkcie I postanowienia z dnia 28 kwietnia 2010 r. również przekazywali informacje J. Z. (2).

W odpowiedzi na pytania prokuratora wskazał, że nie wie w jaki sposób na (...) znalazł się drugi aparat telefoniczny, który należał do oskarżonego A. P. (1). Nie pamiętał jakiej był on marki. Wydaje mu się, że mógł być to telefon marki (...). Tak też mogło być w przypadku telefonu J. Z. (2). Z tego co kojarzył telefon A. P. (1) był na kartę. Obydwa telefony, tj. J. Z. (2) i A. P. (1) znajdowały się w jeden z czterech szuflad na (...) i były dostępne dla wszystkich. Szuflada ta zawsze była otwarta. Również w tym pomieszczeniu, gdzie znajdowała się ta szuflada z telefonami swoją służbę pełnili S. S. (1), S. K. (1), P. W. (1), J. Z. (1), G. K. (3) i jeszcze jeden policjant, którego nie mógł sobie przypomnieć, który był (...) i czasami pracował na (...) na tzw. skoczka. Policjant ten pracował dodatkowo jako instruktor nauki jazdy i mieszkał gdzieś koło W..

Z numerów (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), jedynie zna numer (...), który należał do A. P. (1). Nie wykluczył, że na ten numer mógł przekazywać informacje A. P. (1).

Pieniądze otrzymywał od J. Z. (2) i A. P. (1) zawsze gdzieś na mieście w K.. Wcześniej umawiał się z nimi w danym miejscu, gdzie następnie od nich otrzymywał pieniądze.

Zaprzeczył, aby kiedykolwiek przekazywał J. Z. (2) lub A. P. (1) grafiki służby. Nigdy nie było żadnych rozmów telefonicznych pomiędzy nim, J. Z. (3), bądź też A. P. (1) odnośnie tego kto w danym dniu pełni służbę na (...).

Przekazując informację o zdarzeniu drogowym podawał J. Z. (2), bądź A. P. (1) nazwy ulic, na których dane zdarzenie zaistniało. Mogło się też zdarzyć, ale sporadycznie, że podawał też marki pojazdów.

Był umowny podział terytorialny. Zdarzenia drogowe zaistniałe na (...) obsługiwał A. P. (1), zaś zdarzenia z (...), w (...) i częściowo w (...), tj., z jej lewej części obsługiwał J. Z. (2). (...) była umowna granicą decydującą o tym, czy informacje oskarżony M. Ż. (1) przekazywał J. Z. (2) czy też A. P. (1).

Na pewno poza nim informacje o zdarzeniach drogowych przekazywali J. Z. (2) i A. J. (3) Z., S. S. (1), P. W. (1), S. K. (1). Natomiast oskarżony M. Ż. (1) nie wie ani też nie słyszał nic na temat tego, aby inni policjanci również przekazywali informacje tym osobom.

Po odczytaniu tych wyjaśnień z etapu postępowania przygotowawczego oskarżony oświadczył, że nie podtrzymuje ich.

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 27 maja 2011 r. (k.27270-27271 tom CXLVI) oskarżony M. Ż. (1) stwierdził, że treść ogłoszonych mu przed przesłuchaniem zmienionych i uzupełnionych zarzutów zrozumiał (k.27248-27271 tom CXLVI dot. czynu z art. 258 § 1 k.k. oraz przekazywania informacji o konkretnych zdarzeniach drogowych (...)) M. Ż. (1) przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw, w których mowa w punkcie I i II postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów z dnia 25 maja 2011 r. Ponadto oświadczył, że podtrzymuje w całości złożone dotychczas wyjaśnienia.

Dodał, że (...) konkurowali ze sobą i nie wiedzieli o tym, że oskarżony M. Ż. (1) oraz pozostali oficerowie, o których mowa w zarzutach przekazywali im informacje, co czynili w zależności od miejsca zaistnienia zdarzenia drogowego, o czym już wyjaśnił we wcześniejszych wyjaśnieniach. Zaprzeczył, aby przekazywał A. P. (1) grafiki służby, ale mogło być tak, że telefonicznie informował A. P. (1), kiedy on bądź inny (...) (...) ma służbę a chodziło o tych (...), którzy tak jak on także przekazywali informacje A. P. (1), czyli S. S. (1), S. K. (1), P. W. (1) i J. Z. (1). Poza okolicznością przekazywania grafików zgadza się z pozostałymi okolicznościami opisanymi w punkcie I postanowienia z dnia 25 maja 2011 r.

Odnośnie zarzutów opisanych w punkcie II postanowienia z dnia 25 maja 2011 r. dodał, że zgadza się z okolicznościami opisanymi tam za wyjątkiem tego, że jeżeli już to samochód, który naprawiał córce w (...) mógł zostać naprawiony za mniejszą kwotę niż ta, która powinna być zapłacona za jego naprawę. Z racji upływu czasu i nie prowadzenia żadnych zapisków nie potrafił powiedzieć jaką ilość informacji przekazał (...) oraz jaką kwotę pieniędzy przyjął od (...) w zamian za przekazane informacje, ale nie wyklucza, że mogły być to ilości informacji oraz kwoty, o których mowa w tych zarzutach. Na pewno nie przekazywał informacji T. G. (1), a także nic nie wie na temat tego, aby informacje o zdarzeniach drogowych przekazywali mu inni policjanci, w tym D. A. (1). Dodał, że nigdy nie naprawiał żadnego samochodu u A. P. (1).

Oskarżony M. Ż. (1) stwierdził wówczas, że po wyjaśnieniu jego sprawy chce skorzystać z instytucji z art. 335 k.p.k. i zgadza się na skierowanie przez prokuratora do sądu wniosku o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie względem niego kary.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony oświadczył, że nie podtrzymuje ich.

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 18 listopada 2011 r. (k.27396 tom CXLVI) oskarżony M. Ż. (1) stwierdził, że treść ogłoszonych mu przed przesłuchaniem zarzutów zrozumiał. Przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w postanowieniu z dnia 18 listopada 2011 r. o zmianie i uzupełnieniu zarzutów (k.27362-27392 tom CXLVI – ujęte zostały w zasadzie wszystkie zarzuty objęte następnie aktem oskarżenia w tej sprawie) M. Ż. (1) podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Wskazał, że nie ma nic więcej do dodania i nie będzie nic więcej wyjaśniał. Dodał, że chce się dobrowolnie poddać karze i chciałby, aby była to kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony oświadczył, że podtrzymuje je w całości.

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 25 listopada 2011 r. (k.27407-27409 tom CXLVI) oskarżony M. Ż. (1) oświadczył, że chce skorzystać z instytucji z art. 335 k.p.k. i zgadza się na skierowanie przez prokuratora do sądu wniosku o wydanie wyroku skazującego z orzeczeniem względem niego:

- za I czyn z art. 258 § 1 k.k. – kary jednego roku pozbawienia wolności,

- za II czyn z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. – kary trzech lat pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczenie przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionych przestępstw w łącznej kwocie 22.200 zł,

- za III czyn z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. – karu dwóch lat pozbawienia wolności,

- za IV czyn z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary jednego roku pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 100 zł każda, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczenie przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 150 zł,

- za czyn V z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary jednego roku pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 100 zł każda, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczenie przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 50 zł,

- za czyn VI z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary jednego roku pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 100 zł każda, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczenie przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 50 zł,

- za czyn VII z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn VIII z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn IX z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary jednego roku pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 100 zł każda, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczenie przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 100 zł,

- za czyn X z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn XI z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn XII z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn XIII z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn XIV z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn XV z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn XVI z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn XVII z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

- za czyn XVIII z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. kary ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda,

kary łącznej czterech lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący lat osiem, kary łącznej grzywny w wysokości 400 stawek dziennych po 100 zł każda.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony oświadczył, że podtrzymuje je w całości.

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego (k.40900- k.40901 tom CCXVI) w dniu 12 grudnia 2011 r. oskarżony M. Ż. (1) wskazał, że w dalszym ciągu podtrzymuje swoje wszystkie dotychczasowe wyjaśnienia oraz zgodę na skierowanie wniosku w trybie art. 335 k.p.k., a nadto dozoru.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony oświadczył, że podtrzymuje je w całości.

Podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego (k.41065- k.41066 tom CCXVII) w dniu 17 stycznia 2012 r. oskarżony wskazał, że zrozumiał treść zarzutów. Przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2012 r. o zmianie i uzupełnieniu postanowień o zmianie, uzupełnieniu i przedstawieniu zarzutów – k.41032-41062 tom CCXVII - ujęte zostały wszystkie zarzuty objęte następnie aktem oskarżenia w tej sprawie) M. Ż. (1) oświadczył, że podtrzymuje swoje dotychczasowe wyjaśnienia, wskazał, że nic więcej nie ma do dodania i odmówił składania wyjaśnień. Wskazał, że nadal chce skorzystać z instytucji z art. 335 k.p.k. (wniosek ten został też wówczas sformułowany).

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony oświadczył, że podtrzymuje je w całości.

Na kolejnym terminie rozprawy oskarżony M. Ż. (1) wskazał, że na rozprawie w dniu 30 września 2014 r. zostały odczytane jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego. Teraz prostuje jednak swoje dotychczasowe oświadczenie, tj. oświadczenie z poprzedniego terminu rozprawy, tj. oświadcza, że jednak nie podtrzymuje wyjaśnień, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego, za wyjątkiem wyjaśnień, które złożył w dniu 6 lutego 2007 r., tj. w dniu, w którym został zatrzymany w tej sprawie. Po czym swoje wystąpienie zakończył stwierdzeniem, iż to wszystko co chciał wyjaśnić dodatkowo (k.41956v tom CCXXII).

Ocena wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1)

Wprawdzie oskarżony M. Ż. (1) przeczył, aby przekazywał grafiki służb przedstawicielom firm holowniczych, z którymi „współpracował”, a zatem oskarżonemu A. P. (1) czy też J. Z. (2), wskazując zarazem, że w rozmowie z nimi mógł natomiast przekazywać im informacje, który z (...) pełni służbę danego dnia, niemniej jednak jego wyjaśnienia w tej części nie korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym. Z wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) wprost wynikało, że otrzymywał on od policjantów z (...) grafiki służby, a odbywało się to zwykle podczas spotkania gdzieś na mieście, a wśród funkcjonariuszy, którzy przekazywali mu te grafiki obok S. K. (1) i D. A. (1) z (...) wymienił również M. Ż. (1) (k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.16006 tom LXXXVIII). Oskarżony A. P. (1) wyjaśnił też jak duże znaczenie miały one dla niego, gdyż na tej podstawie ustalał, który z policjantów w danym dniu pełnił służbę i przekazuje mu informacje o zdarzeniach drogowych, mógł też planować ustawki. Z wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) wynikało, że na bieżąco starał się weryfikować to na ile grafiki służby zawierają aktualne informacje, a to w związku z faktem, iż funkcjonariusze zamieniali się służbami.

Wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) dotyczące kwestii przekazywania firmom holowniczym informacji o zdarzeniach drogowych - w tym tych z którymi związana była perspektywa świadczenia przez te firmy usług holowniczych i nie tylko – zasługiwały na wiarę w części, w której zdecydował się on opisać ten proceder, tak jak i zasady w oparciu, o które działała zorganizowana grupa, do której przynależał (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII). Początkowo oskarżony M. Ż. (1) (k.25791-25793 tom CXXXIX) niechętnie wypowiadał się na ten temat, jakkolwiek przyznał, że zna zarówno J. Z. (2), W. Z. (1) i M. Z. (1) z (...) (przyznał też, że jego córka B. Ł. naprawiała tam swój samochód), jak również oskarżonego A. P. (1) (u którego z kolei pracował jego syn – S. Ż. (1), a A. P. (1) był nawet na jego ślubie). Podczas kolejnego przesłuchania (k.25928-25932 tom CXXXIX) M. Ż. (1) nie krył już natomiast, że przekazywał J. Z. (2) informacje o kolizjach drogowych w zamian za pieniądze, które otrzymywał osobiście od niego. Wskazał, że takie informacje najczęściej przekazywał J. Z. (2), przy czym zdarzało się, że telefon odbierał W. Z. (1) i wówczas to jego informował o konkretnej kolizji, a telefonował w tej sprawie korzystając z telefonu komórkowego, który znajdował się na (...). M. Ż. (1) nie krył, że telefon ten przekazał mu osobiście J. Z. (2). Przyznał też, że po otrzymaniu aparatu telefonicznego od J. Z. (2) poinformował o tym innych (...) z (...), tj.: J. Z. (1), S. S. (1), P. W. (1), S. K. (1), którzy następnie również przekazywali – korzystając z tego telefonu – J. Z. (2) informacje o kolizjach drogowych. M. Ż. (1) wskazał, że wie to z rozmów, które prowadził z w/w oskarżonymi. Wskazał, że przypuszcza, że oni również otrzymywali z tego tytułu pieniądze. Kiedy kończył pracę na zmianie w (...) (jako (...) (...)), wspomniany telefon pozostawiał w szufladzie biurka dla pozostałych (...). Na tym samym stanowisku (...) ds. (...), oprócz niego służbę pełniło na poszczególnych zmianach czterech innych (...), tj. P. W. (1), S. S. (1), J. Z. (1) i S. K. (1). M. Ż. (1) stwierdził – że tak jak już wyjaśnił – wszyscy oni wiedzieli o tym telefonie i dzwonili z niego do J. Z. (2) z informacjami o kolizjach. Bywały takie przypadki, że czasami w zastępstwie na stanowisko (...) ds. (...) (...) był kierowany inny funkcjonariusz. Wówczas M. Ż. (1) telefon otrzymany od J. Z. (2) umieszczał w ostatniej szufladzie między różnymi dokumentami typu stare grafiki służb i zarządzenia. Nie chciał bowiem, ażeby funkcjonariusz, który pełnił służbę w zastępstwie zobaczył ten telefon. W tej części jego wyjaśnienia należało uznać za szczere, ponadto korespondowały one z wyjaśnieniami oskarżonego J. Z. (1), który również opisał sytuacje, w których telefony otrzymane od A. P. (1) i J. Z. (2) znajdujące się na (...) były chowane przed innymi osobami.

Odnośnie uzyskiwanego z tego tytułu wynagrodzenia M. Ż. (1) nie krył, że otrzymywał takie, natomiast różnie określał jego wysokość. Początkowo twierdził, że z J. Z. (2) ustalił, że w razie przekazania mu informacji o konkretnej kolizji drogowej i holowania przez firmę (...) samochodu na warsztat do naprawy M. Ż. (2) będzie otrzymywał pieniądze w kwocie 150 zł. Dodał, że w późniejszym okresie kwota ta uległa podwyższeniu do kwoty 200 zł. Ostatecznie M. Ż. (1) wyjaśnił, że nigdy nie wiedział czy J. Z. (2) – po uzyskaniu od niego informacji o kolizji – holował samochód do zakładu do naprawy z danego konkretnego zdarzenia, nie był więc zorientowany ile pieniędzy powinien otrzymać. Podkreślił natomiast, że pieniądze przekazywał mu zawsze J. Z. (2), a czynił to w różnych terminach w pobliżu miejsca zamieszkania oskarżonego M. Ż. (1), tj. w okolicach W.. Czasami przekazywał mu pieniądze co dwa tygodnie, co miesiąc i były to kwoty rzędu 300-400 zł. W tej części jego wyjaśnienia korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego S. K. (1).

M. Ż. (1) zdawał sobie sprawę, że przekazywanie przez niego J. Z. (2) informacji o kolizjach miało zapewnić mu przybycie na miejsce takiego zdarzenia przed innymi firmami holowniczymi.

M. Ż. (1) nie krył również, że miał świadomość tego, że postępując w ten sposób łamał zasady jakie obowiązywały na (...). W przypadku uzyskania – za pośrednictwem (...) – informacji o kolizji drogowej i potrzebie holowania, był bowiem zobowiązany do poinformowania o konieczności holowania (...) – z tego co pamięta – (...), który następnie kierował do danej kolizji konkretnego holownika zrzeszonego w tym Stowarzyszeniu. M. Ż. (1) wskazał, że – z tego co wie – firma (...) nie należała do tego (...).

M. Ż. (1) nie krył też, że informacje te przekazywał również A. P. (1), którego znał dużo dłużej aniżeli Z.. Zapewnił, że nigdy wcześniej nie spotkał się z A. P. (1), aby uzgodnić na jakich warunkach będzie mu przekazywał takie informacje. Natomiast w pewnym momencie dowiedział się od jednego z kolegów z (...) przy czym wskazał, że mógł być to J. Z. (1), S. K. (1) lub P. W. (1), że na stanowisku jest drugi telefon właśnie od A. P. (1), z którego mogą mu przekazywać informacje o kolizjach. Od tych w/w kolegów dowiedział się również, że za jedną przekazaną informację A. P. (1) będzie przekazywał pieniądze w kwocie od 50 do 100 zł. Wskazał, że nie wiedział czy przekazanie pieniędzy w tych kwotach było uzależnione od tego czy sholował on pojazd na zakład do naprawy. W tym drugim telefonie – tj. tym przekazanym przez A. P. (1) – w książce telefonicznej był zapis (...) albo (...), pod którymi widniał numer telefonu, na który telefonował przekazując P. informacje o kolizjach drogowych. Wskazał, że kiedy A. P. (1) chciał wypłacić mu pieniądze, wcześniej telefonował do niego i umawiał spotkanie w pobliżu domu oskarżonego. Zwykle wypłacał mu kwoty rzędu 100-150 zł w odstępach od miesiąca do dwóch miesięcy. Aparat telefoniczny otrzymany od A. P. (1) był przechowywany również w szufladzie biurka w (...). Z rozmów jakie prowadził ze S. K. (1), S. S. (1), P. W. (1) i J. Z. (1) wynikało, że oni również przekazują informacje o kolizjach A. P. (1). Podobnie jak w przypadku J. Z. (2) i W. Z. (1), w przypadku A. P. (1), M. Ż. (1) nie wiedział nigdy ile ma on przekazać pieniędzy za udzielone przez niego informacje o kolizjach. Podkreślił, że nigdy nie prowadził na ten temat żadnych zapisków. W tej części jego wyjaśnienia korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonych J. Z. (1) i S. K. (1). Natomiast z wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) wynikało, że przekazał on wspomniany telefon najprawdopodobniej oskarżonemu M. Ż. (1).

Odnośnie tzw. ustawek, a zatem ustawianych kolizji drogowych jako zasługujące na wiarę należało ocenić wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) złożone przez niego podczas drugiego i kolejnych przesłuchań na etapie postępowania przygotowawczego (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII). Dopiero podczas drugiego przesłuchania M. Ż. (1) odniósł się w rzeczowy sposób do tej kwestii, przy czym jego wyjaśnienia były wówczas ogólnikowe, natomiast na zakończenie przesłuchania wskazał, że odnośnie zarzutu z punktu III w/w postanowienia dotyczącego ustawianych kolizji, chciałby zakończyć w tym dniu składanie wyjaśnień, deklarując zarazem, że dalsze wyjaśnienia w tej części złoży w innym terminie i faktycznie tak zrobił. Podczas tego drugiego przesłuchania M. Ż. (1) wskazał, że jako policjant już z pewnym doświadczeniem zawodowym był w stanie na miejscu danej kolizji zorientować się co do tego zdarzenie to zostało „ustawione”. Świadczył o tym charakter uszkodzeń pojazdów, biorących udział w zdarzeniu w porównaniu ze śladami np. rozbitego szkła, które miało pochodzić z samochodów. Stwierdzone bowiem na miejscu uszkodzenia wskazywały, że na skutek kolizji nie doszło do rozbicia jakichkolwiek elementów szklanych pojazdów np. reflektorów lub szyb, i dla oskarżonego jednoznacznie wynikało, że rozbite szkło znajdujące się obok pojazdów zostało ewidentnie przez kogoś rozsypane. Inną okolicznością wskazującą na tzw. „ustawkę” było to, że brały w niej udział nowe samochody dobrych marek.

M. Ż. (1) przyznał, że gdy następnie został skierowany do pracy w (...) czasami dostawał telefony od różnych innych policjantów z prośbą, aby na miejsce zdarzenia skierował – jak to określali rozmówcy – „mądrych funkcjonariuszy”. W tej części jego wyjaśnienia korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego A. P. (1), przy czym o ile M. Ż. (1) nie zdobył się na szczerość wskazując co rozumie pod pojęciem „mądrzy funkcjonariusze”, o tyle A. P. (1) nie pozostawiał co do tego żadnych złudzeń. Chodziło bowiem nie o to, aby – jak twierdził M. Ż. (1) – sprawnie zlikwidowali oni dane zdarzenie drogowe, ale o to, że wiedząc, że mają do czynienia z ustawką nie robili problemów i sporządzili dokumentację pokolizyjną tak, jakby była to przypadkowa kolizja drogowa, opisując uszkodzenia pod dyktando uczestników lub organizatorów ustawek, na wyrost, albo bardzo oględnie, co dawało pole do dalszych zachowań sprzecznych z prawem (tzw. dobijanie samochodów uczestniczących w ustawkach).

M. Ż. (1) wyjaśnił, że w takich wypadkach na miejsce zdarzenia kierował zwykle funkcjonariuszy policji wchodzących w skład radiowozu z (...) pod warunkiem, że wiedział, iż dani policjanci będą w stanie sprawnie zlikwidować to zdarzenie. Ostatecznie M. Ż. (1) przypomniał sobie, że do grona policjantów kierowanych do tego rodzaju zdarzeń należał w szczególności W. K. (4) wskazywany w tym postępowaniu przez również przez A. P. (1). Podczas trzeciego przesłuchania (k.26271-26275 tom CXLI) M. Ż. (1) już bardzo szczegółowo opisał ten proceder oraz swoją rolę w tymże. Odnośnie zarzutu opisanego w punkcie III postanowienia o przedstawieniu zarzutów, tj. udziału w tzw. „ustawianych” kolizjach, M. Ż. (1) wskazał bowiem w szczególności, że jego rola w tych zdarzeniach sprowadzała się do tego, że po uzyskaniu – na jego telefon komórkowy o nr (...) – informacji o przybliżonym czasie i miejscu planowanej „ustawki” kierował do takiego zdarzenia tzw. „mądrych policjantów”. Celem organizowania ustawek – w jego ocenie - było wyłudzenie odszkodowania od ubezpieczyciela, albo też przeprowadzenie remontu samochodu na koszt firmy, w której ubezpieczona była osoba uznana za sprawcę „ustawki”. Telefony od A. P. (1) z prośbą o kierowanie „mądrych policjantów” do „ustawek” zaczął otrzymywać pod koniec 2004 r. i otrzymywał je od niego przez okres 2005 r. i 2006 r. Wskazał, że z tego co sobie przypomina, najczęściej kierował wówczas załogę radiowozu, w skład której wchodził W. K. (4), innych załóg sobie nie przypominał, jak również drugiego z funkcjonariuszy, który interweniował z W. K. (4). Wskazał, że – z tego co sobie przypomina - nie informował wówczas W. K. (4) o tym, że kieruje go do „ustawianej” kolizji. Natomiast wydaje mu się, że A. P. (1) uzgadniał wcześniej z tym policjantem, że będzie on likwidował konkretną „ustawkę”. Wniosek ten miał z kolei wysnuć stąd, że zdarzały się sytuacje, że A. P. (1) – telefonując do niego – mówił mu wprost, że chce, aby oskarżony skierował do likwidacji konkretnej „ustawki” W. K. (4). Przyznał też, że informacje o tym, że będą organizowane „ustawki” otrzymywał telefonicznie kilka razy od A. P. (1). Następnie w toku tego samego przesłuchania wskazał, że informacje o „ustawianych” kolizjach otrzymywał nie tylko od A. P. (1), ale również od funkcjonariuszy policji. Rozbieżności w swoich wyjaśnieniach tłumaczył tym, iż pierwotnie źle zrozumiał pytanie przesłuchującego i odniósł to pytanie tylko do „ustawek” organizowanych przez A. P. (1). Następnie dodał, że informacje takie otrzymywał też od: B. M. (1), G. M., S. S. (2) - z tego co pamięta – jeden raz od policjanta o nazwisku B., który wchodził w skład załogi radiowozu z L. B. (1) i możliwie, że ten ostatni również mówił mu, że będą „ustawki”. Wskazał, że w tym kontekście kojarzy też policjanta K. F.. Dodał, że kiedy otrzymywał informacje od w/w funkcjonariuszy policji o tych „ustawianych” kolizjach, wówczas oni informowali go o czasie i miejscu przyszłej kolizji, o markach samochodów, które będą w niej brały udział. Kiedy otrzymał od nich informację o „ustawionej” kolizji, wówczas kierował na jej miejsce do jej likwidacji albo tego funkcjonariusza, od którego miał zgłoszenie, albo inną załogę radiowozu, która w danym miejscu pełniła służbę w rejonie organizowanej „ustawki”. Nadmienił, że „ustawiane” kolizje organizowane były w tych miejscach, gdzie wiadomym było dla policjantów ustawiających kolizję, jacy funkcjonariusze policji pełnią tam służbę w danym dniu, rejonie lub na danej trasie. Wówczas policjanci likwidujący dane zdarzenie wiedzieli, że jest to „ustawiona” kolizja. M. Ż. (1) kierując innych policjantów od tych, którzy informowali go o „ustawkach”, nigdy nie mówił im, że jadą do „ustawianej” kolizji, ale oni musieli wiedzieć o tym, bo zwykle byli informowani o tym przez policjanta organizującego „ustawkę”. W tej części jego wyjaśnienia miały wsparcie w wyjaśnieniach oskarżonego A. P. (1), jak również B. M. (1), G. M., S. S. (2), K. F.. M. Ż. (1) wyjaśnił ponadto, że kierując załogi radiowozów do zdarzeń drogowych, nie tylko „ustawianych” kolizji, musiał uwzględniać również i to, że były takie załogi, które określano mianem „flagowych”, które nie były kierowane do żadnych zdarzeń z uwagi na to, że w ich skład wchodzili zwykle początkujący w służbie policjanci, nie mający jeszcze doświadczenia. Informacje o takich „flagowych” radiowozach M. Ż. (1) miał od dowódcy plutonu w (...) (...), który uprzedzał po odprawie, że nie powinien funkcjonariuszy z tych radiowozów wysyłać do żadnych zdarzeń, ponieważ nie wywiążą się we właściwy sposób ze swoich obowiązków. Informacje o takich flagowych radiowozach mieli również policjanci organizujący „ustawiane” kolizje i z łatwością – z uwagi na niewielką ilość radiowozów w terenie – mogli ustalić kto konkretnie będzie likwidował „ustawioną” przez nich kolizję.

Oskarżony wskazał, że za kierowanie policjantów do „ustawionych” kolizji – o których informowali go inni funkcjonariusze policji – nigdy nie otrzymał od tych policjantów żadnych pieniędzy. Natomiast czasami w ramach rewanżu był przez nich zapraszany na wódkę lub piwo. Bywały również i takie przypadki, że kończyło się tylko na obietnicach, że wypije z nimi wódkę lub piwo. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1), że wynagrodzenie (...) za skierowanie odpowiednich policjantów do likwidacji ustawki doliczał on do wynagrodzenie, które przekazywał mu w zamian za udzielanie informacji o zdarzeniach drogowych, a zatem działalność M. Ż. (1) nie odbywała się bezinteresownie. Ostatecznie M. Ż. (1) stwierdził, że wydaje mu się, że jeżeli w czasie takiej „ustawianej” kolizji doszło do uszkodzenia samochodów i A. P. (1) holował te pojazdy do siebie na warsztat, wówczas przekazywał mu z tytułu takiej „ustawki” pieniądze wliczone do ogólnej sumy, jaką od niego otrzymywał za przekazywanie mu informacji o kolizjach drogowych – w przypadku holowania pojazdów przez A. P. (1) do siebie na warsztat. Następnie wskazał, że ogólnie – tj. od A. P. (1) i policjantów – w przypadku takich informacji o „ustawionych” kolizjach M. Ż. (1) mógł otrzymać w przedziale od 20 zł do 30 zł. Od J. Z. (2), W. Z. (1) i M. Z. (1) nie otrzymywał natomiast telefonów z prośbą o kierowanie policjantów do „ustawionych” kolizji.

M. Ż. (1) nie potrafił stwierdzić ile razy na prośbę A. P. (1) do „ustawek” kierował W. K. (4), jak również nie był w stanie wskazać konkretnych „ustawek”, do których skierował W. K. (4). Nie kojarzył żadnych charakterystycznych okoliczności towarzyszących tym prośbom, które sprawiłyby, że konkretna „ustawka” utkwiłaby w jego pamięci. Czasami dzwoniący do niego A. P. (1) informował go samochody jakiej marki będą brały udział w danej „ustawione” kolizji. Po otrzymaniu informacji od A. P. (1) o danej „ustawce” M. Ż. (1) nie wpisywał w bazie danych (...) od razu żadnych danych dotyczących zdarzenia, czekał natomiast ma zgłoszenie od jednego z uczestników „ustawionej” kolizji. Takie zgłoszenie najpierw wpływało do (...) (...), który rejestrował konkretną kolizję, a następnie M. Ż. (1) otrzymywał zgłoszenie wpisanego już do systemu zdarzenia, które wyświetlało mu się na monitorze. Wówczas mógł się zorientować, która ze zgłoszonych kolizji jest „ustawioną” kolizją, o której wcześniej informował go A. P. (1). Zapisy w bazie danych (...) dotyczące „ustawianych” kolizji M. Ż. (1) umieszczał dopiero po tym, gdy uzyskał informację od załogi radiowozu o zakończeniu interwencji. Wtedy załoga radiowozu informowała go o markach pojazdów, biorących udział w zdarzeniu, numerach rejestracyjnych tych pojazdów, nazwiskach i imionach uczestników kolizji i sposobie zakończenia interwencji, tzn. czy i na kogo nałożono mandat.

W toku kolejnych przesłuchań (w szczególności k.26366-26367 tom CXLI i k.26393-26394 tom CXLII) M. Ż. (1) – stojąc pod zarzutem udziału w konkretnych ustawkach (w szczególności w ustawionej kolizji drogowej z dnia 9 lipca 2004 r. przy zbiegu ulic (...), uczestnicy: B. M. (1), G. K. (1), S. S. (2), R. N. (1) oraz w ustawionej kolizji drogowej z dnia 6 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem B. M. (1), P. K. (3), K. G. (1), W. F. (1)) odniósł się do szczegółowych kwestii, a jego wyjaśnienia korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym.

Wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1)

Oskarżony J. Z. (1) na rozprawie nie przyznał się do popełnienia któregokolwiek z zarzucanych mu czynów. Odmówił składania wyjaśnień, jak również odpowiedzi na jakiekolwiek pytania, natomiast ustosunkował się do wyjaśnień, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego, które zostały mu odczytane (41953v-41956v tom CCXXII).

Podczas pierwszego przesłuchania w tej sprawie w dniu 6 lutego 2007 r. (k.27451-27458 tom CXLVII) oskarżony wskazał, że przyznaje się do uczestniczenia w zjawiskach, które zostały opisane w przedstawionych mu zarzutach, po czym złożył wyjaśnienia.

Wskazał, że w Policji jest zatrudniony od września 1990 r., przy czym cały czas pracował w tej samej jednostce Policji, która zmieniała swoją nazwę i terytorialny zakres działania. Około trzech lat temu uruchomiono (...), gdzie natychmiast rozpoczął służbę. Do jego zadań na (...) należało przyjmowanie zgłoszeń o zdarzeniach drogowych. Najczęściej było tak, że inny funkcjonariusz przyjmował telefoniczne zgłoszenia na numery alarmowe, po czym odnotowywał to w komputerze. Odnotowanie informacji w komputerze – o ile dotyczyło zdarzeń drogowych – automatycznie wyświetlało się na ekranie jego monitora. W tej sytuacji zadaniem oskarżonego było przeanalizowanie jakości zdarzenia i skierowanie na miejsce jego zaistnienia odpowiednich sił i środków. Czasami zdarzało się, że osoba zainteresowania – korzystając z publicznego i dość powszechnie znanego w K. numeru telefonu – zgłaszała zdarzenia drogowe bezpośrednio do niego. Wówczas to on wprowadzał niezbędne zapisy do komputera oraz kierował na miejsce stosowne siły. Najrzadziej zdarzały się takie sytuacje, że osoba zgłaszająca zdarzenie drogowe po połączeniu się z (...) nie życzyła sobie rozmowy z nim a bezpośredniego kontaktu z (...) (...). Wówczas to oskarżony przyjmował zgłoszenie, odpowiadał na pytania, dokonywał odnotowania zgłoszenia w komputerze i dysponował odpowiednimi siłami. Identycznie sytuacja wyglądała kiedy przyjmujący zgłoszenie nie wiedział jak zakwalifikować dane zdarzenie, tj. czy jako kolizję czy uszkodzenie mienia. Poza opisanymi zgłoszeniami były też zgłoszenia od specjalistycznych służb takich jak pogotowie, straż pożarna, itp. Wówczas taką informację oskarżony przyjmował osobiście. Na (...) były cztery stanowiska, w którym stanowisko nr 2 dotyczyło (...). Działania wszystkich stanowisk koordynowała osoba na stanowisku (...). Dyżurny (...) realizował zgłoszenia dotyczące wszystkich zdarzeń drogowych z terenu całego miasta. Na stanowisku (...) zatrudnionych było początkowo pięć osób. Czterech z nich ma stałe zmiany, tzn. współpracowało z tymi samymi osobami na stanowiskach pozostałych (...), a piąta osoba była w rezerwie i obsadzała te służby, które pozostawały nie obsadzone z racji zdarzeń losowych lub zbytniego kumulowania godzin pracy. Od samego początku na stanowisku (...) poza oskarżonym zatrudniony był M. Ż. (1), S. S. (1), P. W. (1) i S. K. (1). Niekiedy zastępował ich w sytuacjach losowych jako szósty pracownik G. K. (3). D. A. (1) zatrudniony był jako operator. Od pół roku pracuje on jako (...) odpowiedzialny za któryś z komisariatów. Dawniej było tak, tj. przed powstaniem (...) oraz w pierwszym okresie jego funkcjonowania, że w sytuacji otrzymania informacji o zdarzeniu drogowym, do którego koniecznym było holowanie pojazdu oskarżony informował jednego z pomocników zajmujących się holowaniem a odnotowanego na liście takich podmiotów przekazanych z Urzędu Miasta. Jakiś czas po uruchomieniu (...) zmienione zostały te zasady. Od tej pory po otrzymaniu zgłoszenia o zdarzeniu - i to nie tylko o zdarzeniu drogowym - do którego konieczne jest holowanie, (...) (...) wprowadzał stosowne dane do komputerowej książki holowania, po czym powiadamiano osobę dyżurującą w (...), podając mu niezbędne dane. Wspomniane (...) reprezentowało podmiot, który zrzeszał kilkunastu holowników, którzy wygrali przetarg na holowania w mieście. Wspomniany (...) w (...) sam wyznaczał osobę, która jechała na miejsce zdarzenia. Zasada była taka, że zobligowani oni byli do przybycia na miejsce zdarzenia do pół godziny od otrzymania zlecenia.

Prawdopodobnie w tym samym roku, w którym uruchomiono stanowisko (...) jeden z kolegów oskarżonego – (...) (...), którego nazwiska nie pamiętał, poinformował go, że właściciel firmy zajmującej się holowaniem oraz (...) chce się z nim spotkać. Faktycznie po jakimś czasie na jego telefon komórkowy zadzwonił J. Z. (2) i umówił się z nim na spotkanie w jakimś miejscu publicznym. Oskarżony nie pamiętał już gdzie dokładnie doszło do tego spotkania. Dodał, że chyba w jakimś barze przy stacji benzynowej. Na spotkanie to J. Z. (2) przyjechał sam. Oczywistym było tak dla oskarżonego, jak i J. Z. (2), iż reprezentuje on podmiot, który nie wygrał przetargu na holowanie. Podkreślał, że jest solidną firmą i nigdy jego klienci nie narzekają. Prosił oskarżonego, aby polecał jego warsztat uczestnikom kolizji drogowych. W odpowiedzi oskarżony poinformował go, że praktycznie nie ma takiej możliwości. Wówczas to J. Z. (2) zaproponował mu, aby w chwili otrzymania informacji o zdarzeniu drogowym niezwłocznie informował go o miejscu, w którym do niego doszło. J. Z. (1) podkreślił, że chodziło oczywiście tylko o takie zdarzenia drogowe, w których nie było konieczności holowania pojazdów dla Policji. W sumie ograniczało się to do informowania Z. o tych zdarzeniach drogowych, co do których oskarżony nie wiedział, ponieważ nie dostał takiej informacji, czy będzie potrzebne holowanie na rzecz uczestników zdarzenia. Gdyby była potrzeba holowania na zlecenie uczestnika kolizji oskarżony również przekazywał informacje w sposób przewidziany prawem drogą służbową do (...). Oskarżony zgodził się na propozycję J. Z. (2) potwierdzając, że będzie go niezwłocznie informował o wybranych a opisanych wyżej zdarzeniach. Z. zapowiedział, że za otrzymane tą drogą informacje zrewanżuje mu się. Oczywistym dla oskarżonego było to, że będą to pieniądze od każdego ze zdarzeń, gdzie J. Z. (4) faktycznie coś holował, ale z góry nie ustalili kwoty. Postanowili, że współpracę podejmą na jakiś próbny okres i zobaczą jak to będzie wyglądało. W trakcie rozmowy J. Z. (2) podał mu swój telefon komórkowy, na który oskarżony miał niezwłocznie przekazywać otrzymywane informacje dla Z. istotne. Oskarżony wskazał, że od 8 lat użytkuje ten sam telefon komórkowy o numerze (...) i z tego telefonu zawsze kontaktował się z J. Z. (2). O ile sobie przypomina to numer telefonu J. Z. (2) zaczynał się od cyfr (...).

Początkowo podejrzewał, że podobny układ jak z nim J. Z. (2) ma także ze zmiennikami oskarżonego. Po jakimś czasie przeprowadził rozmowę na ten temat z P. W. (1), S. S. (1), S. K. (1) i M. Ż. (1). W trakcie jednego z takich spotkań, w których wszyscy w/w uczestniczyli, a który prawdopodobnie wiązał się z jakimś szkoleniem, doszli oni do wniosku, że do przekazywania informacji J. Z. (2) nie powinni używać własnych telefonów komórkowych, a jakiś jeden telefon używany przez nich przechodnio, który winien przekazać im J. Z. (2). Faktycznie któryś z nich – ale nie pamiętał który – przekazał ta ich sugestię J. Z. (2), który taki telefon im przekazał. Z tego co sobie przypomina początkowo był to telefon z wykupionym przez J. Z. (2) abonamentem. Wnosi o tym stąd, że nie dokupywali do niego żadnego doładowania. Dopiero gdzieś od pół roku oskarżony zauważył zmianę, ponieważ zaczęły pojawiać się komunikaty ile złotych zostało jeszcze na koncie. Stąd wnosi, że telefon ten przestał funkcjonować na umowę, a zaczął funkcjonować na zasadzie przedpłaty. Oskarżony wskazał, że nigdy nie dokupował doładowania. Nie wie kto to robił. Dodał, że długo używali do tego starszego modelu (...). Od około roku mieli zaś nowszy model (...). Podejrzewał, że telefon ten – podobnie jak poprzedni – został przekazany przez J. Z. (2), ale osobiście nie widział momentu przekazania. Z tego co sobie przypomina (...) do tego telefonu był (...) albo (...). Każdy z nich znał (...). Cały czas telefon ten był na (...). Nie dotyczyło to dni, w których żaden z nich pięciu nie pełnił służby. Trzymali go w szufladzie, a w sytuacji, gdy żaden z nich nie pełnił służby w należącej do oskarżonego J. Z. (1) w zamykanej na klucz szafce na piętrze. Dodał, że jako jedyny miał szafkę na piętrze, gdyż pozostali koledzy mieli szafki na parterze. Klucz do szafki trzymali w szufladzie na (...) i każdy z nich miał do niego dostęp. W zasadzie opisany wyżej telefon nie był przez nich używany do innych celów, choć przypomina sobie, że kilka razy użył go do rozmów prywatnych nie związanych z J. Z. (2). O tym ile było faktycznych holowań ze zdarzeń, które zgłaszał J. Z. (2) dowiadywał się w trakcie nawiązywania kolejnych kontaktów telefonicznych. Początkowo nie ustalali żadnej sztywnej stawki, a potem przyjęli kwotę 100 zł za każdy samochód, który „schodzi” i pozostaje u niego w warsztacie. W sytuacji, kiedy dochodziło tylko do holowania, ale klient nie pozostawiał samochodu do naprawy w warsztacie, nie otrzymywali nic lub tylko 50 zł. Rozliczenia najczęściej odbywały się co miesiąc, kiedy było już wiadomo ile samochodów było holowanych, a ile po holowaniu pozostawało u J. Z. (2) na warsztacie. Oskarżony podkreślił, że nigdy nie był w stanie i nie podejmował takich kroków, aby skontrolować rzetelność J. Z. (2). Nigdy też tak naprawdę nie wiedział ile samochód faktycznie było holowanych i ile pozostało u niego w warsztacie do naprawy. Musiał mu ufać. Nigdy nie doszło z tego powodu pomiędzy nimi do jakiegoś konfliktu. Oskarżony podkreślił, że każdy z nich rozliczał się z J. Z. (2) indywidualnie, stosownie do ilości zgłoszeń, które mu przekazał. Nigdy też nie rozmawiali między sobą na temat tego ile drugi dostał od Z.. Przekazywanie pieniędzy w przypadku oskarżonego odbywało się w trakcie spotkań z Z. w jakiś miejscach publicznych bądź w jego warsztacie. Z biegiem czasu stawka wzrosła do 200 zł. Było to gdzieś po upływie pół roku od czasu, kiedy nawiązali współpracę. Wiązało się to z pewnymi problemami, które się wówczas ujawniły. Okazało się bowiem, że zdarzeń było coraz więcej, w których mimo przekazywania przez oskarżonego w miarę szybko sygnału holownik J. Z. (2) dojeżdżał na miejsce zdarzenia jako drugi, bo ktoś go wyprzedzał. Zrozumieli wówczas, że informacje o takich zdarzeniach zaczynają przetrzymywać u siebie (...), do których docierały one najczęściej w pierwszej kolejności. Oskarżony nie mógł nic w tej sprawie zrobić, gdyż rozmowa z (...) oznaczałaby przyznanie się, że sam ma układ z holownikami. Oskarżony wskazał, że jest pewny, że układ z firmami holującymi mieli (...). Dodał, że odbywało się to poza nimi, tj. (...) (...). Spadek ilości trafionych informacji, które przekazywali J. Z. (2) wpłynął na wzrost ich cen.

J. Z. (1) przyznał ponadto, że zdarzało się czasami, że korzystał z usług zakładu prowadzonego przez J. Z. (2). Zaprowadzał tam samochód w celu wymiany oleju i drobnych napraw. J. Z. (2) nigdy nie domagał się od niego zapłaty za te usługi. Tylko raz powiedział mu, że za jakąś naprawę policzą się w związku z przekazywaniem przez oskarżonego informacji o zdarzeniach drogowych. Oskarżony domyślił się, że wówczas potrącił sobie wartość tej usługi z jego należności. Podkreślił, że takie zdarzenie miało miejsce tylko raz. W tej części wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) nie do końca korelowały jednak z relacją J. Z. (2), który wskazał, że J. Z. (1) bez skrupułów wykorzystywał sytuację, egzekwując od niego bezpłatne naprawy i remonty samochód należących do oskarżonego i członków jego rodziny.

Oskarżony J. Z. (1) wskazał, że podobny układ miał też z A. P. (1). Poznał go jeszcze, gdy ten świadczył usługi holownicze dla miasta K.. Był on na liście holowników, którzy podpisali umowę holowania z Miastem. Wskazał, że było to w okresie wcześniejszym. Zdarzało się, że A. P. (1) przynosił mu kwit holowania i kluczyki samochodu zabezpieczone do policyjnych holowań. Dzięki temu poznał go.

Kiedy zostało uruchomione (...) A. P. (1) zadzwonił do niego na jego telefon komórkowy i zaproponował podobny układ jak ten, który miała z J. Z. (2). Ustalili, że za trafiony samochód oskarżony będzie otrzymywał 100 zł. Oskarżony J. Z. (1) przyznał, że od kolegów wie, że mieli identyczny układ z A. P. (1). Po jakimś czasie na (...) pojawił się kolejny telefon, tym razem przekazany przez A. P. (1), który miał służyć do komunikowania się z nim. J. Z. (1) nie pamiętał przez kogo A. P. (1) przekazał ten telefon. Był to telefon marki (...), funkcjonujący chyba w sieci (...), bez kodu (...). Zanim ten telefon pojawił się oskarżony używał natomiast do tego celu własnego telefonu. Doładowanie karty telefonu otrzymanego od A. P. (1) było kwestią przypadku, tj. jeżeli była taka potrzeba, któryś z nich dokupował doładowanie. Z tego co wie A. P. (1) obsługiwał te zdarzenia, które zaistniały po jednej stronie (...) – (...), a J. Z. (2) zdarzenia po drugiej stronie rzeki. Dowiedział się tego od J. Z. (2). Wynikało to prawdopodobnie z usytuowania prowadzonych przez nich warsztatów i odległości od nich do miejsc potencjalnych zdarzeń drogowych. W przypadku A. P. (1) nie było rozróżnienia pomiędzy sytuacją, w której pojazd był holowany i naprawiany w jego warsztacie i sytuacją, w której pojazd był jedynie holowany. J. Z. (2) nie wiedział o układzie oskarżonego z A. P. (1), a A. P. (1) o jego układzie z J. Z. (2). Natomiast mogli się tego domyślać, ale on nigdy z nimi na ten temat nie rozmawiał.

Oskarżony J. Z. (1) wskazał, że w rozmowach z J. Z. (2) ustalił, że gdyby był problem z nawiązaniem kontaktu z nim, mają się kontaktować z jego bratem - W. Z. (1). Inne osoby nie wchodziły w grę. Przyznał, że czasami zdarzały mu się kontakty w sprawie zdarzeń drogowych z W. Z. (1). Natomiast z tego co sobie przypomina pieniądze otrzymywał wyłącznie od J. Z. (2). W przypadku A. P. (1) nie było innej osoby, która zamiast niego mogłaby przyjmować od oskarżonego informacje. W przypadku informacji przekazywanych A. P. (1) sytuacja była identyczna jak w przypadku J. Z. (2). Informacje o zdarzeniach drogowych przekazywał wyłącznie w tych przypadkach, które nie dotyczyły holowania dla potrzeb Policji oraz nie dotyczyły tych przypadków, kiedy wiedział z informacji z miejsca zdarzenia, że zachodzi potrzeba holowania pojazdu na zlecenie uczestników.

J. Z. (1) wskazał, że z T. G. (1) nie zetknął się nigdy osobiście, a nawet nie wie jak wygląda. Przypomniał sobie tylko dwie rozmowy telefoniczne z nim w trakcie, których wyrażał pretensje twierdząc, że przybył na miejsce zdarzenia, ale policjanci złośliwie uniemożliwiają mu holowanie używając holownika zamówionego przez oskarżonego drogą służbową.

Odnośnie D. A. (1) wyjaśnił, że często pracował z nim na jego zmianie. Podkreślił, że nigdy nie rozmawiał z nim na temat kontaktów z J. Z. (2) i A. P. (1). Z przypadkowych rozmów z kolegami dowiedział się tylko, że dorabia sobie w jakimś warsztacie jako mechanik. Oskarżony wskazał, że jedynie podejrzewał, że przekazuje on informacje zainteresowanym holownikom na temat zdarzeń drogowych zanim te informacje otrzymuje oskarżony i przekazuje je dalej. Wskazał, że o powodach tych podejrzeń mówił już wcześniej.

Dodał, że M. Z. (1) zna z widzenia. Wie, że pracowała w biurze (...), ale nigdy z nią nie rozmawiał na temat holowania pojazdów. T. S. (1) kojarzy jako pracownika cywilnego, zatrudnionego na stanowisku (...). Podobnie jak D. A. (1) pracował on przez pewien czas na jego zmianach. Nigdy nie rozmawiał z nim na temat holowania pojazdów z miejsc zdarzeń drogowych.

Odnosząc się do sprawy ustawianych kolizji drogowych podkreślił, że nigdy nie organizował takich rzeczy. Prawdą jest jedynie, że zdarzały się takie sytuacje, kiedy dzwonił do niego na jego prywatny numer telefonu komórkowego funkcjonariusz Policji B. M. (1), który był u nich (...). Oskarżony przypomniał sobie, że został on zatrzymany we wrześniu ubiegłego roku do sprawy ustawianych kolizji. Pytał oskarżonego, który z policjantów jest w danej chwili na służbie na danej trasie. Po jakimś czasie okazywało się, że na tej trasie jest kolizja i wtedy B. M. (1) sugerował wysłanie na jej miejsce wskazanych przez niego funkcjonariuszy Policji. Oskarżony przypomniał też sobie, że raz bądź dwa razy wskazywał ponadto przez telefon, że w danym miejscu będzie kolizja, pytał kto pełni akurat służbę i prosił, aby konkretne osoby wysłać na miejsce. Poza jednym przypadkiem, kiedy w takiej sytuacji dostał od niego 50 zł, nigdy nie otrzymał od niego za udzieloną pomoc jakiejkolwiek korzyści czy to materialnej czy osobistej. Przypomniał sonie, że wśród funkcjonariuszy, o których posłanie na miejsce zdarzenia prosił M. był K. (W. K. (4)), którego imienia w tej chwili nie pamiętał, a którego nazywali (...). Pozostałych funkcjonariuszy policji natomiast nie pamiętał.

Wskazał, że podobne sytuacje jak z B. M. (1) zdarzały się również z A. P. (1), który czasami sugerował, że w danym miejscu dojdzie do kolizji, po czym prosił o posłanie na miejsce konkretnych funkcjonariuszy policji z aktualnie dyżurujących – ich nazwisk już nie pamiętał. Dodał, że takich zdarzeń było może dwa lub trzy. Z całą pewnością nie dostawał za to jakiegoś extra wynagrodzenia, a otrzymywał wynagrodzenie identyczne jak w każdej innej sytuacji, kiedy P. holował pojazd i go naprawiał. W pozostałych przypadkach było tak, że wypytywał go czy dana kolizja została już zgłoszona, po czym po uzyskaniu odpowiedzi pytał go, jakie załogi radiowozu są wolne i kto mógłby podjechać na miejsce. Nie sugerował wysłania na miejsce jakiś konkretnych funkcjonariuszy. Można było wyczuć, że zależy mu na czasie. Były też takie sytuacje, kiedy A. P. (1) nie zależało tak bardzo na czasie, jak na tym, aby na miejsce podjechała grupa wypadkowa, wyposażona we wszelkie urządzenia służące do dokonania oględzin miejsca takiego zdarzenia. Z całą pewnością w takich sytuacjach nie sugerował konkretnych funkcjonariuszy a jedynie co najwyżej tych, którzy byli lepiej przygotowani do zabezpieczenia śladów tak, jak grupa wypadkowa. W tych przypadkach otrzymywał od A. P. (1) taką samą gratyfikację pieniężną czyli 100 zł, jak we wszystkich innych przypadkach, kiedy holował i remontował samochody. Oczywiście nie wiązało się to z wcześniejszym zgłaszaniem mu takiego zdarzenia, bo w takiej sytuacji nie miało to miejsca.

Przeciętnie w trakcie dyżuru, trwającego 12 godzin w ciągu dnia przyjmował około 60 różnych zdarzeń, w tym około 45 kolizji. W nocy zdarzeń jest mniej, ale nie dotyczy to soboty lub niedzieli, a poza tym nie ma w tym względzie żadnych sztywnych reguł. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdził, że z oczywistych względów nie jest w stanie odnieść się do opisanych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów konkretnych kolizji drogowych. Zadeklarował chęć udzielenia odpowiedzi na wszelkie dalsze pytania przesłuchujących. Dodał, że to wszystko co ma do powiedzenia w tej sprawie.

Po odczytaniu tych pierwszych wyjaśnień oskarżony wskazał na rozprawie, że ich nie podtrzymuje.

Podczas przesłuchania w dniu 15 marca 2007 r. (k.27590-27593 tom CXLVII) oskarżony J. Z. (1) wskazał, że podtrzymuje swoje oświadczenie w zakresie przyznania się do zjawisk opisanych w przedstawionych mu zarzutach oraz że chce złożyć wyjaśnienia. Wskazał, że z racji zajmowanego przez niego stanowiska i pełnienia służby w ramach (...) często otrzymywał telefony od przedstawicieli różnych radiostacji, zwłaszcza lokalnych nadających na terenie K., a ponadto od przedstawicieli prasy i telewizji, a ich pytania dotyczyły utrudnień w ruchu drogowym, skutków zdarzeń, często proszono go o podsumowania dnia podania ilości kolizji, wypadków drogowych, liczby osób rannych, itp. Jego przełożeni wiedzieli o tym i że w takim zakresie udziela on informacji. Można zatem powiedzieć, że w jakimś zakresie pełnił funkcję nieformalnego rzecznika KMP w K.. Bywało też tak, że dzwoniono do niego z Biura Prasowego KMP w K. z prośbą o przekazanie szeregu informacji i danych dotyczących zdarzeń drogowych o poważnych skutkach, tzn. wypadków drogowych z ofiarami śmiertelnymi, ewentualnie bardzo poważnie rannych oraz zdarzeń, które w poważny sposób utrudniały ruch drogowy w K. typu pożary, czy zgłoszenia podłożenia ładunków wybuchowych. Z tego co pamięta zakres jego obowiązków obejmował udzielanie przez niego informacji mediom, przy czym w ramach takiej informacji nie mógł podać żadnych danych dotyczących imion i nazwisk uczestników danego zdarzenia drogowego, wskazywać sprawcy oraz przyczyn tego zdarzenia. Zakazu co do udzielania informacji nie miał. Nie korzystał podczas udzielania prasie i mediom informacji z jakiegokolwiek kodu, który pozwoliłby mu na zweryfikowanie czy dama osoba przedstawiająca się jako przedstawiciel konkretnej gazety, radia czy telewizji jest rzeczywiście zatrudniona w tym medium. Z racji długoletniej pracy w policji i pełnionych przez niego obowiązków często miał kontakt z przedstawicielami radia i prasy, np. w czasie szkoleń, pielgrzymek papieskich i zwykle wiedział czy dana osoba telefonująca do niego jest zatrudniona w konkretnej redakcji lub rozgłośni, bo często wcześniej się z nią zetknął. Nigdy nie było takiej sytuacji, aby otrzymał od swoich przełożonych jakiś rozkaz, który wskazywałby, że pewnych informacji nie może udzielać jednym dziennikarzom, a może te informacje przekazywać innym. Dotyczy to również tajemnicy służbowej, tzw. nie było w tym zakresie żadnej selekcji dziennikarzy.

Potwierdził, że w (...) przeprowadził drobne naprawy swojego samochodu V. (...). Kiedy przekazywał go do naprawy zwykle kupował niezbędne części zamienne, natomiast za samą robociznę nie płacił. Nie płacił za naprawy, ponieważ J. Z. (2) twierdził, że nie będzie brał od niego pieniędzy, a zresztą tak jak już powiedział, były to drobne naprawy, gdyż jego samochód był w miarę nowym pojazdem. Nigdy nie kalkulował kosztów robocizny, za którą musiałby zapłacić Z., przy czym z tego co wie np. koszt zmiany kół z oponami letnimi na zimowe wynosił ok. 15-20 zł, koszt wymiany klocków hamulcowych ok. 50 zł, i tego typu usługi świadczył dla niego (...). Oprócz tego samochodu oskarżony czasami dostarczał do naprawy również samochód jego żony marki O. (...), przy czym Z. nigdy nie przeprowadzili jakiegoś większego remontu tego pojazdu, a były to jedynie jakieś drobne naprawy. Nie przypominał sobie, aby miał jakąś awarię samochodu poza K. i korzystał z usług (...) oraz jego firmy. Ponadto nie przypomina sobie w dniu dzisiejszym, aby kiedykolwiek przyjmował pieniądze od W. Z. (1) w zamian za przekazywanie informacji o kolizjach drogowych. Z W. Z. (1) miał zwykle kontakt wtedy, gdy podjeżdżał do (...) ze swoim samochodem do naprawy. Bardzo rzadko korzystał z darmowych napraw swoich samochodów w (...), gdyż jego V. (...) był na gwarancji i w razie większej usterki jeździł do serwisu (...), a samochód jego żony nie był stary i nie wykazywał większych usterek i nie wymagał częstych napraw. Często też nie mógł skorzystać z (...) z uwagi na to, że mechanik był zajęty inna naprawą i wówczas korzystał z usług innych serwisów.

Nadal nie był w stanie przypomnieć sobie który z jego kolegów był tą osobą, która powiedziała mu, że Z. chce z nim nawiązać kontakt. Nie wie skąd J. Z. (2) miał numer jego telefonu komórkowego, kiedy pierwszy raz do niego zadzwonił, chcąc się z nim umówić. Dodał, że wszystkie prywatne numery telefonów komórkowych funkcjonariuszy z (...) były ujęte w ogólnym spisie, który był sporządzany np. przed wizytą papieską i chyba każdy funkcjonariusz miał do niej dostęp.

Przekazując informację o danej kolizji drogowej A. P. (1) albo J. Z. (2) nie kierował się jakimiś szczególnymi kryteriami, natomiast brał pod uwagę lokalizację ich zakładów względem miejsca zaistnienia zdarzenia. Gdy jakieś zdarzenie zaistniało bliżej zakładu (...) tj. w (...) czy też w (...) – informował o kolizji Z., a jeżeli bliżej zakładu (...), bo np. w (...) – informował A. P. (1). Nigdy wówczas nie sms-ował, tylko dzwonił. Zwykle dzwonił na numer J. Z. (2), natomiast – zgodnie z poczynionymi ustaleniami – gdy nie mógł się do niego dodzwonić dzwonił do W. Z. (1) i jemu przekazywał informacje o kolizjach drogowych. Czasami zdarzało się, że telefonował do J. Z. (2), a telefon odbierała kobieta, wtedy pytał o J. Z. (2) i ona przekazywała mu słuchawkę. Tej kobiecie nie przekazywał informacji o kolizjach. W późniejszym okresie czasu dzwonił nie ze swojego prywatnego telefonu komórkowego, ale również z telefonu komórkowego dostarczonego przez kogoś na (...) w KMP w K.. Jeżeli korzystał z tego telefonu telefonując do Z. wybierał numery wpisane w tym telefonie w liście pod nazwami (...), (...). Nie pamiętał czy pod tymi nazwami były wpisane takie same numery telefonów jakimi dysponował do W. Z. (1) i J. Z. (2), które miał wpisane w swoim telefonie prywatnym. Zarówno ten telefon dostarczony na (...), w którym były zapisane numery do J. i W. Z. (1), jak i telefon, w którym był zapisany numer do A. P. (1) były umieszczane w jego szafce służbowej, kiedy wiedzieli, że ani oskarżony J. Z. (1), ani M. Ż. (1), P. W. (1), S. S. (1) i S. K. (1) w danym dniu nie będą pełnić służby. Kiedy żaden z nich nie pełnił służby, wówczas najpierw zaraz po uruchomieniu (...) zastępował ich M. K. (6), a potem G. K. (3), a następnie jeszcze jeden funkcjonariusz – C. R.. Te zmiany wynikały z kolejnych awansów M. K. (6) i G. K. (3) na koordynatorów. J. Z. (1) domyślał się, że M. K. (6), G. K. (3) i C. R. nie wiedzieli o tych telefonach, z których oskarżony telefonował do Z. i A. P. (1).

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony nie podtrzymał ich.

Podczas przesłuchania w dniu 28 marca 2007 r. (k.27724-27725 tom CXLVIII) – oskarżony J. Z. (1) oświadczył, że zrozumiał treść przedstawionych mu zarzutów, ale nie określi się co do nich w sensie czy przyznaje się czy nie, a zrobi to dopiero po tym jak zapozna się z pisemnym uzasadnieniem w/w postanowienia i skorzystał z prawa odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Natomiast uzupełnił wyjaśnienia złożone w dniu 21 marca 2007 r. w Prokuraturze Okręgowej w T. dotyczące korzystania z usług holowniczych firmy braci Z.. Wskazał, że mogło to być na początku maja 2005 r. – daty nie pamięta – kiedy wracał nocą z W. z (...) na żużlu, jadąc swoim samochodem marki V. (...) autostradą do K., kilkadziesiąt kilometrów przed G., ok. godz. 1.00 miał awarię przedniego lewego koła jak się domyślał wówczas wahacza lub piasty tego koła. Dlatego zadzwonił do braci Z., telefon odebrał J. Z. (2), któremu opisał awarię i poprosił po wysłanie pomocy drogowej. Nie zadzwonił do A., ponieważ nie miał wówczas telefonu do ubezpieczyciela, a ponadto wiedział, że oni są w (...) i wykonują takie usługi. Pomoc od Z. przyjechała ok. godz. 4.00, jego samochód wciągnięto na lawetę, po czym na stacji paliw (...) w G. J. Z. (1) jeszcze raz sprawdził co się zepsuło, a zrobiło się już jasno i wówczas stwierdził, że ktoś próbował ukraść koło, kiedy samochód stał zaparkowany pod stadionem we W., i sprawcy odkręcili 4 z 5 śrub, natomiast nie zdołali odkręcić śruby zabezpieczającej. Oskarżony dokręcił więc te 4 śruby, wykonał próbną jazdę i stwierdził, że wszystko jest w porządku, więc kontynuował jazdę swoim samochodem, rezygnując z usług lawety. Kierowca lawety wrócił do K. sam. Z tego co pamięta jeszcze tego samego dnia zadzwonił do J. Z. (2) z informacją, że wrócił do K. swoim samochodem, a w późniejszym terminie zwrócił mu pieniądze w kwocie 100-150 zł za ropę do samochodu, który miał go holować. Była to jedyna sytuacja, w której korzystał z usług firmy braci Z..

Po odczytaniu w/w wyjaśnień na rozprawie oskarżony nie podtrzymał odczytanych wyjaśnień i wskazał, że nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 4 lipca 2007 r. (k.28035-28040 tom CL) oskarżony J. Z. (1) wyjaśnił, że treść ogłoszonych mu wówczas zarzutów zrozumiał. Nie przyznał się do popełnienia przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. (zarzut - k.28031 tom CL – dotyczył czynności podjętych przez Z. C. (1) na skutek interwencji J. Z. (1)). J. Z. (1) oświadczył, że zgadza się natomiast ze stanowiskiem swojego obrońcy zawartym w piśmie z dnia 27 czerwca 2007 r. dotyczącym zdarzenia z dnia 14 listopada 2005 r. i odnośnie tego uzupełniająco wyjaśnił, że każde wykroczenie w ruchu drogowym – i nie tylko – ma swój odpowiednik w tzw. katalogu zdarzeń, na którym opiera się każdy funkcjonariusz, nie tylko z (...). Wymierzając więc mandat karny opiera się na tym katalogu, w którym przewidziane są widełki a przy punktach karnych nie ma widełek. W związku z tym to w gestii policjanta leży wysokość nałożonej kary. Również w katalogu tym, jak i w kodeksie wykroczeń, dopuszczalne jest pouczenie, które traktowane jest jako kara z tym, że nie pociąga to za sobą konsekwencji finansowych ani punktów karnych. Gdy policjant przyjeżdża na miejsce kolizji bądź zatrzymuje sprawcę wykroczenia, ocenia rodzaj zagrożenia, wykroczenia i skutki zdarzenia, i w zależności od tych czynników nakłada odpowiedni dopasowany do zdarzenia mandat karny. Wskazał, że np. jazda na czerwonym świetle, nie ustąpienie pierwszeństwa jest traktowane surowo poprzez nakładanie mandatów w wysokości górnych widełków 400-500 zł, a przy zbiegu wykroczeń nawet 1000 zł. Podkreślił, że chce, aby zaprotokołowano, że jest niepisana zasada przyjęta przez policjantów KMP w K. i przypuszczalnie KWP w K. też, że za spowodowanie kolizji drogowej, bez względu na rodzaj popełnionego wykroczenia w trakcie tej kolizji, jej sprawca jest obligatoryjnie karany mandatem karnym w kwocie 50 zł i nie można ograniczyć się do pouczenia. Przyjmuje się również, że kiedy policjant lub ktoś z jego rodziny jest sprawcą wykroczenia zarejestrowanego na fotoradarze, osoba ta jest karana najniższym mandatem w widełkach. Jedyną sytuacją, kiedy policjant nie karze sprawcy, a tylko w notatce urzędowej wskazuje go jako sprawcę ma miejsce wtedy, gdy do kolizji dochodzi na terenie prywatnym, tj. posesji, parkingu bazy, hurtowni, itp.

Z kolei w odpowiedzi na pytania prokuratora wskazał, że jeśli chodzi o wykroczenie P. K. (6), to okoliczności w jakich do niego doszło nie są jasne. Świadkiem tego zdarzenia była jakaś osoba trzecia, ale nie wie kto, a do zdarzenia doszło wewnątrz osiedla, tj. do jazdy chodnikiem i uszkodzenia skrzynki telekomunikacyjnej mogło dojść wewnątrz osiedla gdzie szerokość jezdni wynosi 3 m a chodnik ok. 1,5-2 m i bywają takie przypadki, że aby wyjechać z miejsca parkowania, gdzie blisko albo źle zaparkowane są inne pojazdy trzeba jechać po chodniku, a nawet przez pas zieleni, i wówczas łatwo do uszkodzenia skrzynki. Nie był w stanie powiedzieć gdzie P. K. (6) przekroczył podwójną linię ciągłą. Zaznaczył, że nie wie w jakich okolicznościach P. K. (6) popełnił wykroczenia, ale nie wklucza, że mogło do nich dojść właśnie w taki sposób. Uważa, że za naruszenie tego rodzaju zakazów, jak opisane w zarzucie, powinien zostać nałożony mandat karny w wysokości 100-200 zł i uwzględniać opisane przez niego wcześniej czynniki, przy czym nie wie jakie wystąpiły odnośnie zdarzenia z udziałem P. K. (6).

Również w odpowiedzi na pytania prokuratora wskazał, że kiedyś – nie pamięta kiedy – zadzwonił do niego P. K. (6) i spytał czy mógłby sprawdzić kto prowadzi postepowanie odnośnie wykroczenia, które popełnił – nie pamięta o jakie wykroczenie chodziło – i czy ewentualnie oskarżony mógłby dowiedzieć się kiedy ma się zgłosić do osoby prowadzącej to postepowanie. Oskarżony zadzwonił do sekretariatu (...) KMP w K. i ustalił, że sprawę tę prowadzi Z. C. (1). Zapytał go czy sprawa P. K. (6) może zostać rozstrzygnięta mandatem karnym, czy musi zostać skierowana do sądu grodzkiego. Z. C. (1) zapytał go kim jest dla niego P. K. (6), a oskarżony odpowiedział, że jest jego znajomym z (...). Faktycznie zna go, ponieważ ich synowie grają w piłkę nożna w (...). J. Z. (1) znał Z. C. (1) z pracy w Policji. W rozmowie z nim odniósł wrażenie, że będzie on mógł zakończyć sprawę mandatem karnym oraz wywnioskował, że ma on problem z nawiązaniem kontaktu z P. K. (6), bo ten z racji wykonywanej pracy często jest w rozjazdach. Nie przypomina sobie natomiast, aby prosił go o łagodniejsze potraktowanie P. K. (6). Z. C. (1) powiedział, że jeżeli P. K. (6) zgłosi się w krótkim terminie i będzie poczuwał się do winy, sprawa zostanie załatwiona mandatem karnym. Nie pamięta w jaki sposób skontaktował się z P. K. (6) i przekazał mu te informacje. Po kilku dniach P. K. (6) powiedział mu, że sprawa została załatwiona poprzez ukaranie go mandatem karnym, być może wskazał kwotę, ale tego nie pamięta. Nie uczestniczył w spotkaniu Z. C. (1) z P. K. (6) i nie wie co było przedmiotem ich rozmowy. Potem już nigdy nie rozmawiał na temat tej sprawy z P. K. (6) i ze Z. C. (1).

J. Z. (1) podtrzymał wówczas swoje dotychczas złożone wyjaśnienia z dnia: 6 lutego 2007 r., 15 marca 2007 r. i 28 marca 2007 r.

W odpowiedzi na pytania prokuratora odnośnie pkt III postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 31 stycznia 2007 r. J. Z. (1) wyjaśnił, że nigdy nie uczestniczył w powodowaniu zdarzeń będących podstawą wypłaty odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia – ustawianych kolizji drogowych. Daty oraz ulice z pkt III nic mu nie mówią. Po okazaniu mu notatek urzędowych z dnia: 13 lutego 2006 r. ((...)), 8 lutego 2006 r. ((...)), 8 lutego 2006 r. ((...)), 1 lutego 2006 r. ((...)), 31 stycznia 2006 r. ((...)) i 19 stycznia 2006 r. ((...)), w odpowiedzi na pytania prokuratora J. Z. (1)wyjaśnił, że:

- notatka urzędowa z dnia 13 lutego 2006 r. ((...)) – jej treść nic mu nie mówi, nie kojarzy jej z jakąkolwiek sytuacją, w której miał udział, zna policjantów, których podpisy są pod notatką, tj. G. K. (1) oraz (M.) W. – którego imienia nie zna, z racji ich pracy w (...) KMP w K.. W 2006 r. pracował na (...) KMP w K. w charakterze (...) – (...), i policjanci ci podlegali mu służbowo w takim sensie, że kierował ich w razie potrzeby na zdarzenia drogowe, w tym do ich likwidacji.

- notatka urzędowa z dnia 8 lutego 2006 r. ((...)) - jej treść nic mu nie mówi, nie kojarzy jej z jakąkolwiek sytuacją, w której miał udział, zna policjantów, których podpisy są pod notatką, tj. G. D. oraz M. W. (1) – teraz już wie jak ma na imię, z racji ich pracy w (...) KMP w K.. W 2006 r. pracował na (...) KMP w K. w charakterze (...) – (...), i policjanci ci podlegali mu służbowo w takim sensie, że kierował ich w razie potrzeby na zdarzenia drogowe, w tym do ich likwidacji.

- notatka urzędowa z dnia 8 lutego 2006 r. ((...)) - jej treść nic mu nie mówi, nie kojarzy jej z jakąkolwiek sytuacją, w której miał udział, zna policjanta, którego podpis widnieje pod notatką, tj. L. B. (1), z racji ich pracy w (...) KMP w K.. W 2006 r. pracował na (...) KMP w K. w charakterze (...) – (...), i policjant ten podlegał mu służbowo w takim sensie, że kierował go w razie potrzeby na zdarzenia drogowe, w tym do ich likwidacji. Nie zna natomiast strażnika miejskiego P. D. (3), którego podpis również figuruje pod notatką. Faktycznie zdarzają się wspólne załogi policji ze strażą miejska. W tej sytuacji, gdy do kolizji doszło w centrum K., obecność strażnika miejskiego była wówczas uzasadniona.

- notatka urzędowa z dnia 1 lutego 2006 r. ((...)) - jej treść nic mu nie mówi, nie kojarzy jej z jakąkolwiek sytuacją, w której miał udział, zna policjantów, których podpisy są pod notatką, tj. G. K. (1) oraz (P.) L. – imienia nie pamięta, z racji ich pracy w (...) KMP w K.. W 2006 r. pracował na (...) KMP w K. w charakterze (...) – (...), i policjanci ci podlegali mu służbowo w takim sensie, że kierował ich w razie potrzeby na zdarzenia drogowe, w tym do ich likwidacji.

- notatka urzędowa z dnia 31 stycznia 2006 r. ((...)) - jej treść nic mu nie mówi, nie kojarzy jej z jakąkolwiek sytuacją, w której miał udział, zna policjantów, których podpisy są pod notatką, tj. J. S. (3) oraz S. – imienia nie pamięta, z racji ich pracy w (...) KMP w K.. W 2006 r. pracował na (...) KMP w K. w charakterze (...) – (...), i policjanci ci podlegali mu służbowo w takim sensie, że kierował ich w razie potrzeby na zdarzenia drogowe, w tym do ich likwidacji.

- notatka urzędowa z dnia 19 stycznia 2006 r. ((...)) – jej treść nic mu nie mówi, nie kojarzy jej z jakąkolwiek sytuacją, w której miał udział, zna policjanta, którego podpis widnieje pod notatką, tj. W. F. (1), z racji jego pracy w (...) KMP w K.. W 2006 r. oskarżony pracował na (...) KMP w K. w charakterze (...) – (...), i ten policjant podlegał mu służbowo w takim sensie, że kierował go w razie potrzeby na zdarzenia drogowe, w tym do ich likwidacji. Nie zna D., którego podpis również widnieje pod notatką – być może był to żandarm wojskowy, bowiem zdarzały się również wspólne załogi policji i żandarmerii wojskowej.

Po odczytaniu w/w wyjaśnień na rozprawie oskarżony J. Z. (1) wyjaśnił, że podtrzymuje tylko częściowo odczytane wyjaśnienia, tj. w zakresie zarzutu podżegania, tj. chodzi o zdarzenie z P. K. (6), oraz wyjaśnienia w tej części, w której ustosunkował się do przedstawionych mu w trakcie przesłuchania notatek urzędowych. W pozostałej części nie podtrzymuje odczytanych mu wyjaśnień i oświadczył, że nic więcej nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania z dnia 7 stycznia 2008 r. (k.28138-28140 tom CL) oskarżony wyjaśnił jedynie na okoliczność stosowanych wobec niego środków zapobiegawczych.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie J. Z. (1) wskazał, że na chwilę, kiedy składał te wyjaśnienia były one aktualne. Natomiast w chwili obecnej jego sytuacja finansowa uległa zmianie.

Podczas przesłuchania z dnia 17 stycznia 2008 r. (k.28143 tom CL) – oskarżony wyjaśnił również odnośnie środków zapobiegawczych – a po odczytaniu na rozprawie w/w wyjaśnień wskazał, że na chwilę, kiedy składał te wyjaśnienia były one aktualne. Natomiast w chwili obecnej jego sytuacja uległa zmianie. Nic więcej nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 30 maja 2008 r. (k.28166 tom CLI) J. Z. (1) wyjaśnił, że zrozumiał treść ogłoszonych mu wówczas uzupełnionych zarzutów z dnia 28 maja 2008 r. (k.28161-28163 tom CLI – pkt V. ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...), uczestnicy W. F., M. S., J. S., P. Ś., S. M. (3), G. J. (1) oraz pkt VI. ustawka z dnia 13.01.2005 r. ul.(...)-ul.(...), uczestnicy: B. M., P. K., W. F., M. P., J. W.). Nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw z pkt. V i VI i odmówił składania wyjaśnień. Podtrzymał natomiast wyjaśnienia, które złożył dotychczas.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony nie podtrzymał odczytanych mu wyjaśnień i oświadczył, że nic nie mam do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 11 grudnia 2008 r. (k.28202 tom CLI) oskarżony wyjaśnił, że do ogłoszonego mu wówczas uzupełnionego zarzutu nie przyznaje się (zarzut pkt VII – k.28198-28199 tom CLI: ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) ul.(...), uczestnicy: B. M., P. K., A. C., W. K. i T. K. (1), F. (...) i S. (...)), i odmówił składnia wyjaśnień.

Po odczytaniu w/w wyjaśnień na rozprawie J. Z. (1) podtrzymał je i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 15 lutego 2010 r. (k.28238 tom CLI) oskarżony nie przyznał się do popełnienia tego czynu i odmówił złożenia wyjaśnień i odpowiedzi na pytania oraz odmówił ustosunkowania się do swoich dotychczasowych wyjaśnień (zarzut zmieniony dot. Z. C. (1) – k.28234-28235 tom CLI).

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień J. Z. (1) podtrzymał odczytane wyjaśnienia i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 1 marca 2010 r. (k.28245 tom CLI) – stał wówczas pod zmienionym zarzutem (i pkt VIII wymieniona została ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...), uczestnicy: P. K., B. M., K. G., W. F., T. K. (1), i inne osoby, R. i R. (...) oraz pkt IX. ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...), uczestnicy: G. K., M. W., T. G., R. W., M. W. i T. F., O. (...) i N. (...) – k.28240-28242 tom CLI) – J. Z. (1) nie przyznał się do tych czynów i odmówił składania wyjaśnień.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie J. Z. (1) podtrzymał je i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 21 maja 2010 r. (k.28828 tom CLIV) (zarzuty I i II już całościowo opisane k.28810-28825 tom CLIV- art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 228 § 3 k.k. i inne – przekazywanie informacji o zdarzeniach drogowych) J. Z. (1) nie przyznał się do tych zmienionych i uzupełnionych zarzutów z pkt I i II, natomiast podtrzymał w całości wyjaśnienia dotychczas złożone w tej sprawie, odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie J. Z. (1) nie podtrzymał odczytanych wyjaśnień i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 12 maja 2011 r. (k.28890 tom CLV) oskarżony nie przyznał się do zmienionych i uzupełnionych zarzutów z pkt I, II i IV (zarzuty zmienione i uzupełnione w dniu 10 maja 2011 r. w pkt I – art. 258 § 1 k.k., II przekazywanie informacji i IV Z. C. (1) – k.28867-28886 tom CLV), podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie J. Z. (1) nie podtrzymał odczytanych wyjaśnień i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 3 listopada 2011 r. (k.28955 tom CLV) (wówczas zmienione i uzupełnione zarzuty postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. k.28927-28952 tom CLV – pkt I – art. 258 § 1 k.k., pkt II – przekazywanie informacji, pkt III ustawki z dnia: 13.02.2006 r., 08.02.2006 r., 30.12.2005 r., 19.01.2006 r., 31.01.2006 r., 08.02.2006 r., 01.02.2006 r., pkt IV – Z. C. (1), pkt V – ustawka z dnia 14.01.2004 r., pkt VI – ustawka z dnia 13.01.2005 r., pkt VII – ustawka z dnia 01.02.2005 r.) J. Z. (1) nie przyznał się do tych czynów i odmówił składania wyjaśnień.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie J. Z. (1) podtrzymał odczytane wyjaśnienia i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 14 grudnia 2011 r. (k.40931-40933 tom CCXVII) (postanowienie z dnia 14 grudnia 2011 r. o zmianie i uzupełnieniu pkt I, II, III, IV – ustawki z dnia: 01.02.2006 r., 08.02.2006 r., 08.02.2006 r., V – Z. C. (1), VI – ustawki, VII – ustawka, VIII – ustawka – k.40902-40928 CCXVII) J. Z. (1) przyznał się do popełnienia tych czynów, sprostował swoje dotychczasowe wyjaśnienia w zakresie, w jakim dotychczas nie przyznawał się do ich popełnienia. Wyjaśnił, że istotnie działał w zorganizowanych grupach przestępczych, i w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej przekazywał właścicielom firm holowniczych informacje o kolizjach drogowych wiedząc o tym, że były to kolizje umyślnie spowodowane, za co niejednokrotnie dostawał pieniądze. Nie jest w stanie opisać tych wszystkich zdarzeń wskazanych w zarzutach. Może jedynie potwierdzić, że miały one miejsce. Składania dalszych wyjaśnień odmówił, natomiast złożył wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k.

Po odczytaniu w/w wyjaśnień na rozprawie oskarżony nie podtrzymał odczytanych wyjaśnień i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 20 stycznia 2012 r. (k.41174-41176 tom CCXVII) oskarżony ponownie przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów i złożył wniosek w trybie art. 335 k.p.k. (postanowienie z dnia 20 stycznia 2012 r. o zmianie i uzupełnieniu zarzutów – k.42145-42171 tom CCXVIII)

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony nie podtrzymał odczytanych wyjaśnień i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Ocena wyjaśnień oskarżonego J. Z. (1)

Odnośnie kwestii tzw. ustawek (ustawionych kolizji drogowych) jako wiarygodne Sąd uznał częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII), przy czym podczas tych dwóch ostatnich ze wskazanych przesłuchań oskarżony po prostu przyznał się do popełnienia zarzucanych mu w tym zakresie czynów, natomiast podczas pierwszego ze wskazanych przesłuchań w dniu 6 lutego 2007 r. sam spontanicznie opisał pokrótce swoją rolę w przypadku ustawianych kolizji drogowych organizowanych przez B. M. (1) oraz A. P. (1). J. Z. (1) podkreślił, że osobiście nigdy nie organizował takich ustawek, natomiast prawdą jest, że zdarzały się takie sytuacje, kiedy dzwonił do niego na jego prywatny numer telefonu komórkowego funkcjonariusz Policji B. M. (1), który był na (...) (...), który – jak dodał oskarżony - został zatrzymany we wrześniu ubiegłego roku do sprawy ustawianych kolizji. Policjant ten pytał oskarżonego, który z policjantów jest w danej chwili na służbie na danej trasie, a po jakimś czasie okazywało się, że na tej trasie jest kolizja i wtedy B. M. (1) sugerował wysłanie na jej miejsce wskazanych przez niego funkcjonariuszy Policji. Oskarżony przypomniał też sobie, że raz bądź dwa razy wskazywał ponadto przez telefon, że w danym miejscu „będzie kolizja”, pytał kto pełni służbę w tym rejonie i prosił, aby konkretne osoby wysłać na miejsce tej ustawki. J. Z. (1) utrzymywał, że poza jednym przypadkiem, kiedy w takiej sytuacji dostał od niego następnie 50 zł, nigdy nie otrzymał od niego za udzieloną pomoc jakiejkolwiek korzyści czy to materialnej czy osobistej. W tej części jego wyjaśnienia nie korespondowały jednak z relacją B. M. (1). Przypomniał sobie, że wśród funkcjonariuszy, o których posłanie na miejsce zdarzenia prosił B. M. (1) był natomiast K. (W. K. (4)), którego nazywali (...). W tym miejscu należy wskazać, że wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) jak wynika z zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, w tym z wyjaśnień B. M. (1) były zachowawcze. Ponadto w przypadku tzw. ustawek nie można zapominać o materiałach niejawnych zgromadzonych w tej sprawie, które zostały opisane w niejawnej części uzasadnienia. W tym miejscu należy ponadto zauważyć, że następnie jeszcze dwukrotnie na etapie postępowania przygotowawczego J. Z. (1) przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów (k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII).

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w punkcie XXV aktu oskarżenia w części, w której w swoich wyjaśnieniach oskarżony J. Z. (1) odniósł się do zarzutu związanego ze Z. C. (1) i P. K. (6) (k.28035-28040 tom CL), nie był on szczery, a złożona przez niego relacja miała na celu rozmycie jego odpowiedzialności i nadanie jego zachowaniu charakteru błahego, wręcz nie wartego zainteresowania ze strony organów ścigania, z podkreśleniem, że okoliczności w jakich doszło do „wykroczenia” P. K. (6) nie są jasne. Jedynie w części, w której wskazał on, że faktycznie w sprawie P. K. (6) skontaktował się on ze Z. C. (1) jego relacja zasługiwała na wiarę. W tym miejscu należy wskazać, że wiarygodność twierdzeń oskarżonego J. Z. (1) można było zweryfikować w oparciu o materiał niejawny.

Odnośnie kwestii podejmowania przestępczej działalności w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w tym przekazywania informacji firmom holowniczym wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.27590-27593 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII) zasługiwały na wiarę. W tym miejscu należy podkreślić, że już podczas pierwszego przesłuchania J. Z. (1) opisał szczegółowo tę kwestię nie kryjąc, że to od oskarżonych – (...) (...) (...) KMP w K. wyszła inicjatywa przekazania do ich dyspozycji w szczególności przez J. Z. (2) aparatu telefonicznego, za pośrednictwem którego mieli przekazywać mu informacje o zdarzeniach drogowych.

J. Z. (1) opisał też szczegółowo okoliczności, w których osobiście nawiązał taką współpracę z J. Z. (2) wskazując w szczególności, że prawdopodobnie w tym samym roku, w którym uruchomiono stanowisko (...) jeden z kolegów oskarżonego – (...) (...), którego nazwiska nie pamiętał, poinformował go, że właściciel firmy zajmującej się holowaniem oraz (...) chce się z nim spotkać w tej sprawie. J. Z. (1) wskazał, że początkowo podejrzewał, że podobny układ jak z nim J. Z. (2) ma także ze zmiennikami oskarżonego, ale po jakimś czasie nie miał już co do tego złudzeń, bowiem przeprowadził na ten temat rozmowę z P. W. (1), S. S. (1), S. K. (1) i M. Ż. (1). W trakcie jednego z takich spotkań, w których wszyscy w/w uczestniczyli, a który prawdopodobnie wiązał się z jakimś szkoleniem, doszli oni do wniosku, że do przekazywania informacji J. Z. (2) nie powinni używać własnych telefonów komórkowych, a jakiś jeden telefon używany przez nich przechodnio, który winien przekazać im J. Z. (2). Faktycznie któryś z nich – ale nie pamiętał który – przekazał tą ich sugestię J. Z. (2), który taki telefon im przekazał (początkowo na abonament, a później na kartę prepaid). Każdy z nich znał (...). Przez cały czas telefon ten był na (...). Nie dotyczyło to jedynie dni, w których żaden z nich (pięciu (...)) nie pełnił służby, tj. ani oskarżony J. Z. (1), ani M. Ż. (1), P. W. (1), S. S. (1) i S. K. (1). Kiedy żaden z nich nie pełnił służby (wówczas najpierw zaraz po uruchomieniu (...) zastępował ich M. K. (6), a potem G. K. (3), a następnie jeszcze jeden funkcjonariusz – C. R.) telefon trzymali ukryty w należącej do oskarżonego J. Z. (1) w zamykanej na klucz szafce na piętrze, przy czym klucz do szafki trzymali w szufladzie na (...) i każdy z nich miał do niego dostęp.

J. Z. (1) już podczas pierwszego przesłuchania opisał też kwestię wynagrodzenia, jakie (...) otrzymywali od holowników za przekazywanie w/w informacji. Wskazał, że choć początkowo nie ustalali żadnej sztywnej stawki, to jednak potem przyjęli kwotę 100 zł za każdy samochód, który „schodzi” i pozostaje u holownika w warsztacie. W sytuacji, kiedy dochodziło tylko do holowania, ale klient nie pozostawiał samochodu do naprawy w warsztacie, nie otrzymywali nic lub tylko 50 zł. Rozliczenia najczęściej odbywały się co miesiąc, kiedy było już wiadomo ile samochodów było holowanych, a ile po holowaniu pozostawało u J. Z. (2) na warsztacie. Oskarżony podkreślił, że nigdy nie był w stanie i nie podejmował takich kroków, aby skontrolować rzetelność J. Z. (2). Nigdy też tak naprawdę nie wiedział ile samochód faktycznie było holowanych i ile pozostało u niego w warsztacie do naprawy. Musiał mu ufać. Nigdy nie doszło z tego powodu pomiędzy nimi do jakiegoś konfliktu. Oskarżony podkreślił, że każdy z nich rozliczał się z J. Z. (2) indywidualnie, stosownie do ilości zgłoszeń, które mu przekazał. Nigdy też nie rozmawiali między sobą na temat tego ile drugi dostał od Z.. Przekazywanie pieniędzy w przypadku oskarżonego odbywało się w trakcie spotkań z Z. w jakiś miejscach publicznych bądź w jego warsztacie. Z biegiem czasu stawka wzrosła do 200 zł. Było to gdzieś po upływie pół roku od czasu, kiedy nawiązali współpracę. Wiązało się to z pewnymi problemami, które się wówczas ujawniły. Okazało się bowiem, że zdarzeń było coraz więcej, w których mimo przekazywania przez oskarżonego w miarę szybko sygnału holownik J. Z. (2) dojeżdżał na miejsce zdarzenia jako drugi, bo ktoś go wyprzedzał. Zrozumieli wówczas, że informacje o takich zdarzeniach zaczynają przetrzymywać u siebie (...).

J. Z. (1) – już podczas pierwszego przesłuchania – opisał też okoliczności nawiązania współpracy z oskarżonym A. P. (1). Wskazał, że kiedy zostało uruchomione (...) A. P. (1) zadzwonił do niego na jego telefon komórkowy i zaproponował podobny układ jak ten, który miała z J. Z. (2). Ustalili, że za trafiony samochód oskarżony będzie otrzymywał 100 zł. Oskarżony J. Z. (1) przyznał, że od kolegów wie, że mieli identyczny układ z A. P. (1). Po jakimś czasie na (...) pojawił się kolejny telefon, tym razem przekazany przez A. P. (1), który miał służyć do komunikowania się z nim. J. Z. (1) nie pamiętał przez kogo A. P. (1) przekazał ten telefon. Był to telefon marki (...), funkcjonujący chyba w sieci (...), bez kodu (...). Zanim ten telefon pojawił się oskarżony używał natomiast do tego celu własnego telefonu. Doładowanie karty telefonu otrzymanego od A. P. (1) było kwestią przypadku, tj. jeżeli była taka potrzeba, któryś z nich dokupował doładowanie. Z tego co wie A. P. (1) obsługiwał te zdarzenia, które zaistniały po jednej stronie (...) – (...), a J. Z. (2) zdarzenia po drugiej stronie rzeki. Dowiedział się tego od J. Z. (2). Wynikało to prawdopodobnie z usytuowania prowadzonych przez nich warsztatów i odległości od nich do miejsc potencjalnych zdarzeń drogowych. W przypadku A. P. (1) nie było rozróżnienia pomiędzy sytuacją, w której pojazd był holowany i naprawiany w jego warsztacie i sytuacją, w której pojazd był jedynie holowany. J. Z. (2) nie wiedział o układzie oskarżonego z A. P. (1), a A. P. (1) o jego układzie z J. Z. (2). Natomiast mogli się tego domyślać, ale on nigdy z nimi na ten temat nie rozmawiał.

Opisanym wyjaśnieniom należało dać wiarę z tym zastrzeżeniem, że dopiero wespół z relacją P. W. (1), M. Ż. (1), S. K. (1), S. S. (1), D. A. (1), A. P. (1), J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) oraz okolicznościami odtworzonymi na podstawie materiałów niejawnych można było uzyskać pełny i spójny obraz ich wzajemnych relacji, jak również ich przestępczej działalności.

Wyjaśnienia oskarżonego S. K. (1)

Oskarżony S. K. (1) na rozprawie oświadczył, że zrozumiał treść aktu oskarżenia. Nie przyznał się do popełnienia któregokolwiek z zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień, natomiast ustosunkował się do wyjaśnień, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego (k.41936 i k.41940-41941v tom CCXXII).

Podczas pierwszego przesłuchania w tej sprawie (k.29008-29013 tom CLVI) w dniu 6 lutego 2007 r. oskarżony S. K. (1) wyjaśnił, że do przedstawionych mu zarzutów, których treść zrozumiał, przyznaje się jedynie częściowo. Wyjaśnił, że zgadza się z zarzutem sformułowanym w punkcie I postanowienia o przedstawieniu zarzutów – czyn kwalifikowany z art. 258 § 1 k.k. (k.28976-28979 tom CLVI).

Ponadto wskazał, że chce przedstawić w jaki sposób doszło do nawiązania znajomości z właścicielami firm holowniczych, które współpracowały z policją, tj. służbami (...) KMP w K.. Dodał, że byli skazani na współpracę z tymi firmami. Wyjaśnił, że z zarzutu wynika, że ta współpraca trwała do dnia 28 lutego 2006 r., natomiast już od dnia 12 lutego 2006 r. nie był obecny w pracy w związku z wypadkiem, któremu uległ, tj. doznał złamania stawu skokowego lewej nogi i przebywał na zwolnieniu lekarskim do końca maja 2006 r. (w tym miejscu należy podkreślić, że faktycznie w ostatecznie sformułowanym w tej sprawie zarzucie na okres ten nie przypada żadna informacja, która miałaby zostać przekazana przez S. K. (1)).

Jeżeli chodzi o (...) w T. oraz (...) i (...) w K., z firmami tymi nawiązał współpracę już w 1999 r. Od tego bowiem czasu jest (...) (...) KMP w K.. Podkreślił, że mówiąc o nawiązaniu współpracy nie miał na myśli przestępczego procederu, o który jest podejrzany, bo taką przestępczą działalność - o której mowa jest w zarzutach w tej sprawie – rozpoczął z tymi firmami od stycznia lub lutego 2004 r., na pewno były to pierwsze miesiące 2004 r. Podkreślił, że przestępczą współpracę prowadził tylko z (...) oraz (...), tj. J. Z. (2). Dodał, że po zakończeniu przez niego szkoły (...) w S. na początku 2004 r. skontaktował się z nim A. P. (1) i J. Z. (2) – przy czym każdy z nich z osobna i każdy z nich z osobna złożył mu propozycję przekazywania im telefonicznie – zwykle za pomocą sms-ów informacji o ciekawszych zdarzeniach, które miały miejsce na terenie obsługiwania przez jego sekcję, tj. miasta K.. W tym czasie stwierdził, że w szufladzie na stanowisku (...), na którym pracował znajduje się telefon komórkowy, przy czym zastrzegł, że wówczas nie było mu wiadome do kogo ten telefon należał. Dodał, że nikt nigdy nie zabierał go z tej szuflady. Zechciał się więc dowiedzieć czyj to telefon, pytając o to kolegów z pracy, tj. J. Z. (1), P. W. (1), M. Ż. (1) i S. S. (1). Nie pamiętał jednak co koledzy ci mu odpowiedzieli. Nikt się nie przyznawał do tego telefonu. Dopiero po spotkaniu z J. Z. (2) i A. P. (1) dowiedział się od nich, że informacje o zdarzeniach ma przekazywać właśnie za pomocą tego telefonu, który znajdował się w szufladzie na stanowisku dowodzenia. Mężczyźni ci poinformowali go, że w tym telefonie zapisane są dwa numery innych telefonów, na które ma przekazywać im informacje. Rzeczywiście w telefonie tym zapisane były dwa numeru telefoniczne, których już nie pamiętał, a żeby sobie je przypomnieć musiałby zapoznać się ze swoimi notatkami, które zostały zabezpieczone podczas jego zatrzymania. W trakcie przesłuchanie udostępniono mu zatrzymane rzeczy, a po zapoznaniu się z nimi oskarżony S. K. (1) wskazał nr tel. (...) (faktycznie numer ten figurował na wizytówce (...), M. Ś.), oraz z dużym prawdopodobieństwem – jak to określił – nr tel. (...) (faktycznie drugi numer widniał na wizytówce (...)). S. K. (1) wskazał, że nie pamięta natomiast numeru telefonu, który znajdował się w szufladzie na stanowisku (...), ponieważ ulegał on zmianie. Dodał, że telefon ten był na kartę, która była wymieniana. Natomiast w późniejszym okresie – przy czym nie był w stanie wskazać kiedy – chyba w połowie 2004 r. na stanowisku (...) pojawił się drugi telefon, który również był na kartę i wówczas w tym pierwszym telefonie zapisanym był już tylko jeden numer jednej z tych firm, a w drugim numer do tej drugiej firmy. Korzystając z tych dwóch telefonów miał dzwonić z informacjami o kolizjach i wypadkach drogowych do tych w/w dwóch firm. Ponieważ telefony te nie były zabierane z szuflady (...), w tym w szczególności gdy następowała zmiana osoby (...), S. K. (1) wysnuł wniosek, że wszyscy (...) (...) korzystają z tych telefonów i przekazują informacje o kolizjach i wypadkach drogowych (...), natomiast nigdy nie rozmawiał na ten temat z kolegami, tj. pozostałymi (...). Następnie wskazał, że jest pewny, że również inni (...) pełniący służbę na stanowisku obsługującym ruch drogowy wiedzieli o tych dwóch telefonach i z dużym prawdopodobieństwem może stwierdzić, że oni również przekazywali informacje tym (...) Jak również, że zasadne jest twierdzenie, że to któryś z tych (...)umieścił te telefony w tej szufladzie. Informacje te mogli przekazywać nie tylko (...) (...), ale także pozostali, ponieważ na monitorach wszystkich (...) pojawiała się informacja przekazywana przez (...).

Odnośnie telefonów, znajdujących się w szufladzie (...) na (...) S. K. (1) dodał, że nigdy nie zmieniał w tych telefonach kart, nie uzupełniał stanu konta tych kart, natomiast czasami doładowywał baterię.

Odnośnie (...) KMP w K. S. K. (1) wskazał, że składa się ono ze stanowiska (...) i stanowisk (...), a nadto jest stanowisko (...). Najpierw informacja o zdarzeniu drogowym zapisywana jest w systemie przez (...), który przyjmuje zgłoszenie, po czym jest ona przekazywana poprzez wyświetlenie na monitorze na stanowisko (...) (...) z zaznaczeniem obsługi dla tego (...). Jest ona wtedy dostępna nie tylko dla (...) (...), ale również i innych (...) oraz (...). S. K. (1) wskazał, że ponieważ niejednokrotnie również i on otrzymywał od (...) informacje o zdarzeniach drogowych z nieuzasadnioną zwłoką domyśla się, że i oni przekazywali informacje firmom przewozowym.

Jeszcze raz podkreślił, że nigdy nie rozmawiał z innymi (...) na temat tego czy przekazują informacje o zdarzeniach drogowych firmom przewozowym w zamiana za korzyść majątkową.

Mogło się tak zdarzyć, że informacje na temat zdarzeń drogowych S. K. (1) przekazał (...) korzystając ze swojego prywatnego telefonu o nr (...). Z innych na pewno nie przekazywał takich informacji tym firmom. Uzyskiwał od nich w zamian za to miesięcznie około 300-500 zł, przy czym nie były to regularne wypłaty i zdarzało się, że J. Z. (2) i A. P. (1) przekazywali mu informacje np. co 6 tygodni. Podkreślił, że nie było z góry ustalonej stawki za przekazaną informację o jednym zdarzeniu. Spotykał się z nimi po prostu na mieście i to oni mówili mu masz tu 500 zł czy 300 zł.

W 2003 r., kiedy powstało (...) wprowadzono zasady, stosownie do których (...) po otrzymaniu zgłoszenia o potrzebie holowania pojazdu powinien telefonować do (...) – przy czym nie pamiętał jego nazwy - które zawarło umowę z Policją o świadczenie takich usług. (...) będącym przedstawicielem tego (...) był P. W. (2) i to z nim najczęściej (...) kontaktowali się w sprawie holowania pojazdów. Gdy S. K. (1) zgłaszał mu taką potrzebę, czynił to korzystając z telefonu służbowego oraz wpisywał to do książki holowania, natomiast nie wpisywał takiej informacji w przypadku zdarzeń, o których informował A. P. (1) i J. Z. (2).

Jeżeli chodzi o (...), S. K. (1) wyjaśnił, że nie nawiązał z tą firmą żadnej przestępczej współpracy. Natomiast zdarzało się, że T. G. (1) dzwonił na (...), aby dowiedzieć się za ile na miejsce zdarzenia – o którym S. K. (1) zwykle wiedział już – dojedzie radiowóz. Udzielał mu informacji tak, jak każdej stronie. Takie telefony otrzymywał zresztą również od właścicieli z różnych innych firm przewozowych – pomocy drogowych.

Odnośnie zarzutu z punktu II postanowienia (czyn kwalifikowany z art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. – przekazanie informacji w dniu 25 października 2005 r. o zdarzeniu drogowym wymagającym holowania (...), które miało miejsce przy zbiegu ulic (...). (...) w K.), S. K. (1) wskazał, że nie pamięta tego konkretnego zdarzenia. Dodał, że mogła być to jedna z informacji, jaką przekazał (...).

Odnośnie zarzutu z punktu III postanowienia (ustawiona kolizja drogowa z dnia 9 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem T. G. (1), od którego miał otrzymać korzyść majątkową) – nie przyznał się do jego popełnienia. Wskazał, że nigdy nie brał świadomie udziału w tego typu procederze, chociaż wie, że dochodziło do ustawiania kolizji drogowych przez konkretne załogi policyjne. W tym zakresie było prowadzone postępowanie przez Prokuraturę Rejonową (...) przy czym nie wie jak się zakończyło, tj. na pewno dwóch lub trzech funkcjonariuszy zostało wydalonych ze służb, stąd wniosek, że informacje o ustawionych kolizjach potwierdziły się. Nie wykluczył natomiast, że pełniąc służbę (...) otrzymał informację o takiej ustawionej kolizji, nie wiedząc jednak o tym. Dodał, że faktem jest, iż o kolizji dowiadywał się bezpośrednio od załogi radiowozu. Jeżeli chodzi o ustawiane kolizje – nigdy nie brał udziału w tym procederze. Jeżeli jakaś załoga zgłaszała mu informację o kolizji, najczęściej drogą radiową, tj. że natknęli się na kolizję, pytali oni czy mają podjąć czynności na miejscu czy on jako (...) wyśle inną załogę. Ponieważ korzystniej było zlecić to tej załodze, z reguły tak robił. Dopiero później dowiedział się, że mogły być to ustawione kolizje.

Odnośnie czynu z punktu IV postanowienia (czyn kwalifikowany z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k.) S. K. (1) wskazał, że zdarzały się takie sytuacje, że na prośbę innego funkcjonariusza sprawdzał w systemie (...) (...) w bazie danych punkty. Być może zwrócił się do M. Ż. (1), aby sprawdził w systemie zapisy o punktach T. C. (4). Nie może wykluczyć takiej sytuacji.

Odnośnie zarzutu z punktu V postanowienia (czyn kwalifikowany z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k.) mogło się tak zdarzyć, że zwrócił się do P. W. (1), który prawdopodobnie w tamtym czasie pełnił służbę, aby skierował na miejsce zdarzenia konkretnych funkcjonariuszy Policji A. F. (2) i R. M., ale na pewno nie w tym celu, aby oni odstąpili od wdrożenia takiej procedury w przypadku możliwości zaistnienia przestępstwa. Na pewno nie wpływał na zmianę kwalifikacji zdarzenia z przestępstwa na kolizję drogową. Powszechnie jest przyjęte, że różni funkcjonariusze – w tym i on – zwracają się do pełniących służbę (...) z prośbą o skierowanie na miejsce zdarzenia konkretnych funkcjonariuszy, ale po to, aby łagodniej potraktować sprawcę konkretnego zdarzenia, który jest np. znajomym lub kimś z rodziny.

Po odczytaniu tych pierwszych wyjaśnień na rozprawie oskarżony oświadczył, że nie podtrzymuję tych wyjaśnień i nic nie ma do dodania.

Podczas kolejnego przesłuchania (k.29340-29342 tom CLVIII) w dniu 18 kwietnia 2007 r. oskarżony S. K. (1) wskazał, że tak jak poprzednio przyznaje się jedynie częściowo do popełnienia zarzucanych mu czynów i uszczegółowił swoje wyjaśnienia odnośnie znajomości z T. G. (1). W tej części jego wyjaśnienia korespondowały z wyjaśnieniami T. G. (1), który również nie krył, że znał S. K. (1) nie tylko służbowo, ale również prywatnie, a w nawiązaniu tej bliższej znajomości miał nawet pośredniczyć oskarżony A. P. (1).

Ponadto wskazał, że podczas służby na (...) informacje o zdarzeniach drogowych uzyskiwał od różnych osób, w tym od znajomych, np. z (...) lub (...) na jego numer prywatny komórkowy lub służbowy, ale nie był to nr 997 ani nr 112, bowiem na (...) funkcjonowały niezależnie od numerów alarmowych trzy inne numery, z których pamięta dwa – (...) i (...), a ponadto łącza sztywne ze Strażą Pożarną, Pogotowiem Ratunkowym, Żandarmerią Wojskową, (...). Za pośrednictwem tych trzech numerów i łączy sztywnych otrzymywał informacje o zdarzeniach drogowych. W przypadku uzyskania takiej informacji miał obowiązek każdorazowo zarejestrować konkretne zdarzenie, ustalić co się dokładnie stało i w razie konieczności obsłużyć to zdarzenie. Ponadto informacje o zdarzeniach drogowych były przekazywane drogą radiową bezpośrednio od załóg radiowozów bezpośrednio mu podległych lub też policjantów pełniących służbę w innych strukturach niż ruch drogowy, a przypadkowo przejeżdżających obok miejsca zdarzenia. Jako (...) to on decydował, która z załóg obsłuży dane zdarzenie. Niejednokrotnie zdarzało się, że jakaś załoga była już na miejscu i to od niej uzyskiwał informację o zaistniałym zdarzeniu. Wówczas często decydował czy do jego likwidacji będzie kierował inną załogę, czy tez wyrazi zgodę, aby zlikwidowali go policjanci, którzy byli już na miejscu. Decydowały o tym różne czynniki, jak: rodzaj zdarzenia, doświadczenie funkcjonariuszy obecnych na miejscu, ewentualny czas dojazdu innej załogi policyjnej, czyli ekonomika podejmowania działań.

Nie mówił innym (...), że przekazuje informacje J. Z. (2) i A. P. (1), w szczególności innym (...) z (...). Nigdy nie miał rozeznania i nie notował tego ile informacji im przekazał i ile pieniędzy winien z tego tytułu od nich uzyskać. Informacje przekazywał im od wiosny 2004 r. do jesieni 2006 r., ale nigdy nie było tak, aby przekazywane przez J. Z. (2) i A. P. (1) pieniądze traktował jako stałe źródło dochodu. Przekazywanie tych informacji nie rzutowało także negatywnie na wykonywanie przez niego obowiązków służbowych, nie zaniedbywał swoich obowiązków, żaden interes prywatny i społeczny z tego powodu nie ucierpiał też. Z propozycją przekazywania im informacji wyszli J. Z. (2) i A. P. (1), przy czym nigdy nie stwierdzili, że w zamian za to będzie on otrzymywał pieniądze. Wskazali natomiast, że po przekazaniu przez niego informacji spotkają się z nim. Przyznał, że spodziewał się w świetle takich ich twierdzeń, że mają na myśli to, że w jakiś sposób będą chcieli mu się zrewanżować. W konsekwencji przekazywali mu pieniądze. Odbywało się to zwykle gdzieś na mieście po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu miejsca i terminu spotkania np. na stacji benzynowej. Pieniądze przekazywali mu wyłącznie A. P. (1) i J. Z. (2). Informacje o kolizjach i wypadkach drogowych przekazywał wyłącznie za pośrednictwem sms-ów, dlatego nie wie kto pierwszy odczytywał te informacje. Nigdy nie ustalał z nimi w jakiej wysokości będzie otrzymywał pieniądze od jednej przekazanej mu informacji. Działali więc w sposób niejako uznaniowy, przekazując mu kwoty od 200-500 zł. Na pewno też nie informowali go, że będą mu przekazywać pieniądze wyłącznie wówczas, gdy pojazd uczestniczący w takim zdarzeniu będzie holowany przez nich na warsztat do naprawy.

Nigdy nie przekazywał też A. P. (1) i J. Z. (2) grafików służby na (...). Mogły się natomiast zdarzyć sytuacje, że A. P. (1) lub J. Z. (2) telefonowali do niego i pytali kto ma służbę. Nie ukrywał, że na każdy nowy miesiąc robił 3 lub 4 kserokopie grafików służby, ale wyłącznie dla własnych potrzeb, w związku z prowadzonymi przez niego kursami nauki jazdy i rodzinnymi obowiązkami.

J. Z. (2) nie mówił mu kto będzie odczytywał przekazywane przez niego w drodze sms-ów informacje. Natomiast kontakt z W. Z. (1) miał wówczas, gdy pracował poprzednio w (...).

Zaprzeczył, aby kiedykolwiek miała miejsce taka sytuacja, że A. P. (1) lub J. Z. (2) dzwonił do niego, informując, że przy konkretnej ulicy czy zbiegu ulic dojdzie do kolizji i prosili o skierowanie na miejsce zaistnienia tej kolizji konkretnych funkcjonariuszy policji. Mogły się natomiast zdarzyć sytuacje, że dzwonili oni do niego z informacją o zaistniałej już kolizji drogowej i wówczas prosili o skierowanie na miejsce zdarzenia załogi, która zlikwiduje je.

Nie jest w stanie powiedzieć ile w sumie informacji przekazał A. P. (1) oraz J. Z. (2) oraz ile z nich zostało przez nich wykorzystanych w okresie od wiosny 2004 r. do końca roku 2006.

Jest natomiast pewien, że łącznie od A. P. (1) i J. Z. (2) przyjął za te informacje pieniądze 5-7 razy.

Nie wie kto jest żoną J. Z. (2). Z nazwiskiem M. Z. (1) zetknął się po raz pierwszy w związku z okazaniem mu lub przysłaniem do Aresztu Śledczego dokumentu prowadzonej przeciwko niemu sprawy.

Na podstawie miejsca przechowywania telefonów na (...) domyśla się, że oprócz niego informacje o kolizjach i wypadkach drogowych przekazywali też inni (...), nie wie natomiast czy otrzymywali oni w zamian za to pieniądze.

Nie przypomina sobie, aby był skonfliktowany z T. G. (1) i A. F. (3) i aby mieli oni do niego jakieś pretensje.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony nie podtrzymał ich i wskazał, że nic nie ma do dodania.

Podczas następnego przesłuchania (k.29884-29886 tom CLX) z dnia 2 lipca 2007 r. oskarżony S. K. (1) wskazał, że w dalszym ciągu w całej rozciągłości podtrzymuje dotychczas złożone wyjaśnienia (z dnia 6 lutego 2007 r. i 18 kwietnia 2007 r.), natomiast odnoście zarzutów zawartych w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2007 r., które ogłoszono mu w dniu 6 lutego 2007 r., nie chce składać żadnych dodatkowych wyjaśnień. Natomiast w odpowiedzi na pytania prokuratora wskazał, że przyznaje się do przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., które to informacje przekazywał drogą sms-ową, a wysyłał je za pomocą aparatów telefonicznych znajdujących się na stanowisku (...). Wskazał, że były dwa takie aparaty. Jednym z nich znajdowała się firma (...), a w drugim J. Z. (2). Nie wykluczył, że dzwonił też ze swojego prywatnego telefonu komórkowego o nr (...), po czym dodał, że kontaktował się jednak we własnych sprawach, tj. niezwiązanych z przekazywaniem informacji dot. zdarzeń drogowych. Wskazał, że informacje te przekazywał tym dwóm firmom od jesieni 2004 r. do jesieni 2006 r., za wyjątkiem okresu, kiedy przebywał na urlopie wypoczynkowym, tj. przez okres dwóch miesięcy oraz na zwolnieniu lekarskim, tj. przez okres sześciu miesięcy. W sumie mógł przekazać 60 informacji, ale faktycznie ile dokładnie tego nie pamięta. Zastrzegł, że bardziej prawdopodobne jest to, że było ich kilkadziesiąt aniżeli że było ich kilkaset. Nie wie czy przekazane przez niego informacje zostały wykorzystane przez te firmy. Nie prowadził żadnych zapisków z przekazywanych informacji, jak również nie sprawdzał tego w żaden sposób. Sms-y zawierały jedynie miejsce zdarzenia, np. skrzyżowanie ulic, nazwy ulic. Nie przypomina sobie, aby przekazywał jeszcze jakieś inne dodatkowe informacje. W sumie za przekazane informacje otrzymał około 6 lub 7 razy pieniądze w kwocie od 200 zł do 500 zł, a otrzymywał je bezpośrednio z rąk J. Z. (2) oraz od A. P. (1). Pieniądze otrzymywał średnio raz na dwa miesiące, np. przed świętami lub urlopem.

Na (...) faktycznie znajdowała się instrukcja określająca zasady postępowania w przypadku konieczności holowania pojazdu dla potrzeb Policji. Nie jest jednak w stanie powiedzieć jakie firmy miały wyłączne prawo do odholowywania pojazdów. Kiedy powziął informację o potrzebie holowania danego pojazdu dzwonił do (...) (...), które miało prawo do odholowania pojazdu. Rozmawiał wówczas najczęściej z P. W. (2) i P. F. (1), i to oni kierowali na miejsce właściwą firmę. Zdaje sobie sprawę z tego, że przekazywanie przez niego informacji wbrew tej instrukcji było niewłaściwe i nieprawidłowe, gdyż przekazywał je przede wszystkim wbrew obowiązującemu algorytmowi, o którym mowa w zarzutach. Ponadto branie przez niego za to pieniędzy było niezgodne z prawem. Żałuje tego co zrobił.

Nie przyznał się wówczas do zarzutu, iż wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Podkreślił, że przekazywał informacje jedynie indywidualnie, a nie wspólnie z innymi osobami, jak mu się zarzuca.

Odnośnie zarzutu z punktu III postanowienia stwierdził, że w dalszym ciągu nie przyznaje się do popełnienia tego czynu. Wskazał, że nigdy nie brał udziału w ustawianiu kolizji, do której miało dojść 9 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K. i nie otrzymał za to od T. G. (1) żadnych pieniędzy. Po okazaniu notatki urzędowej z dnia 9 grudnia 2005 r. (...) dot. tej kolizji wskazał, że nic mu ona nie mówi i nie kojarzy jej ze zdarzeniem z dnia 9 grudnia 2005 r., które zarzuca mu się. Wskazał, że mogło zdarzyć się tak, że T. G. (1) zadzwonił do niego z prośbą o sprawniejsze załatwienie danego zdarzenia, tj. zaistniałej kolizji poprzez jak najszybsze wysłanie na miejsce załogi, doświadczonej załogi, która będzie miała za zadanie zlikwidować to zdarzenie. Nie wykluczył też, że T. G. (1) mógł go prosić o wysłanie na miejsce konkretnego funkcjonariusza Policji, ale tylko po to, aby przyspieszyć, bądź usprawnić likwidację zdarzenia. Z całą stanowczością wykluczył, aby świadomie, czy to z T. G. (1), czy też inną osobą uczestniczył w organizowaniu fikcyjnej kolizji.

Odnośnie zdarzenia z dnia 25 października 2005 r., tj. kolizji drogowej zaistniałej przy ul. (...) w K. S. K. (1) wskazał, że być może jest to jedno ze zdarzeń, o zaistnieniu którego informacje przekazał sms-em J. Z. (2). Dodał, że jeśli ta kolizja nie jest kolizją fikcyjną, przyznaje się do popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie (...) postanowienia, tj. do przekazania informacji o niej wbrew obowiązującemu algorytmowi.

Odnośnie czynu zawartego w punkcie IV postanowienie dotyczącego z kolei zdarzenia z dnia 14 września 2005 r., wskazał, że nie potrafi się ustosunkować do tego zarzutu, tj. czy przyznaje się czy nie do popełnienia tego czynu. Nie pamięta takiego faktu, a osoba T. C. (4) nie jest mu znana i nie kojarzy jej z żadną sytuacją.

Odnośnie zarzutu z punktu V postanowienia dotyczącego zdarzenia z dnia 14 stycznia 2006 r. wskazał, że nie potrafi się do niego ustosunkować, tj. czy przyznaje się i nie, ponieważ nie pamięta takiego faktu, po czym dodał, że fakt taki mógł zaistnieć przy czym nigdy nikogo nie nakłaniał do podjęcia takiej, czy innej decyzji, w tym P. W. (1). Podkreślił, że decyzję odnośnie kwalifikacji zdarzenia zawsze podejmuje policjant, będący bezpośrednio na miejscu zdarzenia i likwidujący to zdarzenie.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony oświadczył, że ich nie podtrzymuje i nic nie ma do dodania.

Przesłuchany w dniu 26 maja 2010 r. (k.30094 tom CLXI) – postanowienie z dnia 28 kwietnia 2010 r. o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów (k.30071-30090 tom CLXI) – S. K. (1) stwierdził, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw, o których mowa w punkcie I i II postanowienia z dnia 28 kwietnia 2010 r. Podtrzymuje w całości dotychczas złożone wyjaśnienia, po czym odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na poszczególne pytania.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony nie podtrzymał ich i wskazał, że nic nie ma do dodania.

Przesłuchany w dniu 27 maja 2011 r. (k.30682 tom CLXIV) – postanowienie o zmianie i uzupełnieniu postanowień o przedstawieniu zarzutów oraz zmianie i uzupełnieniu zarzutów z dnia 25 maja 2011 r. (k.30655-30679 tom CLXIV) - S. K. (1) stwierdził, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw, o których mowa w punkcie I i (...) postanowienia z dnia 25 maja 2011 r. Podtrzymuje w całości dotychczas złożone wyjaśnienia, po czym odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na poszczególne pytania.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony nie podtrzymał ich i wskazał, że nic nie ma do dodania.

Przesłuchany w dniu 21 czerwca 2011 r. (k.30729-30731 tom CLXIV) S. K. (1) – po zapoznaniu się z dowodami rzeczowymi zabezpieczonymi podczas jego zatrzymania w dniu 6 lutego 2007 r. opisanymi od nr 2 do nr 10 w celu odniesienia się do zarzutów z dnia 25 maja 2011 r. – S. K. (1) nie przyznał się do popełnienia I i (...) czynu z postanowienia z dnia 25 maja 2011 r., podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia w całości i odmówił składania wyjaśnień. Stwierdził, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu tym postanowieniem przestępstw. Natomiast w odpowiedzi na pytania stwierdził, że chce się odnieść do dowodów rzeczowych zabezpieczonych w trakcie czynności związanych z jego zatrzymaniem w dniu 6 lutego 2007 r., tj. dowodów nr: 6, 7 i 8, ale nie chce się odnieść do dowodów rzeczowych nr 1-5, 9 i 10 oraz zabezpieczonego u niego telefonu komórkowego wraz z kartą (...).

Odnośnie dowodu rzeczowego nr 6 w postaci terminarza notatnika (...) za rok 2005 i zeszytu – notatnika kursanta z odręcznymi zapiskami ponumerowanych od 1 do 105 stwierdził, że z kalendarza tego – k.63 – wynika, że w dniu 18 listopada 2005 r. w godz. od 10:00 do 19:00 mógł pracować z kursantami nauki jazdy. Ponadto brak jest zapisu, że tego dnia mógł pełnić służbę na (...) KMP. Odnośnie karty nr 69 tego notatnika – wynika z niej, że w dniu 27 grudnia 2005 r. w godzinach od 7:30 do 17:00 mógł również pracować z kursantami (...). Brak jest tam zapisu, że w tym dniu mógł pełnić służbę na (...) KMP. Powyższe daty dotyczą zaś zarzutów dotyczących przekazywania informacji (...).

Odnośnie dowodu rzeczowego nr 8 – terminarza notatnika (...) za rok 2007 ponumerowanego od 1 do 122 - stwierdził, że z kalendarza tego – k.17 wynika, że w dniu 19 stycznia 2007 r. w godzinach od 8:00 do 16:00 mógł pracować z kursantami (...). Ponadto brak jest tam zapisu, że tego dnia mógł pełnić służbę w (...) KMP K., a data ta dotyczy przecież zarzutów obejmujących przekazywanie informacji (...).

Ponadto odnośnie zarzutów obejmujących przekazywanie informacji (...) w dacie 7 listopada 2005 r. wskazał, że w zarzutach wykazano 4 informacje, które miał przekazać pełniąc służbę na (...) KMP jako (...) w godz. 20:00 – 8:00, tj. do dnia 8 listopada 2005 r., co wydaje mu się nieprawdopodobne, aby w takim przedziale czasowym przekazał tyle informacji. Natomiast fakt pełnienia wówczas służby potwierdza zapis z k.62 dowodu rzeczowego nr 6.

Odnośnie zarzutów obejmujących przekazywanie informacji (...) w dacie 3 lutego 2006 r. wskazał, że wykazano w nich 4 informacje, które miał przekazać w czasie służby trwającej od godz. 20:00 3 lutego 2006 r. do godz. 8:00 w dniu 4 lutego 2006 r., gdyż wydaje mu się to nieprawdopodobne, aby w takim czasie przekazał aż tyle informacji. Natomiast fakt pełnienia służby w tych godzinach potwierdził po zapoznaniu się z okazanym dowodem rzeczowym nr 7 – k.13.

Odnośnie zarzutów obejmujących przekazywanie informacji (...) w dacie 22 grudnia 2005 r. wskazał, że wykazano w nich 4 informacje, które miał przekazać pełniąc służbę w (...) w godz. od 20:00 22 grudnia 2005 r. do godz. 8:00 23 grudnia 2005 r. Wydało mu się nieprawdopodobne, że w tym czasie przekazał aż tyle informacji. Natomiast fakt pełnienia w tych godzinach służby potwierdził po zapoznaniu się z okazanym mu dowodem rzeczowym nr 6 – k.68.

Odnośnie zarzutów obejmujących przekazywanie informacji (...) w dacie 1 stycznia 2007 r. wskazał, że wykazano w nich 4 informacje, które miał przekazać pełniąc służbę w (...) w godz. od 20:00 1 stycznia 2007 r. do godz. 8:00 2 stycznia 2007 r. Wydało mu się nieprawdopodobne, że w tym czasie przekazał aż tyle informacji. Natomiast fakt pełnienia w tych godzinach służby potwierdził po zapoznaniu się z okazanym mu dowodem rzeczowym nr 8 – k.15.

Odnośnie zarzutów obejmujących przekazywanie informacji A. P. (1) w dacie 29 stycznia 2007 r. wskazał, że wykazano w nich 6 informacje, które miał przekazać pełniąc służbę w (...) w godz. od 20:00 29 stycznia 2007 r. do godz. 8:00 30 stycznia 2007 r. Wydało mu się nieprawdopodobne, że w tym czasie przekazał aż tyle informacji. Natomiast fakt pełnienia w tych godzinach służby potwierdził po zapoznaniu się z okazanym mu dowodem rzeczowym nr 8 – k.19.

Po odczytaniu tych wyjaśnień oskarżony nie podtrzymał ich w tej części, w której przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Natomiast podtrzymał odczytane wyjaśnienia w pozostałej części, tj. w części dotyczącej dowodów rzeczowych.

Podczas przesłuchania w dniu 3 listopada 2011 r. (z k.30774 tom CLXV) – postanowienie o uzupełnieniu i zmianie postanowień o zarzutach (…) z dnia 2 listopada 2011 r. (k.30747-30771) - S. K. (1) stwierdził, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, po czym odmówił składania wyjaśnień, podtrzymując dotychczas złożone. Nie wykluczył, że w przyszłości złoży uzupełniające wyjaśnienia.

Po odczytaniu tych wyjaśnień oskarżony stwierdził, że ich nie podtrzymuje i nic nie ma do dodania.

Podczas przesłuchania w dniu 17 stycznia 2012 r. (k.41094 tom CCXVII) oskarżony S. K. (1) wyjaśnił, że do ogłoszonych mu zarzutów ujętych w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2012 r. o zmianie i uzupełnieniu postanowień o zmianie, uzupełnieniu i przedstawieniu zarzutów, których treść zrozumiał nie przyznaje się. Odmówił składania wyjaśnień i oświadczył, że podtrzymuje swoje dotychczasowe wyjaśnienia.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony S. K. (1) oświadczył, że ich nie podtrzymuje i nic nie ma do dodania. Odmówił również udzielenia odpowiedzi na jakiekolwiek pytania.

Ocena wyjaśnień oskarżonego S. K. (1)

Wyjaśnienia oskarżonego S. K. (1) w części, w której opisał on przestępczą współpracę podjętą z oskarżonym A. P. (1) i J. Z. (2) należało ocenić jako wiarygodny materiał dowodowy, gdyż miały one wsparcie w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, a zatem w szczególności w wyjaśnieniach i zeznania świadka P. W. (1), częściowo w wyjaśnienia oskarżonych S. S. (1), J. Z. (1) i M. Ż. (1), jak również w materiale niejawnym.

Oskarżony S. K. (1) już podczas pierwszego przesłuchania w tej sprawie (k.29008-29013 tom CLVI), tj. w dniu 6 lutego 2007 r. wyjaśnił, że zgadza się z zarzutem sformułowanym w punkcie I postanowienia o przedstawieniu zarzutów (k.28976-28979 tom CLVI), a chodziło o czyn kwalifikowany z art. 258 § 1 k.k. i wskazał, że chce przedstawić w jaki sposób doszło do nawiązania znajomości z właścicielami firm holowniczych, a miał na myśli J. Z. (2) i A. P. (1). S. K. (1) nie miał zatem żadnego problemu ze zdefiniowaniem - właściwym określeniem charakteru współpracy jaka została nawiązana pomiędzy w/w osobami a w szczególności (...) (...) – oskarżonymi S. K. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1) (P. W. (1)). Wprost wskazał on, iż była to przestępcza działalność - o której mowa jest w zarzutach postawionych mu w tej sprawie – którą rozpoczął z tymi osobami od stycznia lub lutego 2004 r., zastrzegając że na pewno były to pierwsze miesiące 2004 r. Podkreślił też, że taką przestępczą współpracę prowadził tylko z (...) oraz firmą (...), tj. J. Z. (2). Do tej kwestii S. K. (1) wielokrotnie powracał składając wyjaśnienia w tej sprawie. Podkreślał, że zdaje sobie sprawę z tego, że przekazywanie przez niego informacji wbrew obowiązującej na (...) KMP w K. instrukcji było niewłaściwe i nieprawidłowe, gdyż przekazywał je przede wszystkim wbrew obowiązującemu algorytmowi, o którym mowa w zarzutach. Ponadto branie przez niego za to pieniędzy było niezgodne z prawem i żałuje tego co zrobił.

Jako wiarygodne należało ocenić jego wyjaśnienia również w dalszej części, w której opisał on okoliczności w jakich zaraz po zakończeniu przez niego szkoły (...) w S. na początku 2004 r. skontaktował się z nim A. P. (1) i J. Z. (2) – przy czym każdy z nich z osobna – i każdy z nich z osobna złożył mu propozycję przekazywania im telefonicznie – zwykle za pomocą sms-ów informacji o zdarzeniach drogowych. Wprawdzie początkowo mówił on, że chodziło o „ciekawsze zdarzenia”, które miały miejsce na terenie obsługiwanym przez jego sekcję, tj. miasta K., nie wyjaśniając co kryje się pod użytym przez niego terminem „ciekawsze”, niemniej jednak w toku kolejnych przesłuchań wskazał, że chodziło o zdarzenia drogowe w postaci w szczególności kolizji, w przypadku których firmy reprezentowane przez oskarżonego A. P. (1) i J. Z. (2) mogły zdobywać zlecenia po pierwsze na usługi holownicze, a nawet w części przypadków naprawę uszkodzonych pojazdów.

Wprawdzie podczas kolejnego przesłuchania S. K. (1) wskazał, że informacje te przekazywał im od wiosny 2004 r. do jesieni 2006 r., to jednak w tej części jego wyjaśnienia nie korespondowały z zebranym materiałem dowodowym. S. K. (1) wskazał też, że nigdy nie było tak, aby przekazywane przez J. Z. (2) i A. P. (1) pieniądze traktował jako stałe źródło dochodu, a przekazywanie tych informacji nie rzutowało także negatywnie na wykonywanie przez niego obowiązków służbowych, nie zaniedbywał swoich obowiązków, żaden interes prywatny i społeczny z tego powodu nie ucierpiał też, co innego wynika jednak z zebranego w tej sprawie materiału dowodowego.

S. K. (1) przyznał też, że już w tym okresie w szufladzie na stanowisku (...), na którym pracował znajdował się telefon komórkowy, a od J. Z. (2) i A. P. (1) miał się następnie dowiedzieć, że to za jego pomocą – wpisane w im miały być dwa numery telefonów do nich – ma im przekazywać te informacje, przy czym nie do końca był on szczery składając tej treści wyjaśnienia, bowiem z wyjaśnień S. S. (1) wynikało, że były to dwa telefony (jeden od A. P. (1), drugi od J. Z. (2)), co więcej oficjalnie J. Z. (2) nie wiedział, że (...) przekazują te informacje również A. P. (1), i odwrotnie, bo też żaden z nich nie miał interesu w tym, aby informacje takie trafiały do konkurencyjnej firmy na rynku usług holowniczych. W tym miejscu warto odnotować, że S. K. (1) – przyznając do popełnienia tego czynu, nie chciał zarazem początkowo w żaden sposób obciążyć swoich kolegów, tj. M. Ż. (1), S. S. (1), J. Z. (1) i P. W. (1) (mniejsze skrupuły w tym względzie miał natomiast M. Ż. (1), J. Z. (1) i S. S. (1)).

W toku tego samego przesłuchania S. K. (1) dodał, że telefon ten był na kartę, która była wymieniana. Natomiast w późniejszym okresie – przy czym nie był w stanie wskazać kiedy – chyba w połowie 2004 r. na stanowisku (...) pojawił się drugi telefon, który również był na kartę i wówczas w tym pierwszym telefonie zapisanym był już tylko jeden numer jednej z tych firm, a w drugim numer do tej drugiej firmy. Korzystając z tych dwóch telefonów miał dzwonić z informacjami o kolizjach i wypadkach drogowych do tych w/w dwóch firm. Ponieważ telefony te nie były zabierane z szuflady (...), w tym w szczególności gdy następowała zmiana osoby (...), S. K. (1) wysnuł wniosek, że wszyscy (...) (...) korzystają z tych telefonów i przekazują informacje o kolizjach i wypadkach drogowych firmom (...) oraz J. Z. (2), natomiast nigdy nie rozmawiał na ten temat z kolegami, tj. pozostałymi (...). Następnie wskazał, że jest pewny, że również inni (...) pełniący służbę na stanowisku obsługującym ruch drogowy wiedzieli o tych dwóch telefonach i z dużym prawdopodobieństwem może stwierdzić, że oni również przekazywali informacje tym dwóm firmom. Jak również, że zasadne jest twierdzenie, że to któryś z tych (...) umieścił te telefony w tej szufladzie. Informacje te mogli przekazywać nie tylko (...) (...), ale także pozostali, ponieważ na monitorach wszystkich (...) pojawiała się informacja przekazywana przez (...). Analizując te wyjaśnienia S. K. (1) nasuwa się wniosek, iż nie chciał on obciążać w sposób nadmierny swoich kolegów z pracy, tj. oskarżonych M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1) i P. W. (1), stąd taka ich treść. Z zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, w tym z wyjaśnień M. Ż. (1) (który wprost wskazał, że zaraz po przekazaniu mu przez J. Z. (2) aparatu telefonicznego do przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych o fakcie tym powiadomił S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), P. W. (1), którzy następnie korzystali w tym celu z niego, i to samo dotyczyło też telefonu przekazanego przez A. P. (1)), J. Z. (1) (opisującego sytuacje, w których telefony pozostawione do ich dyspozycji przez A. P. (1) i J. Z. (2) były ukrywane przed innymi osobami nie wchodzącymi w skład tej grupy a wykonującymi obowiązki na stanowisku (...) (...) oraz wyjaśniającego, iż to względy bezpieczeństwa zadecydowały o tym, że (...) wyszli z inicjatywą, aby takie telefony zostały im przekazane przez A. P. (1) i J. Z. (2)), ale również materiału niejawnego, jasno natomiast wynika, że wszyscy oni doskonale zdawali sobie, że przynależą do określonej grupy osób zaangażowanej w ten przestępczy proceder i tak siebie postrzegali.

S. K. (1) był tym (...), który już podczas pierwszego przesłuchania nie krył, że przekazywanie informacji o zdarzeniach drogowych odbywało się odpłatnie. Wskazał, że uzyskiwał w zamian za to od A. P. (1) i J. Z. (2) miesięcznie około 300-500 zł, przy czym nie były to regularne wypłaty i zdarzało się, że J. Z. (2) i A. P. (1) przekazywali mu informacje np. co 6 tygodni. Podkreślił, że nie było z góry ustalonej stawki za przekazaną informację o jednym zdarzeniu. Spotykał się z nimi po prostu na mieście i to oni mówili mu masz tu 500 zł czy 300 zł. W toku kolejnego przesłuchania S. K. (1) powtórzył, że nigdy nie ustalał z nimi w jakiej wysokości będzie otrzymywał pieniądze od jednej przekazanej informacji. Działali więc w sposób niejako uznaniowy, przekazując mu kwoty od 200-500 zł. Na pewno też nie informowali go, że będą mu przekazywać pieniądze wyłącznie wówczas, gdy pojazd uczestniczący w takim zdarzeniu będzie holowany przez nich na warsztat do naprawy, czemu należało dać wiarę w świetle zebranego w tej sprawie materiału dowodowego. W tej części jego wyjaśnienia korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1).

Przyznał też, że kiedy w 2003 r. powstało (...) wprowadzono zasady, stosownie do których (...) po otrzymaniu zgłoszenia o potrzebie holowania pojazdu powinien telefonować do (...) – przy czym nie pamiętał jego nazwy - które zawarło umowę z Policją o świadczenie takich usług. (...) będącym przedstawicielem tego (...) był P. W. (2) i to z nim najczęściej (...) kontaktowali się w sprawie holowania pojazdów. Gdy S. K. (1) zgłaszał mu taką potrzebę, czynił to korzystając z telefonu służbowego oraz wpisywał to do książki holowania, natomiast nie wpisywał takiej informacji w przypadku zdarzeń, o których informował A. P. (1) i J. Z. (2), podważając tym samym wiarygodność M. Ż. (1), który twierdził, że niemal każdorazowo o zdarzeniu drogowym informował również (...) w K.. S. K. (1) na etapie postępowania przygotowawczego nie miał wątpliwości co do tego, że przekazywanie przez niego informacji wbrew obowiązującej instrukcji było niewłaściwe i nieprawidłowe, gdyż przekazywał je przede wszystkim wbrew obowiązującemu algorytmowi, o którym mowa w zarzutach. Ponadto branie przez niego za to pieniędzy było niezgodne z prawem, i wyraził z tego powodu żal - skruchę. Również i w tej części jego relację należało ocenić jako szczerą, a tym samym wiarygodną, która miała oparcie w zebranym w tej sprawie materiale dowodowym.

Wprawdzie oskarżony S. K. (1) przeczył, aby przekazywał grafiki służb przedstawicielom firm holowniczych, z którymi „współpracował”, a zatem oskarżonemu A. P. (1) czy też J. Z. (2), niemniej jednak jego wyjaśnienia w tej części nie korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym. Z wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) wynikało bowiem, że otrzymywał on od policjantów z (...) grafiki służby, a odbywało się to zwykle podczas spotkania gdzieś na mieście, a wśród funkcjonariuszy, którzy przekazywali mu te grafiki obok M. Ż. (1) i D. A. (1) z (...) wymienił również S. K. (1) (k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.16006 tom LXXXVIII). Oskarżony A. P. (1) wyjaśnił też jak duże znaczenie miały one dla niego, gdyż na tej podstawie ustalał, który z policjantów w danym dniu pełnił służbę i przekazuje mu informacje o zdarzeniach drogowych, mógł też planować ustawki. Z wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) wynikało, że na bieżąco starał się weryfikować to na ile grafiki służby zawierają aktualne informacje, a to w związku z faktem, iż funkcjonariusze zamieniali się służbami.

Natomiast odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu S. K. (1) w punkcie XXVIII aktu oskarżenia dotyczącego ustawionej kolizji drogowej z dnia 9 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) w K. wyjaśnienia oskarżonego S. K. (1) nie polegały na prawdzie i były sprzeczne z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym. Pełny i spójny obraz tego zdarzenia wyłaniał się dopiero w szczególności z relacji R. Z. (196) (k.39357-39363 tom CCVIII, k.39364-39366 tom CCVIII, k.44655 i k.44672 i k. 44684-44685 tom CCXXXVI, k.44998-45000 tom CCXXXVII) w połączeniu z wyjaśnieniami T. G. (1) (129) (k.31831-31839 tom CLXXI , k.38985-38993 tom CCVI, k.39026-39034 tom CCVI, k. 39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k. 39072-39078 tom CCVII), M. C. (3) (187) (k.39150-39157 tom CCVII, k.39160-39171 tom CCVII, k.39172 tom CCVII, k.39173-39180 tom CCVIII, k.39186-39191 tom CCVIII, k.39192-39197 tom CCVIII, k.39198-39202 tom CCVIII, k.39203-39212 tom CCVIII, k.39213-39220 tom CCVIII, k.39221-39226 tom CCVIII), P. N. (190) ( k.39247-39262 tom CCVIII, k.39263-39272 tom CCVIII, k.39292-39295 tom CCVIII, k.39302-39304 tom CCVIII, k.39305-39308 tom CCVIII), W. F. (1) (209) (tom CCX: k.39649-39661, k.39662, k.39670-39679, k.39680- 39683, k.39684-39686, k.39689-39690, k.39691-39694, k.39697-39699, k.39700-39704, k.44041v-44045 tom CCXXXIII), M. S. (6) (235) (k.40105-40111 tom CCXII, k.45521-45522 tom CCXL) oraz zeznaniami D. S. (1) (197) (k.39367-39370 tom CCVIII, k.44707-44708 tom CCXXXVI), który to materiał dowodowy korespondował z materiałem niejawnym. Przedstawione powyżej dowody jasno zaś wskazują, że przedmiotowa kolizja była ustawką, a S. K. (1) - kierując do jej likwidacji określonych funkcjonariuszy - zdawał sobie z tego sprawę.

T. G. (1) wiele uwagi poświęcił temu zdarzeniu podczas przesłuchania w dniu 21 marca 2007 r. (k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI). Odnośnie zarzutu XXVIII S. K. (1) (ustawka z dnia 9 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...)) T. G. (1) wskazał, że kolizja ta została zorganizowana przez jednego z jego znajomych , tj. M. C. (3), prowadzącego zakład blacharsko-lakierniczy między W. a M.. W ustawce wzięły udział R. i O. (...), a T. G. (1) za udział w tej ustawce otrzymał od M. C. (3) kwotę 800 zł, a ponadto najprawdopodobniej holował samochód pokrzywdzonego, a gdyby tego nie robił, to nie zaangażowałby się w tę ustawkę (natomiast sprawca korzystał z bezpłatnego holowania w ramach AC (...)). Na prośbę M. C. (3) T. G. (1) zadzwonił do S. K. (1) i poprosił go o przysłanie radiowozu, wchodzącego w skład (...) (...) KMP w K., gdyż T. G. (1) znał zatrudnionego tam policjanta W. F. (1) i mógł liczyć na jego przychylność, a miejsce ustawianej kolizji znajdowało się na terenie, na którym pełnił on służbę. T. G. (1) wyjaśnił, iż wiedział, że S. K. (1) może przysłać na miejsce zdarzenia drogowego albo załogę, wchodzącą w skład (...) (...) KMP w K., albo w skład (...) (...) KMP w K.. T. G. (1) tworzył wówczas pozory, że S. K. (1) mógł nie wiedzieć, że wysyła załogę na miejsce ustawki, ale też przyznał, że S. K. (1) faktycznie na miejsce ustawki przysłał załogę, w skład której wchodził W. F. (1) oraz że zapytał następnie S. K. (1) o to w jaki sposób może mu się za to zrewanżować.

Wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1)

Oskarżony S. S. (1) na rozprawie nie przyznał się do popełnienia któregokolwiek z zarzucanych mu czynów, odmówił składania wyjaśnień, jak również odpowiedzi na jakiekolwiek pytania, natomiast ustosunkował się do odczytanych wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego (k.41936 i k.41941v-41943 tom CCXXII).

Przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 7 lutego 2007 r. (k.30856-30858 tom CLXVI) oskarżony S. S. (1) przyznał się – jak wskazał – tylko do przekazywania informacji dotyczących kolizji drogowych wybranym podmiotom, tj. do zarzutu z punktu 2 postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów (k.30822-30824 tom CLXVI). Nie przyznał się natomiast do działania w zorganizowanej grupie przestępczej wskazując zarazem, że niektórych z wymienionych osób nawet nie zna.

W złożonych wyjaśnieniach wskazał, że w Policji jest zatrudniony od 1988 r. i cały czas pracował w tej samej jednostce. Chyba w 2003 r. uruchomiono (...), gdzie następnie rozpoczął służbę i faktycznie wykonywał obowiązki (...). Zgłoszenie o zdarzeniach najczęściej przyjmował (...), a w nielicznych wypadkach robił to osobiście on. (...) wpisywał zgłoszenie zdarzenia do komputera, a jego zapisy pojawiały się na monitorze oskarżonego. W oparciu o nie oskarżony wysyłał funkcjonariuszy na miejsce zdarzenia. Bardzo rzadko zgłaszano się bezpośrednio do niego, używając do tego płatnego połączenia telefonicznego. Wówczas sam musiał dokonać wpisu zgłoszenia do komputera i wysłać odpowiednie siły na miejsce. Pełnił służbę w cyklach 12- godzinnych, a jego zmiennikami byli: P. W. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i M. Ż. (1). Zasada była taka, że praktycznie nigdy zgłaszający zdarzenie drogowe nie informowali go o potrzebie holowania. Takie informacje otrzymywał najwyżej od funkcjonariuszy, których skierował na miejsce. W takiej sytuacji miał obowiązek powiadomić o tym (...), które wysyłało na miejsce holownika. Czasami zdarzało się, że uczestnik zdarzenia pytał go o holownika, a wówczas – podobnie jak w poprzednim przypadku – podawał mu numer telefonu do (...), co było jego obowiązkiem. (...) reprezentowało kilka zrzeszonych podmiotów, które wygrały przetarg na holowanie na terenie Miasta K..

Oskarżony wskazał, że z osób wymienionych w zarzutach zna J. Z. (2) oraz A. P. (1). Nie zna i nie zetknął się z W. i M. Z. (1). Słyszał o firmie (...), oferującej pomoc drogową, ale nie przypomina sobie, aby kiedykolwiek z tym człowiekiem rozmawiał lub widział się. J. Z. (2) i A. P. (1) poznał jeszcze w czasach, kiedy jeździł radiowozem, ale nie pamięta już dokładnie w jakich okolicznościach. Wskazał, że na pewno już po tym, kiedy zaczął pracować na (...) spotkał się z J. Z. (2), przy czym zastrzegł, że było to przypadkowe spotkanie. W trakcie rozmowy J. Z. (2) zaproponował mu, że gdyby wiedział o jakiejś kolizji prosi o poinformowanie go o niej. Nie pamiętał czy padła wówczas sugestia odnośnie ewentualnego zrewanżowania mu się za to. Zgodził się na propozycję J. Z. (2). Oskarżony zobowiązał się, że jeżeli będzie jakieś zdarzenie drogowe w (...) części K., poinformuje go o tym, dzwoniąc ze swojego numeru telefonu komórkowego (...) na jego numer telefonu komórkowego, którego już jednak nie pamięta. Przyznał, że faktycznie sporadycznie przekazywał mu informacje o zdarzeniach drogowych zgodnie z umową z J. Z. (2). W przypadku, gdy od uczestnika zdarzenia lub od policjanta wiedział, że trzeba zorganizować holowanie, zawsze informował o tym (...).

W konsekwencji więc przekazywane J. Z. (2) informacje dotyczyły wyłącznie takich zdarzeń, gdzie nie miał informacji o potrzebie holowania. S. S. (1) przyznał, że raz czy dwa razy spotkał się z J. Z. (2) na piwie, przy czym zaprzeczył, aby sytuacja wyglądała w ten sposób, że to J. Z. (2) fundował mu piwo. Dodał, że J. Z. (2) na pewno nigdy i w żaden sposób nie rewanżował mu się za przekazywane informacje. Wyraził przypuszczenie, że jego koledzy mieli podobne kontakty z J. Z. (2), ale nie rozmawiał z nimi nigdy na ten temat.

Jeżeli chodzi zaś o A. P. (1), S. S. (1) wyjaśnił, że kiedyś naprawiał samochód w jego warsztacie. Wówczas ten zaproponował mu podobny układ do tego, jaki miał z J. Z. (2). Chodziło o zdarzenia, które miały miejsce w pobliżu jego warsztatu w (...) części K.. Nic nie wie na temat tego, aby J. Z. (2) wiedział coś na temat jego kontaktów z A. P. (1), a A. P. (1) na temat jego kontaktów z J. Z. (2). Nie wykluczył natomiast, że mężczyźni ci domyślali się tego. A. P. (1) – tak samo jak J. Z. (2) – przekazywał informacje o kolizjach drogowych, o których nie miał informacji od ich uczestnika bądź policjanta, że zachodzi potrzeba holowania. Jedyną korzyścią jaką otrzymał od A. P. (1) za to było skierowanie oskarżonego do dobrego mechanika samochodowego. Żadnej innej korzyści majątkowej czy to osobistej nigdy od niego nie otrzymał. Następnie oskarżony sprostował, że czasami udało mu się dokonać u niego odpłatnie, ale poza kolejnością drobnej naprawy samochodu.

W odpowiedzi na pytanie S. S. (1) wskazał, że D. A. (1) był kiedyś (...) na (...) i przyjmował zgłoszenia, a obecnie jest (...) patroli prewencyjnych. Nic nie wie na temat jego kontaktów z J. Z. (2), A. P. (1) i T. G. (1).

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony wskazał, że ich nie podtrzymuje i nic nie ma do dodania.

Przesłuchany w dniu 15 lutego 2007 r. (k.30903-30907v tom CLXVI - odpis k.30914-30919 tom CLXVI) S. S. (1) wskazał, że w dalszym ciągu przyznaje się do jedynie do przekazywania informacji właścicielom pomocy drogowych, tj. A. P. (1) i J. Z. (2), natomiast nie przyznał się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oraz czerpania korzyści majątkowej. Dodał, że jak pamięta jesienią 2005 r. najpierw spotkał się z A. P. (1) w jego warsztacie samochodowym, który znajduje się w K. na ul. (...). Ponieważ miał problemy ze swoim samochodem marki F. (...) pojechał do A. P. (1). Dodał, że poznał go już wcześniej, kiedy to jeździł w (...) na zdarzenia drogowe, na które przyjeżdżał też A. P. (1), który prowadził firmę (...) i jego firma usuwała pojazdy uczestniczące w zdarzeniach z miejsca zdarzeń. Jesienią 2005 r. pracował jako (...) (...) (...) KMP w K.. Będąc w warsztacie samochodowym A. P. (1), ten poprosił go o przekazywanie mu informacji o kolizjach drogowych, które miałyby miejsce w rejonie dzielnicy (...). Wówczas odpowiedział A. P. (1), że może mu takie informacje przekazywać, gdyż nie jest to żadna tajemnica. O zaistniałych zdarzeniach informował go telefonicznie, tj. dzwoniąc do niego z własnego prywatnego telefonu komórkowego z numeru (...), a także wysyłając z tego telefonu smsy. Telefon ten do wiosny 2005 r. był na abonament, a później na kartę (...). Dodał, że pamięta, że początkowo używał też telefonu komórkowego na kartę z sieci (...), którego numer zaczynał się od cyfer (...), jednak nie pamięta jak brzmiał dalej. Z tych numerów dzwonił więc do A. P. (1) i wysyłał do niego smsy. Wskazał, że w 2006 r., ale nie pamięta od kiedy dokładnie na (...), tj. dyżurce (...), w szufladzie szafki znajdował się telefon komórkowy, którego numeru w ogóle nie zna. Wie, że miał on kartę należącą do A. P. (1) i że poprzez ten telefon można było się z nim skontaktować. Dodał, że gdy chciał zadzwonić do A. P. (1), przekładał kartę A. P. (1) do swojego aparatu telefonicznego (...) i wówczas się z nim kontaktował. Wcześniej przed tym aparatem telefonicznym miał aparat telefoniczny (...), który się zepsuł. W większości przypadków wysyłał smsy. Zdarzało się – przy czym rzadko - że dzwonił na kartę A. P. (1). Na dyżurce (...) znajdują się dwa telefony, tj. stacjonarny o nr (...) i przenośny (...). Oskarżony wskazał, że z tych telefonów raczej nie dzwonił do A. P. (1). Podczas rozmów z nim informował go o danej kolizji, miejscu kolizji i podawał mu marki pojazdów uczestniczących w tych kolizji. Jeżeli natomiast pozwalał mu na to czas, obowiązki służbowe informował A. P. (1) o wszystkich kolizjach mających miejsce na terenie (...). Mogło się tak zdarzyć, że na zdarzenie przyjechał A. P. (1) uprzednio przez niego poinformowany, który nie mógł jednak zabrać pojazdów uczestniczących w zdarzeniu, gdy okazało się, że pojazdy wymagają odholowania przez (...), które ma podpisaną umowę na holowanie pojazdów na zlecenie Komendy Miejskiej Policji w K.. Wskazał, że w zależności od tego czy uczestnicy zdarzenia życzyli sobie odholowania przez (...) przysłane przez Policję, wówczas powiadamiał to (...) wpisując fakt holowania do książki holowanych pojazdów, które znajduje się na (...). Z telefonu zawierającego kartę A. P. (1) mógł korzystać każdy (...), który miał dostęp do szuflady, w której znajdował się telefon. Nie widział jednak, aby kiedykolwiek ktokolwiek inny korzystał z tego telefonu. S. S. (1) przyznał, że o telefonie tym wiedzieli na pewno pozostali (...) (...), tj. J. Z. (1), M. Ż. (1), S. K. (1) i P. W. (1). Nigdy osobiście nie doładowywał karty A. P. (1), ani nie widział, aby była ona doładowywana przez kogo innego.

Jeżeli chodzi o J. Z. (2) poznał go również wtedy, gdy jeździł w (...). Tak jak już wyjaśnił spotkał się z nim jesienią 2005 r., przy czym nie pamięta w jakich okolicznościach i wówczas J. Z. (2) w rozmowie z nim zapytał, czy może informować go o kolizjach zaistniałych w dzielnicy (...) i (...) w K.. Odpowiedział, że nie ma problemu, że może go informować o zdarzeniach, kolizjach. J. Z. (2) informował ze swojego numeru telefonu komórkowego (...), wysyłając mu przeważnie smsy, natomiast nie telefonował do niego, to J. Z. (2) dzwonił ze swojego aparatu telefonicznego do oskarżonego, przy czym zastrzegł, że nie jest w stanie podać numeru telefonu J. Z. (2) zwłaszcza, że jego numer telefonu nie wyświetlał się oskarżonemu. Również na (...) znajdował się telefon komórkowy z kartą należącą do J. Z. (2). Jeszcze podczas spotkania z J. Z. (2) jesienią 2005 r., kiedy poprosił go o przekazywanie mu w/w informacji, J. Z. (2) poinformował go, że na (...) znajduje się jego telefon komórkowy, z którego może dzwonić do niego i informować go o zdarzeniach. Oskarżony przyznał, że korzystał z tego telefonu, ale nie pamięta jaki miał on numer. W tym przypadku nie przekładał karty z niego do swojego aparatu telefonicznego. Na pewno nie dzwonił do J. Z. (2) z telefonów (stacjonarnego i przenośnego) znajdujących się na (...). J. Z. (2) i A. P. (1) informował jedynie dzwoniąc do nich lub wysyłając smsy. Z telefonów A. P. (1) i J. Z. (2) mogli korzystać także J. Z. (1), P. W. (1), S. K. (1) i M. Ż. (1). Dodał, że to jego przypuszczenie, skoro znajdowały się one w szufladzie, która była otwarta i dostępna dla wszystkich, zatem również wszyscy, którzy tam pracowali, a których nie potrafi wymienić z uwagi na fakt, że jest ich około 80 osób, mogli z nich korzystać. Nie widział natomiast, aby którakolwiek z wyżej wymienionych osób korzystała z telefonu należącego do J. Z. (2). Nie pamięta czy podczas spotkań z J. Z. (2) spożywali piwo, byli sami czy towarzyszyły im również inne osoby. O zdarzeniach drogowych informował A. P. (1) i J. Z. (2) zawsze osobiście, nigdy zaś przez drugą osobę.

Oskarżony S. S. (1) wskazał, że na jego 12- godzinnym dyżurze średnio dochodziło do 30 zdarzeń, kolizji i wypadków, a zdarzały się dyżury, że dochodziło do 80 kolizji i wypadków.

S. S. (1) podkreślił, że na (...) pracował od początku jego istnienia do czasu jego zatrzymania. Mogło się tak zdarzyć, że równocześnie o kolizji – wypadku informował - w zależności od miejsca tego zdarzenia – A. P. (1) lub J. Z. (2) i (...). Wiedział, że gdy doszło do kolizji lub wypadku, które to zdarzenia były obsługiwane przez Policję i były informowany przez funkcjonariuszy Policji lub uczestników zdarzenia o potrzebie holowania, wówczas wykonywał swój obowiązek informując (...). Nie było takiej sytuacji, aby nie powiadomił (...), gdy wymagały tego okoliczności zdarzenia. (...) informował dzwoniąc z telefonu stacjonarnego, znajdującego się na (...).

Dodał, że nie kojarzy takich osób jak M. Z. (1), W. Z. (1) i T. G. (1). Wskazał, że na pewno do tych osób nigdy nie dzwonił.

Podkreślił, że nie przyznaje się do tego, aby działał w zorganizowanej grupie przestępczej i miał przyjmować korzyści majątkowe w zamian za przekazywane informacje. Nigdy nie rozmawiał z J. Z. (1), P. W. (1), S. K. (1) i M. Ż. (1) na temat przekazywania informacji o zaistniałych kolizjach, wypadkach J. Z. (2) i A. P. (1).

A. P. (1) skierował go do dobrego mechanika samochodowego, które nazwiska nie zna jednak, wie jedynie, że ma on na imię G. a jego warsztat znajdował się na ul. (...) w K., a potem miał go w S., tj. był u niego również w S.. Mechanik ten kilkukrotnie naprawiał mu układ chłodzenia, wymieniał klocki hamulcowe oraz elementy zawieszenia, naprawiał klimatyzację, która jeszcze nie naprawił w jego samochodzie marki F. (...). Podkreślił, że za każdym razem płacił temu mechanikowi za wykonane naprawy, ale nie pamięta jakie to były kwoty.

Wskazał, że zna D. A. (1) i T. S. (1), którzy również pracują na (...) i również mieli dostęp do szuflady, w której znajdowały się telefony A. P. (1) i J. Z. (2) – ale nie widział, aby te osoby dzwoniły z tych telefonów.

Wskazał, że prawie o każdym zdarzeniu informował A. P. (1) lub J. Z. (2), a miało to miejsce chyba od jesieni 2005 r. Zdarzało się, że najpierw o tych zdarzeniach informował w/w osoby, a następnie (...), gdy okazało się, że wymaga tego sytuacja i wówczas na zdarzenie przyjeżdżał A. P. (1), J. Z. (2) oraz (...), które ostatecznie zabierało pojazdy.

Dodał, że podtrzymuje wyjaśnienia złożone podczas pierwszego przesłuchania w Prokuraturze.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony S. S. (1) stwierdził, że podtrzymuje odczytane wyjaśnienia jedynie w części, w której wskazał, ile zdarzeń, kolizji, wypadków drogowych miało miejsce średnio na jego dyżurze. W pozostałej części nie podtrzymuje odczytanych wyjaśnień.

Przesłuchany w dniu 28 czerwca 2007 r. (z k.31158 tom CLXVII) – stojąc wówczas pod zarzutem brania udziału w ustawianej kolizji drogowej w dniu 18 lutego 2006 r. wspólnie i w porozumieniu z A. P. (1), A. P. (3) i innymi wówczas nieustalonymi jeszcze osobami przy zbiegu ulic (...) w K. (k.31154 tom CLXVII) - oskarżony S. S. (1) nie przyznał się do popełnienia tego czynu i odmówił składania wyjaśnień. Wskazał, że w całej rozciągłości podtrzymuje dotychczasowe wyjaśnienia z dnia 7 lutego 2007 r. oraz z dnia 15 lutego 2007 r., i nie chce składać żadnych dodatkowych wyjaśnień.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony nie podtrzymał odczytanych wyjaśnień i wskazał, że nic nie ma do dodania.

Przesłuchany w dniu 25 maja 2010 r. (k.31256 tom CLXVIII) oskarżony S. S. (1) (stojący wówczas pod zmienionymi i uzupełnionymi zarzutami - k.31234-31252 tom CLXVIII) nie przyznał się do popełnienia czynów zarzucanych mu w punkcie I (z art. 258 § 1 k.k.) i II (przekazywanie informacji Z.) postanowienia z dnia 28 kwietnia 2010 r., a ponadto wskazał, że podtrzymuje dotychczas złożone wyjaśnienia i odmawia wyjaśnień, jak również odpowiedzi na pytania.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony nie podtrzymał odczytanych wyjaśnień i stwierdził, że nic nie ma do dodania.

Przesłuchany w dniu 19 maja 2011 r. (k.31595 tom CLXX) oskarżony S. S. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punkcie I i II postanowienia z dnia 17 maja 2011 r. (k.31571-31592 tom 170), odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania i stwierdził, że podtrzymuje dotychczas złożone wyjaśnienia.

Po odczytaniu tych wyjaśnień oskarżony stwierdził, że ich nie podtrzymuje i nic nie ma do dodania.

Przesłuchany w dniu 2 listopada 2011 r. (k.31653 tom CLXX) oskarżony S. S. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów – zarzuty sformułowano w postanowieniu z dnia 2 listopada 2011 r. (k.31628-31650 tom CLXX) – odmówił ponadto złożenia wyjaśnień i podtrzymał dotychczas złożone.

Po ich odczytaniu na rozprawie oskarżony wyjaśnił, że nie podtrzymuje odczytanych wyjaśnień i nic nie ma do dodania.

Natomiast na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. oskarżony S. S. (1) złożył dodatkowe wyjaśnienia (k.47262-47264 tom CCXLIX), w których jeszcze raz wskazał, że nigdy nie był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej. W związku z pracą w Policji na stanowisku (...) (...) KMP w K. miał przełożonych służbowych i tylko ich polecenia wykonywał.

Pracując na tym stanowisku nie miał obowiązku zachowania w tajemnicy jako tajemnicy służbowej informacji o tym, że przyjął dane zgłoszenie na (...) i na temat miejsca zdarzenia z tego zgłoszenia. Taką informację miał przekazać dyspozytorom na szkoleniu świadek P. P. (1) - będący zastępcą (...) Policji, a zatem będący (...) (...) w związku z faktem, iż jeden z (...) (...) obsługujący rejon Komisariatu (...) lub (...)na pytanie obywatela odmówił udzielenia mu odpowiedzi czy zostało przyjęte zgłoszenie jakiejś interwencji. Oskarżony wskazał, że teraz nie pamięta już o jaką interwencję chodziło i gdzie ona miała mieć miejsce. Dodał, że (...) ten zasłonił się wówczas tajemnicą służbową i w związku z tym miał prowadzone postępowanie dyscyplinarne, ale nie wie w jaki sposób ono się zakończyło. Szkolenie to odbyło się w siedzibie (...), a uczestniczyli w nim wszyscy pracownicy, którzy akurat nie mieli służby. Zdaniem S. S. (1) (...) mieli zatem prawo udzielić informacji na temat czasu, miejsca i o uczestnikach kolizji bez ujawniania ich danych i danych zgłaszającego, jak również mogli podać markę auta bez numeru rejestracyjnego.

S. S. (1) wskazał, że oskarżonych A. P. (1) i J. Z. (2) zna mniej więcej od pierwszej połowy lat 90, kiedy pracował jeszcze w (...), a oni byli przysyłani na miejsca zdarzeń drogowych jako pracownicy pomocy drogowej. Nie przypomina sobie, aby kiedykolwiek były skargi na te osoby. Jeśli chodzi o tryb wysyłania pomocy drogowej na miejsce zdarzenia drogowego, procedura regulująca tę kwestię zmieniała się w czasie. Od 2002 r. – od kiedy zaczął pracę jako (...) (...) - (...) (...), jak również (...)Komisariatów i Komendy przysyłali pomoc drogową z listy. To była alfabetyczna lista pomocy drogowych, które miały podpisaną umowę z KMP lub (...) (...), i odbywało się to w ten sposób, że na miejsce kierowano tą pomoc, która była najbliżej miejsca zdarzenia (chodzi o adres zamieszkania - siedziby firmy, tj. pomocy drogowej). Ponieważ pomocnicy drogowi zaczęli wybierać zgłoszenia wcześniej wypytując (...) o szczegóły np. o markę pojazdów uczestniczących w zdarzeniu drogowych, wprowadzono zmiany i w 2002 r. lub 2003 r. – tj. wtedy kiedy rozpoczęła działalność (...) KMP podpisało umowę z (...), do którego należało większość pomocy drogowych i wówczas (...) ruchu drogowego dzwonił do wyznaczonego przez to (...) pracownika – pana W. i jemu zgłaszał potrzebę wysłania pomocy drogowej, a on z kolei wysyłał na miejsce kolejną pomoc według listy bez względu na to jaka odległość dzieliła ją od miejsca zdarzenia. Ponieważ wcześniej zdarzało się, że miały miejsca fałszywe zgłoszenia, od tej pory mogli zgłaszać (...) potrzebę wysłania pomocy drogowej dopiero po potwierdzeniu przez policjantów na miejscu, że dane zdarzenie faktycznie miało miejsce, albo w sytuacji, gdy zgłaszający od razu wnosił o pomoc drogową i udzielił swoich danych osobowych, w tym numer telefonu i podał dokładne okoliczności zdarzenia. Tylko (...) zajmowało się wysyłaniem pomocy drogowej w celu zabezpieczenia pojazdu na potrzeby danego postępowania, jak również w celu przetransportowania danego pojazdu na parking depozytowy. Wszystkie zgłoszenia przekazywane do (...) były odnotowywane w książce holowań przez (...). Każdy uczestnik zdarzenia drogowego sam decydował czy chce skorzystać z pomocy (...) czy też na własną rękę będzie poszukiwał pomocy drogowej. A. P. (1) i J. Z. (2) dzwonili do niego z pytaniami czy są i gdzie zdarzenia drogowe – kolizje. Nic nie stało na przeszkodzie – jego zdaniem - aby udzielił im takich informacji w trakcie służby na stanowisku (...) (...), i S. S. (1) jeszcze raz podkreślił, iż takie jego stanowisko wynikało z informacji jakie miał uzyskać na szkoleniu od P. P. (1). Oskarżony S. S. (1) wyjaśnił, że traktował to jako udzielanie informacji obywatelowi bez ujawniania danych osobowych zgłaszającego i uczestników zdarzenia drogowego. Wskazał też, że nigdy w zamian za to nie przyjął ani korzyści osobistych ani korzyści majątkowych. Przekazując im te informacje, nie wiedział nawet czy na miejscu faktycznie potrzebna jest pomoc drogowa. Nie miał też obaw, że oni wykonają usługę holowania nierzetelnie, ponieważ miał A. P. (1) i J. Z. (2) za rzetelnych wykonawców usług w zakresie pomocy drogowej.

Po wieloletniej pracy na tzw. drodze w (...) wybrał pracę jako (...) – (...) (...) KMP, co uważał za awans służbowy, a w ślad za tym szło wyższe wynagrodzenie. Jedynym jego dochodem zawsze była pensja. Rozliczano go w pracy za sprawną likwidację zdarzeń drogowych i innych zdarzeń.

Nigdy nie przekazał grafików służby osobom z zewnątrz.

Odnośnie zarzutu z punktu XXXI aktu oskarżenia, S. S. (1) wskazał, że faktycznie zadzwonił do niego A. P. (1) z pytaniem jaki policjant pełni służbę w zakresie (...) na terenie (...). Z tego co pamięta podał mu wówczas nazwisko tego policjanta, a był to policjant o nazwisku P., i numer telefonu do niego, a był to jego kolega, którego znał od wielu lat. Przyznał, że A. P. (1) po jakimś czasie zadzwonił do niego ponownie, mówiąc o kolizji drogowej na skrzyżowaniu ulic (...), a kiedy S. S. (1) zapytał go dlaczego to on zgłasza kolizję, usłyszał odpowiedź, że uczestniczył w niej jego znajomy, który do niego zadzwonił i któremu przekazał co ma zrobić na miejscu zdarzenia oraz że zgłosi to zdarzenie. Zaraz potem na monitorze S. S. (1) pojawiło się zgłoszenie tego zdarzenia przyjęte przez któregoś z (...) pewnie od uczestnika tego zdarzenia. Nie zdążył wprowadzić tego zdarzenia do systemu, ponieważ w czasie jego rozmowy z A. P. (1), zgłoszenie zostało przyjęte właśnie przez (...). Nikt nie poinformował go o tym, że chodzi o ustawkę i nie wiedział, że jest to ustawka. Wcześniej nie umawiał się z A. P. (1), że on zadzwoni do niego z pytaniem kto będzie wtedy na służbie. Nigdy nie otrzymał od A. P. (1) w związku z tym żadnych środków finansowych.

Dodał, że w 2004 r. miał postępowanie dyscyplinarne i został ukarany upomnieniem z obniżeniem dodatku służbowego za to, że nie zareagował natychmiast wiedząc o zgłoszeniu wypadku drogowego na ul. (...) w K. – chodziło o potrącenie osoby wysiadającej z tramwaju z ucieczką kierującego - ponieważ było to na tzw. łamaniu zmian, tj. wtedy kiedy o godz. 21:30 kończyła pracę zmiana popołudniowa i trwała wówczas odprawa nocnych patroli przed wyjazdem w teren. W uzasadnieniu wskazano też, że nie zadysponował wolnego radiowozu z (...) lub (...) tylko zadzwonił do dowódcy (...) prowadzącego odprawę i polecił mu wysłanie jednego z radiowozów z ul. (...). Potem dopiero wpisał swoje czynności do systemu.

Przyznał, że (...) mieli obowiązek przekazywania (...) informacji o konieczności wykonania holowań policyjnych, natomiast podkreślił, że nie mieli zakazu udzielania informacji innym holownikom na temat zdarzeń drogowych. S. S. (1) podkreślił, że wtedy kiedy przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów w tej sprawie, był natomiast w złej kondycji (...), gdyż będąc aresztowanym nie był izolowany od pospolitych przestępców, tylko przebywał w celi 8 - osobowej z osobami podejrzanymi o: pobicie ze skutkiem śmiertelnym, spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym pod wpływem alkoholu, oraz kradzieże z włamaniami, a także z byłym sędzią oskarżonym o znęcanie się nad rodziną (a zatem można powiedzieć, że z osobą z kręgu zawodowego), handel narkotykami i inne. Wtedy był w takim stanie, że mógł się przyznać do wszystkich rzeczy nawet najgorszych byleby stamtąd wyjść. Był na oddziale półotwartym, w związku z tym w ciągu dnia cele były otwarte i mogły się tam przemieszczać również osoby prawomocnie skazane. Z tego co wie P. P. (1) jest już chyba na emeryturze, a potem, tj. tuż przed zatrzymaniem oskarżonego, jego obowiązki przejął A. N. (2).

Ocena wyjaśnień oskarżonego S. S. (1)

Wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) złożone na etapie postępowania przygotowawczego częściowo zasługiwały na wiarę, tj. w tej części, w której przyznał on, że:

- przekazywał informacje dotyczące kolizji drogowych w sposób niezgodny z obwiązującym go algorytmem wybranym podmiotom, a chodziło o J. Z. (2) (zainteresowanego świadczeniem usług holowniczych w (...) części K.) oraz A. P. (1) (zainteresowanego świadczeniem usług holowniczych w (...) części K.), przy czym nie od razu i nie do końca zdobył się on na szczerość (cały czas twierdził np. że nie otrzymywał w zamian żadnych korzyści majątkowych). Początkowo zastrzegł bowiem, że zarówno w przypadku J. Z. (2), jak i A. P. (1) przekazywane im informacje dotyczyły wyłącznie takich zdarzeń drogowych, w przypadku których nie miał informacji o potrzebie holowania pojazdu, a ponadto że w zamian za to mężczyźni ci nigdy i w żaden sposób nie rewanżowali mu się.

Dopiero w toku kolejnych przesłuchań S. S. (1) potwierdził, iż na (...) (...) w szufladzie szafki znajdował się telefon komórkowy na kartę należący do A. P. (1), jak również telefon należący do J. Z. (2), poprzez które to telefony można było się z nimi kontaktować oraz że w większości przypadków informacje o zdarzeniach drogowych przekazywał im wysyłając do nich smsy. Wtedy też przyznał, że o telefonach tych wiedzieli pozostali (...) (...), tj. J. Z. (1), M. Ż. (1), S. K. (1) i P. W. (1) i mogli z nich korzystać. Ponadto wskazał, że dostęp do szuflady, w której znajdowały się w/w telefony mieli również D. A. (1) oraz T. S. (1). S. S. (1) wiedzę o tych telefonach miał uzyskać bezpośrednio od A. P. (1) i J. Z. (2), kiedy każdy z nich z osobna składał mu propozycję nawiązania przestępczej współpracy czy też – jak to określił wprost oskarżony S. S. (1) – wejścia w „układ”. Ostatecznie też S. S. (1) przyznał, że A. P. (1) lub J. Z. (2) (w zależności od tego, gdzie dane zdarzenie miało miejsce) informował prawie o każdym zaistniałym podczas jego służby zdarzeniu drogowym, a miało to miejsce chyba od jesieni 2005 r. i zdarzało się, że najpierw o tych zdarzeniach informował w/w osoby, a następnie (...) (gdy okazało się, że wymaga tego sytuacja) i wówczas na zdarzenie przyjeżdżał A. P. (1), J. Z. (2) oraz (...).

- jako (...) (...) (pracujący na (...) od początku istnienia (...)) opisał sposób funkcjonowania (...) KMP w K., w tym zakres obowiązków (...) i (...) (w tym z zakresu (...)).

W pozostałej części jego wyjaśnienia nie zasługiwały na wiarę, jako nie mające wsparcia w materiale dowodowym, a na materiał ten składały się nie tylko relacje osobowych źródeł dowodowych, ale również materiał niejawny, z którym trudno było dyskutować.

Znamienne w tej sprawie jest to, że o ile np. podczas przesłuchania w dniu 7 lutego 2007 r. (k.30856-30858 tom CLXVI) oskarżony S. S. (1) nie miał wątpliwości, że w sytuacji, gdy zaistniała potrzeba holowania pojazdu np. w związku z określonym zdarzeniem drogowym miał on obowiązek powiadomić o tym (...), które wysyłało na miejsce holownika. Wskazał nawet wówczas, że czasami zdarzało się, że uczestnik danego zdarzenia pytał go o holownika, a wówczas podawał mu numer telefonu do (...), co było jego obowiązkiem. (...) reprezentowało natomiast kilka zrzeszonych podmiotów, które wygrały przetarg na wykonywanie usług holowania na terenie Miasta K..

Podczas przesłuchania w dniu 15 lutego 2007 r. opisując okoliczności, w których przyjął propozycję złożoną mu przez A. P. (1) jesienią 2005 r., S. S. (1) wskazał, że zgodził się przekazywać mu takie informacje, gdyż – jak to ujął - nie były one objęte żadną tajemnicą.

Składając natomiast dodatkowe wyjaśnienia na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. (k.47262-47264 tom CCXLIX) oskarżony S. S. (1) wskazał, że pracując na tym stanowisku nie miał obowiązku zachowania w tajemnicy jako tajemnicy służbowej informacji o tym, że przyjął dane zgłoszenie na (...) i na temat miejsca zdarzenia z tego zgłoszenia. Swój wywód oskarżony S. S. (1) podparł tym razem dodatkowo twierdzeniem, iż taką informację miał przekazać (...) na szkoleniu świadek P. P. (1) - będący zastępcą (...) S. Policji, a zatem będący (...) (...) w związku z faktem, iż jeden z (...) (...) obsługujący rejon Komisariatu (...) lub (...) na pytanie obywatela odmówił udzielenia mu odpowiedzi czy zostało przyjęte zgłoszenie jakiejś interwencji. Oskarżony wskazał, że teraz nie pamięta już o jaką interwencję chodziło i gdzie ona miała mieć miejsce. Dodał, że (...) ten zasłonił się wówczas tajemnicą służbową i w związku z tym miał prowadzone postępowanie dyscyplinarne, ale nie wie w jaki sposób ono się zakończyło. Szkolenie to odbyło się w siedzibie (...), a uczestniczyli w nim wszyscy pracownicy, którzy akurat nie mieli służby. Zdaniem S. S. (1) (...) mieli zatem prawo udzielić informacji na temat czasu, miejsca i o uczestnikach kolizji bez ujawniania ich danych i danych zgłaszającego, jak również mogli podać markę auta bez numeru rejestracyjnego. Z drugiej jednak strony przyznał, że w 2002 r. lub 2003 r. – tj. wtedy kiedy rozpoczęła działalność (...) KMP podpisało umowę z (...), do którego należało większość pomocy drogowych i wówczas (...) (...) dzwonił do wyznaczonego przez to (...) pracownika – pana W. i jemu zgłaszał potrzebę wysłania pomocy drogowej, a on z kolei wysyłał na miejsce kolejną pomoc według listy bez względu na to jaka odległość dzieliła ją od miejsca zdarzenia. Tylko (...) zajmowało się wysyłaniem pomocy drogowej w celu zabezpieczenia pojazdu na potrzeby danego postępowania, jak również w celu przetransportowania danego pojazdu na parking depozytowy. Wszystkie zgłoszenia przekazywane do (...) były odnotowywane w książce holowań przez (...). Każdy uczestnik zdarzenia drogowego sam decydował czy chce skorzystać z pomocy (...) czy też na własną rękę będzie poszukiwał pomocy drogowej. Następnie odnosząc się do współpracy z A. P. (1) i J. Z. (2) S. S. (1) – chcąc niejako wkomponować to w treść złożonych wyjaśnień – wskazał, że to oni dzwonili do niego z pytaniami czy są i gdzie zdarzenia drogowe – kolizje (tak jakby nie pamiętał, że na etapie postępowania przygotowawczego wprost przyznał, że to on przekazywał im informacje praktycznie o wszystkich zdarzeniach drogowych jakie miały miejsce na jego służbie i to zazwyczaj w formie wiadomości sms), i jego zdaniem nic nie stało na przeszkodzie, aby udzielał im takich informacji w trakcie służby na stanowisku (...) (...). Za każdym razem oskarżony powoływał się przy tym na informacje jakie miał uzyskać na szkoleniu od świadka P. P. (1). W tej części jego wyjaśnienia nie znalazły jednak wsparcia w zeznaniach świadka P. P. (1), który na rozprawie wprost odniósł się do tej kwestii. Jak wynika z powyższego zestawienia wyjaśnień oskarżonego S. S. (1) starał się on lawirować pomiędzy jasno zdefiniowanymi wówczas zasadami określającymi tok postępowania w przypadku zdarzeń drogowych, w tym w szczególności tych, z którymi wiązała się konieczność holowania pojazdów, z czasem przecząc nawet oczywistym faktom, nawet tym faktom, które sam potwierdzał składając wyjaśnienia w szczególności w toku składania pierwszych wyjaśnień w tej sprawie.

Z kolei odnośnie ustawki z dnia 18 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K. (zarzut z punktu XXXI aktu oskarżenia) wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) tylko częściowo zasługiwały na wiarę. Znamienne w tej sprawie jest to, że w szerszym zakresie aniżeli tylko poprzez wskazanie, że nie przyznaje się do popełnienia tego czynu, odniósł się on do tego zarzutu dopiero składając dodatkowe wyjaśnienia na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. (k.47262-47264 tom CCXLIX). Jako wiarygodne należało ocenić jedynie jego twierdzenie, iż faktycznie w związku z tym zdarzeniem kontakt telefoniczny nawiązał z nim w szczególności oskarżony A. P. (1), którego poinformował on kto pełni służbę w określonym rejonie K. oraz podał mu numer telefonu do funkcjonariusza policji – świadka A. P. (3) (skazanego prawomocnie za likwidację tejże ustawionej kolizji drogowej). W pozostałej części wyjaśnienia oskarżonego S. S. (1) nie polegały na prawdzie, na co wskazuje zebrany w tej sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX), wyjaśnień i zeznań świadka A. P. (3) (83) (k.21968-21975 tom CXVIII = k.39797-39804 tom CCXI, a w szczególności k.21977-21975 tom CXVIII, k.21976-21978 tom CXVIII = k.39878-39880 tom CCXI, k.22021-22024 tom CXVIII, k.22053-22058 tom CXVIII = k.39809-39814 tom CCXI, k.22101-22106 tom CXIX = k.39815-39820 tom CCXI, k.42323-42326 tom CCXXIV) i materiałów niejawnych, z których jasno wynika, że przedmiotowa kolizja była ustawką, a S. S. (1) – kierując do jej likwidacji określonych policjantów – zdawał sobie z tego sprawę.

W tym miejscu należy podkreślić, że oskarżony A. P. (1) kwestii udziału oskarżonego S. S. (1) w tym zdarzeniu poświęcił większą część swojej wypowiedzi w szczególności podczas przesłuchania z dnia 28 czerwca 2007 r. (k.21137-21139 tom CXIV) A. P. (1) wyjaśnił wówczas, że jeśli chodzi o kolizję z dnia 18 lutego 2006 r., która została ujęta w pkt. III postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów (zarzut z pkt. V aktu oskarżenia) została ona ustawiona. Zapamiętał tę ustawkę, ponieważ gdy przyjechał na miejsce jej organizowania zauważył, że jakiś nieznany mężczyzna robił zdjęcia. Był on zatrudniony w firmie (...). Nie pamięta dla kogo zorganizował tę ustawkę, ale na pewno wcześniej zadzwonił do S. S. (1) i poprosił go o skierowanie do jej likwidacji funkcjonariuszy, którzy będą wiedzieć, że likwidują ustawkę. S. S. (1) skierował do niej znanego A. P. (1) A. P. (3). A. P. (1) powiedział na miejscu A. P. (3), że jest to ustawka i później za jej likwidację przekazał mu pieniądze w kwocie 100-150 zł, nie pamiętał dokładnej kwoty, ale na pewno w tym przedziale, ponieważ zwykle za ustawiane kolizje takie kwoty przekazywał funkcjonariuszom z radiowozów. Pieniądze przekazał jemu albo na miejscu kolizji albo gdzieś na mieście w K. tam gdzie się z nim umówił. Z kolei S. S. (1) za skierowanie do tej ustawki A. P. (3) przekazał 50 zł – razem z pieniędzmi jakie przekazywał mu za udzielenie przez niego informacji o kolizjach. Nie pamięta z kim A. P. (3) pełnił wówczas służbę i czy ten drugi policjant wiedział, że likwiduje ustawioną kolizję. Nie pamiętał szczegółów, ponieważ w ciągu dnia otrzymywał „tysiące” telefonów i nie był w stanie zapamiętać na dłużej kto i z jaką sprawą do niego dzwonił. Kiedy telefonował do S. S. (1) odnośnie ustawki z dnia 18 lutego 2006 r. nie powiedział mu wprost, że chodzi o skierowanie konkretnego policjanta do ustawki, ale dla S. S. (1) wiadomym było, że jest to ustawka, ponieważ A. P. (1) wskazywał ulice, przy których ustawka będzie organizowana i marki samochodów, jakie będą w niej uczestniczyć. Kiedy bowiem dzwonił do (...) (...) KMP w K. z prośbą o skierowanie do kolizji konkretnych policjantów i mówił gdzie ona będzie miała miejsce i jakie samochody będą w niej brały udział, była to dla (...) wskazówka, że chodzi o ustawkę. Nie pamięta jakie osoby kierowały samochodami podczas ustawek. Nigdy tych osób nie znał. Jego rola przy organizowaniu ustawek ograniczała się do załatwienia policjantów do likwidacji ustawek. S. S. (1) pieniądze za przekazywanie informacji o kolizjach i za kierowanie do ustawek konkretnych policjantów przekazywał zawsze w umówionym miejscu na mieście. Nie jest w stanie wskazać innych policjantów, których do likwidacji ustawek kierował S. S. (1). Po okazaniu planszy ze zdjęciami – rozpoznał on mężczyznę na zdjęciu nr 1 jako S. S. (1) i wskazał, że pozostałych osób nie zna.

Wiarygodność wyjaśnień zarówno oskarżonego S. S. (1), jak również oskarżonego A. P. (1) w tej części łatwo było zweryfikować w oparciu o materiał niejawny, który został opisany w niejawnej części uzasadnienia.

Wyjaśnienia oskarżonego G. S. (2)

Oskarżony G. S. (2) przesłuchany po raz pierwszy w tej sprawie – k.31732-31733 tom CLXXI (zarzuty k.31725 tom CLXXI: I – poświadczenie nieprawdy w dokumentacji oględzinowej N.; (...) – usunięcie z akt szkodowych dokumentacji potwierdzającej miejsce rzeczywistego pochodzenia pojazdu) nie przyznał się do popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt (...) postanowienia o przedstawieniu zarzutów, natomiast nie wykluczył, że poświadczył nieprawdę w dokumentacji oględzinowej samochodu N. (...), ale nie jest tego pewien i musiałby zobaczyć akta szkodowe. Teraz wie kto to jest T. G. (1). Wcześniej w pracy (...) z poczty pantoflowej dowiedział się, że jakiś T. (teraz wie, że T. G. (1)) jeździł po mieście samochodem marki R. (...) z A. P. (1), który jeździł m. (...) - lawetą i załatwiał dla niego samochody ze stłuczek do naprawy. Chyba raz u P. przeprowadzał oględziny uszkodzonego samochodu marki R. (...), który prawdopodobnie był własnością T. G. (1). Nie wie kto zgłosił szkodę dot. tego pojazdu. Stwierdził, że nie zdarzało mu się poświadczać nieprawdy w dokumentacji oględzinowej samochodów. Nigdy do nikogo nie mówił, że z akt szkodowych będzie usuwał jakiekolwiek dokumenty. Zna mężczyznę o nazwisku S. K. (7), który jest ochroniarzem w (...). Z K. na pewno kontaktował się A. P. (1) w sprawie likwidacji szkód samochodowych. Pomimo, że był on pracownikiem ochrony, w firmie (...), a wcześniej (...) wykonywał różne czynności takie jak przenoszenie akt np. z działu likwidacji do kierownika, kserował akta, które szły do sprawdzenia do biegłego i do prokuratury, albo dla klienta, który zażyczył sobie określonych kserokopii. W ten sposób miał on dostęp do akt i domyśla się, że A. P. (1) z tego właśnie powodu kontaktował się z nim, mógł on bowiem przekazać P. informację co do wysokości szkody, czy szkoda jest do wypłacenia, na jakim etapie jest prowadzona szkoda, czy w aktach są rachunki. Z tego co wie S. nie raz umieszczał w aktach rachunki, tj. w aktach będących w zainteresowaniu P. i nie tylko, z pominięciem Dziennika Podawczego. Nie ma informacji, aby dokumentacja szkodowa była wypełniana niezgodnie ze stanem faktycznym. Wydaje mu się, że ze S. K. (8) kontaktował się również T. G. (1), z którym oskarżony nigdy wcześniej nie utrzymywał kontaktów.

Po odczytaniu w/w wyjaśnień na rozprawie oskarżony podtrzymał je w za wyjątkiem stwierdzenia, iż mógł poświadczyć nieprawdę w dokumentacji oględzinowej. Dodał, że śledztwo prowadzone w tej sprawie, tj. w sprawie tamtych zarzutów zostało umorzone.

Przesłuchany po raz drugi w tej sprawie (k.32975 tom CLXXVII) G. S. (2) wskazał, że rozumie treść ogłoszonych mu uzupełnionych zarzutów. Nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt III postanowienia o uzupełnieniu zarzutów z dnia 14 października 2011 r. (dot. oględzin z dnia 31 marca 2005 r. samochodu R. (...) nr rej. (...) T. G. (1) uczestniczącego w ustawce z dnia 21 marca 2005 r. w W. przy ulicy (...)), a także do dwóch pozostałych dotychczas zarzucanych mu przestępstw z art. 271 § 3 k.k. i art. 276 k.k., po czym skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania.

Po odczytaniu na rozprawie w/w wyjaśnień oskarżony podtrzymał je i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Przesłuchany po raz trzeci na etapie postępowania przygotowawczego oskarżony G. S. (2) (k.33035 tom CLXXVIII) G. S. (2) oświadczył, że zrozumiał treść ogłoszonych mu uzupełnionych zarzutów, a następnie nie przyznał się do popełnienia przestępstwa opisanego w pkt III postanowienia o uzupełnieniu zarzutów z dnia 3 listopada 2011 r. a także do dwóch pozostałych dotychczas zarzucanych mu przestępstw z art. 271 § 3 k.k. i art. 276 k.k. i odmówił złożenia wyjaśnień.

Po odczytaniu na rozprawie w/w wyjaśnień oskarżony podtrzymał je i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Na rozprawie oskarżony G. S. (2) oświadczył, że zrozumiał treść aktu oskarżenia. Nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Odmówił składania wyjaśnień. Wskazał, że może ewentualnie odpowiadać na pytania Sądu.

Obrońca oskarżonego złożył do akt sprawy kartę informacyjną G. S. (2) wskazując, iż w okresie od dnia 16 do dnia 24 maja 2005 r. oskarżony przebywał w szpitalu, a zatem w okresie objętym zarzutem, oraz świadectwo pracy z dnia 31 lipca 2008 r., z którego wynika, iż przez kolejny miesiąc przebywał na zwolnieniu lekarskim, oraz dodał, iż dokumenty te zostały złożone przez oskarżonego do akt sprawy w chwili, kiedy był badany (...) w tej sprawie. Ponadto obrońca wskazał, że postępowanie, które zostało umorzone - o czym w dniu dzisiejszym wspomniał oskarżony - toczyło się pod sygn. akt (...), a postanowienie zapadło w dniu 29 listopada 2011 r. i zostało wydane przez Prokuraturę Okręgową w T..

Następnie oskarżony złożył dodatkowe wyjaśnienia, tj. na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. (k.43170v-43171v tom CCXXVIII). Oskarżony G. S. (2) wskazał, iż chciałby ustosunkować się do tego, co powiedział T. G. (1). Na początku chciał podnieść, że pomiędzy nimi nie było żadnej znajomości. Nie utrzymywał z nim żadnych kontaktów towarzyskich. Natomiast mieli sporadyczny kontakt, który polegał na powiedzeniu sobie „Dzień dobry” na sali obsługi klienta w (...), tak jak z innymi blacharzami i kierowcami pomocy drogowej. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że podczas pierwszego przesłuchania G. S. (2) twierdził, że w ogóle nie kojarzy T. G. (1).

G. S. (2) wskazał, że nie miał nawet zapisanego numeru telefonu komórkowego do tego pana, tj. T. G. (1) w książce telefonicznej swojego telefonu komórkowego. To tylko potwierdza to, że nie miał żadnej potrzeby kontaktowania się z nim. Natomiast numer telefonu do G. S. (2) miał natomiast odnotowany T. G. (1), w którego interesie było utrzymywanie kontaktu z oskarżonym.

G. S. (2) podkreślił, że w okresie kiedy był zatrudniony w (...) codziennie były tam przyjmowane zgłoszenia szkód na sali obsługi klienta przez daną osobą, która miała wyznaczony dyżur przez kierownika Wydziału (...), a takich zgłoszeń było przyjmowanych kilkadziesiąt dziennie. W przypadku samochodów, które mogły się poruszać przyjeżdżano nimi pod budynek i likwidator - rzeczoznawca od razu po zgłoszeniu szkody opisywał uszkodzenia. Natomiast te pojazdy bardziej uszkodzone, które nie mogły samodzielnie przyjechać na oględziny po przyjęciu zgłoszenia i zarejestrowaniu szkody były przekazywane do pokoju kierownika Wydziału na oględziny wyjazdowe. Zgłaszający szkodę był wówczas od razu na piśmie informowany o tym, który likwidator będzie prowadził tą szkodę. Inna osoba likwidowała szkodę i podejmowała decyzję, a inna osoba dokonywała oględzin pojazdu. Akta szkód tzw. wyjazdowych znajdowały się w pokoju kierownika Wydziału i likwidator od kierownika otrzymywał szkody na wyjazd. Wyjazd na oględziny odbywał się na podstawie druku delegacji – polecenia wyjazdu służbowego, na którym wypisane były wszystkie szkody na dany wyjazd, a druk był podpisany przez kierownika Wydziału. Średnio na jeden wyjazd dana osoba otrzymywała 12 szkód do oględzin. Nie wszystkie pojazdy znajdowały się w K., gdyż część z nich była poza K.. Ponieważ pracował 8 godzin dziennie, nie miał zbyt dużo czasu na wykonywanie oględzin, co wcale nie oznacza, że były on wykonywane przez niego nierzetelnie albo niedokładnie. Do oględzin samochodów był wyznaczony on i dwóch innych pracowników. Były to oględziny bądź przed budynkiem, bądź w terenie - miejscu postoju tych pojazdów. Pracowali w tygodniu rotacyjnie, tj. w ten sposób, że każdy z nich jednego dnia dokonywał oględzin przed budynkiem, drugiego dnia dokonywał oględzin w terenie, a trzeciego dnia miał czas na drukowanie zdjęć i wykonywanie kosztorysów uszkodzeń, jeśli zgłaszający chciał, aby to likwidator dokonał tej wyceny, i następnie znowu przez jeden dzień dokonywał oględzin przed budynkiem, itd. Ten system się powtarzał i tak było każdego tygodnia. Po wydrukowaniu zdjęć z oględzin i ewentualnym zrobieniu kosztorysu szkoda trafiała do osoby likwidującej szkodę, czyli tej która została nadana przy przyjęciu zgłoszenia szkody. To ona była odpowiedzialna za szkodę przez cały okres jej likwidacji aż do odmowy wypłaty lub wypłaty odszkodowania i zamknięcia likwidacji szkody. W praktyce trwało to dwa, trzy miesiące pomimo, że ustawodawca zakreślił termin 30-dniowy. W tym czasie szkody były wnikliwie badane pod kątem zasadności roszczeń, odpowiedzialności (...) za powstałą szkodę oraz wysokości odszkodowania. Po zgromadzeniu wszystkich dokumentów likwidator przekazywał daną szkodę innemu likwidatorowi do sprawdzenia, a na końcu szkoda trafiała do kierownika (...) lub dyrektora (...) do zatwierdzenia odmowy lub wypłaty odszkodowania. Wszystkie te osoby, które podejmowały decyzje odszkodowawcze widnieją na operacie szkody z podpisami i pieczątkami w aktach szkodowych, zalegających w aktach sprawy, a dotyczących R. (...) T. G. (1). Zaznaczam i podkreślam rolę likwidatora technicznego, który był odpowiedzialny za zrobienie zdjęć i opis uszkodzeń, a także likwidatora merytorycznego, który prowadził całą szkodę i podejmował decyzję odszkodowawczą. Likwidator techniczny nie miał żadnego wpływu na proces likwidacji szkody, a co za tym idzie decyzję odszkodowawczą.

G. S. (2) wskazał, że nie wie czemu jestem pomawiany przez T. G. (1), że to on likwidował jego szkodę i wyceniał, jak również w całym śledztwie jest podawany jako ta osoba, która likwidowała całą tą szkodę. Podkreślił, że nie likwidował tej szkody, nie robił żadnej wyceny – kosztorysu, jak również nie podejmował żadnej decyzji odszkodowawczej, co wprost wynika z akt szkodowych. Natomiast przedmiotową szkodę likwidował K. W. (1). To wszystko jest w aktach szkody. Decyzję o wypłacie odszkodowania podjęły osoby widniejące na operacie szkody.

G. S. (2) przyznał, że faktycznie wykonał natomiast oględziny samochodu T. G. (1) tak, jak tysiąca innych, ale z uwagi na upływ czasu nie jest w stanie podać szczegółów tych oględzin. Natomiast stanowczo zaprzecza, aby dokonywał oględzin na podstawie jakiejkolwiek kartki rzekomo otrzymanej od świadka. Nigdy też nie otrzymał żadnych pieniędzy od T. G. (1), czy też S. K. (9).

Ocena wyjaśnień oskarżonego G. S. (2)

Poza twierdzeniem, iż to on dokonał oględzin uszkodzonego samochodu marki R. (...), stanowiącego własność T. G. (1), opisanego w przedstawionym mu zarzucie, oraz że miało to miejsce w warsztacie u A. P. (1), wyjaśnienia oskarżonego G. S. (2) nie polegają na prawdzie. Warto w tym miejscu wskazać, że z zeznań przesłuchanych w tej sprawie świadków, będących pracownikami tego (...) wprost wynika, że od opisanej przez G. S. (2) procedury – obowiązującej przy przyjmowaniu zgłoszeń szkód i na dalszym etapie rozliczania ich – co rusz były odstępstwa, i obowiązujące pracowników zasady miały się nijak do ich praktyki. Wyjaśnienia G. S. (2) nie miały nawet wsparcia w zeznaniach świadka S. K. (9) (136) (k.32853-32860 tom CLXXVII, k.32979-32983 tom CLXXVII, k.32985-33013 tom CLXXVIII, k.43656-43660v tom CCXXXI), ale również A. C. (3) (136 A) (k.31795-31799 tom CLXXI, k.43914-43916 tom CCXXXII, przesłuchanego ponownie na wniosek obrońcy oskarżonego G. S. (2) - k.46215v-46216v tom CCXLIV), nie współgrały z zeznaniami świadków: W. K. (3) (136 B) (k.33017-33020 tom CLXXVIII, k.33046-33053 tom CLXXVIII, k.36969-36970 tom CXCVII, 37003-37007 tom CXCVII, k.37010-37019 tom CXCVII, k.43916-43919 tom CCXXXII i k.46218-46219 tom CCXLIV).

W tym miejscu należy wskazać, że z zeznań niżej wymienionych świadków wynikało, że G. S. (2) i W. K. (3) trzymali się razem wraz z L. B. (2) (nie żyjącym już) i razem ściągali się do pracy, a inni pracownicy (...) mówili o nich, że jest to grupa „nie do ruszenia”, tj. z zeznań świadków: B. Z. (138 A) (k.32732-32734 tom CLXXVI, k.45871 tom CCXLII), K. Z. (2) (138 B) (k.32735-32736v tom CLXXVI, k.45874-45875v tom CCXLII), P. K. (8) (138 D) (k.32773-32775v tom CLXXVI, k.32776-32778 tom CLXXVI, k.33065-33070 tom CLXXVIII, k.45878-45879 tom CCXLII), A. G. (2) (138 E) (k.32756-32758v tom CLXXVI, k.32761-32762 tom CLXXVI, k.45879-45880v tom CCXLII), R. P. (2) (138 G) (k.32132-32136 tom CLXXIII, k.46029v-46030 tom CCXLIII), G. P. (2) (138 H) (k.32764-32766 tom CLXXVI, k.46195v-4646199 tom CCXLIV). Istotną informacją udzieloną przez w/w świadków i P. K. (8) również była ta, że do rzeczoznawcy sprawdzającego daną szkodę innego rzeczoznawcy nie należało weryfikowanie wykonanych oględzin i sporządzonej przez niego wyceny, tylko sprawdzenie jej od strony formalnej. W tej części ich relacja korespondowała z zeznaniami Z. K. (138 F) (k.32767-32768v tom CLXXVI, k.46027v-46029 tom CCXLIII) od 2000 r. pracownika (...) (a wcześniej S.), przy czym nie dokonywał on oględzin i nie prowadził szkód powstałych w wyniku kolizji i wypadków drogowych – szkód komunikacyjnych, natomiast czasami zatwierdzał jako sprawdzający pod względem merytorycznym akta szkody komunikacyjnej, ale nie sprawdzał czy szkoda została poprawnie wyliczona, albo czy kalkulacja tej szkody nie budzi wątpliwości. Zatem tak wyglądała ta procedura weryfikacyjna.

Głównym materiałem dowodowym, w oparciu o który oskarżonemu G. S. (2) zostało przypisane przestępstwo zarzucane mu w punkcie XXXII aktu oskarżenia były wyjaśnienia T. G. (1) (129).

Analizując ich treść, począwszy od pierwszego przesłuchania, należy wskazać, iż w swoich twierdzeniach odnoszących się do G. S. (2) pozostał on konsekwentny, a jego relację można uznać za spójną. Nie była ona odosobniona. Przeciwnie znalazła potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, jakkolwiek nie bezpośrednio, ale pośrednio w wyjaśnieniach i zeznaniach innych osób takich, jak T. N., S. K. (9), M. C. (3), B. M. (1).

Otóż temat związany z osobą G. S. (2) pojawiał się wielokrotnie podczas przesłuchań T. G. (1). Wystarczy wskazać, że:

k.31718-31724=k.38977-38983 tom CLXXI – w dniu 7 lutego 2007 r. – T. G. (1) przecząc wówczas jeszcze, aby brał udział w ustawianych kolizjach drogowych, jednocześnie wskazał, iż wie, iż dochodzi do ustawek. Co więcej wskazał, że sam był w stanie na miejscu takich zdarzeń stwierdzić, że była to ustawka, zwłaszcza, gdy brały w niej udział nowe samochody (tak też relacjonował tę kwestię w tym postępowaniu W. F. (1), oskarżony A. P. (7) czy B. M. (1)). Zapytany wówczas o G. S. (2) przyznał, że zna go
[ (...):

(...)
(...) (...) (...)
(...): (...)jak również wie, że dokonywał on jako rzeczoznawca oględzin pojazdów, które przywoził na oględziny. T. G. (1) nie potrafił przy tym w racjonalny sposób wytłumaczyć, dlaczego zapamiętał akurat tego rzeczoznawcę.

k.38994-39004 tom CCVII – w dniu 19 kwietnia 2007 r. – T. G. (1) złożył wyjaśnienia odnośnie ustawki, do której odwołuje się zarzut XXXII G. S. (2). Wówczas sam spontanicznie wyjaśnił, że chce opisać ustawkę na ul. (...) w W.. Wskazał w szczególności, że chodziło o to, że sam miał w tym miejscu kolizję swoim samochodem marki R. (...) nr rej. (...), tj. wpadł w poślizg i uderzył w wiadukt kolejowy, ale nie chciał zgłosić szkody z AC, ponieważ straciłby zniżkę u ubezpieczyciela. Dlatego właśnie postanowił zorganizować ustawkę. Ostatecznie znalazł zainteresowanych, tj. żonę lub konkubinę jego znajomego T. N., która miała kierować swoim samochodem marki D. jako sprawca, która miała samochód ubezpieczony w (...), a on w firmie (...), ale odszkodowanie wypłaciło mu (...). Wątek ten rozwinął podczas kolejnych przesłuchań.

k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39023-39025 tom CCVI – w dniu 2 lipca 2007 r. – T. G. (1) jeszcze raz opisał ustawkę dotyczącą zarzutu XXXII G. S. (2) wskazując, że to on kierował R. (...), a D. kierował T. N., po czym faktycznie – w trakcie wizji lokalnej - wskazał miejsce ustawki oraz warsztat i dom M. C. (3).

k.39028-39034 tom CCVII – w dniu 3 lipca 2007 r. – składając wyjaśnienia odnośnie G. S. (2) T. G. (1) wskazał, że dokonał on oględzin R. (...) po ustawce zorganizowanej przez niego. Co więcej dodał, że G. S. (2) wiedział wówczas, że dokonuje oględzin samochodu, który uczestniczył w ustawce tym bardziej, że T. G. (1) powiedział mu, że zależy mu na tym, aby wynik oględzin był pozytywny, tj. że chce otrzymać jak najwyższe odszkodowanie i w zamian za to przekazał mu łapówkę w przedziale 500 zł - 1.000 zł. Ponadto z G. S. (2) w sprawie oględzin skontaktował też swojego znajomego. Warto w tym miejscu wskazać, że w sprawie tek zabezpieczony został też materiał niejawny, do którego w tym miejscu należy odesłać.

k.39035-39042 tom CCVII – w dniu 12 marca 2008 r. - odnośnie G. S. (2) T. G. (1) wyjaśnił, że w (...) zna S. (S. K. (9)), którego poznał poprzez P. L. (3). Ów S. przyspieszał zaś na jego prośbę załatwienie postępowania likwidacyjnego „przekładając akta na półce”, a ponadto informował go w jakiej wysokości zostanie przyznane odszkodowanie. Za jego pośrednictwem T. G. (1) miał przekazać kwotę 400-500 zł dla G. S. (2) za podwyższenie kwoty odszkodowania w ramach określonych widełek podczas dokonywania oględzin – przy czym nie sprecyzował wówczas jakiej kolizji to dotyczyło - jednak potem G. S. (2) skarżył się, że „pijak” (S. K. (9)) nie przekazał mu tych pieniędzy. Ta relacja G. G. (3) korespondowała z zeznaniami świadka S. K. (9) i T. N..

k.39068-39070 tom CCVII – w dniu 20 lipca 2008 r. – miała miejsce konfrontacja T. G. (1) i M. C. (3), podczas której T. G. (1) przyznał, że M. C. (3) poznał w firmie (...) (braci K.), natomiast zaprzeczył, aby mówił M. C. (3), że zna rzeczoznawców – pracowników firm ubezpieczeniowych, którym przekazuje pieniądze za dokonanie przez nich oględzin pojazdów uczestniczących w ustawianych kolizjach drogowych. Z kolei M. C. (3) podtrzymał swoje wyjaśnienia, w których twierdził, że po zorganizowaniu ustawianych kolizji drogowych przekazywał T. G. (1) pieniądze w określonej kwocie, gdyż T. G. (1) twierdził, że pieniądze te w wysokości 10% sumy odszkodowania potrzebne są dla rzeczoznawcy. W toku kolejnych przesłuchań T. G. (1) o takiej właśnie stawce wspomni składając dalsze wyjaśnienia na temat oględzin dokonanych przez T. G. (1) po ustawce opisanej w zarzucie XXXII G. S. (2).

k.42610-42612 tom CCXXVI – w dniu 28 października 2008 r. – T. G. (1) odniósł się do numerów telefonów ujawnionych w treści opinii nr (...), a wśród tych numerów ujawnionych w jego telefonie komórkowym znajdował się m.in. wpis o treści: „(...)” – T. G. (1) wskazał, że jest to rzeczoznawca z firmy (...), a numer ten uzyskał od niego, natomiast odnośnie okoliczności znajomości z nim składał już w tej sprawie wyjaśnienia. Dodał, że taka sama sytuacja i okoliczności dotyczą wpisu „(...)”, który również jest rzeczoznawcą tej firmy. Z kolei wpis o treści: (...) poczynił przy numerze telefonu, który uzyskał z książki telefonicznej.

k.42693-42695 tom CCXXVI – w dniu 20 lipca 2009 r. – wyjaśnienia T. G. (1) dotyczyły wprawdzie innej ustawianej kolizji z dnia 4 maja 2005 r. przy ul. (...), ale wówczas jeszcze raz potwierdził, że znany jest mu G. S. (2) z (...).

k.42709-42712 tom CCXXVI – w dniu 5 listopada 2009 r. – T. G. (1) ponownie odniósł się do ustawki, do której nawiązywał zarzut postawiony w tej sprawie oskarżonemu G. S. (2). W szczególności potwierdził wówczas, że na miejsce tej kolizji przyjechał patrol (...) kwestionując okoliczności tejże kolizji ze wskazaniem, że wcześniej widzieli samochody uczestniczące w tej kolizji jeżdżące w koło. W czasie, gdy policjanci ci dzielili się tymi uwagami na miejscu byli już obecni funkcjonariusze L. S. i M. B. (4). T. G. (1) wprosi wskazał wówczas, że załatwił do likwidacji tej ustawki znanego mu L. S., którego dobrze znał. Wskazał, że samochód R. (...) należał do T. G. (1). W tej części jego relacja w całości miała pokrycie w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, w tym w wyjaśnieniach i zeznaniach L. S., M. B. (4) i A. N. (1).

k.32780-32784 tom CLXXVI – w dniu 11 kwietnia 2011 r. – T. G. (1) złożył wyjaśnienia dotyczące G. S. (2). Odczytano mu wówczas jego wyjaśnienia z dnia 20 lipca 2009 r., z dnia 1 sierpnia 2007 r., z dnia 3 lipca 2007 r. oraz z dnia 28 października 2008 r. dotyczące G. S. (2). T. G. (1) podtrzymał je w całości. Wskazał, że najpierw poznał P. L. (3) w jego firmie – (...) (...) przy ul. (...) (przecznica od ul. (...)), a poprzez niego poznał S. (K.), a prawdopodobnie poprzez niego G. S. (2) z (...). Z G. S. (2) załatwił oględziny chyba w dwóch przypadkach, tj. uzgodnił z nim, aby wykonał dla niego oględziny samochodu z ustawki. W jednym przypadku dotyczyło to samochodu marki R. (...) nr rej (...), należącego do T. G. (1) (o czym już wyjaśnił – a chodzi o zdarzenie opisane w zarzucie XXXII G. S. (2)) i wówczas osobiście przekazał G. S. (2) około 1.000 zł za sporządzenie dobrej wyceny. Kwota około 1.000 zł to był określony procent (około 5%) od kwoty uzyskanego przez T. G. (1) odszkodowania (około 20.000 zł). Istotnie – jak wynikało z akt szkodowych – T. G. (1) otrzymał 22.053,83 zł (zawiadomienie o wypłacie odszkodowania w związku z kolizją z dnia 21 marca 2005 r.). W tym miejscu należy podkreślić, że podczas tego przesłuchania T. G. (1) wskazał, że w toku kolejnego przesłuchania złoży obszerniejsze wyjaśnienia odnośnie tej łapówki i okoliczności jej wręczenia. Wskazał, że z tego co pamięta było też drugie takie zdarzenie gdzie po oględzinach przekazał G. S. (2) jakieś pieniądze i że na ten temat już wyjaśniał. Wtedy przekazał pieniądze poprzez S. K. (9), ale G. S. (2) miał potem pretensje, że S. nie przekazał mu tych pieniędzy. Wtedy G. S. (2) robił dla niego oględziny jakiegoś samochodu, a mogło być to R. (...), o którym wcześniej wyjaśniał. O ile zatem relacja T. G. (1) odnośnie oględzin samochodu R. (...) po ustawce z dnia 21 marca 2005 r. była konsekwentna i kategoryczna, o tyle co do drugiej z takich sytuacji jego relacja była niepełna (ostatecznie zatem w tej części umorzono postępowanie wobec G. S. (2) na co zwracał on uwagę w swoich wyjaśnieniach).

k.32786-32787 tom CLXXVI = k.42748-42749 tom CCXXVI – w dniu 21 kwietnia 2011 r. – T. G. (1) nie pamiętał od kogo dostał numer telefonu komórkowego do G. S. (2) z S., i który z nich był inicjatorem spotkania, podczas którego przekazał G. S. (2) pieniądze (5-10% odszkodowania za oględzin R. (...) o w/w ustawki w W. z dnia 21 marca 2005 r.). Dobrze jednak pamiętał, że oględziny te zostały wykonane w warsztacie A. P. (1) na ul. (...) w K.. T. G. (1) był obecny podczas tych oględzin. Natomiast nie był on pewny czy to G. S. (2) wyliczył wysokość odszkodowania, ale z tejże wyliczonej kwoty odszkodowania T. G. (1) przekazał mu około 5% jego wysokości, i na pewno było to kilkaset złotych w gotówce. T. G. (1) stwierdził, że prawdopodobnie wywołał G. S. (2) na zewnątrz z budynku (...) na ul. (...) i tam przekazał mu pieniądze. S. K. (9) przy tym nie było. Wśród okazanych wizerunków nie wskazał jednak wizerunku G. S. (2), ale tez zaznaczył, że tylko w jednym przypadku osobiście wręczył pieniądze G. S. (2), a że nie ma pamięci wzrokowej, nie zapamiętał jego twarzy na tyle, aby po kilku latach wskazać jego wizerunek. Przyznał natomiast, że zarówno G. S. (2), jak i S. K. (9) widział nie raz, ale było to dosyć dawno, i na pewno nie widział ich od czasu zatrzymania a nawet i dłużej. W tej części jego relacja była przekonująca i racjonalna. Odnośnie S. K. (9) – którego określił mianem „pijaka” - zatrudnionego w (...) jako ochroniarz wskazał, że kilka razy przekazał mu kwoty 20-50 zł na alkohol za informowanie go na bieżąco o postępie w zgłoszonych szkodach. T. G. (1) podawał mu nr szkody albo pytał o nr szkody, pytając kiedy zostanie ona rozliczona. Wśród okazanych wizerunków nie wskazał wizerunku S. K. (9). Wskazał natomiast, że nie zna K. W. (1), K. Z. (3) ani K. J. (2).

k.32800-32805 tom CLXXVI = k.42753-42758 tom CCXXVI – w dniu 5 lipca 2011 r. – (w międzyczasie uzupełniono postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 31 stycznia 2007 r. i z dnia 23 marca 2010 r. dot. m.in. ustawki z dnia 21 marca 2005 r. w W. ul. (...) N., L. S., M. B. (4) i in. - k.32794-32797 tom CLXXVI) – T. G. (1) podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia. W odpowiedzi na pytania wskazał, że przyznaje się do w/w zarzutu. Faktycznie była to ustawiana kolizja drogowa. Nie pamiętał jak do tego doszło, ale też odwołał się do dotychczas złożonych wyjaśnień. Wskazał, że na pewno musiał ją uzgadniać z A. N. (1) oraz być może również z T. N.. Na miejscu ustawki na pewno był on, T. N., A. N. (1) i jakiś mężczyzna, który był z nią (z jej relacji wynikało, że była wówczas z mężem). Nie wykluczył, że były tam też obecne inne osoby. T. N. kierował jego samochodem marki R. (...), nie pamięta kto kierował D. (...). Wskazał jednocześnie, że podczas zdarzenia siedział w pobliżu miejsca ustawki w samochodzie z A. N. (1) i mężczyzną, który z nią był. Nie pamiętał w jakich okolicznościach załatwił likwidację w/w ustawki przez L. S. i M. B. (4). Na pewno wiedzieli oni, że jest to ustawka i w zamian za to dostali po 200 zł. W tej części jego relacja korespondowała z relacją L. S., M. B. (4) i W. S. (3). Odnośnie G. S. (2) T. G. (1) wskazał, że mógł go poznać wcześniej w związku z innymi oględzinami pojazdów. Choć wskazał, że nie pamięta w jakich okolicznościach dowiedział się, że oględziny jego R. (...) po ustawce z dnia 21 marca 2005 r. będzie dokonywał G. S. (2) (z relacji T. N. wynikało, że T. G. (1) wielokrotnie zabiegał o to, aby oględzin pojazdów – w tym posiadających uszkodzenia pochodzące z ustawek – dokonywał nie kto inny, ale właśnie G. S. (2)), to jednak T. G. (1) był natomiast pewny, że zwrócił się do G. S. (2) o to, aby wykonał dobre – pozytywne oględziny, tj. takie, aby uzyskał maksymalnie wysokie odszkodowanie i mógł mu powiedzieć, że była to ustawka. T. G. (1) był obecny podczas w/w oględzin w warsztacie u A. P. (1) na ul. (...) w K.. Pozostał też konsekwentny w twierdzeniu, że za dokonanie tych pozytywnych oględzin przekazał mu około 5 % wartości odszkodowania, tj. około 1.000 zł po budynkiem (...) w K. w pobliżu ul. (...). Po okazaniu akt szkodowych (...) potwierdził wszystkie w/w okoliczności. T. G. (1) powiedział następnie A. P. (1), że była to ustawka. A. P. (1) naprawił w/w pojazd. Podczas tego przesłuchania potwierdził również, że przekazał S. K. (9) kwotę 400-500 zł, z której jakąś kwotę (ale nie pamiętał jaką) miał on z kolei przekazać G. S. (2) w związku oględzinami innego pojazdu również marki R. (...) (nie pamięta czy o nr rej. (...)), natomiast odmówił złożenia dalszych wyjaśnień na ten temat po uzyskaniu informacji, że w kolizji tym samochodem uczestniczyła jego żona A. F. (4), a samochód ten mógł brać udział w ustawce. Dodał, że dla S. K. (9) miało być 50 zł na flaszkę albo za to, że oględzin miał dokonać G. S. (2) albo za to, żeby przełożył akta szkodowe na wyższą półkę, aby przyspieszyć procedurę. Nie mówił S. K. (9), że organizuje ustawki. G. S. (2) twierdził, że nie dotarły do niego te pieniądze, więc przekazał mu je ponownie, natomiast nie pamięta czy pytał o to S. K. (9). Nie pamięta takiej sytuacji, aby z akt szkodowych była usuwana informacja, że samochód został sprowadzony, co wynikało z dowodu rejestracyjnego (a na ten temat zeznawał świadek S. K. (9) i tego zagadnienia dotyczy też m.in. materiał niejawny). Poza G. S. (2) z żadnym innym likwidatorem nie załatwiał pozytywnych oględzin. P. L. (3) prowadził warsztat samochodowy przy ul. (...) i poprzez niego poznał S. K. (9). Nie pamięta w jakich okolicznościach poznał G. S. (2). W książce telefonicznej jego aparatu faktycznie pod pozycją „(...)” znajdował się nr G. S. (2) ((...)). Tam też miał nr do S. K. (1) (k.32805a tom CLXXVI). Nie zna K. W. (1).

k.32902-32906 tom CLXXVII = k.42761-42762- (...) tom CCXXVI – w dniu 12 października 2011 r. – T. G. (1) podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia. W odpowiedzi na pytania wskazał, że nie zna W. K. (3). Wątpi, aby G. S. (2) likwidował dla niego więcej szkód komunikacyjnych. Faktycznie było tak, że w przypadku w/w ustawki z dnia 21 marca 2005 r. przed oględzinami dał G. S. (2) kartkę, na której napisał jakie konkretne części powinny być naprawione, wymienione, lakierowane itp., bo zależało mu na tym, aby G. S. (2) wykonał taki opis, aby uzyskał on jak najwyższe odszkodowanie. Wiedział już wówczas, że likwidator porusza się w pewnych widełkach. W tej części jego relacja miała wsparcie w wyjaśnieniach T. N.. T. G. (1) dodał, że dlatego zwrócił się do G. S. (2), aby dokonał opisu uszkodzeń w trakcie oględzin tak, aby miał jak najwyższe odszkodowanie i wiedział, że będzie on umiał to zrobić. Zapewnił go, ze w zamian przekaże mu pieniądze. Wówczas nie ustalili jaka ma to być kwota. Nie mówił mu, aby nie było szkody całkowitej i aby wartość nie przekraczała 70 % wartości pojazdu, albo aby ujął szkody, których nie było lub opisał mniejsze uszkodzenia jako większe. To jak to zostanie opisane zależało od G. S. (2), który sam wiedział jak to ma zrobić, aby odszkodowanie było jak najwyższe. Zatem w tym względzie pozostawił mu wolną rękę. Mógł mu natomiast powiedzieć, że była to ustawka. Odnośnie drugiej takiej sytuacji – nie był w stanie nic więcej konkretnego powiedzieć. Tym razem opisując tę sytuację, nie wspomniał, że przekazał G. S. (2) pieniądze, które nie dotarły do niego poprzez S. K. (9).

Odnośnie zwyczaju przekazywania przez T. G. (1) kartek z opisem uszkodzonych elementów w pojazdach uczestniczących w ustawkach w sprawie tej głos zabrał też np. świadek M. W. (1) (k.39840-39851 tom CCXI). Otóż w trakcie przesłuchania w dniu 17 marca 2008 r. M. W. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu wówczas czynów, w tym związanego z ustawianą kolizją opisaną w punkcie XX.4 aktu oskarżenia dotyczącego J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...)). M. W. (1) wskazał, że miał się wówczas domyślić, że jest to ustawka, gdyż będąc na jej miejscu wraz z G. K. (1) widział, że wszyscy jej uczestnicy znają się, tj. sprawca, pokrzywdzony i holownik (T. G. (1)). T. G. (1) przekazał wówczas G. K. (1) na miejscu kartkę ze szkicem samochodu, na którym zaznaczone były uszkodzenia, a następnie G. K. (1) naniósł te uszkodzenia w sporządzonej przez siebie notatce urzędowej (nie pamięta czy dot. to pojazdu sprawcy czy pokrzywdzonego). Ponadto holownik słownie instruował G. K. (1) jakie uszkodzenia ma nanieść na drugi z pojazdów uczestniczących w kolizji, tj. ażeby zaznaczył, że w jednym z pojazdów doszło do uszkodzenia poduszek powietrznych mimo, że w żadnym z pojazdów do takiego uszkodzenia nie doszło oraz że funkcjonariusze powinni zatrzymać dowody rejestracyjne pojazdów, tj. na pytanie G. K. (1) czy „zatrzymujemy dowody rejestracyjne” holownik odpowiedział, że tak byłoby bezpieczniej. Żaden z uczestników nie wnosił żadnych uwag, sprawca przyjął mandat, nikt nie sprzeciwił się zatrzymaniu dowodów rejestracyjnych pojazdów (co najmniej jeden z pojazdów został zatrzymany). W toku tego przesłuchania M. W. (1) przyznał wprost, że jednak otrzymał od G. K. (1) pieniądze w kwocie 200 zł oraz że G. K. (1) stwierdził, że musi załatwić tę sprawę z (...) i nawet zadzwonił wówczas ze swojego telefonu komórkowego do (...). M. W. (1) słyszał jak G. K. (1) umawia się z nim na spotkanie, a nawet po tej rozmowie nosili się z zamiarem udania się do (...), ale nie pamięta czy ostatecznie do niego wówczas pojechali. Wskazał też, że wszyscy w wydziale wiedzieli, że dochodzi do organizowania ustawianych kolizji, a on nie chciał być tym złym policjantem, który donosi na kolegów. W tym miejscu nasuwa się zatem uwaga, że skoro T. G. (1) podejmował tak szeroko zakrojone działania, tj. organizował policjantów do likwidacji ustawek, co wymagało zaangażowania w ten proceder (...) (...) KMP w K., a wszystko po to, aby na jaw nie wyszło, że chodzi o ustawianą kolizję drogową, to również był on zainteresowany w tym, aby na etapie postępowania odszkodowawczego ubezpieczyciel nie zakwestionował okoliczności powstania szkody zgłoszonej w związku z ustawką.

Z kolei temat wysokości stawek obowiązujących w rozliczeniach z rzeczoznawcami dokonującymi tzw. „pozytywnych” czy też „dobrych” oględzin, plasujących się na poziomie 5-10 % przyznanego – wyliczonego odszkodowania, pojawił się nie tylko w wyjaśnieniach T. G. (1), czy też M. C. (4), ale również w relacji B. M. (1). Podczas przesłuchania w dniu 3 stycznia 2008 r. B. M. (1) złożył wyjaśnienia dot. P. B. (3) (policjanta, który miał pośredniczych w kontaktach z innym rzeczoznawcą majątkowym z innego (...) - K. P. (2), który ostatecznie został za to prawomocnie skazany) i zorganizowanej z nim ustawki w W., w której uczestniczył też policjant M. B. (4). B. M. (1) wskazał m.in. ile płacił P. B. (3) za zorganizowanie przez niego dobrego opisu podczas oględzin pojazdów w (...) wymieniając stawkę 10 % wartości opisanej szkody dla każdego z pojazdów (k.37327-37328 tom CXCVIII, k.37355-37365 tom CXCVIII). B. M. (1) wskazał też (k.37789-37970 tom CCI) na czym tzw. dobre czy też pozytywne oględziny - opis wykonany przez K. P. (2) z (...) miał polegać, a miał polegać on na tym, że likwidator kwalifikował uszkodzone części do wymiany na części nowe a nie do naprawy blacharskiej. Ponadto podczas oględzin samochody miały zamontowane inne nieautentyczne części z innych samochodów tej samej marki np. maskę silnika, która różniła się odcieniem koloru od koloru całej karoserii i wtedy likwidator pomijał ten fakt lub robił tak zdjęcie, ażeby ten odcień nie był widoczny. Ponadto likwidator miał za zdanie pomijanie w opisie sytuacji takiej, że np. samochód brał udział wcześniej w innej kolizji i był już uprzednio naprawiany np. malowany, co było widoczne podczas oględzin, po ustawce widoczny był stary kolor. Wynagrodzenie, które B. M. (1) przekazywał wówczas wynosiło 10 % wypłaconego odszkodowania. Odniósł się wówczas do innych ustawek i oględzin wykonanych przez B. P. (4) innego rzeczoznawcę, a tam wynagrodzenie wynosiło 5 % wypłaconego odszkodowania.

Warto w tym miejscu wskazać, że odnośnie zamieniania części samochodowych w R. (...) przez T. G. (1) przed oględzinami w swoich wyjaśnieniach wspomniał też T. N..

Odnośnie kontaktów z rzeczoznawcami majątkowymi z (...) napomknął też w swoich wyjaśnieniach P. G. (1) (k.27318-27321 tom CXLVI, rozprawa k.45207-45208 tom CCXXXIX i k.45277-45279 tom CCXXXIX). Znał on A. P. (1). Przyznał, że w tamtym okresie miał problemy (...) (był (...)) oraz że został prawomocnie skazany za udział w dwóch ustawianych kolizjach drogowych w latach 2004-2006, za co otrzymał po 1.000 zł od T. W. (2). Istotnie P. G. (1) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2010 r. sygn. akt XIV K 339/11/S (k.45247-45256 tom CCXXXIX - dot. też H. W. (1)) za udział w dwóch kolizjach drogowych z dnia 4 września 2006 r. w S. (H. (...), N. (...) i P. - H. W. (2) z domu D., M. Z. (5), T. W. (2) – (...)) oraz z dnia 11 lipca 2006 r. w P. (A., B. i H. (...) - M. C. (5), M. H., K. W. (2) – (...)). Dodał, że T. W. (2) pracował razem z nim w serwisie i był głównym (...). Jego zysk z ustawek polegał na tym, że odbierał odszkodowania. Tam też pracował W. K. (7) ps. (...), który – jak się mówiło – też brał udział w organizowaniu ustawek. Nie wie czy T. W. (2) i A. P. (1) znali się, ale wskazał, że z T. W. (2) - który był organizatorem ustawek, za które P. G. (1) został skazany – do serwisu przychodził W. K. (7) ps. (...), którego brat P. K. (8) był rzeczoznawcą w (...) (został prawomocnie skazany za ustawki).

Wyjaśnienia T. G. (1) miały jednak najszersze wsparcie w wyjaśnieniach T. N.. Przesłuchany w dniu 22 października 2009 r. (k.44182-44199 tom CCXXXIII) wśród numerów telefonów ujawnionych w opinii W. B. w aparacie telefonicznym należącym do T. G. (1) T. N. wskazał m.in. numer telefonu do oskarżonego G. S. (2) dodając, że poznał go poprzez T. G. (1), ale uważa, że bliższe relacje z nim mieli bracia K., natomiast G. wykonywał ich polecenia.

Przesłuchany w dniu 7 kwietnia 2010 r. (k.44216-44 tom CCXXXIV) odnośnie zapisków T. G. (1), T. N. wskazał, że zapisek o treści: „(...) (...), (...), (...) A. C. (3) (...)” dotyczy (...) G. S. (2) z (...) przy ul. (...) w K., natomiast nie zna A. C. (3). Domyślał się, że G. S. (2) i inni pracownicy (...) to znajomi P. K. (9) i K. K. (9), a T. G. (1) tylko pośredniczył w ich kontaktach – tak wynikało z wypowiedzi samego T. G. (1). Jeżeli T. G. (1) wysyłał T. N. z pojazdami na oględziny do (...) lub (...), to dla świadka było już wiadomo, że pojazd ten brał udział w ustawce. Wówczas oględziny prowadził zawsze G. S. (2). T. G. (1) nie ukrywał przed T. N., że zna G. S. (2) i że ten robi dla niego oględziny. Wskazał, że podobny układ był w (...) S.A. i wskazał na T. K. (3). Wskazał, że T. G. (1) rysował w swoim zeszycie szkic miejsca kolizji (ustawianej kolizji), a następnie przerysowywał na małą kartkę papieru, którą przekazywał policjantom likwidującym ustawkę, albo też na gotowym druku oświadczenia sprawcy kolizji, gdzie był gotowy szkic skrzyżowania, a on tylko zaznaczał pojazdy, a następnie takie oświadczenie przekazywał policjantom.

Przesłuchany w dniu 17 maja 2010 r. (k.44264-44268 tom CCXXXIV) T. N. wskazał, że w przypadku ustawionych kolizji drogowych z udziałem samochodu marki R. (...), a zatem m.in. w której uczestniczyła jego szwagierka A. N. (1) (chodzi o kolizję ujętą w zarzucie G. S. (2)) w grę wchodził samochód z salonu, nowy. Wówczas patent T. G. (1) polegał na tym, że przed ustawką z jego udziałem przełożył do niego części pochodzące z innego używanego R. takie jak maska, błotnik, lampy, chłodnica, a z tyłu klapę i lampy, które nie były uszkodzone (różniły się jednak odcieniem lakieru). Po ustawionej kolizji i oględzinach, w miejsce tych używanych i uszkodzonych już części ponownie montował te oryginalne nieuszkodzone. Taki sposób postępowania praktykował również w przypadku części innych ustawek. Jego zdaniem pracownik dokonujący oględzin pojazdu bez trudu powinien się co do tego zorientować. Opisał też proceder dobijania pojazdów.

Przesłuchany w dniu 1 czerwca 2010 r. (k.44270-44280 tom CCXXXIV) odnośnie kolejnych zapisków T. G. (1) T. N. jeszcze raz wymienił rzeczoznawcę G. S. (2) z (...) jako tego, z którym współpracował T. G. (1).

Przesłuchany w dniu 20 lipca 2011 r. (k.44312-44317 tom CCXXXIV) T. N. wskazał, że nie posiada zbyt rozległej wiedzy odnośnie współpracy T. G. (1) oraz P. K. (9) i K. K. (9) z G. S. (2) rzeczoznawcą z firmy (...), ale podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, w tym również i w tym zakresie. Wiedział, że K. oraz G. posiadają układ w (...) polegający na tym, że pracownicy tej firmy wykonywali dla nich oględzin różnych samochodów, biorących udział również w ustawkach organizowanych przez T. G. (1), P. K. (9) i K. K. (9) oraz A. P. (1). Świadek T. N. wskazał, że nieraz był obecny podczas takich oględzin dokonywanych przez G. S. (2) w firmie (...) na ul. (...) w K., albo w (...) na ul. (...) u A. P. (1). G. S. (2) przyjeżdżał na te oględziny na przemian z innym rzeczoznawcą o nazwisku K.. Oni obaj wykonywali oględziny pojazdów uszkodzonych w wyniku rzeczywistych kolizji, jak również ustawianych. Wśród okazanych mu tablic poglądowych wskazał wizerunek G. S. (2), jak również W. K. (3). Opisał też rolę S. K. (9) w – jak to ujął – przepychaniu spraw o odszkodowanie dla T. G. (1) wskazując, że nie pamięta już jednak jego twarzy, ale widywał go, gdy T. G. (1) rozmawiał z nim przed (...). Wskazał, że G. S. (2) bywał w (...), u A. P. (1) w (...), u M. K. (7) na ul. (...), gdzie dokonywał oględzin pojazdów m.in. z ustawek, lub dobijanych w tych warsztatach. Nigdy nie był obecny podczas przekazywania pieniędzy przez T. G. (1) S. K. (9), W. K. (3) czy G. S. (2). Tam widywał go T. N., jak również widział jak podczas oględzin w (...) dawał G. S. (2) wykaz uszkodzonych części w samochodach z ustawek lub też dyktował mu co ma ująć w protokole oględzin, jak również dyktował mu to A. T. (3), który miał bardzo dużą wiedzę na temat działalności K. i T. G. (1) w związku z ustawkami. Samochód już był przygotowany dla G. S. (2) do oględzin, tj. w razie takiej potrzeby był już dobity. G. S. (2) robił tak zdjęcia, ażeby nie było widać, że pojazd ma np. uszkodzenia pochodzące z poprzedniej ustawki. Wskazał, że R. (...) T. G. (1) uczestniczyło w dwóch ustawianych kolizjach drogowych zorganizowanych przez T. G. (1). W szczególności odnośnie ustawki opisanej w zarzucie G. S. (2) świadek wskazał, że R. (...) po ustawce (zderzenie czołowe z D. (...)) zostało przewiezione do warszatu A. P. (1) i tam jego oględzin dokonał G. S. (2). Według niego G. S. (2) musiał wiedzieć, że dokonuje oględzin samochodu uczestniczącego w ustawce, gdyż było ono „rozbite książkowo”, od razu widać było, że uszkodzenia nie powstały w jakiejś dynamicznej sytuacji, ale wszystko zostało wcześniej przygotowane. Samochód ten nie musiał więc być potem dobijany. Z wypowiedzi T. G. (1) – które padały w obecności T. N. – ze S. K. (9) i G. S. (2) (i chyba W. K. (3)), jak również z wypowiedzi T. G. (1) wynikało jasno, że S. K. (9) pośredniczył dla T. G. (1) w przyspieszeniu wypłat odszkodowań, a G. S. (2) robił dla T. G. (1) oględzin pojazdów, mając tym samym wpływ na wysokość odszkodowania i G. S. (2) miał świadomość, że na prośbę T. G. (1) opisuje uszkodzenia w samochodzie, który uczestniczył w ustawianej kolizji drogowej. T. G. (1) mówił wprost T. N., że za takie dobre opisy musi płacić G. S. (2) (i W. K. (3)), natomiast unikał tematu wysokości kwot, jakie im przekazywał.

Przesłuchany w dniu 7 września 2011 r. (k.32814-32819 tom CLXXVI=k.44320-44326 tom CCXXXIV) T. N. wskazał, że przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Wskazał, że T. G. (1) mówiąc o ustawionej kolizji drogowej posługiwał się terminem „(...)”. Istotną kwestią była ta, iż świadek wskazał, że G. S. (2) oraz W. K. (3) byli to ludzie T. G. (1), w związku z tym robił on wszystko, aby to oni dokonywali oględzin samochodów, biorących udział w ustawkach i za to przekazywał im pieniądze w kwotach od 500 zł do 1.000 zł. Kwota zależała od wysokości wyliczonego przez nich odszkodowania, i było to 5-10 % przyznanego i wypłaconego odszkodowania. Zadaniem G. S. (2) oraz W. K. (3) było przeprowadzenie oględzin i opisanie szkód w taki sposób, aby nigdy nie było przyjętej całkowitej szkody, a zatem aby koszt jego naprawy nie przekroczył 70 % wartości pojazdu. Uznanie, iż ma miejsce szkoda całkowita było bowiem niekorzystne z punktu widzenia wysokości przyznawanego odszkodowania. Wyjaśniając wprost na temat ustawianej kolizji z dnia 21 marca 2005 r. T. N. wskazał, że T. G. (1) napisał na kartce formatu A4 dokładnie to, co likwidator likwidujący tę szkodę ma konkretnie ująć w protokole oględzin, tj. jakie części ma zakwalifikować do wymiany lub naprawy i lakierowania. T. N. wskazał, że zapewne kartę tę przekazał następnie G. S. (5), który w tym przypadku dokonywał oględzin pojazdu marki R. (...) uczestniczącego w tej kolizji. Samochód R. (...) miał zostać naprawiony na fakturę VAT. Rzeczywisty koszt jego naprawy z założenia nie mógł przekroczyć jednak jego wartości. W ten sposób można było – jak to ujął świadek – powiększyć odszkodowanie o około 40 %. W przeciwnym razie byłoby ono mniejsze o połowę. Wszystko to wskazuje, że zarówno G. S. (2), jak również W. K. (3) musieli wiedzieć, że szkody w pojazdach pochodzą z ustawianych kolizji i likwidowali te szkody niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. T. N. nie był natomiast świadkiem przekazywania przez T. G. (1) pieniędzy G. S. (2) oraz W. K. (3). Dodał, że osoby te często likwidowały szkody pochodzące z ustawianych kolizji drogowych, jak również i z rzeczywistych, za co także brali pieniądze, ale nie potrafił wskazać innych konkretnych pojazdów. T. N. kojarzył też ochroniarza z (...) (S. K. (9)), który pomagał T. G. (1) w ten sposób, że przyspieszał załatwienie oględzin oraz wypłatę odszkodowania. Świadek miał taką wiedzę stąd, że zdarzało się, że T. G. (1) wysłał go do niego, aby załatwił takie „przyspieszenie”. Jeżeli ochroniarz ten otrzymywał za to pieniądze, to bezpośrednio od T. G. (1). Sprostował też wówczas swoje poprzednie wyjaśnienia w części, w której wskazał, że D. (...) zarejestrowana była na jego ojca, podczas gdy stanowiła własność rodziców jego szwagierki – A. N. (1), oraz w części, w której wskazał, że podczas tej ustawki kierował D. (...), gdyż faktycznie kierował nią W. S. (3), a on natomiast R. (...). Wskazał, że od T. G. (1) otrzymał za to symboliczną kwotę 100-200 zł. Wskazał, że zdarzało się, że T. G. (1) przekazywał policjantom kartę z opisem uszkodzeń, które powinny znaleźć się w notatce pokolizyjnej, ale nie pamięta jak było w tym wypadku. Rodzice A. N. (1) nie wiedzieli o ustawce, natomiast A. N. (1) i jej mąż M. wiedzieli i to oni faktycznie użytkowali ten pojazd. To on załatwił A. N. (1) i pojazd do tej ustawki, natomiast T. G. (1) W. S. (3).

Dopiero wówczas, gdy aktualna stała się kwestia odpowiedzialności karnej braci K. T. N. zmienił swoje wyjaśnienia wskazując najpierw (k.44798-44803 tom CCXXXVI) że ze słyszenia wie, że G. S. (2) i W. K. (3) będący rzeczoznawcami z (...) (...)w K. wykonywali dla T. G. (1) oględziny pojazdów z ustawek w zamian za pieniądze, ale wskazał, że nie ma wiedzy, których konkretnie ustawek to dotyczy i czy faktycznie wiedzieli oni, że są to ustawki. Wskazał, że dotyczy to również K. J. (2).

Przesłuchany w dniu 28 stycznia 2014 r. w charakterze oskarżonego na rozprawie w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P (k.44824-44829 tom CCXXXVII) T. N. zmienił swoje stanowisko procesowe i wskazał, że tylko częściowo przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów (nie wymienił jako to do którego się przyznaje II.4 dotyczące G. S. (2)), odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania prokuratora, a po odczytaniu wyjaśnień, które dotychczas złożył wskazał, że podtrzymuje je częściowo. W szczególności jego modyfikacje dotyczyły – co znamienne - udziału P. K. (9) i K. K. (9) w ustawianych kolizjach drogowych (którzy odpowiadali z nim w tym samym postępowaniu sygn. akt XI K 111/13/P) - wskazując, że treść w przypadku części jego wyjaśnień miała mu być sugerowana przez przesłuchujących do policjantów (wycofywał się z tych wyjaśnień, w których pojawiły się informacje obciążające braci K.. W tym miejscu należy wskazać, że nie był jedyną osobą chroniącą braci K. przed odpowiedzialnością karną).

Przesłuchany w dniu 4 lutego 2014 r. w dalszym ciągu w charakterze oskarżonego (k.44834-44842 tom CCXXXVI) T. N. wskazał, że nie mówił, iż P. K. (9) zna rzeczoznawców, w tym G. S. (2). Faktycznie był rzeczoznawca G. S. (2), który chodził po warsztatach, ale nie wie nic o tym, aby G. S. (2) znał braci K., nie był też przy żadnych oględzinach, i nic nie wie o tym, aby G. S. (2) uczestniczył w procederze ustawianych kolizji drogowych, jak również nie potrafił wytłumaczyć skąd w protokole jego wyjaśnień znalazły się informacje na ten temat. Na rozprawie tej stwierdził, że jednak niekoniecznie rzeczoznawca jest w stanie rozpoznać, że auto było dobijane, bo czasami robili to z głową, tj. tak że nie musiał tego poznać. Wskazał, że faktycznie mógł powiedzieć, że bracia K. mieli samochody zarejestrowane na słupy, tj. M. K. (8) i R. K. (6), ale nie ma pojęcia w jakim celu. Odnośnie ustawianych kolizji drogowych wskazał, że część z nich mogła nie być ustawkami, gdyż nie wszystko co powiedział było prawdą. Nie miał wiedzy, że samochody Państwa K. biorą udział w ustawkach. Odnośnie W. K. (3) i G. S. (2) wskazał z kolei – w odpowiedzi na pytania oskarżonego T. G. (1) – że nie potrafi wyjaśnić skąd miał wiedzę na ten temat, tj. że rzeczoznawcy ci współpracowali z T. G. (1) i brali od niego pieniądze, po czym dodał, że myślał, że tak po prostu jest. Następnie wskazał – na pytania obrońców P. K. (9), K. K. (9) i J. K. (9) – że jednak nie podtrzymuje informacji odnośnie rejestrowania pojazdów przez braci K. na tzw. słupy. Chyba musiał w tej części skłamać. T. G. (1) nie mówił mu takich rzeczy. Może gdzieś mu się coś ubzdurało. T. G. (1) nie zwierzał mu się, ale też nie miał z nim żadnych konfliktów. Podtrzymał wyjaśnienia oprócz fragmentów odnoszących się do K. i policjanta F..

Warto w tym miejscu wskazać, że przesłuchany w charakterze świadka S. K. (9) zeznał, że G. S. (2) likwidował dla T. G. (1) szkody komunikacyjne w zamian za pieniądze. Nie był on jednak w stanie podać konkretnych przypadków i likwidowanych szkód. Niezależnie od tego S. K. (9) zeznał, że G. S. (2) wykonując dla T. G. (1) oględziny danego pojazdu zgodnie z jego prośbą wykonywał „dobry opis tych oględzin”, to jest taki, że w protokole oględzin uwzględniał takie uszkodzenia, których tak naprawdę nie było, bądź też były wskazane uszkodzenia większe zamiast mniejsze. W ten sposób T. G. (1) poprzez taki opis oględzin chciał uzyskać jak najwyższe odszkodowanie. Za robienie takiego opisu oględzin T. G. (1) wręczał G. S. (2) pieniądze w wysokości 5% przyznanego odszkodowania. O tym też powiedział mu kiedyś G. S. (2) (k.32852-32860 tom CLXXVII, k.32978-32983 tom CLXXVII, k.32984-33014 tom CLXXVIII).

W tych okolicznościach, a zatem biorąc pod uwagę przytoczone współgrające ze sobą relacje wskazanych wyżej osób, nie można było dać wiary wyjaśnieniom oskarżonego G. S. (2).

Wyjaśnienia oskarżonego A. J. (2)

Oskarżony A. J. (2) na rozprawie (k.41967v tom CCXXII) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, po czym nie podtrzymał wyjaśnień złożonych podczas pierwszego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone podczas drugiego przesłuchania (tj. z k.40674-40675 tom CCXV).

Przesłuchany po raz pierwszy w tej sprawie (pod tym jednym zarzutem) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia (k.40666-40667 tom CCXV), w których przyznał, że kilka lat temu pożyczył samochód marki R. (...) od D. N., gdyż z tego co pamiętał nie miał swojego auta a miał jakieś sprawy do załatwienia w K., ale nie pamięta jakie. Będąc w pobliżu (...), jadąc jedną z ulic, wykonywał manewr skrętu w lewo i wówczas w tył kierowanego przez niego pojazdu marki R. (...) wjechał samochód marki R., którym kierowała nieznana mu kobieta. Któreś z nich zadzwoniło na Policję i po chwili na miejsce przyjechało dwóch funkcjonariuszy Policji, których nie znał, którzy wykonali czynności i na kierującą nałożyli mandat karny za spowodowanie kolizji. Samochód R. (...) nie miał dużych uszkodzeń, więc nim odjechał. Samochodem tym jeździł tylko w dniu kolizji i zaraz po kolizji oddał go D. N.. D. N. był trochę zły na niego za tę kolizję, ale stwierdził, że szkoda zostanie pokryta z ubezpieczenia. Oskarżony nie wie co się działo z tym samochodem po tym, jak zwrócił go D. N. i tym się nie interesował. Był z D. N. potem w towarzystwie ubezpieczeniowym, gdzie chyba potwierdził, że kierował tym pojazdem w czasie kolizji. Z osób wskazanych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów (P. B. (4), E. R., G. M., D. J., M. Ż. (1) – k.40661 tom CCXV) zna tylko P. B. (4), który prowadzi komis samochodowy w miejscowości G., gdzie mieszka. Wskazał, że D. N. poznał poprzez W. S. (2) oraz że W. S. (2) i D. N. to rodzina. Przypuszcza, że D. N. i P. B. (4) znają się, ponieważ widział kiedyś D. N. w komisie P. B. (4). Po okazaniu notatki o kolizji drogowej z dnia 24 stycznia 2006 r. wskazał, że dotyczy ona kolizji, którą opisał oraz że złożył na niej podpis, a następnie policjant mu ją przekazał. Następnie notatkę tą A. J. (2) przekazał D. N.. Zaprzeczył, aby była to kolizja umyślnie spowodowana, a ponadto wskazał, że nic na ten temat nie wiedział. Wyjaśnił, że nie pamięta czy w czasie tej kolizji był właścicielem jakiegoś pojazdu, po czym oświadczył, że mógł nie mieć żadnego, skoro pożyczył samochód od D. N..

Przesłuchany po raz drugi na etapie postępowania przygotowawczego (k.40674-40675 tom CCXV) - sam stawił się na przesłuchanie, ponieważ chciał sprostować swoje poprzednie wyjaśnienia – A. J. (2) wskazał, że nie mówił wówczas prawdy, a obecnie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Opisana kolizji została umyślnie spowodowana, a zorganizował ją oskarżony W. S. (2). Do niego do domu samochodem marki R. (...) przyjechali W. S. (2) i P. B. (4) informując go, że będą organizowali kolizję, po czym W. S. (2) zapytał go czy będzie podczas tej kolizji kierował samochodem marki R. (...) w zamian za kwotę 500 zł. Wskazał, że nie przemyślał tego i zgodził się na to. Następnie samochodem R. (...) we troje udali się do K., gdzie miała mieć miejsce ustawka. Samochodem tym kierował A. J. (2). W pewnym momencie w K. W. S. (2) przesiadł się do innego – którego marki nie pamiętał, ale z treści zarzutu wynika, że było to R. (...) - który miał wziąć udział w ustawce. R. (...) jechał za nim i w pewnym momencie miał uderzyć w tył R. (...). Ponieważ przez dłuższy czas to nie następowało A. J. (2) zaczął się coraz bardziej denerwować tą sytuacją, a nawet w pewnym momencie stwierdził do znajdującego się w tym samochodzie P. B. (4), że nie będzie kierował R. (...) w chwili kolizji, po czym przesiadł się na miejsce pasażera z przodu, a za kierownicą usiadł wówczas P. B. (4). Zaraz po tej zamianie na tył R. (...) najechało R. (...). Z tego co pamięta R. (...) kierował wówczas oskarżony W. S. (2) a nie kobieta, która z nim jechała jako pasażerka. A. J. (2) nie znał jej. Po zderzeniu na Policję zadzwoniła – z tego co pamięta - ta kobieta, a P. B. (4) i W. S. (2) niezwłocznie oddalili się z miejsca zdarzenia jeszcze przed przybyciem policjantów. A. J. (2) nie znał interweniujących funkcjonariuszy, natomiast z ich zachowania wywnioskował, że wiedzą oni, że likwidują ustawkę. Nie pamiętał czy P. B. (4) i W. S. (2) powiedzieli mu wprost, że policjanci będą wiedzieć, że jest to ustawka. Policjanci wykonali na miejscu czynności, po czym A. J. (2) odjechał stamtąd. Samochód R. (...) miał dosyć duże uszkodzenia, chyba wyciek z chłodnicy i chyba wymagał holowania, ale czy był holowany A. J. (2) nie wiedział. Potem na jednej z przyległych ulic dosiedli się do niego W. S. (2) i P. B. (4), a następnie odwieźli go do miejsca zamieszkania. Po jakimś czasie A. J. (2) wraz z W. S. (2) był w jakiejś firmie ubezpieczeniowej, gdzie podpisał jakiś dokument. Nie wie czy ktoś otrzymał odszkodowanie i nie pamięta czy otrzymał od W. S. (2) obiecane 500 zł – wydaje mu się, że nie. Nie pamiętał czy otrzymał na miejscu od policjantów notatkę. Na okazanej mu podczas tego przesłuchania tablicy poglądowej rozpoznał P. B. (4). Zaznaczył, że tylko raz wziął udział w ustawionej kolizji i rozważa dobrowolne poddanie się karze.

Ocena wyjaśnień oskarżonego A. J. (2)

Wyjaśnienia oskarżonego A. J. (2) w całości zasługiwały na wiarę, bowiem współgrały one z materiałem dowodowym zgromadzonym w tej sprawie w postaci:

częściowo wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1) (k.25789-25794, k.25926-25932 tom CXXXIX, k.2626-26275, k.26364-26367 tom CXLI, k.26392-26395, k.26416-26421 tom CXLII, k.27268-27271, k.27394-27396, k.27405-27410 tom CXLVI, k.40907-40909 tom CCXVI )

wyjaśnień oskarżonego W. S. (2) (k.40713-40714 tom CCXV, k.41139 tom CCXV, k.41936v i k.41943-41943v tom CCXXII)

wyjaśnień i zeznań świadka P. B. (4) (228) (k.40035-40040 tom CCXII, k.45846-45849v tom CCXLII)

wyjaśnień i zeznań świadka G. M. (226) (k.39954-39969 tom CCXI, k.39970-39988 tom CCXI, k.39989-39993 tom CCXII, k.39997-40002 tom CCXII, k.45593-45595v tom CCXL)

zeznań świadka D. N. (234) (k.40090-40092 tom CCXII, k.45596v-45597 tom CCXL)

zeznań świadka P. M. (1) (139) (k.36983-36987 tom CXCVII)

akt szkodowych dotyczących likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35956-35983 tom CXCII, k.35984-36004 tom CXCII)

materiałów niejawnych.

Wyjaśnienia oskarżonego W. S. (2)

Oskarżony W. S. (2) na rozprawie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego (k.41936v i k.41943-41943v tom CCXXII).

Przesłuchany po raz pierwszy w tej sprawie w dniu 15 marca 2011 r. (k.40713-40714 tom CCXV) oskarżony W. S. (2) przyznał się do popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I postanowienia (k.40707-40708 tom CCXV), tj. do tego, że m.in. wspólnie i w porozumieniu z A. J. (2), M. Ż. (1) i innymi osobami uczestniczył w ustawianej kolizji drogowej przy zbiegu ul. (...). (...) w K. w dniu 24 stycznia 2006 r. Nie przyznał się natomiast do popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II w/w postanowienia, tj. że m.in. z B. Ś. (1) i P. W. (1) w dniu 23 lutego 2006 r. uczestniczył w ustawianej kolizji przy zbiegu ulic (...) w K..

Odnośnie ustawianej kolizji z punktu I postanowienia wskazał, że zorganizował ja razem z P. B. (4), nie pamiętał jednak czy to on czy też P. B. (4) wpadł na ten pomysł. Samochód marki R. (...) stanowił współwłasność oskarżonego i P. B. (4), ponieważ każdy z nich wyłożył pieniądze na jego zakup, natomiast pojazd ten był zarejestrowany na D. N., który w przyszłości miał kupić od nich ten pojazd. Z tego co pamięta oskarżony nie miał wówczas prawa jazdy, dlatego o udział w tej kolizji z P. B. (4) poprosił znanego mu A. J. (2). W domu u A. J. (2) z tą propozycją był albo oskarżony sam, albo z P. B. (4). A. J. (2) zgodził się wziąć udział w tej ustawce. Drugi samochód uczestniczący w tej ustawionej kolizji zorganizował P. B. (4). Oskarżony wskazał, że z treści zarzutów wynika, że był to R. (...). W czasie ustawki miała ją prowadzić jakaś kobieta. Na miejsce ustawianej kolizji udał się oskarżony, P. B. (4), A. J. (2) i nieznana mu kobieta. Wskazał, że nie pamięta przebiegu samej kolizji, jak również czy na miejscu zdarzenia była policja. Nie pamiętał też kto faktycznie kierował samochodami w chwili ich zderzenia się. Wskazał, że D. N. na pewno nie wiedział, że ta kolizja była ustawiona, tj. umyślnie spowodowana. Oskarżony i P. B. (4) nie powiedzieli mu o tym, chociaż później na jego nazwisko ubezpieczyciel wypłacił odszkodowanie. D. N. kwotę odszkodowania przekazał oskarżonemu i P. B. (4), którzy przeznaczyli ją na remont tego pojazdu (R. (...)). Pozostała im po tym remoncie z odszkodowania jakaś mała kwota, nie pamiętał jednak czy podzielili ją z P. B. (4) pomiędzy siebie.

Odnośnie zarzutu z punktu II postanowienia W. S. (2) wyjaśnił natomiast, że nie kojarzy takiego zdarzenia. Po odczytaniu mu fragmentu wyjaśnień B. Ś. (1) z dnia 31 stycznia 2011 r., W. S. (2) wyjaśnił, że nie jest w stanie powiedzieć czy te wyjaśnienia B. Ś. (1) polegają na prawdzie, gdyż w ogóle nie przypomina sobie takiej kolizji. Nie wykluczył, że częściowo polegają one na prawdzie, tj. że taka kolizja została zorganizowana z udziałem oskarżonego, przy czym z odszkodowania po tej kolizji na pewno nie wziął on żadnych pieniędzy. Z osób wskazanych w punkcie II tego postanowienia znał jedynie P. B. (4) i B. Ś. (1). Jeżeli chodzi o samochód marki R. (...), który brał udział w tej kolizji, nie wykluczył, że rzeczywiście samochód ten zarejestrował na B. Ś. (1). Dodał, że w przeszłości handlował samochodami przez kilkanaście lat, miał kontakt z różnymi samochodami i wszystkich okoliczności nie pamięta. Dodał, że w przyszłości będzie chciał się dobrowolnie poddać karze.

Po odczytaniu tych pierwszych wyjaśnień na rozprawie oskarżony podtrzymał je w całości i oświadczył, że nic nie ma do dodania.

Przesłuchany po raz drugi w dniu 20 stycznia 2012 r. (k.41139 tom CCXVIII), oskarżony W. S. (2) wskazał, że przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów (zarzut obejmował dwie ustawki a w kwalifikacji uwzględniono art. 91 § 1 k.k.), po czym odmówił składania wyjaśnień wskazując, że złożył już wyjaśnienia i nic więcej nie ma do dodania.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony podtrzymał je w całości i oświadczył, że nic nie ma do dodania, po czym odmówił odpowiedzi na jakiekolwiek pytania.

Ocena wyjaśnień oskarżonego W. S. (2)

Wyjaśnienia oskarżonego W. S. (2) należało ocenić jako wiarygodne, bowiem miały one wsparcie w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, a w szczególności w odniesieniu do:

- ustawionej kolizji drogowej z dnia 24 stycznia 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K. jego relacja współgrała z:

częściowo wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1) (k.25789-25794, k.25926-25932 tom CXXXIX, k.2626-26275, k.26364-26367 tom CXLI, k.26392-26395, k.26416-26421 tom CXLII, k.27268-27271, k.27394-27396, k.27405-27410 tom CXLVI, k.40907-40909 tom CCXVI )

wyjaśnieniami oskarżonego A. J. (2) (k.40674-40675 tom CCXV, k.41967v tom CCXXII)

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka P. B. (4) (228) (k.40035-40040 tom CCXII, k.45846-45849v tom CCXLII)

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka G. M. (226) (k.39954-39969 tom CCXI, k.39970-39988 tom CCXI, k.39989-39993 tom CCXII, k.39997-40002 tom CCXII, k.45593-45595v tom CCXL)

zeznaniami świadka D. N. (234) (k.40090-40092 tom CCXII, k.45596v-45597 tom CCXL)

zeznaniami świadka P. M. (1) (139) (k.36983-36987 tom CXCVII)

treścią dokumentacji składającej się na akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35956-35983 tom CXCII, k.35984-36004 tom CXCII)

materiałami niejawnymi,

- ustawionej kolizji drogowej z dnia z dnia 23 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K. jego relacja współgrała z:

wyjaśnieniami oskarżonego B. Ś. (1) (k.41936v i k.41943v tom CCXXII, k.40654-40657 tom CCXV)

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka G. M. (226) (k.39948-39953, k.39954-39969 tom CCXI, k.39970-39988 tom CCXI, k.39989-39993 tom CCXII, k.39997-40002 tom CCXII, k.45593-45595v tom CCXL)

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka P. B. (4) (228) (k.40035-40040 tom CCXII, k.45846-45849v tom CCXLII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka A. O. (1) (230) (k.40066-40067 tom CCXII, k.45595v-45596 tom CCXL)

wyjaśnienia i zeznania świadka P. W. (1) (k.25770-25777 tom CXXXVIII)

zeznaniami świadka S. K. (4) (k.36988-36994 tom CXCVII)

aktami szkodowymi (tom CXCVI: k.36790-36825, k.36826-36853)

materiałami niejawnymi.

Wyjaśnienia oskarżonego T. K. (2)

Oskarżony T. K. (2) na rozprawie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, podtrzymując w całości wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego (k.41936v i 41941v tom CCXXII).

Podczas przesłuchania w dniu 8 kwietnia 2011 r. (k.40784-k.40786 tom CCXVI) – postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 29 marca 2011 r. – k.40779-40780 tom CCXVI - T. K. (2) wskazał, że prawdą jest, że uczestniczył w kolizji opisanej w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów i kierował wówczas samochodem marki R. (...), który kupił od mężczyzny, który trudnił się handlem samochodami, przy czym nie znał jego nazwiska (chodziło natomiast o A. P. (5)). Mężczyzna ten miał warsztat samochodowy w miejscowości, której nazwy nie pamiętał, położonej w pobliżu miejscowości G.. Naprawiał w nim samochód marki M. (...) swojej dziewczyny J. W. (2). Podczas rozmowy w warsztacie powiedział mu, że jest na kupnie samochodu dla siebie i wówczas mężczyzna ten powiedział, że sprowadza samochody z F. i może sprowadzić samochód również dla niego, na co oskarżony zgodził się. Po upływie jakiegoś czasu mężczyzna ten sprowadził dla niego z F. samochód marki R. (...), który był uszkodzony i z tego co pamięta przyjechał na lawecie. Kupił ten samochód po jego naprawieniu. Nie uiścił jednak temu mężczyźnie całej kwoty, stanowiącej cenę jego nabycia, a jedynie część, ponieważ nie miał pieniędzy. Wówczas mężczyzna ten stwierdził, że w sprawie zapłaty pozostałej części mogą się dogadać i zaproponował mu udział w kolizji drogowej, podczas której oskarżony miał kierować tym kupionym samochodem R. (...). Stwierdził też, że zajmie wszystkim po tej kolizji. Oskarżony T. K. (2) zgodził się na to. Mężczyzna ten powiedział mu w jakim dniu ma się udać tym samochodem do K. i na jakie ulice, gdzie miała mieć miejsce umówiona kolizja. Faktycznie tak zrobił, tj. udał się na wskazane miejsce. Wyjaśnił, że nie pamięta dokładnie przebiegu samej kolizji. Wskazał, że miał jechać jedną z ulic, której nazwy w tej chwili już nie pamięta. Kiedy jechał tą ulicą w pewnym momencie kierujący innym samochodem – osobowym M. - wymusił na nim pierwszeństwo i wjechał w przód jego samochodu. Nie znał mężczyzny, który kierował tym samochodem. Po jakimś czasie na miejsce tej kolizji przyjechało dwóch policjantów, których nie znał, którzy wykonali na miejscu rutynowe czynności. Wyjaśnił, że nie odniósł wówczas wrażenia, że wiedzieli oni o tym, że kolizja ta była wcześniej umówiona. Kierowca M. został uznany za sprawcę kolizji. Z miejsca kolizji samochód R. (...) został zabrany lawetą, którą wezwał oskarżony, przy czym nie pamiętał czy samochód M. też był holowany, ponieważ go to nie interesowało. Po kolizji tej zgłosił szkodę u ubezpieczyciela. Z tego co pamięta w jego siedzibie był sam. Wypełnił tam stosowne dokumenty niezbędne do przeprowadzenia postępowania odszkodowawczego. Po otrzymaniu odszkodowania, zapłacił brakującą część ceny mężczyźnie, od którego nabył pojazd, a ponadto z tej samej kwoty za przeprowadzenie remontu tego pojazdu, bowiem to on naprawiał mu później ten samochód. Wskazał, że nie zna natomiast osób wymienionych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów (a byli tam wymienieni: M. Ż. (1), S. S. (2), K. F., R. S. (2) i A. P. (5)). Dodał, że z mężczyzną, który zaproponował mu udział w tej ustawionej kolizji miał jeszcze kontakt, gdyż jeszcze raz naprawiał mu ten samochód po wypadku, jaki spowodował w W.. Dodał, że nie rozpoznałby tego mężczyzny. Zapamiętał jedynie, że był on (...). Nie pamiętał też marki samochodu, który brał udział w tej drugiej kolizji i zaraz zapewnił, że tym razem była to rzeczywista kolizja a nie umówiona, jak w przypadku tej pierwszej. Po okazaniu mu kserokopii notatki urzędowej z dnia 8 grudnia 2005 r. dotyczącej kolizji przy zbiegu ulic (...), oskarżony wskazał, że dokumentuje ona tę ustawioną kolizję, o której wyjaśniał, a ponadto że rozpoznaje swój podpis na niej, natomiast nic mu nie mówią nazwiska wpisane do tej notatki oraz że będzie w przyszłości rozważał dobrowolne poddanie się karze.

Po odczytaniu na rozprawie tych wyjaśnień oskarżony podtrzymał je w całości i odmówił udzielenia odpowiedzi na jakiekolwiek pytania.

Podczas przesłuchania – konfrontacji z A. P. (5) w dniu 27 kwietnia 2011 r. (k.40403-40404 tom CCXIV) oskarżony T. K. (2) wskazał, że zna siedzącego obok niego mężczyznę, od którego kupił samochód marki R. (...) i który zaproponował mu udział w ustawianej kolizji, opisanej w przedstawionych mu zarzutach. Podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia, przy czym dodał, że domyślał się, że kierowca samochodu M. (...) też wiedział, że kolizja ta jest uzgodniona. Dodał, że osobiście zrobił wówczas po prostu to, co polecił mu zrobić siedzący obok niego mężczyzna, o którym wie teraz, że nazywa się A. P. (5). Pojechał w określonym czasie we wskazane mu miejsce do K., gdzie – jak powiedział mu A. P. (5) – dojdzie do kolizji. Tam kierowca samochodu M. (...) najechał na samochód, którym kierował oskarżony, przy czym nie znał tego kierowcy. Wskazał, że na miejscu kolizji nie widział A. P. (5). Dodał, że możliwe, że gdzieś tam był w pobliżu, ale go nie zauważył. Wskazał, że to on telefonował pod wskazany wcześniej przez A. P. (5) numer telefonu celem odholowania z miejsca kolizji samochodu marki R. (...).

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony podtrzymał je i stwierdził, że nic nie ma do dodania.

Ocena wyjaśnień oskarżonego T. K. (2)

Wyjaśnienia oskarżonego T. K. (2) (k.40784-k.40786 tom CCXVI, k.40403-40404 tom CCXIV, k.41936v i 41941v tom CCXXII) w całości zasługiwały na wiarę. Oskarżony już podczas pierwszego przesłuchania nie krył, iż w sposób świadomy wziął udział w ustawionej kolizji drogowej i opisał wszystkie znane mu okoliczności z tym związane, a jego relacja miała w całości wsparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w tej sprawie, w tym częściowo w wyjaśnieniach oskarżonego M. Ż. (1) (k.25789-25794, k.25926-25932 tom CXXXIX, k.2626-26275, k.26364-26367 tom CXLI, k.26392-26395, k.26416-26421 tom CXLII, k.27268-27271, k.27394-27396, k.27405-27410 tom CXLVI, k.40907-40909 tom CCXVI),

wyjaśnieniach i zeznaniach świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100),

wyjaśnieniach i zeznaniach świadka R. K. (4) (246) (częściowo k.40239-40244 tom CCXIII, k.40245 tom CCXIII, k. 40246-40250 tom CCXXIII, k.40251-40256 tom CCXIII, k.40282-40285 tom CCXIII, k.40286-40289 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40547-40550 tom CCV, k.45396-45400, k.45434-45437 tom CCXL),

wyjaśnieniach i zeznaniach świadka A. P. (5) (250) (k.40325-40326 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40330-40331 tom CCXIII, k.40334-40340 tom CCXIII, k.40343-40345 tom CCXIV, k.40394-40396 tom CCXIV, k.40399-40400 tom CCXIV, k.40401-40404 tom CCXIV, k.44924-44926 tom CCXXXVII),

zeznaniach świadka R. S. (2) (257) (k.44933-44934 tom CCXXXVII),

wyjaśnieniach K. F. (248) (tom CCXIII: k.40295-40301, k.40304, k.40308-40309, tom CCXXXVIII k.45100-45101),

zeznaniach świadka J. U. (134) (k.37072-37077 tom CXCVII),

zeznaniach świadka A. Ś. (2) (133) (k.37052-37061 tom CXCVII),

treści dokumentów składających się na akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (tom CLXXXVIII: k.35059-35135, k.35136-35181), jak również w materiałach niejawnych.

Wyjaśnienia oskarżonego B. Ś. (1)

Oskarżony B. Ś. (1), na rozprawie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego (k.41936v i k.41943v tom CCXXII).

Podczas pierwszego przesłuchania w dniu 31 stycznia 2011 r. (k.40654-40657 tom CCXV), oskarżony wyjaśnił, że zrozumiał treść przedstawionego mu zarzutu (k.40649-40650 tom CCXV), przyznał, że miał zarejestrowany na siebie samochód marki R. (...), który jednak w rzeczywistości nie był jego samochodem. O zarejestrowanie tego pojazdu na niego poprosił go znany mu W. S. (2), który mieszkał przy ul. (...) w N. i zajmował się w tym czasie handlem samochodami. B. Ś. (1) zgodził się zarejestrować ten pojazd na swoje nazwisko, natomiast pojazd ten pozostawał następnie w dyspozycji W. S. (2), któremu też przekazał jego dowód rejestracyjny (zaraz po zarejestrowaniu pojazdu). Za zarejestrowanie tego samochodu nie otrzymał do W. S. (2) żadnych pieniędzy. Wskazał, że przypomina sobie, że było takie zdarzenie, że któregoś dnia, kiedy był w komisie prowadzonym przez W. S. (2) w miejscowości G. za K., ten poprosił go, aby zawiózł go tym zarejestrowanym na oskarżonego samochodem R. (...) do komisu w G., gdyż sam miał zatrzymane prawo jazdy. Gdy wracali z tego komisu B. Ś. (1) również prowadził pojazd R. (...). Kiedy przejeżdżali przez K. zatrzymał się na skrzyżowaniu ulic (...) na czerwonym świetle i wówczas na tył L., którą kierował wówczas, najechał jakiś mały samochód, który prowadziła nieznana mu kobieta. Nie pamiętał marki tego pojazdu. Pamiętał natomiast, że na miejsce kolizji została wezwana Policja i że to ta kobieta zadzwoniła na Policję. Po jakimś czasie na miejsce kolizji przyjechało dwóch funkcjonariuszy Policji, którzy uznali, że sprawcą zdarzenia była kobieta, która najechała na tył L.. Po wykonaniu czynności przez policjantów na miejscu zdarzenia, oskarżony wraz z W. S. (2) pojechali L. do N. do miejsca zamieszkania oskarżonego, on pozostał w domu, a L. przekazał wówczas W. S. (2), który prawdopodobnie wrócił nim do siebie. Oskarżony stwierdził, że nie wie co się później działo z tym pojazdem, który nadal był na niego zarejestrowany. Po upływie jakiegoś czasu po tej kolizji do oskarżonego zatelefonował W. S. (2), który poinformował go, że ma kupca na R. (...) i że będzie musiał podpisać dokumenty sprzedaży samochodu. Oskarżony podpisał taką umowę, ale nie pamiętał kto nabył ten pojazd. Dodał, że po opisanej kolizji nie złożył żadnych wniosków o wypłatę odszkodowania i żadnego odszkodowania nie uzyskał.

W trakcie tego przesłuchania oskarżonemu okazano kopię notatki urzędowej z dnia 23 lutego 2006 r. dotyczącej kolizji zaistniałej u zbiegu ulic (...), po czym wyjaśnił on, że dokumentuje ona opisaną przez niego kolizję, przy czym przedstawiono w niej inny jej przebieg. Stwierdził następnie, że być może pomylił się i faktycznie to on najechał na tył tego małego samochodu. Dodał, że miało to miejsce dawno i nie pamięta już szczegółów. Potwierdził, że na okazanej mu notatce widnieje jego podpis, który złożył na niej własnoręcznie. Następnie wyjaśnił, że w tej chwili przypomniał sobie, że to jednak on najechał na samochód kierowany przez kobietę, która zatrzymała się na światłach i został uznany za sprawcę kolizji, jak również ukarany przez policjantów mandatem. Podkreślił, że nie wie nic na temat tego, aby kolizja ta była ustawiona, po czym wskazał, że nie wyklucza jednak tego, że wcześniej zaplanował ją W. S. (2).

Podczas tego przesłuchania oskarżonemu okazano ponadto kopię druku Zgłoszenie szkody rzeczowej z ubezpieczenia OC/AC, zalegającego w aktach (...) w K. nr (...), dotyczących likwidacji szkody komunikacyjnej z dnia 23 lutego 2006 r., opatrzonego podpisem o treści (...), po czym oskarżony wyjaśnił, że nie wypełnił poszczególnych rubryk okazanego mu druku, natomiast wygląda na to, że podpis o treści B. Ś. (1) jest jego podpisem, ale nie może tego stwierdzić jednoznacznie. Dodał, że nigdy nie złożył takiego wniosku.

Następnie okazano oskarżonemu kopię prawa jazdy wystawionego na nazwisko B. Ś. (1) z tych samych akt, po czym oskarżony wyjaśnił, że jest to kopia jego prawa jazdy. Dodał, że nie potrafi wytłumaczyć tego, jak to się stało, że taka kserokopia znalazła się w aktach szkodowych, po czym stwierdził, że prawdopodobnie udostępnił swoje prawo jazdy W. S. (2)

Następnie okazano mu kserokopie upoważnienia z dnia 28 lutego 2006 r. dotyczącego reprezentacji przez firmę (...) ul. (...) w K., po czym oskarżony wskazał, że na pewno nie sporządził okazanego mu upoważnienia, po czym dodał, że nie wyklucza, że mógł to upoważnienie podpisać swoim imieniem i nazwiskiem, gdyż podpis jest podobny do jego podpisu. Nie pamiętał okoliczności w jakich mógł złożyć ten podpis.

Dodał, że kobieta, która uczestniczyła w kolizji, którą opisał i którą mu zarzucono, chyba była znajomą W. S. (2), ponieważ w dniu kolizji widział ją w komisie W. S. (2) w miejscowości G., do którego tego dnia pojechał z W. S. (2). Dodał, że komis ten działa do dnia dzisiejszego. Wskazał, że nie wie jak to się stało, że potem razem z tą kobietą miał kolizję w K.. Dodał, że być może było to wcześniej zaplanowane przez W. S. (2), natomiast on o tym nie wiedział. Dodał też, że jak wynika z ogłoszonego mu zarzutu ubezpieczyciel wypłacił duże odszkodowanie za samochód marki R. (...), natomiast ocenia, że po tej kolizji uszkodzenia w nim były na kwotę około 1.000 zł. Podkreślił, że może ocenić koszty naprawy pojazdu, ponieważ jest blacharzem i sam kiedyś prowadził zakład blacharski.

Po odczytaniu jego wyjaśnień oskarżony dodał jeszcze, że chce sprostować swoje wyjaśnienia. To znaczy wskazał, że wiedział jednak, że kolizja ta była zaplanowana, a dowiedział się tego od W. S. (2) w samochodzie, gdy w dniu kolizji wracali z komisu w G. do N.. W. S. (2) powiedział mu wówczas, że kolizja ta jest umówiona w K. na skrzyżowaniu ulic (...), gdzie pojechali. Kobieta, która brała udział w tej kolizji tak, jak już wyjaśnił, była tego dnia w komisie w miejscowości G. i jechała przed nimi samochodem, którego marki nie pamięta, na umówione skrzyżowanie w K.. Dodał, że jechała ona wówczas z jakimś mężczyzną, którego nie znał. Na skrzyżowaniu tym zatrzymała się przed oskarżonym na światłach, a oskarżony najechał na tył jej samochodu. Zaznaczył, że nie pamięta czy w chwili, kiedy najechał na tył tego auta faktycznie prowadziła to auto ta kobieta, czy mężczyzna, z którym jechała. Wskazał, że nie może sobie tego przypomnieć. Dodał, że kobieta ta na pewno była jednak na miejscu kolizji. Wskazał, że nie wie czy policjanci, którzy przyjechali na miejsce likwidować to zdarzenie wiedzieli, że jest to ustawka. Oprócz policjantów na miejscu zdarzenia był oskarżony, W. S. (2), ta kobieta oraz towarzyszący jej mężczyzna. Jeżeli natomiast chodzi o wypłatę odszkodowania, zajmował się tym W. S. (2). Oskarżony wskazał, że mógł mu podpisać różne dokumenty z tym związane, jak również udostępnić mu swoje prawo jazdy. Za udział w tej kolizji nie dostał od W. S. (2) żadnych pieniędzy. Wskazał, że od kilku lat nie widział W. S. (2), który nie mieszka już w N. przy ul. (...). Dodał, że w przyszłości będzie chciał się dobrowolnie poddać karze.

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony podtrzymał je i stwierdził, że nic nie ma do dodania. Odmówił odpowiedzi na jakiekolwiek pytania.

Ocena wyjaśnień B. Ś. (1)

Wyjaśnienia oskarżonego B. Ś. (1) zasługiwały na wiarę i wespół z materiałem dowodowym w postaci:

wyjaśnień i zeznań świadka G. M. (226) (k.39948-39953, k.39954-39969 tom CCXI, k.39970-39988 tom CCXI, k.39989-39993 tom CCXII, k.39997-40002 tom CCXII, k.45593-45595v tom CCXL)

wyjaśnień i zeznań świadka P. B. (4) (228) (k.40035-40040 tom CCXII, k.45846-45849v tom CCXLII)

wyjaśnień oskarżonego W. S. (2) (k.40713-40714 tom CCXV, k.41139 tom CCXV, k.41936v i k.41943-41943v tom CCXXII)

częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka A. O. (1) (230) (k.40066-40067 tom CCXII, k.45595v-45596 tom CCXL)

wyjaśnienia i zeznania świadka P. W. (1) (k.25770-25777 tom CXXXVIII)

zeznań świadka S. K. (4) (k.36988-36994 tom CXCVII)

akt szkodowych (tom CXCVI: k.36790-36825, k.36826-36853)

materiałów niejawnych,

dawały pełny i czytelny obraz tego zdarzenia.

Wyjaśnienia oskarżonej A. H. (1) z domu H.

Oskarżona A. H. (1) z domu H. na rozprawie nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i odmówiła składania wyjaśnień, podtrzymując wyjaśnienia, które złożyła na etapie postępowania przygotowawczego (k.41936v i k.41953v tom CCXXII).

Przesłuchana po raz pierwszy w tej sprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. (k.40755-40757 tom CCXVI) oskarżona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia. Wskazała, że nie pamięta już okoliczności kolizji opisanej w przedstawionym jej zarzucie. Dodała, że pamięta jedynie, że uczestniczyła w takiej kolizji. Nie zna osób wskazanych w przedstawionym jej zarzucie (a wymienione tam zostały następujące osoby: W. F. (1), P. W. (1), T. Ł., J. B. (5) – k.40750-40751 tom CCXVI). Zaprzeczyła, aby kolizja ta została umyślnie spowodowana. Podkreśliła, że była to kolizja rzeczywista. Nie pamiętała kto był sprawcą tego zdarzenia, a zarazem podkreśliła, że na pewno nie ona spowodowała kolizję. Dodała, że w tej chwili może jedynie powiedzieć, że w kolizji tej brały udział trzy samochody oraz że złożyła wniosek o wypłatę odszkodowania w firmie (...) i odszkodowanie faktycznie zostało jej wypłacone, przy czym nie pamiętała w jakiej wysokości. Pieniądze z tego tytułu zostały przelane na jej rachunek przez ubezpieczyciela, ale nie pamięta w jakiej wysokości. Nie pamiętała jakie uszkodzenia posiadał jej samochód po tej kolizji. Wydaje jej się, że uszkodzeniu uległ przód i tył jej pojazdu. Dodała, że po tej kolizji jej samochód był naprawiany w warsztacie samochodowym, położonym w K., ale nie pamiętała jego nazwy. Dodała, że z tego co sobie przypomina naprawą tego pojazdu zajmował się jej brat P. H.. Przyznała, że to ona była właścicielką samochodu osobowego marki N. (...). Nie pamięta jednak gdzie go kupiła, tj. w jakiej miejscowości, oraz za jaką kwotę. Następnie dodała, że kupiła go w komisie, znajdującym się w małej miejscowości w pobliżu Ł., przez którą przejeżdżała. Wskazała, że nie jest już jego właścicielką, gdyż sprzedała go po 2006 r., być może w 2007 r. lub 2008 r. w okresie wakacyjnym. Nie pamiętała komu sprzedała ten samochód. Sprzedażą tego auta zajmował się jej brat P. H., a ogłoszenie z ofertą jego sprzedaży zamieścił w (...), w związku z tym z ogłoszenia tego zgłosił się kupiec, przy czym zaraz zastrzegła, że samą sprzedażą zajmował się również jej brat. Dodała, że oprócz opisanego N. w przeszłości miała jeszcze samochód marki F. (...).

Podczas tego przesłuchania okazana jej została Notatka urzędowa z dnia 1 grudnia 2005 r. dotycząca kolizji zaistniałej przy zbiegu ulic (...), po czym A. H. (1) z domu H. wyjaśniała, że okazana jej notatka prawdopodobnie dokumentuje tę kolizję, co do której złożyła wyjaśnienia. Wskazała, że nie zna osób wymienionych w tej notatce. Dodała, że prawdą jest, że Prokuratura Rejonowa K. – (...) w 2009 r. prowadziła przeciwko niej postępowanie karnie i postawiono jej tam zarzut udziału w umyślnie spowodowanej kolizji drogowej, po czym dodała, że nie będzie składała podczas tego przesłuchania wyjaśnień na temat tamtej kolizji. Następnie przypomniała sobie, że samochód marki N. (...) zakupiła w miejscowości położonej w okolicach W..

Również podczas tego przesłuchania oskarżonej okazano (...) zgłoszenia szkody z akt (...) S.A. opatrzony podpisem A. H. (1). Wskazała wówczas, że rozpoznaje swoje pismo na tym (...), jak również swój podpis. Wskazała, że prawdopodobnie ten druk zgłoszenia szkody złożyła w towarzystwie ubezpieczeniowym. Dodała, że na miejscu tej kolizji prawdopodobnie byli policjanci.

Ocena wyjaśnień oskarżonej A. H. (1) z domu H.

Wyjaśnienia oskarżonej A. H. (1) z domu H. (k.40755-40757 tom CCXVI, k.41936v i k.41953v tom CCXXII) tylko w niewielkiej części zasługiwały na wiarę. Jako wiarygodne należało ocenić jej przyznanie, iż podczas opisanej kolizji drogowej miała ona kierować samochodem marki N. (...) nr rej. (...), który stanowił jej własność oraz że wystąpiła o wypłatę odszkodowania i takie też otrzymała. W pozostałej części jej twierdzenia nie miały natomiast wsparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w tej sprawie, w tym przede wszystkim w:

- wyjaśnieniach i zeznaniach świadka J. B. (5) ( (...)) ( k.40723-40728 tom CCXVI, k.40729-40730 tom CCXVI, k.40733-40736 tom CCXVI, k.44698-4444700 tom CCXXXVI)

- wyjaśnieniach i zeznaniach świadka W. F. (1) (209) ( k.39649-39661 tom CCX, k.39662, k.39670-39679, k.39680-39683, k.39684-39686, k.39689-39690, k.39691-39694, k.39697-39699, k.39700-39704 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII)

- wyjaśnieniach świadka P. W. (1) (k.24083-24096 tom CXXX, k.25770-25777 tom CXXXVIII),

- materiałach niejawnych,

z których jasno i bezsprzecznie wynika, że przedmiotowa kolizja była tzw. ustawką, a zatem została zorganizowana w sposób celowy, tj. w celu wyłudzenia odszkodowań.

Warto w tym miejscu odnotować, że nie była to jedyna sytuacja, kiedy A. H. (1) z domu H. popadła w konflikt z prawem, biorąc udział w ustawionej kolizji drogowej. Otóż A. H. (1) z domu H. została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II K 475/08/N za przestępstwo kwalifikowane z art. 285 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (k.40825-40829 tom 216), a zatem za udział w ustawce z dnia 12 grudnia 2006 r. w miejscowości B., podczas którego to zdarzenia kierowała również pojazdem marki N. (...) nr rej. (...). W tamtym przypadku ubezpieczyciel powziął jednak wątpliwości co do okoliczności kolizji, w związku z czym nie wypłacono jej odszkodowania.

Z kolei jej matka została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II K 544/14/P za przestępstwo z art. 298 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (w sprawie tej odpowiadał również w szczególności P. B. (1), mający status świadka w tej sprawie (a nadto F. S., G. W., M. C., G. H.) – k.45442-45452 tom CCXL).

Wyjaśnienia oskarżonego T. Ł.

Oskarżony T. Ł. na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, podtrzymując wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego (k.41936v i k.41943v tom CCXXII).

Podczas pierwszego przesłuchania (k.40742-k.40743 tom CCXVI) w dniu 4 października 2011 r. T. Ł. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Stwierdził, że kolizja opisana w przedstawionym mu zarzucie miała rzeczywiście miejsce przecząc, aby została umyślnie spowodowana. Z nikim nie ustalał tej kolizji. Nie pamiętał jednak kiedy dokładnie do niej doszło, po czym stwierdził, że kilka lat temu. Prowadził wówczas swój samochód marki H. (...), który był zarejestrowany na jego nazwisko. Nie pamiętał natomiast, jaką ulicą jechał, wskazał tylko, że było to w okolicach osiedla (...) oraz że w kolizji tej wzięły udział trzy samochody, przy czym on swoim samochodem „był w środku”. Nie pamiętał marek dwóch pozostałych pojazdów uczestniczących w kolizji. Stwierdził, że na pewno jednym z nich kierowała kobieta, a drugim mężczyzna oraz że nie znał tych osób. Przypomniał sobie, że na skrzyżowaniu ulic jedno z tych aut uderzyło w tył jego pojazdu, on z kolei w wyniku tego najechał na samochód, który go poprzedzał. Wydaje mu się, że zatrzymał się wówczas na skrzyżowaniu. Przypomniał też sobie, że do tej kolizji przyjechała Policja, gdyż jej uczestnicy nie mogli się porozumieć odnośnie tego kto ponosi winę za jej spowodowanie. Nie pamiętał natomiast, kto zatelefonował na Policję, jak również ilu funkcjonariuszy przyjechało na jej miejsce. W każdym razie oskarżony został uznany za poszkodowanego tym zdarzeniem oraz zapamiętał, że na pewno za sprawcę kolizji został uznany kierowca samochodu, który najechał na tył jego auta. Wskazał, że nie wie natomiast czy tym samochodem kierowała kobieta czy mężczyzna. Nie był też w stanie przypomnieć sobie, czy po tej kolizji jego samochód musiał być holowany z miejsca zdarzenia, jak również w jakim warsztacie samochodowym naprawiał później swoje auto. Dodał, że po kolizji tej wystąpił do ubezpieczyciela z wnioskiem o wypłatę odszkodowania oraz że odszkodowanie takie zostało mu przyznane i wypłacone, przy czym nie pamiętał w jakiej wysokości.

Podczas tego przesłuchania oskarżonemu okazano kopię Notatki urzędowej z dnia 1 grudnia 2005 r. dotyczącej tej kolizji, tj. zaistniałej przy zbiegu ulic (...), po czym T. Ł. wyjaśnił, że okazana mu notatka dokumentuje tę kolizję, którą opisał w swoich wyjaśnieniach, a z jej treści wynika, że jego samochód marki H. (...) został uderzony jako ostatni, po uprzednim zderzeniu się dwóch innych aut. Odnośnie stwierdzonej rozbieżności pomiędzy złożonymi przez niego wyjaśnieniami a treścią tejże notatki stwierdził zaś, że mógł się pomylić co do przebiegu zdarzenia, gdyż było to dawno, a w swoim życiu miał wiele kolizji drogowych. Dodał, że nic mu nie mówią nazwiska J. B. (5), A. H. (1), W. F. (1) i A. D. (1). Ponadto wyjaśnił, że nie zna osób o nazwiskach P. Ś. (1) i P. W. (1).

Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony podtrzymał je stwierdzając, że nic nie ma do dodania i odmówił udzielenia odpowiedzi na jakiekolwiek pytania.

Ocena wyjaśnień oskarżonego T. Ł.

Wyjaśnienia oskarżonego T. Ł. (k.40742-k.40743 tom CCXVI, k.41936v i k.41943v tom CCXXII) tylko w niewielkiej części zasługiwały na wiarę. Jako wiarygodne należało ocenić jego przyznanie, iż podczas opisanej kolizji drogowej kierował samochodem marki H. (...) nr rej. (...), który stanowił jego własność oraz że wystąpił o wypłatę odszkodowania i takie otrzymał. W pozostałej części jego twierdzenia nie miały natomiast wsparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w tej sprawie, w tym przede wszystkim w:

- wyjaśnieniach i zeznaniach świadka J. B. (5) ( (...)) ( k.40723-40728 tom CCXVI, k.40729-40730 tom CCXVI, k.40733-40736 tom CCXVI, k.44698-4444700 tom CCXXXVI)

- wyjaśnieniach świadka P. W. (1) (k.24083-24096 tom CXXX, k.25770-25777 tom CXXXVIII),

- materiałach niejawnych,

z których jasno i bezsprzecznie wynika, że przedmiotowa kolizja była tzw. ustawką, a zatem została zorganizowana w sposób celowy, tj. w celu wyłudzenia odszkodowań.

Wyjaśnienia oskarżonego M. M. (1)

Oskarżony M. M. (1) na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego wskazując, że nic nie ma do dodania (k.42007v tom CCXXIII).

Natomiast po raz pierwszy w tej sprawie został przesłuchany w dniu 16 czerwca 2008 r. (k.40632-40636 tom CCXV). Nie przyznał się wówczas do popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. udziału w ustawianej kolizji drogowej i złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że kolizja ta miała rzeczywiście miejsce w dniu 18 lutego 2006 r. w godzinach wieczornych, kiedy było już ciemno, a doszło do niej na ul. (...) w K.. W chwili tego zdarzenia kierował samochodem marki V. (...) nr rej. (...), który wcześniej pożyczył od swojej mamy – M. K. (2), będącej jego wyłączną właścicielką. Jechał wówczas sam. Gdy dojeżdżał do sygnalizacji świetlnej na czerwonym sygnale zatrzymał się i wówczas po chwili został najechany przez samochód marki H. (...), w której tył wcześniej uderzył samochód marki M. (...). Przed samochodem oskarżonego nie było natomiast żadnego innego pojazdu. W żadnym z pojazdów nie było pasażerów. Oskarżony nie pamiętał, który z kierowców zawiadomił policję, choć wydawało mu się, że to on, przy czym nie pamiętał z jakiego numeru telefonu zadzwonił wówczas, jak również nie pamiętał jakim numerem telefonu komórkowego sam się wówczas posługiwał. Na miejscu interweniowało dwóch umundurowanych funkcjonariuszy policji, którzy przyjechali oznakowanym radiowozem. Policjanci sprawdzili trzeźwość kierujących, jak również posiadane przez nich dokumenty. Oskarżony nie pamiętał czy funkcjonariusze ci wykonali na miejscu dokumentację fotograficzną. Za pokrzywdzonych policjanci uznali oskarżonego oraz kierowcę samochodu marki H.. Oskarżony otrzymał notatkę urzędową ze zdarzenia. Sprawca – kierujący samochodem marki M. został natomiast ukarany mandatem. Nie wie czy policjanci zatrzymali któremuś z kierujących dowód rejestracyjny. Na miejsce przyjechała także laweta, ale M. M. (1) zapewniał, że nie wie jakiej firmy i nie wie kto ją wezwał. Z miejsca zdarzenia odjechał swoim samochodem bez pomocy drogowej, a wówczas pozostałe dwa pojazdy nadal tam pozostawały. M. M. (1) opisał pokrótce uszkodzenia w swoim pojeździe, zlokalizowane z jego tyłu. Co ciekawe nie pamiętał jednak kiedy i z usług którego warsztatu skorzystał przy naprawie tego pojazdu, jak również ile wyniósł koszt naprawy i jakie części objęła naprawa. Zapewniał, że przed opisaną kolizją pojazd należący do jego matki nie miał żadnych uszkodzeń. O kolizji powiadomił matkę, która wraz z nim musiała się udać do (...) w celu złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania. Osobiście był obecny podczas oględzin pojazdy pod siedzibą (...) w K., natomiast nie pamiętał czy była wówczas obecna jego matka. Potwierdził natomiast, że z tytułu odszkodowania jego matka otrzymała kwotę 6.019,89 zł, którą w całości przekazała mu w celu pokrycia kosztów naprawy pojazdu. Stwierdził, że nie kojarzy osób o danych: A. P. (1), S. S. (1), A. P. (3), D. W., P. A. (1), nie zna kierowców biorących udział w kolizji, a nawet nie byłby w stanie ich rozpoznać, jak również funkcjonariuszy likwidujących to zdarzenie. Wskazał, że poza tą kolizją miał jeszcze dwie inne tym samym pojazdem w 2005 r. lub 2006 r. i w 2006 r. Zawsze był pokrzywdzonym.

Ocena wyjaśnień M. M. (1)

Wyjaśnienia oskarżonego M. M. (1) (k.40632-40636 tom CCXV, k.42007v tom CCXXIII) tylko częściowo zasługiwały na wiarę, tj. w tej części, w której przyznał, iż podczas kolizji z dnia 18 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K. kierował samochodem V. (...) nr rej. (...), stanowiącym własność jego matki, a następnie zgłosił szkodę w tym pojeździe i z ego tytułu zostało wypłacone odszkodowanie. Natomiast w pozostałej części jego wyjaśnienia nie zasługiwały na wiarę, jako nie mające wsparcia w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, w szczególności w postaci:

wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) (k.15827-15832 tom LXXXVII, k.15944-15951, k.16004-16010 tom LXXXVIII, k.21128-21140 tom CXIV, k.21482-21494 tom CXVI, k.21968-21975 tom CXVIII, k.22070-22082, k.22087-22092, k.22095-22100, k.22101-22106, k.22135-22147, k.22148-22166 tom CXIX, k.23186-23215 tom CXXIV, k.23330-23333 tom CXXV, k.23493-23495 tom CXXVI)

wyjaśnień i zeznań świadka A. P. (3) (83) (k.21968-21975 tom CXVIII = k.39797-39804 tom CCXI, a w szczególności k.21977-21975 tom CXVIII, k.21976-21978 tom CXVIII = k.39878-39880 tom CCXI, k.22021-22024 tom CXVIII, k.22053-22058 tom CXVIII = k.39809-39814 tom CCXI, k.22101-22106 tom CXIX = k.39815-39820 tom CCXI, k.42323-42326 tom CCXXIV)

zeznań świadka S. K. (4) (143) (k. 40959-40963/T.CCXVII )

zeznań świadka P. M. (1) (139) (k.36956-36966 tom CXCVII)

akt szkodowych (tom CXCIV: k.36443-36460, k.36461-36502, tom CXCVI: k.36891-36955)

materiałów niejawnych,

z których jasno wynika, że przedmiotowa kolizja była tzw. ustawką.

Wyjaśnienia oskarżonego P. A. (1)

Oskarżony P. A. (1) przesłuchany po raz pierwszy w tej sprawie (k.40599-40604 tom CCXV) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Zaprzeczył, aby wziął udział w ustawianej kolizji drogowej. Stwierdził, że faktycznie miał kolizję drogową, ale nie pamiętał daty tego zdarzenia, nie wykluczył, że miała miejsce w dniu 18 lutego 2006 r. Wskazał, że doszło od niej w godzinach popołudniowych na ulicy (...) w K., jadąc w stronę ulicy (...). Prowadził wówczas samochód marki H. (...) nr rej. (...), jechał sam. Gdy dojeżdżał do znajdującego się na ulicy (...) skrzyżowania z uwagi na czerwone światło stał tam inny pojazd, którym mógł być V. (...). Kiedy zatrzymał się za tym samochodem, po chwili został najechany przez samochód osobowy M. koloru srebrnego. W wyniku uderzenia jego samochód uderzył następnie w poprzedzający go pojazd, którym mógł być V. (...). Z samochodów tych wysiedli kierowcy, którymi byli mężczyźni. Nie pamiętał czy byli w nich pasażerowie. Nie pamiętał też, który z uczestników powiadomił Policję i czy on również powiadomił Policję. W chwili zdarzenia posiadał numer telefoniczny (...) w sieci (...). Po jakimś czasie na miejsce przyjechała Policja oznakowanym radiowozem. Pamięta, że bardzo długo czekali na przyjazd policjantów. Ostatecznie przyjechało ich dwóch, jeden z nich był na pewno mężczyzną, na temat drugiego – nie potrafi nic powiedzieć. Policjanci sprawdzili stan jego trzeźwości, nie pamięta natomiast, czy innych uczestników również. Policjanci spisali jego dane z dokumentów, które przekazał im do wglądu, a były to dokument prawa jazdy, dowód rejestracyjny oraz polisa ubezpieczeniowa. Po spisaniu danych policjanci zwrócili mu prawo jazdy i polisę ubezpieczeniową, nie pamięta natomiast czy zatrzymali mu dowód rejestracyjny, czy też go oddali. Jeden z policjantów zapytał go jak doszło do tej kolizji. Powiedział, że został najechany przez samochód M., w wyniku czego uderzył w stojący przed nim samochód V. (...). Nie pamiętał czy od pozostałych kierowców policjanci wzięli dokumenty i spisali dane. Nie widział czy policjanci rozmawiali z pozostałymi kierowcami na temat okoliczności i przebiegu zdarzenia. Przypomniał sobie, że ten sam policjant, który rozmawiał z nim, rozmawiał także z kierowcą G. oraz że wykonał zdjęcia G. i jego samochodu, nie widział natomiast czy zrobił zdjęcia M.. Zarówno on, jak i kierowca najechanego przez niego pojazdu zostali wówczas uznani za poszkodowanych w wyniku kolizji. Nie pamiętał czy policjanci ukarali sprawcę mandatem na miejscu oraz czy zatrzymali któremuś z kierujących dowód rejestracyjny oraz czy kierujący dostali notatki dotyczące tej kolizji. Na miejsce przyjechała pomoc drogowa, ale nie pamiętał nazwy firmy, tj. laweta, która przyjechali dwaj mężczyźni. Nie wzywał pomocy drogowej, a pomoc najprawdopodobniej wezwał kierowca M.. Samochód, na który najechał odjechał z miejsca kolizji bez skorzystania z pomocy drogowej, natomiast z uwagi na powstałe uszkodzenia zarówno w przedniej i tylnej części pojazdu jego samochód został wciągnięty na lawetę. Podczas tego przesłuchania (w dniu 3 czerwca 2008 r.) oskarżony stwierdził, że nie przypomina sobie jakie to były faktyczne uszkodzenia. Samochód został przewieziony tą lawetą do warsztatu blacharsko-lakierniczego, znajdującego się przy (...) w kierunku (...) (...) jadąc od strony (...)w kierunku (...). Na miejscu kolizji oskarżony zadzwonił do kolegi o imieniu G., jego nazwiska nie zna i poprosił go o to, aby przyjechał z lawetą i zabrał jego samochód do jego warsztatu. Ponieważ okazało się, że już zamknął warsztat i nie miał sprawnej lawety, oskarżony postanowił skorzystać z usługi pomocy drogowej, która przyjechała na miejsce zdarzenia. Warsztat, gdzie zawiózł swój pojazd wskazał mu tenże G.. Wydaje mu się, że także M. zostało następnie tą samą lawetą co jego pojazd zabrane z miejsca tej kolizji. To znaczy kierowca lawety stwierdził, że najpierw odwiezie lawetą do warsztatu auto oskarżonego, a potem wróci po M., które też zabierze do warsztatu, ale nie wie do którego i gdzie. W pobliżu miejsca kolizji znajdował się przystanek tramwajowy, na którym stali ludzie. Nie przypomina sobie, aby poza nim, kierowcami pojazdów i policjantami na miejscu kolizji były jeszcze inne osoby. Najpierw odjechała Policja a następnie pojazdy biorące udział w kolizji. Wskazał, że samochód H. (...) w chwili zdarzenia stanowił jego wyłączną własność. Przed tą kolizją nie miał żadnych uszkodzeń w pojeździe. Po kolizji wystąpił do ubezpieczyciela o wypłatę odszkodowania, nie pamięta do którego, nie wyklucza, że była to (...) w K.. Wskazał, że na pewno zostały dokonane oględziny samochodu H. (...) we wspomnianym przez niego warsztacie, ale nie był przy nich obecny. Składając wniosek o odszkodowanie od razu wskazał też adres tego warsztatu, swój numer telefonu i od razu poinformował też, że wyjeżdża za granicę i ażeby w sprawie oględzin pojazdu rzeczoznawca umówił się z właścicielem tego warsztatu, i tak też się stało. Nie pamiętał żadnych innych okoliczności tych oględzin, w tym kto je wykonywał. Po wykonaniu tych oględzin, po upływie jakiegoś czasu, zostało mu wypłacone odszkodowanie w kwocie, która mogła być w wysokości, o której mowa w zarzutach, tj. 19.973,73 zł. Od razu we wniosku o odszkodowanie wskazał, że ma ono zostać przelane na wskazany przez niego rachunek bankowy w (...). Ubezpieczyciel przelał mu całą kwotę odszkodowania. Wniosek złożył w K., nie pamięta ulicy, można tam dojechać z ulicy (...). Z otrzymanego odszkodowania pokrył koszty naprawy samochodu, ale nie pamięta w jakiej wysokości były to koszty i jakie części zostały naprawione w jego samochodzie. Poza osobą naprawiającą jego pojazd nikomu innemu nie przekazywał pieniędzy otrzymanych z odszkodowania. W ramach odszkodowania ubezpieczyciel zwrócił mu też koszty związane z korzystaniem z lawety. Nic mu nie mówią osoby o danych: A. P. (1), S. S. (1), A. P. (3), D. W., M. M. (1). Nie zna w ogóle tych osób. Nie zna kierowców pojazdów biorących udział w kolizji, jak też policjantów, którzy przyjechali na miejsce. Na pewno nie wziął udział w ustawianej kolizji i nie wyłudził żadnego odszkodowania. Była to kolizja rzeczywista a nie ustawiana. Na miejscu zdarzenia nie było karetki pogotowia, nikt z kierujących nie doznał obrażeń ciała. Po tym zdarzeniu bolała go głowa, ale nie wzywał karetki pogotowia. Policjant pytał go czy ma ja wezwać, bo jeżeli tak, to wtedy wszystko będzie dłużej trwało. Nie pamięta jakie uszkodzenia były w pozostałych samochodach i żadnych innych okoliczności dotyczących tego zdarzenia. Po okazaniu mu notatki urzędowej z dnia 18 lutego 2006 r. dotyczącej tej kolizji oskarżony stwierdził, że dotyczy faktycznie tej kolizji oraz że widnieje na niej jego podpis, który złożył własnoręcznie w pozycji nr 2.

W odpowiedzi na pytania prokuratora oskarżony wskazał, że poza ta kolizją miał jeszcze sześć innych, tj.:

- latem 2003 r. na ul. (...) w K., kiedy to najechał samochodem O. (...) - nr rej. nie pamięta - na samochód marki P., jechał wówczas sam, a kolizje spowodował kierujący P., policja nie była wzywana na miejsce kolizji,

- po upływie około dwóch miesięcy od poprzedniej w 2003 r. – na ul. (...), jadąc w kierunku (...) na jego samochód marki O. (...) najechał samochód marki V. należący do firmy (...). Jechał sam, za spowodowanie tej kolizji kierowca V. został ukarany mandatem,

- w 2004 r. na przełomie stycznia i lutego miała miejsce kolizja również na ul. (...) koło T., podczas której w jego samochód marki O. (...) uderzył samochód dostawczy F. (...) – był w niej poszkodowany, jechał sam a policja nie była wzywana,

- jesienią 2005 r. na ul. (...) w K. najechał swoim samochodem marki H. (...) na tył samochodu M. (...) lub L. – jechał sam, została wezwana policja, został ukarany mandatem w wysokości 250 zł,

- w kwietniu 2008 r. na skrzyżowaniu ulicy (...) w K. uderzył swoim samochodem marki N. (...) w samochód V. (...) – jechał sam, a sprawcą był kierujący V., policja nie była wzywana a kierujący od razu napisał oświadczenie, że to on jest sprawcą tej kolizji,

- w 2008 r. – jak dobrze pamięta – w dniu 25 maja na ul. (...) w K. cofając najechał swoim samochodem marki N. (...) na samochód marki N. (...) – dokładnej marki nie pamięta – sprawcą kolizji był oskarżony, Policja nie została wezwana, napisał uczestnikowi oświadczenie, w którym przyznał się do winy. Nie miał więcej kolizji.

Po odczytaniu na rozprawie w/w wyjaśnień z k.40599-40604 tom CCXV, P. A. (1) podtrzymał je w całości. Dodał, że wtedy pamiętał więcej szczegółów. Z tym mechanikiem nie widział się od siedmiu czy też dziewięciu lat i nie pamięta już jego imienia. Nie wykluczył, że faktycznie miał on na imię G. a nie K..

Oskarżony P. A. (1) również na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia (k.41968-41970 tom CCXXII). Stwierdził, że daty zdarzenia już nie pamięta. Wracał wówczas z Z.. Kierował samochodem marki H. (...). Jechał wówczas sam. W pewnym momencie dojechał do skrzyżowania ulic (...) w K.. Poruszał się wtedy ulicą (...). W pewnym momencie zatrzymał się, ponieważ na sygnalizatorze wyświetlił się sygnał czerwony i przed nim zatrzymał się inny pojazd. Wtedy w tył jego pojazdu uderzył pojazd jadący za nim. W ten sposób doszło do kolizji, w wyniku czego rozbiciu w jego pojeździe uległ zarówno tył, jak i przód pojazdu. Samochód, który stał przed nim miał rozbity tył, a stojący za nim rozbity przód. W jego samochodzie poduszki powietrzne nie uległy uszkodzeniu. Jeśli chodzi o konkretne uszkodzenia, które powstały w jego pojeździe w wyniku tej kolizji, w tej chwili szczegółów nie potrafi podać z uwagi na upływ czasu. Nie pamięta również konkretnych uszkodzeń w tych dwóch pozostałych pojazdach uczestniczących w tej kolizji, ponieważ nie zwracał wówczas na to uwagi, ponieważ nie interesowały go szkody w innych pojazdach. Pojazd stojący przed nim uległ uszkodzeniu, ponieważ ten pojazd, który uderzył w tył jego „dobił” go do niego. Trudno jest mu teraz określić, czy do uderzenia w tył jego pojazdu doszło wówczas, gdy jego samochód już stał, czy jeszcze wówczas, gdy poruszał się. Wszystkie uszkodzone pojazdy zjechały na pobocze przed przyjazdem funkcjonariuszy policji na miejsce, żeby nie utrudniać ruchu. Żaden z tych pojazdów nie miał problemu z przemieszczeniem się po uruchomieniu silnika. Nie pamiętał, czy w tych dwóch pozostałych pojazdach oprócz kierowców znajdowali się również pasażerowie. Nie pamiętał teraz, który z pojazdów miał jaką markę, natomiast z aktu oskarżenia wynika, że jeden z nich był marki M. (...) a drugi marki V. (...). Jeśli chodzi o rozmowę pomiędzy kierowcami uczestniczącymi w tej kolizji, to pamiętał tylko, że wyskoczył w nerwach z pojazdu, pokrzyczał trochę, ale nie pamięta co i nie pamięta, czy to on wezwał na miejsce policję, czy któryś z pozostałych dwóch kierowców. Po chwili przyjechali policjanci, tj. standardowo chyba dwóch policjantów, i laweta, bądź lawety. Nie pamiętał, czy laweta, bądź lawety przyjechały na miejsce równocześnie z radiowozem, czy ewentualnie przed, bądź po przyjeździe radiowozu. Osobiście nie wzywał pomocy drogowej. Pamięta, że kierowca lawety, który przyjechał do jednego z pojazdów uczestniczących w kolizji zorganizował na prośbę oskarżonego lawetę również dla niego. Z uwagi na uszkodzenia jego pojazdu policjanci zabrali mu dowód rejestracyjny, natomiast nie wie jak było w przypadku dwóch pozostałych pojazdów. Ten pojazd, który wjechał w niego również został zabrany lawetą. Nie pamiętał natomiast jak było w przypadku pojazdu jadącego przed nim. Nie pamiętał z jakiej firmy była laweta, którą został zabrany mój pojazd. Nie zwrócił też uwagi z jakiej firmy była ta druga laweta. Chciał wówczas zawieźć swój samochód do warsztatu blacharza-lakiernika znajdującego się za K., przy czym nie potrafił wskazać adresu, pod którym był ten warsztat. Wie, że jego właściciel miał na imię K.. Zaznaczył, że nie ma z nim kontaktu już od dawna, tj. tak naprawdę to od tego zdarzenia. Nie zawiózł tam wtedy samochodu, ponieważ ten warsztat był już nieczynny. Nie pamiętał, do której z reguły był on czynny, chyba do godz. 17.00. Nie pamiętał, o której godzinie doszło do tej kolizji. Wydaje mu się, że tak w ogóle to była niedziela. Jego samochód w związku z tym został odtransportowany do innego warsztatu, który wskazał mu ten K., bo zadzwonił wtedy do niego pytając, czy może zawieść mu samochód, a on odpowiedział, że nie ma go w warsztacie i wskazał ten inny warsztat, który znajdował się gdzieś przy obwodnicy, przy czym nazwy ulicy oskarżony już nie pamiętał. Był on w pobliżu (...) w Ł.. Z tym K. umówił się w ten sposób, że on zabierze jego samochód stamtąd następnego dnia. Faktycznie, następnego dnia zabrał ten samochód i go wyremontował. Następnie pojazd ten oskarżony sprzedał. Przypuszczał, że zrobił to w przeciągu sześciu miesięcy od dnia kolizji. Zgłosił szkodę do ubezpieczyciela sprawcy kolizji, którym był kierowca pojazdu, który najechał na niego. Mężczyzna ten po przyjeździe policji od razu na miejscu zdarzenia przyznał się do spowodowania kolizji. Nie wie jakie czynności później były z nim wykonywane. Nie wie jaką przyczynę spowodowania kolizji wskazał. Nie pamięta firmy ubezpieczyciela, w której zgłosił szkodę. Z tytułu tej kolizji wypłacono mu odszkodowanie w wysokości około 20.000 zł, która to kwota nie pokryła jednak wszystkich kosztów związanych z naprawą jego pojazdu. Wszystkie części musiał kupować nowe, ponieważ jego samochód miał wtedy trzy lata. Nie potrafi w tej chwili powiedzieć o jaką kwotę faktyczny koszt jego naprawy przekroczył wypłacone mu odszkodowanie. Być może była to kwota 1.000-2.000 zł. Po otrzymaniu decyzji o wysokości przyznanego mu odszkodowania zadzwonił do ubezpieczyciela, pytając czy jest możliwość zwiększenia tej kwoty. Wtedy uzyskał odpowiedź, że nie, bo oni uwzględniają też koszty amortyzacji. Nie odwołał się od tej decyzji, bo wówczas pracował za granicą i na tyle dobrze zarabiał, a w zasadzie to nie miał czasu przyjeżdżać zza granicy i pisać pism w tej sprawie. Pracował wówczas w N.. Jeśli chodzi o wyjazd do Z., to być może był tam na jakiejś imprezie, ale nie pamięta już tego. Nic więcej nie ma do wyjaśnienia i nie pamięta.

W odpowiedzi na pytania obrońcy oskarżonego D. W. wskazał, że ani przed tą kolizją, ani po tej kolizji nie kontaktował się z którymkolwiek z oskarżonych. Nie skorzystał na tej kolizji w żaden sposób. Przed tą kolizją przód w jego samochodzie był remontowany, ale został doprowadzony do stanu fabrycznego. Wyjaśnił, że przód pojazdu był wcześniej naprawiany, gdyż najechał wcześniej tym pojazdem na tył samochodu M. na (...), co opisał podczas pierwszego przesłuchania. Trudno jest mu powiedzieć, czy w wyniku kolizji opisanej w tej sprawie jego samochód stracił na wartości. Po tej kolizji wyremontował go i sprzedał. Kwota, którą otrzymał z odszkodowania wystarczyła na jego wyremontowanie, ale musiał dopłacić do tej naprawy, bo wzrosły jednak koszty albo przy częściach albo przy naprawach, albo przy jego lakierowaniu. Podtrzymał w tej części to, co wyjaśnił na rozprawie, tj. że dzwonił do ubezpieczyciela i pytał, czy zwiększą w związku z tym kwotę odszkodowania, ale nie zwiększono jej i dopłacił do tego remontu około 1.000-2.000 zł. Dla niego to zdarzenie było szokiem, a potem przyjechała policja i nie wie, czy ktoś się z kimś witał, w tym kierowcy pozostałych dwóch pojazdów. Osobiście siedział w swoim samochodzie i nie rozmawiał z nikim. Biorąc pod uwagę wszystkie kolizje z jego udziałem, w szczególności te, w trakcie których również była wzywana na miejsce policja, jego zdaniem sposób likwidowania kolizji opisanej w przedmiotowej sprawie nie odbiegał od sposobu likwidowania kolizji w innych przypadkach. Z reguły, gdy wracał z Z. nigdzie się nie zatrzymywał, ale nie pamięta jak było w tym przypadku. Na dzień dzisiejszy nie jest w stanie wskazać osoby, która potwierdziłaby, iż w dniu tej kolizji faktycznie był w Z..

Ocena wyjaśnień oskarżonego P. A. (1)

Wyjaśnienia P. A. (1) (k.40599-40604 tom CCXV, k.41968-41970 tom CCXXII) tylko częściowo zasługiwały na wiarę, tj. w takiej części w jakiej przyznał, że podczas kolizji z dnia 18 lutego 2006 r. kierował samochodem marki H. (...) nr rej. (...), a następnie zgłosił szkodę w tym pojeździe i uzyskał odszkodowanie. W pozostałej części jego wyjaśnienia nie zasługiwały na wiarę jako sprzeczne z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym w postaci:

zeznań świadka S. K. (4) (143) (k. 40959-40963/T.CCXVII )

zeznań świadka P. M. (1) (139) (k.36956-36966 tom CXCVII)

treścią dokumentów składających się na akta szkodowe (tom CXCIV: k.36443-36460, k.36461-36502, tom CXCVI: k.36891-36955)

materiałami niejawnymi,

z którego jasno wynika, że przedmiotowa kolizja była tzw. ustawką.

Wyjaśnienia oskarżonego D. W.

Oskarżony D. W. na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień, podtrzymując wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego (k.41970v-41971 tom CCXXII).

Podczas pierwszego przesłuchania (k.40645-40647 tom CCXV) w dniu 12 czerwca 2008 r. oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (zarzuty postanowienie z dnia 3 czerwca 2008 r. k.40638-40639 tom CCXV – wówczas udział w ustawionej kolizji z dnia 18 lutego 2006 r. - A. P. (1), S. S. (1), A. P. (3), M. M. (1), P. A. (1) i inne osoby oraz ustawionej kolizji z dnia 30 września 2005 r. - m.in. M. Ż. (1), G. K. (1)) i złożył wyjaśnienia. Stwierdził, że obie kolizje miały faktycznie miejsce – zaprzeczył, aby były umyślnie spowodowane. Na pewno z nikim się nie kontaktował i nie ustalał tych kolizji. Nie zna osób wskazanych w punkcie I postanowienia o przedstawieniu zarzutów, tj. A. P. (1), S. S. (1), A. P. (3), M. M. (1), P. A. (1) (a wymieniono tam: A. P. (1), S. S. (1), A. P. (3), M. M. (1), P. A. (1) i „inne osoby”). Wskazał, że nic mu nie mówi nazwisko B. M. (1). Nie zna też osób, których nazwiska zostały ujęte w punkcie (...) w/w postanowienia, a to: M. Ż. (1), G. K. (1), S. S. (2) i J. S. (1). Jeżeli chodzi o kolizję z punktu I postanowienia – przy czym wskazał datę 16 lutego 2006 r. – wyjaśnił, że pamięta jedynie tyle, że wracał w godzinach wieczornych do siebie do domu od klienta, jechał od strony (...) i poruszał się ulicą (...), kierując się w stronę (...). Kierował wówczas swoim samochodem marki M. (...). Dojeżdżając do świateł, nie zauważył, że na sygnalizatorze zapaliło się światło pomarańczowe i że przed nim zatrzymują się samochody. Kiedy się co do tego zorientował zaczął hamować, ale było już za późno, w rezultacie najechał na tył poprzedzającego go pojazdu chyba marki H., który z kolei uderzył w stojący przed nim samochód V. (...). Albo kierowca G., albo H. zatelefonował po policję. Zapamiętał, że jeszcze przed przyjazdem Policji zatrzymało się koło nich około pięć samochodów pomocy drogowej z różnych firm, których kierowcy oferowali swoje usługi. Na skutek tej kolizji miał kompletnie uszkodzony przód pojazdu, tj. pękniętą chłodnicę, zmiażdżoną maskę i zderzak. Po przybyciu na miejsce policjanci wykonali rutynowe czynności, został przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Po tej kolizji zgłosił szkodę ubezpieczycielowi i (...) wypłaciło mu odszkodowanie w kwocie 15.000 zł. Jego pojazd został odholowany z miejsca zdarzenia, ale nie pamięta przez jaką firmę, jak również w jakim warsztacie blacharskim został naprawiony jego pojazd. Z reguły pojazd naprawia u znajomego P. B. (5), który ma Zakład w M. przy ul. (...). Dodał jednak, że naprawiał swoje samochody również w zakładzie blacharskim w K., ale nie pamiętał nazwy tego zakładu, jak również tego kto go prowadził. Po okazaniu mu kopii notatki urzędowej z dnia 18 lutego 2006 r. (...) dot. kolizji u zbiegu ulic (...) wskazał, że notatka została sporządzona w czasie tej kolizji, o której wyjaśnia. Dostał ją od policjantów i przedłożył w (...) razem z wnioskiem o wypłatę odszkodowania. Nie ma wiedzy na temat wypłaty odszkodowania innym uczestnikom tej kolizji, i osób tych nie zna.

Odnośnie czynu opisanego z kolei w punkcie II postanowienia o przedstawieniu zarzutów D. W. wskazał zaś, że kolizja ta miała miejsce w krótkim czasie po nabyciu przez niego samochodu marki M. (...) w 2005 r. Jechał wówczas do klienta na (...) w K. ulicą (...). Kiedy chciał wykonać manewr skrętu w lewo w ulicę, która prowadzi do tego osiedla – której nazwy nie pamięta – w lusterku zobaczył, że za nim jedzie samochód – o ile dobrze pamięta – marki M.. M. ta uderzyła, tj. najechała na tył jego auta. O tej kolizji powiadomił telefonicznie Policję, a kiedy na miejsce przyjechali policjanci wykonali tam rutynowe czynności. Na pewno został przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, nie pamięta czy sprawca kolizji też został przebadany. Po tej kolizji złożył wniosek o wypłatę odszkodowania w (...) S.A. w K. i zostało mu one wypłacone w kwocie około 8.000 zł. Kwota ta nie pokryła kosztów naprawy, które wyniosły 11.000 zł. Samochód naprawił w warsztacie w M. u J. B. (6). Na skutek tej kolizji w jego samochodzie uszkodzeniu uległy: tylna maska, tylne lampy, podłoga uległa wgnieceniu, zderzak został uszkodzony, jak również tylne błotniki i wzmocnienia zderzaka. Nie pamiętał czy po tej kolizji jego pojazd był holowany z miejsca zdarzenia. Po okazaniu mu notatki urzędowej z dnia 30 września 2005 r. dot. kolizji przy zbiegu ulic (...) stwierdził, że notatka ta została sporządzona w trakcie zdarzenia, o którym teraz wyjaśnia. Nic mu nie mówią nazwiska: J. S. (1), G. K. (1), S. S. (2) wpisane do tej notatki i nie zna tych osób.

W odpowiedzi na pytania prokuratora wskazał z kolei, że prawdą jest, że w chwili obecnej Prokuratura Okręgowa prowadzi postępowanie przygotowawcze, w toku którego przedstawiono mu zarzuty wpływania na wycenę wysokości szkód pokolizyjnych i wysokość uzyskiwanych odszkodowań. Z tego co pamiętał jest podejrzany o dwa takie zdarzenia. Nie przyznał się do ich popełnienia. W ramach tamtego postępowania wobec niego był stosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, który po upływie dwóch tygodni został uchylony, a w to miejsce zastosowano poręczenie majątkowe w wysokości 10.000 zł, zakaz opuszczania kraju połączony z zatrzymaniem paszportu oraz dozór policyjny. Po odczytaniu protokołu przesłuchania oskarżony dodał, że samochód M. (...) zakupił w związku z prowadzoną działalnością i służy mu od do pracy, która polega na umawianiu się z klientami w terenie. Rocznie przejeżdża 70.000-80.000 km, w związku z tym każda kolizja była dla niego poważnym utrudnieniem i ponosił wówczas straty.

Po odczytaniu tych pierwszych wyjaśnień oskarżony podtrzymał je w całości. Dodał, że w tej drugiej sprawie, o której wspomniał podczas przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego, ostatecznie w Prokuraturze umorzono postępowanie. W ten sposób oddalono wszystkie zarzuty stawiane mu tam.

Przesłuchany po raz drugi na etapie postępowania przygotowawczego D. W. (k.40863 tom CCXVI) – zarzuty w postanowieniu o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 12 grudnia 2011 r. (k.40858-40860 tom CCXVI) - w dniu 16 grudnia 2011 r. oskarżony wskazał, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, po czym odmówił składania wyjaśnień i oświadczył, że podtrzymuje dotychczas złożone.

Po odczytaniu tych drugich wyjaśnień na rozprawie oskarżony wskazał, że podtrzymuje je w całości.

Przesłuchany po raz trzeci na etapie postępowania przygotowawczego (k.41182 tom CCXVIII) – postanowienie o zmianie zarzutów z dnia 27 stycznia 2012 r. (k.41177-41179 CCXVIII) - w dniu 27 stycznia 2012 r. D. W. oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił złożenia wyjaśnień wskazując, że podtrzymuje te dotychczas złożone.

Po odczytaniu tych trzecich wyjaśnień na rozprawie oskarżony podtrzymał je w całości i odmówił udzielenia odpowiedzi na jakiekolwiek pytania.

Ocena wyjaśnień oskarżonego D. W.

Wyjaśnienia oskarżonego D. W. (k.40645-40647 tom CCXV, k.40863 tom CCXVI, k.41182 tom CCXVIII, k.41970v-41971 tom CCXXII) tylko częściowo zasługiwały na wiarę, tj. tylko w takiej części w jakiej przyznał on, że podczas:

- kolizji drogowej z dnia 30 września 2005 r. przy zbiegu ul. (...) w K. – opisanej w zarzucie z punktu XVII.3 aktu oskarżenia oskarżonego M. Ż. (1), a w przypadku oskarżonego D. W. w punkcie XLIII.1 aktu oskarżenia – kierował samochodem marki M. (...) nr rej. (...), a następnie zgłosił szkodę w tym pojeździe i otrzymał odszkodowanie,

- kolizji drogowej z dnia 18 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K. – opisanej w zarzucie z punktu V aktu oskarżenia oskarżonego A. P. (1), w przypadku M. M. (1) w punkcie XLI aktu oskarżenia, natomiast w przypadku P. A. (1) w punkcie XLII aktu oskarżenia, natomiast D. W. w punkcie XLIII.2 aktu oskarżenia – również kierował samochodem M. (...) nr rej. (...), a następnie zgłosił szkodę w tym pojeździe i otrzymał odszkodowanie.

W pozostałej części jego wyjaśnienia nie polegały natomiast na prawdzie, gdyż nie korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, w tym w szczególności w przypadku:

- kolizji drogowej z dnia 30 września 2005 r. przy zbiegu ul. (...) w K. z:

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka S. S. (2) (k.245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100)

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka R. K. (4) (246) (częściowo k.40239-40244 tom CCXIII, k.40245 tom CCXIII, k. 40246-40250 tom CCXXIII, k.40251-40256 tom CCXIII, k.40282-40285 tom CCXIII, k.40286-40289 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40547-40550 tom CCV, k.45396-45400, k.45434-45437 tom CCXL)

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka A. P. (5) (250) (k.40325-40326 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40330-40331 tom CCXIII, k.40334-40340 tom CCXIII, k.40343-40345 tom CCXIV, k.40394-40396 tom CCXIV, k.40399-40400 tom CCXIV, k.40401-40404 tom CCXIV, k.44924-44926 tom CCXXXVII)

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka G. K. (1) (104) (k.39381-39391 tom CCIX, k.39396-39406 tom CCIX (w szczególności k.39403-39404 tom CCIX), k.39412-39419, k.39426-39430, tom CCXI k.39834-39838, tom CCXXV k.42531-42534)

zeznaniami świadka A. Ś. (2) (k.37052-37061 tom CXCVII)

zeznaniami świadka J. U. (k.37063-37070 tom CXCVII)

treścią dokumentacji składającej się na akta szkodowe dotyczące likwidacji szkód komunikacyjnych (k.34303-34360 tom CLXXXIV, k.34361-34398 tom CLXXXIV)

materiałami niejawnymi,

z którego jasno wynika, że przedmiotowa kolizja była tzw. ustawką,

- kolizji drogowej z dnia 18 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K. z:

wyjaśnieniami oskarżonego A. P. (1) (k.15827-15832 tom LXXXVII, k.15944-15951, k.16004-16010 tom LXXXVIII, k.21128-21140 tom CXIV, k.21482-21494 tom CXVI, k.21968-21975 tom CXVIII, k.22070-22082, k.22087-22092, k.22095-22100, k.22101-22106, k.22135-22147, k.22148-22166 tom CXIX, k.23186-23215 tom CXXIV, k.23330-23333 tom CXXV, k.23493-23495 tom CXXVI)

wyjaśnieniami i zeznaniami świadka A. P. (3) (83) (k.21968-21975 tom CXVIII = k.39797-39804 tom CCXI, a w szczególności k.21977-21975 tom CXVIII, k.21976-21978 tom CXVIII = k.39878-39880 tom CCXI, k.22021-22024 tom CXVIII, k.22053-22058 tom CXVIII = k.39809-39814 tom CCXI, k.22101-22106 tom CXIX = k.39815-39820 tom CCXI, k.42323-42326 tom CCXXIV)

zeznaniami świadka S. K. (4) (143) (k. 40959-40963/T.CCXVII )

zeznaniami świadka P. M. (1) (139) (k.36956-36966 tom CXCVII)

treścią dokumentacji składającej się na akta szkodowe (tom CXCIV: k.36443-36460, k.36461-36502, tom CXCVI: k.36891-36955)

materiałami niejawnymi,

z którego jasno wynika, że przedmiotowa kolizja była tzw. ustawką.

Ocena pozostałego materiału dowodowego

Na materiał dowodowy złożyły się zeznania świadków:

1 A. S. (1) (1) (k.8275-8278 tom XLV, k.42124-42143v tom CCXXIII) – pełniącego w okresie od dnia 15 października 2002 r. do dnia 20 kwietnia 2006 r. funkcję (...) Miejskiego Policji w K., który z chwilą przystąpienia do pełnienia jej przystąpił do organizacyjnego przystosowania KMP w K. do przyszłego uruchomienia (...) (choć pierwsze działania w tym kierunku zostały podjęte już wcześniej, co wiązało się z wdrożeniem szkoleń. W dniu 1 lutego 2003 r. nastąpiła zmiana struktury organizacyjnej KMP w K., natomiast z dniem 1 kwietnia 2003 r. w KMP w K. uruchomiono (...), działający w strukturze (...) Policji. Świadek ten bardzo dokładnie opisał zasady organizacyjne, zadania i kompetencje na poszczególnych stanowiskach. Świadek podkreślił, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do lipca 2003 r. działalność (...) była testowana, natomiast po tym okresie (...) został wdrożony do pełnej eksploatacji. A. S. (1) wskazał, że wprowadzenie (...) dawało możliwość uporządkowania kwestii holowania i przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez policję na podstawie prawa o ruchu drogowym, w związku z tym to on w 2003 r. polecił Naczelnikowi (...) w porozumieniu z Zastępcą Naczelnika (...) Policji przygotowanie takich uregulowań, które wyłączałyby dowolność w wyborze firm świadczących usługi związane z holowaniem pojazdów i ich parkowaniem i opisał szczegółowo kwestie związane z tą tematyką, jak również nawiązaniem współpracy z (...). Świadek zeznał, że po nawiązaniu współpracy z w/w (...) Naczelnik (...) (...) R. G. (3) w porozumieniu z Zastępcą Naczelnika (...) Policji P. P. (1) w 2003 r. opracowali dwa algorytmy, tj. jeden dotyczący zasad holowania pojazdów na koszt ich właścicieli, a drugi zasady holowania pojazdów na koszt Policji, a wszystko po to, aby wyeliminować dowolność w zlecaniu różnym firmom czynności związanych z holowaniem pojazdów i ich parkowaniem oraz określenia jednoznacznych zasad kiedy koszty holowania i parkowania ponosi Policja, a kiedy właściciel danego pojazdu. Jasne i stanowcze zatem stało się, że wspomniane algorytmy zobowiązywały (...) ruchu drogowego (...) KMP w K. w każdym przypadku przyjęcia informacji o zdarzeniu stwarzającym konieczność holowania lub parkowania pojazdu zlecania wykonania takich usług do (...) (działającego całodobowo) (...), a zatem wyłączona tym samym została możliwość zlecania przez (...) holowania i parkowania pojazdów konkretnej firmie świadczącej takie usługi niezrzeszonej w (...) z pominięciem w/w (...) tego (...). Zgodnie z obowiązującymi algorytmami (...) byli zobowiązani do określonego dokumentowania tych czynności. Pismem z dnia 26 września 2003 r., skierowanym do wszystkich jednostek organizacyjnych KMP w K., A. S. (1) zobowiązał swoich podwładnych do wdrożenia w/w algorytmów i realizacji wytycznych zawartych w w/w piśmie. W 2006 r. świadek przeszedł na emeryturę.

2 P. P. (1) (2) (k.8281-8284 tom XLV, k.42144-42145 tom CCXXIII, na wniosek obrońcy oskarżonego J. Z. (1) został on na rozprawie przesłuchany ponowie k.45923-45923v tom CCXLII oraz na wniosek obrońcy oskarżonego S. S. (1) został on przesłuchany na rozprawie ponownie k.47282-47284v tom CCXLIX) – będący od 2004 r. zastępcą Naczelnika (...) KMP w K., pełniącego nadzór nad systemem wspomagania dowodzenia ( (...)). Był odpowiedzialny za bezpośredni nadzór nad funkcjonowaniem (...), a wcześniej zajmował się organizowaniem tego systemu, w tym stanowiska kierowania, jak również szkoleniami funkcjonariuszy policji w tym zakresie. Świadek – na etapie postępowania przygotowawczego posiadał bardzo szczegółową wiedzę na ten temat funkcjonowania tego systemu, zasad pracy (...) i (...), zarówno z zakresu (...), jak również z zakresu (...), obowiązujących algorytmów. Ważną informacją odnośnie grafików pracy była ta, że należy weryfikować je z książkami przebiegu służby (...) KMP. Inną ważną informacją była ta, iż każda osoba zatrudniona na stanowiskach w (...) KMP w K. podpisywała swój zakres obowiązków oraz protokół szkolenia na danym stanowisku. W okresie kiedy zatrzymani zostali oskarżeni (...) z zakresu (...) był on na zwolnieniu lekarskim i przygotowywał się do przejścia na emeryturę.

Na wniosek obrońcy oskarżonego J. Z. (1) (k.45809-45810 tom CCXLI) świadek ten został przesłuchany uzupełniająco na rozprawie w dniu 9 marca 2018 r.

Ponadto na rozprawie przesłuchano świadków:

- A. F. (2) (k.25520-25523 tom CXXXVII, k.45922-45 tom CCXLII) na wniosek obrońcy oskarżonego J. Z. (1) został przesłuchany na rozprawie, a zatem nie uwzględniono wniosku złożonego w trybie art. 333 § 1 k.p.k.), będącego emerytowanym funkcjonariuszem policji z KMP w K., w tym (...) skąd znał J. Z. (1) i wówczas oceniał go jako policjanta posiadającego dużą wiedzę w zakresie wypadków drogowych, a także znał stamtąd M. Ż. (1), S. K. (1) i S. S. (1). Z kolei na etapie postępowania przygotowawczego został przesłuchany na okoliczność konkretnych dokumentów sporządzonych w związku z określonymi kolizjami drogowymi.

- W. N. (k.25343-25345 tom CXXXVI, k.45924-45925 tom CCXLII) na wniosek obrońcy oskarżonego J. Z. (1) został przesłuchany na rozprawie, a zatem nie uwzględniono wniosku złożonego w trybie art. 333 § 1 k.p.k.), będącego funkcjonariuszem policji z KMP w K., który z oskarżonymi J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1) i S. K. (1) zetknął się w (...). Jego zeznania nie wniosły niczego nowego do sprawy. Wskazał – w odpowiedzi na pytania obrońcy oskarżonego J. Z. (1) – że wiele się wówczas nauczył od J. Z. (1).

- R. M. (2) (k.25496-25498 tom CXXXVII, k.46082-46083 tom CCXLIII) będącego funkcjonariuszem policji z KMP w K., w tym (...) Wydziału (...) KMP w K., a przez pewien okres czasu na stanowisku (...) w (...) Policji, ale już po zatrzymaniu oskarżonych M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1), S. K. (1) i P. W. (1). Na etapie postępowania przygotowawczego został przesłuchany odnośnie konkretnej interwencji. Jego zeznania nie wniosły niczego nowego do sprawy (żadna ze stron nie miała też do niego pytań).

- S. G. (k.30624-30626 tom CLXIV, k.46084- tom CCXLIII), będący ekspertem (...) KMP w K. został przesłuchany na okoliczność przekazywania informacji odnośnie ilości punktów karnych osób poddawanych kontroli drogowej.

3 P. W. (2) (3) (k.8294-8296 tom XLV, k.42168v-42170 tom CCXXIII) – wiceprezes (...), powstałego w 1999 r. (do którego nie należała ani firma oskarżonego A. P. (1), ani (...)) i członka (...), który opisał szczegółowe kwestie związane z działalnością w/w podmiotów, jak również okolicznościami zawarcia i realizacji umów, w tym zawartej w dniu 1 sierpnia 2003 r. z Prezydentem Miasta K. a (...) oraz zawartej w dniu 4 marca 2005 r. pomiędzy (...) Komendantem Wojewódzkim Policji w K. a (...), w skład którego wchodziło szereg firm z zakresu pomocy drogowej (13 podmiotów)a jego zeznania w całości miały wsparcie w zebranym w tej sprawie materiale dowodowym, w tym w dokumentacji (w szczególności k.8297-8307 tom XLV).

4 T. W. (1) (4) (k.8312-8313 tom XLV, k.42170-42170v tom CCXXIII) – zastępca prezesa (...), który złożył zeznania odnośnie umowy o współdziałaniu zawartej przez w/w (...) w dniu 6 stycznia 2005 r. z prywatnymi podmiotami gospodarczymi, wchodzącymi w skład (...) w zakresie wzajemnego świadczenia usług w zakresie holowania i parkowania odholowanych pojazdów i ich części oraz umowy z dnia 4 marca 2005 r. zawartej pomiędzy (...) Komendantem Wojewódzkim Policji a (...), którego liderem zostało (...), a jego zeznania w całości miały wsparcie w treści dokumentacji dołączonej do akt sprawy (w szczególności k.8314-8325 tom XLV).

5 M. F. (1) (5) (k.9550-9551 tom LII, k.47153v tom CCXLIVIII) na rozprawie już nic nie pamiętał, a na etapie postępowania przygotowawczego został przesłuchany jako asystent zatrudniony w (...) i (...) w KMP w K. odnośnie urządzeń telekomunikacyjnych użytkowanych w (...) KMP w K..

6 A. B. (1) (6) (k.9562-9563 tom LII, k.25350-25352/T.CXXXVI, k.46744v-46745 tom CCXLVI) – został przesłuchany jako kierownik (...) (...) i (...) w KWP w K. na temat urządzeń faksowych na (...) KMP w K., oraz odnośnie opracowania zestawienia połączeń przychodzących i wychodzących z określonych numerów telefonicznych funkcjonujących w (...) KMP w K. na potrzeby tego postępowania.

Świadkowie będący (...) i (...):

W sprawie zostali także przesłuchani w charakterze świadków z pouczeniem o treści art. 183 § 1 k.p.k. (...) i (...) (...) KMP, tj.:

12 A. Ś. (1) (12) (k.12952-12953 tom LXXI, k.46708-46708v tom CCXLVI), będącego funkcjonariuszem (...) K. w K. od momenty utworzenia (...), wykonującym czynności najpierw (...), a następnie (...), przy czym nigdy nie obsługiwał zdarzeń drogowych.

13 A. B. (2) (13) (k.12954-12955 tom LXXI, k.42085v-42086v tom CCXXIII) – z uwagi na ilość zgłoszeń nie miała czasu ani też potrzeby, aby śledzić dalsze losy zgłoszeń dotyczących zdarzeń w zakresie (...), które trafiały do (...) z zakresu (...) i nie obserwowała pracy (...), którzy pracowali w odrębnym pomieszczeniu.

14 A. B. (3) (14) (k.12956 tom LXXI, k.42086v-42087v tom CCXXIII),

15 B. D. (15) (k.12958 tom LXXI, k.42087v-42088v tom CCXXIII),

16 E. J. (16) (k.12959 tom LXXI, k.42092 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w szczególności na stanowisku (...) (...) KP w K., jego zeznania nic nie wniosły do sprawy, w tym w szczególności odnośnie funkcjonowania (...) KMP w K.,

17 E. A. (1) z domu R. (17) (k.12960-12961 tom LXXI, k.42092v-42093 tom CCXXIII), będącej pracownicą cywilna zatrudnioną na stanowisku (...) w (...) K. w K.,

18 G. C. (18) (k.12962 tom LXXI, k.42093v-42094 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. najpierw na stanowisku (...), a następnie (...) (ale nie z zakresu (...)),

19 G. N. (1) (19) (k.12964-12965 tom LXXI, k.42094-42095 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

20 G. S. (1) (20) (k.12967 tom LXXI, k.42105-42106 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

21 G. W. (1) (21) (k.12969 tom LXXI, k.24112-24113 tom CXXX, k.24325 tom CXXXI, k.42106-42108 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...) z zakresu (...) (a zatem twierdził, że nie zna specyfiki pracy (...) z zakresu (...)), przy czym w międzyczasie został on skazany prawomocnym wyrokiem w związku z popełnieniem przestępstwa przy współudziale P. W. (1) jako (...) (...) w (...) KMP w K., w związku z tym na rozprawie świadkowi odczytano również jego wyjaśnienia złożone w charakterze podejrzanego, które podtrzymał w całości,

22 J. B. (1) (22) (k.12970 tom LXXI, k.46709-46709v tom CCXLVI), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. najpierw na stanowisku (...), a następnie (...), ale z zakresu (...) (nigdy nie obsługiwał zdarzeń drogowych),

23 J. G. (1) (23) (k.12973 tom LXXI, k.42171v-42172v tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

24 J. H. (1) (24) (k.12975 tom LXXI, k.46310-46311 tom CCXLIV), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

25 K. Z. (1) (25) (k.12977 tom LXXI, k.42110-42111 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

26 Ł. K. (26) (k.12978 tom LXXI, k.42104v-42105 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...), a następnie od 2008 r. (...) z zakresu (...) na (...) KMP w K.,

27 Ł. O. (27) (k.12980 tom LXXI, k.42111-42112 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

28 M. B. (5) (28) (k.12983 tom LXXI, k.46708v-46709 tom CCXLVI), będący pracownikiem cywilnym zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

29 M. G. (1) (29) (k.12985 tom LXXI, k.42171-42171v tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) K. w K. na stanowisku (...),

30 M. G. (2) (30) (k.12987 tom LXXI, k.42173-42173v tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym na stanowisku (...) KP (...)w K.,

31 M. N. (1) (31) (k.12990-12992 tom LXXI, k.47061v-47062 tom CCXLVIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...) (...),

32 M. S. (1) (32) (k.12993-12994 tom LXXI, k.42190v-42191 tom CCXXIV), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

33 P. S. (1) (33) (k.12995-12996 tom LXXI, k.42174v-42175 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

34 R. R. (1) (34) (k.12998-12999 tom LXXI, k.42278-42279v tom CCXXIV), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

35 R. S. (1) (35) (k.13000-13001 tom LXXI, k.42175-42175v tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...), a następnie (...) z zakresu (...),

36 R. G. (1) (36) (k.13002-13003 tom LXXI, k.42177v-42179 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...), a następnie (...) z zakresu (...),

37 R. K. (1) (37) (k.13005 tom LXXI, k.42179-42179v tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...), a następnie (...) z zakresu (...),

38 R. P. (1) (38) (k.13006-13007 tom LXXI, k.42180-42180v tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

39 R. W. (1) (39) (k.13008 tom LXXI, k.42181-42181v tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...), a następnie (...) z zakresu (...),

40 S. C. (1) (40) (k.13010 tom LXXI, k.42181-42182 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym na stanowisku (...) KP (...) w K., a do pracy w KMP przeszedł w dniu 1 września 2007 r. na stanowisko (...),

41 S. C. (2) (41) (k.42182 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

42 S. K. (2) (42) (k.13015-13016 tom LXXI, k.46711-46711v tom CCXLVI), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

43 S. K. (3) (43) (k.13018 tom LXXI, k.45167v tom CCXXXVIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

44 S. M. (1) (44) (k.13020-13021 tom LXXI, k.42278-42278 tom CCXXIV), będąca pracownikiem cywilnym zatrudnionym na stanowisku (...),

46 W. K. (1) (46) (k.13025-13026 tom LXXI, k.42173v-42174 tom CCXXIII), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K. na stanowisku (...),

47 E. M. (47) (k.13027 tom LXXI, k.42189-42190 tom CCXXIV), będąca pracownikiem cywilnym zatrudnionym w Komisariacie (...) Policji w K. z siedzibą w B.,

którzy zeznali, że nie przekazywali (...) informacji o zdarzeniach drogowych wymuszających holowanie pojazdów biorących w nich udział.

70 A. Ł. (1) (70) (k.14300 tom LXXIX, k.42214v tom CCXXIV), będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w szczególności na stanowisku (...) (...) KP w K., jego zeznania nic nie wniosły do sprawy, w tym w szczególności odnośnie funkcjonowania (...) KMP w K.,

Ponadto na okoliczności sprawy przesłuchano w charakterze świadków z pouczeniem o treści art. 183 § 1 k.p.k. pracowników, w tym w szczególności kierowców zatrudnionych w (...), tj.:

11 T. G. (2) (11) (k.12943-12945 tom LXX, k.14472-14474 tom LXXX, k.42088v-42090v tom CCXXIII) – będącego jednym z kierowców zatrudnionych w firmie (...), którego J. Z. (2) wskazał jako tego, który był wysyłany celem holowania pojazdów na miejsca zdarzeń drogowych, o których informację firma ta uzyskiwała od (...) z (...) KMP w K.. Jego ojczymem był J. C. (1), który podjął tam zatrudnienie już po tym, jak świadek zrezygnował z pracy w tej firmie. Na etapie postępowania przygotowawczego świadek ten został przesłuchany dwukrotnie. Podczas pierwszego przesłuchania świadek wskazał, że firma (...) dostawała tzw. cynki, tj. nieoficjalnie informacje od policjantów o kolizjach drogowych i wypadkach, przy czym wywnioskował to – podobnie jak inni kierowcy lawet z tej firmy - gdyż przyjeżdżali jako pierwsi na miejsca takich kolizji, a zatem zgłoszenia musiały być – jak to ujął - bardzo „świeże”, a zatem pochodzące ze źródła, czyli od policjantów, ale nie wiedział konkretnie od których. Świadek zastrzegł, że J. Z. (2) nie zdradzał im źródła pochodzenia tych informacji, a oni nie pytali go o to. Świadek wiedział, że firma ta miała podpisaną umowę ze Starostwem Powiatowym odnośnie holowania pojazdów z powiatu (...). Mimo, że świadek słyszał o tzw. ustawkach podkreślił, że J. Z. (2) nie uczestniczył w tym procederze i zabronił im holowania pojazdów z takich ustawek, jak również że jako kierowca lawety potrafił zorientować się na miejscu, że ma do czynienia z ustawka. Podczas drugiego przesłuchania w odpowiedzi na pytania odnosił się do konkretnych numerów telefonicznych (wynikających z opinii biegłego W. B.), nie był natomiast w stanie uszczegółowić swoich poprzednich zeznań w zakresie tzw. cynków, tj. tego w jaki sposób Z. otrzymywali informacje o zdarzeniach drogowych od policjantów z (...) KMP w K. i ewentualnie w jaki sposób „odwdzięczali” się im za to.

Na rozprawie świadek wskazał, że wykonując pracę w tej firmie miał wątpliwości co do źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych, w szczególności zastanawiało go to skąd firma ta ma tak dużo zleceń, ale na te temat nie rozmawiał z innymi pracownikami tej firmy w obawie przed utratą pracy. J. Z. (2) postrzegał wówczas jako „dziwnego faceta”, a to z tego względu, iż jako szef wymagał, aby kierowca bez słowa na jego polecenie udawał na wskazane miejsce celem holowania pojazdu, natomiast gdy dany kierowca zaczynał go wypytywać o szczegóły lub miał jakieś wątpliwości, był zwalniany z pracy. J. Z. (2) był też podejrzliwy, nie tolerował też żadnych rozmów pomiędzy pracownikami swojej firmy i pracownikami innych konkurencyjnych firm, a gdy dowiadywał się o takiej sytuacji posądzał o współpracę z konkurencyjną firmą – pomocą drogową. Ważną informacją była też ta, że wykonując swoje obowiązki holownika zetknął się z procederem ustawianych kolizji drogowych, wskazał, że doświadczenie zawodowe pozwalało mu zorientować się co do tego na miejscu danego zdarzenia, w szczególności zachowanie uczestników takich kolizji zdradzało, że coś „kombinują”, w szczególności, kiedy odmawiali korzystania z usługi holowania mimo, że ich pojazdy były na tyle uszkodzone, że nie były zdatne do samodzilnego poruszania się, natomiast J. Z. (2) przestrzegał swoich pracowników, że nie jest zainteresowany ustawianymi kolizjami drogowymi oraz wymagał od nich, aby w sytuacji najechania na taką sytuację odjeżdżać stamtąd.

52 Z. W. (52) (k.13206-13213 tom LXXII, k.14268-14272 tom LXXVIII, k.45208-45210 tom CCXXXIX) – będącego jednym z kierowców zatrudnionych w firmie (...), którego J. Z. (2) wskazał jako tego, który był wysyłany celem holowania pojazdów z miejsca zdarzeń drogowych, o których informację firma ta uzyskiwała od (...) z (...) KMP w K.. Przesłuchany w dniu 5 maja 2010 r. na etapie przygotowawczego potwierdził, że w firmie tej funkcjonował termin „cynk”, ale on dostawał tzw. cynki najczęściej od J. i M., rzadziej od W. Z. (1). Czasami pojazdy holowali J. Z. (2) i W. Z. (1). Istotną informacją udzieloną przez świadka była ta, że najlepszym pracownikiem tej firmy był B. P. (1) ps. (...), który kiedyś sam miał pomoc drogową i zawsze chwalił się, że wszystkie kontakty jakie ma (...) ma z policją, to są kontakty jego z okresu kiedy sam jeździł pomocą drogową i to jego zasługa. Kiedy jego działalność rozpadła się, do pracy przyjął go J. Z. (2). Świadek Z. W. wskazał, że w jego obecności B. P. (1) zadzwonił do jednego z (...) pytając czemu nie ma „cynków” i z treści rozmowy wynikało, że rozmówcy dobrze się znają. Sam J. Z. (2) nigdy w obecności pracowników nie mówił skąd ma informacje o kolizjach, ale ta wiedza była oczywista i wśród kierowców obsługujących lawetę nie budził żadnych wątpliwości fakt, iż źródło ich pochodzenia jest gdzieś w „centrali” i dla przykładu świadek opisał zdarzenie z ul. (...), kiedy najechał na kolizję drogową, która dopiero co zaistniała, wysiadł z samochodu i przy nim pokrzywdzony zgłaszał tę kolizję policji, a dosłownie po 3 minutach otrzymał od J. Z. (2) informację, aby udał się w to miejsce, w którym już był. Ponadto był też świadkiem sytuacji, kiedy w jego obecności J. Z. (2) po zaraz po odczytaniu wiadomości, którą właśnie otrzymał dzwonił do pracownika, aby udał się na miejsce kolizji. Świadek zauważył, że ten telefon komórkowy, na który J. Z. (2) otrzymywał wiadomości sms był dla niego do tego stopnia ważny, że idąc do kościoła w niedzielę przekazywał go w biurze komuś kto zawsze tam zostawał. Świadek wskazał, że nie zna oskarżonych w tej sprawie. Na rozprawie świadek wskazał, że w tamtym czasie jako pracownik (...) spotykał się z komentarzami ze strony pracowników innych firm holowniczych, że (...) otrzymuje informacje o kolizjach drogowych bezpośrednio z policji. Wskazał też, że na krótko przed tymczasowym aresztowaniem J. i W. Z. (1) zdarzały się akie sytuacje, że na zlecenie J. Z. (2) kierowcy lawet jechali na miejsce rzekomej kolizji, a tam nikogo nie zastawali. Dlatego zaczęli mieć przypuszczenia, że są w ten sposób „wypuszczani”, natomiast nie wiedzieli czy przez konkurencję, czy przez kogoś innego. Dodał, że rynku usług holowania zawsze była „walka o klienta” i każda firma holownicza stanowiła konkurencję. Z kolei będąc przesłuchany w dniu 15 czerwca 2010 r. dodał, że J. Z. (2), M. Z. (1) a rzadziej W. Z. (1) informację o kolizjach przekazywali mu podczas rozmów telefonicznych bądź wiadomości sms. Wskazał, że termin „cynk” odnosił się również do informacji przekazywanych przez policję, tj. również z KMP w K., ale nie wie od których konkretnie funkcjonariuszy, i że na miejscu danej kolizji można było od razu stwierdzić czy był to cynk z KMP w K., o różnych porach dnia i nocy, w zasadzie codziennie, czasami były przerwy 1-2 dni. Wskazał, że po aresztowaniu Z. takich „cynków” już nie było w (...). Opisał tez współpracę z KPP w K. w przypadku oficjalnych zleceń holowania. Wskazał, że informacje te mogą potwierdzić J. K. (1), B. P. (1), C., L. Z. i J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1). Wskazał, że z (...) zwolnił się w sierpniu 2007 r. i wyjechał do pracy za granicą. Na rozprawie świadek podtrzymał te zeznania i złożył te zeznania zgodne z tymi z etapu postępowania przygotowawczego.

54 J. K. (1) (54) ps. (...) (k.13314-13317 tom LXXIII, k.14274-14283 tom LXXVIII, k.14293-14297 tom LXXIX, k.42146v-42149 tom CCXXIII) - będący jednym z kierowców zatrudnionych w formie (...), którego J. Z. (2) wskazał jako tego, który był wysyłany celem holowania pojazdów z miejsca zdarzeń drogowych, o których informację firma ta uzyskiwała od (...) z (...) KMP w K.. Świadek wskazał, że zarówno on, jak i inni kierowcy lawet nieraz zadawali pytania J. Z. (2) skąd on ma tyle informacji o kolizjach, a najbardziej zastanawiało świadka to, że informacje te były otrzymywane przez niego na tyle szybko, że pozwalały kierowcą lawet w firmie (...) dojechać na miejsce danego zdarzenia drogowego na tyle szybko, że byli tam szybciej aniżeli kierowcy z innych firm holowniczych. J. Z. (2) nigdy jednak nie odpowiedział na tego rodzaju pytania. świadek potwierdził, że niejednokrotnie zdarzało się, że był na miejscu kolizji drogowej zanim pojawiły się tam jakiekolwiek służby, w tym policja, a na miejscu byli jedynie uczestniczy kolizji. Zdarzało się nawet, że kierujący pojazdami uczestniczącymi w tychże zdarzeniach drogowych pytali go skąd dowiedział się o tej kolizji skoro zdążyli dopiero co zadzwonić na policję. W takich sytuacjach J. K. (1) domyślał się, że Z. otrzymują takie informacje bezpośrednio od policjanta, który jako pierwszy otrzymywał dane zgłoszenie. Świadek nie wykluczył, że inny pracownik – kierowca lawety zatrudniony w firmie (...) w 2003 r., który wcześniej prowadził własną firmę holowniczą i był wpisany na listę holowników, którzy otrzymywali oficjalne zgłoszenia od (...) z KMP w K., i w związku z tym posiadał wiedzę o w/w (...), podzielił się tę wiedzą z Z. i stąd wzięła się późniejsza współpraca pomiędzy Z. i (...) (...) (...) KMP w K.. Świadek wskazał też, że były takie sytuacje, kiedy J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1), informowali jego oraz innych kierowców lawety, iż jest „coś”, „cynk” lub „bomba”, przy czym sytuacje te miały miejsce i w dzień i w nocy, a oznaczało to – jak się domyślał - że otrzymywali oni informację o zdarzeniu drogowych od policjantów z KMP w K., przy czym świadek nie wiedział od których konkretnie. Świadek jeszcze raz podkreślił, że Z. oficjalnie nie potwierdzili skąd posiadają takie informacje, jak również nie miał wiedzy czy w zamian za to przekazywali policjantom korzyści majątkowe lub osobiste. Bywały w związku z tym takie dni, kiedy takich „cynków” było tyle, że nie mogli zrobić sobie przerwy w pracy. Średnio tego rodzaju zgłoszeń było 10-15 dziennie. Świadek – podobnie jak i inni kierowcy lawet w firmie (...) – wskazał, że poza wynagrodzeniem zasadniczym otrzymywał prowizję, w przypadku, gdy z tzw. „cynku” sholował do firmy (...) samochód do naprawy kwotę 100-150 zł. Świadek wskazał, że kwestie te mogą potwierdzić B. P. (1), J. C. (1), T. G. (2), S. M. (2), Z. W., P. Z. (1), L. Z., J. D. (1), C., którego nazwiska nie pamiętał ps. (...), J. K. (2) ps. (...) oraz A. ps. (...). Z kolei na rozprawie świadek był bardziej powściągliwy w swoich spontanicznych zeznaniach, ale był wówczas nadal pracownikiem firmy (...) i mimo jego zapewnień, że nie czuje skrępowania z tego powodu przy składaniu zeznań takie skrępowanie dało się odczuć. Nie zmienia to jednak faktu, iż świadek w całości podtrzymał zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego.

55 J. C. (1) ps. (...) (55) (k.13370-13376 tom LXXIII, k.14287-14289 tom LXXIX, k.42149-42150 tom CCXXIII) – będący jednym z kierowców zatrudnionych w firmie (...) w latach 2005-2008, którego J. Z. (2) wskazał jako tego, który był wysyłany celem holowania pojazdów z miejsca zdarzeń drogowych, o których informację firma ta uzyskiwała od (...) z (...) KMP w K.. Świadek zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie daleki był od ujawniania ewentualnych okoliczności, w których do firmy (...) trafiały tzw. „cynki” czy też „bomby”, a nawet twierdził, że nie zetknął się z taka terminologią.

71 B. P. (1) ps. (...) (71) (k.14314-14392 tom LXXIX, świadek ten zmarł – k.42230 tom CCXXIV = k.46236 tom CCXLIV) jego zeznania zostały odczytane na rozprawie w dniu 30.11.2018 r. (k.46350 tom CCXLIV) – będącego jednym z kierowców zatrudnionych w firmie (...), którego J. Z. (2) wskazał jako tego, który był wysyłany celem holowania pojazdów z miejsca zdarzeń drogowych, o których informację firma ta uzyskiwała od (...) z (...) KMP w K.. Świadek ten został przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego i wówczas przyznał, że przed podjęciem zatrudnienia w formie (...) sam prowadził jednoosobowo działalność gospodarczą w zakresie holowania pojazdów, ale z uwagi na awarię jedynego samochodu jakim dysponował oraz trudności w pozyskiwaniu zleceń zdecydował się na zatrudnienie w innej firmie. Przyznał, że jeszcze z tamtego okresu czasu znał (...) (...) J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1) i P. W. (1). Wskazał, że J. Z. (2) musiał mieć jakiś kontakt z P. W. (1), gdyż na zlecenie Z. sholował jego prywatny samochód do ich warsztatu celem naprawy. Zaprzeczył, aby miał natomiast wiedzę na temat ewentualnych kontaktów swoich pracodawców z (...) (...) z (...) KMP w K..

8 J. Ż. (1) (8) (k.12932 tom LXX, k.45127v-45128 tom CCXXXVIII), zatrudnionego w charakterze (...), który wykonywał swoje obowiązki tylko w godzinach nocnych nie wniosły niczego nowego do tej sprawy,

9 T. B. (9) (k.12935-12936 tom LXX, k.42090v-42091 to CCXXIII), zatrudnionego przez okres niespełna roku w charakterze (...), który wykonywał swoje obowiązki tylko w godzinach nocnych od 21:00 do 6:00, nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

10 P. P. (9) (10) (k.12939-12940 tom LXX, k.42091v tom CCXXIII), zatrudnionego w charakterze (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

48 A. Z. (1) (48) (k.13029-13032 tom LXXI, k.42146-42146v tom CCXXIII), przy czym jego zeznania nie wniosły niczego nowego do sprawy, bowiem został zatrudniony w firmie (...) w 2007 r. w okresie, kiedy J. Z. (2) i W. Z. (1) zostali tymczasowo aresztowani w związku z ujawnieniem procederu przekazywania informacji przez (...) z zakresu (...) z (...) KMP w K. i wykonywał tam pracę (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

49 W. K. (2) (49) (k.13050-13053 tom LXXI, k.42153-42153v tom CCXXIII), zatrudnionego w charakterze (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

50 J. P. (1) (50) (k.13101-13104 tom LXXII, k.42153v-42154 tom CCXXIII), zatrudnionego w charakterze (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

51 K. P. (1) (51) (k.13153-13157 tom LXXII, k.42154-42154v tom CCXXIII), zatrudnionego w charakterze (...), a następnie (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

53 M. S. (2) (53) (k.13262-13265 tom LXXII, k.42155-42155v tom CCXXIII), zatrudnionego w charakterze (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...). Świadek wskazał, że pracując w tej firmie zetknął się natomiast z terminem „(...)”, którego używali w jego obecności kierowcy lawet w tej firmie.

56 P. D. (1) (56) (k.13426-13432 tom LXXIII, k.42150v-42151 tom CCXXIII), będący dwukrotnie pracownikiem firmy (...) zatrudnionym na stanowisku (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...).

57 S. M. (2) (57) (k.13482-13488 tom LXXIV, k.14309-14311 tom LXXIX, k.42155v-42156 tom CCXXIII), zatrudnionego w charakterze (...), i czasami zdarzało się, że jeździł również do kolizji drogowych celem holowania danego pojazdu, w tym nie tylko na polecenie J. Z. (2), W. Z. (1), ale również J. K. (1). L. Z. i Z. W., mimo to nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...), co tłumaczył faktem, iż pracował tam przez okres zaledwie pół roku,

58 A. B. (4) (58) (k.13538-13543 tom LXXIV, k.42191v-42193v tom CCXXIV), zatrudnionego w charakterze (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...).

59 J. M. (1) (59) (k.13590-13593 tom LXXIV, k.45925-45925v tom CCXLII), zatrudnionego zaledwie przez około trzy miesiące w (...) na stanowisku (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...), co tłumaczył faktem, iż pracował tam przez okres zaledwie pół roku,

60 A. R. (1) (60) (k.13641-13646 tom LXXV, k.42192v-42194 tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...), natomiast na jednej z okazanych mu tablic poglądowych rozpoznał wizerunek P. W. (1), którego samochód był naprawiany w warsztacie (...),

61 D. K. (1) (61) (k.13696-13700 tom LXXV, k.42194-42194v tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

62 W. S. (1) (62) (k.13750-13754 tom LXXV, k.42194v-42195v tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

63 A. P. (2) (63) (k.13800-13801 tom LXXVI, k.42195v-42196 tom CCXXIV), będącego kuzynem A. Z. (2) (ojca J. i W. Z. (1)), zatrudnionego na stanowisku (...), który swoje obowiązki wykonywał głównie w nocy, nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

64 J. K. (2) (64) (k.13849 tom LXXVI, k. 14303-14305 tom LXXIX, k.42196v-42198v tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku (...), mimo to nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...), i jak podkreślił na rozprawie nie zastanawiał się nad tym zasługą czego jest to, że firma ta jest dużą firmą, która ma dużo zleceń, co ciekawe świadek wskazał, że termin „cynk” w ogóle nie jest mu znany, a J. K. (1) ps. (...) został przyjęty do tej firmy pod koniec jego zatrudnienia,

65 A. S. (2) (65) (k.13895-13944 tom LXXVI, przy czym świadek zmarł – k.42249 tom CCXXIV) – jego zeznania zostały odczytane na rozprawie w dniu 30.11.2018 r. (k.46350 tom CCXLIV), zatrudnionego na stanowisku (...), do którego obowiązków należało holowanie pojazdów, mimo to nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

66 P. K. (1) (66) (k.13945-13947 tom LXXVII, k.42280-42281 tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku (...), nie miał żadnych konkretnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...), ale potwierdził, że w firmie tej mówiło się o tzw. „cynkach” w znaczeniu przekazania informacji o jakiejś kolizji drogowej i potrzebie wysłania pomocy drogowej, a po tymczasowym aresztowaniu J. Z. (2) i W. Z. (1) o tym, że ma to związek z przekazywaniem im takich „cynków” przez policjantów,

67 L. W. (2) (67) (k.13995-13996 tom LXXVII, k.42215-42215v tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku(...), a następnie (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

68 R. K. (2) (68) (k.14043-14044 tom LXXVII, k.42216-42216v tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

69 P. R. (1) (69) (k.14096-14100 tom LXXVIII, k.45518v-45519 tom CCXL), będącego zatrudnionym w (...) zaledwie przez kilka miesięcy na stanowisku (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

72 P. P. (2) (72) (k.14393-144397 tom LXXIX, k.42217-42217v tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku (...), nie miał żadnych wiadomości na temat źródła pochodzenia informacji o zdarzeniach drogowych w firmie (...),

73 P. Z. (1) (73) (k.14549-14552 oraz k. 14625-14262 tom LXXX, k.42218-42219 tom CCXXIV), zatrudnionego na stanowisku (...), który zajmował się również holowaniem pojazdów. Świadek wskazał, że w trakcie pracy w tej firmie od kolegów słyszał, że właściciele tej firmy mają układy z policją i dostają informacje o kolizjach, i w związku z tym zdawał sobie sprawę, że jest wysyłany przez J. Z. (2) bądź W. Z. (1) w celu sholowania pojazdu z tzw. „cynku”, a świadczyć o tym miał w szczególności fakt, że w takich sytuacjach pracodawcy wskazywali mu dokładne miejsce kolizji drogowej, a po dojechaniu na miejsce potwierdzał fakt zaistnienia takiej kolizji i oprócz jej uczestników zastawał tam tylko ewentualnie policjantów likwidujących to zdarzenie, natomiast nie miał wiedzy odnośnie tego, czy policjanci dający owe „cynki” w zamian otrzymywali korzyści majątkowe lub osobiste od Z.,

74 H. K. (74) (k.14627-14703 tom LXXX, k.46577-46578v tom CCXLVI), będącego pracownikiem (...) zaledwie przez 3 miesiące w 2006 r., zatrudnionym na stanowisku (...), mimo to nie miał żadnych istotnych informacji w tej sprawie, w tym w szczególności na temat przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych (...).

75 P. J. (75) (k.14710v-148711 tom LXXXI, k.45522v-45524 tom CCXL), będąc zatrudniony na stanowisku (...), ale przez 3 miesiące chyba w 2001 r.

76 W. P. (76) (k.14785-14787 tom LXXXI, k.46706-46707 tom CCXLVI), nie będącego pracownikiem (...), ale współpracował z tą firmą przez okres 3-4 miesięcy prowadząc własną działalności w zakresie pomocy drogowej, słyszał później że Z. mieli jakiś układ z policjantami dot. przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych i domyślał się, że policjanci robili to za pieniądze, ale były to informacje pochodzące wyłącznie z plotek. Potwierdził też, że na rynku pomocy drogowej obowiązywała niepisana zasada, wedle której istniał podział terytorialny i pomoce drogowe miały nie wjeżdżać na nie ich teren.

77 J. D. (1) (77) (k.14855-14861 tom LXXXII, – zmarł - k.47187 tom CCXLIX, w związku z tym odczytano jego zeznania k.47261 tom CCXLIX), był zatrudniony w (...) w charakterze (...), zeznał on, że od J. Z. (2) i M. Z. (1) otrzymywał informacje na temat miejsca kolizji, gdzie miał się następnie udać celem holowania pojazdu podczas rozmów telefonicznych i w formie wiadomości sms. Faktycznie na miejscu okazywało się, że są to kolizje drogowe a nie drobne zgłoszenia typu awaria pojazdu. Czasami w takich wypadkach jego przyjazd na miejsce budził zaskoczenie uczestników kolizji, gdyż dopiero co zgłosili oni kolizję na policji, nie powiadomili jeszcze firmy ubezpieczeniowej, a on jako holownik był już na miejscu. Potwierdził też, że w firmie (...) posługiwano się terminem „cynk:, a gdy dopytywał skąd pochodzą informacje odnośnie zdarzeń drogowych, przełożeni J. K. (1) mówili mu, że te „cynki” dają (...) taksówkarze, pracownicy kiosków, itp.

78 L. Z. (78) (k.14926-14931 tom LXXXII, k.42987v-42988v tom CCXXVIII), będący bratem J., W. i E. Z. (1), pracujący w tej firmie do czerwca 2004 r., który przez następne pół roku szukał pracy w P., a następnie zdecydował się na wyjazd poza granice kraju, nie miał żadnych istotnych informacji w tej sprawie, w tym w szczególności na temat przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych (...),

których depozycje w mniejszym bądź w większym zakresie potwierdziły poczynione już wcześniej w śledztwie ustalenia co do okoliczności przekazywania informacji (...) przez funkcjonariuszy Policji z KMP w K. w wyniku, których (...) holowała pojazdy uczestniczące w zdarzeniach drogowych.

Osoby zarządzające (...) s.c.:

7 J. Z. (2) (7) (k.10317-10318 tom LVI, k.10327-10331 tom LVI, k.12408-12415 tom LXVIII, k.14261 tom LXXVIII, k.14997-15001 tom LXXXII, k.42234-42239 tom CCXXIV) - został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt III K 362/10 (k.15003-15033 tom LXXXII).

Przesłuchany po raz pierwszy w dniu 6 lutego 2007 r. (k.10317-10318 tom LVI): J. Z. (2) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz przekazywania korzyści majątkowej lub osobistej funkcjonariuszom KMP w K. pełniącym służbę na (...)) i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Przesłuchany w dniu 9 marca 2007 r. (k.10327-10331 tom LVI) J. Z. (2) nie przyznał się do działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (pkt I postanowienia o przedstawieniu zarzutów), natomiast przyznał się do tego, że przekazywał funkcjonariuszom policji pieniądze w formie – jak to ujął – „prowizji” za to, że uzyskiwał od nich informacje o zdarzeniach drogowych i w tym zakresie był gotów dobrowolnie poddać się karze oraz złożyć wyjaśnienia w zamian za możliwość skorzystania z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. W złożonych wyjaśnieniach J. Z. (2) nie do końca był jednak szczery. Po pierwsze podkreślił, że wspomnianego przekazywania pieniędzy nie traktował jako wręczania łapówki oraz że (...) otrzymywali od niego pieniądze tylko wtedy, gdy holował samochód z takiego zdarzenia na swój warsztat w celu jego naprawy. Zresztą odnośnie zasad na jakich rozliczał się z (...) jego wyjaśnienia ewoluowały. Odnośnie znajomości jakie posiadał w szeregach policji J. Z. (2) wskazał, że jego ojciec pracował kiedyś w policji, a obecnie jest już na emeryturze. Z tego też względu, jak również z uwagi na fakt, iż około 3-4 lat temu zawarł umowę z KWP w K. na świadczenie usług w zakresie holowania i parkowania pojazdów z terenu powiatu (...) i miasta K. (wówczas zwykle (...) (...) z Komendy Powiatowej Policji w K. powiadamiali go o zaistniałej kolizji i konieczności holowania pojazdu) – znał wielu policjantów. W ramach prowadzonej działalności – a firmę (...) s.c. prowadził od około 8 lat - miał też kontakt z (...) (...) z KMP w K., KWP w K. i poszczególnych komisariatów policji, którzy również przekazywali mu informacje o konieczności holowania danego pojazdu, który został np. zatrzymany w wyniku pościgu na terenie miasta K.. Zaprzeczył, aby znał D. A. (1) i T. S. (1). Wskazał, że A. P. (1) i T. G. (1) – tak jak on – prowadzą firmy holownicze. Przyznał natomiast, że zna S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1) i P. W. (1), będących (...) (...) w KMP w K., przy czym stopień tej znajomości jest różny. Odnośnie J. Z. (1) wskazał, że około dwa i pół roku temu naprawiał jego prywatny samochód i wówczas miał powziąć wiadomość, iż jest on policjantem. Poprzez J. Z. (1) miał on z kolei poznać M. Ż. (1). Z kolei S. S. (1), P. W. (1) i S. K. (1) poznał w trakcie likwidacji przez nich różnych zdarzeń drogowych, na miejsce których przyjeżdżał w ramach powadzonej działalności. Zarówno J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1) i P. W. (1) przekazywali mu informacje o zdarzeniach drogowych. J. Z. (2) wskazał, że nie wiedział wówczas, czy uzyskuje te informacje w ramach realizacji umowy, którą miał zawartą z KWP w K. oraz że nie znał struktury organizacyjnej policji, która stanowiła dla niego całość. Zaraz następnie dodał, że był przekonany, że odbywa się to w ramach tejże umowy. J. Z. (2) przyznał, że jego znajomość z J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1) i P. W. (1) z czasem ulegała pogłębieniu, mężczyźni zwracali się do siebie po imieniu, zwłaszcza że informując go o danej kolizji przedstawiali mu się, a potem rozpoznawał ich już po głosie, a informacje te zaczął otrzymywać w formie wiadomości sms, w której treści zawarta była również wskazówka, który z nich przekazuje mu daną informację. Zaraz też przyznał, że takiego wskazania nie musiało być, gdyż znał numery ich prywatnych telefonów komórkowych, choć zastrzegł, że nie pamięta w jakich okolicznościach otrzymał je od nich. Następnie wskazał, że tak naprawdę to nie wiedział, czy były to numery ich prywatnych telefonów komórkowych czy też służbowych. J. Z. (2) w końcu przyznał, że w okresie, kiedy otrzymywał już informacje o zdarzeniach drogowych, J. Z. (1) w pewnym momencie zaproponował, że będzie mu przekazywał informacje o zdarzeniach drogowych w zamian za co J. Z. (2) miał mu wyremontować za darmo jego prywatny samochód. Przystał na to w obawie, że J. Z. (1) będzie przekazywał te informacje konkurencyjnym firmom, a koszt wspomnianej naprawy wyniósł 2.000 zł, który nie zażądał od niego. Z kolei J. Z. (1) przywoził następnie do naprawy i remontu inne pojazdy, należące do członków jego rodziny, za które J. Z. (2) również nie zażądał zapłaty, jak również udał się – jak się okazało bez potrzeby – lawetą po jego pojazd w okolice W.. Oprócz wspomnianych bezpłatnych remontów i napraw, J. Z. (2) przekazywał J. Z. (1) kwoty od 50-150 zł jako „prowizję” za przekazanie informacji o zdarzeniu drogowym, w wyniku czego holował pojazd do swojego warsztatu. Darmowe naprawy i remonty J. Z. (2) wykonywał też dla P. W. (1) – ale nie tak często jak dla J. Z. (1) – jak również dla M. Ż. (1) (2 lub 3 razy), natomiast nigdy dla S. K. (1) i S. S. (1). Wszystkim natomiast przekazywał pieniądze tytułem „prowizji” – jak to ujął – sam z siebie na takich samych zasada jak w przypadku J. Z. (1), od pierwszego darmowego remontu wykonanego na rzecz J. Z. (1), przy czym nie potrafił określić od kiedy dokładnie (być może 2-3 miesiące po w/w remoncie). Tym razem wskazał, że wysokość przekazywanej kwoty były uzależniona od zysku jaki sam osiągnął w wyniku naprawy sholowanego pojazdu. Wskazał, że był przekonany, że taki sposób postępowania był praktykowany w obrocie gospodarczym. J. Z. (2) zapewnił, że jego brat – W. zajmował się w firmie kwestiami dotyczącymi funkcjonowania lakierni, blacharni i dostawą części samochodowych, i tylko on zajmował się utrzymywaniem kontaktów z funkcjonariuszami policji, w tym również tylko on wypłacał wspomniane prowizje.

Przesłuchany w dniu 28 września 2009 r. (k.12408-12415 tom LXVIII) J. Z. (2) ponownie nie przyznał się do działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (pkt I postanowienia o przedstawieniu zarzutów), natomiast przyznał się do tego, że przekazywał funkcjonariuszom policji pieniądze w zamian za przekazywanie mu informacji o zdarzeniach drogowych wymagających holowania pojazdów, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe wyjaśnienia. Następnie, w odpowiedzi na pytania przesłuchującego dodał, że J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1) i P. W. (1) tylko jemu w firmie (...) przekazywali informacje o zdarzeniach drogowych. Nie zna D. A. (1), M. K. (6), R. N. (2) i J. S. (6). Za otrzymane informacje przekazywał im kwoty od 20-50 zł tytułem „prowizji” na przystankach autobusowych, stacjach benzynowych lub w innych miejscach uzgodnionych z danym policjantem i czynił to zawsze osobiście w stosunku do każdego z nich z osobna. Ponieważ nie prowadził żadnych zapisków odnośnie tego, który z nich ile informacji mu przekazał, według własnego uznania raz w tygodniu, bądź raz na dwa tygodnie albo też raz na miesiąc przekazywał każdemu z nich określoną przez siebie sumę, przy czym następnie wskazał, że nie częściej niż dwa razy w miesiącu. Wysokość tej kwoty nie była uzależniona od ilości przekazanych informacji. W tych okolicznościach nie wie ile w sumie pieniędzy przekazał każdemu z w/w (...). Ostatecznie J. Z. (2) wskazał, że przekazywał im pieniądze w kwotach od 20-150 zł, nie były to kwoty wyższe niż 150 zł a wypłata pieniędzy nie była uzależniona od żadnych innych warunków i należała się po prostu za przekazywanie informacji o zdarzeniach drogowych – a zatem w tej części, w której poprzednio twierdził co innego, tj. że była uzależniona od wielkości przeprowadzonego przez niego remontu – naprawy pojazdu sholowanego z danego zdarzenia drogowego i zarobku jego firmy – nie podtrzymał swoich wyjaśnień. Samochody do bezpłatnej naprawy lub bezpłatnego remontu przywozili do niego zarówno J. Z. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), jak i S. S. (1) i S. K. (1). Wskazał, że fakt uzyskiwania informacji od w/w (...) utrzymywał w tajemnicy przed swoimi pracownikami. Co ciekawe – przy czym niezgodnie z prawdą – wskazał, że z każdym z policjantów spotykał się osobno, nigdy nie organizował ich wspólnego spotkania, jak również, że nigdy nie rozmawiał z żadnym z nich kto i kiedy ma służbę, nie przekazał im telefonu komórkowego, jak również numeru telefonu do bezpośredniego kontaktowania się z nim w celu przekazywania mu wskazanych wyżej informacji i nie pamięta, aby któryś z policjantów – w szczególności wymienionych w zarzucie - przekazywał mu grafiki służby zaraz jednak dodając, że leczy się (...), ma rozpoznaną (...), a jego brat W. – również z uwagi na (...) leczy się (...) od dzieciństwa. Podczas tego przesłuchania J. Z. (2) ponadto opisał zakres obowiązków swoich oraz wspólnika W. Z. (1) i innych osób zatrudnionych w firmie, jak również sposób wystawiania faktur, zakres umowy podpisanej z KWP w K. i sposób jej realizowania (holowanie i parkowanie pojazdów dla KPP w K. – (...) i (...) K., KP Z., KP K., KP S., KP Z., KP Ś., S.).

Przesłuchany w dniu 27 maja 2010 r. (k.14261 tom LXXVIII) J. Z. (2) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, odmówił składania wyjaśnień, ale też podtrzymał w całości wyjaśnienia złożone dotychczas.

Przesłuchany w dniu 15 listopada 2010 r. (k.14997-15001 tom LXXXII) J. Z. (2) przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu przestępstw i w odpowiedzi na pytania wskazał dodatkowo, że nie pamięta dokładnie kiedy, ale mogło to mieć miejsce w okresie wskazanym w zarzutach, tj. w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. firma (...) w zamian za pieniądze otrzymywała informacje od policjantów z (...) KMP w K. o zdarzeniach drogowych wymagających holowania pojazdów. Tymczasem firma ta miała podpisaną umowę jedynie z KPP w K., natomiast z KMP w K. nie. Tym razem J. Z. (2) przyznał, że spotkał się z M. Ż. (1) i ustalił z nim, że funkcjonariusz ten będzie mu przekazywał informacje o zdarzeniach drogowych wymagających holowania pojazdów w zamian za pieniądze, przy czym nie ustalili wówczas konkretnych kwot, ale - jak mu się wydaje - zostało to ustalone później. Nie pamiętał też, który z nich wyszedł z taką propozycją. Na pewno przekazał natomiast M. Ż. (1) aparat telefoniczny – choć zarazem stwierdził, że nie pamięta kiedy dokładnie, jakiej marki był on i jaki numer telefoniczny w grę wchodził – przy użyciu którego miał mu przekazywać informacje. M. Ż. (1) poinformował go następnie, że takie informacje będą mu przekazywać również inni (...), a zatem S. S. (1), S. K. (1), J. Z. (1) i P. W. (1). Policjanci ci przekazywali mu informacje, korzystając również ze swoich prywatnych numerów telefonicznych. Informacje te przekazywali mu, będąc na służbie w (...) KMP w K. zarówno w formie rozmów telefonicznych, jak również wiadomości tekstowych sms, i z reguły odbierała je jego żona M. Z. (1), jak również J. Z. (2), natomiast nie wykluczył, że zdarzało się, że również W. Z. (1). Informacje te były przekazywane prze (...) na numery telefonów komórkowych należących do firmy (...), choć zastrzegł, że nie potrafi ich wskazać. Przyznał, że poinformował swoją żonę, że takie informacje będą otrzymywać zarówno w formie rozmów telefonicznych, jak również wiadomości tekstowych sms, zastrzegł jednak, że nie powiedział jej, że będą one pochodziły od (...) (...) KMP. Informacje te, w tym przekazywane za pomocą wiadomości sms zawierały wskazanie co do nazwy ulicy, skrzyżowania ulic, a zdarzało się, że również marek pojazdów. J. Z. (2) bądź M. Z. (1) następnie swoim pracownikom wydawali dyspozycję udania się na miejsce danego zdarzenia drogowego wskazując im nazwy ulic, bądź skrzyżowań, a ich zadaniem było udanie się na miejsce celem holowania pojazdów, i najczęściej byli to J. K. (1), Z. W., J. C. (1), T. G. (2) i B. P. (1). Twierdził, że innych pracowników nie pamięta. Pracownicy mogli się czegoś domyślać, natomiast nie mieli od J. Z. (2) informacji na temat źródła pochodzenia informacji dotyczącej danego zdarzenia drogowego. Nie wykluczył, że zarówno on, jak również W. Z. (1) również jeździli na miejsca tych zdarzeń w celu holowania pojazdów. O ile J. Z. (2) ponownie wskazał, że do przekazania przez niego pieniędzy poszczególnym dyspozytorom dochodziło na stacjach benzynowych, albo też np. na drodze prowadzącej do ich miejsca zamieszkania, to jednak tym razem wskazał, że były to kwoty od 150-300 zł przekazywane raz w miesiącu, a rzadziej dwa razy w miesiącu. Ponownie podkreślił też, że nie prowadził zapisków, w związku z tym zdarzało się, że to on sam decydował jaką konkretnie kwotę w danym miesiącu przekaże konkretnemu policjantowi, ale też czasami sami policjanci mówili jaka kwota się im należy. Czasami zdarzało się, że przygotowane przez J. Z. (2) pieniądze w kopercie w jego imieniu przekazywał danemu policjantowi W. Z. (1), przy czym J. Z. (2) zastrzegł, że mógł on nie wiedzieć, że przekazuje je policjantowi. Przyznał, że to on – J. Z. (2) podjął w firmie decyzję odnośnie takiej współpracy z policjantami z (...) KMP w K. i decydował o każdej kwestii z nią związanej, miał świadomość, że jest grupa osób, która zajmuje się tym procederem, w skład której oprócz niego i policjantów zaliczył również swoją żonę M. Z. (1) i W. Z. (1). Dodał, że były dni kiedy otrzymywał od nich kilka informacji, ale też zdarzały się dni, kiedy nie było żadnej. Nie wykluczył, że przekazał poszczególnym dyspozytorom faktycznie taką sumę jaka została wskazana w zarzutach. Przyznał, że pozyskiwanie w ten sposób informacji na pewno przyczyniło się do lepszej kondycji finansowej firmy, bowiem uzyskała ona stałe źródło dochodu z tytułu holowania pojazdów. J. Z. (2) wskazał, że złożył w/w wyjaśnienia dobrowolnie oraz że żałuje swojego postępowania, a następnie złożył wniosek o wydanie w stosunku do niego wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k.

Z kolei na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. (k.41991-41992 tom CCXXII) przesłuchiwany w charakterze świadka, J. Z. (2) nie chciał wracać pamięcią i odtwarzać żadnych szczegółów dotyczących zdarzeń, w związku z którymi został prawomocnie skazany, zasłaniając się swoim złym stanem zdrowia psychicznego. W tych okolicznościach został przesłuchany z udziałem biegłego sądowego (...) na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. (k.42234-42239 tom CCXXIV). Taka postawa J. Z. (2) o tyle nie dziwiła, że istotnie – jak sam wskazał – ujawnienie tego procederu i pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej niewątpliwie spowodowało istotne zmiany zarówno w jego życiu zawodowym, jak i rodzinnym. Faktem jest, że jego brat, a zarazem wspólnik w firmie (...) popełnił samobójstwo. Na rozprawie świadek J. Z. (2) podtrzymał wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego wskazując, że nikt nie sugerował mu treści tychże wyjaśnień, składał je samodzielnie, pamiętając wówczas szczegóły, czynił to w obecności swojego obrońcy, a przed ich podpisaniem były mu one odczytywane. Tylko obrońcy oskarżonych S. K. (1) i S. S. (1) zdecydowali się na zadanie mu pytań i dotyczyły one wyłącznie tego czy naprawiał należące do nich pojazdy w szczególności nieodpłatnie, ale na rozprawie świadek wskazał, że niczego pewnego na ten temat nie jest w stanie podać, a każdą swoją wypowiedź w tej kwestii opatrywał sformułowaniem „chyba”. Do akt sprawy – przy czym wyłącznie na potrzeby opinii (...) (...) dotyczącej (...) wiarygodności składanych przez niego zeznań - została dołączona jego dokumentacja lekarska (w szczególności k.42296 i k.42303 i k.42366 tom CCXXIV)

79 W. Z. (1) (79) (k.15131-15141 LXXXIII, k.15135-15141 tom LXXXIII, k.15221-15229 LXXXIV, k.15315-15317 LXXXIV, k.15318-15324 LXXXIV) – został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt III K 362/10 (k.15003-15033 tom LXXXII), natomiast zmarł w dniu 17 września 2012 r. (k.42248 tom CCXXIV) odczytane na rozprawie w dniu 30.11.2018 r. (k.46350 tom CCXLIV)

Przesłuchany w dniu 6 lutego 2007 r. (k.15131-15141 LXXXIII) W. Z. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Przesłuchany w dniu 13 marca 2007 r. (k.15135-15141 tom LXXXIII) W. Z. (1) nie przyznał się do działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (pkt I postanowienia o przedstawieniu zarzutów), natomiast częściowo przyznał się do popełnienia drugiego z zarzucanych mu czynów związanego z przekazywaniem informacji o zdarzeniach drogowych wymagających holowania przez (...) (...) (...) KMP w K.. W złożonych wówczas wyjaśnieniach W. Z. (1) wskazał, że zna J. Z. (1), M. Ż. (1), odnośnie zaś A. P. (1) i T. G. (1) wskazał, że prowadzą oni firmy holownicze. Zaprzeczył natomiast, aby znał D. A. (1), S. K. (1) S. S. (1), P. W. (1), S. K. (1) i T. S. (1). Wskazał, że J. Z. (1) i M. Ż. (1) poznał poprzez swojego brata J. Z. (2), natomiast nie wie w jakich okolicznościach poznał i jak długo J. Z. (2) znał ich wcześniej. Wskazał, że wraz z bratem w okresie letnim 2006 r. udał się na spotkanie z nimi, które miało miejsce na terenie stacji benzynowej i zdaje się było umówione przez J. Z. (1). W. Z. (1) zasłaniał się natomiast niepamięcią co do innych szczegółów owego spotkania podkreślając, że z tymi policjantami rozmawiał wówczas J. Z. (2) i trwało ono około 15 minut. Świadek potwierdził, że J. Z. (1) często korzystał z usług ich warsztatu i wymuszał na nich dokonywanie na jego rzecz bezpłatnych remontów i napraw samochodów, które dostarczał do ich warsztatu, w tym samochodu należącego do jego żony, a miało się tak dziać od wiosny 2006 r. J. Z. (1) nigdy nie płacił za te naprawy i remontu, a nawet nie dziękował im za nie. W kwestii szczegółów z tym związanych W. Z. (1) odsyłał jednak również do J. Z. (2), z którym J. Z. (1) miał je uzgadniać. Świadek potwierdził, że J. Z. (1) przekazywał im informacje o kolizjach drogowych tak, jak i M. Ż. (1) podczas rozmów telefonicznych lub w formie wiadomości tekstowych sms, a w firmie (...) odbierali je J. Z. (2), M. Z. (1) i czasami on. Nie wykluczył, że informacje te przekazywali im również inni (...) (...) (...) KMP w K.. Wskazał, że od swoich pracowników miał wiadomość, że przekazywali oni te informacje nie tylko do (...), ale również innym firmom holowniczym. Dodał, że z J. Z. (1) wraz z bratem spotkali się poza firmą jeszcze około 2-3 razy w sprawach finansowych i w tych spotkaniach zwykle brał udział również M. Ż. (1). Podczas tych spotkań J. Z. (2) przekazywał im pieniądze, a jeden raz zrobił to sam W. Z. (1) w zamian za przekazywanie informacji o kolizjach drogowych, ale zastrzegł, że nie wie w jakich kwotach, gdyż były one uprzednio przygotowane przez J. Z. (2) w kopertach, a w zasadzie to w jednej kopercie dla nich obojga oraz że nie wie jakie były uzgodnienia i czy w ogóle były co do wysokości kwoty za przekazanie danej informacji, gdyż te kwestie z w/w policjantami mógł uzgodnić jedynie J. Z. (2), z którym nie rozmawiał na ten temat. Świadek wskazał, że nie wie czy pieniądze były przekazywane przez J. Z. (2) również innym policjantom z tego samego tytułu. Dodał, że J. Z. (1) był nachalny jeśli chodzi o kwestię w/w rozliczeń, natomiast M. Ż. (1) mniej. Świadek opisał także strukturę organizacyjną w firmie (...), zakres obowiązków poszczególnych pracowników.

Przesłuchany w dniu 28 września 2009 r. (k.15221-15229 LXXXIV) W. Z. (1) nie przyznał się do działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (pkt I postanowienia o przedstawieniu zarzutów), natomiast częściowo przyznał się do popełnienia drugiego z zarzucanych mu przestępstw, podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Wskazał, że był współwłaścicielem firmy do 2007 r. obok J. Z. (2) i E. Z. (1) (ich siostry). Jeszcze raz opisał jej strukturę organizacyjną i wrócił do 2-3 spotkań z dwoma (...) z zakresu (...) w (...) KMP w K., które – jak wskazał – odbył sam z nimi na polecenie J. Z. (2). Zastrzegł, że od 15 lat leczy się (...), ale nie potrafił określić jaką chorobę (...) zdiagnozowano u niego i wskazał, że takie leczenie rozpoczął później od niego również J. Z. (2).

Przesłuchany w dniu 25 czerwca 2010 r. (k.15315-15317 LXXXIV) W. Z. (1) tym razem nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzucanych mu przestępstw, niemniej jednak podtrzymał w całości dotychczas złożone wyjaśnienia, korzystając z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Przesłuchany w dniu 29 listopada 2010 r. (k.15318-15324 LXXXIV) W. Z. (1) przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu czynów i w odpowiedzi na pytania dodał, że nie wyklucza, że w okresie objętym zarzutem, a zatem w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. firma (...) otrzymywała informacje od policjantów z (...) KMP w K. odnośnie zdarzeń drogowych wymagających holowania, po czym sprecyzował, że informacje te przekazywali odpłatnie na pewno J. Z. (1) i M. Ż. (1), jakkolwiek nie wykluczył, że informacje te przekazywali odpłatnie również inni policjanci wskazani w opisie czynu oraz że w tamtym okresie firmę prowadził wraz z bratem J. Z. (2). Wskazał, że zatrudnieni u nich w firmie kierowcy nie wiedzieli skąd pochodzą te informacje. Przyznał, że dzięki przekazywaniu informacji przez w/w policjantów firma miała lepszą kondycję finansową, a usługi holownicze stanowiły ich stałe źródło dochodu. Wskazał, że zdawał sobie sprawę, że jest pewna grupa osób, która zajmuje się tym procederem, a w jej skład wchodzą policjanci (z (...) KMP w K.), J. Z. (2), M. Z. (1) i on, natomiast kwestie decyzyjne w jej ramach należały do J. Z. (2). Wówczas też W. Z. (1) sformułował wniosek o wydanie w stosunku do niego wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k.

80 M. Z. (1) (80) (k.15432-15436 tom LXXXV, k.15590-15592 tom LXXXVI, k.15595-15599 tom LXXXVI, k.15686 tom LXXXVI, k.15689-15693 tom LXXXVI, k.42240-42244 tom CCXXIV) – została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt III K 362/10 (k.15003-15033 tom LXXXII). Świadek nie od razu zdobyły się na szczerość składając na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnienia w charakterze podejrzanej.

Przesłuchana w dniu 6 lutego 2007 r. (k.15432-15436 tom LXXXV) M. Z. (1) nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, natomiast złożyła wyjaśnienia. Wskazała, że od początku 2001 r. pomagała swojemu mężowi J. Z. (2) (z którym pozostaje w związku małżeńskim od 1996 r.) oraz jego bratu W. w prowadzeniu księgowości (...) s.c. i tak jest do chwili obecnej, przy czym od 2006 r. jest zatrudniona w tej firmie na podstawie umowy o pracę. Do dnia przedstawienia jej zarzutów nie znała imion P. i G., o których – od E. Z. (1) zajmującej się likwidacją (...) w firmie (...) – słyszała jedynie, że zajmują się holowaniem samochodów i chyba mają warsztaty samochodowe. Nie zna i nigdy nie słyszała o takich osobach jak D. A. (1), S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1), P. W. (1) i T. S. (1). Opisała zakres i sposób realizacji umowy (zarówno zawartej ze Starostwem Powiatowym w 2002 r. jak i w 2007 r.) w zakresie odholowywania pojazdów zatrzymanych na podstawie art. 130a kodeksu drogowego przez policję działającą na terenie powiatu (...), tj. KPP w K. oraz KP: w S., Z., S., K., Ś., S. i przez Straż Pożarną. Zaprzeczyła, aby kiedykolwiek – na skutek przekazania informacji przez policjantów – firma odholowywała pojazdy z terenu miasta K..

Przesłuchana w dniu 20 października 2008 r. (k.15590-15592 tom LXXXVI) M. Z. (1) ponownie nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, podtrzymała te dotychczas złożone, przy czym sprecyzowała, że w firmie (...) pomagała od 1996 r., tj. od zawarcia związku małżeńskiego z J. Z. (2) i opisała zakres swoich obowiązków. Jeszcze raz nawiązała do umowy zawartej z KPP K. w zakresie holowania pojazdów, a ponadto odniosła się do okazanych jej wówczas notatników i zeszytów zatrzymanych podczas przeszukania osoby i samochodu W. Z. (1), potwierdzając że należą one do niego, jak również do innych dokumentów – wyciągów z rachunku bankowego firmy (...).

Przesłuchana w dniu 17 września 2009 r. (k.15595-15599 tom LXXXVI) M. Z. (1) ponownie nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, podtrzymała w całości dotychczas złożone wyjaśnienia, a w odpowiedzi na pytania opisała procedurę wystawiana faktur w firmie (...) wskazując, że zajmowała się tym, ale w fakturach tych nie zawsze wskazywała markę pojazdu i jego numer rejestracyjny. Przyznała, że firma ta nigdy nie miała zawartej umowy z KMP w K. w zakresie holowania pojazdów. Ponadto odniosła się do kwestii numerów telefonów, w tym telefonów komórkowych, zarejestrowanych i użytkowanych w firmie (...) wskazując kto z nich konkretnie korzystał. Jeszcze raz wróciła do kwestii umowy zawartej z KPP w K., dodając że swoim zakresem obejmowała ona również teren działania Komisariatu (...) Policji w B.. Przyznała, że była jedną z tych osób (obok J. Z. (2), W. Z. (1) i jak to określiła pozostałych członków rodziny), która przekazywała kierowcom (z reguły było ich trzech, a ponadto holowaniem pojazdów mógł zajmować się również J. Z. (2)) w firmie (...) dyspozycję udania się w celu realizacji takiego zlecenia wskazując ulicę lub miejscowości oraz markę pojazdu. Wskazała, że jej mąż od 2000 r. leczy się (...), jak również leczeniu takiemu poddaje si e W. Z. (1).

Przesłuchana w dniu 27 maja 2010 r. (k.15686 tom LXXXVI) M. Z. (1) nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, podtrzymała dotychczas złożone wyjaśnienia i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Przesłuchana w dniu 15 listopada 2010 r. (k.15689-15693 tom LXXXVI) M. Z. (1) przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, oświadczyła, że nie podtrzymuje tych złożonych dotychczas i złożyła wyjaśnienia, w których przyznała, że w okresie objętym zarzutem, a zatem w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. firma (...) (którą na pewno prowadzili wówczas J. Z. (2) i W. Z. (1), a być może również E. Z. (1)) faktycznie otrzymywała informacje o zdarzeniach drogowych wymagających holowania pojazdów od funkcjonariuszy z (...) KMP w K. mimo, iż w tym zakresie firma ta nie miała zawartej umowy z KMP w K.. Informacje te były przekazywane w trakcie rozmów telefonicznych lub w formie wiadomości tekstowych sms wysyłanych na numer telefonu zarejestrowany na firmę (...) – natomiast początkowo twierdziła, że nie pamięta konkretnego numeru telefonu, ale w toku tego samego przesłuchania potwierdziła, że był to numer (...), użytkowany tylko przez nią i J. Z. (2) - zazwyczaj to ona je odbierała, po czym albo po uzgodnieniu z mężem J. bądź też samodzielnie kierowała kierowców zatrudnionych w firmie (...) na miejsce konkretnych zdarzeń drogowych, podając im nazwy ulic – skrzyżowań celem holowania pojazdów uczestniczących w nich, a czasem również marki pojazdów, jeśli informacje przekazane przez (...) z (...) KMP w K. zawierały również i te dane. Jednym z takich kierowców był J. K. (10), przy czym wskazała, że nie wyklucza, że również J. Z. (2) i W. Z. (1) udawali się na miejsce w/w zdarzeń drogowych. Kierowcy ci nie byli informowani przez pracodawców o źródle pochodzenia tych informacji. Wcześniej o takim sposobie postępowania poinformował ją J. Z. (2), nie wskazując jednak, że informacje w tej formie będą przekazywane przez funkcjonariuszy policji, niemniej jednak ona miała się tego domyślać. W odróżnieniu od oficjalnych zgłoszeń pochodzących od (...) z KPP w K., informacje przekazywane przez (...) z (...) K. w K. były przekazywane w sposób nieoficjalny, jak to ujęła świadek konspiracyjny sposób. W. Z. (1) – tak jak i ona – miał wiedzę odnośnie przekazywania informacji przez (...) z (...) K. w K., przy czym o tym, że byli to konkretnie J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1), P. W. (1), S. K. (1) M. Z. (1) miała dowiedzieć się dopiero w związku z postępowaniem karnym wszczętym w tej sprawie. Zarówno ona, jak i J. Z. (2) nie prowadzili żądnych zapisków dotyczących tego ile informacji przekazał im konkretny (...) z (...) KMP w K.. Natomiast wskazała, że nie wyklucza, że ilość przekazanych informacji przez poszczególnych policjantów była taka, jak określono to w zarzutach. Zdarzało się bowiem, że w ciągu jednego dnia otrzymywali od nich kilka informacji, ale były też dni, kiedy nie było żadnej. M. Z. (1) twierdziła, że nie wie natomiast w jakich okolicznościach J. Z. (2) nawiązał kontakt z policjantami z (...) KMP w K., natomiast to on był tą osobą, która czuwała nad tą współpracą, zapewniała wszystko, aby współpraca była kontynuowana i podejmowała decyzje w tej grupie i jednocześnie wskazała, że zdawała sobie sprawę, że jest pewna grupa osób, która zajmuje się tym procederem, a w jej skład wchodzą policjanci (z (...) KMP w K.), J. Z. (2), W. Z. (1) i ona. M. Z. (1) wskazała, że wyjaśnienia te złożyła dobrowolnie i wyraziła żal z powodu tego co zrobiła oraz sformułowała wniosek o wydanie w stosunku do niej wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k.

Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2015 r. (k.42240-42244 tom CCXXIV) M. Z. (1) podtrzymała odczytane wyjaśnienia, w szczególności k.15689-15693 tom LXXXVI, chociaż daleka była od ich ewentualnego uszczegóławiania, w szczególności w zakresie odnoszącym się do zarzutów stawianych oskarżonym J. Z. (1), M. Ż. (1), S. K. (1) czy też S. S. (1), była rozżalona czy też rozgoryczona, a z uwagi na fakt, iż sama została w międzyczasie prawomocnie skazana czuła się zwolniona z obowiązku ponownego opisywania przestępczego procederu.

Ponadto na rozprawie przesłuchana została:

E. Ł. (k.47154-47154v tom CCXLVIII – przesłuchana na rozprawie na wniosek obrońcy oskarżonego M. Ż. (1)), będąca siostrą J. Z. (2) i W. Z. (1), której zeznania nie wniosły niczego nowego do sprawy,

Na postawie relacji w/w osób - oprócz okresu ich przestępczego działania - ustalono także wysokość wręczonych przez J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) korzyści majątkowych. Natomiast E. Ł. wskazała, że z uwagi na fakt, iż w (...) zajmowała się wąskim wycinkiem działalności tej firmy, a mianowicie sprawami związanymi z likwidacją szkód komunikacyjnych (świadczyła pomoc klientom warsztatu) nie miała wiedzy na temat pozostałych zagadnień. Jej zeznania nie wniosły niczego nowego do sprawy.

W sprawie tej został również przesłuchany:

81 D. A. (1) (81) (k.15764-15766 tom LXXXVII, k.15901-15913 tom LXXXVIII, k.15910-15912 tom LXXXVIII, k.21942-21944 tom CXVIII, k.22061-22065 tom CXIX, k.22088-22091 tom CXIX, k.23236-23242 tom CXXV, k.23249-23250 tom CXXV, k.42268-4242272 tom CCXXIV, k.42273-42274 tom CCXXIV, k.42281-42284 tom CCXXIV) – został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt III K 188/11 (k.42261-42264 tom CCXXIV), zmienionym następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt II AKa 275/13 (k.42265-42267 tom CCXXIV).

Świadek początkowo był zatrudniony na (...) KMP w K. w charakterze (...), a następnie od stycznia 2006 r. (...) z zakresu (...), przy czym przekazywać informacje oskarżonemu A. P. (1) zaczął on, będąc jeszcze (...). Na rozprawie nie chciał wracać pamięcią do tych zdarzeń wskazując, że kosztowało go to dużo zdrowia. Na rozprawie świadek podtrzymał natomiast wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego.

Przesłuchany w dniu 6 lutego 2007 r. (k.15764-15766 tom LXXXVII) D. A. (1) już wówczas częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a w szczególności, że około 2 lat temu, kiedy wychodził z pracy podszedł do niego oskarżony A. P. (1) proponując mu przekazywanie informacji o kolizjach drogowych np. poprzez wiadomość tekstową sms w zamian za pieniądze, przy czym wysokość kwoty miała zostać ustalona dopiero wówczas, gdy A. P. (1) zorientuje się jak będzie wyglądała ich współpraca. Początkowo D. A. (1) miał przesyłać w/w informacje na numer telefonu abonamentowego podany na wizytówce otrzymanej od A. P. (1). Po jakimś czasie A. P. (1) poinformował go o numerze telefonu na kartę, na który ma wysyłać w/w informacje. D. A. (1) wysyłał te informacje za pośrednictwem swoich dwóch telefonów komórkowych na kartę wskazując najpierw, że jeden z nich, a następnie że obydwa zostały zatrzymane w tej sprawie. Wskazał, że w ten sposób przekazał A. P. (1) dużą ilość informacji o zdarzeniach drogowych, ale nie był w stanie określić jaką konkretnie wskazując, że mogło być ich średnio na jednej służbie. W ten sposób współpracował z A. P. (1) przez okres 2 lat, a zatem od momentu poznania go. Spotykał się z nim raz na dwa tygodnie, raz na miesiąc i otrzymywał wówczas od niego pieniądze średnio 200-300 zł. Wskazał, że w ten sposób mógł od niego otrzymać łącznie 12.000 zł. W przekazywaniu informacji chodziło o to, aby zrobić to jak najszybciej od przyjęcia zgłoszenia. Świadek przyznał, że do takiej współpracy namówił swojego kolegę – T. S. (1) mniej więcej w 2005 r., przedstawiając mu możliwość uzyskania dodatkowego zarobku w zamian za przekazywanie informacji o zdarzeniach drogowych, podając numer telefonu A. P. (1) służący do tego celu, z którego sam korzystał wysyłać takie informacje. T. S. (1) faktycznie również podjął taką współpracę, natomiast pieniądze A. P. (1) przekazywał mu za pośrednictwem D. A. (1) w kwocie 300 zł miesięcznie. T. S. (1) współpracował w ten sposób z A. P. (1) do października – listopada 2006 r., kiedy podjął decyzję, że rezygnuje z tego procederu. Wskazał, że w treści sms zamieszczał nazwę ulicy, na której doszło do zdarzenia drogowego oraz marki pojazdów uczestniczących w nich. Świadek zaprzeczył natomiast, aby znał T. G. (1), J. Z. (2), W. Z. (1), M. Z. (1) i aby współpracował w jakimkolwiek zakresie z tymi osobami, w szczególności przekazując im informacje o zdarzeniach drogowych. Zaprzeczył też, aby współpracował z innymi funkcjonariuszami w tym zakresie.

Przesłuchany w dniu w dniu 7 lutego 2006 r. podczas posiedzenia aresztowego (k.15901-15913 tom LXXXVIII) D. A. (1) podtrzymał w całości dotychczas złożone wyjaśnienia, przyznając się częściowo do popełnienia zarzucanych mu czynów.

Przesłuchany w dniu 21 lutego 2007 r. (k.15910-15912 tom LXXXVIII) D. A. (1) złożył kolejne wyjaśnienia, w których wskazał, że jednak zna T. (G.) – natomiast nie zna jego nazwiska – który prowadził pomoc drogową, któremu około półtorej roku temu zaproponował przekazywanie informacji o kolizjach drogowych za pośrednictwem wiadomości tekstowych sms w zamian za pieniądze i faktycznie robił to, ale jedynie przez okres dwóch tygodni. Następnie zrezygnował z tej współpracy, gdyż oskarżony A. P. (1) zaczął podejrzewać, że D. A. (1) lub inny funkcjonariusz ze (...) KMP w K. nie jest wobec niego lojalny w tym zakresie i przekazuje informacje właśnie temu T.. D. A. (1) nie chciał w związku z tym i nie przyjął żadnych pieniędzy od T.. Z T. spotkał się natomiast około rok temu i wówczas mężczyzna ten żalił się mu, że rynek holowniczy w K. został opanowany przez A. P. (1) i że w związku z tym pójdzie do Prokuratury z tym.

Przesłuchany w dniu 12 lipca 2007 r. (k.21942-21944 tom CXVIII) D. A. (1) oświadczył, że w dalszym ciągu podtrzymuje dotychczas złożone wyjaśnienia, natomiast w odpowiedzi na pytania przyznał, że faktycznie przekazywał A. P. (1) również grafiki służb policjantów, pracujących na (...) KMP w K. w różnych miejscach na terenie K., przy czym nie pamięta od kiedy, ale robił to raz w miesiącu. Robił to w odpowiedzi na prośbę A. P. (1). Co ciekawe wskazał, że w ten sposób A. P. (1) miał wiedzieć, kiedy on ma służbę. Wskazał, że podczas ich ostatniego spotkania przez zatrzymaniem D. A. (1) w związku z tą sprawą, zdążył mu jeszcze przekazać grafik służb na styczeń 2007 r. i nie wykluczył, że na miesiąc luty 2007 r. również, natomiast A. P. (1) przekazał mu kwotę 200-300 zł. Świadek wskazał, że nie wie czy grafiki służb przekazywali mu również inni policjanci z (...) KMP w K.. Informacje o zdarzeniach drogowych przekazywał A. P. (1) od wiosny 2005 r., kiedy poznał go, do chwili zatrzymania w tej sprawie. Nie wie czy inni policjanci – poza policjantem T. S. (1) – a w szczególności J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1) i P. W. (1) również przekazywali informacje o zdarzeniach drogowych oskarżonemu A. P. (1). Przypomniał sobie także nazwisko holownika T., któremu przez okres dwutygodniowy przekazywał informacje o zdarzeniach drogowych – T. G. (1). D. A. (1) wskazał, że o tym, że przekazuje takie informacje A. P. (1) nikt miał nie wiedzieć za wyjątkiem T. S. (1), którego namówił na taką współpracę i w związku z czym co miesiąc przez okres około roku przekazywał mu kwotę 300 zł. Nie przypominał sobie, aby A. P. (1) pytał go kiedy inni funkcjonariusze z (...) KMP w K. – poza nim i T. S. (1) – pełnią służbę. Przekazywał mu grafiki służby obejmujące służbę jego i T. S. (1), i nie otrzymywał za to dodatkowych pieniędzy. Choć na rozprawie wskazał, że tak naprawdę to nie wie czy nie był tam podany skład całej zmiany na (...) KMP w K.. Nic nie wie na temat ustawianych kolizji drogowych.

Przesłuchany w dniu 20 maja 2008 r. (k.22061-22065 tom CXIX) D. A. (1)

w całości podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia, natomiast w odpowiedzi na pytania dodał, że T. S. (1) pracował na stanowisku (...). Kiedy T. S. (1) zdecydował się na przekazywanie informacji o zdarzeniach drogowych A. P. (1), D. A. (1) przekazał mu również telefon komórkowy wraz z kartą, który otrzymał od A. P. (1) w celu przekazania go właśnie T. S. (1) i numer telefonu, na który ma wysyłać sms-y z tymi informacjami. Osobiście nigdy nie korzystał z tego telefonu i nie pamięta czy T. S. (1) zwrócił mu go, kiedy zrezygnował ze współpracy z A. P. (1). Zaproponował taką współpracę T. S. (1), bowiem on wcześniej zapytał go czy ma dla niego dodatkową pracę i na rozprawie nie potrafił wytłumaczyć dlaczego właśnie do niego kolega zwrócił się z takim pytaniem. Nie pamiętał czy poza tą jedną kartą do telefonu, potem przekazywał mu kolejne. Wskazał, że nie wyklucza, że A. P. (1) również i jemu przekazał telefon komórkowy na kartę i że jest to jeden z tych, które zostały zatrzymane podczas jego przeszukania. Dodał, że gdy T. S. (1) z jakiegoś powodu przez dłuższy okres był nieobecny w pracy kwota, którą A. P. (1) przekazywał mu w zamian za informacje była również mniejsza i wynosiła 150-200 zł. Wskazał, że A. P. (1) nigdy nie mówił mu, czy inni (...) lub (...) (...) KMP w K. również przekazują mu informacje o zdarzeniach drogowych. Osobiście przekazywał mu informację poprzez sms-y oraz podczas rozmów telefonicznych, podczas służby, ale również nie będąc w pracy – przy czym na rozprawie nie potrafił wytłumaczyć co miał na myśli, jakie informacje przekazywał wówczas A. P. (1). Świadek zadeklarował wówczas wolę dobrowolnego poddania się karze w tej sprawie.

Przesłuchany w dniu 11 czerwca 2008 r. (k.22088-22091 tom CXIX) D. A. (1) został skonfrontowany z oskarżonym A. P. (1) i podtrzymał w całości dotychczas złożone wyjaśnienia. Natomiast oskarżony A. P. (1) zmienił swoje stanowisko i wskazał, że mogło być jednak faktycznie tak, jak wyjaśnił D. A. (1), a w szczególności, że mógł jednak przekazać faktycznie zarówno dla D. A. (1) jak i T. S. (1) dwa aparaty telefoniczne w celu przekazywania mu z wykorzystaniem tych aparatów informacji o zdarzeniach drogowych, jak również że mógł za pośrednictwem D. A. (1) przekazywać pieniądze dla T. S. (1) w kwotach od 150-300 zł. A. P. (1) wskazał, że w tej części nie podtrzymuje zatem swoich dotychczasowych wyjaśnień, a poprzednią treść tych wyjaśnień tłumaczył tym, iż wszystkich tych zdarzeń było tak dużo, że nie pamiętał już wszystkich okoliczności.

Przesłuchany w dniu 26 kwietnia 2011 r. (k.23236-23242 tom CXXV) D. A. (1) nie przyznał się o działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, podkreślając że nie wie czemu składając poprzednie wyjaśnienia nie zaprzeczył temu wprost, natomiast przyznał się do przekazywania w zamian za pieniądze informacji o zdarzeniach drogowych oskarżonemu A. P. (1) i w tym zakresie podtrzymał w całości dotychczas złożone wyjaśnienia. Dodał, że A. P. (1) zaproponował mu przekazywanie również grafików służb (...) (...) KMP w K., a nie tylko informacji o zdarzeniach drogowych w zamian za pieniądze, i takie grafiki fatycznie przekazywał mu w okresie od dnia 21 marca 2005 r. do dnia 5 lutego 2007 r. Złożył wówczas wyjaśnienia zgodne z tym co dotychczas wyjaśnił, przy czym zaprzeczył, aby otrzymał od A. P. (1) w sumie 12.000 zł wskazując, że przy założeniu, że średnio na miesiąc otrzymywał od niego kwotę nie mniejszą od 200 zł i nie większą od 500 zł w tym wskazanym okresie mógł zatem otrzymać w sumie 6.000 zł. Świadek odniósł się wówczas szczegółowo do rzeczy zatrzymanych podczas czynności przeszukania.

Przesłuchany w dniu 6 maja 2011 r. (k.23249-23250 tom CXXV) D. A. (1) podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, nie przyznał się o działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, natomiast przyznał się do przekazywania w zamian za pieniądze informacji o zdarzeniach drogowych oskarżonemu A. P. (1) i uznał, że w sumie z tego tytułu otrzymał od niego kwotę 6.300 zł, a przekazanych informacji mogło być od kilkudziesięciu do kilkuset. Odnośnie T. S. (1) wskazał, że nie wyklucza, że była to kwota 4.050 zł.

Ponieważ postępowanie karne w odniesieniu do D. A. (1) toczyło się odrębnie na rozprawie zostały mu również odczytane wyjaśnienia złożone w charakterze oskarżonego w dniu 8 listopada 2011 r. przed Sądem Okręgowym w Krakowie w sprawie sygn. akt III K 188/11 (k.42268-4242272 tom CCXXIV) oraz w dniu 10 września 2013 r. (k.42273-42274 tom CCXXIV), kiedy to D. A. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, ale też w zasadzie powtórzył treść dotychczas złożonych wyjaśnień. Wskazał, że nie przyznaje się do winy i działania na szkodę podmiotów skazanych w opisach czynów oraz interesu publicznego, a informacji o zdarzeniach drogowych nie traktował jako tajemnicy służbowej.

Wyjaśnienia i zeznania świadka D. A. (1), w których szeroko opisał swoją i T. S. (1) współpracę w szczególności z oskarżonym A. P. (1) zasługiwały na wiarę, gdyż w tej części korespondowały z wyjaśnieniami i zeznaniami świadka T. S. (1) (45) oraz wyjaśnieniami oskarżonego A. P. (1), który najpierw niechętnie wypowiadał się na ten temat zasłaniając się niepamięcią, aby podczas konfrontacji z D. A. (1) potwierdzić szereg wskazanych przez niego okoliczności (k.22090-22091 tom CXIX).

45 Świadek T. S. (1) (45) (k.13022-13023 tom LXXI, k.15774-15778 tom LXXXVII, k.22016-22017 tom CXVIII, k.22037-22047 tom CXVIII, k.42454-42455 tom CCXXV, k.42461v-42464 tom CCXXV, k.22016-22017 tom CXVIII, k.22037-22047 tom CXVIII, k.42454-42455 tom CCXXV, k.42461v-42464 tom CCXXV), będący pracownikiem cywilnym zatrudnionym od 15 listopada 2004 r. w (...) KMP w K. na stanowisku (...) – został skazany prawomocnym wyrokiem sygn. akt III K 201/08. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2015 r. świadek wskazał, że leczy się (...), w związku z tym w sprawie tej został przesłuchany z udziałem biegłego sądowego (...) (k.42326 tom CCXXIV i k.42484-42488 tom CCXXV).

Przesłuchany wówczas w charakterze świadka w dniu 10 maja 2010 r. (k.13022-13023 tom LXXI) T. S. (1) opisał zakres swoich obowiązków na stanowisku (...) (...) K. w K., ale również przyznał, że otrzymał propozycję dorobienia do pensji od jednego z policjantów – D. (A.) poprzez przesyłanie w formie wiadomości tekstowych sms informacji o zdarzeniach drogowych do firm holowniczych, których nie znał, pod numer zapisany w telefonie komórkowym na kartę. W treści takiej wiadomości zamieszczał nazwę ulicy / skrzyżowania ulic, na których doszło do zdarzenia, jak również markę pojazdów uczestniczących w nich. W zamian za to otrzymywał miesięcznie kwotę 300 zł przez prawie rok czasu. Po czym poinformował D. A. (1), że jednak kończy z tym procederem. Mimo, iż D. A. (1) namawiał go na kontynuowanie tej współpracy, nie robił już tego. Potem został zatrzymany wraz z innymi funkcjonariuszami policji w tej sprawie, a następnie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, podjął współpracę z organami ścigania i ostatecznie został prawomocnie skazany. Co znamienne wskazał, że D. A. (1) poinformował go, że są również inne osoby na innych zmianach, które przekazują informacje o zdarzeniach drogowych, ale T. S. (1) nie wiedział kogo konkretnie to dotyczy. Zresztą sam w toku pracy zorientował się, że ktoś jeszcze robi to co on.

Przesłuchany w dniu 6 lutego 2007 r. w charakterze podejrzanego (k.15774-15778 tom LXXXVII) T. S. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których opisał charakter i zakres obowiązków (...). Wskazał, że z uwagi na niskie wynagrodzenie starał się podjąć dodatkowe zatrudnienie, w związku z tym m.in. D. A. (1) zapytał gdzie ewentualnie mógłby dorobić i faktycznie po pewnym czasie D. A. (1) stwierdził, że T. S. (1) może mieć dodatkową pracę, ale na razie wszystkie miejsca są zajęte, nie mówić o jaką pracę chodzi. Po około miesiącu wskazał zaś, że w tej chwili jest możliwość podjęcia dodatkowej pracy oraz że już parę osób pracuje w ten sposób, nie wymieniając jednak nazwisk, a polega ona na przekazywaniu informacji w firmie wiadomości tekstowych sms o zdarzeniach drogowych na wskazany numer telefonu komórkowego należący do osoby, która była zainteresowana holowaniem pojazdów uczestniczących w tego rodzaju zdarzeniach, przy czym numer ten ulegał zmianie na przestrzeni czasu (3-4 razy) tak jak i operator sieci komórkowej. Informację o zmianie telefonu, na który ma wysyłać informacje o zdarzeniach drogowych, otrzymywał od D. A. (1), przy czym miał uprzednio wykorzystać cały limit danej karty, a następnie wyrzucić ją. W treści takiej wiadomości miał podać nazwę ulic – skrzyżowanie ulic, na których doszło od zdarzenia oraz marki pojazdów uczestniczących w nich. W zamian za to miał otrzymywać 300 zł miesięcznie. D. A. (1) przekazał mu wówczas również stary telefon komórkowy marki (...) wraz z kartą, oraz wskazał, że kartę doładowującą będzie otrzymywał co miesiąc wraz z należną mu kwotą pieniędzy. Kartę taką wraz z numerem telefonu otrzymywał faktycznie następnie od D. A. (1), a czasami sam dokonywał jej zakupu, ale wówczas zwracany był mu koszt z tym związany. W sytuacji, gdy nie pracował pełny miesiąc otrzymywał mniejszą kwotę aniżeli 300 zł np. z powodu choroby. Po jakimś czasie zwrócił telefon komórkowy D. A. (1), i wówczas zaczął wysyłać wiadomości sms z w/w informacji korzystając ze swojego telefonu komórkowego na kartę i otrzymywał zwrot kosztów zakupu kolejnych kart startowych. Dobrowolnie zaprzestał współpracy w sierpniu 2006 r., natomiast na kilka dni wcześniej faktycznie zaprzestał przesyłania w/w informacji, w związku z tym skontaktował się z nim D. A. (1) pytając go wprost co się dzieje, na co odpowiedział, że muszą się spotkać. Wówczas rozliczyli się, tj. otrzymał od D. A. (1) kwotę 300 zł oraz dodatkowo 150 zł tytułem premii, aby nadal kontynuował współpracę. Mimo, że D. A. (1) nie wypowiedział tego wprost czuł, że w ten sposób jest na niego wywierana presja, aby kontynuował współpracę i przez następne dwa miesiące wysyłał nadal sms-y z w/w informacjami, z końcem sierpnia 2006 r. udał się na półtoramiesięczny urlop, a po powrocie do pracy w październiku 2006 r. dowiedział się, ze w związku z ustawianymi kolizjami drogowymi tymczasowo aresztowany został operator z (...) KMP w K. i kilku policjantów z (...) i wówczas podjął definitywną decyzję o wycofaniu się z dalszej współpracy i dopiero wówczas zakomunikował to wprost D. A. (1) mówiąc, że się boi. Tym razem D. A. (1) przyjął to ze zrozumieniem. T. /s. ocenił, że w ten sposób mógł otrzymać w sumie 1.500-2.000 zł za okres około rocznej współpracy. T. S. (1) zapewnił, że nie miał wiedzy kto jeszcze był w to zamieszany, ale miał też świadomość, że w tym procederze uczestniczą też inne osoby, gdyż D. A. (1) mówił w liczbie mnogiej o osobach w to zaangażowanych, nie powiedział mu też wprost, że pieniądze otrzymuje od oskarżonego A. P. (1), choć wskazał, że osoba ta woli poruszać się po dzielnicy (...). T. S. (1) nie miał złudzeń, że chodzi firmę zajmującą się pomocą drogową. T. S. (1) wskazał też, że z końcem grudnia 2006 r. lub na początku stycznia 2007 r. D. A. (1) wskazał, że może wrócić do tej współpracy, ale T. S. (1) odmówił wówczas stanowczo. Zaprzeczył, aby wraz z D. A. (1) uczestniczył kiedykolwiek w spotkaniu, w którym braliby udział również oficerowie (...) z (...) KMP w K., względnie inne osoby. Zaprzeczył, aby nosił ksywę (...) choć wskazał, że kiedyś otrzymał sms-a z określeniem (...), a chodziło wówczas o to, aby potwierdził, że to on wysyła sms-y z informacjami o zdarzeniach drogowych, aby odbiorca tych wiadomości mógł zidentyfikować go jako osobę, od której pochodzą te wiadomości i stało się to prawdopodobnie przy zmianie karty startowej do telefonu i tym samym zmianie numeru telefonicznego użytkowanego przez T. S. (1). T. S. (1) odkreślił wówczas, że w wyjaśnieniach tych był szczery.

Przesłuchany w dniu 12 marca 2008 r. (k.22016-22017 tom CXVIII) T. S. (1) złożył wniosek o uchylenie środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju.

Przesłuchany w dniu 12 maja 2008 r. (k.22037-22047 tom CXVIII) T. S. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia i złożył dodatkowe wyjaśnienia w odpowiedzi na pytania wskazując, że od D. A. (1) wie, że on również przekazywał informacje o zdarzeniach drogowych temu samemu holownikowi. T. S. (1) zaczął przekazywać informacje po 5-7 miesiącach od pojęcia pracy w charakterze (...) (...) KMP w K. (pracę podjął w dniu 15 listopada 2004 r., a zatem przekazywał je przez okres od 13 miesięcy do 15 miesięcy, w tym być może jeszcze przez 2-3 tygodnie po powrocie z urlopu w październiku 2006 r. za co mógł otrzymać kwotę 150 zł). Jeżeli nie było go w pracy przez jakiś czas w danym miesiącu otrzymywał kwotę mniejszą niż 300 zł, ale nie mniejszą niż 150 zł, a gdy nie pracował przez cały miesiąc nie dostawał żadnych pieniędzy, ale mogły się zdarzyć dwa takie miesiące. Podczas tego przesłuchania odniósł się do rzeczy zabezpieczonych podczas przeszukania. Miał świadomość tego, że bierze udział w nielegalnym procederze. Wskazał, że wszystkie informacje przekazał w formie wiadomości sms, a raz kiedy sam natknął się na kolizję drogą dzwoniąc do tego holownika, a 2-3 razy jeszcze poza pracą wysyłać sms. Natomiast z aparatu telefonicznego, który otrzymał od D. A. (1) mógł korzystać przez dwa miesiące, w tym korzystał z niej wykonując również połączenia prywatne. W sumie mógł przekazać około 300 informacji o zdarzeniach drogowych, otrzymując w sumie 2.000-2.500 zł. Zadeklarował, że chce skorzystać z instytucji z art. 335 k.p.k.

Przesłuchany w dniu 12 czerwca 2008 r. (k.42454-42455 tom CCXXV) T. S. (1) ponownie przyznał się o popełnienia zarzucanych mu czynów, podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia oraz wskazał, że nie kwestionuje kwoty 4.050 zł jaką mógł otrzymać w sumie za przekazywanie informacji o zdarzeniach drogowych za pośrednictwem D. A. (1) od holownika. Wówczas też T. S. (1) sformułował wniosek w trybie art. 335 k.p.k.

T. S. (1) został także przesłuchany w charakterze świadka w sprawie toczącej się przeciwko D. A. (1) pod sygn. akt III K 188/11 (k.42461v-42464 tom CCXXV). Świadek podkreślił, że w toku toczącego się również przeciwko niemu postępowania karnego miał intencje mówienia wyłącznie prawdy. Na rozprawie wskazał, że nieprawidłowo odnotowano wówczas jego wypowiedź, która powinna brzmieć, że miał świadomość tego, że nie działa sam – przekazując wiadomości o zdarzeniach drogowych – ale też nie miał świadomości, że działał w zorganizowanej grupie przestępczej.

82 świadek B. P. (3), będąca żoną oskarżonego A. P. (1) odmówiła natomiast składania zeznań (k.42323 tom CCXXIV).

Odnośnie w szczególności ustawianych kolizji drogowych przesłuchano świadków:

83 A P. W. (1) (k.23562-23566 tom CXXVII, k.24083-24096 tom CXXX, k.24628-24633 tom CXXXII, k.24710-24713 tom CXXXII, k.24724-24727 tom CXXXII, k.24759-24761 tom CXXXIII, k.24811-24813 tom CXXXIII, k.24842-24847 tom CXXXIII, k.25564-25568 tom CXXXVII, k.25758-25761 tom CXXXVIII, k.25770-25777 tom CXXXVIII, k.40970-40975 tom CCXVII, k.41023-41027 tom CCXVII, k.42008-42012v tom CCXXIII)

P. W. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III K 295/13 (k.47260-47288 tom CCXLIX - dotyczy też P. M. (4) i J. B. (5)).

Jego wyjaśnienia dotyczyły:

- działalności zorganizowanej grupy przestępczej,

- przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych firmom holowniczym,

- ustawianych kolizji drogowych, w tym w szczególności: ustawki opisanej w zarzucie XXXIX oskarżonej A. H. (2) z domu F., XL T. Ł., J. B. (5) (ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) oraz ustawki opisanej w zarzucie XXXIV.2 W. S. (2), XXXVII B. Ś. (1) (ustawka z dnia 23.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.23562-23566 tom CXXVII – 7 luty 2007 r. - (zarzuty k.23509-23514 tom CXXVII, I – zorganizowana grupa przestępcza, (...) przekazywanie informacji A. P. (1) i Z., III ustawki i tu w ramach III zarzutu m.in. bardzo ogólnie opisana ustawka ujęta następnie w zarzucie XXXIX oskarżonej A. H. (2) z domu F., XL T. Ł., J. B. (5) (ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), VI nakłonienie P. Ż. do obniżenia mandatu i inne – w sumie 7 zarzutów) – nie przyznał się i odmówił składania wyjaśnień.

k.24083-24096 tom CXXX – 16 kwietnia 2007 r. – Wówczas przyznał się do popełnienia czynów zarzucanych mu w (...), III i VI, do pozostałych nie przyznał się. P. W. (1) na (...) był zatrudniony od początku powstania tego stanowiska. Z pracy zna funkcjonariuszy policji J. Z. (1), M. Ż. (1), S. K. (1), S. S. (1) i D. A. (1) oraz pracownika cywilnego T. S. (1). Odnośnie I czynu wskazał, że nie działał w żadnej zorganizowanej grupie i nie zna T. G. (1). Odnośnie II czynu wskazał, że w zakładzie blacharskim Z. (J., W. i M.) w T. naprawiał swoje prywatne samochody V. (...), a następnie R. (...). Około 2 lata temu J. Z. (2) zaproponował mu, że w zamian za przekazywanie mu przez P. W. (1) informacji o zdarzeniach drogowych, w wyniku czego Z. będzie holował pojazd do naprawy będzie mu przekazywał 200 zł. J. Z. (2) wskazał, że na (...) jest już jego telefon komórkowy służący do tego celu, który wcześniej przekazał jednemu z policjantów – nie mówiąc jednak któremu – z którego P. W. (1) miał przekazywać informacje. P. W. (1) twierdził, że nie pamięta kto wskazał mu gdzie na (...) znajduje się ten telefon., ale mógł to być M. Ż. (1), ponieważ to z nimi zmieniał się na służbie. O tym telefonie wiedzieli zatem P. W. (1), M. Ż. (1), ale także S. K. (1) i J. Z. (1). Natomiast S. S. (1) początkowo nie wiedział o nim, ale później zostać wciągnięty przez nich w „nasz układ”. Z rozmów z M. Ż. (1), J. Z. (1) i S. K. (1) wiedział, że oni również z tego telefonu przekazywali J. Z. (2) informacje o zdarzeniach drogowych. Oni o tym po prostu mówili. Natomiast nie we czy oni otrzymywali za to od J. Z. (2) pieniądze. Natomiast D. A. (1) i T. S. (1) byli zatrudnieni jako (...) i pracowali w innym pomieszczeniu, więc nie wie czy oni również przekazywani Z. informacje i czyli byli informowani przez (...) o tym telefonie. W telefonie komórkowym telefon do J. Z. (2) był zapisany (...). Nie wie czy był na kartę czy na abonament. P. W. (1) kilka razy doładowywał jego baterię. W 90 % informacje przekazywał za pomocą wiadomości sms, a jeżeli dzwonił z informacją to rozmawiał zazwyczaj z J., rzadziej z W., nigdy z M.. Nigdy nie kontrolował tego jaką kwotę J. Z. (2) ma mu zapłacić. Wypłata następowała co 1,5 – 2 miesiące w umówionym miejscu, najczęściej w zakładzie w T. i zwykle była to kwota ok. 600-800 zł, którą przekazywał mu J. Z. (2). Czasami wypłata następowała w takiej formie, że przy naprawienie samochodu W. Z. nie liczył kosztów robocizny, a W. naprawiał u niego swoje prywatne samochody 3-4 razy. Odnośnie A. P. (1) – ten również zaproponował P. W. (1) przekazywanie informacji za pośrednictwem telefonu komórkowego, który przekazał na (...) poprzez M. Ż. (1). W telefonie tym nr tel. do P. był odnotowany (...). Informacje o zdarzeniach drogowych wymagających holowania A. P. (1) przekazywali zarówno P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1). Wie o tym, gdyż koledzy mówili o tym wprost, natomiast nie wie czy koledzy otrzymywali za to od P. pieniądze. P. W. (1) przekazywał je zazwyczaj za pomocą wiadomości sms, a czasami dzwoniąc – wówczas telefon odbierał zawsze A. P. (1) i otrzymywał pieniądze za te informacje, w wyniku których P. holował pojazd do naprawy i nie kontrolował tej kwoty, a do spotkań dochodziło w umówionym miejsce co ok. 2 miesiące i wówczas A. P. (1) przekazywał mu kwoty rzędu 300-400 zł. Odnośnie ustawek: Do P. W. (1) - będącego wówczas na służbie - w sprawie ustawek dzwonił A. P. (1), pytając którzy funkcjonariusze są na służbie, i wprost wskazywał, na których spośród nich mu zależy, a następnie mówił przy zbiegu których określonych ulic dojdzie do kolizji wskazując na konkretne samochody oraz prosił o skierowanie do likwidacji kolizji załogę radiowozu z (...) a nie (...) w składzie z wybranym przez niego policjantem – najczęściej prosił o G. D., P. L. (1) i M. S. (6) (W. zaznaczył, że to nie od niego policjanci ci dowiadywali się, że jest to ustawka). Wynikało to stąd, że funkcjonariusze (...) likwidując zdarzenie drogowe przeprowadzają szczegółowe czynności na miejscu, tj. w szczególności sporządzają szkic i dokumentację fotograficzną. Natomiast funkcjonariusze z (...) nie są wyposażeni w odpowiednie środki, aby dokładnie udokumentować zdarzenie drogowe. Chodziło zatem o to, aby zdarzenie drogowe nie było szczegółowo udokumentowane. P. W. (1) miał się domyślać, że chodzi o wyłudzenie odszkodowania z ubezpieczalni. P. W. (1) i A. P. (1) nie uzgadniali jaką kwotę P. W. (1) otrzyma za to. Kwota ta była ujęta w kwocie 300-400 zł jaką A. P. (1) przekazywał mu za informacje o zdarzeniach drogowych. P. W. (1) nie wie czy J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1) i B. K. (3) (bądź inni funkcjonariusze) też kierowali za pieniądze określonych policjantów do ustawianych kolizji drogowych organizowanych przez A. P. (1). P. W. (1) zaznaczył, że nie pamięta konkretnych tego rodzaju zdarzeń, w tym tych opisanych w III zarzucie. Wskazał, że nic nie wie, aby Z. też organizowali ustawki, wręcz J. Z. (2) miał w rozmowie z nim stwierdzić, że „się w to nie bawi”. P. W. (1) odniósł się wówczas także do pozostałych zarzucanych mu czynów – opisując zachowania G. W. (1), B. M. (1), P. Ż., J. D. (2) i W. K. (4) (na k.24088-24089 tom CXXX).

k.24628-24633 tom CXXXII – 25 czerwca 2007 r. – Tym razem opisał ustawki zorganizowane przez B. M. (1), który to 2-3 razy poprosił go o skierowanie do likwidacji określonego zdarzenia drogowego, do którego wówczas już doszło, wskazując miejsca zdarzenia - W. K. (4) (miał się domyślać, że są to ustawki), za co P. W. (1) otrzymywał od M. po 50 zł. P. W. (1) wskazał, że nie jest w stanie powiedzieć u zbiegu jakich ulic miały miejsce te ustawki. Nic mu nie mówiły dane: P. K. (3), M. C. (1). Wskazał, że ustawiane kolizje drogowe organizowali oprócz A. P. (1), B. M. (1), również funkcjonariusze policji: G. M., S. S. (2), W. F. (1) i L. B. (1). Wie o tym, gdyż gdy pełnił służbę informowali go (dzwoniąc na jego prywatny nr tel. (...)), że przy zbiegu określonych ulic dojdzie do kolizji (czasami wymieniali też marki pojazdów, które będą w niej uczestniczyć), prosząc go jednocześnie o ich skierowanie na jej miejsce. Potem W. otrzymywał od nich pieniądze w kwocie 50-100 zł gdzieś w umówionym miejscu na mieście lub w KMP. W. nie potrafił wskazać, o które konkretne kolizje chodzi.

k.24710-24713 tom CXXXII – 1 kwietnia 2008 r. – P. W. (1) odniósł się tylko do złożonego przez jego obrońcę wniosku o uchylenie zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu.

k.24724-24727 tom CXXXII – 5 czerwca 2008 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty – k.24721-24723 tom CXXII o 2 czyny, tj. VIII ustawka (16.02.2004 r. - M., K., K., S., A. W. (1)) i IX ustawka (01.12.2005 r. – W., P., K., I., M. N. (2)) – nie przyznał się, bo nie pamiętał tych konkretnych zdarzeń. Powtórzył, że prawdą jest, że B. M. (1) kilka razy prosił go o skierowanie do ustawki określonych funkcjonariuszy (...) KMP oraz że mogło się zdarzyć, że S. S. (2) lub G. K. (1) dzwonili do niego z prośbą o skierowanie ich do ustawki i że później dostał od nich za to pieniądze 50-100 zł.

k.24760-24761 tom CXXXIII – 11 wrzesień 2008 r. – są to jego wyjaśnienia, w których odniósł się do zarzutu związanego z posiadaniem (...) podczas przeszukania w dniu 6 lutego 2007 r. w miejscu pracy, tj. (...) KMP w K. wskazując, że przez pomyłkę pozostawił ją w spodniach po szkoleniu (...) (opinia z zakresu (...) k.24767-24770 tom CXXXIII – wymagane jest (...)).

k.24811-24813 tom CXXXIII – 12 marca 2010 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.24806-24810 tom CXXXIII o 6 ustawek – w sumie 15 zarzutów) – Przyznał się. Wskazał, że na prośbę B. M. (1) kierował funkcjonariuszy policji (...) KMP w K. do kolizji drogowych za co otrzymywał od niego 50-100 zł, nie zastanawiając się czy zostały one ustawione.

k.24842-24847 tom CXXXIII – 7 czerwca 2010 r. (w międzyczasie zmieniono i uzupełniono mu zarzuty k.24818-24841 tom CXXXIII, tj. w zakresie czynów z pkt I i II – tu wskazano treść informacji przekazanych przez niego Z. i P.) – Nie przyznał się do I czynu (udział w zorganizowanej grupie przestępczej). Nie miał świadomości istnienia zorganizowanej grupy przestępczej. Podtrzymał w całości dotychczas złożone wyjaśnienia. Przyznał się do II czynu. Wskazał, że w zakresie przekazywania informacji był terytorialny podział, tj. w zależności od tego gdzie miało miejsce zdarzenie drogowe informował o nim (tj. wskazując z reguły nazwy ulic / skrzyżowania, zdarzało się że także marki pojazdów uczestniczących w kolizji) albo A. P. (1) (z terenu (...)) albo J. Z. (2) (z terenu (...) i (...)). Nigdy informację o tym samym zdarzeniu drogowym nie przekazywał im jednocześnie. Przekazując informacje nie używał zakamuflowanego języka. Przekazał J. Z. (2) informacje (mogła to być ilość 348) o charakterze służbowym wbrew obowiązującemu algorytmowi w formie wiadomości sms lub rozmów telefonicznych w zamian za przyjmowanie korzyści majątkowej (wydaje mu się, że była to kwota mniejsza aniżeli 11.100 zł), czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu. Wskazał, że o zaistnieniu danego zdarzenia drogowego zgodnie z algorytmem informował też firmy holownicze, z którymi KMP miało podpisaną umowę. O ile dobrze pamięta to od (...) – M. Ż. (1) dowiedział się, że na (...) znajduje się telefon od J. Z. (2). Faktycznie telefon ten (chyba (...), nie wie czy na abonament czy na kartę) był w szufladzie przy stanowisku (...) na (...), z jednym nr tel., na który należało przekazywać te informacje. Informacje te przekazywał też ze swojego prywatnego nr (...). Pieniądze otrzymywał wyłącznie od J. Z. (2) gotówką w warsztacie w T. lub na mieście. Nie było żadnych warunków, od których zależało jaką kwotę otrzyma P. W. (1), o tym decydował J. Z. (2). Czasami nie płacił za robociznę przy naprawie jego prywatnego samochodu w warsztacie (jedynie za części). Zna W. i M. prywatnie, poznał ich w tym warsztacie. Nie przypominał sobie, ale też nie wykluczył, że były spotkania z udziałem J. Z. (2), w których uczestniczył on i inne osoby (w materiałach niejawnych jest taka obserwacja). Z pracowników J. Z. (2) zna B. P. (1) jeszcze z czasów, gdy pracował jako pomocnik drogowy i był na liście Policji. Nic mu nie mówiły nr: (...), (...), (...), (...), i (...). Nic mu nie mówiły nr: (...) i (...). Tylko raz faxem w (...) wysłał J. Z. (2) grafik służby. Ponadto zdarzało się, że udzielał na prośbę J. Z. (2) informację kto i kiedy pełni służbę. Nie wie czy Ż., Z., S. i K. przekazywali grafiki i naprawiali samochody prywatne u Z.. Oprócz Ż., Z., S. i K. służbę na (...) pełnili: G. K. (3), M. K. (6) i C. R. i nie wie czy ci trzej ostatni przekazywali informacje Z. lub P.. Numer do P. miał zapisany (...), a do J. Z. (2) (...). Odnośnie P. wskazał, że nie wie w jaki sposób jego telefon znalazł się na (...).

k.25564-25568 tom CXXXVII – 3 czerwca 2011 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.25534-25563 tom CXXXVII) – udział w zorganizowanej grupie przestępczej, przekazywanie informacji P. i Z. oraz 2 kolizje) – Nie przyznał się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oraz do przestępstwa XVII – z zarzutów z dnia 25 maja 2011 r., gdyż nie pamiętał tego zdarzenia). Nie miał świadomości istnienia takiej grupy. Podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia. Wiedział, że tak jak on oficerowie (...): M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1), J. Z. (1) przekazywali informacje J. Z. (2), W. Z. (1), M. Z. (1) i A. P. (1). Zdarzyło się, że raz przekazał J. Z. (2) grafik, w którym ujęte były służby pełnione przez P. W. (1) oraz M. Ż. (1), S. S. (1), S. K. (1), J. Z. (1). Ponadto zdarzało się, że o tym kto i kiedy ma służbę informował telefonicznie J. Z. (2), dzwoniąc do niego. Przyznał się do przekazywania w okresie wskazanym w zarzutach (od 1 stycznia 2004 r. do 5 lutego 2007 r.) informacji o charakterze służbowym wbrew obowiązującemu algorytmowi w formie rozmów telefonicznych oraz wiadomości sms w zamian za przyjmowanie korzyści majątkowej od J. Z. (2) (mogło to być 345 informacji, albo może mniej) i A. P. (1) (mogło to być 62 informacji), czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, ale nie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Nie robił notatek, zapisków, więc z uwagi na upływ czasu nie jest w stanie jednoznacznie określić ilości przekazanych w ten sposób informacji. Odnośnie kwoty 11.100 zł wskazał, że wydaje mu się, że była to mniejsza kwota, ale z tej samej przyczyny nie był w stanie powiedzieć jaką w sumie kwotę z tego tytułu otrzymał. Szacował, że od A. P. (1) otrzymał łącznie ok. 3.000 zł, która obejmowała wynagrodzenie za przekazywanie informacji, jak również udział w ustawianych kolizjach drogowych z udziałem A. P. (1). To A. P. (1) i J. Z. (2) nadzorowali wszystko i decydowali jakie kwoty P. W. (1) otrzyma, co do tego nie było żadnych ustaleń, iż wysokość tej kwoty zależy od tego czy pojazd został odholowany przez nich czy też odholowany i naprawiany. Odnośnie pozostałych czynów podtrzymał złożone uprzednio wyjaśnienia nie kwestionując okoliczności opisanych w zarzutach. Przyznał się do przestępstwa z art. 263 § 2 k.k.

k.25758-25761 tom CXXXVIII – 21 listopada 2011 r. - (w międzyczasie zmieniono i uzupełniono mu zarzuty k.25724-25757 tom CXXXVIII – w sumie 21 zarzutów, w tym zarzut XI dot. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XXXIX oskarżonej A. H. (2) z domu F., XL T. Ł., J. B. (5) (ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – P. W. (1) nie przyznał się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Przyznał się natomiast do przekazywania informacji A. P. i J.W.M. Z. w zamian za pieniądze. Ponadto przyznał się do III, IV, V. Nie był w stanie wypowiedzieć się odnośnie zarzutu VI, bo nie pamiętał takiego zdarzenia. Przyznał się do zarzutów od VII do XXI (ustawek) wskazując, że jego udział polegał na kierowaniu na miejsce tych zdarzeń funkcjonariuszy Policji, za co przyjął korzyść majątkową wskazaną w zarzutach. Podkreślił, że nie uczestniczył w planowaniu tych kolizji i nie znał szczegółów dotyczących tych zdarzeń.

k.25770-25777 tom CXXXVIII – 9 grudnia 20211 r. - Wówczas przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów (I-XXI), a wśród nich wymieniona została ustawka opisana w zarzucie XXXIV.2 W. S. (2), XXXVII B. Ś. (1) (ustawka z dnia 23.02.2006 r. przy zbiegu ulic (...) w K.). P. W. (1) wskazał, że swoje dotychczasowe wyjaśnienia chce zmienić i uzupełnić. Przyznał się do działania w ramach zorganizowanych grup przestępczych i przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych A. P. (1) i Z. – zarzuty z I i II. Wskazał, że mogły to być wszystkie opisane w zarzutach przypadki i łączna kwota 22.000 zł. Przyznał się do zarzutów III-VI. Wskazał, że miał świadomość, że brania udziału w ustawianych kolizjach drogowych opisanych w zarzutach od VII do XXI poprzez kierowanie na ich miejsce funkcjonariuszy i przyjęcia za to korzyści majątkowych wskazanych w zarzutach. Wówczas złożył wniosek w trybie art. 335 k.p.k.

k.40970-40975 tom CCXVII – 9 stycznia 2012 r. – Ponownie przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów. Odniósł się do VI zarzutu - zabezpieczenia zajęcia pasa drogowego na ul. (...) w związku z wieszaniem banera reklamowego – K. M. (2) – firma (...) (M. K. (6)) – wskazując, że nadal nie przypomina sobie tego zdarzenia.

k.41023-41027 tom CCXVII – 17 stycznia 2012 r. - (w międzyczasie zmieniono postanowienie o przedstawieniu zarzutów k.40985-41022 tom CCXVII i tym razem zarzut VII.11 dot. ustawki opisanej w zarzucie XXXIX oskarżonej A. H. (2) z domu F., XL T. Ł., J. B. (5) (ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – Przyznał się i podtrzymał wyjaśnienia, w których przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i sformułował wniosek w trybie art. 335 k.p.k.

Na rozprawie (k.42008-42012v tom CCXXIII) P. W. (1) koncentrował się na własnych zachowaniach, za które poniósł odpowiedzialnośc karną w odrębnie toczącym się postępowaniu, natomiast podtrzymał wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. Jego wyjaśnienia w części, w której przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i opisał przestępczy proceder należało ocenić jako wiarygodny materiał dowodowy, który miał po pierwsze wsparcie w materiale niejawnym, ale również w relacjach J. Z. (2), M. Z. (1), W. Z. (1), A. P. (1), D. A. (1), T. S. (1), jak również na etapie postępowania przygotowawczego w wyjśnieniach oskarżonych J. Z. (1), M. Ż. (1), S. K. (1) i S. S. (1).

83 A. P. (3) (k.21968-21975 tom CXVIII = k.39797-39804 tom CCXI, k.21976-21978 tom CXVIII = k.39878-39880 tom CCXI, k.22021-22024 tom CXVIII, k.22053-22058 tom CXVIII = k.39809-39814 tom CCXI, k.22101-22106 tom CXIX = k.39815-39820 tom CCXI, k.39791-39793 tom CCXI – nie dotyczy tych zdarzeń, nie likwidował kolizji z 09.01.2006 r. tylko B. i S. – ul. (...) i ul. (...)), k.42323-42326 tom CCXXIV) - Sąd w całości dał wiarę wyjaśnieniom złożonym przez niego na etapie postępowania przygotowawczego. A. P. (3) miał wówczas status podejrzanego, jednak jego sprawę ostatecznie wyłączono do odrębnego rozpoznania, w toku którego został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza Wydział II Karny z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 276/09/P (k.22169-22173 tom CXIX). Swoje wyjaśnienia świadek w całości podtrzymał na rozprawie słuchany już w charakterze świadka. Jego wyjaśnienia stanowiły cenny materiał dowodowy, jeśli chodzi o zarzuty:

- III A. P. (1),

- V A. P. (1), XXXI S. S. (1), XLI M. M. (1), XLII P. A. (1) i XLIII.2 D. W..

Choć A. P. (3) (k.21976-21978 tom CXVIII) podczas przesłuchania w dniu 19 marca 2008 r. nie miał jeszcze postawionego zarzutu związanego z tym zdarzeniem, wskazując początkowo, że pewnych szczegółów nie pamięta, wrócił jednak pamięcią do tego zdarzenia i odtworzył je, a zrobił to zgodnie z relacją M. W. (1). Świadek nie przypominał sobie czy kierujący G. A. znajdował się w stanie nietrzeźwości, a jednocześnie wskazał, że w takim przypadku holownika zazwyczaj przysyła (...), chyba że nie ma potrzeby zabezpieczenia pojazdu kierowanego przez osobę nietrzeźwą na parkingu, nawiązując w ten sposób do obowiązujących algorytmów. Natomiast z treści protokołu użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu wynika, że G. A. był wówczas nietrzeźwy. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2008 r. uzupełniono zarzuty A. P. (3) o zarzut związany z opisanym wyżej zdarzeniem (przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – k.22019-22020 tom CXVIII). Wtedy złożył on – będąc przesłuchiwany już pod tym zarzutem – uzupełniające wyjaśnienia, w których po zapoznaniu się z notatką urzędową z tego zdarzenia odtworzył wszystkie istotne szczegóły zgodnie z relacją M. W. (1) (k.22021- 22024 tom CXVIII). Ponieważ w toku prowadzonego śledztwa zaistniały rozbieżności co do wysokości kwot pieniędzy przekazanych A. P. (3) i M. W. (1) przez A. P. (1), w dniu 9 czerwca 2008 r. przeprowadzono konfrontację pomiędzy A. P. (3) i A. P. (1), w toku której A. P. (1) ostatecznie oświadczył, że nie wyklucza, że przekazał im pieniądze w łącznej kwocie 200 zł (k.22101-22106 tom CXIX).

84 = 221 M. W. (1) (k.22028-22032 tom CXVIII = k.39855-39859 tom CCXI, k.22095-22100 tom CXIX, k.22208-22212 tom CXIX = k. 39864-39868 tom CCXI, k.39824-39829 tom CCXI, k.39830-39833 tom CCXI, k.39834-39838 tom CCXI, k.39839 tom CCXI, k.39840-39851 tom CCXI, k.39881-39884 tom CCXI - nic konfrontacja W.-I., k.42345-42346 tom CCXXIV i k.43165-43168 tom CCXXVIII).

M. W. (1) - przesłuchany na rozprawie w charakterze świadka - podtrzymał w całości wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego, w tym te, w których początkowo nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, przy czym na rozprawie odnosząc się do nich wskazał, że podtrzymuje te odczytane wyjaśnienia z uwagi na fakt, iż faktycznie wówczas złożył tej treści wyjaśnienia. Wskazał też enigmatycznie, że prawdą jest, że „wszystko to” było niezgodne prawem, tylko wtedy nie miał jeszcze świadomości tego, że „to” się odbywa niezgodnie z prawem. Już podczas następnych przesłuchań miał świadomość tego i to miało wpływ na treść jego wyjaśnień. Nie pamięta tego dokładnie, ale może stwierdzić, że to co później wyjaśnił lub zeznał różniło się od tego co powiedział podczas pierwszego przesłuchania. Na rozprawie został on przesłuchany dwukrotnie, raz w dniu 6 lipca 2015 r. (k.42345-42346 tom CCXXIV), kiedy odczytano mu tylko część wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, w szczególności odnoszących się do zdarzenia ujętego w zarzucie z punktu III aktu oskarżenia dotyczącego oskarżonego A. P. (1) (k.22028-22032 tom CXVIII, k.22095-22100 tom CXIX, k.22208-22212 tom CXIX). Po raz drugi w charakterze świadka w tej sprawie M. W. (1) został przesłuchany w dniu 26 lutego 2016 r. (k.43165-43168 tom CCXXVIII), kiedy to odczytano jego wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego w znacznie szerszym zakresie oraz złożone potem zeznania (tom CCXXVIII: k.43124-43159), a w szczególności wyjaśnienia złożone w odniesieniu do zdarzenia ujętego w zarzucie z punktu XX.4 aktu oskarżenia dotyczącego J. Z. (1). Szersze odczytanie jego wyjaśnień, ale i złożonych potem zeznań miało na celu wykazanie, że jego depozycje polegają na prawdzie skoro miały wsparcie w wyjaśnieniach innych osób - podejrzanych również co do innych zdarzeń, w tym T. G. (1), a nadto że po złożeniu wyjaśnień zgodnie z prawdą pozostał on konsekwentny w tym. Wyjaśnienia złożone przez M. W. (1) na etapie postępowania przygotowawczego stanowiły istotny materiał dowodowy w zakresie zarzutu:

- III oskarżonego A. P. (1),

- XVI.4 oskarżonego M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul. (...) M., P. K. (3), S. S. (2) i inni),

- XX.4 oskarżonego J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...) Z., G. K. (1), T. G. (1), R. W. (2), M. W. (4), i inni).

Znamienne było to, że M. W. (1) nie od razu zdobył się na szczerość w swoich wyjaśnieniach, ale ostatecznie podjął on współpracę z organami ścigania. W związku m.in. z tymi zdarzeniami został on prawomocnie skazany w odrębnie toczącym się postępowaniu karnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II K 749/11/P (k.43116-43123 tom CCXXVIII).

W szczególności odnośnie zarzutu z punktu XX.4 aktu oskarżenia dotyczącego J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...)), M. W. (1) przesłuchany w dniu 28 lutego 2008 r. (k.39376-39380 tom CCXI) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w tym udziału w w/w zdarzeniu, a postawiony mu w tej części zarzut miał być wynikiem pomówienia przez G. K. (1), jakkolwiek przyznał że ma istotne informacje dla prowadzonego postępowania, a w szczególności że może być prawdą, że różni funkcjonariusze tj. tacy jak W. F. (1) i W. K. (4) likwidując daną kolizję drogową wiedzieli, że są to kolizje ustawione.

k.39830-39833 tom CCXI – protokół konfrontacji z dnia 29 lutego 2008 r. M. W. (1) i T. K. (4), przy czym nie dotyczył w/w kolizji.

Podczas konfrontacji w dniu 29 lutego 2008 r. M. W. (1) z G. K. (1) (k.39834-39838 tom CCXI) M. W. (1) wskazał, że podtrzymuje swoje wyjaśnienia, w których zaprzeczał, aby wiedział, że kolizja ta z punktu XX.4 aktu oskarżenia dotyczącego J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...)) jest ustawiana i otrzymał od T. G. (1) za jej likwidację pieniądze. Wskazał, że dopiero niedawno dowiedział się, że jest taka osoba jak T. G. (1), na którego mówią (...) i że początkowo myślał, że jest to jego nazwisko. Te jego wyjaśnienia były jednak mętne i nie polegały na prawdzie.

Również na posiedzeniu aresztowym w dniu 29 lutego 2008 r. M. W. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (k.39839 tom CCXI).

k.39840-39851 tom CCXI w dniu 17 marca 2008 r. M. W. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w tym związanego z opisaną wyżej ustawianą kolizją opisaną w punkcie XX.4 aktu oskarżenia dotyczącego J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...)). M. W. (1) wskazał, że miał się wówczas domyślić, że jest to ustawka, gdyż będąc na jej miejscu wraz z G. K. (1) widział, że wszyscy jej uczestnicy znają się, tj. sprawca, pokrzywdzony i holownik (T. G. (1)). T. G. (1) przekazał G. K. (1) na miejscu kartkę ze szkicem samochodu, na którym zaznaczone były uszkodzenia, a następnie G. K. (1) naniósł te uszkodzenia w sporządzonej przez siebie notatce urzędowej (nie pamięta czy dot. to pojazdu sprawcy czy pokrzywdzonego). Ponadto holownik słownie instruował G. K. (1) jakie uszkodzenia ma nanieść na drugi z pojazdów uczestniczących w kolizji, tj. ażeby zaznaczył, że w jednym z pojazdów doszło do uszkodzenia poduszek powietrznych mimo, że w żadnym z pojazdów do takiego uszkodzenia nie doszło oraz że funkcjonariusze powinni zatrzymać dowody rejestracyjne pojazdów, tj. na pytanie G. K. (1) czy „zatrzymujemy dowody rejestracyjne” holownik odpowiedział, że tak byłoby bezpieczniej. Żaden z uczestników nie wnosił żadnych uwag, sprawca przyjął mandat, nikt nie sprzeciwił się zatrzymaniu dowodów rejestracyjnych pojazdów (co najmniej jeden z pojazdów został zatrzymany). Pod notatką urzędową podpisali się jej uczestnicy, ale G. K. (1) nie wręczył im notatek tylko przekazał je od razu T. G. (1). M. W. (1) twierdził, że nie otrzymał za likwidacji tej ustawki pieniędzy. Ostatecznie w toku tego przesłuchania M. W. (1) przyznał wprost, że jednak otrzymał od G. K. (1) pieniądze w kwocie 200 zł, choć potem wskazał jeszcze, że nie pamięta dokładnie kwoty, jak również tego gdzie kolega przekazał mu te pieniądze. Natomiast G. K. (1) stwierdził, że musi załatwić tę sprawę z (...) i nawet zadzwonił wówczas ze swojego telefonu komórkowego do (...), ale M. W. (1) nie wiedział, który z nich pełnił wówczas dyżur. M. W. (1) słyszał jak G. K. (1) umawia się z nim na spotkanie, a nawet po tej rozmowie nosili się z zamiarem udania się do (...), ale nie pamięta czy ostatecznie do niego wówczas pojechali, ale wydaje mu się, że tak i że (...) wyszedł do G. K. (1) do samochodu, a wtedy G. K. (1) przekazał mu pieniądze. M. W. (1) ustosunkował się do treści notatki urzędowej z dnia 13 lutego 2006 r., a wśród okazanych mu wizerunków rozpoznał wizerunek holownika T. G. (1). Dodał, że do likwidacji tej kolizji został skierowany wraz z G. K. (1) drogą radiową przez (...). Wszyscy w wydziale wiedzieli, że dochodzi do organizowania ustawianych kolizji, a on nie chciał być tym złym policjantem, który donosi na kolegów. Z wyjaśnień M. W. (1) wynikało, że nie było to jedyne tego rodzaju zdarzenie w jakim uczestniczył i opisał też inne sytuacje i relacje pomiędzy konkretnymi funkcjonariuszami policji i (...) (...) (w tym P. W. (1)).

Odnośnie zarzutu z punktu III aktu oskarżenia dotyczącego oskarżonego A. P. (1) należy stwierdzić, że M. W. (1) zarzut związany z tym zdarzeniem przedstawiono w dniu 9 kwietnia 2008 r. (postanowienie z dnia 8 kwietnia 2008 r. k.22025-22027 tom CXVIII = k.39852-39854 tom CCXI). Przesłuchany w dniu 9 kwietnia 2008 r. przyznał się wówczas do popełnienia tego czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z tym co wyjaśnił A. P. (3) (k.22030-22031 tom CXVIII). Zanim jednak przedstawiono mu ten zarzut M. W. (1) podczas przesłuchania w dniu 17 marca 2008 r. sam w złożonych wówczas wyjaśnieniach opisał dokładnie to zdarzenie wskazując, że miał świadomość tego, że A. P. (1) nie jest holownikiem zrzeszonym i nie mógł na zlecenie policji wykonywać usług holowniczych, gdyż nie miał podpisanej stosownej umowy (k.39849-39850 tom CCXI). W dniu 9 czerwca 2008 r. przeprowadzono konfrontację pomiędzy M. W. (1) i A. P. (1) (obaj mieli wówczas status podejrzanych) w celu wyjaśnienia rozbieżności co do kwoty jaką oskarżony A. P. (1) miał przekazać interweniującym wówczas policjantom, gdyż A. P. (1) twierdził, że była to kwota 50 zł i tylko dla jednego policjanta. Ostatecznie oskarżony A. P. (1) stanął na stanowisku, że nie wyklucza, że była to jednak kwota 100 zł przeznaczona dla M. W. (1) (k.22095-22100 tom CXIX). Przesłuchany w dniu 23 marca 2010 r. (k.22208-22212 tom CXIX) M. W. (1) przyznał się do popełniania wszystkich zarzucanych mu czynów, odmówił składania wyjaśnień i wyraził gotowość dobrowolnego poddania się karze.

85 A. J. (1) (k.23404-23405 tom CXXVI, k.42490v-42491 tom CCXXV) - będący pracownikiem firmy należącej do oskarżonego A. P. (1), zatrudnionym na stanowisku kierowcy, który jeździł również na jego polecenie na miejsce kolizji drogowych. Świadek zaprzeczył, aby miał wiedzę na temat tego, iż informacje o zdarzeniach drogowych były przekazywane również przez oficetów (...) (...) KMP w K., jak również o procederze ustawiania kolizji drogowych, w tym w szczególności organizowanych przez A. P. (1). Świadek wskazał, że oskarżony A. P. (1) przeważnie sam osobiście świadczył usługi holownicze. W tej części jego relacja współgrała zarówno z wyjaśnieniami oskarżonego A. P. (1), jak również z wyjaśnieniami T. G. (1).

86 J. M. (3) (86) (k.23760-23762 tom CXXVIII, k.42347-42347v tom CCXXIV) został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem postawionym P. W. (1) (pkt IX a.o.) – tego zarzutu dotyczyły również zeznania świadków: J. T. (1), S. W., P. Ż., relacja B. M. (1) i M. R. (1). Jego zeznania nie wniosły zatem niczego nowego do tej sprawy.

87 A. M. (2) (k.23765-23767 tom CXXVIII, k.27648-27650 tom CXLVIII, k.42346-42347 tom CCXXIV) została w tej sprawie przesłuchana w charakterze świadka jako ekspert (...) (...) KWP w K. w szczególności na okoliczność trybu prowadzenia postępowań w sprawach o wykroczenia z zakresu prawa o ruchu drogowym w związku z zarzutem z punktu XXV postawionego oskarżonemu J. Z. (1), jak również związku z zarzutem postawionym w tej sprawie P. W. (1) (pkt IX a.o.). Na rozprawie świadek dodatkowo wskazała, że zna J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1) i S. K. (1), którzy pracowali niegdyś w (...), gdzie świadek również pracowała, a w latach 1996-1998 była nawet Zastępcą Kierownika (...), natomiast potem zmieniła stanowisko pracy i nie miała już bezpośredniego kontaktu z w/w oskarżonymi, a jedynie sporadycznie z oskarżonym M. Ż. (1). Wprawdzie zapytana na rozprawie przez obrońcę oskarżonego J. Z. (1) - w nawiązaniu do postawionego mu zarzutu z punktu XXV aktu oskarżenia - o kwestię wykroczenia polegającego na uszkodzeniu urządzenia telekomunikacyjnego świadek wskazała, że w tamtym okresie czasu przepisy pozwalały na poprzestaniu na pouczeniu, niemniej jednak tak sformułowane pytanie nie dotyczyło po pierwsze faktycznej sytuacji, która została opisana w tymże zarzucie, jak również sytuacji, kiedy funkcjonariusz policji zdecydował się na nałożenie mandatu karnego na sprawcę wykroczenia i kiedy obowiązywały go w szczególności tzw. taryfikatory. W tym miejscu należy podkreślić, że świadek na rozprawie podtrzymała w całości zeznania, które złożyła na etapie postępowania przygotowawczego, kiedy bardzo szczegółowo przeanalizowała kwestie związane z wykroczeniami, których dopuścił się P. K. (6) i zachowaniem podjętym przez Z. C. (1). W szczególności jako ekspert (...) (...) Komendy Wojewódzkiej Policji w K. przeanalizowała sytuację w sposób rzeczowy, ale zarazem i obiektywny. Świadek przyznała, że w rozważanych okolicznościach zdarzenia z udziałem P. K. (6), jazda po chodniku była kwestią ocenną, tj. dokonując oceny zachowania kierującego funkcjonariusz policji prowadzący postępowanie wyjaśniające winien uwzględnić stopień ewentualnego zagrożenia dla przechodniów, jak również to na jakim odcinku jazda ta miała miejsce. Świadek w tej części wyraziła się dosyć nieprecyzyjnie, ale z jej zeznań wynika, że ocena ta miała prowadzić do ustalenia czy kierujący faktycznie poruszał się pojazdem silnikowym po chodniku, czy jego zachowania nie można za takie poruszanie się uznać. Poza tym świadek dodała, że w przypadku, gdyby w miejscu tym był zakaz parkowania, to również z tego tytułu kierowca winien być ukarany za parkowanie w miejscu niedozwolonym, co stanowi wykroczenie z m.in. 92 § 1 k.w., za które przewidziano mandat w wysokości 100 złotych oraz 1 punkt karny. Świadek zwróciła uwagę na okoliczność tę, iż świadek zdarzenia - J. K. (6) wskazał, że kierowca zaparkował samochód na chodniku przed Bankiem (...), na przejściu dla pieszych, którego obecnie nie ma, jak również, że zanim kierowca cofnął uderzając w skrzynkę telekomunikacyjną najpierw przejechał po chodniku kilka metrów do przodu. Świadczy to o jej obiektywizmie w tej sprawie. A. M. (2) zeznała, że kolizja związana z uszkodzeniem skrzynki telekomunikacyjnej, będąca następstwem manewru cofania, winna zostać zakwalifikowana m.in. z art. 86 § 1 k.w., który pozwalał na nałożenie mandatu w wysokości od 20 do 500 zł oraz 6 punktów karnych. Z kolei za naruszenie podwójnej linii ciągłej poprzez wykonanie manewru zawracania należało na podstawie art. 92 § 1 k.w. nałożyć na sprawcę mandat w wysokości 200 zł i 5 punktów karnych. A. M. (2) wskazała też, że oddalenie się z miejsca kolizji nie jest skodyfikowane w ustawie prawo o ruchu drogowym, natomiast może być okolicznością zaostrzającą wymiar kary. Podkreśliła również, iż wysokość mandatu jest wynikiem indywidualnej oceny funkcjonariusza policji, który przy ustaleniu tejże wysokości powinien on jednak wziąć pod uwagę okoliczności sprawy, stopień zagrożenia bezpieczeństwa, jak też status materialny sprawcy. W ocenie A. M. (2) łączna wysokość mandatu karnego w przypadku P. K. (6), pomijając zakaz zatrzymania się w miejscu niedozwolonym, winna wynosić nie więcej niż 700 zł (maksymalna wysokość) i 11 punktów karnych, a zarazem nie mniej niż 220 zł, a jej stanowisko miało oparcie w obowiązujących wówczas przepisach prawa, na które się powołała i które dołączono do akt sprawy, przy czym nie określiła ona wysokości mandatu w przypadku jazdy wzdłuż po chodniku pojazdem silnikowym, za co – zgodnie z taryfikatorem – mandat powinien wynosić 250 zł. Jej zeznania korelowały ponadto z zeznaniami świadków R. M. (1) (127), który zwrócił uwagę również i na tę kwestię oraz A. B. (7) (128).

88 B. M. (1) k.23872-23875 tom CXXVIII = k.37140-37143 tom CXCVIII, k.24311-24319 tom CXXXI = k.37144-37152 tom CXCVIII, k.37153-37161 tom CXCVIII, k.37162-37172 tom CXCVIII, k.37173-37184 tom CXCVIII, k.37274-37283 tom CXCVIII, k.37290-37297 tom CXCVIII, k.37308-37313 tom CXCVIII, k.37314-37323 tom CXCVIII, k.37324-37329 tom CXCVIII, k.37330-37336 tom CXCVIII, k.37337-37340 tom CXCVIII, k.37341-37346 tom CXCVIII, k.37349-37354 tom CXCVIII, k.37355-37365 tom CXCVIII, k.37406-37410 tom CXCIX, k.37415-37419 tom CXCIX, k.37428-37432 tom CXCIX, k.37433-37439 tom CXCIX, k.37440-37444 tom CXCIX, k.37445-37449 tom CXCIX, k.37450-37479 tom CXCIX, k.37480-37526 tom CXCIX = k.37527-37573 tom CXCIX, k.37574-37604 tom CC, k.37605-37609 tom CC, k.37610-37613 tom CC, k.37618-37621 tom CC, k.37622-37635 tom CC, k.37636-37640 tom CC, k.37641-37788 tom CC, k.37789-37970 tom CCI, k.37971-37975 tom CCII, k.37976-37982 tom CCII, k.37983-37987 tom CCII, k.38016-38019 tom CCII, k.38020-38029 tom CCII, k.38032-38034 tom CCII, k.38035-38038 tom CCII, k.38039-38042 tom CCII, k.38291-38297 tom CCIII, k.38525-38527 tom CCIV, k.42349-42356 tom CCXXIV i k.42443-42449 tom CCXXV). Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 B. M. (1) skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań z uwagi na fakt toczącego się równolegle przeciwko niemu postępowania karnego, natomiast podtrzymał wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego.

Jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu:

- XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. Al.(...) (...) - ul. (...)),

- XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 (...)),

- XXIII J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.01.2005 ul.(...)-ul.(...)),

- XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 ul.(...)-ul.(...)).

k.23872-23875 tom CXXVIII = k.37140-37143 tom CXCVIII – 26 marca 2007 r. - (wówczas stał pod 3 zarzutami, w tym bardzo ogólnie sformułowanym a związanym z ustawką XXII J. Z. (1) - ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) - ul. (...)) – k.23869-23871 tom CXXVIII) – nie przyznał się i stwierdził, że o ile złożył wyjaśnienia, to tylko w obecności swojego obrońcy.

k.24311-24319 tom CXXXI = k.37144-37152 tom CXCVIII – 30 kwietnia 2007 r. – przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Odnośnie zarzutu XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) - ul. (...)) przyznał się, że udzielił mu korzyści majątkowej w kwocie 50 zł za „ustawienie kolizji drogowej”. Dodał, że pieniądze za ustawiane kolizje drogowe przekazywał też M. Ż. (1) (który otrzymał od niego 50 zł na pewno za 1 ustawkę, a być może 2) i P. W. (1) (po 50 zł za 2 ustawiane kolizje drogowe). W tej części jego wyjaśnienia korespondowały zarówno z wyjaśnieniami P. W. (1), jak również oskarżonego M. Ż. (1) złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego. B. M. (1) sam opisał ustawki z udziałem M. Ż. (1). Odnośnie zarzutu XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)) wskazał, że to B. M. (1) na prośbę P. K. (3) zorganizował ustawkę z udziałem samochodów marki F. (...), zarejestrowanego na jego teściową E. K. (1) i R. (...) własności P. K. (3), który był zarejestrowany na tzw. słupa. Miejsce tej ustawki B. M. (1) uzgodnił z załogą w składzie (...), którzy zgodzili się na obsłużenie ustawionej kolizji drogowej, jak również wskazali, że wcześniej musi załatwić z (...) M. Ż. (1) skierowanie ich na miejsce ustawki. B. M. (1) zadzwonił więc do M. Ż. (1) informując go, że na ul. (...) i ul. (...) dojdzie do kolizji, prosząc go o skierowanie na jej miejsce G. K. (1) i S. S. (2). Ponieważ poinformował M. Ż. (1), że do tej kolizji dopiero dojdzie, więc M. Ż. (1) wiedział, że jest to ustawka. M. Ż. (1) zgodził się na to i faktycznie na miejsce przysłał właśnie tę załogę. B. M. (1) zaznaczył na F. (...), którym przyjechał na ustalone miejsce ustawki miejsce, w którym ma dojść do uszkodzeń. R. (...) przyjechał P. K. (3) wraz ze słupem, na którego zarejestrowany był ten pojazd. Na R. P. K. (3) również zaznaczył miejsce, w którym mają powstać uszkodzenia. Mężczyźni nie doprowadzili wówczas jednak do zderzenia pojazdów. Kiedy wskazana załoga przyjechała na miejsce albo P. K. (3) albo B. M. (1) powiedział G. K. (1) i S. S. (2) jakie uszkodzenia mają wpisać do notatki urzędowej z kolizji, a ponadto B. M. (1) przekazał im kwotę 400 zł do podziału po połowie. Na kwotę 400 zł M. złożył się z P. K. (3). F. (...) mogło mieć jedynie uszkodzone przednie reflektory. Po tej ustawce P. K. (3) dobił pojazdy u siebie, powodując już konkretne uszkodzenia i to on zajmował się oględzinami obu pojazdów. B. M. (1) przekazał M. Ż. (1) 50 zł na (...). B. M. (1) na dokumentacji sporządzonej przez G. K. (1) i S. S. (2) podrobił podpis teściowej E. K. (1). Następnie z teściową udał się do (...) i złożyli wniosek o odszkodowanie z AC, które teściowa otrzymała. O ustawce poinformował teściową dopiero przed udaniem się wraz z nią do (...). Nie wie jakie odszkodowanie uzyskał P. K. (3) poprzez słupa. Ponadto opisał inną ustawkę z udziałem również samochodu F. (...) E. K. (1) oraz R. (...) P. K. (3). Nie pamiętał, z którym (...) ustalał wówczas skierowanie G. K. (1) i S. S. (2) na miejsce tej ustawki na ul. (...), ale kojarzył, że mógł to być J. Z. (1) i wiązał to z zarzutem z pkt III (a to dot. innej ustawki z udziałem J. Z. (1) – ustawka z dnia 14.01.2004 . ul.(...).J. P. (2) II – zarzut XXII J. Z. (1)). Opisał okoliczności przestępstwa z udziałem J. T. (1), S. W., M. R. (2), P. Ż. i P. W. (1). Ponadto w toku kolejnych przesłuchań zobowiązał się ujawnić okoliczności ustawek, które organizował dla członków swojej rodziny, a zatem S. K. (5) i A. C. (1), jak również inne kolizje ustawiane dla P. K. (3).

k.37153-37161 tom CXCVIII – 18 maja 2007 r. – kontynuował wyjaśnienia. Opisał ustawkę z udziałem również samochodu F. (...) E. K. (1) oraz R. (...) P. K. (3), zarejestrowanego na słupa, który miał (...) nr rej. Wskazał, że miała ona miejsce na ul. (...) (dot. zarzutu XVI.3 M. Ż. (1) ustawka z dnia 06.12.2005 r. (...)). B. M. (1) uzgodnił ustawkę z P. K. (3). Przebieg zdarzenia miał być taki, że F. (...) zatrzyma się na czerwonym świetle a R. (...) uderzy w jego tył. Faktycznie jednak do zderzenia pojazdów nie doszło, a mechanizm był taki, że B. M. (1) na F. zaznaczył miejsce, w którym miały powstać uszkodzenia poprzez ich zarysowanie, a P. K. (3) na R. (...). Wydaje mu się, że P. K. (3) przyjechał wówczas sam. Ustawkę likwidował W. F. (1), który od B. M. (1) wiedział, że jest to ustawka. Nie pamięta danych drugiego policjanta. P. K. (3) wskazał W. F. (1) jakie elementy ma zakreślić w notatce urzędowej, które miały ulec uszkodzeniu w pojazdach. W rzeczywistości samochody nie były uszkodzone tylko zarysowane przez K. i M.. B. M. (1) na notatce podrobił podpis E. K. (1). B. M. (1) nie pamiętał czy kontaktował się w sprawie likwidacji tej ustawki z (...). Wskazał, że jeśli w wykazie jego połączeń nie będzie takiego połączenia, tzn. że z (...) skontaktował się W. F. (1). M. przekazał W. F. (1) 400 zł, ale nie wie czy podzielił się on z drugim funkcjonariuszem, którego nie pamiętał i z którym nie rozmawiał na temat tej ustawki. O ustawce poinformował teściową E. K. (1) przed zgłoszeniem przez nią szkody. Była wówczas bardzo zdenerwowana i oświadczyła, że skoro otrzymał odszkodowania po dwóch ustawkach z udziałem F. (...), tym razem nie będzie starała się o odszkodowanie. B. M. (1) poinformował o tym P. K. (3). Nie wie czy P. K. (3) dobił potem R. (...), ale wystąpił następnie o odszkodowanie. Ponadto B. M. (1) opisał inne ustawki, tj. w szczególności z udziałem A. C. (1), G. M., A. C. (2), P. K. (3), kolejną z udziałem P. K. (3), S. K. (5) (szwagra M.), G. K. (1), jeszcze inną z udziałem M. C. (1), P. K. (3). Zwrócił uwagę, że nie chce być osadzony z P. K. (3) oraz jego znajomym D. B. (1).

k.37162-37172 tom CXCVIII – 28 maja 2007 r. – B. M. (1) kontynuował składanie wyjaśnień. Opisał wówczas ustawkę z udziałem P. K. (3), A. B. (6), W. F. (1) – dot. zarzutu XXIII J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.01.2005 – ul.(...)-ul.(...)). Wprawdzie wówczas wskazał, że kolizja ta miała miejsce we wrześniu lub październiku 2005 r., to jednak zgadzały się pozostałe istotne okoliczności, które pozwoliły na ustalenie faktycznej daty tej ustawki. Wskazał, że uczestniczyły w niej F. (...) (nie pamiętał jego nr rej, ale wskazał, że mógł być to nr (...) (faktycznie był to numer (...)) który należał do A. B. (6), będącego kolegą P. K. (3) oraz R. (...) o nr rej (...) (faktycznie R. (...) i inny nr rej) należący do P. K. (3), ale był zarejestrowany na kobietę. Ustawka miała miejsce na ul. (...). M. organizował na prośbę P. K. (3). B. M. (1) zorganizował policjantów W. F. (1), który zgodził się na likwidację ustawki. B. M. (1) uzgodnił z J. Z. (1) skierowanie załogi z W. F. (1). M. nie mówił wprost J. Z. (1), że chodzi o likwidację ustawianej kolizji, ale J. Z. (1) o tym wiedział, gdyż wynikało to z kontekstu rozmowy, podczas której B. M. (1) mówił, że W. F. (1) ma sporządzić stosowną dokumentację z kolizji. R. przyjechał P. K. (3), a F. (...) A. B. (6) z jakąś dziewczyną. B. M. (1) również był na miejscu zdarzenia, ale to P. K. (3) wskazał W. F. (1) zakres uszkodzeń pojazdów jakie ma wskazać w notatce. Na miejscu ustawki nie doszło do zderzenia pojazdów, natomiast w pojazdach poprzez zarysowanie były zaznaczone miejsca, w których mają powstać uszkodzenia. W. F. (1) miał wówczas w załodze młodą kobietę, która na pewno nie wiedziała, że jest to ustawka. W trakcie tej interwencji B. M. (1) udał się do pracy na służbę. B. M. (1) dostał od P. K. (3) 750 zł, z której dla siebie zatrzymał 300 zł. W trakcie służby przyjechał do niego W. F. (3), któremu przekazał 400 zł za likwidację ustawki i odebrał od niego dwie notatki urzędowe pokolizyjne. B. M. (1) przekazał 50 zł J. Z. (1) za skierowanie W. F. (1) do ustawki. Był pewien, że przekazał J. Z. (1) 50 zł za ustawkę tę lub ewentualnie inną, którą opisał, a która miała miejsce na ul.(...). Jeżeli nie był to J. Z. (1), to mógł załatwiać tę ustawkę z P. W. (1) lub odwrotnie, bo te dwie ustawki na pewno załatwiał z (...), którymi byli J. Z. (1) i P. W. (1).

B. M. (1) opisał wówczas również inne ustawki z udziałem: A. C. (1), P. K. (3), G. M., kolejną ustawkę z udziałem K. W. (3), G. M., P. W. (1), inną kolizję z udziałem P. K. (3), G. K. (5), W. F. (1), jeszcze inną z udziałem P. K. (3), A. B. (8), W. F. (1). Ponadto opisał też swoje kontakty z P. B. (3) (policjantem) poprzez którego np. załatwiał rzeczoznawcę do opisu uszkodzeń pojazdu po ustawce. Tam gdzie nie był pewny, z którym (...) ustalał skierowanie danego policjanta na miejsce ustawki B. M. (1) wnioskował o posiłkowanie się analizą bilingów jego rozmów. Cały czas mówił o współpracy w tym zakresie z J. Z. (1), M. Ż. (1) i P. W. (1) (np. k.37171-37172 tom CXCVIII).

k.37173-37184 tom CXCVIII – 4 czerwca 2007 r. – B. M. (1) kontynuował swoje wyjaśnienia. Opisał ustawki starając się ułożyć je chronologicznie od 2002 r., a zatem z udziałem M. P. (4), M. W. (2), G. K. (1), a następnie z 2003 r. z udziałem P. K. (3), S. K. (5), G. M., następną z udziałem K. W. (3), M. P. (4), następną z udziałem P. B. (3), następną z udziałem M. P. (4), G. K. (1), następną z udziałem K. W. (3), M. P. (4), G. M. (…). Opisał też wówczas podjętą przez siebie współpracę z holownikiem M. M. (11), któremu w 2003 r. przekazywał informacje o kolizjach drogowych wskazując jaki wówczas obowiązywał cennik (k.37183-37184 tom CXCVIII),

Ponadto w dniu 3 lipca 2007 r. z udziałem B. M. (1) odbyła się wizja lokalna (k.37185-37265 odpis k.37266-37273 tom CXCVIII), podczas której wskazał miejsce, w których organizowane były ustawki, w tym w szczególności opisana w zarzucie XXIII J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.01.2005 r. – ul.(...)-ul.(...)), XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)), XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.37274-37283 tom CXCVIII – 29 sierpnia 2007 r. – opisał kolejne ustawki ze swoim udziałem, w tym wskazaną w zarzucie XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)). Wskazał, że wzięły w niej udział R. (...) i R. (...) (nr rej (...)), które w obu przypadkach należały do P. K. (3), natomiast zarejestrowane były na tzw. słupy. Według ustaleń - tak to zostało opisane w notatce urzędowej – R. (...) miał najechać na tył R. (...). B. M. (1) uzgodnił likwidację tej ustawki z W. F. (1), a następnie zadzwonił do (...) J. Z. (1) prosząc go o skierowanie W. F. (1) na miejsce tej ustawki. B. M. (1) powiedział wówczas J. Z. (1), że będzie to ustawka, a J. Z. (1) zgodził się na to i faktycznie przysłał W. F. (1). B. M. (1) nie pamiętał drugiego policjanta. Do zderzenia pojazdów nie doszło, na samochodach były tylko zarysowania w miejscu, w którym miało dojść do uszkodzeń, potem pojazdy te dobił P. K. (3). Albo B. M. (1) albo P. K. (3) poinformował W. F. (1) jakie uszkodzenia ma wpisać. B. M. (1) dostał od P. K. (3) 650 zł lub 700 zł, z których 200 zl zatrzymał dla siebie, a W. F. (1) przekazał 400 zł, natomiast J. Z. (1) 100 lub 50 zł. Opisał ponadto ustawkę wskazaną w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) Wprawdzie wskazał, że ustawka ta miała miejsce na ul. (...) – ul. (...), niemniej jednak podał, że uczestniczyły w niej R. (...) nr rej (...) zarejestrowany na A. M. (1) (będącego wujkiem B. M. (1)), którego jednak faktycznym właścicielem był B. M. (1) oraz R. (...) nr rej. (...) zarejestrowany na M. W. (2), który był słupem P. K. (3). B. M. (1) zorganizował tę ustawkę wspólnie z P. K. (3). B. M. (1) zwrócił się do G. M. o zlikwidowanie ustawki, na co ten wyraził zgodę mówiąc, że pełni służbę w okolicach ulic (...). M. skontaktował się następnie telefonicznie z M. Ż. (1), któremu powiedział, że będzie organizował ustawkę na skrzyżowaniu w/w ulic, prosząc go o skierowanie do likwidacji załogę w składzie (...). M. Ż. (1) odpowiedział, że nie ma problemu, aby tę ustawkę zlikwidował G. M., ale nadmienił, żeby obsłużył ją z najazdu. W przypadku tej kolizji samochody nie były w ogóle zarysowane, natomiast następnie dobił je P. K. (3). B. M. (1) podyktował G. M. jaki zakres uszkodzeń ma wpisać do notatki i po wykonaniu prze niego czynności przekazał mu 300 zł lub 400 zł, natomiast M. Ż. (1) 50 zł. B. M. (1) sfałszował podpis A. M. (1) na dokumentacji z kolizji. A. M. (1) złożył wniosek o wypłatę odszkodowania, natomiast B. M. (1) zwrócił się do znajomego P. B. (3), aby ten załatwił dobry opis uszkodzeń podczas oględzin zarówno jego pojazdu, jak i P. K. (3). Oględzin dokonał pracownik (...) o imieniu K.. A. M. (1) przekazał odszkodowanie B. M. (1). Koszt naprawy wyniósł ok. 3.000 zł, a odszkodowanie około 9.400 zł. B. M. (1) został ponadto przesłuchany na okoliczność tego zdarzenia i swojej znajomości z P. K. (3) w KPP w W. i złożył wówczas fałszywe zeznania, w związku z tym przyznał się, że ma przedstawione zarzuty i sprawa toczy się w sądzie. Spośród okazanych mu wizerunków wskazał wizerunek P. K. (3). Wskazał, że dotychczas opisał wszystkie ustawki, które sobie przypomniał.

k.37290-37297 tom CXCVIII – 7 września 2007 r. - (w międzyczasie postawiono mu zarzuty dot. 10 ustawek - postanowienie z dnia 6 września 2007 r. k.37284-37289 tom CXCVIII, w tym opisane w zarzutach: XVI.1 M. Ż. (1) ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)), XVI.3 M. Ż. (1) ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...), XXIII J. Z. (1) ustawka z dnia 13.01.2005 ul.(...)-ul.(...)) – B. M. (1) przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Wówczas okazano mu notatki urzędowe z poszczególnych kolizji, ujętych w zarzutach, do których się odnosił. Odnośnie zarzutu XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)) po okazaniu notatki urzędowej wskazał, że E. K. (1) to jego teściowa, natomiast nie zna R. N. (1). Odnośnie zarzutu XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)) B. M. (1) wskazał, że nie zna policjanta o nazwisku F., którego nazwisko widnieje obok nazwiska W. F. (1), jak również K. G. (1), który wskazany został jako sprawca. Dodał, że jego teściowej E. K. (1) nigdy nie było na miejscu ustawianych kolizji drogowych, a w tym przypadku teściowa nie złożyła wniosku o odszkodowanie. Odnośnie zarzutu XXIII J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.01.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) B. M. (1) sprostował swoje uprzednie wyjaśnienia wskazując, że faktycznie wskazał poprzednio, że brał w niej udział R. (...) a tymczasem było to R. (...) o nr rej. (...). Po prostu pomylił się, ale na pewno na miejscu tej ustawki był obecny A. B. (6), nie wie natomiast dlaczego w tej notatce został wpisany Z. B.. Nic mu nie mówiło nazwisko A. jako nazwisko drugiego interweniującego policjanta obok W. F. (1). Wskazał ponadto, że w innej ustawce, w związku z którą toczy się przeciwko niemu postępowanie przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – (...) w Krakowie brał udział A. M. (1), który jest bratem jego teściowej E. K. (1). Wśród okazanych mu wizerunków wskazał wizerunek W. K. (4).

k.37308-37313 tom CXCVIII – 21 września 2007 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.37298-37307 tom CXCVIII w sumie 18 ustawek, oprócz w/w ustawek w tym opisana w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – B. M. (1) przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów. Podtrzymał poprzednie wyjaśnienia. Odniósł się także do zarzutu XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) wskazując, że składając poprzednio wyjaśnienia wskazał, że miała ona miejsce na ul. (...). A. M. (1) nie było na miejscu ustawki, a o tym, że była to ustawka powiedział mu przed złożeniem przez niego wniosku o odszkodowanie. Po okazaniu mu notatki z tego zdarzenia sprostował, że ustawka ta miała miejsce u zbiegu ul. (...) i ul. (...). Wówczas okazano mu notatki urzędowe z poszczególnych kolizji, ujętych w zarzutach, do których się odnosił.

k.37314-37323 tom CXCVIII – 19 listopada 2007 r. – wówczas okazano mu tablice poglądowe z wizerunkami różnych osób. Wskazał wówczas wizerunek: M. P. (4), M. W. (2), K. W. (3), S. K. (5), G. K. (5), J. G. (2), A. W. (1) (mąż siostry P. K. (3)), E. K. (1), R. N. (1) (jako biorącego udział w ustawce na ul. (...) z udziałem samochodu E. K. (1)), M. C. (1), J. B. (2) z domu W. (żona lub konkubina A. B. (6), która była obecna na miejscu ustawki przy ul. (...)), G. I., A. M. (1), K. G. (3) (słupa P. K. (3) w kolizji przy zbiegu ul. (...), gdzie był razem z P. K. (3)), A. B. (6), P. B. (3), W. W. (4) (wskazał, że zna też dobrze jego brata K. W. (3), który jest szwagrem M. P. (4), P. B. (2) (który likwidował razem z G. M. ustawkę przy ul. (...) (B.), L. P. (ojca M. P. (4)).

k.37324-37329 tom CXCVIII – 3 stycznia 2008 r. – złożył wyjaśnienia dot. P. B. (3) (policjanta) i zorganizowanej z nim ustawki w W., w której uczestniczył też policjant M. B. (4). Złożył wyjaśnienia dot. też innych ustawek. Opisał też ile płacił P. B. (3) za zorganizowanie przez niego dobrego opisu podczas oględzin pojazdów w (...) 10 % wartości opisanej szkody dla każdego z pojazdów (k.37327-37328 tom CXCVIII). Odnośnie zarzutu XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) dodał, że mówił wyraźnie P. B. (3) że chodzi o pojazdy z ustawki i nie prosił go o przyspieszenie oględzin tylko o załatwienie dobrego opisu podczas oględzin. Tym razem nie przekazał mu żadnych pieniędzy, gdyż tą kolizją zaczęła się interesować policja, która była w (...) i P. B. (3) się wystraszył.

k.38291-38297 tom CCIII – 25 stycznia 2008 r. – konfrontacja B. M. (1) i P. B. (3) – w tym na okoliczność załatwiania przez P. B. (3) opisania przez pracownika (...) samochodów z ustawek, w tym z ustawki opsanej w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 ul.(...)-ul.(...)) – P. B. (3) podtrzymał wówczas swoje wyjaśnienia, a M. wyjaśnił, że P. B. (3) nie mówi prawdy. Wskazał, że w przypadku ustawki z zarzutu XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 ul.(...)-ul.(...)) na pewno nie chodziło o przyspieszenie oględzin pojazdów uczestniczących w tej ustawce jak wyjaśnił P. B. (3), ale o opis tych pojazdów. Stwierdził, że wtedy nie przekazywał P. B. (3) żadnych pieniędzy.

k.37330-37336 tom CXCVIII – 5 marca 2008 r. – B. M. (1) odniósł się do kwestii przekazywania przez siebie informacji M. M. (11), którego poznał przez swojego znajomego M. P. (4). Podczas tego przesłuchania okazano mu notatki urzędowe z innych kolizji. Wskazał wówczas, że co do zasady dyżurnemu z (...) przekazywał 50 zł za skierowanie odpowiedniej załogi do ustawki, chyba że (...) zażądał 100 zł to wówczas przekazywał 100 zł (k.37334-37335 tom CXCVIII). Okazano mu wówczas m.in., notatkę dot. zarzutu XXII J. Z. (1) – ustawka z dnia 14.01.2004 (...) – B. M. (1) zwrócił uwagę, że kolizję likwidował wówczas G. K. (1), w związku z tym nie wykluczył, że była to ustawka z udziałem B. M. (1), podczas której załatwiał policjantów do jej likwidacji. To właśnie m.in. z policjantem G. K. (1) B. M. (1) załatwiał likwidację ustawek dla P. K. (3). Jako uczestnik jest wskazany szwagier B. A. (2) C.. Nie przypominał sobie, aby załatwiał dla niego ustawkę. Mogło być tak, że to P. K. (3) uzgodnił tę ustawkę z A. C. (2). Nie przypominał sobie takiej ustawki.

k.37337-37340 tom CXCVIII – 5 marca 2008 r. – konfrontacja pomiędzy B. M. (1) a A. M. (1). Podczas tej konfrontacji A. M. (1) sprostował swoje uprzednie wyjaśnienia wskazując, że jednak w chwili gdy składał wniosek o wypłatę odszkodowania, który wypełnił B. M. (1) wiedział, że była to kolizja ustawiona, gdyż powiedział mu o tym B. M. (1). Ponadto widział, że w notatce urzędowej został wpisany jako kierujący R. (...) co nie polegało na prawdzie i nawet nie był obecny na miejscu zdarzenia.,

k.37341-37346 tom CXCVIII – 25 marca 2008 r. – konfrontacja pomiędzy B. M. (1) a P. K. (3). Chodziło wówczas o wyjaśnienia różnic w ich wyjaśnieniach dot. różnych kolizji, bowiem B. M. (1) m.in. twierdził, że niektórych kolizji nie pamięta i nie był w stanie wskazać czy były to ustawki czy nie, chodziło o kolizje z dnia: 01.08.2003 r. ul.(...)-ul.(...), 29.08.2003 r. ul.(...)-ul.(...), 26.02.2003 r. ul.(...)-ul.(...), ale też opisana w zarzucie XXII J. Z. (1) –ustawka z dnia 14.01.2004 (...) - ul.(...): wówczas B. M. (1) stwierdził, że P. K. (3) może lepiej pamiętać ich okoliczności, w tym tej z dnia 14 stycznia 2004 r. i wówczas jego rola faktycznie polegała na zorganizowaniu policjantów do jej likwidacji, więc załatwił G. K. (1) (tymczasem tak naprawdę załatwił W. K. (4)), któremu przekazał 400-500 zł, ale szczegółów związanych z tą kolizją nie pamiętał (a P. K. (3) wówczas twierdził, że: w ustawce wzięły udział samochody S. (...) i F. (...). Wydaje mu się, że A. C. (2) był na miejscu ustawki. P. K. (3) uzgodnił z A. C. (2) tę ustawkę. B. M. (1) był na miejscu ustawki i załatwił policjantów do jej likwidacji. P. K. (3) przekazał M. 700 zł lub 800 zł dla policjantów, a wysokość tej kwoty zależało od tego czy M. uzgadniał ustawkę z (...) (...) czy nie).

k.37349-37354 tom CXCVIII – 30 maja 2008 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.37347-37348 tom CXCVIII o 1 ustawkę, a zatem w sumie 19) – odniósł się do nowego zarzutu, ale też wskazał, że w dniu 6 grudnia 2005 r. z jego udziałem zostały zorganizowane dwie ustawki, tj. jedna w pobliżu Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnej przy ul. (...) – zarzut XVI.3 M. Ż. (1) ustawka z dnia 06.12.2005 (...), a druga zarzut XVI.2 M. Ż. (1) ustawka z dnia 06.12.2005 ul.(...)-ul.(...). Opisał wówczas przyczyny, z powodu których wycofał się z organizowania ustawek dla P. K. (3), a przyczyną to była afera w związku z kolizją opisaną w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 ul.(...)-ul.(...)), którą zaczęła się interesować policja i w związku z czym i on i A. M. (1) mają postępowanie karne. Odniósł się też do innych zdarzeń, o które był pytany. Wskazał, że miał telefon o nr (...).

k.38525-38527 tom CCIV – 10 czerwca 2008 r. – konfrontacja pomiędzy B. M. (1) a J. B. (3) – która de facto nie odbyła się, bo J. B. (3) odmówiła złożenia wyjaśnień.

k.37355-37365 tom CXCVIII – 18 czerwca 2008 r. – B. M. (1) wyjaśniał odnośnie nr telefonu, z którego korzystał, a zatem (...) który był zarejestrowany na firmę (...), gdzie pracuje S. K. (5), a wcześniej pracowali A. C. (2), A. M. (3), M. W. (2), M. P. (4). Wskazał, że organizując ustawki korzystał jednak nie tylko z telefonu o nr (...), ale również z telefonu S. K. (5) lub żony A. M. (3) ((...)). Wskazał, że do ustawek z reguły organizował: W. K. (4), W. F. (1), G. K. (1) ((...)), G. M., natomiast z (...): P. W. (1), J. Z. (1), M. Ż. (1). Z jego udziałem dokonano analizy bilingów jego rozmów telefonicznych z dni poszczególnych ustawek. P. K. (3) użytkował numer (...). Odnośnie zarzutu XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 ul.(...)-ul.(...)) oraz zarzutu XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 (...)) B. M. (1) wskazał, że obie zorganizował z P. K. (3) pierwszą w południe a drugą popołudniu. Odnośnie zarzutu XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 ul.(...)-ul.(...)) wskazał, że najpierw uzgodnił w rozmowie telefonicznej, którą odbył z G. M. rano likwidację ustawki. Potem B. M. (1) zadzwonił do P. K. (3) i wskazał mu, gdzie będzie organizowana ta ustawka. Potem spotkał się z G. M. przed ustawką, który wyraził zgodę na zlikwidowanie tej ustawki i ten podczas spotkania z B. M. (1) ze swojego telefonu nr (...) zadzwonił do M. Ż. (1) i powiedział mu o ustawce. G. M. przekazał wówczas telefon B. M. (1), który również rozmawiał z M. Ż. (1) o ustawce na ul. (...). W celu likwidacji tej kolizji przyjechał G. M. i P. B. (2). B. M. (1) zadzwonił też do P. B. (3) w sprawie załatwienia do oględzin swojego znajomego z (...), w które ubezpieczony był samochód marki R. (...) – K. P. (2). P. B. (3) załatwił opis z K. P. (2). Na oględziny R. (...) dostarczył P. K. (3). B. M. (1) był obecny podczas oględzin, gdyż na oględziny przywiózł swojego wujka A. M. (1). Zapamiętał wówczas K. P. (2) i jest go w stanie rozpoznać. Podczas tego przesłuchania faktycznie wskazał jego wizerunek. K. P. (2) dokonał oględzin 2 pojazdów z tej ustawki, za co z P. K. (3) przekazali mu poprzez P. B. (3) 10 % kwoty odszkodowania z opisu szkody. Nazwisko (...) zapamiętał z konfrontacji jaką przeprowadzono pomiędzy nim a P. B. (3). Odnośnie zarzutu XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. (...) – popołudniowej ustawki B. M. (1) wskazał, że w dniu 6 grudnia 2005 r. ponownie zadzwonił do G. M., który powiedział, że jednego dnia nie opisze dwóch ustawek i zobowiązał się sprawdzić kto pełni służbę popołudniu i ustalił, że może to być W. F. (1). B. M. (1) zadzwonił więc do W. F. (1), który zgodził się z likwidować te ustawkę. Wówczas B. M. (1) zadzwonił do M. Ż. (1), aby jako (...) wysłał do likwidacji tej ustawki W. F. (1). M. Ż. (1) zgodził się i na ustawkę przyjechał W. F. (1) i żandarm, który nie wiedział o ustawce. W sprawie tej ustawki B. M. (1) skontaktował się z P. K. (3), który popołudniu korzystał już z innego nr tel. (...). B. M. (1) wskazał, że bilingu wynika, że popołudniu dwa razy kontaktował się z W. K. (4) (...)) być może w sprawie likwidacji ustawki, ale tego dnia nie likwidował dla niego żadnej ustawki. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XXIII J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.01.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) B. M. (1) wskazał, że likwidację tej ustawki załatwił z W. F. (1) ((...)), który uprzedził go, że na miejsce przyjedzie ze świeżą policjantką oraz że samochody powinny być przestawione gdzieś z boku. B. M. (1) nie było na miejscu, gdyż był na służbie (20.00-8.00). Wysłanie F. M. załatwił z J. Z. (1), dzwoniąc do niego na nr (...). W. F. (1) przekazał B. M. (1) notatki z tej ustawki po 21.10, bo wtedy zadzwonił do B. M. (1), że jest na terenie KMP na S. i aby zszedł po notatki. B. M. (1) nie miał problemu z przekazaniem 50 zł J. Z. (1), gdyż spotkali się w miejscu pracy na (...). Tego dnia kontaktował się z P. K. (3). Zanim udał się na służbę na miejscu ustawki widział A. B. (6) z kobietą. Odnośnie zarzut XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...)) po analizie bilingu B. M. (1) na pewno zadzwonił do W. K. (4) (...)) i z nim załatwił likwidację tej ustawki. Wysłanie W. K. (4) na miejsce ustawki B. M. (1) załatwił z J. Z. (1) dzwoniąc do niego na nr (...). F. (...) i S. (...) należały do P. K. (3). A. C. (2) i T. K. (1) byli słupami P. K. (3). M. kontaktował się z P. K. (3) i A. C. (2), ale to P. K. (3) załatwił do ustawki A. C. (2). Odnośnie zarzutu XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)) po analizie bilingu B. M. (1) wskazał, że załatwił policjantów do tej ustawki, tj. dzwoniąc do G. K. (1) ((...)), a jego wysłanie na miejsce ustawki załatwił z M. Ż. (1) dzwoniąc na jego nr (...). W sprawie ustawki kontaktował się też z P. K. (3) i dzwonił też do W. K. (4), ale on nie miał z tą ustawką nic wspólnego.

k.37406-37410 tom CXCIX – 15 października 2008 r. – B. M. (1) podtrzymał w całości wyjaśnienia z dnia 5 marca 2008 r. i 18 czerwca 2008 r. Opisał swoją znajomość z M. M. (11), którego poznał poprzez M. P. (4), a któremu odpłatnie przekazywał informacje o kolizjach drogowych, w tym będąc (...) (...). M. M. (11) znał się z P. K. (3).

k.37415-37419 tom CXCIX – 7 listopada 2008 r. – (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty o 3 ustawki, a zatem w sumie 22 ustawki k.37411-37413 tom CXCIX, w tych zarzutach ujęta byłą ustawka opisana w zarzucie XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...)). Odnośnie tej ustawki wskazał, że składając wcześniej wyjaśnienia nie pamiętał wszystkich ustawek, ale po okazaniu mu bilingów jego rozmów i zawartości jego telefonu komórkowego łatwiej było mu przypomnieć sobie te zdarzenia. Po okazaniu notatki dot. tej ustawki wskazał, że wyjaśnił uprzednio, że do likwdiacji tej ustawki załatwił G. K. (1), ale po zapoznaniu się z w/w dokumentami był to jednak W. K. (4). Zarówno W. K. (4) (500 zł - 600 zł), jak również J. Z. (1) (50 zł - 100 zł) musiał przekazać następnie pieniądze, bo zwykle takie kwoty przekazywał przy ustawkach (...)i policjantowi. Na temat tej ustawki nie rozmawiał z T. C. (2) – drugim z interweniujących wówczas policjantów.

k.37420-37423 tom CXCIX – 7 listopada 2008 r. – konfrontacja pomiędzy B. M. (1) a P. K. (3) dot. zarzutu XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)) – Wówczas P. K. (3) podtrzymał wyjaśnienia, w których wskazał, że na miejscu tej ustawki na pewno był obecny K. G. (1). B. M. (1) wskazał, że w trakcie ustawki, gdy na miejscu byli jeszcze obecni policjanci W. F. (1) i żandarm osobiście musiał udać się do pracy, więc nie wyklucza, że potem na miejsce ustawki dotarł K. G. (1).

k.37428-37432 tom CXCIX – 9 lutego 2009 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.37424-37427 tom CXCIX o kolejne 4 ustawki, w sumie 26 ustawek) – B. M. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odniósł się do uzupełnionych zarzutów.

k.37433-37439 tom CXCIX – 25 lutego 2009 r. – B. M. (1) przypomniał sobie jeszcze jedną ustawkę zorganizowaną przy udziale P. B. (3) i z załatwionym przez B. M. (1) do ustawki D. P. i odniósł się do innych ustawek.

k.37440-37444 tom CXCIX – 6 maja 2009 r. – B. M. (1) odniósł się do innych ustawek.

k.37445-37449 tom CXCIX – 15 maja 2009 r. – Odnośnie zarzutu XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) B. M. (1) wskazał, że ta ustawka miała zostać zorganizowana dzień wcześnej. Z. wówczas do P. W. (1) prosząc o skierowanie do ustawki W. F. (1). Wówczas P. W. (1) stwierdził, że nie jest to możliwe, gdyż W. F. (1) zabezpieczał mecz i stał pod Hotelem (...). W związku z tym na drugi dzień B. M. (1) zadzwonił do J. Z. (1) prosząc o skierowanie do ustawki W. F. (1). Ustawka była organizowana przez M. i P. K. (3), a J. Z. (1) zgodził się na to. W ustawce wzięły udział R. (...) i R. (...), jeden na (...) a drugi (...) nr rej. Na miejsce miał przyjchać holownik – A. P. (1), którego znał P. K. (3). Na miejscu ustawki P. K. (3) zorientował się, że te same osoby będące jego słupami brały udział w innej ustawce, więc zadzwonił do kogoś (może pracownika (...)) z pytaniem czy tak może być. Okazało się, że tak bo wnioski o odszkodowania miały być składane do różnych firm. Był to M. W. (2) i ( (...) nr rej), a drugim męzczyzna, który brał udział w ustawce z maja 2005 r. z udziałem S. (...) i V. (...) (z tym, że trochę mylił szczegóły). Odniósł się również do innych ustawek.

k.37450-37479 tom CXCIX – 21 maja 2009 r. – odnośnie zarzutu XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) B. M. (1) wskazał, że chce uszczegółowić swoje dotychczasowe wyjaśnienia, które podtrzymuje. Narysował wówczas odręczny szkic. Na pewno w sprawie tej ustawki kontaktował się z P. W. (1), a następnego dnia z J. Z. (1). R. (...) widywał u P. K. (3). Wcześniej jeździł nim szwagier P. W. (4). Z tego co pamięta uczestnicy tej kolizji uczestniczyli wcześniej w innej wspólnej kolizji, ale innymi samochodami. W tej sprawie rozmowę P. K. (3) odbył prawdopodobnie z kimś z (...). Nie wykluczył, że pierwotnie w tej kolizji miał uczestniczyć M. W. (2), ale w ostatniej chwili zmienione zostało auto i kierowca. Jeszcze raz okazano mu wówczas biling jego telefonu. Wskazał, że wynika z niego, że tego dnia kontaktował się z W. F. (1), P. K. (3), P. B. (3) (wskazał, że to za jego pośrednictwem przeprowadzona została wówczas konsultacja z K. P. (2) z (...) czy te same osoby mogą wziąć udział w kolejnej ustawce). Po okazaniu mu notatki urzędowej wskazał, że jako uczestnicy wskazani zostali K. G. (1) będący słupem P. K. (3), jako kierujący samochodem R. (...) na nr rej (...) (stwierdził, że pomylił się wcześniej mówiąc o R. (...)) i T. K. (1) również słup P. K. (3). T. K. (1) i M. W. (2) to słupy P. K. (3), na które rejestrował swoje pojazdy i były one na (...) nr rej. Do zderzenia pojazdów nie doszło. Miały one tylko lekko zarysowane miejsca, w których miały powstać uszkodzenia, a po ustawce i opisaniu jej przez policjantów P. K. (3) dobił pojazdy. Albo M. albo P. K. (3) wskazał F. jakie uszkodzenia ma odnotować w notatce. M. przypomniał też sobie, że zarówno K. jak i G. brali udział w ustawionej kolizji z dnia 4 czerwca 2004 r. co faktycznie znalazło potwierdzenie w dokumentacji z tej ustawki, jak również ustalono, że w dniu 31 stycznia 2005 r. służbę na (...) pełnił P. W. (1), a w dniu 1 lutego 2005 r. J. Z. (1). Spośród okazanych mu wówczas wizerunków wskazał wizerunek K. G. (1) oraz M. W. (2), B. P. (4) (rzeczoznawcy (...)i opisał oględziny z jego udziałem).

k.37480-37526 tom CXCIX = k.37527-37573 tom CXCIX – 26 maja 2009 r. – B. M. (1) podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Odnośnie zarzutu XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) B. M. (1) wskazał, że albo on albo P. K. (3) dał 400 zł - 500 zł W. F. (1). Jeżeli zrobił to on, to pieniądze pochodziły z kwoty otrzymanej od P. K. (3), przy czym dla siebie zatrzymał 100 zł. Ponadto dał J. Z. (1) 50 zł lub 100 zł. B. M. (1) odniósł się również do innych ustawek. Wskazał ponadto, że za pośrednictwem K. W. (3) i M. P. (4) poznał braci P. K. (9) i K. K. (9), ponadto J. M. (4) potem żona P. K. (9) jest znajomą B. M. (1), zajmowała się ona ubezpieczeniem pojazdów.

k.37574-37604 tom CC – 4 czerwca 2009 r. – odniósł się do innych ustawek dodając, że P. S. (3) jest słupem P. K. (3).

k.37605-37609 tom CC – 8 czerwca 2009 r. – Odnośnie zarzutu XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...) M. wskazał, że zadzwonił do P. B. (3), aby skonsultować z nim kwestię tego czy T. K. (1) i K. G. (1), tj. te same osoby mogą wziąć udział w kolejnej ustawce. Odnośnie zarzutu XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) – ul. (...)) B. M. (1) wskazał, że uczestniczył w niej jego szwagier A. C. (2). B. M. (1) załatowił do tej ustawki policjantów. W tej sprawie skontaktował się z W. K. (4) oraz (...) J. Z. (1), co wynika z bilingu dot. jego telefonu komórkowego. B. M. (1) nie było na miejscu ustawki i nie wie czy wówczas doszło do zderzenia pojazdów czy nie. Z reguły w przypadku ustawek organizowanych z udziałem P. K. (3) i z jego inicjatywy pojazdy albo nie nosiły śladów żadnych uszkodzeń albo miały nieznaczne uszkodzenia, a później P. K. (3) dobijał je albo wymieniał części montując elementy uszkodzone. B. M. (1) odniósł się wówczas do innych ustawek.

k.37610-37613 tom CC – 28 lipca 2009 r. – B. M. (1) odniósł się do innej ustawki.

k.37618-37621 tom CC – 17 września 2009 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty o 4 ustawki, w sumie więc 30 ustawek k.37614-37617 tom CXCIX) – B. M. (1) przyznał się. Wskazał, że gdy przekazywał pieniądze dla policjantów likwidujących ustawkę była to kwota 400-500 zł do podziału. Odniósł się do innej ustawki.

k.37622-37635 tom CC – 27 października 2009 r. – Wskazał, że nie jest w stanie podać dokładnej liczby ustawek, w których uczestniczył. Jego rola polegała na organizowaniu policjantów do likwidacji ustawek. Najczęściej byli to: W. F. (1), G. K. (1), G. M., W. K. (4) z (...) KMP w K. oraz z KPP W. M. B. (4). Polegało to na tym, że dzwonił do nich i uzgadniał z nimi czas i miejsce danej ustawki oraz jej przebieg i podawał im jakie uszkodzenia mają ująć w notatce z kolizji. Ponadto pośredniczył w kontaktach z K. P. (2) z (...) poprzez P. B. (3). Pracując na stanowisku (...) KMP nie miał żadnego problemu z załatwieniem z (...) wysłania konkretnej załogi na miejsce ustawki organizowanej przez P. K. (3). Osobiście był funkcjonariuszem (...) na stanowisku (...) (...), nie miał przeszkolenia w (...) i nie mógł wysyłać załóg na miejsce kolizji. Dlatego musiał korzystać z pomocy (...) M. Ż. (1), J. Z. (1), P. W. (1). Wskazał, że ponieważ często zdarzało się, że na prośbę P. K. (3) załatwiał policjantów do likwidacji ustawek, a sam w takiej ustawce nie uczestniczył, stąd ma problemy w przypomnieniu sobie konkretnego zdarzenia bez okazania mu konkretnego dokumentu. Ponadto odniósł się do innych ustawek i opisał swoje kontakty z M. B. (4) w kwestii ustawek.

k.37641-37788 tom CC – 19 listopada 2009 r. – B. M. (1) wrócił do kwestii swoich kontaktów z M. B. (4) i odniósł się do innych ustawek, które likwidował M. B. (4).

Na k.37789-37970 tom CCI – znajdują się załączniki do w/w protokołu przesłuchania k.37636-37640 tom CC – 1 grudnia 2009 r. – B. M. (1) wrócił do kwestii współpracy z P. B. (3) przy organizowaniu oględzin i opisie uszkodzeń przez rzeczoznawcę (...) K. P. (2). Odnośnie zarzutu XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) B. M. (1) wskazał, że przekazał wówczas wynagrodzenie dla K. P. (2) poprzez P. B. (3) tylko za samochód R. (...), natomiast nie za swój oraz wyjaśnił, że dobry – korzystny opis wykonany przez K. P. (2) z (...) miał polegać na tym, że likwidator kwalifikował uszkodzone części do wymiany na części nowe a nie do naprawy blacharskiej. Ponadto podczas oględzin samochody miały zamontowane inne nieautentyczne części z innych samochodów tej samej marki np. maskę silnika, która różniła się odcieniem koloru od koloru całej karoserii i wtedy likwidator pomijał ten fakt lub robił tak zdjęcie, ażeby ten odcień nie był widoczny. Ponadto likwidator miał za zdanie pomijanie w opisie sytuacji takiej, że np. samochód brał udział wcześniej w innej kolizji i był już uprzednio naprawiany np. malowany, co było widoczne podczas oględzin, po ustawce widoczny był stary kolor. Wynagrodzenie, które M. przekazywał wówczas wynosiło 10 % wypłaconego odszkodowania. Odniósł się wówczas do innych ustawek i oględzin wykonanych przez B. P. (4) innego rzeczoznawcę (tam wynagrodzenie w wysokości 5 %).

k.37971-37975 tom CCII – 16 grudnia 2009 r. – B. M. (1) odniósł się do innych ustawek z udziałem M. P. (4) i przeprowadzono wówczas pomiędzy nimi konfrontację.

k.37976-37982 tom CCII – 29 stycznia 2010 r. – B. M. (1) odniósł się do innych ustawek.

k.37983-37987 tom CCII – 8 marca 2010 r. – Odnośnie zarzutu XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)) B. M. (1) wskazał, że skierowanie policjantów do likwidacji uzgodnił z M. Ż. (1) i za to przekazał mu 50 zł oraz że tego dnia uzgadniał z nim skierowanie policjantów do dwóch ustawek i za każde z nich dał mu 50 zł. Odnośnie zarzutu XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 ul.(...)-ul.(...)) B. M. (1) wskazał ponadto, że wyjaśniając wcześniej, iż P. B. (3) nie dał pieniędzy dla K. P. (2) za opisanie uszkodzeń w dwóch pojazdach, miał na myśli to że dał mu za opis R. (...) własności P. K. (3) zarejestrowanego na M. W. (2). Ponadto odniósł się do innych ustawek. Wskazał, że na pewno nie przekazywał informacji o kolizjach drogowych poza M. M. (11) innym właścicielom firm holowniczych, tj. A. P. (1), T. G. (1) oraz J. i W. Z. (1), czy też innym.

k.38016-38019 tom CCII – 8 marca 2010 r. - (w międzyczasie uzupełniono zarzuty niejako podsumowując i w sumie 46 ustawek – k.37988-38015 tom CCII) – B. M. (1) przyznał się i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia.

k.38020-38029 tom CCII – 19 kwietnia 2010 r. - B. M. (1) sformułował wniosek o dobrowolne poddanie się karze.

k.38032-38034 tom CCII – (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty o 1 ustawkę – k.38030-38031 tom CCII) – B. M. (1) przyznał się również do uzupełnionego zarzutu i złożył odnośnie te ustawki wyjaśnienia.

k.38035-38038 tom CCII – 17 czerwca 2010 r. - B. M. (1) sformułował wniosek o dobrowolne poddanke się karze.

k.38039-38042 tom CCII – 24 czerwca 2010 r. – złożył wyjaśnienia odnośnie innej ustawki.

Wyjaśnienia B. M. (1) w części, w której przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów i opisał przestępczy proceder miały wsparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w tej sprawie szczegółowo opisanym w uzasadnieniu w części dotyczącej ustaleń w zakresie stanu faktycznego, w tym częściowo również w wyjaśnieniach złożonych przez oskarżonych na etapie postępowania przygotowawczego, a zatem m.in. oskarżonego M. Ż. (1), oskarżonego J. Z. (1) i P. W. (1). W tych okolicznościach w oparciu o nie należało czynić ustalenia w te sprawie traktując je jako wiarygodny materiał dowodowy.

89 P. Ż. (k.23880-23881 tom CXXVIII, k.23914-23916 tom CXXIX, k.42491v-42493 tom CCXXV) - będący niegdyś funkcjonariuszem policji, który został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem postawionym P. W. (1) (pkt IX a.o.) – tego zarzutu dotyczyły również zeznania świadków: J. T. (1), S. W., J. M. (3), relacja B. M. (1) i M. R. (1). Sam w związku z tym zdarzeniem został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt XIV K 1238/07/S (k.23899 tom CXXVIII) i w związku z tym wydalony ze służby w czerwcu 2007 r. Świadek twierdził, że mimo, iż znani są mu oficerowie (...) (...) KMP w K. oskarżeni w tej sprawie, jak również oskarżony A. P. (1), nie są mu znane żadne okoliczności związane z zarzutami stawianymi pozostałym oskarżonym w tej sprawie.

90 J. T. (1) (k.23883 tom CXXVIII, k.42471 tom CCXXV, k.42493-42494 tom CCXXV) został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem postawionym P. W. (1) (pkt IX a.o.), będący przyrodnim bratem świadka M. R. (1) – tego zarzutu dotyczyły również zeznania świadków: P. Ż., S. W., J. M. (3), relacja B. M. (1) i M. R. (1). Świadek wskazał, że nie posiada jakichkolwiek wiadomości dotyczących bądź związanych z zarzutami stawianymi oskarżonym w tej sprawie, w tym oskarżonemu A. P. (1), który – jak wskazał na rozprawie – był klientem jego firmy zajmującej się dorabianiem lakierów do pojazdów i sprzedażą akcesoriów samochodowych. Świadek znał również B. M. (1).

91 S. W. (k.23888-23889v tom CXXVIII, k.23906 tom CXXIX, k.46710-46710v tom CCXLVI) został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem postawionym P. W. (1) (pkt IX a.o.), świadek M. R. (1) jest jego wujkiem – tego zarzutu dotyczyły również zeznania świadków: P. Ż., S. W., J. M. (3), relacja B. M. (1) i J. T. (1). Świadek wskazał, że nie posiada jakichkolwiek wiadomości dotyczących bądź związanych z zarzutami stawianymi oskarżonym w tej sprawie.

92 M. R. (3) (k.23901-23903 tom CXXIX, k.23910-23911 tom CXXIX, k.24605 tom CXXXII, k.42985v-42987 tom CCXXVIII) został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem postawionym P. W. (1) (pkt IX a.o.) – tego zarzutu dotyczyły również zeznania świadków: P. Ż., S. W., J. M. (3), relacja B. M. (1) i J. T. (1). Świadek wskazał, że nie posiada jakichkolwiek wiadomości dotyczących bądź związanych z zarzutami stawianymi oskarżonym w tej sprawie.

93 T. K. (4) (k.24098-24101 tom CXXX, k.46706-46706 tom CCXLVI) został przesłuchanyw charakterze świadka w związku ze zdarzeniem z dnia 7 listopada 2005 r. opisanym w zarzucie z pkt. VIII a.o. dot. P. W. (1).

94 K. Z. (4) (k.24107-24108 CXXX, k.47255-47255v tom CCXLIX) został przesłuchanyw charakterze świadka w związku ze zdarzeniem z dnia 7 listopada 2005 r. opisanym w zarzucie z pkt. VIII a.o. dot. P. W. (1).

95 J. D. (2) (k.24128-24129 tom CXXX, k.24309-24310 tom CXXXI, k.42558v-42559v tom CCXXV) będący niegdyś funkcjonariuszem policji, został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem z punktu VIII stawianym P. W. (1). W związku z tym zdarzeniem sam został prawomocnie skazany. Tego zdarzenia dotyczyły też bezpośrednio relacje świadków J. D. (2), G. W. (1), R. G. (4), P. F. (2), W. K. (4). Mimo, iż znał on oskarżonego A. P. (1), a ponadto (...) (...) (...) KMP w K. oskarżonych w tej sprawie twierdził, że nie są mu znane żadne okoliczności związane z postawionymi im w tej sprawie zarzutami.

96 P. F. (2) (k.24133-24135 tom CXXX, k.24327-24327 tom CXXXI, k.24644-24645 tom CXXXII, k.24140 tom CXXX, k.42560-42561 tom CCXXV), będący znajomym świadka G. W. (1) został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem z punktu VIII stawianym P. W. (1). W związku z tym zdarzeniem sam został prawomocnie skazany. Tego zdarzenia dotyczyły też bezpośrednio relacje świadków J. D. (2), G. W. (1), R. G. (4), J. D. (2), W. K. (4). Nie były mu znane żadne okoliczności związane z zarzutami postawionymi pozostałym oskarżonym w tej sprawie.

97 R. G. (4) (k.24137-24140 tom CXXX, k.24322 tom CXXXI, k.42561-42562 tom CCXXV) został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem z punktu VIII stawianym P. W. (1). Tego zdarzenia dotyczyły też bezpośrednio relacje świadków J. D. (2), G. W. (1), P. F. (2), J. D. (2), W. K. (4). Nie były mu znane żadne okoliczności związane z zarzutami postawionymi pozostałym oskarżonym w tej sprawie.

98 W. K. (4) (k.24700-24705 tom CXXXII=k.39589-39594 tom CCX, k.39598-39603 tom CCX, k.39606-39610 tom CCX, k.39611-39614 tom CCX, k.39619-39623 tom CCX, k.39627-39630 tom CCX, k.42534-42536 tom CCXXV) - jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu XXII J. Z. (1) – ustawka z dnia 14.01.2004 (...) ul. (...).

k.24700-24705 tom CXXXII = k.39589-39594 tom CCX – 3 października 2007 r. (zarzuty k.39585-39588 tom CCX dot. innych ustawek) – Wówczas przyznając się w większości do zarzucanych mu czynów, gdyż jednej z pięciu kolizji nie pamiętał - wskazał, że w sprawie ustawek kontaktował się z nim B. M. (1), który albo prosił go o podjechanie na miejsce ustawki i zlikwidowanie ustawki albo informował, że zostanie skierowany do likwidacji ustawki przez (...) (...). B. M. (1) był zwykle na miejscu ustawki i od niego otrzymywał pieniądze za likwidację ustawki. Natomiast W. K. (4) informował drugiego policjanta z załogi o tym, że jadą na miejsce ustawki i dzielił się z nim pieniędzmi po połowie. Tak było w przypadku W. F. (1), P. B. (2), T. C. (2). Ponadto B. M. (1) i P. K. (3) (którego poznał poprzez B. M. (1)) pomógł mu zorganizować ustawki z udziałem jego samochodu marki R. (...) i za te czyny został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie. Przyznał też, że w sprawie ustawki z B. M. (1) i P. K. (3) skontaktował I. B. (1), jak również skontaktował się z G. M., aby ustalić z nim miejsce i czas tej ustawki i to G. M. zlikwidował ustawianą kolizję drogową, o której wiedział, że jest ustawką.

k.39598-39603 tom CCX – 14 listopada 2008 r. - (uzupełniono mu zarzuty o zarzut dot. J. Z. (1) z punktu XXII (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) – ul. (...) – k.39595-39597 tom CCX) – W. K. (4) przyznał się do tego czynu i złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że nie pamięta żadnych szczegółów oraz że nie wie czy T. C. (2) wiedział, że jest to ustawka, ale raczej mu o tym nie powiedział i nie za każdym razem dostawał od B. M. (1) pieniądze. Został wówczas rozpytany na okoliczność również innych kolizji. Wskazał, że gdy został skierowany na miejsce kolizji przez (...) (...) a na miejscu okazało się, że jest tam B. M. (1), był to dla niego sygnał, że jest to kolizja ustawiona.

k.39606-39610 tom CCX -29 maja 2009 r. – (uzupełniono mu zarzuty o kolejną ustawkę k.39604-39605 tom CCX) – nie pamiętał tego zdarzenia. Wskazał, że gdy został skierowany na miejsce kolizji przez (...) (...) a na miejscu okazało się, że jest tam B. M. (1), był to dla niego sygnał, że jest to kolizja ustawiona. Prawdą jest, że B. M. (1) za zlikwidowanie dla niego ustawionych kolizji przekazywał mu pieniądze w kwotach 100-200 zł. W. K. (4) zawsze informował drugiego policjanta z załogi, że jadą do ustawki/likwidują ustawkę i dzielił się z nim pieniędzmi.

k.39611-39614 tom CCX – 22 czerwca 2009 r. - W. K. (4) zawsze informował drugiego policjanta z załogi, że jadą do ustawki/likwidują ustawkę i dzielił się z nim pieniędzmi. Ponieważ w tej części jego wyjaśnienia były zmienne, podczas tego przesłuchania odczytano mu poprzednie, w tym dot. zarzutu XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) – ul. (...)) w części, w której odnosił się do kwestii tej czy drugi interweniujący policjant – T. C. (2) wiedział o tym, że likwiduje ustawkę. W odpowiedzi na to W. K. (4) stwierdził, że jeszcze raz podkreśla, iż zasadą było, że funkcjonariusz, który razem z nim pełnił służbę wiedział, że likwidują ustawkę. Obecnie jest przekonany, że T. C. (2) wiedział, że likwidują ustawianą kolizję oraz podzielił się z nim pieniędzmi, jeżeli je dostał za to. Podtrzymał swoje wyjaśnienia, w których wskazał, że nie byłby w stanie zlikwidować ustawki bez wiedzy o niej drugiego policjanta, który wykonywał razem z nim czynności na miejscu.

k.39619-39623 tom CCX – 8 lutego 2010 r. (uzupełniono mu zarzuty o 3 kolejne ustawki – k.39615-39618 tom CCX tu też P. W. (1)) – przyznał się, a ponadto wskazał, że za likwidację ustawki B. M. (1) nie zawsze dawał mu pieniądze. Musiał powiedzieć o ustawce i podzielić się po połowie pieniędzmi w przypadku P. B. (2), M. G. (5). Przed ustawką B. M. (1) informował go, że będzie to ustawka i uzgadniał z nim jej likwidację oraz zwykle mówił, że on załatwi z (...) (...) KMP w K., że W. K. (4) zostanie skierowany do takiej ustawki. Likwidując ustawki bardzo oględnie wpisywał do notatki urzędowej uszkodzenia pojazdów, i wie, że B. M. (1) potem dobijał te pojazdy powodując ich większe uszkodzenia.

k.39627-39630 tom CCX – 23 lutego 2010 r. (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty o 2 kolejne ustawki – k.39624-39626 tom CCX tu też P. W. (1)) – nie pamiętał tych zdarzeń. Wskazał, że „chyba nikt nie wierzy, że drugi policjant nie wiedział o tym, że likwiduje kolizję ustawioną” poza M. C. (7), który został wymieniony w pierwszym z zarzutów.

Na rozprawie (k.42534-42536 tom CCXXV) – W. K. (4) był już osobą prawomocnie skazaną. Wskazał, że dobrowolnie poddał się karze, a okoliczności poszczególnych przypisanych mu czynów już nie pamięta. Natomiast podtrzymał wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. Wskazał, że nie pamięta żadnego z (...), z którymi B. M. (1) czynił uzgodnienia w sprawie ustawianych kolizji drogowych. Podtrzymał również zeznania, które złożył na rozprawie w sprawie sygn. akt XI K 537/11/P (sprawa przeciwko B. M. (1), P. B. (2), T. K. (1) i innym). Wówczas zeznał, że jeżeli wiedział, że likwiduje ustawiona kolizję drogową, to wówczas dugi policjant również o tym wiedział, a dotyczy to P. B. (2). Zmienił natomiast stanowisko co do T. C. (2) wskazując, że T. C. (2) i M. C. (8) nie wiedzieli, że likwidują ustawkę (k.42518-42521 tom CCXXV). W tej części jego zeznania nie korespondowały z wyjaśnieniami T. C. (2) (k.38848-38854 tom CCVI)

99 R. B. (k.25301-25306 tom CXXXVI, k.28074-28077 tom CL, k.42564-42565 tom CCXXV), będący Zastępcą Naczelnika Wydziału (...) KMP w K., zatrudnionym w KMP w K. od dnia 2 stycznia 2001 r., który opisał szczegółowo strukturę organizacyjną KMP w K., działający w niej system informatyczny, jak również wymagania w zakresie dokumentowania likwidowanych zdarzeń drogowych (odniósł się w szczególności do notatki urzędowej z dnia 23 stycznia 2006 r. - J. B. (7), policjanci A. F. (2) i R. M., jak również M. P. (5)). Ponadto jego zeznania dotyczą też zarzutu postawionego P. W. (1) (zachowanie P. Ż.), jak również zarzutu z punktu XXV aktu oskarżenia postawionego oskarżonemu J. Z. (1). Jego zeznania w całości zasługiwały na wiarę, miały bowiem wsparcie w material dowodowym zebranym w tej sprawie, w tym w zeznaniach świadków A. M. (2) i R. M. (1), jak również A. B. (7). Warto w tym miejscu odnotować, że wskazał on wprost, że nałożony przez Z. C. (1) mandat karny w wysokości 150 zł był za niski, i jego zdaniem powinien on oscylować w granicach 250-500 zł (podobnie tę kwestię oceniał świadkowie R. M. (1) (127), A. M. (2) (87) i A. B. (7) (128).

100 M. K. (6) (k.25507-25513 tom CXXXVII, k.25778-25781 tom CXXXVIII, k.42565 tom CCXXV) na rozprawie skorzystał w tej sprawie z prawa do odmowy składania zeznań, a to z uwagi na fakt, iż równolegle przeciwko niemu toczyło się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – (...) w Krakowie. Nie podtrzymał wyjaśnień z dnia 30 maja 2011 r. wskazując, że odwołał je podczas kolejnego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego, natomiast kolejne z dnia 13 grudnia 2011 r. podtrzymał. Jego wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego dotyczyły zarzutu z punktu XI aktu oskarżenia postawionego P. W. (1). Jego relacja pokazuje jak niewiele trzeba było, aby funkcjonariusz policji (którym był wówczas) przekroczył swoje uprawnienia. Jego relację można było w łatwy sposób zweryfikować również w oparciu o materiał niejawny. O ile podczas przesłuchania w dniu 30 maja 2011 r. (k.25510-25511 tom CXXXVII a zarzut k.25504-25505 tom CXXXVII) – wskazał, że obiecał P. W. (1) butelkę wódki za zabezpieczenia pasa drogowego na ul. (...) dla firmy (...) w dniach 1-6 luty 2007 r. i przyznał się w całej rozciągłości do przedstawionego mu zarzutu zastrzegając jedynie, że ostatecznie nie przekazał P. W. (1) żadnej wódki, i złożył obszerne wyjaśnienia, w których opisał szczegóły, o tyle podczas przesłuchania w dniu 13 grudnia 2011 r. (k.25780 tom CXXXVIII) nie przyznał się do popełnienia tego czynu, odmówił składania wyjaśnień i oświadczył, że nie podtrzymuje poprzednio złożonych wyjaśnień i tak też postąpił na rozprawie w tej sprawie.

101 A. G. (3) (k.25575-25580 tom CXXXVII, k.42566 tom CCXXV) - jego zeznania również dotyczyły zarzutu z punktu XI postawionego P. W. (1). W dniu 3 czerwca 2011 r. został on przesłuchany w charakterze świadka, jako współwłaściciel firmy (...) s.c., której etatowym pracownikiem był K. M. (2) (użytkujący nr (...)), który na polecenie świadka zadzwonił na Policję, aby załatwić wyłączenie i zabezpieczenie pasa (...) na czas naprawy banera reklamowego na wiadukcie nad ul. (...) przez załogę radiowozu bez uprzedniego zwrócenia się o to do Zarządu (...) w K.. Wskazał, że nie wie z kim uzgodnił to faktycznie K. M. (2) (k.25575-25580 tom CXXXVII). Z kolei na rozprawie wskazał (k.42566 tom CCXXV), że przeciwko niemu nigdy nie toczyło się postępowanie karne i podtrzymał zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego.

102 K. G. (4) (k.25586-25592 tom CXXXVII, k,46061-46061v tom CCXLIII) będącego pracownikiem (...) opisał jakie wymagania należy spełnić od strony organizacyjnej, technicznej i prawnej, jak również finansowej, aby uzyskać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Złożone przez niego zeznania miały wsparcie w dokumentacji dołączonej do akt sprawy (k.25583-25600 tom CXXXVII). Jego zeznania dot. zarzutu XI P. W. (1).

103 M. C. (9) z domu T. (k.25601-25605 tom CXXXVII, k.42567 tom CCXXV) będąca funkcjonariuszką policji KP (...) w K.. Jej zeznania dotyczyły zdarzenia opisanego w zarzucie z punktu XI aktu oskarżenia postawionego P. W. (1), bowiem jako trzeci funkcjonariusz w ramach stażu aplikacyjnego pełniła wówczas służbę w (...) KMP w K. i była w załodze, która fatycznie zabezpieczyła pas drogowy na ul. (...) wraz z G. K. (1) (kolejny to J. F.). M. S. (4) to jej były mąż. W (...) KMP w K. pełniła też służbę z byłym mężem M. S. (4), J. F. i J. S. (2). Jej zeznania nie wniosły niczego nowego do sprawy. Na rozprawie podtrzymała zeznania z postępowania przygotowawczego. Wskazała, że nie zna ani M. K. (6) ani P. W. (1).

104 G. K. (1) (tom CXXXVII k.25610-25614, tom CCIX: k.39376-39380, k.39381-39391, k.39396-39406, k.39412-39419, k.39426-39430, tom CCXI k.39834-39838, tom CCXXV k.42531-42534). Wyjaśnienia złożone przez G. K. (1) na etapie postępowania przygotowawczego – które świadek podtrzymał przesłuchiwany na rozprawie - należało uznać za wiarygodne i jako takie stanowiły istotny materiał dowodowy w zakresie zarzutów z punktu:

- IV.4 A. P. (1), XXI.1 J. Z. (1) – ustawka z dnia 01.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...),

- XVI.1 M. Ż. (1) – ustawka z dnia 09.07.2004. ul.(...) –ul.(...),

- XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. – ustawka z dnia 30.09.2005 r. ul. (...) i ul. (...),

- XX.4 J. Z. (1) – ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul. (...) (J. Z. (1), G. K. (1), T. G. (1), R. W. (2), M. W. (4), i inne).

k.25610-25614 tom CXXXVII – 20 czerwca 2011 r. – złożył wyjaśnienia dotyczące banera reklamowego, a zatem dotyczące zarzutu z punktu XI aktu oskarżenia P. W. (1),

k.39376-39380 tom CCIX – 16 lipca 2007 r. – G. K. (1) tylko się przyznał do wszystkich zarzucanych mu czynów (zarzuty k.39371-39375 tom CCIX).

k.39381-39391 tom CCIX – 31 sierpnia 2007 r. – G. K. (1) opisał ustawiane kolizje drogowe, w tym organizowane przez B. M. (1), istotne jest to, że wskazał, że znał wszystkich (...) (...), tj. M. Ż. (1), S. K. (1), P. W. (1), S. S. (1), J. Z. (1) i miał ich prywatne numery telefonów komórkowych. Potem starał się ten fakt uzasadnić względami służbowymi, twierdząc np. że dzwonił do nich na te numery, aby nie blokować radiostacji. Przyznał, że rozmawiał z (...) mówiąc wprost o skierowaniu go do ustawianych kolizji drogowych. Choć nie mówił dyżurnemu, że uzyska on korzyść majątkową, to później faktycznie (...) otrzymywał za to pieniądze w kwocie 100 zł. Nie krył też, że znał T. G. (1) (który również organizował ustawki, które G. K. (1) likwidował) i A. P. (1). Wskazał też, że pamięta, iż w sprawie ustawek kontaktował się na pewno z J. Z. (1) i M. Ż. (1). Znamienne jest jego stwierdzenie, że być może do udziału w procederze likwidacji ustawianych kolizji drogowych skłoniło go to, że w tym procederze uczestniczyło wielu funkcjonariuszy policji.

k.39396-39406 tom CCIX – 11 października 2007 r. – (wtedy nowe postanowienie z dnia 11 października 2007 r. z zarzutami, w tym w szczególności dot. oskarżonego M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.05.2005 r. ul. (...) i ul. (...)) – wskazał, że przyznaje się do wszystkich poprzednio zarzuconych mu przestępstw i podtrzymuje dotychczasowe wyjaśnienia i złożył wyjaśnienia odnośnie kolejnych przestępstw.

k.39412-39419 tom CCIX – 24 listopada 2008 r. – (w międzyczasie przedstawiono mu kolejne zarzuty dtyczące likwidowania ustawek nie objętych aktem oskarżenia w tej sprawie - z dnia 03.06.2008 r. i 05.11.2008 r. – k.39407-39411 tom CCIX) wskazał, że przyznaje się do wszystkich poprzednio zarzucanych mu przestępstw i podtrzymuje dotychczasowe wyjaśnienia i złożył wyjaśnienia odnośnie kolejnych przestępstw, z ogólnych wyjaśnień należy odnotować, że wskazał, że od B. M. (1) albo on albo też drugi z interweniujących funkcjonariuszy policji dostawał pieniądze zaraz po likwidacji ustawianej kolizji i były to kwoty rzędu 300-400 zł, którymi policjanci dzielili się po połowie (wychodziło po 150-200 zł dla każdego), a ponadto zdarzało się, że tej kwoty 300-400 zł, 100 zł przekazywali temu oficerowi dyżurnemu (...), który skierował ich na miejsce kolizji drogowej w celu jej likwidacji.

k.39426-39430 tom CCIX – 29 maja 2009 r. – w międzyczasie przedstawiono mu kolejne zarzuty z dnia 28 maja 2009 r. nie objęte aktem oskarżenia w tej sprawie – (k.39423-39425 tom CCIX) – wówczas starał się odnieść do nowych zarzutów, a z ogólnych wyjaśnień wskazał, że gdy likwidował ustawianą kolizję drogową ze S. S. (2) to zawsze nawzajem informowali się, że jadą likwidować ustawkę, bądź taką informację przekazywał im bezpośrednio B. M. (1), i zawsze ze S. S. (2) dzieli się pieniędzmi po połowie.

k.39435-39439 tom CCIX – 9 marca 2010 r. – w międzyczasie uzupełniono mu o kolejne zarzuty z dnia 09.03.2010 r. nie objęte aktem oskarżenia w tej sprawie (k.39431-39434 tom CCIX) – w złożonych wyjaśnieniach odniósł się do tych nowych zarzutów.

k.39834-39838 tom CCXI – konfrontacja z dnia 29.02.2008 r. pomiędzy G. K. (1) i M. G. (6) K. podtrzymał wówczas swoje wyjaśnienia.

Przesłuchany na rozprawie w tej sprawie jako organizatora ustawek wskazał B. M. (1). Zasłaniał się niepamięcią, podkreślając że po prawomocnym skazaniu chciał o tym zapomnieć, ale zarazem podtrzymał w całości wszystkie wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego (k.42531-42534 tom CCXXV). Ponadto na rozprawie zostały mu odczytane zeznania złożone w charakterze świadka w sprawie sygn. akt XI K 537/11/P (toczącej się m.in. przeciwko B. M. (1) - k.42498-42509 tom CCXXV), które również podtrzymał. W zeznaniach tych wskazał natomiast, że jeśli chodzi o kolizję na ul. (...) z udziałem samochodów marki M. i M. (zarzut XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W.) organizatorem tej kolizji nie był B. M. (1), ale inna osoba.

W związku z tym zdarzeniami – likwidacją ustawianych kolizji drogowych G. K. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (dot. też S. S. (2), W. F. (1), W. C., M. C. (10) z domu B. - odpis wyroku - k.43924-43977 tom CCXXXII).

105 J. F. (k.25616-25618 tom CXXXVII, k.45951v-45952v tom CCXLII) – funkcjonariusz policji (...) KMP w K.. Jego zeznania dot. zarzutu XI P. W. (1). Bowiem jako trzeci funkcjonariusz obok G. K. (1) i M. C. (9) obecnie C. zabezpieczał pas drogowy na ul. (...) w związku z (...). Jego zeznania nie wniosły niczego nowego do tej sprawy. Na rozprawie podtrzymał zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Wskazał, że G. K. (1) i W. K. (4) zostali zwolnieni z pracy.

106 K. M. (2) (k.25638 tom CXXXVII, k.46816-46816v tom CCXLVII), będącego pracownikiem firmy (...) s.c., który to – jak wskazał świadek A. G. (3) będący wspólnikiem w (...) s.c. – miał faktycznie zajmować się uzgodnieniem z Policją sposobu zabezpieczenia pasa (...) na ul. (...) w związku z(...) nad tą ulicą. Stwierdził, że niczego nie uzgadniał z P. W. (1), a do (...) zadzwonił tylko na nr alarmowy. Natomiast kontaktował się w tej sprawie z M. K. (6). Jego zeznania dot. zarzutu XI P. W. (1).

107 D. K. (2) (k.27274-27277 tom CXLVI, k.42627-42628 tom CCXXVI), będący od dnia 1 lipca 2005 r. funkcjonariuszem policji, który został w tej sprawie przesłuchany w dniu 13 lipca 2011 r. na okoliczność ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.7 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. (...) - M. W., K. F., T. C. (1)), w której osobiście uczestniczył kierując samochodem marki R. (...) w dniu 8 grudnia 2005 r. Twierdził, że nie zna M. Ż. (1) i S. S. (2). Świadek D. K. (2) wskazał, że nie pracował jeszcze wówczas w Policji w K., natomiast potem i obecnie jest funkcjonariuszem Wydziału (...) KP (...) w K.. Pracował wówczas w oddziałach (...) w W., ale zamieszkiwał w T.. Na rozprawie świadek wskazał, że przeciwko niemu nigdy nie toczyło się i ani nie toczy postępowanie karne związane z tą kolizją. Podtrzymał zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Pierwsze przesłuchanie miało miejsce po około 5 latach od jej zaistnienia. W tym miejscu należy podkreślić, że zebrany w tej sprawie materiał dowodowy w szczególności w postaci przede wszystkim materiału niejawnego, ale również częściowo wyjaśnień K. F. (248) (tom CCXIII: k.40295-40301, k.40304, k.40308-40309, tom CCXXXVIII k.45100-45101) i wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII) jednoznacznie wskazuje, że opisana wyżej kolizja z dnia 8 grudnia 2005 r. przy zbiegu (...) i ulicy (...) w K. była ustawką.

108 M. W. (3) z domu W. (k.27278-27280 tom CXLVI, k.42628-42629 tom CCXXVI) została w tej sprawie przesłuchana wyłącznie w charakterze świadka w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XVII.7 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. (...)), w której osobiście uczestniczyła kierując samochodem marki R. (...), którym miała najechać na tył samochodu marki R. (...) kierowanego przez świadka D. K. (2). Pierwsze jej przesłuchanie miało miejsce w dniu 13 lipca 2011 r. Wskazała, że została uznana za sprawcę tej kolizji, natomiast szczegółów nie pamiętała. Nic jej nie mówiły dane: D. K. (2), K. F., C., M. Ż. (1) i S. S. (2). Na rozprawie świadek wskazała, że przeciwko niej nigdy nie toczyło się i nie toczy postępowanie karne związane z tą kolizją. Podtrzymała zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Potwierdziła, że otrzymała odszkodowanie. W tym miejscu należy podkreślić, że zebrany w tej sprawie materiał dowodowy w szczególności w postaci przede wszystkim materiału niejawnego, ale również częściowo wyjaśnień K. F. (248) (tom CCXIII: k.40295-40301, k.40304, k.40308-40309, tom CCXXXVIII k.45100-45101) i wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII) jednoznacznie wskazuje, że opisana wyżej kolizja z dnia 8 grudnia 2005 r. przy zbiegu (...) i ulicy (...) w K. była ustawką.

109 R. O. (1) (k.27281-27283 tom CXLVI, k.42629-42630 tom CCXXVI) została w tej sprawie przesłuchana wyłącznie w charakterze świadka w związku ustawioną kolizją drogową opsianą w zarzucie XVII.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 19.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), w której osobiście uczestniczyła kierują samochodem marki N. (...), który sprzedała w 2007 r. Wydaje jej się, że kolizja polegała na tym, że najechała na inny samochód. Otrzymała odszkodowanie. Przyznała, że miała kilka kolizji, ale N. (...) tylko tę jedną. Nic jej nie mówiły nazwiska: M. K. (3), J. K. (3), M. B. (2), M. Ż. (1). Po raz pierwszy została przesłuchana w tej sprawie w dniu 15 lipca 2011 r. Na rozprawie świadek wskazała, że przeciwko niej nigdy nie toczyło się ani nie toczy postępowanie karne związane z tą kolizją. Podtrzymała zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Potwierdziła, że otrzymała odszkodowanie. Przyznała, że w tamtym czasie wraz z mężem posiadała kilka lub nawet kilkanaście pojazdów, a z jej udziałem miało miejsce kilka stłuczek, a nawet użyła określenia, że było ich sporo. Użytkowała samochody głównie marki H., R. i N. (...). Wskazała, że wraz z kolegą K. S. (4) prowadziła w formie spółki cywilnej firmę zajmującą się pośrednictwem leasingowym i obsługiwali w jej ramach kilka salonów samochodowych w K. i głównie były to samochody marki D., ewentualnie H., ale też innych marek w zależności od upodobań ich klienta. Jej zeznania – poza przyznaniem, iż uczestniczyła w opisanym wyżej zdarzeniu i z tego tytułu ubiegała się i otrzymała odszkodowanie – nie zasługiwały na wiarę, gdyż nie korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, tj. częściowo z wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1), jak również materiałem niejawnym.

110 R. K. (3) (k.27299-27302 tom CXLVI, k.42630-42632 tom CCXXVI) po raz pierwszy świadek został przesłuchany w dniu 21 lipca 2011 r. w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XV.2 M. Ż. (1), IV.3 A. P. (1) (ustawka z dnia 15.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), w której osobiście uczestniczyć miał jako kierujący samochodem R. (...), którym miał najechać na tył pojazdu kierowanego przez kobietę (M. G. (3)). Zapamiętał, że kobieta ta nie chciała z nim w ogóle rozmawiać i zamknęła się w samochodzie. Wskazał, że nie zna M. G. (3), M. S. (4) i W. C., M. Ż. (1) i A. P. (1), natomiast przyznał, że jego samochód został odholowany do zakładu za K. oraz że drugi pojazd też był holowany, a na miejscu pojawiły się różne firmy holownicze. Na rozprawie podając swój zawód wskazał, że jest (...), a na etapie postępowania przygotowawczego, że ma wykształcenie zawodowe i jest (...). Ponadto na rozprawie świadek stwierdził, że kojarzy nazwisko A. P. (1), gdyż to nazwisko padło podczas jego pierwszego przesłuchania (warto odnotować, że wtedy padły też inne nazwiska). Dodał, że jego pojazd został odholowany na parking strzeżony na tyłach (...), skąd następnie po ok. 2 dniach na własną rękę ściągnął go do warsztatu na ul. (...), którego – jak zaznaczył – już nie ma. Został ukarany mandatem, w związku z tym zdarzeniem drogowym. Nie wzywał na miejsce pomocy drogowej. Przyznał, że uczestniczył w innych kolizjach, ale tylko w związku z tą jedną został przesłuchany. Podtrzymał zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Zaraz po jego przesłuchaniu salę rozpraw opuścił oskarżony A. P. (1), po czym po chwili wrócił na salę rozpraw, gdyż zaraz potem w charakterze świadka na rozprawie była przesłuchiwana K. K. (2). Zeznania świadka R. K. (3) tylko częściowo zasługiwały na wiarę, tj. w część, w której wskazał, iż był uczesrnikiem tego zdarzenia. W tym miejscu należy odnotować, że o umyślnym charakterze tej kolizji (ustawka) świadczy materiał niejawny, z którym korespondują wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII) oraz częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX).

111 K. K. (2) (k.27303-27305 tom CXLVI, k.42632-42633 tom CCXXVI) będąca od 2004 r. żoną R. K. (3), po raz pierwszy została przesłuchana w tej sprawie w charakterze świadka w dniu 21 lipca 2011 r. w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XV.2 M. Ż. (1), IV.3 A. P. (1) (ustawka z dnia 15.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), w której osobiście uczestniczyć miał jej mąż R. K. (3) jako kierujący samochodem R. (...), którym miał najechać na tył pojazdu kierowanego przez kobietę (M. G. (3)). Wraz z R. K. (3) była właścicielką samochodu R. (...), ale samochód ten był zarejestrowany tylko na nią. Mąż poza poinformowaniem jej, że uczestniczył w kolizji i został ukarany mandatem, nie opisywał tego zdarzenia szczegółowo. Potwierdziła, że otrzymała odszkodowanie. Wskazała, że nie zna M. G. (3), M. S. (4) i W. C., M. Ż. (1) i A. P. (1). Na rozprawie stwierdziła, że przeciwko niej nigdy nie toczyło się i nie toczy postępowanie karne związane z tą kolizją. Wskazała, że kiedyś sama uczestniczyła w kolizji drogowej, ale nie pamiętała jakim pojazdem kierowała, jak również żadnych szczegółów z tym związanych. Wskazała, że z mężem średnio co 1,5 – 2 lata zmieniali użytkowany pojazd, przy czym nigdy nie nabywali pojazdu w salonie, tylko pojazdy używane. Jej zeznania zasługiwały na wiarę w części, w której wspomniała o przyznanym m.in. jej odszkodowaniu w związku ze szkodą zgłoszoną w tym pojeździe. W tym miejscu należy odnotować, że o umyślnym charakterze tej kolizji (ustawka) świadczy materiał niejawny, z którym korespondują wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII) oraz częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX).

112 M. G. (3) (k.27306-27308 tom CXLVI, k.43010-43012 tom CCXXVIII) po raz pierwszy została w tej sprawie przesłuchana w charakterze świadka w dniu 21 lipca 2011 r. w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XV.2 M. Ż. (1), IV.3 A. P. (1) (ustawka z dnia 15.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), w której miała osobiście uczestniczyć kierując samochodem marki N. (...), który stanowił jej własność, a na tył którego miał wówczas najechać innych pojazd kierowany przez nieznanego jej mężczyznę. To ona wezwała policję na miejsce. Wskazała, że faktycznie nie chciała wówczas rozmawiać z drugim uczestnikiem kolizji, gdyż – jak o ujęła - wrzeszczał na nią. Na miejscu interweniowali policjanci i kręciły się tam firmy holownicze. Otrzymała odszkodowanie. Wskazała, że nie zna R. K. (3), K. S. (5)- (...) , (...), M. Ż. (1) i A. P. (1). Na rozprawie stwierdziła, że nie miała postępowania karnego w związku z tą kolizją. Podtrzymała zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Przyznała, że miała więcej kolizji, tj. 3-4, podczas których kierowała tym samym pojazdem. Była wówczas i sprawcą i pokrzywdzoną. Nie pamiętała jednak żadnych szczegółów. Jej zeznana tylko częściowo zasługiwały na wiarę, tj. tylko w tej części, w której potwierdziła fakt uczestniczenia w tej kolizji i otrzymania odszkodowania. W tym miejscu należy odnotować, że o umyślnym charakterze tej kolizji (ustawka) świadczy materiał niejawny, z którym korespondują wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII) oraz częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX).

113 T. T. (1) (k.27309-27312 tom CXLVI, k.43013-43015 tom CCXXVIII) został przesłuchany w tej sprawie na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 22 lipca 2011 r. w charakterze świadka (k. 27309-27312 tom CXLVI) w związku z zarzutami dotyczącymi ustawianej kolizji drogowej z dnia 14 listopada 2005 r. (zarzut XV.1 Ż. i IV.2 P.) jako uczestnik kolizji drogowej. Z oczywistych względów nie był on zainteresowany ujawnianiem rzeczywistych okoliczności tego zdarzenia, to też wskazał, że nie zna drugiego uczestnika tego zdarzenia S. C. (3), interweniujących na miejscu zdarzenia funkcjonariuszy policji M. P. (1) i M. K. (1), a tym bardziej oskarżonych A. P. (1) i M. Ż. (1). Odnośnie przebiegu kolizji świadek wskazał, że przez nieuwagę kierując samochodem marki R. (...) należącym do swojej matki najechał na tył poprzedzającego go pojazdu przed światłami. Wskazał, że to drugi uczestnik kolizji wezwał na miejsce policję, a on został uznany za sprawcę. Po zdarzeniu zamierzał odjechać z miejsca zdarzenia, ale po chwili w jego pojeździe zapaliła się kontrolka ostrzegawcza, a wówczas podjechała do niego pomoc drogowa, której nie wzywał, a był to oskarżony A. P. (1). Swój samochód naprawił jednak w innym warsztacie, znajdującym się za miejscowością P. pod K.. Na rozprawie stwierdził, że w związku z tym zdarzenie przeciwko niemu nie toczyło się żadne postępowanie karne. Znamienne, że wskazał, że jego pojazd został poddany dwukrotnie oględzinom, najpierw w warsztacie u oskarżonego A. P. (1), a następnie – w związku z faktem, iż T. T. (1) zakwestionował fakt, iż nie uwzględniono wszystkich uszkodzeń zgłoszonych w jego pojeździe – drugie oględziny miały miejsce w (...). Wskazał przy tym, że A. P. (1) miał się zająć naprawą samochodu, jak również kwestią oględzin tego pojazdu, natomiast w międzyczasie w związku z przedłużającą się jego naprawą u A. P. (1) zabrał swój pojazd do innego warsztatu w okolicach P. za K.. Warto odnotować, że na rozprawie świadek przyznał, że w tamtym czasie, kiedy miała miejsce przedmiotowa kolizja pracował jako magazynier - sprzedawca części samochodowych, tj. był zatrudniony w firmie – jak to określił - chyba (...) Sp. z o.o., znajdującej się przy (...) w K.. Nie kojarzył, aby A. P. (1) np. zaopatrywał się tam w części samochodowe (k.43014v tom CCXXVIII). Potem natomiast wyjechał do A., gdzie był dwa lata, a po powrocie do kraju znowu pracował w tej samej firmie, po czym otworzył własną działalność gospodarczą w branży motoryzacyjnej, tj. warsztat samochodowy. Około roku temu zrezygnował z prowadzenia warsztatu, natomiast nadal zajmuje się sprzedażą części samochodowych. Jego zeznania tylko w niewielkiej części zasługiwały na wiarę, tj. w części, w której potwierdził swój udział w tym zdarzeniu. W tym miejscu należy odnotować, że o umyślnym charakterze opisanej wyżej kolizji świadczy zebrany w tej sprawie materiał dowodowy w postaci materiałów niejawnych, z którymi korespondują wyjaśnienia świadka T. G. (1) (129) (k.31823-31829 tom CLXXI), wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII) oraz częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX).

114 W. T. (k.27313-27315 tom CXLVI, k.43012-43013 tom CCXXVIII) została przesłuchana w tej sprawie na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 22 lipca 2011 r. w charakterze świadka (k.27309-27312 tom CXLVI) w związku z zarzutami dotyczącymi ustawianej kolizji drogowej z dnia 14 listopada 2005 r. (zarzut XV.1 Ż. i IV.2 P.) jako właścicielka pojazdu marki R. (...) uczestniczącego w tej kolizji drogowej. Nie była w posiadaniu żadnych istotnych informacji w tej sprawie. Na rozprawie wskazała, że przeciwko niej nie toczyło się w związku z tą kolizją postępowanie karne oraz że informacja o tym, iż syn miał tym pojazdem kolizję oburzyła ją, gdyż właśnie kupiła wspólnie z synem ten pojazd, a część pieniędzy przeznaczona na ten zakup pochodziła z oszczędności życia jej oraz zmarłego nagle w 2003 r. męża, ale po kolizji nie widziała tego samochodu i nie wiedziała jakie są uszkodzenia, jak również nie wie w jakiej wysokości zostało wypłacone odszkodowanie. Wskazała, że syn nie był sprawcą a pokrzywdzonym w wyniku tej kolizji (co nie odpowiadało faktom, a odszkodowanie zostało wypłacone z polisy AC).

115 P. G. (1) (k.27318-27321 tom CXLVI, rozprawa k.45207-45208 tom CCXXXIX i k.45277-45279 tom CCXXXIX). Został w tej sprawie przesłuchany w charakterze świadka, przy czym na rozprawie z udziałem biegłego sądowego (...) (opinia (...) – k.45299 tom CCXXXIX). Po raz pierwszy został on przesłuchany w dniu 28 lipca 2011 r. w związku ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie z punktu XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), w której miał osobiście uczestniczyć jako kierujący samochodem marki M. (...) nr rej (...). Już wtedy wskazał, że samochodem tym miał w sumie cztery kolizje w K.. Wskazał, że pamięta tę kolizję. Był sprawcą. Najechał na tył samochodu marki V., którym kierował nieznany mu mężczyzna. To nie on wezwał na miejsce policję. Zdarzenie likwidowało dwóch policjantów. Został ukarany mandatem. Jego pojazd na pewno był holowany przez pomoc drogową i holownik polecił mu warsztat do naprawy. Nie pamiętał czy to on wezwał pomoc, czy też sama przyjechała na miejsce zdarzenia. Wydaje mu się, że V. też było holowane. Otrzymał odszkodowanie w kwocie ok. 20.000 zł, a samochód naprawił w warsztacie koło K., ale nie potrafił podać dokładnych danych warsztatu. Wskazał, że nie zna B. L. (1), P. L. (2), G. D., M. Ż. (1). Co ciekawe świadek odmówił udzielenia odpowiedzi na pytanie prokuratora: „Czy kolizja opisana w okazanej świadkowi notatce urzędowej była zorganizowana i wcześniej zaplanowana, a jeżeli tak przez kogo?” Wskazał, że kojarzy nazwisko S., ale nie wie skąd. Przyznał, że kojarzy również nazwisko P. z zakładem samochodowym oraz zakładem naprawy, regeneracji głowic i części silnikowych, które mieszczą się na terenie K.. Na rozprawie P. G. (1) rozwinął wątek dlaczego skojarzył nazwisko P.. Wskazał, że pracował w firmie – serwisie (...) (która potem nosiła nazwę (...)), gdzie prowadził dział – sklep z częściami motoryzacyjnymi i był odpowiedzialny za kontakty z podwykonawcami. Jeżeli chodzi o remonty silników to dobrą opinią cieszył się wówczas m.in. zakład (...), który prowadził też warsztat samochodowy na południu P.. Przyznał, że w tamtym okresie miał problemy (...)(był (...)) oraz że został prawomocnie skazany za udział w dwóch ustawianych kolizjach drogowych w latach 2004-2006, za co otrzymał po 1.000 zł od T. W. (2). Istotnie P. G. (1) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2010 r. sygn. akt XIV K 339/11/S (k.45247-45256 tom CCXXXIX - dot. też H. W. (1)) za udział w dwóch kolizjach drogowych z dnia 04.09.2006 r. w S. (H. (...), N. (...) i P. - H. W. (2) z domu D., M. Z. (5), T. W. (2) – (...)) oraz z dnia 11.07.2006 r. w P. (A., B. i H. (...) - M. C. (5), M. H., K. W. (2) – (...)). Stwierdził, że pozostaje w leczeniu, a od 2015 r. (...), natomiast w 2016 r. zerwał z (...). Ma jednak problemy z pamięcią, to też na rozprawie został przesłuchany z udziałem (...) w innym terminie rozprawy. Wówczas wskazał, że wrócił do (...). Dodał, że T. W. (2) pracował razem z nim w opisanym serwisie i był głównym kierownikiem - dyrektorem. Jego zysk z ustawek polegał na tym, że odbierał odszkodowania. Tam też pracował W. K. (7) ps. (...), który – jak się mówiło – też brał udział w organizowaniu ustawek. Nie wie czy T. W. (2) i A. P. (1) znali się. Na rozprawie odczytano mu również jego wyjaśnienia złożone w sprawie sygn. akt XIV K 339/11/S (k.45234-45236 tom CCXXXIX) - a tam wskazał, że z T. W. (2), który był organizatorem ustawek za które został skazany przychodził do serwisu (...) ps. (...), P. K. (8) to jego brat – słyszał, że pracował w (...) jako (...), zna też R. W. (4), którego brat A. pracował w serwisie oraz kojarzył M. J. (2) jako znajomego T. W. (2). M. Z. (7) to znajomy T. W. (2). R. R. (2) pracował na serwisie. Nie kojarzył D. W.. P. G. (1) odmówił wówczas złożenia wyjaśnień w części dotyczącej tego czy faktycznie był właścicielem samochodu M. o nr rej (...) i w jakich okolicznościach nabył go. Wskazał, że miał nim dwie kolizje – ale został uniewinniony w obu przypadkach (sprawach), ale prokuratura złożyła apelacje i wyrok jest nieprawomocny, to też odmawia składania wyjaśnień w tej części. Odczytano mu także inne wyjaśnienia złożone w sprawie sygn. akt XIV K 339/11/S (k.45242-45244 tom CCXXXIX – tam został skazany za dwie ustawiane kolizje drogowe) - a tam przyznał się i złożył wniosek w trybie art. 335 k.p.k. Ponadto dołączono wydruk z bazy – faktycznie cztery kolizje (M. nr rej (...) w dniu 02.01.2007 r. skrzyżowanie (...) i (...) oraz tą samą M. (...).02.2006 r. skrzyżowanie ulic (...) - k.45237 i k.45241 tom CCXXXIX) oraz (P. w dniu 02.11.2006 r. skrzyżowanie ulic (...) i A. (...).07.2006 r. P. – k.45238-45240 tom CCXXXIX).

Uwaga: Ponadto przeciwko niemu toczyło się jeszcze inne postępowanie karne, w toku którego zarzucono mu dokonanie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu 8 listopada 2006 r. w K. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.210,70 zł w ten sposób, że w trakcie zgłaszania szkody komunikacyjnej z dnia 2 listopada 2006 r. w samochodzie M. o nr rej, (...) wprowadził w błąd pracowników pokrzywdzonej firmy co do okoliczności i skutków powstania w/w szkody. Wyrokiem Sąd Rejonowy dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 października 2009 r. sygn. akt II K 743/09/N został uniewinniony, a wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt IV Ka 24/10 (uniewinnienie od ustawki z dnia 08.11.2006 r. k.45486-45488 tom CCXL). Został też uniewinniony w sprawie sygn. akt II K 1602/07/N wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 10 grudnia 2008 r. utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt IV Ka 182/09 (k.45489 tom CXL). Jego zeznania i wyjaśnienia zasługiwały na wiarę tylko w ograniczonej części, tj. tylko w części, w której potwierdził swój udział w kolizji opisanej w zarzucie z punktu XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) i fakt otrzymania odszkodowania. Oceniając wiarygodność jego relacji nie można było bowiem tracić z pola widzenia zebranych w tej sprawie dowodów w postaci materiałów niejawnych.

116 P. Z. (2) (k.27322-27325 tom CXLVI, k.43015-43016 tom CCXXVIII) – mieszkaniec W.. Został w tej sprawie przesłuchany w charakterze świadka w dniu 24 sierpnia 2011 r. w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XVII.10 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 23.02.2006 r. ul.(...).Pokoju), w której miał osobiście uczestniczyć jako kierujący samochodem marki I. (...), który był zarejestrowany na firmę (...), a która miała polegać na tym, że nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu wyniku czego doszło do zderzenia z R. (...), którym kierowała nieznana mu kobieta (M. M. (2)). Z jego zeznań wynikało, że najpierw zadzwonił na policję, ale potem kierujący uznali, że jednak poprzestaną na oświadczeniu, dlatego ponownie zadzwonił do (...), informując go o tym, ale ostatecznie kobieta ta uznała, że trzeba wezwać policję, więc zadzwoniła do (...) i wezwała do tej kolizji policjantów (kolizję likwidowało dwóch policjantów). P. Z. (2) uznano za sprawcę kolizji, został ukarany mandatem, chyba przyznano mu punkty karne. Żaden z pojazdów nie był holowany. P. Z. (2) nie wie czy właściciel pojazdu I. (...) uzyskał odszkodowanie, natomiast naprawa tego pojazdu była prosta, gdyż należało wymienić jedynie uszkodzony kierunkowskaz, „wypchać” wgniecenia i pomalować to miejsce – on sam zamalował uszkodzone elementy. Początkowo twierdził, że w I. uszkodzeniu uległ tylko jeden z kierunkowskazów, a w C. tył pojazdu. Wskazał, że nie zna G. M., M. Ż. (1), M. M. (2) i M. Z. i K. S.. Z kolei na rozprawie wskazał, że przeciwko niemu nigdy w związku z tą kolizją nie toczyło się postępowanie karne. Stwierdził, że w I. uszkodzeniu uległ kierunkowskaz oraz błotnik prawy został trochę przerysowany. Podtrzymał zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego.

Jego zeznania tylko częściowo zasługiwały na wiarę, tj. tylko w części, w której przyznał, że był uczestnikiem tego zdarzenia. W tym miejscu należy odnotować, że o umyślmnym charakterze tego zdarzenia świadczą materiały niejawne, a ponadto inne okoliczności związane z osobą M. M. (2), do której to kwestii sąd powróci w dalszej części uzasadnienia.

117 P. L. (2) (k.27326-27328 tom CXLVI, k.43017-43018 tom CCXXVIII) został w tej sprawie przesłuchany w charakterze świadka po raz pierwszy w dniu 25 sierpnia 2011 r. w związku ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie z punktu XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), w której miał osobiście uczestniczyć jako kierujący samochodem marki V., stanowiącym własność jego siostry B. L. (1), na tył którego podczas tej kolizji miał najechać inny pojazd, kierowany przez nieznanego mu mężczyznę (P. G. (1)). Świadek wsakzał, że został uznany za pokrzywdzonego przez policjantów likwidujących kolizję. Samochód V. został odholowany do pobliskiego warsztatu prowadzonego przez mężczyznę o imieniu M. przez znajomego P. L. (2), do którego zadzwonił. Sprawami związanymi z naprawą V. zajmowała się jego siostra B. L. (1), która otrzymała odszkodowanie. Nie zna A. P. (1), G. D., M. S. (4), P. G. (1) i M. Ż. (1). Na rozprawie wskazał, że przeciwko niemu w związku z tą kolizją nigdy nie toczyło się i nie toczy postępowanie karne. Wskazał, że ma dziurę w pamięci, jeśli chodzi o to zdarzenie. Wskazał, że jego siostra B. L. (1) nie ma prawa jazdy i nie potrafił wyjaśnić wobec tego po co jej był samochód, odsyłając w tym zakresie do zeznań siostry. Świadek podtrzymał zeznania, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. Z uwagi na fakt, iż jego zeznania nie miały wsparcia w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, w tym nie współgrały nawet z zeznaniami świadka B. L. (1), należało dać im wiarę tylko w tej części, w której potwierdził on swój udział w tym zdarzeniu drogowym. Tymczasem o umyślnym charakterze opisanej kolizji świadczą materiały niejawne zgromadzone w tej sprawie.

118 B. L. (1) (k.27329-27331 tom CXLVI, k.43016-43017 tom CCXXVIII) została w tej sprawie przesłuchana w charakterze świadka w dniu 25 sierpnia 2011 r. w związku ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie z punktu XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), w której miał osobiście uczestniczyć jej brat P. L. (2) jako kierujący stanowiącym jej własność samochodem marki V.. Wskazała, że samochód ten sprzedała w 2011 r. w komisie samochodowym w L.. Niejednokrotnie pożyczała go bratu. Wskazała ponadto, że brat nie informował ją gdzie miała miejsce ta kolizja i jaki był jej przebieg poza stwierdzeniem, że został najechany oraz samochód został odholowany do jakiegoś warsztatu. Nie pamiętała gdzie samochód był naprawiany. Otrzymała odszkodowanie. Nie zna A. P. (1), G. D., M. S. (4), P. G. (1) i M. Ż. (1). Na rozprawie wskazała, że przeciwko niej w związku z tą kolizją nigdy nie toczyło się i nie toczy postępowanie karne. Wskazała, że zakupiła ten pojazd jako używany na kredyt. Kupiła go mimo, że nie posiadała prawa jazdy (i nadal go nie posiada), ponieważ miała zamiar zrobić prawo jazdy w przyszłości. Co ciekawe wskazała też, że po kolizji nie widziała tego samochodu, gdyż brat zawiózł go od razu do mechanika, ale nie wie gdzie (tymczasem brat twierdził, że to ona zajmowała się jego naprawą, więc nic konkretnego na ten temat nie wie) oraz że to brat użytkował ten pojazd, gdyż ona nie posiadała prawa jazdy. Bank wyraził zgodę na wypłatę odszkodowania, a taka zgoda była niezbędna, gdyż nie miała wówczas spłaconego kredytu. Oboje z bratem pracowali wówczas jako cukiernicy w cukierni. Jej zeznania tylko częściowo zasługiwały na wiarę, tj. w części, w której przyznała, że w związku ze szkodą zgłoszoną w tym pojeździe otrzymała odszkodowanie. Tymczasem o umyślnym charakterze opisanej kolizji świadczą materiały niejawne zgromadzone w tej sprawie.

119 S. C. (3) (k.27343-27345 tom CXLVI, k.43020-43021 tom CCXXVIII) został przesłuchany w tej sprawie na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 30 września 2011 r. w charakterze świadka (k.27343-27345 tom CXLVI) w związku z zarzutami dotyczącymi ustawianej kolizji drogowej z dnia 14 listopada 2005 r. (zarzut XV.1 Ż. i IV.2 P.) jako jej uczestnik. W związku z tym z oczywistych względów nie był on zainteresowany ujawnianiem rzeczywistych okoliczności tego zdarzenia, to też wskazał, że nie zna drugiego uczestnika tego zdarzenia T. T. (1), jak również właścicielki pojazdu marki R. (...) W. T., interweniujących na miejscu zdarzenia funkcjonariuszy policji M. P. (1) i M. K. (1), a tym bardziej oskarżonych A. P. (1) i M. Ż. (1). Odnośnie przebiegu kolizji jedyne co był w stanie wskazać to to, że kierował wówczas należącym do niego samochodem marki R., który kupił w N., a do zdarzenia doszło w okolicach trasy (...), i polegało ono na najechaniu na tył jego pojazdu przez inny mały samochód prawdopodobnie marki R.. Otrzymał odszkodowanie, a pojazd naprawił w warsztacie położonym w okolicach miejscowości R.. Zeznania te świadek podtrzymał następnie na rozprawie. Na rozprawie świadek opisał to zdarzenie nieco dokładniej – mimo upływu czasu (przesłuchanie z dnia 29 stycznia 2016 r.), bowiem wskazał, że na miejsce kolizji przyjechały trzy lawety, a żadnej z nich nie wzywał, zaś on odjechał o własnych siłach. Z tego co pamiętał to on wezwał policję. Samochód naprawił w warsztacie w miejscowości K.. Na rozprawie świadek przyznał natomiast, że choć nie miał zarzutu dot. tego zdarzenia, to jednak uczestniczył w procederze ustawianych kolizji drogowych (k.43021 tom CCXXVIII) i został za to prawomocnie skazany w sprawie sygn. akt II K 114/13/N (karta karna k.43178 tom CCXXVIII), w tym m.in. za udziałe w ustawce zorganizowanej przez kolegę o imieniu R.. Istotnie S. C. (3) został skazany za tzw. ustawki (uczestnicy M. P. (6), J. O., A. M. (4), J. W. (3), A. B. (9), T. W. (2)) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 20 maja 2013 r. sygn. akt II K 114/13/N. Jego zeznania złożone w tej sprawie zasługiwały zatem na wiarygodność tylko częściowo, tj. w części w której przyznał, że był on uczestnikiem tego zdarzenia drogowego jako kierujący samochodem R. (...). Tymczasem o umyślnym charakterze opisanej kolizji świadczą materiały niejawne zgromadzone w tej sprawie, z którymi korespondowały wyjaśnienia świadka T. G. (1) (129) (k.31823-31829 tom CLXXI), wyjaśnienia oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII) oraz częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX).

120 M. K. (3) (k.27354-27356 tom CXLVI, k.45206-45207 tom CCXXXIX) od 30 lat będący rencistą – został w tej sprawie przesłuchany w dniu 4 października 2011 r. wyłącznie w charakterze świadka w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie z XVII.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 19.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), w której osobiście uczestniczył, kierując samochodem marki R. (...), który był zarejestrowany na jego żonę (mimo, że nie miała prawa jazdy, a która miała mieć w planach zdanie egzaminu na prawo jazdy), a który podczas tej kolizji miał zostać najechany przez samochód marki nie pamiętał koloru zielonego, którym kierowała nieznana mu kobieta. To on wezwał policję. Kolizję obsługiwali żandarm i policjant. Żadnego z nich nie znał. Nie pamiętał wysokości odszkodowania, jak również czy szkodę rozliczyli bezgotówkowo. Na rozprawie stwierdził, że w związku z tą kolizją przeciwko niemu nie toczyło się i nie toczy postępowanie karne. Wskazał, że z uwagi na upływ czasu nie pamięta szczegółów, ale z tego co pamiętał najechał wówczas na tył innego pojazdu oraz że został uznany za sprawcę i ukarany mandatem (tymczasem było odwrotnie), a na miejscu interweniował policjant i żandarm z Żandarmerii Wojskowej. Nie pamiętał czy otrzymali z żoną odszkodowanie i gdzie naprawili ten pojazd. Wskazał, że miał (...) w 2012 r. (w aktach karty informacyjne leczenia (...) w związku z rozpoznanym w 2009 r. (...), a w 2011 r. (...) – k.27286-27297 tom CXLVI). Świadek wskazał, że nie zna R. O. (1), K. S. (4), M. B. (2). Zaprzeczył, aby samochód ten był w leasingu. Po odczytaniu pierwszych zeznań sprostował, że to jednak on został najechany podczas tej kolizji oraz że w sumie miał dwie kolizję, tj. tę i w 1975 r. Jego zeznania – poza przyznaniem, iż uczestniczył w opisanym wyżej zdarzeniu i z tego tytułu ubiegał się wraz z żoną i otrzymał odszkodowanie – nie zasługiwały na wiarę, gdyż nie korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, tj. częściowo z wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1), jak również materiałem niejawnym.

121 J. K. (3) (k.27358-27361 tom CXLVI, k.45205-45205v tom CCXXXIX) - została w tej sprawie przesłuchana w dniu 4 października 2011 r. wyłącznie w charakterze świadka w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XVII.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 19.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), w której osobiście uczestniczył jej mąż M. K. (3) kierujący samochodem marki R. (...), który był zarejestrowany na nią. Twierdzi, że mąż poinformował ją o kolizji dopiero przed zgłoszeniem szkody w (...), gdyż niec chciał jej denerwować. Dostała odszkodowanie w kwocie 10.000 zł. Na rozprawie świadek stwierdziła, że w związku z tą kolizją przeciwko niej nie toczyło się i nie toczy postępowanie karne. Chyba to jej mąż był sprawcą kolizji, a w tym pojeździe uszkodzeniu uległ przód lub jego bok. Nie kupili go na kredyt ani nie wzięli w leasing. Kupili go jako używany z ogłoszenia. Nie zna R. O. (1), K. S. (4), M. B. (2). Podtrzymała zeznania złożone podczas pierwszego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego. Jej zeznania – poza przyznaniem, iż jej mąż uczestniczył w opisanym wyżej zdarzeniu i z tego tytułu ubiegali się i otrzymali odszkodowanie – nie zasługiwały na wiarę, gdyż nie korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, tj. częściowo z wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1), jak również materiałem niejawnym. Co ciekawe z akt sprawy wynika, że M. M. (2) została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 143/08/N za usiłowanie oszustwa na szkodę (...) S.A. w związku z kolizją z dnia 29 września 2006 r. z J. K. (4) s.M. i J. zd. W., który miał wówczas kierować V. (...) – a zatem ich synem (odpis wyroku k.45482-45483 tom CCXL).

122 M. M. (2) (k.27397-27404 tom CXLVI, k.43018-43020 tom CCXXVIII) została w tej sprawie przesłuchana w dniu 17 listopada 2011 r. wyłącznie w charakterze świadka w związku z usatwioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XVII.10 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 23.02.2006 r. (...)), w której miała osobiście uczestniczyć jako kierująca samochodem marki R. (...) nr rej (...) (którego właścicielką jest od 2003 r.), któremu P. Z. (2) - kierujący samochodem marki I. (...), zarejestrowanym na firmę (...) - nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu. Nie pamiętała, w którym warsztacie był naprawiany jej pojazd po tej kolizji.

Warto w tym miejscu odnotować, że M. M. (2) nie postawiono zarzutu w tej sprawie, natomiast została ona prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 143/08/N (k.45482-45484 tom CCXL) za usiłowanie oszustwa na szkodę (...) S.A. w związku z kolizją z dnia 29.11.2006 r. przy ul. (...) i ul. (...) z udziałem J. K. (4) s.M. i J. zd. W. (ur. (...) w K.), kierującym V. (...) (również prawomocnie skazanego przedmiotowym wyrokiem). M. M. (2) miała wówczas kierować samochodem marki R. (...) nr rej (...). Ponadto ujawniono, że w systemie (...) (sprawdzenie (...) (...)) odnotowana jest jeszcze jedna kolizja z jej udziałem z dnia 11 marca 2008 r., podczas której kierowała samochodem R. (...) nr rej. (...), z pojazdem R., który prowadził P. B. (3) (155) (k.27401-27404 tom CXLVI), występujący w tej sprawie w charakterze świadka, przy czym na rozprawie w tej sprawie skorzystał on z prawa do odmowy składania zeznań w związku z równolegle toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym w sprawie o udział w ustawianych kolizjach drogowych.

W świetle zebranego w tej sprawie materiału dowodowego zeznania świadka M. M. (2) zasługiwały na wiarę tylko w części, w której przyznała ona, że uczestniczyła w kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.10 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 23.02.2006 r. (...)). Nie bez znaczenia z punktu widzenia oceny wiarygodności złożonych przez nią zeznań miał materiał niejawny zgromadzony w tej sprawie.

123 J. K. (6) (k.27695-27696 tom CXLVIII, k.43064v-43068 tom CCXXVIII i k.45598-45604 tom CCXL) – jego zeznania, w szczególności te złożone na rozprawie - w świetle ujawnionych okoliczności – zasługiwały na wiarę tylko częściowo. Po raz pierwszy w tej sprawie świadek J. K. (6) został przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 20 marca 2007 r. i wówczas nie miał problemu zarówno z odtworzeniem przebiegu zdarzenia, którego był bezpośrednim obserwatorem, ale i negatywną oceną zachowania kierującego samochodem marki A. mimo, że zdarzenie to miało miejsce w dniu 2 listopada 2005 r. Świadek był do tego stopnia oburzony zachowaniem kierowcy, że spisał numery rejestracyjne kierowanego przez niego pojazdu oraz niezwłocznie o zdarzeniu tym powiadomił policję, podając nie tylko markę i numer rejestracyjny samochodu, którym poruszał się sprawca wykroczeń, ale również na bieżąco zrelacjonował zachowanie kierowcy, w szczególności wykonywane przez niego manewry, a było to zaparkowanie pojazdu na chodniku przed bankiem „na przejściu dla pieszych” (którego – jak się okazało - już wówczas w tym miejscu mimo pozostałego po nim oznakowania poziomego nie było), a następnie po powrocie do pojazdu podjechaniu chodnikiem do przodu, a następnie wykonanie manewru cofania, w wyniku którego uderzył tyłem pojazdu w wolnostojącą na chodniku skrzyknę koloru zielonego, co spowodowało zerwanie jej z mocowania i upadek na chodnik, a następnie nie okazując zainteresowania odjechanie w stronę ulicy (...) (manewry te wykonywane były szybko i butnie). Świadek ujawnił też wówczas swoje dane personalne i numer telefonu. Faktycznie na miejscu pojawili się funkcjonariusze policji, ale wówczas świadek nie był zainteresowany wykonywanymi przez nich czynnościami. Potwierdził jedynie przebieg zdarzenia w rozmowie z nimi, w szczególności ze świadkiem Z. C. (1). Tymczasem na rozprawie świadek zaczął od tego, że okazał sporządzone – jak się okazało przez Z. C. (1) (co ten potwierdził na rozprawie – k.43279-43280 tom CCXXIX) – pismo zatytułowane „Do wiadomości sądów wznawiających postępowanie”, które świadek J. K. (6) podpisał u notariusza, do którego został zaprowadzony przez zdesperowanego świadka Z. C. (1), który będąc już osobą prawomocnie skazaną w związku z tym zdarzeniem czynił starania o wznowienie postępowania karnego. Świadek J. K. (6) opisał pokrótce przebieg zdarzenia, a następnie po odczytaniu zeznań, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego podtrzymał je w całości. Natomiast po odczytaniu pisma, które złożył do akt sprawy J. K. (6) wskazał, że do miejsca jego zamieszkania przed rozprawą zgłosił się świadek Z. C. (1), który przekonał go do wizyty u notariusza. Znamienne w tej sprawie jest to, że świadek na rozprawie nie był też w stanie odnieść się w rzeczowy sposób do treści w/w pisma, którego autorstwo przypisywał sobie, a w szczególności wyjaśnić przyczynę zasadniczych rozbieżności pomiędzy treścią w/w pisma a treścią jego zeznań. Przesłuchany z kolei ponownie na rozprawie w dniu 9 października 2017 r. (k.45598-45604 tom CCXL) – a to na skutek licznych pism przesyłanych do tut. Sądu i nie tylko, pod którymi widniał podpis Z. C. (1), ale i J. K. (6) - tym razem z udziałem biegłego sądowego (...) – ponownie odczytano świadkowi J. K. (6) zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego i poprzednio na rozprawie, które świadek podtrzymał twierdząc tym razem, że P. K. (6) nie mógł przejechać po linii ciągłej, a nawet nie wie czy była tam linia ciągła, natomiast obowiązkiem interweniujących funkcjonariuszy policji było to, aby na bieżąco opisać miejsce zdarzenia i wykonać dokumentację, w tym fotograficzną. Ostatecznie świadek stwierdził, że kierujący najpierw skręcił w lewo w ulicę (...) po przejściu dla pieszych a następnie w prawo w ul. (...). Dopytywany w jakich okolicznościach wszedł w posiadanie protokołu rozprawy, na której poprzednio złożył zeznania, unikał udzielenia jednoznacznej odpowiedzi, zasłaniając się złym stanem zdrowia, jak również w sposób niegrzeczny reagował na pytania związane z jego kontaktami po tejże rozprawie ze Z. C. (1), który nie krył, że nagabywał świadka w celu uzyskania od niego określonej treści zeznań (k.45524v-45525 tom CCXL). W tym miejscu należy odnotować, że w międzyczasie Sąd Apelacyjny w Krakowie rozpoznał negatywnie wniosek Z. C. (1) o wznowienie postępowania karnego w sprawie, natomiast Z. C. (1), nie mogąc się z tym pogodzić, w niewyszukany sposób starał się za wszelką cenę uzyskać pożądaną przez siebie treść zeznań świadka J. K. (6), którym starał się manipulować wykorzystując fakt, iż jest osobą starszą i schorowaną. Warto także zwrócić uwagę na treść opinii sądowo (...) (k.45727 tom CXLI), w której wynika, iż zeznania świadka J. K. (6) nie spełniają kryteriów (...) wiarygodności i należy traktować je z dużą ostrożnością, co w sposób szczegółowy i przekonujący zostało uzasadnione. Na potrzeby tejże opinii tut. Sąd zgromadził dokumentację lekarską świadka (k.45584 tom CCXL). W tych okolicznościach jako zasługujące na wiarę należało ocenić pierwsze zeznania świadka J. K. (6), a późniejsze tylko w takiej części w jakiej były spójne z jego pierwszą relacją, która przecież znalazła odzwierciedlenie w notatce urzędowej z dnia 2 listopada 2005 r. sporządzonej osobiście przez świadka Z. C. (1), a zatem zanim jeszcze z interwencją w sprawie P. K. (6) zwrócił się do niego oskarżony J. Z. (1). Warto w tym miejscu odnotować, że przesłuchany po raz pierwszy w tej sprawie świadek J. K. (6) wskazał, że kierujący A. poruszał się pojazdem wzdłuż chodnika na odcinku paru metrów, co jednak nie koresponduje z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, co zostanie unaocznione w niejawnej części uzasadnienia.

124 Z. Ż. (k.27710-27711 – odpis k.27714-27715 tom CXLVIII, k.46711v-46712 tom CCXLVI i k.47255v-47256 tom CCXLIX), będący niegdyś pracownikiem firmy (...), został w tej sprawie przesłuchany na okoliczność uszkodzenia skrzynki telekomunikacyjnej przez P. K. (6), i potwierdził fakt jej uszkodzenia, jak również opisał rodzaj uszkodzeń i konieczność jej naprawy. Żadna z tych okoliczności nie była kwestionowana w tej sprawie, a zatem i treść zeznań świadka nie budziła jakichkolwiek kontrowersji i zasługiwały one na wiarę w całości.

125 Z. C. (1) (k.27731-27736 tom CXLVIII, k.28078-28081 CL, k.43273v-43280 tom CCXXIX) – warto zwrócić uwagę na treść jego oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 8 lutego 2016 r. odnoszącego się do kondycji (...) świadka (k.43067v-43068 tom CCXXVIII), co spowodowało konieczność jego przesłuchania z udziałem biegłego sądowego (...) (opinia sądowo (...) – k.43669 tom CCXXXI - z której wynika, że brak jest podstaw do podważania zdolności świadka do złożenia (...)wiarygodnych zeznań). Wyjaśnienia i zeznania świadka dotyczyły zdarzenia opisanego zarzucie XXV postawionym oskarżonemu J. Z. (1). Z. C. (1) został skazany za to przestępstwo wyrokiem Sadu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 4 maja 2009 r. sygn. akt XIV K 989/08/S, utrzymanym następnie w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt IV Ka 848/09 (k.27736a- (...) tom CXLVIII), którego – jak szczerze przyznał – nie uznaje, czemu wielokrotnie w toku tego postępowania dawał wyraz, i co bez wątpienia miało wpływ zarówno na treść jego zeznań złożonych w sprawie sygn. akt III K 47/12, jak również tym motywowane były wszelkie zakulisowe działania zmierzające do uzyskania od świadka J. K. (6) określonej treści zeznań. Składając relację w przedmiotowej sprawie Z. C. (1) miał status świadka. Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek wiele uwagi przywiązywał do kwestii nie mających istotnego znaczenia w tej sprawie, jak chociażby kwestii braku przejścia dla pieszych w miejscu wskazanym przez J. K. (6), które zostało zlikwidowane, a po którym pozostały jeszcze pasy na jezdni, które nie zostały usunięte przez (...). Ponadto jego zeznania były chaotyczne i pokrętne. Wskazał na przykład, że P. K. (6) mógł nie zauważyć skrzynki, którą uszkodził, wykonując manewr cofania, przy czym w tej części jego relacja nie miała wsparcia nawet w zeznaniach i wyjaśnieniach P. K. (6). Świadek wskazał też, że J. K. (6) miał dar irytowania, i to m.in. sprawiło, że postanowił w notatce z dnia 2 listopada 2005 r. odnotować, że sprawca (P. K. (6)) przekroczył podwójną linię ciągłą, a tymczasem przejechał on po pozostałym na jezdni po zlikwidowanym przejściu dla pieszych oznakowaniu poziomym, aby dokuczyć sprawcy (którego przecież nie znał), gdyż to zamykało mu drogę do zamknięcia tej sprawy mandatem karnym i wymuszało skierowanie tej sprawy wraz z wnioskiem o ukaranie do sądu grodzkiego. Kontynuując ten wywód świadek wskazał, że tam jednak J. K. (6) obaliłby tezę o przejechaniu przez sprawcę po podwójnej linii ciągłej, więc P. K. (6) tylko nachodziłby się do sądu. Następnie Z. C. (1) stwierdził, że pomylił się ustalając, że sprawca przejechał po podwójnej linii ciągłej, a gdy zorientował się co do tego faktu, chciał naprawić swój błąd. Takich pokrętnych rewelacji w zeznaniach złożonych przez świadka Z. C. (1) na rozprawie było znacznie więcej. Znamienne w tej sprawie było to, że na rozprawie świadek wskazał, że zdążył jednak ustalić dane kierującego i wysłać mu wezwanie do stawiennictwa i dopiero wówczas zadzwonił do niego J. Z. (1) oraz że sam zaproponował ukaranie sprawcy mandatem, gdyż nie warto było zadzierać z J. Z. (1), gdyż miał niesympatyczny charakter i był mściwy. Zaraz potem świadek stwierdził z kolei wręcz coś przeciwnego, tj. że nie miał żadnej sympatii dla J. Z. (1), w związku z tym nie zamierzał się poddać jego presji, co więcej zamierzał nawet ukarać sprawcę mandatem w górnej jego wysokości, której jednak nie określił. Przypomniał też sobie, że w rozmowie z R. M. (1), do którego udał się na konsultację w tej sprawie, miał nawet pozwolić sobie na komentarz, ażeby przełożony przyjrzał się jakich znajomych ma J. Z. (1), a miał na myśli to, że uciekają oni z miejsca zdarzenia (ale nie odnotował tego faktu w notatce z dnia 15 listopada 2005 r.) i przysparzają im roboty. Na rozprawie świadek wskazał też, że sporządzając kolejną notatkę z dnia 15 listopada 2005 r. wpisał jako popełnione przez P. K. (6) wykroczenia tylko i wyłącznie te w postaci uderzenia w skrzynkę i „odjazd” miejsca zdarzenia, przy czym „odjazd” z miejsca zdarzenia nie był odrębnym wykroczeniem. Zaznaczył, że gdyby sprawca pozostał na miejscu zdarzenia mógł zostać ukarany za uderzenie w skrzynkę mandatem wysokości 20 zł - 50 zł, a gdyby się bardzo kajał mógł zostać ukarany pouczeniem, bo chodziło o kwalifikację jego zachowania - z tego co pamięta - z art. 97 k.w., gdyż nie było mowy o spowodowaniu zagrożenia w rozumieniu kodeksu wykroczeń (k.43273v-43280 tom CCXXIX).

Na etapie postępowania przygotowawczego, przesłuchiwany wówczas w charakterze podejrzanego, Z. C. (1) również zmieniał zdanie. Przesłuchany w dniu 29 marca 2007 r. (k.27731-27741 tom CXLVIII) Z. C. (1) stwierdził, że bez uprzedniego złożenia wyjaśnień nie jest w stanie wypowiedzieć w kwestii tego czy przyznaje się czy nie do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, że pamięta zdarzenie, podczas którego kierujący jechał po chodniku i wykonując manewr cofania najechał na skrzynkę telekomunikacyjną, doprowadzając do jej uszkodzenia, po czym oddalił się z miejsca zdarzenia, natomiast świadek tego zdarzenia (J. K. (6)) zgłosił je na policji podając numery rejestracyjne pojazdu. Pamiętał też, że na polecenie (...) z (...) KMP w K. – J. Z. (1) z drugim funkcjonariuszem udał się na miejsce. Tam jego kolega sporządził szkic sytuacyjny i dokumentację fotograficzą, natomiast on dotarł do świadka (J. K. (6)) i rozpytał go na okoliczność tego zdarzenia. Świadek przyznał, że kiedy wrócił do jednostki telefonicznie skontaktował się z nim J. Z. (1) informując, że zgłosi się do niego kierowca pojazdu, który uszkodził w/w skrzynkę, który jest jego znajomym, prosząc o jego łagodne potraktowanie. W tych okolicznościach Z. C. (2) miał go poinformować, że musi tę kwestię uprzednio skonsultować z przełożonymi i faktycznie udał się do swojego kierownika (przy czym nie wymienił go z nazwiska), pytając w jakiej wysokości mandat może nałożyć na sprawcę, informując go jednocześnie, że chodzi o znajomego J. Z. (1), który przyznaje się do winy. Świadek nie był w stanie przypomnieć sobie natomiast, do którego konkretnie kierownika się udał (w grę wchodził R. M. (1) lub R. B.). Świadek wskazał, że to ów kierownik podjął decyzję o ukaraniu sprawcy mandatem w wysokości 150 zł, a zatem on nie miał już nic do powiedzenia w tej kwestii, co więcej miał to stanowisko przełożonego potraktować jako polecenie służbowe. Z. C. (1) dodał, że w tych okolicznościach, gdyby jego bezpośredni przełożony polecił mu ukarać sprawcę mandatem w wysokości 200 zł, tak właśnie postąpiłby. Podkreślił też, że nie utrzymywał bliższych relacji z J. Z. (1), a nawet nie przepadał za nim. Świadek przyznał natomiast, że oprócz poruszania się samochodem po chodniku i uszkodzenia skrzynki telekomunikacyjnej podczas cofania, w grę wchodziło jeszcze przejechanie przez sprawcę przez linię ciągłą. Wszystkie te okoliczności Z. C. (2) miał zamieścić w notatce, której oryginał pozostał w aktach sprawy, natomiast jedną z kopii wręczył sprawcy, a druga została wysłana zdaje się do pokrzywdzonego podmiotu. Sprawca przyznał się do popełnienia wykroczeń i przyjął mandat w wysokości 150 zł. Z. C. (1) nie wykluczył, że J. Z. (1) następnie dziękował mu za takie załatwienie sprawy, albo nawet zaproponował wspólne wypicie wódki. Z. C. (1) stwierdził też, że mógł ukarać sprawcę mandatem w wysokości 50 zł, a zatem mandatem w najniższej wysokości. Podczas tego przesłuchania świadkowi okazano dwie sporządzone przez niego notatki służbowe – w przypadku których potwierdził on swoje autorstwo zawartych w niej zapisów – tj. notatki urzędowej z dnia 2 listopada 2005 r. oraz notatki urzędowej z dnia 15 listopada 2005 r., które różniły się odnośnie odnotowanego w nich przebiegu zdarzenia (w szczególności w tej z dnia 15 listopada 2005 r. świadek pominął kwestię oddalenia się sprawcy z miejsca zdarzenia, oraz kontynuowania jazdy po chodniku i przekroczenia podwójnej linii ciągłej). Świadek tłumaczył to przepracowaniem, pomyłką, natomiast wykluczył celowe i świadome działanie. Z. C. (1) stwierdził też, że istotnie sprawca zgłosił się do niego nie w dniu zdarzenia, które miało miejsce 2 listopada 2005 r. – jak to początkowo przedstawił składając wyjaśnienia – ale w dniu 15 listopada 2005 r. Świadek wskazał wówczas, że postawienie mu zarzutu w tych okolicznościach uznaje za krzywdzące. Na rozprawie świadek nie podtrzymał tych wyjaśnień wskazując, że składał je będąc w silnym stresie.

Przesłuchany w dniu 26 lipca 2007 r. (k.28078-28081 CL) Z. C. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a w szczególności do tego, że w notatce urzędowej z dnia 15 listopada 2005 r. faktycznie pominął istotne okoliczności, które ujął w notatce z dnia 2 listopada 2005 r., a to pozwoliło mu nałożyć na P. K. (6), będącego dobrym znajomym J. Z. (1), mandat w wysokości 150 zł, a zatem zgodnie z prośbą J. Z. (1) łagodnie potraktować tego sprawcę. Świadek sformułował wówczas wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k. Na rozprawie świadek wskazał, że raczej nie podtrzymuje tych wyjaśnień, gdyż składał je będąc pod presją przesłuchujących go prokuratorów, przy czym przyznał, że J. Z. (1) faktycznie rozmawiał z nim, przy czym miał jedynie przyjąć do wiadomości to co do niego wówczas mówił, i nie przejmować się jego prośbą. Dodał, że obawiał się, że tak jak inni funkcjonariusze zostanie tymczasowo aresztowany, dlatego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.

To właśnie podczas tych dwóch pierwszych przesłuchań na etapie postępowania przygotowawczego Z. C. (1) był najbliższy prawdzie, gdyż te relacje miały wsparcie w pierwszych zeznaniach świadka J. K. (6), jak również w treści notatki urzędowej sporządzonej osobiście przez Z. C. (1) w dniu 2 listopada 2005 r.

Przeciwko Z. C. (1) toczyło się odrębne postępowanie karne zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym wydanym pod sygn. akt XIV K 989/08/S, w związku z tym na rozprawie zostały mu odczytane wyjaśnienia, które złożył w charakterze podejrzanego i oskarżonego w tamtym postępowaniu, do których ustosunkował się.

Przesłuchany w dniu 30 października 20087 r. (k.43201 tom CCXXIX) Z. C. (1) na posiedzeniu przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie oświadczył, że nie podtrzymuje wniosku złożonego w trybie art. 335 k.p.k., w związku z tym sprawa została skierowana na rozprawę, a następnie z uwagi na zmianę sędziego referenta była kilka razy rozpoczynana od początku. Na rozprawie świadek stwierdził, że w tym protokole wszystko się zgadza.

Przesłuchany w dniu 6 grudnia 2007 r. (k.43204-43206 tom CCXXIX) Z. C. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i przedstawił inną wersję zdarzenia. Wskazał, że jeszcze zanim ustalił sprawcę zdarzenia zadzwonił do niego J. Z. (1) informując go, że zgłosi się do niego jego znajomy będący sprawcą oraz poprosił o potraktowanie go sensownie, co Z. C. (1) odczytał jako prośbę o wymierzenie mandatu w dolnych granicach, przy czym ukaranie mandatem było możliwie w terminie do 14 dni od zdarzenia, a po tym okresie byłby zobowiązany skierować sprawę do sądu grodzkiego z wnioskiem o ukaranie. W tej części jego wyjaśnienia nie polegały jednak na prawdzie o czym świadczy niejawny materiał dowodowy. Drugą kwestią była ta, że o ile do tej pory świadek twierdził, że P. K. (6) nie kwestionował swojego sprawstwa, o tyle tym razem wskazał, że P. K. (6), który w w/w terminie zgłosił się do niego miał być zbulwersowany faktem, iż chce się mu przypisać sprawstwo wykroczeń, których nie popełnił, a zatem twierdził, że zaparkował pojazd w miejscu dozwolonym, a ponieważ po powrocie z banku zastał swój samochód zastawiony przez inny, aby wyjechać musiał wykonać pewne manewry na chodniku i wówczas cofając faktycznie uderzył w jakąś skrzynkę, a ponieważ zdenerwował się tym faktem odjechał z miejsca zdarzenia, przy czym jednocześnie zaprzeczył, aby przekroczył wówczas podwójną linię ciągłą. Po trzecie świadek wskazał, że ponieważ pojawiły się rozbieżności pomiędzy wersją zdarzenia zaprezentowaną przez świadka (J. K. (6)) a relacją P. K. (6), udał się do swojego przełożonego – R. M. (1), z którym wspólnie uznał, że relacja świadka J. K. (6) jest mało wiarygodna i dał wiarę relacji P. K. (6). Świadek przyznał, że mimo to nie przesłuchał w toku postępowania świadka J. K. (6), natomiast uznał go za niewiarygodnego. Nie sporządził też protokołu przesłuchania P. K. (6), ponieważ tylko z nim rozmawiał, a nie przesłuchiwał go. Z R. M. (1) miał też uzgodnić, że sprawa zostanie zakończona mandatem a nie skierowaniem wniosku o ukaranie do sądu grodzkiego. Na pytanie w jakiej wysokości przełożony widzi mandat dla sprawcy, R. M. (1) miał odpowiedzieć, że w kwocie 150 zł dodając, aby za jego podstawę uznać tylko jedno wykroczenie, polegające na uszkodzeniu skrzynki telekomunikacyjnej, w czym mieścić się miało również odjechanie z miejsca zdarzenia i tym faktem Z. C. (1) tłumaczył treść notatki urzędowej, którą sporządził w dniu 15 listopada 2005 r. Dodał, że za to wykroczenie przewidziany jest mandat w wysokości od 50 zł do 500 zł. Wskazał, że poinformował wówczas R. M. (1), że J. Z. (1) zwrócił się do niego z taką prośbą, oraz że udał się do przełożonego dopiero po rozmowie z P. K. (6) oraz przyjął, że szerokość chodnika pozwalała na zaparkowanie pojazdu we wskazanym miejscu. Podkreślił, że nie sugerował się treścią prośby J. Z. (1), jak również mimo, iż w sprawie były dwie wersje zdarzenia, nie widział potrzeby skierowania sprawy do sądu grodzkiego celem wyjaśnienia rozbieżności. Świadek przyznał wówczas, że przed rozprawą był na miejscu zdarzenia i ustalił, że to wersja P. K. (6) była wiarygodna, a świadek J. K. (6) musiał ze złości wskazać, że P. K. (6) skręcił w lewo, podczas gdy skręcił on w prawo, nie przekraczając linii ciągłej, która była tylko faktycznie przy skręcie w lewo. Rozbieżności pomiędzy tymi wyjaśnieniami a złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego świadek tłumaczył wówczas zdenerwowaniem, zaskoczeniem tą sprawą i pytaniami, zmęczeniem i problemami ze zdrowiem, w tym psychicznym. Z kolei na rozprawie w tej sprawie świadek stwierdził, że podtrzymuje wyjaśnienia złożone przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie tylko w takim zakresie w jakim są one zgodne z tymi zeznaniami, które złożył w sprawie sygn. akt III K 47/12.

Przesłuchany w dniu 14 stycznia 2009 r. (k.4322043226 tom CCXXIX) Z. C. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał poprzednie wyjaśnienia złożone przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie. Dodał, że gdyby ukarał P. K. (6) mandatem w kwocie 50 zł, musiałby się z tego jednak tłumaczyć przed przełożonymi, gdyż tak niska wysokość mandatu byłaby przez nich niemile widziana. Wskazał też, że J. Z. (1) nie sugerował mu wysokości mandatu. Świadek wyjaśnił wówczas, że był między młotem a kowadłem, gdyż J. Z. (1) pracował na (...) i był jego bezpośrednim przełożonym, gdy pełnił dyżur. Podkreślił, że przez to postępowanie wpadł w (...) i cały czas żyje tą sprawą, co było wyraźnie odczuwalne również w sprawie sygn. akt III K 47/12, w której kierował liczne pisma wciąż wracając do tych samych wątków (w szczególności k.43074-43084 tom CCXXVIII, k.43286-43289 tom CCXXIX, k.43746-43751 tom CCXXXI, k.45214-452223 tom CCXXXIX, k.45527-45532 i k.45534-45536 tom CCXL, k.45635a-45365d tom CCXLI, w tym jego dokumentacja lekarska k.43085 tom CCXXVIII oraz jego ustne oświadczenie złożone do protokołu rozprawy, w którym wyraził niezadowolenie z powodu postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie odmawiającego wznowienia postępowania karnego w jego sprawie k.45524v-45525 tom CCXL). Z. C. (1) był też inicjatorem i autorem pism J. K. (6) (k.43745 tom CCXXXI i k.45609 tom CCXL). Z. C. (1) stwierdził też, że świadek R. M. (1) skłamał składając zeznania w tej sprawie, dlatego na pewnym etapie postępowania zdecydował się dobrowolnie poddać karze, uznając, że z tym problemem pozostał sam.

Przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. (k.43231 tom CCXXIX) Z. C. (1) wskazał dodatkowo, że u R. M. (1) był dwa razy. Raz w dniu, w którym zgłosił się do niego P. K. (6) i sporządził wówczas pisemne oświadczenie, a drugi raz już z całymi aktami postępowania. Te okoliczności zaakcentował też w dniu 12 marca 2009 r. (k.43250 tom CCXXIX). W dniu 30 kwietnia 2009 r. świadek dodał, że z relacji T. Ż. wynika, że również przy skręcie w lewo nie było linii ciągłej, a na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek podtrzymał wszystkie te wyjaśnienia.

W tym miejscu należy wskazać, że do sprawy została dołączona dokumentacja lekarska świadka (k.43264 tom CCXXIX), a to na potrzeby opinii sądowo (...) (k.43660 tom CCXXXI).

126 P. K. (6) (k.27747-27752 tom CXLVIII, k.43211-43212 tom CCXXIX, k.43236-43239 tom CCXXIX, k.43281-43282v tom CCXXIX) – jego zeznania i wyjaśnienia dotyczyły zdarzenia opisanego w zarzucie z punktu XXV aktu oskarżenia postawionego J. Z. (1). Przesłuchany w dniu 29 marca 2007 r. (k.27747-27752 tom CXLVIII) w charakterze podejrzanego P. K. (6) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wskazał, że nie miał świadomości, że dzwoniąc do swojego dobrego znajomego – J. Z. (1) i prosząc o wyświadczenie mu tej przysługi, łamie prawo. Wskazał, że po wyjściu z banku, przed którym na chodniku zaparkował swój pojazd, chciał nim zawrócić, w związku z tym wykonywał manewr cofania i uderzył tyłem w skrzynkę telekomunikacyjną, której nie zauważył. Najpierw myślał, że to kosz. Mimo to nie wysiadł z samochodu tylko odjechał. Wskazał, że nie pamięta już czy odjeżdżając jechał po chodniku oraz czy przejechał przez podwójną linię ciągłą. Następnie został wezwany w związku z wszczętym postępowaniem w sprawie uszkodzenia skrzynki telekomunikacyjnej, dlatego poprosił J. Z. (1) o sprawdzenie co się dzieje. Wkrótce J. Z. (1) skontaktował się z nim twierdząc, że P. K. (6) musi stawić się na policji i zapłacić mandat. Faktycznie tak zrobił i przyjął wówczas mandat karny, natomiast nie pamiętał jego wysokości. Żadnemu z policjantów nie proponował w związku z tą sprawą jakiejkolwiek korzyści, w szczególności majątkowej. Nie miał świadomości, że wysokość tego mandatu została zaniżona. Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek podtrzymał te wyjaśnienia, w których jednak nie zdobył się on na szczerość i tylko częściowo odtworzył faktyczny przebieg zdarzenia. Znamienne było to, że P. K. (6) nie zaprzeczył wówczas jednoznacznie, aby odjeżdżając po uszkodzeniu skrzynki telekomunikacyjnej jechał po chodniku oraz aby przejechał przez podwójną linię ciągłą.

Przesłuchany w dniu 17 marca 2009 r. na rozprawie w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie przeciwko Z. C. (1) (k.43211-43212 tom CCXXIX) P. K. (6) złożył inną relację. Otóż podkreślił, że nie złamał żadnego przepisu, parkując samochód przed bankiem na chodniku w zatoczce, natomiast cofając potrącił skrzynkę telekomunikacyjną, wysiadł więc z samochodu, ale uznał, że co ma zrobić – nie będzie przecież sam na siebie donosił - wzywał policji, zatem odjechał z miejsca zdarzenia (warto w tym miejscu wskazać, że powodem, dla którego J. K. (6) powiadomił o tym zdarzeniu policję, był fakt, iż uznał, że wystające z uszkodzonej skrzynki kable mogą zagrażać bezpieczeństwu przechodniów poruszających się chodnikiem, co P. K. (6) zlekceważył odjeżdżając z miejsca zdarzenia nowe wysiadając z samochodu, a nawet nie zatrzymawszy się uprzednio, aby sprawdzić jaką szkodę wyrządził). Zaprzeczył też, aby odjeżdżając z miejsca zdarzenia przekroczył podwójną linię ciągłą. Mimo to zdecydował się na zapłacenie mandatu w kwocie 150 zł dla tzw. świętego spokoju. Mimo różnic pomiędzy tymi relacjami, podtrzymał on wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 również podtrzymał złożone wyjaśnienia.

Przesłuchany w dniu 28 stycznia 2009 r. na rozprawie w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie przeciwko Z. C. (1) (k.43236-43239 tom CCXXIX) P. K. (6) złożył ponownie zeznania, które podtrzymał również w sprawie sygn. akt III K 47/12, i również w tym postępowaniu złożył tej treści relację. W tym miejscu należy wskazać, że późniejsze depozycje składane przez P. K. (6) – tj. te już po jego pierwszym przesłuchaniu w charakterze podejrzanego – były nie tylko wynikiem pewnych przemyśleń, ale i uzgodnień, bowiem podobne w swej wymowie wyjaśnienia złożył też oskarżony J. Z. (1).

127 R. M. (1) (k.28058-28063 tom CL, k.43068-43069 tom CCXXVIII), będący od dnia 16 maja 2007 r. Naczelnikiem (...)Komendy Powiatowej Policji w W., a wszcześniej specjalistą (...) – (...) Komendy Miejskiej Policji w K., jak również pełnił obowiązki nieetatowego Zastępcy Kierownika (...) KMP w K.. Podczas pierwszego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego, po zapoznaniu się z treścią kserokopii dokumentacji sporządzonej w sprawie o wykroczenie drogowe nr (...), zarejestrowanej pod (...), świadek zwrócił uwagę na fakt, iż akta te trafiły do niego już po zakończeniu tej sprawy w dniu 15 listopada 2005 r. przez prowadzącego, a jej referent Z. C. (1), sporządzając notatkę urzędową na potrzeby firm ubezpieczeniowych na zakończenie postępowania – chodzi o notatkę urzędową z dnia 15 listopada 2005 r. - nie ujął w niej szeregu istonych informacji, a mianowicie:

- faktu niezastosowania się do podwójnej linii ciągłej, co wcześniej ujął natomiast w sporządzonej przez siebie notatce urzędowej nr (...) z dnia 2 listopada 2005 r.,

- faktu, iż sprawca poruszał się pojazdem silnikowym po chodniku, podczas gdy wcześniej ujął tę okoliczność w notatce urzędowej z dnia 2 listopada 2005 r.,

- nie określił też jednoznaczenie tego, że sprawca oddalił się z miejsca zdarzenia, posługując się w zamian nieprecyzyjnym stwierdzeniem, iż kierującego nie zastano na miejscu zdarzenia, podczas gdy w sporządzonej w dniu 2 listopada 2005 r. notatce zachowanie kierującego scharakteryzował w sposób jednoznaczny jako oddalenie się z miejsca zdarzenia.

Świadek wskazał też, że jako przełożony Z. C. (1) weryfikując prawidłowość prowadzonego i zakończonego przez niego w dniu 15 listopada 2005 r. postępowania zapoznał się jedynie z notatką urzędową sporządzoną przez Z. C. (1) na koniec postępowania (a zatem z notatką urzędową z dnia 15 listopada 2005 r.), w której – jak się okazało po analizie akt tej sprawy – pominął on kilka istonych okoliczności, stąd też jako przełożony zaakceptował – nie zakwestionował wysokości mandatu karnego nałożonego przez niego na P. K. (6), będącego znajomym J. Z. (1). Świadek wskazał, że Z. C. (1) zdawał sobie sprawę z takiego sposobu postępowania prze jego przełożonych przy weryfikowaniu poprawności prowadzonego i jednocześnie zakończonego już postępowania, stąd w jego ocenie celowo zataił on te istotne okoliczności w notatce z dnia 15 listopada 2005 r. Świadek wskazał też, że Z. C. (1) był doświadczonym policjantem i do jego pracy nie było zastrzeżeń, w związku z tym cieszył się zaufaniem u przełożonych. Świadek wskazał też, że z chwilą przyjęcia mandatu – podpisania go przez sprawcę, jest on prawomocny, w związu z tym w stuacji, gdyby jako przełożony zakwestionował jego wysokość musiłaby wnioskować u Naczelnika A. B. (7) o wystąpienie z wnioskiem do Sądu Grodzkiego o jego uchylenie, a wobec Z. C. (1) wyciągnąć konsekwencje służbowe. Tymczasem – jak przyznał świadek - wysokość tego mandatu została rażąco zaniżona przez niego zwłaszcza, że nałożył go po przeprowadzeniu czynności w sprawie i uzyskaniu wiedzy na temat wszystkich istotnych okoliczności o przebiegu tego zdarzenia. Mandat ten powinien zatem w jego ocenie wynieść wynieść 400-500 zł. T. swoje stanowisko świadek w sposób konkretny i rzeczowy uzasadnił, odowłując się do określonych przepisów. W szczególności wskazał, że w przypadku przekroczenia podwójnej linii ciągłej zgodnie z taryfikatorem wysokość mandatu to 200 zł, i jest ona ściśle określona, a zatem nie podlega dyskusji. Jazda po chodniku samochodem silnikowym – zgodnie z taryfikatorem - to 250 zł i jest ona ściśle określona, a zatem również nie podlega dyskusji. W przypadku pozostałych wykroczeń, jak nieprawidłowe wykonanie manewru cofania oraz oddalenie się z miejsca kolizji - zgodnie z taryfikatorem – wysokość mandatu winna mieści się w przedziale od 20 zł do 500 zł. W tych okoliczmościach Sąd wiarę zeznaniom świadka w całości. Zeznania tego świadka dotyczyły też P. Ż. (w związku z zarzutem postawionym P. W. (1), z którym z kolei związane były zeznania m.in. świadków M. R. (1), S. W.).

128 A. B. (7) (k.28066-28068 tom CL, k.43069v-43070v tom CCXXVIII), będący do chwili przejścia na emeryturę w dniu 30 maja 2007 r. Zastępcą Naczelnika (...) KMP w K. – (...), a zatem sprawującego nadzór nad prowadzonymi w tej (...) postępowaniami m.in. w sprawach o wykroczenia drogowe stanowczo zaprzeczył – tak jak uczynił to też świadek R. M. (1) - aby Z. C. (1) (a także P. Ż.) uzgadniał z nim wysokość mandatu nakładanego na sprawcę wykroczeń drogowych. Wskazał, że trzymał się zasady, iż w sytuacji, gdy policjant prowadzący dane postępowanie ma problem z określeniem wysokości mandatu – dysponując taryfikatorem oraz kodeksem postępowania w sprawach o wykroczenia – ma skierować wniosek o ukaranie do sądu grodzkiego. Świadek potwierdził też, że zakończone sprawy w pierwszej kolejności są przekazywane przez prowadzących postępowania jego podwładnym – kierownikom (...) – R. M. (1) oraz R. B. i to oni po dokonaniu merytorycznej oceny sposobu ich zakończenia kierują te sprawy do niego, natomiast on zapoznaje się jedynie z notatką urzędową sporządzoną przez referenta na zakończenie postępowania (w tym wypadku chodziło zatem o notatkę urzędową z dnia 15 listopada 2005 r., w której świadek Z. C. (1) pominął część istotnych okoliczności, tj, rzutujących na wysokość mandatu karnego). Świadek konfrontował wówczas popełnione wykroczenie ujęte w tejże notatce z wysokością nałożonego mandatu. Świadek potwierdził, że obie sprawy przeszły przez jego ręce i skierował je do archiwizacji jako zakończone. W przypadku Z. C. (1) wskazał, że z analizy akt tej sprawy wynika, że w tejże notatce (chodzi o notatkę z dnia 15 listopada 2005 r.) przemilczał on istotne okoliczności i w związku z tym nałożony przez niego mandat był zaniżony, a zarazem prawomocny. Na rozprawie – w odpowiedzi na pytania obrońcy J. Z. (1) - świadek wskazał, że Z. C. (1) mógłby poprzestać na pouczeniu sprawcy, ale w sytuacji, gdy zdecydował się na ukaranie sprawcy mandatem obowiązywały go już taryfikatory. Ponieważ zeznania świadka były spójne, obiektywne i miały wsparcie w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, w tym w zeznaniach świadków R. M. (1) i A. M. (2), jak również w obowiązujących wówczas przepisach, należało dać im wiarę w całości.

129 T. G. (1) (k.31718-31724 CLXXI=k.38977-38983 tom CLXXI, k.31831-31839 CLXXI=k.38985-38993 tom CLXXI, k.31831-31839 tom, k.32023-32036 tom, k.32779-32784 tom CLXXVI, k.32786-32787 tom CLXXVI, k.32798-32805 tom CLXXVI, k.32900-32907 tom CLXXVII, k.38972-38976 tom CCVI, k.38984 tom CCVII, k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39022-39025 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII, k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39072-39078 tom CCVII, k.39088- 39094 tom CCVII, k.39173-39180 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVII, k.42633-42639 tom CCXXVI i k.42988-42994 tom CCXXVIII, w tym w szczególności dotyczące ustawek: (k.31718-31724 tom CLXXI= k.38977-38983 tom CCVII, k.31821-31829 tom CLXXVI, k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI, k.32023-32036 tom, k.32779-32784 tom CLXXVI, k.32786-32787 tom CLXXVI, k.32798-32805 tom CLXXVI, k.32900-32907 tom CLXXVII, k.38984 tom CCVII, k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39022-39025 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII, k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39072-39078 tom CCVII, k.39088- 39094 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVII, k.42610-42612 tom CCXXVI, k.42633-42639 tom CCXXVI, k.42709-42712 tom CCXXVI, k.42748-42749 tom CCXXXVI, k.42988-42994 tom CCXXVIII).

Na rozprawie świadek skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, jak również ustosunkowania się do odczytanych mu wyjaśnień, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego, bowiem przeciwko niemu równolegle toczyło się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – (...) w Krakowie pod sygn. akt XI K 111/13/P, w toku którego częściowo przyznał się do popełnienia zarzuacanych mu czynów, de facto podtrzymując wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego (k.42591-42607 tom CCXXVI oraz k.42941 tom CCXXVII).

Jego wyjaśnienia dotyczyły w szczególności:

- zarzutu z punktu XXXII aktu oskarżenia postawionego oskarżonemu G. S. (2),

- zarzutu XXVIII S. K. (1) (ustawka z dnia 09.12.2005 r. zbieg ulic (...))

- zarzutu XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)),

- zarzutu XX.4 J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006r. ul.(...)),

- zarzutu XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...))

- zarzutu XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...))

k.38975 tom CCVI – 7 lutego 2007 r. – (cały szereg zarzutów, w tym ustawek k.38949-38970 tom CCVI) – T. G. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i na tym zakończono jego przesłuchanie wobec później pory (nad ranem) i jego deklaracji że złoży wyjaśnienia,

k.31718-31724=k.38977-38983 tom CLXXI – 7 lutego 2007 r. – Nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, natomiast opisał nieudaną próbę nawiązania współpracy z D. A. (1) w zakresie odpłatnego przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych. Jeszcze wówczas wskazał, że poza nim nie wchodził w żadne układy z innymi policjantami, jak również że nie zna P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1), T. S. (1). Ważną informacją była ta, iż T. G. (1) wiedział, że niektórzy funkcjonariusze wchodzący w skład załóg radiowozów takie informacje przekazują różnym firmom blacharskim, a obowiązująca stawka ich wynagrodzenia miała wynosić 10 % wartości szkody w przypadku kolizji drogowych. Znał S. K. (1) – żona T. G. (1) robiła u niego kurs prawa jazdy i wiedział, że jest on funkcjonariuszem KMP w K. pracującym w charakterze (...). Zaprzeczył wówczas, aby brał udział w ustawianych kolizjach drogowych i znał J. Z. (1). Wiedział jednak, że do ustawek dochodzi i sam był w stanie na miejscu stwierdzić, że była to ustawka, zwłaszcza, gdy brały w niej udział nowe samochody (tak też W. F. (1)) i a uczestnicy nie mówili co zrobić z rozbitym autem. Zapytany o G. S. (2) przyznał, że zna go
[ (...):

(...)
(...) (...) (...)
(...) (...) jak również że dokonywał on jako rzeczoznawca oględzin pojazdów, które przywoził T. G. (1). Nie potrafił w racjonalny sposób wytłumaczyć, dlaczego zapamiętał akurat tego rzeczoznawcę.

k.38984 tom CCVII – 7 lutego 2007 r. – posiedzenie aresztowe – T. G. (1) nie przyznał się i odmówił składania wyjaśnień.

k.31823-31829 tom CLXXI – w dniu 14 marca 2007 r. – tym razem sam był inicjatorem przesłuchania i na wstępie wskazał, że chce ujawnić motywy swojego postępowania. Złożył wówczas wyjaśnienia m.in. na temat oskarżonego A. P. (1), z którym nawiązał współpracę około 4 lat temu. Dodał, że A. P. (1) miał „dobre układy” z policjantami z (...), którzy przyjmują zgłoszenia i kierują załogi na miejsca zdarzeń drogowych, jak również wśród policjantów wchodzących w skład tych załóg. W ten sposób T. G. (1) sam również chciał – jak to ujął – „wślizgnąć się w układ”. A. P. (1) przyznał wówczas, że informacje o zdarzeniach drogowych ma od funkcjonariuszy ze (...), a z czasem przyznał również że organizuje tzw. „ustawki” – ustawiane kolizje drogowe w celu wyłudzenia odszkodowania. Charakterystyczne było w takich przypadkach to, że uczestniczą w nich samochody dobrych marek, zwykle wartościowe i opisał wówczas jedną z nich, do której odnosił się zarzut XV.1 M. Ż. (1), IV.2 A. P. (1) (ustawka z dnia 14.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)). T. G. (1) wskazał, że był na miejscu tej kolizji wraz z A. P. (1) i widział, jak A. P. (1) rozmawiał z policjantami likwidującymi to zdarzenia, których znał (nie pamiętał jednak marek pojazdów i wskazał, że wówczas nie holował pojazdów do warsztatu A. P. (1) i nie pamięta kto je holował).

k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI – 21 marca 2007 r. – Wskazał wówczas policjantów, od których sam otrzymywał informacje o zdarzeniach drogowych. Zaprzeczył, aby znał oskarżonego J. Z. (1), P. W. (1), M. Ż. (1), S. S. (1) i T. S. (1). Natomiast znał syna M. Ż. (1), który pracował u A. P. (1). To A. P. (1) zadzwonił też do S. K. (1), aby przyjął żonę T. G. (1) na naukę jazdy. Odnośnie zarzutu XXVIII S. K. (1) (ustawki z dnia 9 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...)) T. G. (1) wskazał, że ta kolizja została zorganizowana przez jednego z jego znajomych , tj. M. C. (3), prowadzącego zakład blacharsko-lakierniczy między W. a M.. W ustawce wzięły udział R. i O. (...), a T. G. (1) za udział w tej ustawce otrzymał od M. C. (3) kwotę 800 zł, a ponadto najprawdopodobniej holował samochód pokrzywdzonego, a gdyby tego nie robił, to nie zaangażowałby się w tę ustawkę (natomiast sprawca korzystał z bezpłatnego holowania w ramach AC (...)). Na prośbę M. C. (3) T. G. (1) zadzwonił do S. K. (1) i poprosił go o przysłanie radiowozu, wchodzącego w skład (...) (...) KMP w K., gdyż T. G. (1) znał zatrudnionego tam policjanta W. F. (1) i mógł liczyć na jego przychylność, a miejsce ustawianej kolizji znajdowało się na terenie, na którym pełnił służbę. T. G. (1) wyjaśnił, iż wiedział, że S. K. (1) może przysłać na miejsce zdarzenia drogowego albo załogę, wchodzącą w skład (...) (...) KMP w K., albo w skład (...) KMP w K.. T. G. (1) tworzył wówczas pozory, że S. K. (1) mógł nie wiedzieć, że wysyła załogę na miejsce ustawki, ale też przyznał, że S. K. (1) faktycznie na miejsce ustawki przysłał załogę, w skład której wchodził W. F. (1) oraz że zapytał następnie S. K. (1) o to w jaki sposób może mu się za to zrewanżować, na co S. K. (1) miał mu odpowiedzieć, że wystarczy uścisk dłoni. W. F. (1) wiedział, że likwiduje ustawkę, i jego zadaniem było potraktowanie jej za zdarzenie losowe, za co otrzymał 400 zł. T. G. (1) nadal twierdził, że nie zna J. Z. (1) i to nie od niego dostawał informacje o zdarzeniach drogowych, tylko w szczególności od policjantów D. D. (3), L. B. (1). Odnośnie zarzutu XXVIII S. K. (1) (ustawki z dnia 9 grudnia 2005 r. zbieg ulic (...)) (przy czym T. G. (1) zarzucono cały szereg innych ustawek) przyznał się, że likwidował taką ustawkę zorganizowaną przez M. C. (3) prowadzącego zakład blacharsko-lakierniczy w miejscowości m. W. a M., który był klientem T. G. (1). Rola T. G. (1) polegała na załatwieniu przychylnej załogi policyjnej do likwidacji ustawki (organizator obawiał się, że w przeciwnym razie interweniujący policjanci zorientują się na miejscu, że jest to ustawka). Będąc na miejscu w/w ustawionej kolizji T. G. (1) zadzwonił do S. K. (1) i poprosił o przysłanie radiowozu z (...) KMP w K., gdyż wiedział że tam pracuje znany mu W. F. (1) (który przekazywał mu odpłatnie informacje o zdarzeniach drogowych), któremu podlegał teren, na którym zorganizowana została w/w utawka. Faktycznie S. K. (1) przysłał na miejsce załogę, w skład której wchodził m.in. W. F. (1). T. G. (1) poinformował W. F. (1), iż jest to ustawka. Za zlikwidowanie w/w ustawki przekazał W. F. (1) 400 zł wkładając je do dokumentów, któremu mu przekazał na miejscu ustawki. T. G. (1) otrzymał od M. C. (3) za to 800 zł. Zależało mu ponadto na tym, aby holować samochody z ustawki. Nie mówił S. K. (1), że to ustawka, ale też po tym zdarzeniu zapytał S. K. (1) czy jest mu coś winien, na co odpowiedział, że wystarczy uścisk dłoni. Podczas tego przesłuchania ponadto wskazał, że zna S. K. (1), D. A. (1), A. P. (1), J. i W. i M. Z. (1). Nie zna P. W. (1), M. Ż. (1) i jego syna (który jeździł lawetą u A. P. (1)), J. Z. (1), S. S. (1) i T. S. (1). S. K. (1) na prośbę A. P. (1) naprawiał samochód w drodze (ul. (...)). Za pośrednictwem A. P. (1) żona T. G. (1) trafiła na kurs prawa jazdy do S. K. (1). Wrócił do współpracy w zakresie przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych przez policjantów: D. A. (1), W. F. (1) i L. B. (1), D. D. (3). Wyjaśnił kiedy robił to odpłatnie (F. i B. – 20-50 zł czyli 10-20% wartości jego zarobku za holowanie), a kiedy nie.

k.38996-39003 tom CCVII – 19 kwietnia 2007 r. – Odnośnie ustawki, z którą związany jest zarzut XXXII G. S. (2) T. G. (1) sam spontanicznie wyjaśnił, że chce opisać ustawkę przy zbiegu ulic (...) w W. (a była to 1 z 4 ustawek zorganizowanych przez niego dla niego). Nie wskazał dokładnej daty, tylko że było to ok. 2 lata temu. Chodziło to, że sam miał w tym miejscu kolizję swoim samochodem marki R. (...) nr rej. (...), tj. wpadł w poślizg i uderzył w wiadukt kolejowy. Nie chciał zgłosić szkody z AC, ponieważ straciłby zniżkę u ubezpieczyciela. Dlatego postanowił zorganizować ustawkę. Ostatecznie znalazł zainteresowanych, tj. żonę lub konkubinę jego znajomego T. N., która miała kierować swoim samochodem marki D. jako sprawca, która miała samochód ubezpieczony w (...), a on w firmie (...), ale odszkodowanie wypłaciło mu (...). Przekazał jej 500 zł, gdyż została ukarana mandatem. Ponadto odniósł się do ujawnionych podczas przeszukania jego firmy grafików służb (...) KMP K. i notatek informacyjnych, wskazując że dostał je od A. P. (1). Wskazał, że ustawki najczęściej likwidowali policjanci z (...) KMP w K. a nie (...) Na miejscu ustawki – jak to określił – podawało się im druk ze szkicem samochodów z naniesionymi uszkodzeniami, które zazwyczaj były większe aniżeli w rzeczywistości, dlatego po ustawce samochody były często dobijane. Takimi policjantami, którzy wiedzieli, że likwidują ustawiane kolizje drogowe byli oprócz W. F. (1) i L. B. (1), również M. S. (4), P. L. (1), M. S. (6), a nadto P. G. (2), J. S. (4), nie był pewny co do J. S. (2) i K. S. (6). Nie potrafił ich wówczas przyporządkować do konkretnych ustawek. Wskazał, że zazwyczaj brał udział w ustawkach organizowanych przez M. C. (3) lub któregoś z jego znajomych. Rola T. G. (1) polegała na tym, że mając informację gdzie będzie organizowana ustawka, kontaktował się z policjantami ustalając gdzie pełnią służbę i czy mogą zlikwidować taką ustawkę. Po okazaniu mu całego szeregu ujawnionych u niego podczas przeszukania dokumentów stwierdził, że nie łączą się one z przedstawionymi mu zarzutami.

k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39023-39025 tom CCVI – 2 lipca 2007 r. - podczas wizji lokalnej wskazał, że M. C. (3) miał ps. (...). Jeszcze raz opisał ustawkę dotyczącą zarzutu XXXII G. S. (2) wskazując, że to on kierował R. (...), a D. kierował T. N., po czym faktycznie wskazał to miejsce oraz warsztat i dom M. C. (3). Odnośnie zarzutu XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) wskazał, że nie wie czy organizatorem był M. C. (3) czy ktoś inny. Uczestniczyły w niej samochody P. i R.. Jego rola polegała na zabezpieczeniu pojazdów oraz policjantów. Przyjechał na miejsce zdarzenia swoim samochodem marki R. (...). Opisał spontanicznie również inne ustawiane kolizje drogowe.

k.39028-39034 tom CCVII – 3 lipca 2007 r. – Odnośnie zarzutu XXVIII S. K. (1) T. G. (1) wskazał, że kontaktował się wówczas ze S. K. (1) prosząc o skierowanie załogi – jak mu się wydaje - powiedział, że chce, aby składzie był W. F. (1). Tylko ten jeden raz kontaktował się w sprawie ustawki ze S. K. (1), oraz ze 2 razy z prośbą o przyspieszenie interwencji na miejscu kolizji, w których uczestniczył P. K. (9), u którego T. G. (1) pracował. T. G. (1) przekazał W. F. (1) 400 zł, w przypadku likwidacji innych ustawek 500 zł, a sam od M. C. (3) dostawał 1.000 zł. T. G. (1) miał dobre relacje z L. B. (1). W dobrych relacjach ze S. K. (1) lub J. Z. (1) pozostawał L. B. (1), natomiast W. F. (1) nie. M. W. (4) jest znajomym i klientem K. K. (9). K. G. (5) to dziewczyna K. K. (9). Odnośnie zarzutu XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)) wskazał, że to też była ustawka i nie przypomina sobie innych okoliczności niż już wskazane przez niego. D tej kolizji załatwił L. B. (1), któremu przekazał 500 zł. Nie wie natomiast, z którym z (...) (...) L. B. (1) uzgodnił jego skierowanie do tej ustawki. Odnośnie G. S. (2) T. G. (1) wskazał, że raz dokonał on oględzin R. (...) po ustawce zorganizowanej przez T. G. (1). Wiedział, że dokonuje oględzin samochodu, który uczestniczył w ustawce tym bardziej, że mówił mu, że zależy mu na tym, aby wynik oględzin był pozytywny (że chce otrzymać jak najwyższe odszkodowanie). W zamian za to przekazał mu łapówkę w przedziale 500-1.000 zł. Ponadto na prośbę znajomego skontaktował go z G. S. (2) w sprawie oględzin.

k.39037-39042 tom CCVII – 1 sierpnia 2007 r. – doprecyzowując wyjaśnienia z dnia 3 lipca 2007 r. potwierdził, że zwracał się do S. K. (1) o przyspieszenie interwencji w przypadku kolizji, w których uczestniczył P. K. (9) brak K. K. (9). Opisał też inne ustawiane kolizje wskazując, że mogło być ich około 15. Wówczas kontaktowali się z nim M. C. (3) albo K. K. (9) (którzy organizowali ustawki albo każdy z osobna albo wspólnie), a jego zadanie polegało na zorganizowaniu policjantów do likwidacji ustawek i wręczeniu im łapówek (po 500 zł). T. G. (1) po rozmowie z funkcjonariuszami policji wskazywał miejsca, w których można było zorganizować daną ustawkę. Do 2005 r. skierowanie danych policjantów na miejsce ustawki przez (...) uzgadniał poprzez A. P. (1), który miał dobre układy z (...) (...) K. w K.. Potem po dogadaniu się z konkretnymi policjantami, to oni uzgadniali z (...) ich skierowanie na miejsce ustawki. Ustawiane kolizje likwidowali: M. S. (4), P. L. (1), J. S. (4), P. G. (2), policjant G. K. (1) ps. (...), i być może: K. F., D., K. S. (6), P. R. (2). Odnośnie S.: w (...) zna S. (S. K. (9)), którego poznał poprzez P. L. (3). S. przyspieszał na jego prośbę załatwienie postępowania likwidacyjnego „przekładając akta na półce”, a ponadto informował go w jakiej wysokości zostanie przyznane odszkodowanie. Za jego pośrednictwem w 1 sytuacji przekazał 400-500 zł dla G. S. (2) za podwyższenie kwoty odszkodowania w ramach określonych widełek podczas dokonywania oględzin, a potem S. skarżył się, że (...) nie przekazał mu tych pieniędzy. Odnośnie zarzutu XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) T. N. w latach 2005-2006 był pracownikiem firmy (...) i wiedział o części ustawek, w których T. G. (1) brał udział, i na jego zlecenie jeździł do tych ustawek, aby sholować dany pojazd. W dniu 30 listopada 2005 r. był na miejscu ustawki przy zbiegu ulic (...). Na przełomie 2006/2007 T. N. odszedł z pracy, gdyż posprzeczali się.

k.39043-39052 tom CCVII – 4 października 2007 r. – Odnośnie zarzutu XX.4 J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...)) T. G. (1) opisał współpracę z G. K. (1) ps. (...). T. G. (1) przekazał mu przy tej ustawce 500 zł z kwoty 1.000 zł, którą dostał od M. W. (4), który był na miejscu zdarzenia. 500 zł T. G. (1) zatrzymał dla siebie. Jako pokrzywdzona występowała R. W. (2) (rodzina M. W. (4)), będąca właścicielką samochodu marki N. (...) i też była na miejscu zdarzenia. Nie pamięta czy kierowała ona pojazdem. Zna T. F. z widzenia, który mieszka niedaleko zakładu, w którym T. G. (1) kiedyś pracował. Nie wie czy samochody po tej ustawce były jeszcze dobijane. Odnośnie zarzutu XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)). Ustawkę zorganizował M. C. (3). Nic mu nic mówią nazwiska uczestników. Rola T. G. (1) taka jak zawsze, tj. załatwiał policjantów do likwidacji ustawki na prośbę znajomego M. C. (3) (o imieniu P., którego wygląd opisał). G. załatwił G. D.. G. D. zgodził się i z nim uzgodnił kiedy i gdzie może być zorganizowana ustawka. T. G. (1) przekazał mu za likwidację ustawki 500 zł z 1000 zł, które otrzymał od M. C. (3), a 500 zł miał dla siebie. To G. D. i G. K. (1) załatwili sobie z (...) skierowanie ich do kolizji. Podejrzewa, że przekazali mu za to 100 zł. T. G. (1) przypomniał sobie, że któryś z policjantów stwierdził, że (...) to ma fajnie, bo za podniesienie słuchawki ma stówkę. Nie wie czy M. W. (1) wiedział, że to ustawka. Odnośnie zarzutu XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – na pewno organizatorem był M. C. (3). Nic mu nie mówiąc A. B. (5) i R. G. (2). T.G załatwił policjantów do likwidacji ustawki lub ewentualnie na miejscu takie przedstawienie sytuacji, aby nie zorientowali się, że to ustawka, ale raczej wcześniej uzgodnił z danym policjantem tę ustawkę i przekazał mu 500 zł. Wydaje mu się, że właścicielem R. (...) był K. K. (9). Po ustawce nie dało się otworzyć R.i kierowcę wyciągali przez okno ((...)). Rozpoznał wizerunek M. C. (3) i wskazał wizerunek R. G. (2) wskazując, że wydaje mu się, że z nim się zetknął. Okazano mu szereg wizerunków.

k.39045-39052 tom CCVII – w dniu 4 października 2007 r. - Okazano mu cały szereg akt szkodowych (...), w tym tych, w których szkodę jako rzeczoznawca likwidował G. S. (2) – w przypadku których miał się wypowiedzieć, które z tych szkód powstały w wyniku ustawianych kolizji drogowych, jak również okazano mu notatki urzędowe dotyczące ustawianych kolizji drogowych, w szczególności opisanych w zarzutach: XX.4 J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...)) dodał wówczas, że T. F. jest mu znany z widzenia, gdyż mieszka blisko zakładu, w którym kiedyś pracował, a do tej ustawki załatwił G. K. (1), który załawił sobie z (...) skierowanie do tej ustawki XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 ul.(...)-ul.(...)) dodał, że do tej ustawki załatwił G. D., a ten załatwił sobie z (...) skierowanie do tej ustawki, XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 ul.(...)-ul.(...)) ustawka została zorganizowana przez M. C. (3), nie pamiętał którego policjanta załatwił do likwidacji tej ustawki, zapamiętał tę ustawkę, gdyż w jej wyniku samochód marki R.był bardzo uszkodzony i musieli wycignąć kierowcę przez okno, a był ninm (...).

k.39055-39060 tom CCVII – 12 marca 2008 r. - Odnośnie zarzutu XX.4 J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. ul.(...)) – M. W. (4) był na miejscu zdarzenia, gdyż jednym z samochodów uczestniczących w kolizji kierowała jego żona R. W. (2), ale nie został ujęty w notatce urzędowej. M. W. (4) pracuje w firmie (...) w K. i tam T. G. (1) go poznał. T. G. (1) uzgadniał tę kolizję z M. W. (4), który prosił go o załatwienie policjantów do jej likwidacji. T. G. (1) zwrócił się więc do G. K. (1), a potem zadzwonił do M. W. (4) wskazując kiedy i gdzie ustawka może zostać zorganizowana, aby mógł ją zlikwidować G. K. (1), który wyraził na to zgodę. R. W. (2) była na miejscu zdarzenia. T. G. (1) bardzo dokładnie opisał wszystkie jej okoliczności. M. W. (4) na pewno znał T. F. kierującego drugim pojazdem i rozmawiał z nim na miejscu zdarzenia. K. K. (9) i M. C. (3) nie mieli z nią nic wspólnego. Wcześniej wskazał ich jako organizatorów, ponieważ sądził, że to oni za pośrednictwem M. W. (4) organizują ją, a ponadto dobrze się oni znali, gdyż często widywał ich razem w firmie (...). Samochód N. (...) był nowy, a T. G. (1) wydawało się, że M. W. (4) nie stać na taki samochód. To od M. W. (4) miała pochodzić kwota 1000 zł przekazana T. G. (1), z której 500 zł dał G. K. (1).

k.39089- 39093 tom CCVII – 20 marca 2008 r. konfrontacja T. G. (1) i M. W. (4) m.in. odnośnie zarzutu XX.4 J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006r. ul.(...)) – podczas której T. G. (1) podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia wskazując, że M. W. (4) wiedział, że T. G. (1) ma możliwość „ułożenia ustawki” z policjantami. Ponadto potwierdził wyjaśnienia M. W. (4) w części, w której opisał on spotkanie z udziałem jego oraz R. W. (2) na jednej z ulic w pobliżu miejsca ustawki, gdzie następnie udał się M. W. (4) podczas, gdy R. W. (2) wraz z T. G. (1) oczekiwała na informację, że wraz z T. G. (1) już po zderzeniu pojazdów może udać się na miejsce ustawki. T. G. (1) nie pamiętał czy to on holował N. M. po tej ustawce. M. W. (4) podtrzymał wówczas swoje dotychczasowe wyjaśnienia, zaprzeczając aby wcześniej znał T. F.. Obaj odnieśli się jeszcze do okoliczniści innej ustawianej kolizji drogowej.

k.39174-39179 tom CCVIII – z dnia 9 czerwca 2008 r. – konfrontacja pomiędzy T. G. (1) a M. T. (1) G. wskazał wówczas, że M. C. (3) poznał w firmie (...). T. G. (1) podtrzymał wówczas dotychczasowe wyjaśnienia odnośnie tej ustawki.

k.39068-39070 tom CCVII – 20 lipca 2008 r. – konfrontacja T. G. (1) i M. C. (3). T. G. (1) wskazał wówczas, że M. C. (3) poznał w firmie (...). Natomiast zaprzeczył, aby mówi M. C. (3), że zna rzeczoznawców – pracowników firm ubezpieczeniowych, którym przekazuje pieniądze za dokonanie przez nich oględzin pojazdów uczestniczących w ustawianych kolizjach drogowych. Z kolei M. C. (3) podtrzymał swoje wyjaśnienia, w których twierdził, że po zorganizowaniu ustawianych kolizji drogowych przekazywał T. G. (1) pieniądze – gdyż T. G. (1) twierdził, że pieniądze te w wysokości 10% sumy odszkodowania potrzebne są dla rzeczoznawcy.

k.39063-39065 tom CCVII – 29 lipca 2008 r. – T. G. (1) stwierdził, że K. K. (9) i P. K. (9) to chyba kuzyni, a ponadto odniósł się do różnych innych ustawek. Nie organizował uczestników ustawek tylko policjantów do likwidacji ustawek,

k.39074-39078 tom CCVII – 25 września 2008 r. – Odnośnie zarzutu XXVIII.S. K. (1) (ustawki z dnia 9 grudnia 2005 r. zbieg ulic (...)) T. G. (1) zaprzeczył, aby to on poznał jednego z uczestników tej ustawianej kolizji o imieniu R. z drugim jej uczestnikiem P. N. – kierującym samochodem marki O. (...), będącym znajomym M. C. (3). Wskazał, że o złożenie tej treści wyjaśnień zwrócił się do niego ów R. (znany mu z widzenia), którego spotkał przed tym przesłuchaniem w warsztacie (...). Dodał, że R. ten jest chyba kuzynem P. i K. K. (9). O zorganizowanie policjantów do tej ustawki zwrócił się do niego bezpośrednio P. N., którego T. G. (1) uznał za działającego w imieniu M. C. (3), gdyż są oni dobrymi znajomymi i P. N. zawsze przychodził do T. N. z polecenia M. C. (3). Po odczytaniu jego poprzednich wyjaśnień, w których twierdził, że o zorganizowanie ustawki zwrócił się do niego bezpośrednio M. N. (1), T. G. (1) podtrzymał właśnie te wyjaśnienia. Wskazał, że przed ustawką miało miejsce spotkanie w pobliżu (...), nie wykluczył, że wziął w nim udział również P. K. (9) (ale nie wie jaki ewentualnie związek z tą ustawką mieli P. K. (9) i K. K. (9)), nie pamiętał pozostałych uczestników spotkania. T. G. (1) złożył wówczas wyjaśnienia odnośnie również innych ustawionych kolizji drogowych.

k.39214-39219 tom CCVIII – z dnia 3 października 2008 r. – konfrontacja pomiędzy T. G. (1) a M. C. (3).

k.42610-42612 tom CCXXVI – 28 października 2008 r. – T. G. (1) odniósł się do numerów telefonów ujawnionych w treści opinii nr (...), a wśród tych numerów ujawnionych w jego telefonie komórkowym znajdował się m.in. wpis o treści: (...) – T. G. (1) wskazał, że jest to rzeczoznawca z firmy (...), a numer ten uzyskał od niego, natomiast odnośnie okoliczności znajomości z nim składał już w tej sprawie wyjaśnienia. Dodał, że taka sama sytuacja i okoliczności dotyczą wpisu (...), który również jest rzeczoznawcą tej firmy. Z kolei wpis o treści: (...) poczynił przy numerze telefonu, który uzyskał z książki telefonicznej. Wpis o treści (...) znajdował się przy numerze do policjanta (...) – (...) (...), który był instruktorem prawa jazdy żony T. G. (1), jak również że odnośnie swoich realcji z tym policjantem już złożył wyjaśnienia.

k.42613-42615 tom CCXXVI – 28 października 2008 r. – protokół konrontacji pomiędzy T. G. (1) a M. S. (9), która dotyczyła innej ustawianej kolizji drogowej.

k.42616-42619 tom CCXXVI – 21 listopada 2008 r. – protokół konfrontacji pomiędzy T. G. (1) i M. W. (1), która dotyczyła innej ustawianej kolizji drogowej.

k.32025-32035 tom CLXXII – z dnia 18 listopada 2009 r. – wówczas odniósł się w szczególności do rzeczy zabezpieczonych podczas przeszukania.

k.42622-42623 tom CCXXVI – 21 listopada 2008 r. – T. G. (1) został przesłuchany na okoliczności znajomości z braćmi (...) i ewentualnych innych ustawianych kolizji drogowych.

k.42693-42695 tom CCXXVI – 20 lipca 2009 r. – wyjaśnienia T. G. (1) dotyczyły innej ustawianej kolizji z dnia 4 maja 2005 r. przy ul. (...), i wówczas jeszcze raz potwierdził, że znany jest mu G. S. (2) z (...).

k.42701-42702 tom CCXXVI – 22 września 2009 r. - wyjaśnienia T. G. (1) dotyczyły innej ustawianej kolizji z dnia 4 maja 2005 r. przy ul. (...).

k.42709-42712 tom CCXXVI – 5 listopada 2009 r. – T. G. (1) ponownie odniósł się do ustawki, do której nawiązywał zarzut postawiony w tej sprawie oskarżonemu G. S. (2). W szczególności potwierdził wówczas, że na miejsce tej kolizji przyjechał patrol (...) kwestionując okoliczności tejże kolizji ze wskazaniem, że wcześniej widzieli samochody uczestniczące w tej kolizji jeżdżące w koło. W czasie, gdy policjanci ci dzielili się tymi uwagami na miejscu byli już obecni funkcjonariusze L. S. i M. B. (4). T. G. (1) załatwił do likwidacji tej ustawki znanego mu L. S., którego dobrze znał. Samochód R. (...) należał do T. G. (1). W. S. (3) jest pracownikiem firmy (...). T. G. (1) opisał wówczas również okoliczności innej ustawionej kolizji.

k.42715 tom CCXXVI – 16 listopada 2009 r. – T. G. (1) odniósł się do rzeczy zabezpieczonych podczas przeszukania.

k.42719-42724 tom CCXXVI – 16 listopada 2009 r. - T. G. (1) odniósł się do rzeczy zabezpieczonych podczas przeszukania.

k.42728-42738 tom CCXXVI – 18 listopada 2009 r. - T. G. (1) odniósł się do rzeczy zabezpieczonych podczas przeszukania.

k.42742 tom CCXXVI – 4 grudnia 2009 r. – T. G. (1) odniósł się do innego zdarzenia drogowego.

k.42745-42746 tom CCXXVI – 24 marca 2010 r. – T. G. (1) jeszcze raz odniósł się do okoliczności ustawionej kolizji drogowej opsianej w zarzucie XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.32780-32784 tom CLXXVI – 11 kwietnia 2011 r. – złożył wyjaśnienia dotyczące G. S. (2). Odczytano mu wówczas jego wyjaśnienia z dnia 20 lipca 2009 r. oraz z dnia 1 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 3 lipca 2007 r. oraz z dnia 28 października 2008 r. dot. G. S.. T. G. (1) podtrzymał je w całości. Wskazał, że najpierw poznał P. L. (3) w jego firmie – (...) (...) przy ul. (...) (przecznica od ul. (...)) i poprzez niego poznał S. (K.), a prawdopodobnie poprzez niego G. S. (2) z (...). Z tego co obecnie kojarzy z G. S. (2) załatwił chyba w dwóch przypadkach, aby zrobił dla niego oględziny samochodu z ustawki. W jednym przypadku dotyczyło to samochodu marki R. (...) nr rej (...) należącego do T. G. (1) (o czym już wyjaśnił) i wówczas osobiście przekazał G. S. (2) około 1.000 zł za sporządzenie dobrej wyceny. Kwota około 1.000 zł to był określony procent (około 5%) od kwoty uzyskanego przez T. G. (1) odszkodowania (około 20.000 zł). Istotnie – jak wynikało z akt szkodowych – T. G. (1) otrzymał 22.053,83 zł (zawiadomienie o wypłacie odszkodowania w związku z kolizją z dnia 21 marca 2005 r.) Wskazał, że podczas kolejnego przesłuchania złoży obszerniejsze wyjaśnienia odnośnie tej łapówki i okoliczności jej wręczenia. Z tego pamiętał było to drugie takie zdarzenie gdzie po oględzinach przekazał G. S. (2) jakieś pieniądze. Wskazał, że już na ten temat wyjaśniał. Wtedy przekazał pieniądze poprzez S. K. (9). Z tego co pamiętał G. S. (2) miał potem pretensje, że S. nie przekazał mu tych pieniędzy. Wtedy G. S. (2) robił dla niego oględziny jakiegoś samochodu. Mogło to być R. (...), o którym wcześniej wyjaśniał. Wskazał, że L. B. (1) był policjantem, który był chętny, aby dorobić sobie parę złotych i sam dzwonił do niego mówić, żeby T. G. (1) dzwonił do niego w sprawie likwidacji ustawionej kolizji. M. C. (3) z miejscowości W. brał tzw. słupy do rejestrowania na nich zakupionych samochodów, które potem brały udział w ustawianych przez M. C. (3) kolizjach.

k.32786-32787 tom CLXXVI = k.42748-42749 tom CCXXVI – 21 kwietnia 2011 r. – Nie pamiętał od kogo dostał numer telefonu komórkowego do G. S. (2) z (...). Nie pamiętał który z nich był inicjatorem spotkania, podczas którego przekazał G. S. (2) pieniądze (tym razem mówić o 10% odszkodowania, ale potem znowu o około 5%) za oględzin R. (...) o w/w nr rej. z ustawki w W. z 2005 r. Oględziny te zostały wykonane w warsztacie A. P. (1) na ul. (...) w K.. T. G. (1) był obecny podczas tych oględzin. Chyba G. S. (2) wyliczył wysokość odszkodowania i z tej wyliczonej przez niego kwoty T. G. (1) przekazał mu około 5% - na pewno było to kilkaset złotych w gotówce. Stwierdził, że prawdopodobnie wywołał G. S. (2) na zewnątrz z budynku (...) na ul. (...) i tam przekazał mu pieniądze. Wśród okazanych wizerunków nie wskazał jednak wizerunku G. S. (2). S. K. (9) przy tym nie było. Tylko w jednym przypadku T. G. (1) osobiście wręczył pieniądze G. S. (2). Wskazał, że nie ma pamięci wzrokowej. Przyznał, że zarówno G. S. (2), jak i S. K. (9) widział nie raz, ale było to dosyć dawno. Na pewno nie widział ich od czasu zatrzymania a nawet i dłużej. Odnośnie S. K. (9) – którego określił mianem pijaka - zatrudnionego w (...) jako (...) wskazał, że kilka razy przekazał mu kwoty 20-50 zł na alkohol za informowanie go na bieżąco o postępie w zgłoszonych szkodach. T. G. (1) podawał mu nr szkody albo pytał o nr szkody i kiedy zostanie ona rozliczona. Wśród okazanych nie wskazał jednak wizerunku S. K. (9). Wskazał, że nie zna K. W. (1), K. Z. (3) ani K. J. (2).

k.32800-32805 tom CLXXVI = k.42753-42758 tom CCXXVI – 5 lipca 2011 r. – (w międzyczasie uzupełniono postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 31 stycznia 2007 r. i z dnia 23 marca 2010 r. dot. m.in. ustawki z dnia 21 marca 2005 r. w W. ul. (...) i in. (k.32794-32797 tom CLXXVI) – T. G. (1) podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia. W odpowiedzi na pytania wskazał, że przyznaje się do w/w zarzutu. Faktycznie była to ustawiana kolizja drogowa. Nie pamiętał jak do tego doszło. Wskazał, że na pewno musiał ją uzgadniać z A. N. (1) oraz być może również z T. N.. Na miejscu ustawki na pewno był on, T. N., A. N. (1) i jakiś mężczyzna, który był z nią. Nie wykluczył, że były też inne osoby. T. N. kierował jego samochodem R. (...), nie pamięta kto kierował D. (...). Wskazał jednocześnie, że podczas zdarzenia siedział w pobliżu miejsca ustawki w samochodzie z A. N. (1) i mężczyzną który z nią był. Nie pamiętał w jakich okolicznościach załatwił likwidację w/w ustawki przez L. S. i M. B. (4). Na pewno wiedzieli oni, że jest to ustawka i w zamian za to dostali po 200 zł. G. S. (2) mógł poznać wcześniej w związku z innymi oględzinami pojazdów. Nie pamięta w jakich okolicznościach dowiedział się, że oględziny jego R. (...) po ustawce z dnia 21 marca 2005 r. będzie dokonywał G. S. (2). Zwrócił się do niego o to, aby wykonał dobre – pozytywne oględziny, aby uzyskał maksymalnie wysokie odszkodowanie. Mógł mu powiedzieć, że była to ustawka. T. G. (1) był obecny podczas w/w oględzin w warsztacie u A. P. (1) na ul. (...) w K.. Pozostał konsekwentny w twierdzeniu, że za dokonanie tych pozytywnych oględzin przekazał mu około 5 % wartości odszkodowania, tj. około 1.000 zł po budynkiem (...) w K. w pobliżu ul. (...). Po okazaniu akt szkodowych (...) potwierdził wszystkie w/w okoliczności. T. G. (1) powiedział A. P. (1), że była to ustawka. A. P. (1) naprawił w/w pojazd. Podczas tego przesłuchania potwierdził również, że przekazał S. K. (9) kwotę 400-500 zł, z której jakąś kwotę (ale nie pamiętał jaką) miał on z klei przekazać G. S. (2) w związku oględzinami innego pojazdu również marki R. (...) (nie pamięta czy o nr rej. (...), natomiast odmówił wyjaśnień po informacji że w kolizji tym samochodem uczestniczyła jego żona A. F. (4)), który mógł brać udział w ustawce. Dodał, że dla S. miało być 50 zł na flaszkę albo za to, że oględzin miał dokonać G. S. (2) albo za to, żeby przełożył akta szkodowe na wyższą półkę aby przyspieszyć procedurę. Nie mówił S., że organizuje ustawki. G. S. (2) twierdził, że nie dotarły do niego te pieniądze, więc przekazał mu je ponownie, natomiast nie pamięta czy pytał o to S. K. (9). Nie pamięta takiej sytuacji, aby z akt szkodowych była usuwana informacja, że samochód został sprowadzony co wynikało z dowodu rejestracyjnego. Poza G. S. (2) z żadnym innym likwidatorem nie załatwiał pozytywnych oględzin. P. L. (3) prowadził warsztat samochodowy przy ul. (...) i poprzez niego poznał S. K. (9). Nie pamięta w jakich okolicznościach poznał G. S. (2). W książce telefonicznej jego aparatu faktycznie pod pozycją „Samo.G. S. (3)” znajdował się nr G. S. (2) ((...)). Tam też miał nr do S. K. (1) (k.32805a tom CLXXVI). Nie zna K. W. (1). W. F. (1) i L. B. (1) przekazywali mu informacje o zdarzeniach drogowych.

k.32902-32906 tom CLXXVII = k.42761-42762- (...) tom CCXXVI – 12 października 2011 r. – Podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia. W odpowiedzi na pytania wskazał, że nie zna W. K. (3). Wątpi, aby G. S. (2) likwidował dla niego więcej szkód komunikacyjnych. Faktycznie było tak, że w przypadku w/w ustawki z dnia 21 marca 2005 r. przed oględzinami dał G. S. (2) kartkę , na której napisał jakie konkretne części powinny być naprawione, wymienione, lakierowane itp., bo zależało mu na tym, aby G. S. (2) wykonał taki opis, aby uzyskał on jak najwyższe odszkodowanie. Wiedział już wówczas, że likwidator porusza się w pewnych widełkach. Dlatego zwrócił się do G. S. (2), aby opisał tak aby miał jak najwyższe odszkodowanie i wiedział, że będzie on umiał to zrobić. Zapewnił go, ze w zamian przekaże mu pieniądze. Wówczas nie ustalili ile ma to być. Nie mówił mu, aby nie było szkody całkowitej i aby wartość nie przekraczała 70 % wartości pojazdu, albo aby ujął szkód których nie było lub opisał mniejsze uszkodzenia jako większe. To jak to zostanie opisane zależało od G. S. (2), który sam wiedział jak to ma zrobić, aby odszkodowanie było jak najwyższe. Mógł mu powiedzieć, że była to ustawka. Odnośnie drugiej takiej sytuacji – nie był w stanie nic więcej konkretnego powiedzieć. Tym razem opisując tę sytuację, nie wspomniał że przekazał S. pieniądze, które nie dotarły do niego poprzez S. K. (9).

k.42773-42778 tom CCXXVII – 16 lutego 2012 r. – wyjaśnienia T. G. (1) dotyczyły innych kolizji, natomiast opisał on swoją znajomośc ze wskazanymi z imienia i nazwiska funkcjonariuszami policji.

k.42782-42789 tom CCXXVII – 21 lutego 2012 r. - opisał on swoją znajomość ze wskazanymi z imienia i nazwiska funkcjonariuszami policji, jak również odniósł się do zabezpieczonych dowodów rzeczowych.

k.42793-42 tom CCXXVII - 6 marca 2012 r. – opisał on swoją znajomość ze wskazanymi z imienia i nazwiska funkcjonariuszami policji, jak również sposób rozliczania się z nimi, jak również odniósł się do zabezpieczonych dowodów rzeczowych (w których wpisy dot. m.in. T. F., K. F., M. L. (2)), ponadto okazano mu wówczas wizerunki różnych osób, w tym uczestników ustawianych kolizji drogowych i funkcjonariuszy policji.

k.42813-42821 tom CCXXVII – 20 marca 2012 r. – konfrontacja pomiędzy T. G. (1) a W. F. (1).

k.42825- tom CCXXVII – 20 marca 2012 r. – T. G. (1) odniósł się do zabezpieczonych dowodów rzeczowych, opisał on swoją znajomość ze wskazanymi z imienia i nazwiska funkcjonariuszami policji, jak również sposób rozliczania się z nimi, ponadto okazano mu wówczas wizerunki różnych osób, w tym uczestników ustawianych kolizji drogowych i funkcjonariuszy policji.

k.42835-42846 tom CCXXVII – 23 marca 2012 r. – konfrontacja pomiędzy T. G. (1) a L. B. (1).

k.42848-42864 tom CCXXVII – 23 marca 2012 r. – konfrontacja pomiędzy T. G. (1) a T. N..

k.42867-42871 tom CCXXVII – 4 kwietnia 2012 r. - T. G. (1) odniósł się do zabezpieczonych dowodów rzeczowych, opisał on swoją znajomość ze wskazanymi z imienia i nazwiska funkcjonariuszami policji, jak również sposób rozliczania się z nimi.

k.42875-42886 tom CCXXVII – 24 maja 2012 r. - T. G. (1) odniósł się do zabezpieczonych dowodów rzeczowych, opisał on swoją znajomość ze wskazanymi z imienia i nazwiska funkcjonariuszami policji, jak również sposób rozliczania się z nimi

k.42890-42907 tom CCXXVII – 29 maja 2012 r. – T. G. (1) odniósł się do notatek urzędowych z poszczególnych zdarzeń drogowych celem ujawnienia innych ewentualnie ustawianych kolizji drogowych.

k.42911-42912 tom CCXXVII – 27 września 2012 r. – jego wyjaśnienia dotyczyły innej kolizji drogowej.

k.42916-42917 tom CCXXVII – 24 października 2012 r. – T. G. (1) podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia.

k.42920 tom CCXXVII – 19 listopada 2012 r. – skorzystał wówczas z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Wyjaśnienia T. G. (1) w części, w których opisał on proceder ustawianych kolizji drogowych i swoją w nim rolę, jak również kontakty z (...) (...) KMP w K. i oskarżonym A. P. (1) miały w całości wsparcie w materiale dowodowym tej sprawy, opisanym szczegółowo w tej części uzasadnienia, w której sąd czynił ustalenia co do stanu faktycznego, w tym w materiale niejawnym. W tych okolicznościach zasługiwały one na wiarę.

Jego wyjaśnienia miały też istotne znaczenie z punktu widzenia rozstrzygania o odpowiedzialności karnej oskarżonego G. S. (2), i nie tylko, bo również oskarżonych M. Ż. (1), J. Z. (1), A. P. (1) i S. K. (1) w przypadku w szczególności procederu związanego z ustawianiem kolizji drogowych. W tym miejscu należy wskazać, że wyjaśnienia świadka T. G. (1) (129) (k.31718-31724 tom CLXXI= k.38977-38983 tom CCVII, k.31821-31829 tom CLXXVI, k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI, k.32023-32036 tom, k.32779-32784 tom CLXXVI, k.32786-32787 tom CLXXVI, k.32798-32805 tom CLXXVI, k.32900-32907 tom CLXXVII, k.38984 tom CCVII, k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39022-39025 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII, k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39072-39078 tom CCVII, k.39088- 39094 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVII, k.42610-42612 tom CCXXVI, k.42633-42639 tom CCXXVI, k.42709-42712 tom CCXXVI, k.42748-42749 tom CCXXXVI, k.42988-42994 tom CCXXVIII) odegrały przy tym wiodącą rolę. W przypadku poszczególnych ustawianych kolizji drogowych współgrały one z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, w tym niejawnym. W przypadku ustawki, do której odnosił się zarzut oskarżonego G. S. (2) wskazane wyjaśnienia wespół z wyjaśnieniami i zeznaniami świadka A. N. (1) (130) (k.32021-32022 tom CLXXII, k. (...)- (...) tom CLXXII, k.32117 tom CLXXIV, k.32260 tom CLXXIII, k.43774-43778 i k.43607-43618 tom CCXXXI, k.43784v-43786v tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka L. S. (132) (k.32052-32054 tom CLXXII, k.43622-42643 tom CCXXX, k.43654-43656 tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka M. B. (4) (131) (k.32057-32059 tom CLXXII, k.43592-43618 tom CCXXXI, k.43651-43654 tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka T. N. (135) (k.32814-32819 tom CLXXVI=k.44320-44326 tom CCXXXIV, k.44158-44162 tom CCXXXIII, k.44167-44168 tom CCXXXIII, k.44170-44180 tom CCXXXIII, k.44182-44199 tom CCXXXIII, k.44212-44214 tom CCXXXIV, k.44216-44 tom CCXXXIV, k.44257-44262 tom CCXXXIII, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44270-44280 tom CCXXXIV, k.44284-44296 tom CCXXXIV, k.44299-44303 tom CCXXXIV, k.44307-44310 tom CCXXXIV, k.44312-44317 tom CCXXXIV, k.44758-44763 tom CCXXXVI, k.44767-44770 tom CCXXXVI, k.44773-44777 tom CCXXXVI, k.44798-44803 tom CCXXXVI, k.44817 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44824-44829 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44357-44361 tom CCXXXIV i k.44881-44883 tom CCXXXVII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka W. S. (3) (137) (k.32870— (...) tom CLXXVII, k.43662 tom CCXXXI oraz k.43911-43913v tom CCXXXII, k.43812-43826 i k.43834-43849 tom CCXXXII, k.43894-43899 tom CCXXXII) oraz zeznaniami świadka A. Ś. (2) (133) (k.32457-32458 tom CLXXV) oraz zeznaniami świadka J. U. (134) (k.43909-43910v tom CCXXXII) dawały pełny obraz tego zdarzenia.

130 A. N. (1) (k.32021-32022 tom CLXXII, k.32022B-32022FD tom CLXXII, k.32117 tom CLXXIV, k.32260 tom CLXXIII, k.43774-43778 i k.43607-43618 tom CCXXXI, k.43784v-43786v tom CCXXXI) - jej wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawianej kolizji drogowej, opisanej w zarzucie postawionym oskarżonemu G. S. (2) w punkcie XXXII aktu oskarżenia.

Przesłuchana w dniu 26 sierpnia 2009 r. (k.32021-32022 tom CLXXII) A. N. (1) przyznała się w całości do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia. Udział w tej ustawce zaproponował się szwagier T. N., który pracował wówczas u T. G. (1), kierowała wówczas pojazdem marki D. (...) należącym do jej rodziców. Jej zysk miał polegać na tym, że od T. G. (1) – którego znała wówczas z widzenia jako pracodawcę swojego szwagra T. N. - za udział w tej ustawce miała otrzymać 500 zł lub 1000 zł. Podczas spotkania, podczas którego omawiana była w/w ustawka oprócz niej oraz jej męża M. N. (3), T. N., T. G. (1) był obecny również W. (S.), który był pracownikiem firmy (...). Na miejsce ustawki udali się T. N., T. G. (1) oraz W. (S.), a ona wraz z mężem pozostała w samochodzie T. G. (1). W trakcie ustawki nie kierowała żadnym pojazdem, a gdy T. G. (1) zawiózł ją i jej męża na miejsce ustawki samochody D. (...) i R. (...) były już rozbite. Wiedziała, że podczas zderzenia samochodem marki D. (...) kierował W. (S.) a R. (...) jej szwagier T. N.. A. N. (1) zapamiętała, że funkcjonariusze policji, którzy jako pierwsi przyjechali na miejsce tego zdarzenia wskazali, że jest to ustawka, ale gdy przyjechał tam drugi radiowóz policjanci ci odjechali. Druga załoga wytłumaczyła bowiem pierwszej, że jest to ustawka, i że w tej sprawie były telefony i „z góry” i „z dołu”. Policjanci likwidujący to zdarzenie uznali, że A. N. (1) – która została wskazana jako kierująca samochodem marki D. (...) – jest sprawcą kolizji.

Przesłuchana w dniu 1 września 2009 r. (k. (...)- (...) tom CLXXII) A. N. (1) w całości podtrzymała złożone wyjaśnienia dodając, że W. (S.) kierującego samochodem D. (...) znała z widzenia jako kolegę jej szwagra T. N. i wśród okazanych jej wizerunków wskazała jego wizerunek, jak również T. G. (1). A. N. (1) złożyła wówczas obszerne wyjaśnienia, w których m.in. wskazała inne osoby uczestniczące w ustawianych kolizjach drogowych, jak również szczegółowo opisała przedmiotową ustawkę.

Przesłuchana w dniu 26 lutego 2010 r. (k.32117 tom CLXXIII) A. N. (1) ponownie w całości przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, jak również podtrzymała dotychczas złożone wyjaśnienia dodając, że od T. G. (1) poprzez T. N. otrzymała 300 zł lub 500 zł na mandat oraz że uzyskała również wypłatę odszkodowania.

Przesłuchana w dniu 12 listopada 2010 r. (k.32260 tom CLXXIV) A. N. (1) przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, podtrzymała dotychczas złożone wyjaśnienia i zadeklarowała wolę dobrowolnego poddania się karze.

Ponadto na rozprawie odczytano jej wyjaśnienia i zeznania, które złożyła w toku postępowania sygn. akt XI K 111/13/P (dot. m.in. T. G. (1), T. N.) w dniu 22 lutego 2012 r. oraz w dniu 15 stycznia 2015 r. (k.43774-43778 i k.43607-43618 tom CCXXXI) oraz w sprawie sygn. akt II K 357/14 w dniu 11 lutego 2015 r., gdzie złożyła tożsame relacje podobnie jak na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 dodając, że nie znała funkcjonariuszy policji M. B. (4) i L. S..

Jej relacja w całości zasługiwała na wiarę i wespół z wyjaśnieniami świadka T. G. (1) (129) (k.31718-31724 tom CLXXI= k.38977-38983 tom CCVII, k.31821-31829 tom CLXXVI, k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI, k.32023-32036 tom, k.32779-32784 tom CLXXVI, k.32786-32787 tom CLXXVI, k.32798-32805 tom CLXXVI, k.32900-32907 tom CLXXVII, k.38984 tom CCVII, k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39022-39025 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII, k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39072-39078 tom CCVII, k.39088- 39094 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVII, k.42610-42612 tom CCXXVI, k.42633-42639 tom CCXXVI, k.42709-42712 tom CCXXVI, k.42748-42749 tom CCXXXVI, k.42988-42994 tom CCXXVIII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka L. S. (132) (k.32052-32054 tom CLXXII, k.43622-42643 tom CCXXX, k.43654-43656 tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka M. B. (4) (131) (k.32057-32059 tom CLXXII, k.43592-43618 tom CCXXXI, k.43651-43654 tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka T. N. (135) (k.32814-32819 tom CLXXVI=k.44320-44326 tom CCXXXIV, k.44158-44162 tom CCXXXIII, k.44167-44168 tom CCXXXIII, k.44170-44180 tom CCXXXIII, k.44182-44199 tom CCXXXIII, k.44212-44214 tom CCXXXIV, k.44216-44 tom CCXXXIV, k.44257-44262 tom CCXXXIII, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44270-44280 tom CCXXXIV, k.44284-44296 tom CCXXXIV, k.44299-44303 tom CCXXXIV, k.44307-44310 tom CCXXXIV, k.44312-44317 tom CCXXXIV, k.44758-44763 tom CCXXXVI, k.44767-44770 tom CCXXXVI, k.44773-44777 tom CCXXXVI, k.44798-44803 tom CCXXXVI, k.44817 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44824-44829 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44357-44361 tom CCXXXIV i k.44881-44883 tom CCXXXVII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka W. S. (3) (137) (k.32870— (...) tom CLXXVII, k.43662 tom CCXXXI oraz k.43911-43913v tom CCXXXII, k.43812-43826 i k.43834-43849 tom CCXXXII, k.43894-43899 tom CCXXXII) oraz zeznaniami świadka A. Ś. (2) (133) (k.32457-32458 tom CLXXV) oraz zeznaniami świadka J. U. (134) (k.43909-43910v tom CCXXXII) dawała pełny obraz tego zdarzenia.

131 M. B. (4) (k.32044-32045 tom CLXXII, k.32057-32059 tom CLXXII, k.43592-43618 tom CCXXXI, k.43651-43654 tom CCXXXI) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczą ustawianej kolizji drogowej, opisanej w zarzucie postawionym oskarżonemu G. S. (2) w punkcie XXXII aktu oskarżenia.

Przesłuchany w dniu 4 grudnia 2009 r. (k.32044-32045 tom CLXXII) M. B. (4) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w tym do likwidacji w/w ustawki, jak również wskazał, że nie pamięta, aby podczas likwidacji tego zdarzenia drogowego funkcjonariusze z innego patrolu wskazywali mu oraz L. S., że kolizja ta została ustawiona.

Przesłuchany w dniu 25 stycznia 2010 r. (k.32057-32059 tom CLXXII) M. B. (4) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w tym w szczególności do tego, że od T. G. (1) albo od L. S. wiedział, że opisana wyżej kolizja, którą likwidował wraz z L. S., została ustawiona. Potwierdził również, że faktycznie miała miejsce taka sytuacja, że podjechali wówczas do nich dwaj policjanci, jeden o nazwisku W. wskazując, aby dokładniej przyjrzeli się tej kolizji, ponieważ wcześniej widzieli obydwa samochody uczestniczące w tej kolizji stojące na poboczu przed kolizją. Patrol ten ostatecznie jednak odjechał. Potwierdził też, że za pośrednictwem L. S. otrzymał 200 zł za likwidację tej ustawki. Świadek opisał też drugą ustawkę ujętą w drugim postawionym mu wówczas zarzucie dotyczącym również B. M. (1) (L. S., K. W. (3)).

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadkowi zostały ponadto odczytane wyjaśnienia i zeznania, które złożył w dniu 18 marca 2010 r., 11 maja 2012 r., 6 lipca 2012 r. i 15 stycznia 2015 r. w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P (dot. m.in. T. G. (1), T. N.) (k.43592-43618 tom CCXXXI). Wszystkie te relacje, jak również złożona na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 były spójne co do istotnych okoliczności wskazanej wyżej ustawianej kolizji drogowej.

M. B. (4) i L. S. zostali skazani w związku z tą ustawką prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II K 1117/12, zmienionym następnie (co do obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt IV Ka 722/14 (k.47250-472 tom CCXLIX).

Jego relacja w całości zasługiwała na wiarę i wespół z wyjaśnieniami świadka T. G. (1) (129) (k.31718-31724 tom CLXXI= k.38977-38983 tom CCVII, k.31821-31829 tom CLXXVI, k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI, k.32023-32036 tom, k.32779-32784 tom CLXXVI, k.32786-32787 tom CLXXVI, k.32798-32805 tom CLXXVI, k.32900-32907 tom CLXXVII, k.38984 tom CCVII, k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39022-39025 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII, k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39072-39078 tom CCVII, k.39088- 39094 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVII, k.42610-42612 tom CCXXVI, k.42633-42639 tom CCXXVI, k.42709-42712 tom CCXXVI, k.42748-42749 tom CCXXXVI, k.42988-42994 tom CCXXVIII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka A. N. (1) (130) (k.32021-32022 tom CLXXII, k. (...)- (...) tom CLXXII, k.32117 tom CLXXIV, k.32260 tom CLXXIII, k.43774-43778 i k.43607-43618 tom CCXXXI, k.43784v-43786v tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka L. S. (132) (k.32052-32054 tom CLXXII, k.43622-42643 tom CCXXX, k.43654-43656 tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka T. N. (135) (k.32814-32819 tom CLXXVI=k.44320-44326 tom CCXXXIV, k.44158-44162 tom CCXXXIII, k.44167-44168 tom CCXXXIII, k.44170-44180 tom CCXXXIII, k.44182-44199 tom CCXXXIII, k.44212-44214 tom CCXXXIV, k.44216-44 tom CCXXXIV, k.44257-44262 tom CCXXXIII, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44270-44280 tom CCXXXIV, k.44284-44296 tom CCXXXIV, k.44299-44303 tom CCXXXIV, k.44307-44310 tom CCXXXIV, k.44312-44317 tom CCXXXIV, k.44758-44763 tom CCXXXVI, k.44767-44770 tom CCXXXVI, k.44773-44777 tom CCXXXVI, k.44798-44803 tom CCXXXVI, k.44817 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44824-44829 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44357-44361 tom CCXXXIV i k.44881-44883 tom CCXXXVII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka W. S. (3) (137) (k.32870— (...) tom CLXXVII, k.43662 tom CCXXXI oraz k.43911-43913v tom CCXXXII, k.43812-43826 i k.43834-43849 tom CCXXXII, k.43894-43899 tom CCXXXII) oraz zeznaniami świadka A. Ś. (2) (133) (k.32457-32458 tom CLXXV) oraz zeznaniami świadka J. U. (134) (k.43909-43910v tom CCXXXII) dawała pełny obraz tego zdarzenia.

132 L. S. (k.32052-32054 tom CLXXII, k.43622-42643 tom CCXXX, k.43654-43656 tom CCXXXI) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawianej kolizji drogowej, opisanej w zarzucie postawionym oskarżonemu G. S. (2) w punkcie XXXII aktu oskarżenia.

Przesłuchany w dniu 14 stycznia 2010 r. (k.32052-32054 tom CLXXII) L. S. początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, że likwidował w/w kolizję, ale nie wiedział, że została ona ustawiona, jak również nie otrzymał w zamian żadnych pieniędzy. W tracie tego przesłuchania zmienił jednak swoją postawę, przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że od T. G. (1) ps. (...) dowiedział się, że będzie organizował ustawianą kolizję drogową. Jadąc na miejsce tego zdarzenia w celu jej likwidacji poinformował swojego partnera M. B. (4), że jadą do ustawki. W zamian za likwidację tej ustawianej kolizji drogowej otrzymał od T. G. (1) 400 zł, z których 200 zł przekazał M. B. (4). Świadek opisał też inne ustawione kolizje drogowe, które likwidował w szczególności dla T. G. (1).

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadkowi zostały ponadto odczytane wyjaśnienia i zeznania, które złożył w dniu 11 marca 2010 r., 17 maja 2012 r., 5 lipca 2012 r. i 19 lutego 2015 r. w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P (dot. m.in. T. G. (1), T. N.) (k.43622-42643 tom CCXXX). Wszystkie te relacje, jak również złożona na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 były spójne co do istotnych okoliczności wskazanej wyżej ustawianej kolizji drogowej.

Jego relacja w całości zasługiwała na wiarę i wespół z wyjaśnieniami świadka T. G. (1) (129) (k.31718-31724 tom CLXXI= k.38977-38983 tom CCVII, k.31821-31829 tom CLXXVI, k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI, k.32023-32036 tom, k.32779-32784 tom CLXXVI, k.32786-32787 tom CLXXVI, k.32798-32805 tom CLXXVI, k.32900-32907 tom CLXXVII, k.38984 tom CCVII, k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39022-39025 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII, k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39072-39078 tom CCVII, k.39088- 39094 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVII, k.42610-42612 tom CCXXVI, k.42633-42639 tom CCXXVI, k.42709-42712 tom CCXXVI, k.42748-42749 tom CCXXXVI, k.42988-42994 tom CCXXVIII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka A. N. (1) (130) (k.32021-32022 tom CLXXII, k.32022B-32022FD tom CLXXII, k.32117 tom CLXXIV, k.32260 tom CLXXIII, k.43774-43778 i k.43607-43618 tom CCXXXI, k.43784v-43786v tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka M. B. (4) (131) (k.32057-32059 tom CLXXII, k.43592-43618 tom CCXXXI, k.43651-43654 tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka T. N. (135) (k.32814-32819 tom CLXXVI=k.44320-44326 tom CCXXXIV, k.44158-44162 tom CCXXXIII, k.44167-44168 tom CCXXXIII, k.44170-44180 tom CCXXXIII, k.44182-44199 tom CCXXXIII, k.44212-44214 tom CCXXXIV, k.44216-44 tom CCXXXIV, k.44257-44262 tom CCXXXIII, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44270-44280 tom CCXXXIV, k.44284-44296 tom CCXXXIV, k.44299-44303 tom CCXXXIV, k.44307-44310 tom CCXXXIV, k.44312-44317 tom CCXXXIV, k.44758-44763 tom CCXXXVI, k.44767-44770 tom CCXXXVI, k.44773-44777 tom CCXXXVI, k.44798-44803 tom CCXXXVI, k.44817 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44824-44829 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44357-44361 tom CCXXXIV i k.44881-44883 tom CCXXXVII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka W. S. (3) (137) (k.32870—32877 tom CLXXVII, k.43662 tom CCXXXI oraz k.43911-43913v tom CCXXXII, k.43812-43826 i k.43834-43849 tom CCXXXII, k.43894-43899 tom CCXXXII) oraz zeznaniami świadka A. Ś. (2) (133) (k.32457-32458 tom CLXXV) oraz zeznaniami świadka J. U. (134) (k.43909-43910v tom CCXXXII) dawała pełny obraz tego zdarzenia.

133 A. Ś. (2) (k.32457-32458 tom CLXXV, k.37053-37061 tom CXCVII, k.46712-46712v tom CCXLVI) będący od 1996 r. pracownikiem (...) S.A. – kierownikiem (...) w K., przy czym kiedy z N. przeniósł się do K. sprawa związana z wyłudzeniami odszkodowań była już w toku. Z G. S. (2) osobiście nie zetknął się zatem w pracy. Opisał natomiast proces likwidacji szkód, w tym komunikacyjnych.

k.32457-32458 tom CLXXV – A. Ś. (2) odniósł się w szczególności do zgłoszenia szkody przez T. G. (1) w samochodzie R. (...) w związku z kolizją, czego dotyczył zarzut XXXII G. S. (2) – świadek wskazał, że dziwną sytuacją jest to, że w aktach szkody znajduje rozliczenie szkody zgłoszonej przez T. G. (1) w R. (...) sporządzone przez K. W. (1), gdzie szkoda ta została ustalona na kwotę 11.794 zł, natomiast po otrzymaniu faktur za naprawę pojazdu rzeczoznawca dokonał rozliczenia szkody całkowitej wiedząc, że koszt jego naprawy na faktury nie przekracza wartości pojazdu i wypłacił kwotę 11.794 zł. Z kolei w dniu 6 czerwca 2005 r. wpłynęło odwołanie T. G. (1) z wnioskiem o rozliczenia szkody na podstawie faktur i w dniu 14 czerwca 2005 r. podjęto decyzję o wypłacie dodatkowej kwoty 10.259,83 zł, co zatwierdził A. C. (3) będący (...), a rozliczenie przygotował K. W. (1). G. S. (2) - podczas oględzin, których dokonał osobiście – wskazał, że w pojeździe tym uszkodzeniu uległ cały przód pojazdu łącznie ze zderzakiem, maską silnika, obydwoma błotnikami i reflektorami, szybą czołową, chłodnicą, obie poduszki powietrzne, podłużnice, boczki silnika i inne związane z nimi elementy.

k.37053-37061 tom CXCVII – świadek odniósł się w szczególności do zgłoszenia szkody przez T. K. (2) z polisy OC (szkoda ta została rozliczona jako całkowita) w związku z ustawką opisaną w zarzucie XVII.6 M. Ż. (1), T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) oraz zgłoszenia szkody przez J. N. z OC (szkoda ta została rozliczona jako całkowita) oraz z AC przez A. S. (3) (szkoda ta została rozliczona jako całkowita) w związku z ustawką opisaną w zarzucie XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)), a ponadto zgłoszenia szkody (przy czym na podstawie akt szkodowych nie można było tego ustalić przez kogo i w tym przypadku (...) w dniu 27 lipca 2006 r. skierowało do Prokuratury Rejonowej K. zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa wyłudzenia przez D. L. odszkodowania w związku ze zgłoszeniem szkody w samochodzie marki M. (...) – jego uszkodzenia nie korelowały z uszkodzeniami samochodu N. (...), ale postępowanie to zostało umorzone) w związku z ustawką opisaną w zarzucie XV.3 M. Ż. (1), IV.1 A. P. (1) (ustawka z dnia 13.01.2006 r. (...)), jak również zgłoszenia szkody przez M. C. (2) z OC (szkoda rozliczona jako całkowita) w związku z ustawką opisaną w zarzucie XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r.), zgłoszeniem szkody przez M. W. (5) z OC w związku z ustawką opisaną w zarzucie XXI.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...) (przy czym nie można było na podstawie akt szkodowych ustalić kto dokonywał oględzin i zajmował się jej likwidacją od strony technicznej i merytorycznej).

Zeznania tego świadka należało uznać za w pełni wiarygodne, jako że w całości miały one pokrycie w dokumentacji zawartej w akatac szkodowych.

134 J. U. (k.43909-43910v tom CCXXXII), będący pracownikiem (...) S.A., który na etapie postępowania przygotowawczego złożył szczegółowe zeznania odnośnie poszczególnych szkód komunikacyjnych zgłoszonych w (...) S.A. w związku z ustawianymi kolizjami, a w szczególności:

k.32461-32465 tom CLXXV – jego zeznania dotyczą w szczególności zgłoszenia szkody przez A. N. (1) w związku ustawioną kolizją drogową, opisaną w zarzucie postawionym oskarżonemu G. S. (2).

k.37036-37040 tom CXCVII – jego zeznania dotyczą innych ustawek.

k.37042-37046 tom CXCVII – jego zeznania dotyczą w szczególności zgłoszenia szkody przez R. K. (3) w związku ustawioną kolizją drogową, opisaną w zarzucie z punktu XV.2 M. Ż. (1), IV.3 A. P. (1) (ustawka z dnia 15.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.37063-37070 tom CXCVII – jego zeznania dotyczą w szczególności zgłoszenia szkody przez B. B. (1) w związku ustawioną kolizją drogową, opisaną w zarzucie XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), a ponadto przez J. S. (1) w związku z ustawioną kolizją drogową, opisaną w zarzucie XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r.), a ponadto przez T. T. (1) i S. C. (3) w związku z ustawioną kolizją, opisaną w zarzucie XV.1 M. Ż. (1), IV.2 A. P. (1) (ustawka z dnia 14.11.2005 ul.(...)-ul.(...)).

k.37072-37077 tom CXCVII – jego zeznania dotyczą w szczególności zgłoszenia szkody komunikacyjnej przez R. S. (2) w związku z ustawioną kolizją, opisaną w zarzucie XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 ul.(...)-ul.(...)), a ponadto przez M. W. (3) (następnie O.) oraz D. K. (2) w związku z ustawioną kolizją, opisaną w zarzucie XVII.7 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. (...)), a ponadto przez L. O. w związku z ustawioną kolizją, opisaną w zarzucie XX.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 30.12.2005 r. – ul.(...)-ul.(...)).

k.37099-37104 tom CXCVII – jego zeznania dotyczą w szczególności zgłoszenia szkody przez P. B. (1) w związku z zarzutem XV.3 M. Ż. (1), IV.1 A. P. (1) (ustawka z dnia 13.01.2006 (...)), jak również przez M. S. (5) obecnie K. w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XX.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 19.01.2006 r. – ul.(...)), przez P. M. (4) w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r.).

k.37114-37123 tom CXCVII – jego zeznania dotyczą złoszenia szkody komunikacyjnej przez M. A. (1) i G. L. w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie IV.4 A. P. (1), XXI.1 J. Z. (1) (ustawka ul.(...)-ul.(...)), przez P. K. (5) w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie XXI.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. – ul.(...)-ul.(...)), przez J. N. i M. K. (5) w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), przez B. L. (1) i P. G. (1) w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 ul.(...)-ul.(...)), przez P. W. (3) w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie XVII.11 M. Ż. (1) (ustawa z dnia 28.02.2006 r. ul. (...)).

Zeznania tego świadka należało uznać za w pełni wiarygodne, jako że w całości miały one pokrycie w dokumentacji zawartej w aktach szkodowych.

135 T. N. (k.44151-44155 tom CCXXXIII, k.44158-44162 tom CCXXXIII, k.44167-44168 tom CCXXXIII, k.44170-44180 tom CCXXXIII, k.44182-44199 tom CCXXXIII, k.44212-44214 tom CCXXXIV, k.44216-44 tom CCXXXIV, k.44257-44262 tom CCXXXIII, k.44264-44 tom CCXXXIV, k.44264-44268 tom CCXXXIV, k.44270-44280 tom CCXXXIV, k.44284-44296 tom CCXXXIV, k.44299-44303 tom CCXXXIV, k.44307-44310 tom CCXXXIV, k.44312-44317 tom CCXXXIV, k.32814-32819 tom CLXXVI=k.44320-44326 tom CCXXXIV, k.44758-44763 tom CCXXXVI, k.44767-44770 tom CCXXXVI, k.44773-44777 tom CCXXXVI, k.44798-44803 tom CCXXXVI, k.44817 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44824-44829 tom CCXXXVII, k.44834-44842 tom CCXXXVI, k.44357-44361 tom CCXXXIV i k.44881-44883 tom CCXXXVII) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawianej kolizji drogowej, opisanej w zarzucie postawionym oskarżonemu G. S. (2). Świadek był w posiadaniu bardzo cennych informacji w tej sprawie, a to z tej racji, iż od 2003 r. lub 2004 r. pracował u T. G. (1) jako (...). Z uwagi na fakt, iż przeciwko niemu równolegle toczyło się postępowanie karne (kopia części aktu oskarżenia sprawie sygn. akt XI K 111/13/P – k.44142-44146 tom CCXXXIII) skorzystał w tej sprawie jak świadek z prawa do odmowy składania zeznań, ale złożył oświadczenie co do treści odczytanych mu wyjaśnień z etapu postępowania przygotowawczego wskazując, że podtrzymuje je w całości.

Przesłuchany w dniu 25 sierpnia 2009 r. (k.44151-44155 tom CCXXXIII) złożył wyjaśnienia głównie odnośnie szeregu innych ustawianych kolizji drogowych.

Przesłuchany w dniu 1 września 2009 r. (k.44158-44162 tom CCXXXIII) złożył wyjaśnienia m.in. dotyczące ustawianej kolizji drogowej, opisanej w zarzucie postawionym oskarżonemu G. S. (2). Na jednej z okazanych mu wówczas tablic poglądowych rozpoznał wizerunek W. S. (3).

Przesłuchany w dniu 7 września 2009 r. (k.44167-44168 tom CCXXXIII) złożył wyjaśnienia dotyczącej ustawki nie związanej z w/w zarzutem G. S. (2).

Przesłuchany w dniu 16 września 2009 r. (k.44170-44180 tom CCXXXIII) opisał inne ustawiane kolizje drogowe, jak również swoje relacje z T. G. (1), a na okazanych mu tablicach poglądowych wskazał wizerunki funkcjonariuszy policji, którzy likwidowali ustawki m.in. M. S. (4), T. C. (2), A. P. (3), W. F. (1), L. B. (1), jak również cały szereg innych osób zaangażowanych w proceder ustawiania kolizji drogowych w tym m.in. M. W. (4), R. W. (2), M. C. (3). Co do oskarżonego A. P. (1) wskazał, że mówiono o nim (...). Opisał też relacje A. P. (1) z T. G. (1) i ich kontakty z (...) (...) KMP w K., jak również okoliczności złożenia przez T. G. (1) donosu dotyczącego uzyskiwania informacji o zdarzeniach drogowych od (...) (...) KMP przez A. P. (1) oraz J. Z. (2).

Przesłuchany w dniu 22 października 2009 r. (k.44182-44199 tom CCXXXIII) wśród numerów telefonów ujawnionych w opinii W. B. w aparacie telefonicznym należącym do T. G. (1) wskazał m.in. numer telefonu do oskarżonego G. S. (2) dodając, że poznał go poprzez T. G. (1), ale uważał, że bliższe relacje z nim mieli bracia K., natomiast G. wykonywał ich polecenia. Wyjaśnił też wówczas, że policjant K. F. i T. G. (1) dobrze się znają. Odniósł się do dokumentów dotyczących ustawianych kolizji drogowych i zapisków T. G. (5).

Przesłuchany w dniu 9 marca 2010 r. (k.44212-44214 tom CCXXXIV) wskazał, że jednym z powodów konfliktu pomiędzy T. G. (1) a A. P. (1) było to, że A. (...)
[ (...):

(...)
(...) (...) (...)
(...) (...)był tak chytry na pieniądze, że zatrudnił (...)– A. J. (1) i nie przekazywał T. G. (1) informacji uzyskiwanych od (...) (...) KMP w K. dotyczące zdarzeń drogowych tylko ze zleceniami wysyłał na ich miejsce swojego (...) A. J. (1).

Przesłuchany w dniu 7 kwietnia 2010 r. (k.44216-44 tom CCXXXIV) odnośnie zapisków T. G. (1), świadek wskazał, że zapisek o treści: „(...) G. S. (4), rzeczoznawca, (...) A. C. (3) Kierownik (...) dotyczy rzeczoznawcy G. S. (2) z (...) przy ul. (...) w K., natomiast nie zna A. C. (3). Myśli, że G. S. (2) i inni pracownicy (...) to znajomi P. K. (9) i K. K. (9), a T. G. (1) tylko pośredniczył w ich kontaktach – tak wynikało z wypowiedzi samego T. G. (1). Jeżeli T. G. (1) wysyłał T. N. z pojazdami na oględziny do (...)lub (...), to dla świadka było już wiadomo, że pojazd ten brał udział w ustawce. Wówczas oględziny prowadził zawsze G. S. (2). T. G. (1) nie ukrywał przed T. N., że zna G. S. (2) i że ten robi dla niego oględziny. Wskazał, że podobny układ był w (...) S.A. i wskazał na T. K. (3). Wskazał, że T. G. (1) rysował w swoim zeszycie szkic miejsca kolizji (ustawianej kolizji), a następnie przerysowywał na małą kartkę papieru, którą przekazywał policjantom likwidującym ustawkę, albo też na gotowym druku oświadczenia sprawcy kolizji, gdzie był gotowy szkic skrzyżowania, a on tylko zaznaczał pojazdy, a następnie takie oświadczenie przekazywał policjantom.

Przesłuchany w dniu 7 maja 2010 r. (k.44257-44262 tom CCXXXIII) odnośnie kolejnych zapisków T. G. (1) opisał kontakty T. G. (1) z policjantami, przekazywanie im korzyści majątkowych.

Przesłuchany w dniu 17 maja 2010 r. (k.44264-44268 tom CCXXXIV) wskazał, że w przypadku ustawionych kolizji drogowych z udziałem samochodu marki R. (...), a zatem m.in. w której uczestniczyła jego szwagierka A. N. (1) (chodzi o kolizję ujętą w zarzucie G. S. (2)) w grę wchodził samochód z salonu, nowy. Wówczas patent T. G. (1) polegał na tym, że przed ustawką z jego udziałem przełożył do niego części pochodzące z innego używanego R. takie jak maska, błotnik, lampy, chłodnica, a z tyłu klapę i lampy, które nie były uszkodzone (różniły się jednak odcieniem lakieru). Po ustawionej kolizji i oględzinach, w miejsce tych używanych i uszkodzonych już części ponownie montował te oryginalne nieuszkodzone. Taki sposób postępowania praktykował również w przypadku części innych ustawek. Jego zdaniem pracownik dokonujący oględzin pojazdu bez trudu powinien się co do tego zorientować. Opisał też proceder dobijania pojazdów.

Przesłuchany w dniu 1 czerwca 2010 r. (k.44270-44280 tom CCXXXIV) odnośnie kolejnych zapisków T. G. (1) wskazał, że słyszał, iż policjantami z (...), którzy współpracowali z T. G. (1) byli D. i S., ale nie wie czy chodzi o D. A. (1) i S. K. (1). Jeszcze raz wymienił rzeczoznawcę G. S. (2) z (...)jako tego, z którym współpracował T. G. (1).

Przesłuchany w dniu 19 lipca 2010 r. (k.44284-44296 tom CCXXXIV) wskazał, że T. G. (1), zatrudniając go, o wielu sprawach go nie informował, ale mając z nim bezpośredni kontakt i wykonując jego polecenia, poznał on środowisko, w którym poruszał się T. G. (1) oraz ludzi, z którymi współpracował, przyjaźnił się i których wykorzystywał jako słupy do rejestrowania na nich swoich samochodów, a także policjantów z (...) udzielających mu informacji o zdarzeniach drogowych, a także likwidujących dla niego ustawiane kolizje drogowe, a w szczególności sporządzali oni pod jego dyktando notatki pokolizyjne z ujęciem wyolbrzymionych szkód w pojazdach uczestniczących w kolizjach. Opisał też zasady na jakich T. G. (1) rozliczał się z warsztatami, do których holował po takich zdarzeniach uszkodzone pojazdy. Wskazał też, że T. G. (1) współpracował ponadto z policjantami z W.. Na tablicach poglądowych wskazał kolejne wizerunki policjantów współpracujących z T. G. (1), w tym m.in. S. S. (2), J. S. (3), G. K. (1) ps. (...), M. S. (4), M. W. (1), A. P. (3), M. P. (7), M. S. (9), W. F. (1), T. C. (2), J. D. (2), P. B. (2), G. D., P. L. (1), L. B. (1), D. J., W. K. (4) (lista była bardzo długa i dawała obraz skali przestępczego procederu).

Przesłuchany w dniu 4 lutego 2011 r. (k.44299-44303 tom CCXXXIV) wskazał warsztaty, z którymi współpracował T. G. (1).

Przesłuchany w dniu 22 lutego 2011 r. (k.44307-44310 tom CCXXXIV) odnośnie dalszych zapisków T. G. (1), w tym będących w posiadaniu T. N. – który jak wskazał – zabrał ze sobą w chwili rozstania z T. G. (1), złożył dalsze wyjaśnienia odnośnie ustawianych kolizji drogowych.

Przesłuchany w dniu 20 lipca 2011 r. (k.44312-44317 tom CCXXXIV) wskazał, że nie posiada zbyt rozległej wiedzy odnośnie współpracy T. G. (1) oraz P. K. (9) i K. K. (9) z G. S. (2) rzeczoznawcą z firmy (...) ale podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, w tym również i w tym zakresie. Przy tej okazji dodał, że znany jest mu K. J. (1), będący ojcem jego przyjaciółki M. J. (3) po mężu S.. K. J. (1) jest (...) i ma swoją firmę (...) z siedzibą w K. przy ul. (...). Rodzinę J. znał T. G. (1), który ubezpieczał za jego pośrednictwem swoje pojazdy, a później również męża jego córki – D. S. (3). Wiedział, że K. oraz G. posiadają układ w (...) polegający na tym, że pracownicy tej firmy wykonywali dla nich oględzin różnych samochodów biorących udział również w ustawkach organizowanych przez T. G. (1), P. K. (9) i K. K. (9) oraz A. P. (1). Świadek T. N. wskazał, że nieraz był obecny podczas takich oględzin dokonywanych przez G. S. (2) w firmie (...) na ul. (...) w K., albo w warsztacie na ul. (...) u A. P. (1). G. S. (2) przyjeżdżał na te oględziny na przemian z innym rzeczoznawcą o nazwisku K.. Oni obaj wykonywali oględziny pojazdów uszkodzonych w wyniku rzeczywistych kolizji, jak również ustawianych. Wśród okazanych mu tablic poglądowych wskazał wizerunek G. S. (2), jak również W. K. (3). Opisał też rolę S. K. (9) w – jak to ujął – przepychaniu spraw o odszkodowanie dla T. G. (1) wskazując, że nie pamięta już jednak jego twarzy, ale widywał go, gdy T. G. (1) rozmawiał z nim przed (...). Wskazał, że G. S. (2) bywał w (...), u A. P. (1) w warsztacie, u M. K. (7) na ul. (...), gdzie dokonywał oględzin pojazdów m.in. z ustawek, lub dobijanych w tych warsztatach. Nigdy nie był obecny podczas przekazywania pieniędzy przez T. G. (1) S. K. (9), W. K. (3) czy G. S. (2). Tam widywał go T. N., jak również widział jak podczas oględzin w (...) dawał G. S. (2) wykaz uszkodzonych części w samochodach z ustawek lub też dyktował mu co ma ująć w protokole oględzin, jak również dyktował mu to A. T. (3), który miał bardzo dużą wiedzę na temat działalności K. i T. G. (1) w związku z ustawkami. Samochód już był przygotowany dla G. S. (2) do oględzin, tj. w razie takiej potrzeby był już dobity. G. S. (2) robił tak zdjęcia, ażeby nie było widać, że pojazd ma np. uszkodzenia pochodzące z poprzedniej ustawki. Wskazał, że R. (...) T. G. (1) uczestniczyło w dwóch ustawianych kolizjach drogowych zorganizowanych przez T. G. (1). W szczególności odnośnie ustawki opisanej w zarzucie G. S. (2) świadek wskazał, że R. (...) po ustawce (zderzenie czołowe z D. (...)) zostało przewiezione do warsztatu A. P. (1) i tam jego oględzin dokonał G. S. (2). Według niego G. S. (2) musiał wiedzieć, że dokonuje oględzin samochodu uczestniczącego w ustawce, gdyż było ono „rozbite książkowo”, od razu widać było, że uszkodzenia nie powstały w jakiejś dynamicznej sytuacji, ale wszystko zostało wcześniej przygotowane. Samochód ten nie musiał więc być potem dobijany. Z wypowiedzi T. G. (1) – które padały w obecności T. N. – ze S. K. (9) i G. S. (2) (i chyba W. K. (3)), jak również z wypowiedzi T. G. (1) wynikało jasno, że S. K. (9) pośredniczył dla T. G. (1) w przyspieszeniu wypłat odszkodowań, a G. S. (2) robił dla T. G. (1) oględzin pojazdów, mając tym samym wpływ na wysokość odszkodowania a G. S. (2) miał świadomość, że na prośbę T. G. (1) opisuje uszkodzenia w samochodzie, który uczestniczył w ustawianej kolizji drogowej oraz T. G. (1) mówił wprost T. N., że za takie dobre opisy musi płacić G. S. (2) (i W. K. (3)), natomiast unikał tematu wysokości kwot, jakie im przekazywał.

Przesłuchany w dniu 7 września 2011 r. (k.32814-32819 tom CLXXVI=k.44320-44326 tom CCXXXIV) T. N. wskazał, że przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Wskazał, że T. G. (1) mówiąc o ustawionej kolizji drogowej posługiwał się terminem „(...)”. Istotną kwestią była ta, iż świadek wskazał, że G. S. (2) oraz W. K. (3) byli to ludzie T. G. (1), w związku z tym robił on wszystko, aby to oni dokonywali oględzin samochodów, biorących udział w ustawkach i za to przekazywał im pieniądze w kwotach od 500 zł do 1.000 zł. Kwota zależała od wysokości wyliczonego przez nich odszkodowania, i było to 5-10 % przyznanego i wypłaconego odszkodowania. Zadaniem G. S. (2) oraz W. K. (3) było przeprowadzenie oględzin i opisanie szkód w taki sposób, aby nigdy nie było przyjętej całkowitej szkody, a zatem aby koszt jego naprawy nie przekroczył 70 % wartości pojazdu. Uznanie, iż ma miejsce szkoda całkowita było bowiem niekorzystne z punktu widzenia wysokości przyznawanego odszkodowania. Wyjaśniając wprost na temat ustawianej kolizji z dnia 21 marca 2005 r. T. N. wskazał, że T. G. (1) napisał na kartce formatu A4 dokładnie to co likwidator likwidujący tę szkodę ma konkretnie ująć w protokole oględzin, tj. jakie części ma zakwalifikować do wymiany lub naprawy i lakierowania. T. N. wskazał, że zapewne kartę tę przekazał następnie G. S. (2), który w tym przypadku dokonywał oględzin pojazdu marki R. (...) uczestniczącego w tej kolizji. Samochód R. (...) miał zostać naprawiony na fakturę VAT. Rzeczywisty koszt jego naprawy z założenia nie mógł przekroczyć jednak jego wartości. W ten sposób można było – jak to ujął świadek – powiększyć odszkodowanie o około 40 %. W przeciwnym razie byłoby ono mniejsze o połowę. Wszystko to wskazuje, że zarówno G. S. (2), jak również W. K. (3) musieli wiedzieć, że szkody w pojazdach pochodzą z ustawianych kolizji i likwidowali te szkody niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. T. N. nie był natomiast świadkiem przekazywania przez T. G. (1) pieniędzy G. S. (2) oraz W. K. (3). Dodał, że osoby te często likwidowały szkody pochodzące z ustawianych kolizji drogowych, jak również i z rzeczywistych, za co także brali pieniądze, ale nie potrafił wskazać innych konkretnych pojazdów. T. N. kojarzył też ochroniarza z (...) (S. K. (9)), który pomagał T. G. (1) w ten sposób, że przyspieszał załatwienie oględzin oraz wypłatę odszkodowania. Świadek miał taką wiedzę stąd, że zdarzało się, że T. G. (1) wysłał go do niego, aby załatwił takie „przyspieszenie”. Jeżeli ochroniarz ten otrzymywał za to pieniądze, to bezpośrednio od T. G. (1). Sprostował też wówczas swoje poprzednie wyjaśnienia w części, w której wskazał, że D. (...) na jego ojca, podczas gdy stanowiła własność rodziców jego szwagierki – A. N. (1), oraz w części, w której wskazał, że podczas tej ustawki kierował D. (...), gdyż faktycznie kierował nią W. S. (3), a on natomiast R. (...). Wskazał, że od T. G. (1) otrzymał za to symboliczną kwotę 100-200 zł. Wskazał, że zdarzało się, że T. G. (1) przekazywał policjantom kartę z opisem uszkodzeń, które powinny znaleźć się w notatce pokolizyjnej, ale nie pamięta jak było w tym wypadku. Rodzice A. N. (1) nie wiedzieli o ustawce, natomiast A. N. (1) i jej mąż M. wiedzieli i to oni faktycznie użytkowali ten pojazd. To on załatwił A. N. (1) i pojazd do tej ustawki, natomiast T. G. (1) W. S. (3).

Przesłuchany w dniu 19 września 2011 r. (k.44758-44763 tom CCXXXVI) T. N. podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, a w odpowiedzi na pytania wskazał dodatkowo w szczególności, że jego zdaniem nie jest możliwie, aby T. G. (1) tam gdzie organizował ustawki nie załatwiał policjantów, a nawet miał mu powiedzieć, że płaci im od 500 zł do 1.000 zł, a sprawca kolizji w ustawce miał otrzymywać za pośrednictwem T. G. (1) kwotę 1.000 zł od osoby uznanej w ustawce za pokrzywdzonego. Wrócił też do układu w (...) S.A. i K. K. (13). Od T. G. (1) dowiedział się również, że P. K. (9) i K. K. (9) (którego lepiej znał) mają samochody zarejestrowane na tzw. słupy oraz że na ich prośbę T. G. (1) organizował im ustawki właśnie z udziałem tych pojazdów. W jego odczuciu 90% ustawek organizowanych przez T. G. (1) było robionych dla K. K. (9) i P. K. (9), choć nigdy nie był świadkiem ich rozmów na ten temat i rozliczeń. Był też słuchany odnośnie właścicieli warsztatów samochodowych, w których miały być naprawiane samochody pochodzące z ustawek.

Przesłuchany w dniu 5 października 2011 r. (k.44767-44770 tom CCXXXVI) T. N. podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, a w odpowiedzi na pytania dodał w szczególności, że T. F. i P. N. to znajomi K. K. (9). Wskazał wizerunek P. N.. Podał też inne szczegóły dotyczące innych ustawianych kolizji drogowych, jak również przekazywania informacji o zdarzeniach drogowych przez funkcjonariuszy policji, przy czym zastrzegł, że nie był bezpośrednim świadkiem przekazywania przez nich informacji, ale takie były jego spostrzeżenia, gdy T. G. (1) wysyłał go na miejsce takich zdarzeń, spotykając ich tam (w szczególności L. B. (1), W. F. (1) oraz K. F., którzy współpracowali z nim również przy likwidacji ustawek w zamian za kwotę od 500 zł do 1.000 zł, a tą wiedzę ma już bezpośrednio od T. G. (1)). Wskazał, że powszechnie wiadomym było, że A. P. (1) otrzymuje takie informacje od policjantów – (...) nr 112 z KMP w K.. Tak o tym mówił T. G. (1) wskazując, że tak jest praktycznie codziennie.

Przesłuchany w dniu 9 marca 2012 r. (k.44773-44777 tom CCXXXVI) T. N. podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia i w odpowiedzi na pytania podał kolejne szczegóły dotyczące m.in. kwestii poruszonych podczas poprzedniego przesłuchania, jak również udzielał odpowiedzi na pytania dotyczące innych ustawianych kolizji.

Przesłuchany w dniu 23 marca 2012 r. podczas konfrontacji z T. G. (1) (k.44779-44795 tom CCXXXVI) T. N. podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, sprostował, że w momencie zatrudniania go przez T. G. (1) nie powiedział mu, że nie ma prawa jazdy. Obaj opisali interwencję T. G. (1), kiedy fakt ten został ujawniony przez funkcjonariusza policji o nazwisku W., różnili się jedynie w kwestii tego czy T. G. (1) przekazał temu policjantowi pieniądze czy nie oraz czy przekazywał pieniądze innemu policjantowi – K. F..

Przesłuchany w dniu 14 maja 2012 r. (k.44798-44803 tom CCXXXVI) T. N. podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, jak również w odpowiedzi na pytania dotyczące zapisów znajdujących się w dwóch zeszytach, które T. N. zabrał odchodząc z pracy u T. G. (1), dotyczących ich wzajemnych rozliczeń, które złożył podczas przesłuchania w (...) w K., ale wskazał, że ne ma tam w szczególności jego zapisków dotyczących ustawianych kolizji drogowych. Jego wyjaśnienia dotyczące K. F. nie były już tak kategoryczne, ale podtrzymał wyjaśnienia w części dotyczącej L. B. (1) i W. F. (1). Tylko słyszał, że pracownik K. dokonuje oględzin pojazdów z ustawek. Podtrzymał wyjaśnienia odnośnie tego, że w warsztatach M. C. (3), A. P. (1) (...) były przygotowywane samochody do ustawek, a A. T. (3) i P. K. (2) w (...) zajmowali się dobijaniem pojazdów z ustawek i zamianą części w pojazdach uczestniczących w ustawkach. Podczas tych kolejnych wielokrotnych przesłuchań zadawane były świadkowi T. N. szczegółowe pytania dotyczące również innych ustawionych kolizji drogowych i wyjaśniane ewentualne sprzeczności w jego wypowiedziach, bądź przesłuchujący chciał, aby świadek sprecyzował swoje wypowiedzi – co nie było proste, biorąc pod uwagę ilość zdarzeń i upływ czasu. Wskazał po raz kolejny, że ze słyszenia wie, że G. S. (2) i W. K. (3) będący rzeczoznawcami z (...) w K. wykonywali dla T. G. (1) oględziny pojazdów z ustawek w zamian za pieniądze, ale wskazał, że nie ma wiedzy, których konkretnie ustawek to dotyczy i czy faktycznie wiedzieli oni, że są to ustawki. Wskazał, że dotyczy to również K. J. (2). Natomiast od A. (A. J. (1)) będącego pracownikiem A. P. (1) słyszał, że A. P. (1) również organizuje ustawki, ale nie znał innych szczegółów.

Przesłuchany w dniu 31 października 2012 r. (k.44817 tom CCXXXVII) T. N. po raz kolejny przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (zarzuty k.44805-44814 tom CCXXXVII) podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Wskazał wówczas, że to co wyjaśniał dotychczas odnośnie zarzucanych mu przestępstw polega na prawdzie, i wyraził skruchę oraz żal, ale też że nie chce skorzystać z instytucji z art. 335 k.p.k.

Przesłuchany w dniu 28 stycznia 2014 r. w charakterze oskarżonego na rozprawie w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P (k.44824-44829 tom CCXXXVII) T. N. zmienił swoje stanowisko procesowe i wskazał, że tylko częściowo przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów (nie wymienił jako to do którego się przyznaje II.4 dotyczące G. S. (2)), odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania prokuratora, a po odczytaniu wyjaśnień, które dotychczas złożył wskazał, że podtrzymuje je częściowo. W szczególności jego modyfikacje dotyczyły – co znamienne - udziału P. K. (9) i K. K. (9) w ustawianych kolizjach drogowych (którzy odpowiadali z nim w tym samym postępowaniu sygn. akt XI K 111/13/P) - wskazując, że treść w przypadku części jego wyjaśnień miała mu być sugerowana przez przesłuchujących do policjantów (wycofywał się z tych wyjaśnień, w których pojawiły się informacje obciążające ich. W tym miejscu należy wskazać, że nie był jedyną osobą chroniącą braci K. przed odpowiedzialnością karną).

Przesłuchany w dniu 4 lutego 2014 r. w dalszym ciągu w charakterze oskarżonego (k.44834-44842 tom CCXXXVI) T. N. wskazał, że nie mówił, iż P. K. (9) zna rzeczoznawców, w tym G. S. (2). Faktycznie był rzeczoznawca G. S. (2), który chodził po warsztatach, ale nie wie nic o tym, aby G. S. (2) znał braci K., nie był też przy żadnych oględzinach, i nic nie wie o tym, aby G. S. (2) uczestniczył w procederze ustawianych kolizji drogowych, jak również nie potrafił wytłumaczyć skąd w protokole jego wyjaśnień znalazły się informacje na ten temat. Na rozprawie tej stwierdził, że jednak niekoniecznie rzeczoznawca jest w stanie rozpoznać, że auto było dobijane, bo czasami robili to z głową, tak że nie musiał tego poznać. Wskazał, że faktycznie mógł powiedzieć, że bracia K. mieli samochody zarejestrowane na słupy, tj. M. K. (8) i R. K. (6), ale nie ma pojęcia w jakim celu. Odnośnie ustawianych kolizji drogowych wskazał, że część z nich mogła nie być ustawkami, gdyż nie wszystko co powiedział było prawdą. Nie miał wiedzy, że samochody Państwa K. biorą udział w ustawkach. Odnośnie W. K. (3) i G. S. (2) wskazał z kolei – w odpowiedzi na pytania oskarżonego T. G. (1) – że nie potrałił wyjaśnić skąd miał wiedzę na ten temat, tj. że rzeczoznawcy ci współpracowali z T. G. (1) i brali od niego pieniądze, po czym dodał, że myślał, że tak po prostu jest. Następnie wskazał – na pytania obrońców P. K. (9), K. K. (9) i J. K. (9) – że jednak nie podtrzymuje informacji odnośnie rejestrowania pojazdów przez braci K. na tzw. słupy. Chyba musiał w tej części skłamać. T. G. (1) nie mówił mu takich rzeczy. Może gdzieś mu się coś ubzdurało. T. G. (1) nie zwierzał mu się, ale też nie miał z nim żadnych konfliktów. Podtrzymał wyjaśnienia oprócz fragmentów odnoszących się do K. i policjanta F..

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 (k.44357-44361 tom CCXXXIV i k.44881-44883 tom CCXXXVII) T. N. skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, a ustosunkowując się do złożonych dotychczas wyjaśnień wskazał, że je podtrzymuje (podtrzymał wszystkie bez wyjątku).

Jego relacja zasługiwała na wiarę w części, w której opisał on najpierw w sposób szczery i zgodny z materiałem dowodowym zgromadzonym w tej sprawie ustawkę i zaszłości, do których odwoływał się zarzut postawiony w tej sprawie G. S. (2). W tej części jego relacja wespół z wyjaśnieniami świadka T. G. (1) (129) (k.31718-31724 tom CLXXI= k.38977-38983 tom CCVII, k.31821-31829 tom CLXXVI, k.31831-31839=k.38985-38993 tom CLXXI, k.32023-32036 tom, k.32779-32784 tom CLXXVI, k.32786-32787 tom CLXXVI, k.32798-32805 tom CLXXVI, k.32900-32907 tom CLXXVII, k.38984 tom CCVII, k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39007 tom CCVII – odpis k.39022-39025 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII, k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39053-39060 tom CCVII, k.39061-39066 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39072-39078 tom CCVII, k.39088- 39094 tom CCVII, k.39213-39220 tom CCVII, k.42610-42612 tom CCXXVI, k.42633-42639 tom CCXXVI, k.42709-42712 tom CCXXVI, k.42748-42749 tom CCXXXVI, k.42988-42994 tom CCXXVIII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka A. N. (1) (130) (k.32021-32022 tom CLXXII, k. (...)- (...) tom CLXXII, k.32117 tom CLXXIV, k.32260 tom CLXXIII, k.43774-43778 i k.43607-43618 tom CCXXXI, k.43784v-43786v tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka L. S. (132) (k.32052-32054 tom CLXXII, k.43622-42643 tom CCXXX, k.43654-43656 tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka M. B. (4) (131) (k.32057-32059 tom CLXXII, k.43592-43618 tom CCXXXI, k.43651-43654 tom CCXXXI), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka W. S. (3) (137) (k.32870—32877 tom CLXXVII, k.43662 tom CCXXXI oraz k.43911-43913v tom CCXXXII, k.43812-43826 i k.43834-43849 tom CCXXXII, k.43894-43899 tom CCXXXII) oraz zeznaniami świadka A. Ś. (2) (133) (k.32457-32458 tom CLXXV) oraz zeznaniami świadka J. U. (134) (k.43909-43910v tom CCXXXII) dawała pełny obraz tego zdarzenia.

136 S. K. (9) (k.32853-32860 tom CLXXVII, k.32979-32983 tom CLXXVII, k.32985-33013 tom CLXXVIII, k.43656-43660v tom CCXXXI) będący w okresie od grudnia 2002 r. do maja 2006 r. pracownikiem ochrony zatrudnionym w firmie (...), a następnie (...), potem (...), natomiast swoje obowiązki wykonywał w siedzibie firmy (...) (wcześniej (...)) i de facto podejmował czynności daleko wykraczające poza zakres jego obowiązków i uprawnień, co milcząco akceptowali pracownicy (...), korzystając z jego pomocy, natomiast świadek wykorzystywał ten fakt na własne potrzeby czerpiąc z tego dodatkowy zysk, w szczególności od przedstawicieli firm holowniczych, którym zależało na jak najszybszym rozpoznaniu wniosku o wypłatę odszkodowania, w tym dokonaniu oględzin. Jego zeznania dotyczącą ustawianej kolizji drogowej, opisanej w zarzucie postawionym oskarżonemu G. S. (2).

Przesłuchany w dniu 14 września 2011 r. (k.32853-32860 tom CLXXVII) S. K. (9) opisał to szczegółowo wskazując, że takimi pracownikami, którym pomagał w rożny sposób był m.in. G. S. (2), W. K. (3), P. K. (8), K. W. (1). Z jego zeznań wynikało, że sposób organizacji pracy w (...) był taki, że dawał możliwość do wielu nadużyć, w tym w zakresie kompletowania dokumentacji w aktach szkodowych czy też w zakresie części samochodowych składanych w odrębnym pomieszczeniu. W 2005 r. poprzez G. S. (2) świadek poznał T. G. (1), z którym utrzymywał następnie kontakt telefoniczny, a ponadto T. G. (1) przyjeżdżał do siedziby (...). Podczas pierwszego spotkania z nim na prośbę G. S. (2) przed siedzibą (...) odebrał od T. G. (1) jakieś dokumenty, które przekazał G. S. (2). Świadek wskazał, że od tej sytuacji rozpoczęły się ich kontakty, głównie telefoniczne. Później dokumenty otrzymywane od T. G. (1) przekazywał nie tylko G. S. (2), ale również P. K. (8) i K. W. (1). T. G. (1) zależało na tym, aby oględzin pojazdów dokonywali G. S. (2), K. W. (1) oraz P. K. (8). Świadek wskazał, że dzwonił do T. G. (1) korzystając ze swojego prywatnego telefonu, ale też ze stacjonarnego w (...) przy czym w godzinach popołudniowych (15.00-17.00) w pokoju A. C. (3) pod jego nieobecność, nie przypominał sobie, aby dzwonił z pokoju G. S. (2). Uwagę świadka zwrócił fakt, iż w przeciągu kilku miesięcy w samochodach tej samej marki, tj. R. (...), co do którego kwestie odszkodowawcze załatwiał T. G. (1), miały miejsce szkody i w grę wchodziły te same uszkodzenia zlokalizowane w przedniej i bocznej ich części. Przed zgłoszeniem szkody T. G. (1) dzwonił do niego, aby ustalić który z trzech likwidatorów – G. S. (2), K. W. (1) czy P. K. (8) - w najbliższym czasie będzie likwidował szkody, i zależało mu wówczas, aby był nim G. S. (2). W związku z tym świadek pytał G. S. (2) czy ten zlikwiduje daną szkodę zgłoszoną przez T. G. (1), na co ten zawsze odpowiadał twierdząco, a wówczas za pośrednictwem świadka umawiana była konkretna data, w której T. G. (1) zgłaszał daną szkodę. Wówczas akta zgłoszonej szkody świadek zanosił G. S. (2), a następnie za pośrednictwem świadka T. G. (1) składał brakujące dokumenty. T. G. (1) zależało też na tym, aby oględziny pojazdu zostały przeprowadzone szybko oraz „dobrze” i na szybkiej wypłacie odszkodowania w jak najwyższej kwocie. W tym wypadku mógł liczyć na G. S. (2), który – jak ujął to świadek – likwidował bardzo wiele szkód będących w zainteresowaniu T. G. (1). Świadek wskazał wówczas wprost: „Wiem, że G. chciał, aby S. wykonując oględziny pojazdu wykonał dobry opis tych oględzin, to jest aby w trakcie tych oględzin ująć w protokole oględzin uszkodzenia, których tak naprawdę nie było, bądź też aby były wskazane uszkodzenia większe zamiast mniejsze”. W ten sposób T. G. (1) chciał uzyskać jak największe odszkodowanie. Wskazał też: „Wiem, że S. za robienie takich opisów oględzin dostawał od G. pieniądze, ale nie potrafię powiedzieć w jakich kwotach, natomiast wiem, że było to rozliczane procentowo od wysokości przyznanego odszkodowania i było to 5% wartości tego przyznanego odszkodowania. O tych 5 % powiedział mi osobiście kiedyś S.. Zresztą za każdym razem gdzie szkody likwidował G. S. (7) to G. poprzez mnie pytał czy wystarczy S. 5% co następnie upewniałem się u G., który zgadzał się na te 5%. S. mówił mi wtedy, że za te 5% poprowadzi likwidację szkody dla G..” Świadkowi znana była obowiązują w (...) procedura, więc wiedział, że wysokość odszkodowania wyliczona przez G. S. (2) była następnie akceptowana przez przełożonych, tj. W. K. (3) albo A. C. (3), a na końcu przez dyrektora L. B. (2). Świadek zaprzeczył, aby był świadkiem przekazywania pieniędzy przez T. G. (1) G. S. (2), albo też aby T. G. (1) przekazywał je za pośrednictwem świadka. Zaraz jednak następnie przyznał, że był świadkiem sytuacji, kiedy wśród dokumentów przekazywanych za jego pośrednictwem G. S. (2) znajdowały się pieniądze w banknotach – na pewno co najmniej kilkaset złotych, które przekazał G. S. (2). Nie wie czy stawka 5% obowiązywała również w rozliczeniach T. G. (1) z innymi pracownikami (...), w tym K. W. (1), natomiast słyszał, że P. K. (8) zażyczył sobie od T. G. (1) w zamian za „dobre” oględziny 10%, na co T. G. (1) się nie zgodził i P. K. (8) takich oględzin nie wykonał. Nie tylko T. G. (1) prosił, aby oględzin danego pojazdu dokonał G. S. (2), ale również G. S. (2) zależało na tym, aby dokonać oględzin w przypadku szkód będących w zainteresowaniu T. G. (1). Świadek przyznał, że zdarzało się, że w zamian za te przysługi otrzymywał od T. G. (1) pieniądze, a miało to być dwa razy po 50 zł. Wie też, że faktury wystawiane za naprawę pojazdów w przypadku szkód będących w zainteresowaniu T. G. (1) były zawyżane. Świadek wskazał, że współpraca T. G. (1) i G. S. (2), której był świadkiem trwała 6 miesięcy, a potem miał wrażenie, że jej nie było, ale nie wie z jakiego powodu, choć dodał, że być może G. otrzymał odmowy wypłat odszkodowania i pamiętał też, że w przypadku którejś ze szkód, którą likwidował G. S. (2) w firmie powołano biegłego, który oceniał zakres uszkodzeń oraz to czy powstały one w wyniku opisanego zdarzenia. W tym miejscu należy podkreślić, że na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek podtrzymał te zeznania.

Przesłuchany w dniu 27 października 2011 r. (k.32979-32983 tom CLXXVII) S. K. (9) podtrzymał w całości złożone uprzednio zeznania dodając, że chce je uzupełnić – gdyż poprzednio obawiał się, że gdy ujawni wszystkie okoliczności może zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej – w zakresie współpracy z T. G. (1) i pośredniczenia w przekazywaniu gotówki od T. G. (1) G. S. (2) (oraz K. W. (1)). Wówczas ponownie, bardzo dokładnie opisał swoje pierwsze spotkanie z T. G. (1), którego przedstawił mu G. S. (2). Przyznał, że za swoje usługi otrzymywał od T. G. (1) pieniądze w kwocie 50 zł. Opisał zaszłości dotyczące K. W. (1), ale również G. S. (2) przyznając wówczas po raz pierwszy, że faktycznie była taka sytuacja, kiedy zatrzymał dla siebie pieniądze przekazywane przez T. G. (1) za jego pośrednictwem G. S. (2), o które następnie dopytywał go G. S. (2). Opisał też sytuację, kiedy z akt szkodowych usuwana była i wpinana kopia dowodu rejestracyjnego (w którym była adnotacja o tym, iż samochód został sprowadzony z zagranicy). Wskazał, że miał świadomość („ doskonale wiedziałem”) tego, że część szkód które były w zainteresowaniu T. G. (1) pochodziła z ustawianych kolizji drogowych i taką wiedzę miał też G. S. (2). W tym miejscu należy podkreślić, że na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek podtrzymał te zeznania.

Przesłuchany w dniu 2 listopada 2011 r. (k.32985-33013 tom CLXXVIII) S. K. (9) nieco złagodził ton swoich poprzednich wypowiedzi, a pytany o bliższe szczegóły nie był w stanie już nic więcej wskazać. Zeznał, że miał również kontakt z A. P. (1), ale dla niego nie świadczył tego rodzaju usług jak w przypadku T. G. (1). Podczas tego przesłuchania świadkowi zostały też okazane akta konkretnych szkód, i faktycznie okazało się, że oględzin w związku z tą szkodą dokonywał G. S. (2) (k.33002 tom CLXXVIII), jak również że w okresie 2005 r. wykonywał on oględziny w przypadku innych ustawianych kolizji. W tym miejscu należy podkreślić, że na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek podtrzymał te zeznania. Wskazał, że w pracy pojawiła się informacja, że G. S. (2) sprowadza samochody z zagranicy, sam zmieniał je często i zastanawiano się skąd ma na ten cel pieniądze. Na rozprawie S. K. (9) był bardzo ostrożny i zasłaniał się niepamięcią.

Z zeznań świadka S. K. (9), wespół z treścią wyjaśnień T. G. (1) oraz wyjaśnień i zeznań T. N. wyłaniał się czytelny i spójny obraz zdarzenia opisanego w zarzucie postawionym w tej sprawie oskarżonemu G. S. (2).

Na rozprawie oprócz S. K. (9) zostali ponadto przesłuchani świadkowie zawnioskowani do odczytania, tj.:

136 A A. C. (3) (k.31795-31799 tom CLXXI, k.43914-43916 tom CCXXXII i ponownie na wniosek obrońcy oskarżonego G. S. (2) - k.46215v-46216v tom CCXLIV), będący pracownikiem (...)) od 2002 r. zatrudnionym w (...), gdzie rozpoznawał zażalenia, skargi i odwołania klientów na działalność pracowników, zaniżoną wycenę odszkodowań z podległych oddziałów, w tym oddziału, w którym swoje obowiązku wykonywał oskarżony G. S. (2). Na etapie postępowania przygotowawczego (przesłuchany w dniu 2 marca 2007 r.) świadek opisał szereg nieprawidłowości przy realizacji swoich obowiązków przez w szczególności likwidatorów, w tym m.in. G. S. (2), przy czym nie był w stanie wskazać innych konkretnych sytuacji poza nieprawidłowościami w związku z wyceną pojazdu powypadkowego i złamaniem procedury przy jego sprzedaży – przy czym jego nabywcą była osoba z rodziny G. S. (2), jak również bliskie relacje łączące G. S. (2) z L. B. (2) oraz W. K. (3), a także dyrektorem (...) S.. Opisał także przedziwną pozycję jaką miał – będący przecież jedynie pracownikiem (...) - S. K. (9), nie widząc merytorycznego i ekonomicznego uzasadnienia dla dalszego zatrudniania go po zmianie siedziby na ul. (...), gdzie (...) korzystała z profesjonalnej ochrony firmy (...). O występowaniu tych nieprawidłowości zgłaszanych przez klientów świadek starał się informować przełożonych, na dowód czego złożył do akt sprawy kopię korespondencji dotyczącej tych kwestii (k.31800-31806 tom CLXXI). Na rozprawie – nie będąc już od ośmiu lat pracownikiem tej firmy – świadek miał dużo większy dystans do wszystkich tych kwestii. Przesłuchany na rozprawie ponownie na wniosek obrońcy oskarżonego G. S. (2) wskazał, że w pełni podtrzymuje swoją ocenę, iż G. S. (2) nie miał odpowiedniego wykształcenia jak również predyspozycji do wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego, a w pracy był powolny. Kiedy G. S. (2) został zatrzymany, świadek nie był już pracownikiem (...). Ponownie podtrzymał zeznania, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. W połowie 2005 r. (...) K. uzyskał samodzielność. Dyrektorem został wówczas dotychczasowy zastępca L. B. (3), a (...) ten został przeniesiony z ul. (...) na ul. (...) w K.. Kierownikiem (...) został W. K. (3) mianowany przez L. B. (2). Od 2001 r. pracownikiem tego oddziału był też G. S. (2). L. B. (3), W. K. (3) i G. S. (2) dobrze się znali, mieszkali obok siebie, dojeżdżali do pracy jednym samochodem.

136 B W. K. (3) (k.33017-33020 tom CLXXVIII, k.33046-33053 tom CLXXVIII, k.36969-36970 tom CXCVII, 37003-37007 tom CXCVII, k.37010-37019 tom CXCVII, k.43916-43919 tom CCXXXII i k.46218-46219 tom CCXLIV), pełniącego od miesiąca października 2005 r. do 2009 r. obowiązki kierownika (...) w (...) S.A. (do 2007 r. (...) S.A.), a od 2002 r. zatrudniony był na stanowisku (...), do którego zdań należało m.in. zatwierdzanie szkód, kierowanie spraw do biegłych rzeczoznawców, wydawanie decyzji o przyznaniu odszkodowania w kwocie do 15.000 zł, bądź decyzji o odmowie wypłaty odszkodowania. Dodał, że jego poprzednik na tym A. C. (3) mógł zatwierdzać odszkodowania do kwoty 25.000 zł. Jego przełożonym był A. C. (3). Opisał on procedury obowiązujące pracowników (...). Przyznał, że pracownik (...) z firmy (...) pomagał pracownikom, ale zaprzeczył aby np. przyjmował szkody, gdyż byłoby to niedopuszczalne, ale mógł np. opisywać teczki szkody (zgodnie z naniesionymi wcześniej przez rzeczoznawcę zapiskami), dołączał dokumentację do akt szkodowych. W tej części jego zeznania częściowo współgrały z zeznaniami świadka S. K. (9). Odniósł się także do kwestii części przyjmowanych w (...). Stwierdził, że przeciwko niemu nigdy nie toczyło się postępowanie karne. Został on przesłuchany w szerokim zakresie – a zatem wykraczającym poza ramy tego postępowania, w szczególności zarzutu postawionego ostatecznie oskarżonemu G. S. (2), a to w związku z licznymi nieprawidłowościami, które wymagały wyjaśnienia, co nie było rzeczą prostą, z uwagi na fakt, iż współpracownicy nie byli zainteresowani ujawnianiem szczegółów w obawie przed własną odpowiedzialnością karną. W 2009 r. został zwolniony – jak to ujął – z uwagi na redukcję etatów, otworzył natomiast własną działalność w zakresie ubezpieczeń. Biorąc pod uwagę treść zeznań świadka A. C. (3) nie dziwi fakt, iż twierdził on, że nie dostrzegał żadnych nieprawidłowości w pracy G. S. (2), wskazując, że obaj wskazywali przełożonym sprawy, w których mieli wątpliwości co do okoliczności powstania szkód komunikacyjnych, natomiast to organy ścigania nie były zainteresowane prowadzeniem postępowań w tych sprawach z uwagi na „niski stopień szkodliwości tego rodzaju przestępstw (wyłudzenia odszkodowań). Był jednak daleki od prawdy, co sam przyznał po odczytaniu zeznań, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego przyznając, że faktycznie nie wskazał podczas przesłuchań – mimo, iż miał taką okazję, gdyż okazano mu cały szereg akt szkodowych, w których zgłoszone zostały szkody komunikacyjne powstałe w wyniku tzw. ustawek – takich, w których powziął wątpliwości co do przypadkowego ich przebiegu na skutek np. braku korelacji szkód w pojazdach uczestniczących w nich. Wskazał też, że nie ma żadnej wiedzy na temat szkód likwidowanych przez G. S. (2) dla T. G. (1), i gdy ten został zatrzymany dowiedział się, że działał on w jakiejś grupie przestępczej, ale poza tym żadnych szczegółów nie słyszał. Przyznał jednak, że w związku z sytuacją gotowości odkupienia pojazdu powypadkowego przez G. S. (2), który był leasingu, w sprawie czego kontaktował się on z właścicielem pojazdu, miała miejsce interwencja – kontrola ze strony dyrektora(...) (...) w W. B. S. (1), który zakwestionował podjęte przez G. S. (2) działania odnośnie tego pojazdu, a która zakończyła się na żądanie w/w dyrektora przesłaniem akt szkód biznesowych obsługiwanych przez (...). Przesłuchany ponownie na rozprawie – na wniosek obrońcy oskarżonego G. S. (2) – wskazał, że nie kojarzy G. P. (2) jako pracownicy (...), gdyż w firmie tej panowała duża rotacja pracowników i w związku z tym nie może zatem pamiętać jej ewentualnych uwag i zastrzeżeń co do funkcjonowania (...), i pracy S. K. (9). Przyznał, że zdarzało się że do pracy przyjeżdżał razem z G. S. (2) i L. B. (2).

Ponadto odczytano mu zeznania złożone w dniu 25 lipca 2012 r. w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P. Świadek wskazał, że (...) S.A. powstała w (...) r. po połączeniu(...)Kierownik zatwierdzał do kwoty 25.000 zł (tj, jego poprzednik A. C. (3), bo on tylko do kwoty 15.000 zł), a powyżej Dyrektor. Wskazał, że mogło być tak, że jeden pracownik dokonywał oględzin pojazdu, inny sporządzał kosztorys, a jeszcze inny operat (k.33019 tom CLXXVIII). Jak również, że nawet przy wyliczeniu szkody całkowitej klient – zgodnie z kodeksem cywilnym – mógł naprawić pojazd do wartości rynkowej pojazdu na dzień szkody. Im starsze auto, tym mniejsza wartość pojazdu. Wartość pojazdu zależała od roku produkcji i daty pierwszej rejestracji.

Odnośnie szkody całkowitej wskazał, że szkoda była rozliczana jako całkowita, gdy koszt naprawy pojazdu przekraczał jego wartość rynkową i wówczas klientowi wypłacane było 70 % wartości rynkowej pojazdu. Co znamienne wskazał, że przyjęcie szkody całkowitej było korzystniejsze dla klienta, bowiem dostawał on gotówkę bez obowiązku dostarczania faktur za naprawę i faktur źródłowych (dotyczących części samochodowych). Natomiast w przypadku zakładów blacharskim, nie chciały one, aby dana szkoda została rozliczona jako całkowita, gdyż stanowiło to dla nich utrudnienie, gdyż musieli informować (...) o wykonanych pracach blacharskich przed lakierowaniem, po lakierowaniu i przedkładać czytelne faktury źródłowe, stąd też nie chcieli, aby klientom było wypłacane te 70%. Gdy klient chciał naprawić swój pojazd do ustalonej przez rzeczoznawcę wartości pojazdu musiał on przedłożyć faktury źródłowe na taką kwotę.

137 W. S. (3) (k.32870— (...) tom CLXXVII, k.43662 tom CCXXXI oraz k.43911-43913v tom CCXXXII, k.43812-43826 i k.43834-43849 tom CCXXXII, k.43894-43899 tom CCXXXII), będący pracownikiem firmy (...) (K. K. (9)) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawianej kolizji drogowej, opisanej w zarzucie postawionym oskarżonemu G. S. (2).

W. S. (3) m.in. w związku z tą ustawką został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II K 357/14 (k.43900-43903 tom CCXXXI).

Przesłuchany w dniu 27 września 2011 r. (k.32870— (...) tom CLXXVII) W. S. (3) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że w 2003 r. lub 2004 r. poznał T. G. (1) w firmie (...) i wtedy T. G. (1) nie był jeszcze pracownikiem tej firmy, natomiast prowadził pomoc drogową. To właśnie T. G. (1) zaproponował mu udział w tej ustawce, i faktycznie świadek wziął w niej udział kierując samochodem marki D. (...), natomiast T. N. R. (...) (lub T. G. (1), który na pewno był wówczas w samochodzie być może jako pasażer). Wszystkie dyspozycje wydawał wówczas uczestnikom T. G. (1). Po tym zderzeniu W. S. (3) oddalił się z miejsca zdarzenia. Za udział w tej ustawce otrzymał od T. G. (1) kwotę 150 zł. T. N. znał już wcześniej z sąsiedztwa, a potem przyjeżdżał on z T. G. (1) do (...) z holowanymi pojazdami. Podczas tego przesłuchania świadek opisał też drugą ustawioną kolizję drogową. Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek podtrzymał te zeznania. Ponadto na rozprawie zostały mu odczytane wyjaśnienia i zeznania zawarte w protokołach przesłuchania pochodzących z akt sprawy sygn. akt XI K 111/13/P (dot. m.in. T. G. (1) i T. N.) a złożone w dniu 28 września 2011 r., 6 października 2011 r., 14 lutego 2012 r., 30 marca 2012 r., 6 czerwca 2012 r. (k.43812-43826 i k.43834-43849 tom CCXXXII) oraz z akt sprawy sygn. akt II K 357/14 (dot. W. S. (3)) z dnia 13 sierpnia 2014 r., 15 października 2014 r. (k.43894-43899 tom CCXXXII).

Jego relacja w całości miała wsparcie w wyjaśnieniach T. G. (1), A. N. (1), T. N., M. B. (4) i L. S. i jako taka zasługiwała na wiarę.

138 K. W. (1) ( (...)- (...) tom CLXXVIII, k.43660v-43662v tom CCXXXI)

były pracownik (...), opisał on zasady obowiązujące przy likwidacji szkód komunikacyjnych, w tym zakres obowiązków likwidatorów oraz rzeczoznawców zatrudnionych w tej firmie, procedurę obowiązującą przy likwidacji szkód komunikacyjnych, z tym że z zeznań świadka S. K. (9) wynikało, że bez trudu i większych zabiegów nawet on – będąc ochroniarzem – mógł wpłynąć na to do kogo dana szkoda zostanie przydzielona, a nawet dokonywał pewnych zapisów w dokumentacji znajdującej się w aktach szkodowych. Świadek K. W. (1) był wskazywany przez S. K. (9) jako osoba, która w swojej pracy – subtelnie rzecz ujmując – nie trzymała się tych zasad, a nawet opisał sytuację, w której miał on przyjąć korzyść majątkową od T. G. (1) w zamian za tzw. „dobre” oględziny z tym, że miał problemy ze zidentyfikowaniem konkretnej szkody – akt szkodowych. Stąd też do zeznań w/w świadka należało podchodzić z dużą ostrożnością.

Świadek wskazał, że zasadą było to, że ta sama osoba, która dokonywała oględzin pojazdu, przygotowywała również kosztorys, natomiast operat mógł już wykonać inny rzeczoznawca – likwidator.

Wskazał też, że jeżeli koszt naprawy pojazdu przekraczał 70% jego wartości, to szkoda była wyliczana jako szkoda całkowita, co było opłacalne dla (...), ale nie dla właściciela pojazdu. W przypadku natomiast braku przyjęcia szkody całkowitej, klient mógł zgodzić się na wypłatę odszkodowania w kwocie naprawy wskazanej przez (...) według kosztorysu lub według przedłożonych przez klienta faktur naprawy.

Odnośnie oględzin świadek wskazał, że w ich trakcie ustalał ze zgłaszającym szkodę czy będzie chciał naprawić pojazd na fakturę czy też według kosztorysu. W przypadku, gdy klient wybierał fakturę, należało poinformować go, aby serwis dokonujący naprawy przedstawił do weryfikacji (...) kosztorys naprawy. Natomiast, gdy klient decydował się na kosztorys, wówczas pracownik dokonujący oględzin sporządzał taki kosztorys w systemie (...), a gdy danego pojazdu nie było w tym systemie – w systemie (...). Po dokonaniu oględzin, sporządzeniu kosztorysu i ustaleniu sprawcy szkody następowało przygotowywanie odszkodowania do wypłaty. Zdarzało się, że po sporządzeniu kosztorysu klient dostarczał faktury, które należało zweryfikować, a po zweryfikowaniu dochodziło do ponownego przeliczenia szkody lub do dopłaty już wypłaconego odszkodowania. Następnie sporządzany był operat, który był przekazywany do kierownika, a ten kierował operat do innego rzeczoznawcy w celu jego weryfikacji – sprawdzenia czy szkoda została prawidłowo wyliczona. W zależności od wysokości szkody była ona zatwierdzana do wypłaty przez kierownika lub dyrektora. Następnie w (...) wydawano decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania odszkodowania.

Ponadto na rozprawie zostali przesłuchani (a zatem nie uwzględniono wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 333 § 2 k.p.k. na wniosek obrońcy oskarżonego G. S. (2) przy akceptacji prokuratora):

- 138 A B. Z. (k.32732-32734 tom CLXXVI, k.45871 tom CCXLII) pracownik(...) od 2003 r., a następnie (...). Zauważyła, że G. S. (2) i W. K. (3) trzymali się razem wraz z L. B. (2) (nie żyjącym już) i razem ściągali się do pracy i inni mówili o nich, że jest to grupa „nie do ruszenia” tj, znali się i wzajemnie sobie pomagali, natomiast G. S. (2) i P. K. (8) nie lubili się. P. K. (8) nie lubił się z W. K. (3). Wiedziała, że G. S. (2) lubił jeździć na oględziny do Z. oraz A. P. (1). O T. G. (1) po raz pierwszy usłyszała już po zatrzymaniu G. S. (2), tj. że S. jeździł do niego na oględziny podobnie jak do K.. W tym kontekście padało też wśród pracowników w nieoficjalnych rozmowach nazwisko W. K. (3). Odnośnie S. K. (9) wskazała, że był on pomocnikiem rzeczoznawców, a dopiero po zatrzymaniu G. S. (2) zabroniono mu podejmowania jakichkolwiek czynności pomocowych dla pracowników (...) i kontaktów z klientami, od tej pory miał zająć się tylko ochroną. Świadek potwierdziła zeznania S. K. (9) w części w której opisał on nieformalnie podejmowane czynności – łącznie z opisywaniem teczek szkód – daleko wybiegające poza jego obowiązki ochroniarza i kompetencje. W. K. (3) i G. S. (2) mieli – wedle jej wiedzy – sprawować nadzór nad częściami samochodowymi przynoszonymi przez klientów, i w tym zakresie korzystali również z pomocy S. K. (9). Przyznała, że odbierała telefony, kiedy różne osoby wprost pytały kiedy G. S. (2) będzie miał dyżur i będzie dokonywał tym samym oględzin. Po zatrzymaniu G. S. (2) pojawiły się spostrzeżenia co do jego pracy, typu, że na jego dyżurach przyjeżdżało najwięcej lawet z samochodami do oględzin (sama też na to zwróciła uwagę, a w szczególności, że przyjeżdżali z nimi nie tylko osobiście klienci co warsztaty naprawcze), że handlował samochodami a nawet chciał zakupić samochód od firmy (...), która miała ubezpieczenie u nich. Jej zeznania miały jednak charakter bardziej zasłyszanych gdzieś informacje – oprócz jej własnych spostrzeżeń – bez konkretów.

- 138 B K. Z. (2) (k.32735-32736v tom CLXXVI, k.45874-45875v tom CCXLII) od 2006 r. pracownica (...). Podobnie jak B. Z. opisała ogólnie zakres obowiązków rzeczoznawców zatrudnionych w tej firmie, ale również rolę jaką faktycznie odgrywał S. K. (9) wskazując, że – mimo iż był tylko pracownikiem ochrony – zajmował się różnymi czynnościami związanymi z likwidacją szkód, typu kserowanie dokumentów, księgowanie szkód, przenoszenie akt, przynoszenie akt z archiwum, wynoszenie części do archiwum, przyjmowaniem szkód od klientów, czego absolutnie robić nie powinien, dzwonił z telefonów firmowych, przesiadywał w pokoju rzeczoznawców, krążył po całej firmie i załatwiał jakieś sprawy i w jakiś sposób współpracował z warsztatami, gdyż ich przedstawiciele przychodzili do niego, prosił rzeczoznawców o zatwierdzenie ich faktury, przyspieszenie wypłaty, a podczas popołudniowych dyżurów miał dostęp do akt szkód bez kontroli pracowników, itd. Nie miała wątpliwości i raziło ją to, że G. S. (2) w pracy najbardziej był związany ze S. K. (9) i W. K. (3). Przed zatrzymaniem G. S. (2) nie miała uwag do jego pracy, a po jego zatrzymaniu krążyły plotki na jego temat, m.in. na temat chęci zakupu samochodu co do którego stwierdzono szkodę całkowitą.

- 138 C M. C. (11) (k.32737-32739 tom CLXXVI, k.32790-32791 tom CLXXVI, k.45876-4577 tom CCXLII) będący od listopada 2005 r. do grudnia 2010 r. pracownikiem (...) S.A. Opisał zasady pracy rzeczoznawców, faktyczną rolę S. K. (9). Nic konkretnego nie potrafił powiedzieć na temat pracy G. S. (2), choć opisał on jedną sytuację, kiedy powołany został niezależny rzeczoznawca w związku ze stwierdzoną rozbieżnością pomiędzy fakturą a realnymi kosztami naprawy, a różnica wyniosła około 6.000 zł i dotyczyło to sprawy przydzielonej G. S. (2), a podczas kolejnego przesłuchania odniósł się do konkretnych danych z akt szkodowych

- 138 D P. K. (8) (k.32773-32775v tom CLXXVI, k.32776-32778 tom CLXXVI, k.33065-33070 tom CLXXVIII, k.45878-45879 tom CCXLII) - pracownik (...) w latach 2005-2008. Sam został skazany w związku z wyłudzaniem odszkodowań, gdzie występował jako właściciel pojazdów, który ubiegał się o wypłatę odszkodowania a nie pracownik (...) (wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt III K 177/13 – k.45884-45893 tom CCXLII). Opisał zasady pracy rzeczoznawców, ale też rolę S. K. (9) wskazując że za wiedzą i zgodą L. B. (2) przyjmował on również szkody od klientów i prowadził też merytorycznie szkody G. S. (2), z którym P. K. (8) dzielił pokój. To znaczy S. K. (9) dostawał od G. S. (2) stertę tzw. czystych szkód, tj. akta zawierające jedynie notatkę policyjną lub oświadczenie sprawcy i wówczas numerował karty, opisywał ilość stron na obwolucie, sporządzał operat przygotowując szkodę do wypłaty i raz na jakiś czas widział, że od G. S. (2) dostaje on jakieś pieniądze na wódkę, którą lubił pić. Pilotował też szkody A. P. (1), Z. i B. z M. i krążyło nawet powiedzenie „(...)”. Opisał proces likwidacyjny (k.32775 tom CLXXVI). Wskazał, że wprawdzie w firmie krążyły plotki, iż są jakieś nieprawidłowości przy prowadzeniu szkód przez G. S. (2), w szczególności, że ma on jakiś układ z warsztatami naprawczymi, ale nikt nie chciał w to wnikać, gdyż nie chciał się narażać wiedząc, że w firmie panuje układ „B.-K.-S.”. Opisał o cały szereg różnego rodzaju sytuacji związanych z G. S. (2), które świadczyły o tym, że jego działalność bywała daleka od obowiązujących w tej firmie zasad pracy rzeczoznawcy. Przyznał, że zdarzało się, że miał konflikty z G. S. (2).

Istotną informacją udzieloną przez w/w świadków i P. K. (8) również była ta, że do rzeczoznawcy sprawdzającego daną szkodę innego rzeczoznawcy nie należało weryfikowanie wykonanych oględzin i sporządzonej przez niego wyceny, tylko sprawdzenie jej od strony formalnej. Wyjaśnił też zagadnienie tzw. szkody całkowitej (k.33067 tom CLXXVIII).

- 138 E A. G. (2) (k.32756-32758v tom CLXXVI, k.32761-32762 tom CLXXVI, k.45879-45880v tom CCXLII) pracownik (...), a wcześniej (...). Opisał zasady pracy rzeczoznawców w tej firmie, jak również rolę S. K. (9), z którym – jak przyznał – utrzymywał kontakty również poza pracą wskazując, że za wiedzą L. B. (2) przyjmował on również szkody. Wskazał, że z nazwiskiem T. G. (1) zetknął się dopiero w związku z zatrzymaniem G. S. (2). Bywał natomiast na oględzinach u braci K.. Niewiele konkretów podał natomiast na temat pracy G. S. (2). Przyznał na rozprawie, że G. S. (2), W. K. (3) i L. B. (3) dobrze się znali, bo pochodzili z tej samej miejscowości.

- 138 F Z. K. (o jego bezpośrednie przesłuchani zawnioskował obrońca G. S. (2) a następnie nie stawił się na rozprawie) (k.32767-32768v tom CLXXVI, k.46027v-46029 tom CCXLIII) od 2000 r. pracownika (...) (a wcześniej (...)), przy czym nie dokonywał oględzin i nie prowadził szkód powstałych w wyniku kolizji i wypadków drogowych – szkód komunikacyjnych, natomiast czasami zatwierdzał jako sprawdzający pod względem merytorycznym akta szkody komunikacyjnej, ale nie sprawdzał czy szkoda została poprawnie wyliczona, albo czy kalkulacja tej szkody nie budzi wątpliwości. Opisał obowiązujące zasady. Natomiast potwierdził, że S. K. (9) otrzymywał od któregoś z pracowników pieniądze za pomoc, w tym np. za sporządzanie operatów, jak również pilotował on szkody dla właścicieli warsztatów samochodowych typu A. P. (1). Przyznał, że jako pracownik ochrony S. K. (9) nie mógł likwidować szkód. Odnośnie części samochodowych zwracanych przez klientów wie, że o taki zwrot zwracali się G. S. (2) i W. K. (3). Słyszał, że są one sprzedawane. Tak jak i inni pracownicy miał on wiadomości ze słyszenia, a nie był naocznym świadkiem takich sytuacji. Wie też, że przez kierownictwo (a do kierownictwa należał L. B. (3), a następnie W. K. (3)) niektóre warsztaty były faworyzowane , tj, miały jakieś wyższe stawki, ale nie potrafił ich wymienić. O T. G. (1) usłyszał natomiast w związku z zatrzymaniem G. S. (2).

- 138 G R. P. (2) (o jego bezpośrednie przesłuchanie zawnioskował obrońca G. S. (2) a następnie nie stawił się na rozprawie) (k.32132-32136 tom CLXXIII, k.46029v-46030 tom CCXLIII) pracownik (...) (wcześniej w (...) a w połowie 2005 r. doszło do połączenia (...)), opisał on obowiązujące zasady i procedury przy likwidacji szkód. Znany był mu fakt dużej zażyłości pomiędzy G. S. (2), W. K. (3) oraz L. B. (2). Wskazał, że S. K. (9) jako pracownik ochrony nie miała prawa podejmować żadnych czynności zastrzeżonych i wykonywanych przez pracowników (...). Zauważył, że S. K. (9) bardzo dużo czasu spędzał w pokoju G. S. (2) z nim mimo, iż w ogóle nie powinno być w pokoju rzeczoznawców oraz jak również dużo czasu spędzał na sali obsługi, podczas gdy miał chronić kasę, która znajdowała się w innym pomieszczeniu, miał też bezproblemowy dostęp do akt szkodowych. Opisał też sytuację i wywołaną nią kontrolę, kiedy w 2006 r. G. S. (2) chciał dokonać zakupu pojazdu powypadkowego, będącego w leasingu (...). A. C. (3) jeszcze ze szkoły znał się z L. B. (2). Natomiast P. K. (8) zwolnił się z pracy zanim pracownicy (...) dowiedzieli się o postępowaniu karnym toczącym się przeciwko niemu.

- 138 H G. P. (2) (o jej bezpośrednie przesłuchanie zawnioskował obrońca G. S. (2) a następnie nie stawił się na rozprawie) (k.32764-32766 tom CLXXVI, k.46195v-4646199 tom CCXLIV) od 6 lutego 2006 r. do 18 października 2007 r. pracownicy (...) również jako likwidator szkód. Wskazała, że bardzo często zdarzało się, że P. K. (8) i G. S. (2) przychodzili do niej, nie mając danego dnia dyżuru i wybierali sobie konkretne szkody, które ona przyjęła, albo też samo przyjmowali sobie konkretne szkody po czym rejestrowali je u B. Z. i prowadzili je sami. Często też zdarzało się, że szkody przyjmował też S. K. (9) tak jak pracownik (...). Osobiście zetknęła się z aktami szkód, których okładki zostały opisane przez S. K. (9) i jednocześnie obite zostały jej pieczątką – który w ten sposób de facto podrabiał jej podpis – a on tłumaczył to tym, iż był duży ruch i chciał jej w ten sposób pomóc. Działo się za wiedzą ich kierownika i przy jego akceptacji. Zresztą S. K. (9) miał bardzo dobre relacje z W. K. (3) i był z nim na „ty”. Od tamtej pory zaczęła się podpisywać pełnym nazwiskiem, chcąc ukrócić ten proceder. Świadek widziała też, że S. K. (9) merytorycznie rozliczał szkody, tj, przyjmował zgłoszenie, rozliczał szkodę sprawdzając czy są niezbędne dokumenty i sporządzał operat szkodowy, a następnie wśród rzeczoznawców szukał takiego, który podbije się pod tym i podpisze, i nie miał problemu ze znalezieniem takiej osoby – wskazała, że rzeczoznawcy „robili to w ciemno”. Słyszała, że za nieformalne prowadzenie szkód otrzymywał on 50 zł od G. S. (2), a od A. P. (1) za pilotowanie szkód. Następnie na tej podstawie sporządzania była decyzja o wypłacie odszkodowania. Opisała też nieprawidłowości w pracy W. K. (3). Wskazała, że z tego powodu udał się na zwolnienie lekarskie, z którego już nie wróciła i zwolniła się z pracy nie chcąc swoim nazwiskiem firmować działań niezgodnych z prawem. Tak jak i inni pracownicy wskazała, że S. K. (9) handlował też znakami opłaty skarbowej, które odklejał z pism z akt szkodowych. Znał też hasło G. S. (2) do systemu informatycznego i zajmował się kontaktem telefonicznym z klientami. Opisała też kwestię handlowania częściami samochodowymi w tym firmie (...). Wyraźnie widziała, że L. B. (3), W. K. (3) i G. S. (2) trzymają się razem. G. S. (2) i P. K. (8) nie lubili się. G. S. (2) lubił jeździć na oględziny do Z., A. P. (1) i warsztatów z W.. Wskazała też, że jeżeli ktoś chciał, aby oględzin pojazdu dokonał konkretny rzeczoznawca, wystarczyło że wiedział kiedy rzeczoznawca ten ma dyżur.

- 138 I L. B. (3) (k.33055-33062 tom CLXXVIII) – z uwagi na jego śmierć (k.46249 tom CCXLIV) jego zeznania zostały odczytane na rozprawie w dniu 30 listopada 2018 r. (k.46350 tom CCXLIV) – będący od czerwca 2005 r. do 2009 r. dyrektorem (...) w K., opisał procedury obowiązujące przy likwidacji szkód, w tym w szczególności komunikacyjnych i odniósł się również do konkretnych szkód komunikacyjnych po okazaniu akt z postępowania likwidacyjnego. Wskazał, że mogło być tak, że pomimo, iż szkoda została przydzielona innemu rzeczoznawcy (w tym wypadku K. W. (1)), to jednak oględzin i wyceny mógł dokonać inny rzeczoznawca (w tym wypadku G. S. (2)). Wskazał, że nie są mu znane relacje pomiędzy G. S. (2) a K. W. (1), jak również nie ma wiedzy na temat szkód likwidowanych przez G. S. (2) dla T. G. (1) oraz odnośnie czynności G. S. (2) w sprawie odkupienia pojazdu powypadkowego. Jego zeznania nie wniosły więc niczego nowego do sprawy.

139 P. M. (1) (k.36956-36966 tom CXCVII, k.36983-36987 tom CXCVII, k.44587v-44588 tom CCXXXV) będący pracownikiem (...) S.A. (podobnie jak J. U.) z tym, że on od października 2005 r. zatrudnionym na stanowisku (...) (...) S.A. Jego zeznania dotyczyły postępowań likwidacyjnych prowadzonych w (...) S.A. w przypadku konkretnych szkód komunikacyjnych zgłoszonych jako powstałych w wyniku kolizji, będących – jak się okazało – ustawkami. Jego zeznania dotyczyły w szczególności zgłoszenia szkody:

(k.36956-36966 tom CXCVII) – przez M. P. (2) i J. B. (3) z domu B. szkody komunikacyjnej w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie X. J. Z. (ustawka z dnia 13.01.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), przez D. W. w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie V A. P. (1), XLIII.2 D. W., XXXI S. S. (1), XLI M. M. (1), XLII P. A. (1) (ustawka z dnia 18.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), przez E. K. (1) i R. N. (1) w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 ul.(...)-ul.(...)), przez S. M. (3), P. Ś. (1) oraz G. J. (1) w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XX.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

(k.36983-36987 tom CXCVII) przez E. R. i D. N. w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

Jego zeznania w całości polegały na prawdzie, bowiem znajdowały w całości wsparcie w dokumentacji zawartej w aktach szkodowych.

140 K. J. (3) - będący pracownikiem (...) S.A - jego zeznania z postępowania przygotowawczego k.36971v-36973 tom CXCVII zostały odczytane na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. (k.46819 tom CCXLVII), a dotyczyły zgłoszenia szkód w związku z ustawionymi kolizjami drogowymi głównie nie objętymi bezpośrednio tym postępowaniem sądowym.

141 M. F. (2) (k.47063=2v- (...) tom CCXLVIII), będący pracownikiem (...) S.A. Jego zeznania dotyczyły postępowań likwidacyjnych prowadzonych w tym (...) w przypadku konkretnych szkód komunikacyjnych zgłoszonych jako powstałych w wyniku kolizji, będących – jak się okazało – ustawkami. Jego zeznania dotyczyły w szczególności zgłoszenia szkody:

k.36999-37001 tom CXCVII - przez T. K. (1) z polisy OC oraz przez A. C. (2) z AC w związku ustawioną kolizją opisaną w zarzucie XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) ul.(...)).

k.37092-37097 tom CXCVIII - przez M. J. (1) z OC w związku z ustawioną kolizji opisaną w zarzucie XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), oraz przez D. W. z OC w związku z ustawioną kolizją opisaną w zarzucie XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r.) w tym ostatnim przypadku ubezpieczyciel prowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenia czy zachodzi korelacja pomiędzy uszkodzenia pojazdów, ale ostatecznie odszkodowanie zostało wypłacone D. W..

Jego zeznania w całości polegały na prawdzie, bowiem znajdowały w całości wsparcie w dokumentacji zawartej w aktach szkodowych.

142 U. D. (k.36977v-36979 tom CXCVII, k.46060-46060v tom CCXLIII) będąca pracownicą (...) S.A. – jej zeznania dotyczyły szkody zgłoszonej przez M. C. (1) w związku z inną ustawianą kolizją drogową.

143 S. K. (4) (k.44647-46647av tom CCXLVI) będący pracownikiem (...) S.A. Jego zeznania dotyczyły w szczególności zgłoszenia szkody:

(k.36992-36994 tom CXCVII) - z OC przez A. O. (1) (szoda całkowita) i przez B. Ś. (1) z AC w związku z ustawioną kolizją z dnia 23 lutego 2006 r. przy ul. (...) opisaną w zarzucie XXXVII B. Ś. (1) (P. W. (1)).

(k.37087-37090 tom CXCVII) - przez R. O. (1) z AC i M. K. (3) z OC w związku z ustawką opisaną w zarzucie XVII.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 19.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), zgłoszenia szkody w związku z ustawką opisaną w zarzucie XV.1 M. Ż. (1), IV.2 A. P. (1) (ustawka z dnia 14.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)); zgłoszenia szkody w związku z ustawką opisaną w zarzucie XV.2 M. Ż. (1), IV.3 A. P. (1) (ustawka z dnia 15.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

(k.37126-37126 tom CXCVII) - zgłoszenia szkody z AC przez J. B. (5) oraz przez A. H. (1) z OC oraz przez T. Ł. z OC (pojazd własności M. L. (3)) w związku z ustawką z dnia 1 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) opisaną w zarzutach A. H. (1) z domu H., T. Ł., J. B. (5).

(k.40956 tom CCXVII) zgłoszenia szkody przez przez M. M. (1) z OC oraz przez P. A. (1) w związku z ustawką opisaną w zarzucie V A. P. (1), XLIII.2 D. W., XXXI S. S. (1), XLI M. M. (1), XLII P. A. (1) – opisuje tu zaszłości z przeszłości i okoliczności dotyczące innych ustawek: K. B. (2), S. B., A. O. (1), J. G. (2), M. W. (2), A. M. (1), A. L. (1), G. J. (2), T. K. (1), K. G. (1), R. O. (1), M. i J. K. (3), G. I.).

Jego zeznania w całości polegały na prawdzie, bowiem znajdowały w całości wsparcie w dokumentacji zawartej w aktach szkodowych.

144 G. K. (2) (k.36995v-36997 tom CXCVII, k.46061v-46062 CCXLIII), będący pracownikiem (...) S.A. Jego zeznania dotyczyły w szczególności zgłoszenia szkody przez R. W. (2) oraz T. F. w związku z ustawioną kolizją drogową, opisaną w zarzucie z punktu XX.4 dotyczącego oskarżonego J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.02.2006 r. – ul. (...)), jak również przez inne osoby (J. G. (2), A. C. (2)) w związku z innymi ustawionymi kolizjami drogowymi.

Jego zeznania w całości polegały na prawdzie, bowiem znajdowały w całości wsparcie w dokumentacji zawartej w aktach szkodowych.

145 P. M. (5) (k.37026-37027 tom CXCVII, k.46713 tom CCXLVI) będący pracownikiem (...). Jego zeznania dotyczyły zgłoszenia szkody w związku z ustawioną kolizją drogową nie objętą tym postępowaniem sądowym (mieli w niej uczestniczyć M. M. (12), J. M. (5), G. M.).

146 J. M. (6) (k.37029-37030 tom CXCVII) – będący pracownikiem (...) jego zeznania dotyczyły zgłoszenia szkody w związku z ustawką przy uczestnictwie J. R. (3), R. K. (7), A. O. (2), G. N. (2).

147 A. U. (1) (k.37047-37049 tom CXCVII, k.43919-43919v tom CCXXXII), będący pracownikiem (...) nie wniosły niczego nowego z punktu widzenia rozstrzygania o odpowiedzialności karnej oskarżonych w tej sprawie, gdyż dotyczyły innych ustawionych kolizji drogowych.

148 G. G. (7) (k.37050v tom CXCVII, k.46067-46067v tom CCXLIII) będący pracownikiem (...) S.A., jego zeznania dotyczyły szkody zgłoszonej przez J. L. i P. S. (3) z związku z ustawioną kolizją drogową nie objętą tym postępowaniem sądowym.

149 J. C. (3) (k.37079-37081 tom CXCVII, k.46067v-46068v tom CCXLIII) będący pracownikiem (...) S.A., a jego zeznania dotyczyły zgłoszenia szkody przez K. K. (4) i J. K. (5) w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XX.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 19.01.2006 r. ul.(...)).

Jego zeznania w całości polegały na prawdzie, bowiem znajdowały w całości wsparcie w dokumentacji zawartej w aktach szkodowych.

150 S. A. (k.37083-37084 tom CXCVII, k.46713v tom CCXLVI) będący pracownikiem (...). Został w tej sprawie przesłuchany w związku ze zgłoszeniem szkody przez M. M. (2) z OC w związku z ustawką opisaną w zarzucie XVII.10 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 23.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), zgłoszenia szkody w związku z ustawką opisaną w zarzucie XV.1 M. Ż. (1), IV.2 A. P. (1) (ustawka z dnia 1411.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), zgłoszenia szkody w związku z ustawką opisaną w zarzucie XV.2 M. Ż. (1), IV.3 A. P. (1) (ustawka z dnia 15.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

151 R. K. (5) (k.37109-37110 tom CXCVII w zw. z k.47410 tom CCL) będący pracownikiem (...) S.A. – jego zeznania zostały odczytane na rozprawie (k.47410 tom CCL), a dotyczyły w szczególności zgłoszenia szkody przez B. P. (2) z polisy OC w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XX.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 30.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), a ponadto dotyczyły również m.in. L. O. (pkt 210 a.o.),T. G. (3), W. F. (1), D., jak również dot. też innych odszkodowań m.in. P. N., R. Z..

Jego zeznania współgrały z zeznaniami świadka J. U. (134) (k.37072-37077 tom CXCVII), a nadto miały wsparcie w aktach dotyczących likwidacji szkód komunikacyjnych (k.35404-35498 tom CXC, k.35499-35539 tom CXC).

152 A. M. (1) (k.37337-37339 tom CXCVII, k.38582-38585 tom CCV, k.38591 tom CCV, k.45975-45976 tom CCXLII) - jego siostrą jest E. K. (1), będąca teściową B. M. (1). Jego zeznania i wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji z dnia 12 grudnia 2005 r. przy zbiegu ulic (...) z udziałem B. M. (1) (zięć jego siostry) – świade*k przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, za który został nastęnie prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (k.45990- CCXLIII dot. też B. K. (1), P. I., S. K. (5), E. K. (1), A. C. (1), M. C. (1), A. W. (1), M. N. (2)). Jego relacja uwiarygodniła treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

153 M. P. (2) (k.37400-37405 tom CXCIX, k.38318-38329 tom CXCIX, k.38334-38338 tom CXCIX, k.38339-38342 CCIII, k.46277-46280 tom CCXLIV) - jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu XXIII J. Z. (1) (B. M. (1), P. K. (3), W. F. (1), J. B. (2) (B.) – ustawka z dnia 13.01.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.38318-38329 tom CCIII – 29 listopada 2007 r. – (zarzuty, w tym m.in. dot. XXIII J. Z. (1) – k.38315-38317 tom CCIII) – M. P. (2) opisał bardzo szczegółowo m.in. w/w ustawianą kolizję. Wskazał w szczególności, że kiedy leczył się (...) poznał A. L. (1), który zaproponował mu zarobienie pieniędzy, a następnie poznał go z P. K. (3), dla którego kupił fikcyjnie samochód R. (...), który został zarejestrowany na M. P. (2), ale pozostał w posiadaniu P. K. (3). Następnie za sprawą P. K. (3) wziął udział w w/w ustawianej kolizji z F. (...). P. K. (3) namówił go bowiem, aby powiedział, że to on był kierowcą tego pojazdu w chwili kolizji. Nie było żadnego zderzenia pojazdów. Obecny na miejscu zdarzenia P. K. (3) przy M. P. (2) przeliczył pieniądze (800 zł) a następnie poszedł do radiowozu. Jeszcze przed przybyciem policjantów P. K. (3) dzwonił do kogoś, po czym ktoś oddzwonił do niego i poinformował go, że teraz może dzwonić i wówczas P. K. (3) zadzwonił do (...) i zgłosił kolizję. Kiedy M. P. (2) stwierdził, że boi się, że za ten przekręt pójdzie siedzieć, P. K. (3) uspakajał go, że wszystko jest załatwione. Potem od A. L. (1) dowiedział się, że samochody zostały następnie dobite przez P. K. (3) u niego w B.. Wraz z P. K. (3) dopełnił formalności zgłaszając szkodę. Za udział w kolizji otrzymał 400 zł, natomiast on przekazał P. K. (3) całą sumę odszkodowania. Wśród okazanych mu wizerunków rozpoznał wizerunek P. K. (3). Ponadto opisał także inne ustawiane kolizje. Ostatecznie samochód R. (...) został sprzedany M. S. (10).

k.38334-38338 tom CCIII – 19 maja 2008 r. – M. P. (2) ponownie przyznał się i złożył do akt sprawy wyrwaną przez siebie kartkę ze swojego notesu z zapiskami dot. w/w ustawki (k.38338 tom CCIV = (k.37405 tom CXCIX),

k.38339-38342 CCIII – 20 czerwca 2008 r. – M. P. (2) nie podał żadnych nowych okoliczności.

k.37400-37405 tom CXCIX – 25 czerwca 2008 r. – M. P. (2) przyznał się do zarzucanych mu czynów i złożył do akt sprawy swoje zapiski (k.37405 tom CXCIX), które dotyczyły ustawek z udziałem samochodu marki R. (...), którego zakup zorganizował P. K. (3) i złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze.

Na rozprawie (k.46277-46280 tom CCXLIV) – M. P. (2) potwierdził wszystkie okoliczności, w tym wskazane w wyjaśnieniach złożonych na etapie postępowania przygotowawczego.

Jego wyjaśnienia dotyczyły ponadto:

- ustawki z dnia 26.07.2005 r. ul. (...)-ul.(...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), G. M., D. J., G. I.,

- ustawki z dnia 03.03.2005 r. ul.(...)-ul.(...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), G. M., D. J., A. C. (1), A. C. (2),

– przyznał się częściowo do udziału w/w ustawkach, złożył wyjaśnienia na temat A. L. (1), jak również na temat (...) (...) odnośnie ustawki przy ul. (...) i ul.(...) (oskarżonego J. Z. (1)).

Relacja świadka M. P. (2) współgrała natomiast z wyjaśnieniami świadka B. M. (1) (88) (k.37162-37172 tom CXCVIII, k.37173-37184 tom CXCVIII, k.37290-37297 tom CXCVIII, k.37314-37323 tom CXCVIII, k.37355-37365 tom CXCVIII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka J. B. (2) (obecnie B.) (161) (k.38515-38524 tom CCIV, k.38525-38527 tom CCIV, k.38531-38534 tom CCIV, k.38535-38538 tom CCIV, k.44498 tom CCXXXV), wyjaśnieniami W. F. (1) (209) (k.39649-39661 tom CCX) oraz częściowo wyjaśnieniami oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII), i jako taka zasługiwała na wiarę.

154 J. L. (k. 38244-38247 tom CCIII, k.45916-45916v tom CCXLII) - będący ojcem A. L. (1). Wprawdzie jego wyjaśnienia dotyczyły ustawianej kolizji drogowej zarzucanej P. W. (1) (zarzut k.38242-38243 tom CCIII – przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu), niemniej jednak potwierdził, że A. L. (1) faktycznie znał P. K. (3) (z kolei A. L. (1) poznał M. P. (2) z P. K. (3)), który rejestrował na inne osoby pojazdy. Świadek J. L. twierdził, że został uniewinniony, tymczasem w aktach sprawy zalega prawomocny wyrok skazujący go, tj. Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II K 749/11/P (k.43116-43123 tom CCXXVIII dot. też G. I., G. K. (5), M. M. (11), G. W. (3), M. W. (1), I. W.). Ostatecznie podtrzymał on odczytane wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego.

155 P. B. (3) (tom CCIII: k.38260-38261, k.38263, k.38278-38284, k.38288-38289, k.38292-38297, k.38304, k.38313, tom CCXLII: k.45918v-45921) – na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań i nie złożył oświadczenia co do treści odczytanych wyjaśnień, gdyż w równolegle toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym w sprawie sygn. akt II K 5/17/P przeciwko niemu zapadł nieprawomocny wyrok.

Jego wyjaśnienia dotyczyły m.in. ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) z udziałem B. M. (1), M. W. (2), A. M. (1), K. P. (2) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul. (...) w K.), a ponadto szeregu innych ustawianych kolizji drogowych, w szczególności:

- dot. B. M. (1), T. S. (2), A. B. (10) – ustawka z dnia 19.12.2003 r. przy ul. (...) w W.,

- dot. B. M. (1), G. I., M. P. (2), K. P. (2) – ustawka z dnia 26.07.2005 r. ul. (...) i ul. (...),

– nie przyznał się, potem przyznał się do ustawki w W.,

- dot. W. D. ( (...)), K. K. (5), T. S. (2) – ustawka z dnia 27.07.2002 r. ul. (...) w K.,

- dot. B. M. (1), D. P., M. P. (4), G. K. (1) – ustawka z dnia 09.04.2002 r. ul. (...) i ul. (...),

- dot. B. M. (1), A. B. (10), T. S. (2) – ustawka z dnia 19.02.2003 r. ul. (...) w W. – częściowo się przyznał,

- dot. B. M. (1), G. I., K. P. (2) – ustawka z dnia 01.08.2005 r.,

- dot. B. M. (1), K. P. (2) – ustawka z dnia 13.12.2005 r. – częściowo się przyznał.

k.38260-38261 tom CCIII – wówczas nie przyznał się do popełnienia zrzucanych mu czynów, i zaprzeczał, aby wiedział, że kolizja drogowa opisana w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) była ustawką, potwierdził jedynie, że B. M. (1) kontaktował się z nim w sprawie przyspieszenia oględzin przez rzeczoznawcę K. P. (2), z którym miał kontakt.

k.38263 tom CCIII – rówczas jedynie podtrzymał poprzednie wyjaśnienia.

k.38278-38284 tom CCIII – P. B. (3) przyznał się do udziału w czterech ustawkach i opisał okoliczności z tym związane, a odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) wskazał, że jedynie na prośbę B. M. (1) interweniował u rzeczoznawcy majątkowego K. P. (2) w sprawie oględzin dodając, że poznał go na dyskotece. Zaprzeczył natomiast, aby pośredniczył w przekazywaniu pieniędzy temu rzeczoznawcy w zamian za dokonanie oględzin oraz aby znał rzeczoznawców majątkowych z innych (...).

k.38288-38289 tom CCIII – w twierdzeniach tych pozostał on konsekwentny również podczas tego przesłuchania.

k.38292-38297 tom CCIII – podczas konfrontacji z B. M. (1) P. B. (3) wysłuchał zgoła odmiennej relacji B. M. (1) na temat tego zdarzenia, a w szczególności, że to za pośrednictwem P. B. (3) u rzeczoznawcy K. P. (2) zostały załatwione „pozytywne” oględziny pojazdów uczestniczących w ustawkach, w tym ustawce opisanej w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1), za co B. M. (1) przekazał mu 10 % wartości opisanej szkody liczonej osobno od opisu każdego z pojazdów. B. M. (1) podtrzymał w całości złożone w tej części dotychczas wyjaśnienia, natomiast P. B. (3) nadal przeczył tej relacji.

k.38304 i k.38313 tom CCIII – P. B. (3) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu związanego z ustawką opisaną w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1), podtrzymując swoje dotychczasowe wyjaśnienia.

Na rozprawie – w związku z faktem, iż równolegle przeciwko niemu toczyło się postępowanie karne – P. B. (3) odmówił składania zeznań, jak również ustosunkowania się do odczytanych wyjaśnień, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego.

156 A. C. (2) (k.38346-38357 tom CCIII, k.38362-38365 tom CCIII, k.38372-38376 tom CCIII, k.38383-38387 tom CCIII, k.38394-38397 tom CCIII, k.38398-38402 tom CCIII, k.45849v-45852 tom CCXLII), będący szwagrem B. M. (1) (żoną A. C. (2) jest A. C. (1), która też została skazana w związku z ustawioną kolizją drogową – k.45990-46000 tom CCXLIII). Jego w szczególności wyjaśnienia dostarczyły cennego materiału dowodowego w tej sprawie, gdyż korespondując z zebranymi dowodami, w tym wyjaśnieniami T. K. (1) i B. M. (1), zasługiwały na wiarę.

Jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły zarzutu XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) - tam też B. M. (1), P. K. (3), T. K. (1), G. K. (1), T. C. (2), W. K. (4)).

k.38346-38357 tom CCIII – 27 marca 2008 r. – (zarzuty dot. 3 ustawek z udziałem B. M. (1) k.38343-38345 tom CCIII, w tym dotyczący zarzutu XXII J. Z. (1) - ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...)) – A. C. (2) przyznał się wówczas do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał, że w 2003 r. na prośbę P. K. (3) w zamian za kwotę 200 zł zarejestrował na siebie samochód marki F. (...), w związku z czym zawarli też umowę kupna-sprzedaży tego pojazdu. Następnie P. K. (3) zaproponował mu udział w ustawce. W ten sposób wziął udział kolejno w 3 ustawkach z udziałem tego samego pojazdu (ustawki z dnia: 23.02.2003 r. ul. (...) i ul.(...) oraz 29.08.2003 r. ul. (...) i ul. (...) oraz 14.01.2004 r. (...) i ul. (...)). A. C. (2) dokładnie opisał przebieg w/w ustawek. Wskazał, że B. M. (1) jest jego szwagrem. W tym wypadku doszło do przesunięcia czasu ustawki, gdyż drugi jej uczestnik nie mógł przyjechać w umówionym terminie. W przypadku tej ustawki w ogóle nie doszło do uszkodzenia pojazdów i pojazdy te nie były uszkodzone. Na miejscu zdarzenia tym razem nie było B. M. (1). P. K. (3) znał osobę, która znajdowała się w S. (...). Na miejscu interweniowało dwóch policjatów, którym P. K. (3) opisał jak przebiegało rzekome zdarzenie. Jako sprawca został wskazany A. C. (2), który dostał od P. K. (3) 200 zł na uregulowanie mandatu. A. C. (2) dopiero z treści notatki dowiedział się o tym, którą to notatkę otrzymał od policjantów. A. C. (2) złożył wniosek o odszkodowanie i otrzymał je, a następnie w całości przekazał P. K. (3), a w zamian otrzymał od niego 500 zł. A. C. (2) był pewien, że samochody musiały zostać uszkodzone później chyba, że cała sprawa została też załatwiona z rzeczoznawcą majątkowym z (...). Wówczas też A. C. (2) opisał jeszcze 3 inne ustawki z udziałem P. K. (3), dla którego zarejestrował na siebie samochód F. (...). P. K. (3) poznał zanim poznał go B. M. (1).

k.38362-38365 tom CCIII – 6 czerwca 2008 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty o 1 ustawkę k.38358-38361 tom CCIII) – A. C. (2) ponownie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Odnośnie zarzut XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) ul.(...)) wskazał, że jest pewny, że B. M. (1) nie było na miejscu tej ustawki. Nie wie czy organizował w/w ustawkę z P. K. (3). Podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia.

k.38372-38376 tom CCIII – 7 listopada 2008 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty o 2 ustawki z udziałem zarejestrowanego na niego F. (...) k.38366-38371 tom CCIII) – przyznał się, a wśród okazanych mu wizerunków wskazał wizerunek P. K. (3) od którego kupił też R. (...) zarejestrowane następnie na P. S. (3), którego wizerunek również wskazał.

k.38383-38387 tom CCIII – 18 listopada 2009 r. (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.38377-38382 tom CCIII) – A. C. (2) przyznał się. Dodał, że S. K. (5) był słupem P. K. (3) i ustosunkował się do innych zarzutów.

k.38394-38397 tom CCIII– 24 marca 2010 r. (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.38388-38393 tom CCIII – ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia.

k.38398-38402 tom CCIII – 13 kwietnia 2010 r. – przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wniosek w trybie art. 335 k.p.k.

Na rozprawie (k.45849v-45852 tom CCXLII) – był już osobą prawomocnie skazaną. Wskazał, że dobrowolnie poddał się karze. Był słupem P. K. (3), tj. podczas ustawek nie kierował pojazdami, a jedynie podawał policjantom, że kierował danym pojazdem, który był zarejestrowany na niego, ale faktycznie jego właścicielem był P. K. (3). Zdecydował się na udział w tym procederze, ponieważ potrzebował pieniędzy, gdyż budował dom. P. K. (3) poznał w ten sposób, że chodzili do jednej szkoły, a potem P. K. (3) wynajmował garaż u jego wujka R. M. (4). Podczas części ustawek dochodziło do zderzenia pojazdów, a podczas części nie. Podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego.

A. C. (2) został za to prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt XI K 874/11/P (k.45983-45988 tom CCXLIII – a sprawa ta została wyłączona ze sprawy oskarżonego B. M. (1)).

Ponadto jego wyjaśnienia dotyczyły też:

- ustwaki z dnia 26.02.2003 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), A. P. (9), G. M., M. G. (5),

- ustawki z dnia 29.08.2003 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), P. S. (3), G. K. (1), G. D.,

- ustawki z dnia 03.03.2005 r. ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), G. M., D. J., M. P. (2), A. C. (1),

do czego przyznał się,

- ustawki z dnia 19.12.2002 r. ul. (...) i ul. (...) w D. z udziałem P. K. (3), R. N. (3),

- ustawki z dnia 28.06.2002 r. ul. (...) w K. z udziałem P. K. (3), R. N. (3),

- ustawki z dnia 21.10.2002 r. ul. (...) i ul. (...) w W. z udziałem P. K. (3), G. K. (5), S. K. (5) – do czego przyznał się.

Jego relacja dotycząca zdarzenia opisanego w zarzucie XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 r. (...) ul.(...)) wraz z częściowo wyjaśnieniami oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka T. K. (1) (159) (k.38458-38462 tom CCIV, k.38463-38466 tom CCIV, k.38472-38476 tom CCIV, k.38483-38486 tom CCIV), wyjaśnieniami świadka B. M. (1) (88) (k.24311-24319 tom CXXXI = k.37144-37152 tom CXCVIII, k.37162-37172 tom CXCVIII, k.37308-37313 tom CXCVIII, k.37330-37336 tom CXCVIII, k.37334-37335 tom CXCVIII, k.37341-37346 tom CXCVIII, k.37355-37365 tom CXCVIII, k.37415-37419 tom CXCIX, k.37605-37609 tom CC, k.37618-37621 tom CC, k.37622-37635 tom CC), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka W. K. (4) (98) (k.24700-24705 tom CXXXII=k.39589-39594 tom CCX, k.39598-39603 tom CCX, k.39606-39610 tom CCX, k.39611-39614 tom CCX, k.39619-39623 tom CCX, k.39627-39630 tom CCX, k.42534-42536 tom CCXXV), częściowo wyjaśnieniami i zeznaniami świadka T. C. (2) (180) (k.38848-38854 tom CCVI, k.45519-45520v tom CCXL) dawała spójny i pełny obraz tego zdarzenia.

157 J. G. (2) (tom CCIV: k.38408-38411, k.38416, k.38423, k.38432-38433, k.46348-46349 tom CCXLIV) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawianych kolizji drogowych nie objętych bezpośrednio tym postępowaniem sądowym, bowiem dotyczyły:

- ustawki z dnia 22.10.2003 r. ul. (...) i ul. (...) przy udziale B. M. (1), P. K. (3), W. F. (1), G. K. (5) – przyznał się,

- ustawki z dnia 27.10.2004 r. ul. (...) i ul. (...) przy udziale B. M. (1), P. K. (3), G. K. (1), S. K. (5), A. P. (3) – przyznał się,

- ustawki z dnia 29.08.2003 r. ul. (...) i ul. (...) przy udziale B. M. (1), P. K. (3), G. K. (1), G. I., G. N. (2) – przyznał się,

- ustawki z dnia 19.06.2004 r. ul.(...) i ul. (...) przy udziale B. M. (1), J. M. (7), P. K. (3), W. K. (4) – przyznał się,

- ustawki z dnia 07.01.2004 r. ul. (...) i ul. (...) – przy udziale B. M. (1), P. K. (3), M. G. (7), G. K. (1), S. S. (2) - przyznał się.

W złożonych wyjaśnieniach wypowiadał się na temat P. K. (3) ps. (...), rejestrowaniu na siebie jego samochodów i domyślał się, że były one dobijane po tzw. ustawkach. Widział, że likwidujący zdarzenia policjanci wiedzieli, że są to ustawki. Świadek wskazał, że został za to prawomocnie skazany.

158 M. C. (1) (k.38440-38445 tom CCIV, k.38448 tom CCIV, k.38453-38454 tom CCIV, k.45916v-45918v tom CCXLII) - M. C. (3) jest jego kuzynem. Jego wyjaśnienia dotyczyły innej ustawionej kolizji drogowej, bowiem z dnia 1 czerwca 2005 r. ustawka ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), W. K. (4), T. C. (2), J. J. (4) –– przyznał się, za co został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (k.45990-46000 CCXLIII). Jego relacja uwiarygodniła treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

159 T. K. (1) (k.38458-38462 tom CCIV, k.38463-38466 tom CCIV, k.38472-38476 tom CCIV, k.38483-38486 tom CCIV)

Jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły:

- zarzutu XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 (...) ul.(...) K., A. C. (2), B. M. (1), W. K. (4)),

- zarzutu XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...) K., B. M. (1), K. G. (1), W. F. (1), G. P. (1)).

k.38458-38462 tom CCIV – 17 listopada 2008 r. - (zarzut XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 (...) ul.(...) – k.38456-38457 tom CCIV) – T. K. (1) przyznał się do popełnienia tego czynu i złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że w ustawianej kolizji wziął udział za namową P. K. (3). Właścicielem samochodu S. (...) był P. K. (3), ale był on zarejestrowany na T. K. (1). Nie pamiętał czy na miejscu ustawki faktycznie doszło do zderzenia pojazdów. Nie znał drugiego uczestnika kolizji. Nie pamiętał innych szczegółów związanych z tą ustawką. Wystąpił o wypłatę odszkodowania, które przekazał w całości P. K. (3). Dostał od P. K. (3) 500 zł za udział w ustawce. Zaprzeczył, aby brał udział w innych ustawkach, choć miał inną kolizję również w/w samochodem marki S. (...).

k.38463-38466 tom CCIV – 20 listopada 2008 r. – T. K. (1) ponownie się przyznał się do popełnienia tego czynu i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Wskazał, że nie zna K. G. (3). Miał inną kolizję również w/w samochodem marki S. (...), zarejestrowanym na siebie (przez okres 1-1,5 roku), a będącym własnością P. K. (3) oraz jeszcze jedną ustawkę swoim samochodem marki R. (...).

k.38472-38476 tom CCIV – 23 listopada 2009 r. - (w międzyczasie uzupełniono zarzuty o 6 innych ustawek - k.38467-38471 tom CCIV, w tym o dot. zarzutu XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – T. K. (1) przyznał się w szczególności do tego zarzutu (XXIV J. Z. (1)). Wyjaśnił, że samochód marki R. (...) stanowił własność P. K. (3) (tak jak S. (...)), natomiast na jego prośbę został zarejestrowany na T. K. (1), za co otrzymał on pieniądze. Potem z udziałem tych samochodów P. K. (3) zorganizował ustawki, w których T. K. (1) uczestniczył. Kwoty z odszkodowań przekazał P. K. (3), a w zamian otrzymał od niego 500 zł.

k.38483-38486 tom CCIV – 4 marca 2010 r. (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.38477- tom CCIV, tu jest też zarzut dot. punktu XXIV aktu oskarżenia dot. J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – T. K. (1) ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia.

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek został przesłuchany w dniu 8 lutego 2021 r.

Wobec T. K. (1) zapadł prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (wobec niego uprawomocnił się w dniu 2 grudnia 2017 r. – Zapisek urzędowy z dnia 02.10.2018 r. - k.45672-45688 tom CCXLI (przy czym dotyczył zupełnie innej kolizji nie związanej z J. Z. (1)) – dot. też D. J., P. B. (4), E. R., K. M. (1), G. D., P. S. (3)).

160 K. W. (3) (k.38493-3850 tom CCIV, k.38504-38507 tom CCIV, k.46025-46026 tom CCXLIII) – z uwagi na fakt, iż równolegle przeciwko niemu toczyło się postępowanie karne (wówczas zapadł przeciwko niemu nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (k.45672-45688 tom CCXLI – dot. również D. J., P. B. (4), E. R., K. M. (1), G. D., T. K. (1), P. S. (3)), w tej sprawie odmówił składania zeznań, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Jego wyjaśnienia dotyczyły:

- ustawki z dnia 26.02.2003 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), M. P. (4), K. S. (3), G. M., M. G. (5) – przyznał się – organizatorem był B. M. (1),

- ustawki z dnia 25.04.2003 r. w m. K. z udziałem B. M. (1), J. D. (3), M. P. (4) – nie przyznał się,

- ustawki z dnia 12.05.2003 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), K. S. (3), G. K. (1), S. Ż. (2) – przyznał się – organizatorem był B. M. (1),

- ustawki z dnia 29.07.2005 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. W. (1), M. M. (12), J. M. (5), A. W. (2) – przyznał się – organizatorem był B. M. (1),

ponadto odczytano mu wyjaśnienia złożone w dniu 12 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt XI K 657/12/P (k.45661 tom CCXLI) - wówczas przyznał się tylko do części zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień podtrzymując dotychczas złożone. Jego relacja uwiarygodniła treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

161 J. B. (2) z domu W. (k.38515-38524 tom CCIV, k.38525-38527 tom CCIV, k.38531-38534 tom CCIV, k.38535-38538 tom CCIV, k.44498 tom CCXXXV) - jej wyjaśnienia dotyczyły zarzutu XXIII J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.01.2005 r. ul. (...) – ul.(...)).

k.38515-38524 tom CCIV – 29 maja 2008 r. - (zarzut k.38509-38512 tom CCIV) – przyznała się i złożyła wyjaśnienia. Wskazała, że P. K. (3) był jej dobrym znajomym. Z uwagi na jej trudną sytuację finansową zaproponował jej, że może zarobić pieniądze biorąc udział w ustawianej kolizji drogowej, na co zgodziła się. Następnie przyjechała samochodem F. (...) na wskazane przez niego miejsce, gdzie czekał już na nią P. K. (3). F. (...) nie miał wówczas żadnych uszkodzeń. Był też samochód marki R. (...) i nieznany jej mężczyzna. Nie doszło wówczas do żadnej kolizji. Zgodnie z ustaleniami to ona miała być sprawcą rzekomej kolizji. Na miejscu rzekomej kolizji interweniowali policjanci, którzy wykonali rutynowe czynności. Samochód F. (...) J. B. (2) z domu W. zostawiła P. K. (3). Potem zgłosiła w nim szkodę. Nie wiedziała w jakich okolicznościach powstały w nim uszkodzenia. F. (...) stanowił własność Z. B. (jej teścia), ale użytkowała go ona. Z. B. – którego poinformowała o kolizji – nie wiedział, że była to ustawka. Z. B. odebrał odszkodowanie i całą kwotę przekazał jej na naprawę pojazdu. Jakąś część tej kwoty przekazała P. K. (3) na naprawę tego pojazdu, a pozostałą zatrzymała dla siebie. Nie zna B. M. (1), W. F. (1), J. Z. (1) i M. P. (2). O kolizji powiedziała mężowi – A. B. (6) (prowadził własny warsztat samochodowy) nie mówiąc mu, że była to ustawka. Wówczas J. B. (3) przyznała się do udziału w jeszcze jednej ustawce zorganizowanej przez P. K. (3), która miała taki sam przebieg. Nosiła wtedy nazwisko T. (po poprzednim mężu).

k.38525-38527 tom CCIV – 10 czerwca 2008 r. – konfrontacja z B. M. (1) i J. B. (2) z domu W. - wówczas jednak odmówiła składania wyjaśnień.

k.38531-38534 tom CCIV – 13 maja 2009 r. - (już 2 zarzuty k.38528-38529 tom CCIV) – przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów, odmówiła składania wyjaśnień, potwierdziła tylko autentyczność jej podpisu na dokumentacji w aktach szkody.

k.38535-38538 tom CCIV – 12 czerwca 2009 r. – złożyła wniosek o dobrowolne poddanie się karze.

Na rozprawie (k.44498 tom CCXXXV) – J. B. (2) z domu W. złożyła zeznania tożsame z wyjaśnieniami z etapu postępowania przygotowawczego, które podtrzymała. Taką postawę zaprezentowała również jako świadek w sprawie sygn. akt XI K 537/11/P (dot. m.in. B. M. (1)) (k.44407-44416 tom CCXXXIV). J. B. (3) została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 27 grudnia 2011 r. sygn. akt XI K 710/10/P (k.44382-44406 tom CCXXXIV dot. też T. C. (2), J. G. (2), K. S. (3), J. B. (4), K. K. (5), J. P. (2), I. B. (1), W. D.).

Relacja w/w świadka współgrała natomiast z wyjaśnieniami świadka B. M. (1) (88) (k.37162-37172 tom CXCVIII, k.37173-37184 tom CXCVIII, k.37290-37297 tom CXCVIII, k.37314-37323 tom CXCVIII, k.37355-37365 tom CXCVIII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka M. P. (2) (153) (k.37400-37405 tom CXCIX, k.38318-38329 tom CXCIX, k.38334-38338 tom CXCIX, k.38339-38342 CCIII, k.46277-46280 tom CCXLIV), wyjaśnieniami W. F. (1) (209) (k.39649-39661 tom CCX) oraz częściowo wyjaśnieniami oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII), i jako taka zasługiwała na wiarę.

162 S. K. (5) (k.38544-38549 tom CCIV, k.38556-38557 tom CCIV, k.46023v-46024v tom CCXLIII) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły:

- ustawki z dnia 29.07.2003 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), G. M., A. P. (9), K. S. (7),

- ustawki z dnia 27.10.2004 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), G. K. (1), J. G. (2), A. P. (4).

Został on za to wszystko prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (k.45990-46000 CCXLIII).

W swoich wyjaśnieniach wypowiadał się m.in. o P. K. (3) i B. M. (1), przyznając w szczególności, że zarejestrował na siebie samochód stanowiący własność P. K. (3), a następnie brał udział w organizowanych ustawkach

k.38544-38549 tom CCIV - przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu przestępstw, B. M. (1) jest jego szwagrem, pierwszą z nich zorganizował B. M. (1), a drugą on z P. K. (3),

k.38556-38557 tom CCIV – złożył wniosek z art. 335 k.p.k.

Jego relacja uwiarygodniła treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

163 A. K. (4) (poprzednio A. C. (1)) (k.38563-38564 tom CCIV, k.45915-45916 tom CCXLII) - była żona A. C. (2), B. M. (1) jest jej szwagrem, S. K. (5) jest jej bratem, a E. K. (1) jest jej matką. Jej zeznania i wyjaśnienia dotyczyły ustawianej kolizji drogowej nie objętej zarzutami postawionymi oskarżonym objętych tym postępowaniem sądowym, bowiem dotyczyły ustawki z dnia 3 marca 2005 r. ul. (...) w K. z udziałem P. K. (3), B. M. (1) (jej siostra A. jest jego żoną), G. M., D. J., M. P. (2), A. C. (2) (była wówczas jego żoną) – przy czym A. K. (4) przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, za który została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (k.45990-46000 CCXLIII). Wskazała, że jej mąż A. C. (2) znał P. K. (3).

Jej relacja uwiarygodniła treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

164 E. K. (2) z domu M. (k.38568-38570 tom CCIV, k.38575-3856 tom CCIV, k.46022v-46023v tom CCXLIII) - jej bratem jest A. M. (1) (nr 152), a B. M. (1) (88) jest jej zięciem, natomiast S. K. (5) (162) jej synem, zaś A. C. (1) (163) - jej córką. Jej wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawianej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.38568-38570 tom CCIV – 21 września 2007 r. – (zarzuty k.38565-38566 tom CCIV dot. dwóch ustawek, w tym zarzutu XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...), natomiast druga ustawka z dnia 16.02.2004 r. ul.(...) i ul.(...) dot. P. K. (3), B. M. (1), G. K. (1), S. S. (2)). Wówczas przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Nie wie jak wyglądały te kolizje i kto je zorganizował. Natomiast jej zięć B. M. (1), który jest policjantem powiedział jej, że następnego dnia ma iść po odbiór odszkodowania oraz że jej samochód marki F. (...) brał udział w ustawianej kolizji. Jej mąż – który już nie żyje, a wówczas był bardzo chory – o tym wiedział. Taka sytuacja powtórzyła się dwukrotnie. Otrzymała odszkodowania w kwotach odpowiednio 4.000 zł i 9.000 zł. Naprawą samochodu po tych ustawkach zajmował się B. M. (1) i jej mąż.

k.38575-3856 tom CCIV – 26 maja 2008 r. – (w międzyczasie uzupełniono jej zarzuty – opis tych dwóch ustawek – k.38571-38573 tom CCIV) – ponownie przyznała się do popełnienia tych czynów i podtrzymała wyjaśnienia poprzednio złożone. Złożyła wniosek w trybie art. 335 k.p.k.,

Na rozprawie (k.46022v-46023v tom CCXLIII) wskazała, że w przypadku jednej z tych dwóch kolizji była jednak kierowcą, a może w przypadku obu kolizji, i jednocześnie podtrzymała wyjaśnienia, które złożyła na etapie postępowania przygotowawczego.

Faktem jest natomiast, że E. K. (1) została za to wszystko prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (k.45990-46000 CCXLIII).

Jej relacja wespół z wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII), wyjaśnieniami świadka B. M. (1) (88) (tom CXCIX: k.37144-37152, k.37290-37297, k.37314-37232, k.37355-37365), wyjaśnieniami R. N. (1) (168) (k.38634-38638 tom CCV, k.38641-38644 tom CCV, k.45843v-45845 tom CCXLII), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka G. K. (1) (104) (k.39376-39380 tom CCIX, k.39381-39391 tom CCIX (a w szczególności k.39385-39386 tom CCIX), k.39396-39406, k.39412-39419, k.39426-39430, k.39435-39439, k. 39834-39838 tom CCIX) dawała pełny i jasno obraz zdarzenia opisanego w zarzucie XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)).

165 M. M. (12) (k.38596-38600 tom CCV, z uwagi na fakt pobytu świadka poza granicami kraju na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. odczytano jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego - k.47260-47261 tom CCXLXIX), a jego wyjaśnienia dotyczyły ustawki z dnia 29 lipca 2005 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem P. W. (1), B. M. (1), G. M., K. W. (3) A. M. (5), A. W. (2) – słuchany w charakterze podejrzanego przyznał się on do popełnienia tego czynu.

166 P. S. (3) (k.38608-38612 tom CCV w zw. z k.47410v tom CCL) z uwagi na śmierć świadka jego wyjaśnienia zostały odczytane na rozprawie, a dotyczyły one innych ustawionych kolizji drogowych z udziałem S. K. (5), P. K. (3) (ustawka z dnia 06.05.2002 r. w S., z udziałem A. C. (2), P. K. (3), B. M. (1), G. K. (1), J. L., W. F. (1), P. W. (1), J. P. (3), W. K. (4), G. M., D. J., I. B. (1) – w wyjaśnieniach tych P. S. (3) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (k.45672-45688 tom CCXLI – nieprawomocny – dot. również D. J., P. B. (4), E., R., K. M. (1), G. D., T. K. (1), P. S. (3)).

167 J. R. (3) (k.38617-38618 tom CCV, k.38624-38625 tom CCV, k.38630 tom CCV, k.45947-45948 tom CCXLII) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły innych ustawionych kolizji drogowych, tj. nie objętych zarzutami postawionymi w tej sprawie oskarżonym, co do których toczyło się to postępowanie sądowe, bowiem dotyczyły:

- ustawki z dnia 28 czerwca 2002 r. ul. (...) z udziałem P. K. (3), A. C. (2), P. R. (3) – przyznał się,

- ustawki z dnia 1 lipca 2003 r. ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), W. K. (4), M. G. (5), A. O. (2), R. K. (7), G. N. (2) – przyznał się.

168 R. N. (1) (k.38634-38638 tom CCV, k.38641-38644 tom CCV, k.45843v-45845 tom CCXLII) - jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. (...)– P. K. (3), B. M. (1), G. K. (1), S. S. (2), E. K. (1)).

k.38634-38638 tom CCV – 16 maja 2008 r. (zarzut k.38632-38633 tom CCV) – R. N. (1) słuchany w charakterze podejrzanego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał, że P. K. (3) poznał kupując u niego części samochodowe. Na jego prośbę zarejestrował na siebie samochód marki R. (...). Jego rzeczywistym właścicielem był natomiast P. K. (3) i on też miał ów pojazd w posiadaniu. Następnie P. K. (3) poprosił go udział w ustawianej kolizji. Podczas tej ustawki R. N. (1) kierował w/w pojazdem, a drugim - F. (...) nieznany mu mężczyzna. R. N. (1) został uznany za sprawę, pieniądze na opłacenie 100 zł mandatu dał mu P. K. (3). P. K. (3) zabrał R. lawetą do siebie do warsztatu. P. K. (3) przyniósł mu dokumenty do podpisu w sprawie odszkodowania. Całą kwotę odszkodowania przekazał P. K. (3). Podczas, gdy jednak P. K. (3) twierdził, że za udział w kolizji dał mu kilkaset złotych, R. N. (1) temu przeczył.

k.38641-38644 tom CCV – 19 listopada 2008 r. – R. N. (1) ponownie przyznał się i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia.

Na rozprawie - k.45843v-45845 tom CCXLII – R. N. (1) złożył zeznania tożsame z w/w wyjaśnienia i podtrzymał też wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego. Wskazał, że nie zna B. M. (1).

W związku ze zdarzeniem opisanym w zarzucie XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. (...) – P. K. (3), B. M. (1), G. K. (1), S. S. (2), E. K. (1)) R. N. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt II K 593/09/P (k.44732-44734 tom CCXXXVI).

Jego relacja wespół z treścią wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII), wyjaśnień świadka B. M. (1) (88) (tom CXCIX: k.37144-37152, k.37290-37297, k.37314-37232, k.37355-37365), wyjaśnień i zeznań świadka E. K. (1) (164) (k.38568-38570 tom CCIV, k.38570 tom CCIV, k.38575-3856 tom CCIV, k.46022v-46023v tom CCXLIII), wyjaśnień i zeznań świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100)

wyjaśnienia i zeznania świadka G. K. (1) (104) (k.39376-39380 tom CCIX, k.39381-39391 tom CCIX (a w szczególności k.39385-39386 tom CCIX), k.39396-39406, k.39412-39419, k.39426-39430, k.39435-39439, k. 39834-39838 tom CCIX) dawała pełny i spójny obraz zdarzenia opisanego w zarzucie XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul. (...)-ul.(...).

169 K. G. (1) (k.38648-38650 tom CCV, k.38651-38654 tom CCV, k.38658-38661 tom CCV, k.38666-38669 tom CCV, k.38670-38673 tom CCV, k.44498 tom CCXXXV i k.44875-44879 tom CCXXXVII) - jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutów:

- XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)),

- XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.38647-38650 tom CCV – 18.11.2008 r. – (zarzut dot. zarzutu XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. (...) - k.38645-38646 tom CCV) – przyznał się i odmówił składania wyjaśnień.

k.38651-38654 tom CCV – 27 listopada 2008 r. – przyznał się i odmówił składania wyjaśnień.

k.38658-38661 tom CCV – 21 maja 2009 r. – tu zarzut dot. ustawki z dnia 05.06.2004 r. (...) ul.(...) (k.38655-38657 tom CCV) – też się przyznał i złożył wyjaśnienia. Wtedy wskazał, że do udziału w ustawce zwerbował go jego znajomy - P. K. (3) i dał mu za to kilkaset złotych. Wskazał, że innych szczegółów nie pamięta.

k.38666-38669 tom CCV – 11 marca 2010 r. – (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty o kolejne 3 zarzuty, w tym dot. zarzutu XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Samochód marki R. należał do P. K. (3), ale był zarejestrowany na niego. Nie jeździł tym pojazdem. Wziął udział tym pojazdem w 2 ustawkach na prośbę P. K. (3) za każdym razem za kwotę kilkuset złotych (około 500 zł). P. K. (3) oddalał się z miejsca zdarzenia przed przyjazdem policji. Odszkodowanie przekazał P. K. (3).

k.38670-38673 tom CCV – 7 czerwca 2010 r. – K. G. (1) jedynie sformułował wniosek o dobrowolne poddanie się karze.

k.44498 tom CCXXXV – na rozprawie ujawniły się okoliczności uzasadniające przesłuchanie świadka K. G. (1) z udziałem biegłego sądowego (...) (w międzyczasie przeszedł (...)).

k.44875-44879 tom CCXXXVII – słuchany jako świadek na rozprawie w tej sprawie – po stosownym pouczeniu i z udziałem biegłego sądowego (...) – K. G. (1) podtrzymał w całości wyjaśnienia złożone do tej pory, w tym również zawarte w protokołąch dołączonych z akt sprawy sygn. akt II K 593/09/ (k.44735-44744 tom CCXXXVI) oraz z akt sprawy sygn. akt XI K 537/11/P (k.44745-44754 tom CCXXXVI) kiedy również przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego.

Pod sygn. akt XI K 537/11/P przeciwko K. G. (1) równolegle toczyło się postępowanie karne dot. udziału w ustawce opisanej w zarzucie XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)). K. G. (1) został natomiast prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt II K 593/09/P w związku z udziałem w ustawianej kolizji opisanej w zarzucie XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)) (k.44732-44734 tom CCXXXVI) i w toku tamtego postępowania K. G. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego (k.44739-44740 i k.44742 tom CCXXXVI).

Na podstawie opinii sądowo (...) - k.45010 tom CCXXXVIII należy stwierdzić, że jego zdolność do spostrzegania i odtwarzania spostrzeżeń jest obecnie znaczne obniżona, natomiast ne stwierdzono, aby przejawiał on konfabulację w zeznaniach, występuje u niego(...) (...), a wszystko to sprawia, że ego zeznania złożone na rozprawie w charakterze świadka nie spełniały kryteriów (...) wiarygodności. W tym miejscu należy jednak wskazać, że jego relacja w zakresie:

- ustawki opisanej w zarzucie XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)) wespół z wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII), wyjaśnieniami świadka B. M. (1) (88) (k.37153-37161 tom CXCVIII, k.37290-37297, k.37314-37323, k.37355-37365 tom CXCVIII, k.37415-37419 tom CXCIX), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka W. F. (1) (209) (k.39649-39661 tom CCX, k.39657-39658 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII),

- ustawki opisanej w zarzucie XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) wespół częściowo wyjaśnieniami oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII), wyjaśnieniami świadka B. M. (1) (88) (k.37274-37283 tom CXCVIII, k. 37445-37449, k. 37450-37457, k.37480-37526 tom CXCIX = k.37527-37573 tom CXCIX), wyjaśnieniami W. F. (1) (209) (k.39691-39694 tom CCX), wyjaśnieniami świadka T. K. (1) (159) (k.38472-38476 tom CCIV, k.38483-38486 tom CCIV),

dawała jasny i spójny obraz tych zdarzeń.

W tym miejscu należy dodać, że na potrzeby jej wydania do akt sprawy dołączona została opinia (...) dotycząca K. G. (1) ze sprawy karnej - k.44936 tom CCXXXVII oraz jego dokumentacja lekarska – k.44384 tom CCXXXIV.

170 A. W. (1) (k.38678-38682 tom CCV, k.38687 tom CCV, k.45949v-45950 tom CCXLII) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły innej ustawionej kolizji drogowej, tj. nie objętej tym postępowaniem sądowym, bowiem odnosiły się do ustawki z dnia 16 lutego 2004 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3) (A. W. (1) jest jego szwagrem), G. K. (1), S. S. (2), P. W. (1), E. K. (1) – przyznał się. Został on za to prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (odpis wyroku k.45990-46000 CCXLIII). Jego relacja uwiarygodniła zatem treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

171 I. W. (k.38693 tom CCV, k.38697 tom CCV, k.45948-45949 tom CCXLII) jej wyjaśnienia i zeznania dotyczyły innej ustawionej kolizji drogowej, tj. nie objętej tym postępowaniem sądowym, bowiem dotyczyły ustawki z dnia 21 października 2003 r. ul.(...) z udziałem P. K. (3) (I. W. jest jego siostrą), B. M. (1), T. K. (1), W. K. (4), P. W. (1), K. S. (8) – przyznała się. Jej relacja uwiarygodniła zatem treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1), jak również wyjaśnień P. W. (1).

172 G. J. (2) (k.38701-38705 tom CCV, k.38709-38717 tom CCV, k.44738 tom CCXXXVI, k.44742 tom CCXXXVI, k.44749 tom CCXXXVI) z uwagi na fakt pobytu poza granicami kraju na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. odczytano wyjaśnienia złożone przez niego na etapie postępowania przygotowawczego i na rozprawie w sprawie karnej toczącej się przeciwko niemu - k.47260-47261 tom CCXLIX, które dotyczyły ustawki z dnia 27.05.2004 r. ul.(...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), W. K. (4), P. B. (2), W. R. – wówczas przyznał się do udziału w tejże ustawce. Jego relacja uwiarygodniła treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

173 A. O. (2) (tom CCV: k.38720-38724, k.38729, tom CCXLVI k.46578v-46579v) jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawki z dnia 01.07.2003 r. ul. (...) i ul. (...) przy udziale B. M. (1), P. K. (3), W. K. (4), M. G. (5), J. R. (3), W. K. (4), R. k., G. N. (2) – przyznał się. Jego relacja uwiarygodniła treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

174 R. K. (7) (k.38734-38737 tom CCV, k.38745 tom CCV, k.38749 tom CCV, k.46062v-46064 tom CCXLIII) – studiował prawo, kiedy zgodził się na udział w ustawianej kolizji drogowej. Jego wyjaśnienia i zeznania dot. ustawki z dnia 01.07.2003 r. ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), W. K. (4), M. G. (5), A. O. (2), J. R. (3) (dalsza rodzina w/w świadka), W. K. (4), G. N. (2) –– przyznał się. Toczące się przeciwko niemu pod sygn. akt II K 962/09/P postępowanie karne warunkowo umorzono na 2-letni okres próby wyrokiem Sadu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 6 września 2009 r. (k.46089-46091 tom CCXLIII). Jego relacja uwiarygodniła treść wyjaśnień B. M. (1), w tym pośrednio również w części dotyczącej ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach postawionych oskarżonym, w tym w szczególności oskarżonym M. Ż. (1) i J. Z. (1).

175 B. P. (4) (tom CCV: k.38758-38759, k.38763-38765, k.38766, k.38767-38770, tom CCXLIII: k.46068v-4646070) – równolegle przeciwko niemu toczyło się postępowanie karne (gdzie był oskarżony m.in. obok B. M. (1) sygn. akt II K 5/17/P – nieprawomocny na dzień przesłuchania świadka - wyrok zapadł w dniu 5 maja 2017 r.), w tej sprawie nie skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, ale też stwierdził, że w sprawie karnej nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, i podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Był on pracownikiem (...), a jego wyjaśnienia dotyczyły dwóch ustawianych kolizji z drogowych, w przypadku których podejmował czynności jako pracownik (...)przy likwidacji szkód zgłoszonych w pojazdach w nich uczestniczących, został przesłuchany w charakterze podejrzanego. Zdarzenia te dotyczyły jednak P. K. (3) i B. M. (1), od których miał dostać korzyść majątkową – nie przyznał się. Jego relacja nie wniosła nic nowego do tej sprawy.

176 K. P. (2) (tom CCVI: k.38777-38779, k.38782-38784, tom CCXLVI k.46647v-46649) będący w przeszłości (...) z (...) S.A., który w międzyczasie sam został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.45138-45154 tom CCXXXVIII, k.47394-47396 tom CCL). Przeciwko niemu toczyło się jeszcze jedno postępowanie karne – w toku którego postawiono mu zarzuty dot. przyjęcia korzyści majątkowej od P. B. (3) i B. M. (1) w związku z likwidacją szkód powstałych w określonych pojazdach w wyniku ustawionych kolizji drogowych (z udziałem m.in. G. I. i M. W. (2)), a jego stanowisko procesowe było takie, iż nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wskazał, że przy okazji jakiś oględzin poznał G. S. (2). Zna A. P. (1), u którego również dokonywał oględzin uszkodzonych pojazdów. W tych okolicznościach jego relacja nie wniosła niczego nowego do sprawy.

177 G. D. (k.38788-38794 tom VI, k.38795 tom CCVI, k.38796-38800 tom CCVI, k.47256v-47258 tom CCXLIX) na rozprawie świadek nie powiedział niczego nowego, stwierdził, że nie pamięta szczegółów i podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutów z punktu:

- XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)- ul.(...)),

- XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)),

- a ponadto dotyczyły również M. C. (3), T. G. (1), M. W. (1), M. S. (4), J. S. (3), G. K. (1) i in.

k.38788-38794 tom CCVI – 21 lutego 2008 r. - (zarzuty k.38786-38787 tom CCVI dot. zarzutów: XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 ul.(...)-ul.(...); XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 ul.(...)-ul.(...)) – G. D. przyznał się wówczas do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Przyznał się w szczególności do tego, że podejmował czynności na miejscu umyślnie powodowanych kolizji drogowych, ale nie dostawał za to pieniędzy. Najpierw twierdził, że były to ustawki, ale okoliczności tych kolizji nie pamiętał. Wskazał, że zna T. G. (1), ale nie pamięta czy uzgadniał z nim ustawki. M. W. (1) nie wiedział, że są to ustawki. Został też przesłuchany na okoliczność kolizji dot. A. P. (1) – ustawka z dnia 22.02.2006 r. ul. (...) i ul. (...) S. – przyznał się. A. P. (1) został za to prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.45138-45154 tom CCXXXVIII, k.47394-47396 tom CCL). G. D. potwierdził, że była to kolizja ustawiona. Został też przesłuchany na okoliczność dwóch innych kolizji. Przyznał, że przeciwko niemu toczy się równolegle inne postępowanie karne dot. innej ustawionej kolizji drogowej, którą organizował W. K. (4).

k.38795 tom CCVI – 21 lutego 2008 r. (posiedzenie aresztowej) – G. D. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia i złożył wyjaśnienia, w których jednak przyznał, że za likwidację ustawki dot. zarzutu XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 ul.(...)-ul.(...)) przyjął pieniądze – przy czym nie pamięta kwoty - od T. G. (1). Odnośnie zarzutu XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 ul.(...)-ul.(...)) dopiero w X/XI 2007 r. dowiedział się, że była to kolizja ustawiona pomiędzy (...) (...) a (...).

k.38796-38800 tom CCVI – 8 grudnia 2008 r. – G. D. podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia z tym, że odnośnie zarzutu XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 ul.(...)-ul.(...)) wskazał jednak, że nie wziął pieniędzy za jej likwidację od T. G. (1), gdyż ten kiedyś wyświadczył mu nieodpłatnie przysługę holując samochód jego brata. Nie wiedział czy G. K. (1) likwidował ustawiane kolizje drogowe. B. M. (1) i P. K. (3) poznał dopiero w sądzie w związku z toczącą się przeciwko nim sprawą karną.

Na rozprawie (k.47256-47258 tom CCXLIX) – G. D. był już wówczas prawomocnie skazany, jak to określił za poświadczenie nieprawdy w dokumentacji sporządzonej w związku z likwidacją ustawionych kolizji, a polegało to na tym, że po pierwsze były to kolizje umyślnie spowodowane, a ponadto – jak to ujął - na „zawyżeniu” uszkodzeń pojazdów uczestniczących w ustawkach. Wskazał, że nie otrzymał za to korzyści majątkowej oraz że innych szczegółów nie pamięta. Podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego oraz dodał, że w postępowaniu karnym przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w tym likwidacji ustawki opisanej w zarzucie XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), z co przyjął pieniądze – nie pamięta jednak kwoty - od T. G. (1). Uwaga ta dotyczy również zarzutu XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)). Ponadto podtrzymał wyjaśnienia złożone na rozprawie w sprawie sygn. akt XI K 657/12/P (późniejsza sygn. akt II K 8/17/P), toczącej się przeciwko niemu w dot. w/w ustawek, kiedy to przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, dotyczących ustawki z zarzutu XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), natomiast nie przyznał się do tego, że wiedział o ustawce z zarzutu XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 ul.(...)-ul.(...)) i wskazał, że w przypadku kolizji z dnia 21 lutego 2006 r. jechał wraz z kolegą M. S. (4) na polecenie (...) (k.45658-45659 tom CCXLI).

G. D. został skazany m.in. za ustawkę opisaną w zarzucie XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 ul.(...)-ul.(...)) a uniewinniony od zarzutu XV.4 M. Ż. (1), IV.5 A. P. (1) (ustawka z dnia 21.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (k.45672-45688 tom CCXLI dot. D. J., P. B. (4), E. R., K. M. (1), G. D., T. K. (1), P. S. (3)). Inne postępowanie karne toczyło się przeciwko niemu pod sygn. akt II K 819/07/N.

Relacja świadka G. D. zasługiwała na wiarę w takiej części, w jakiej – w związku z zarzutami postawionymi w tej sprawie oskarżonym M. Ż. (1), J. Z. (1) oraz A. P. (1) – potwierdził on, że w/w kolizje były ustawkami, gdyż w tej części miała ona wsparcie w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie. Dla oceny wiarygodności jego relacji nie bez znaczenia był materiał niejawny.

178 P. B. (2) (k.38804-38808 tom CCVI, k.38812-38815 tom CCVI, k.38819-38822 tom CCVI, k.47258v-47260 tom CCXLIX) - na rozprawie stwierdził, że nie chce mówić czy czuje się winny czy nie, natomiast przyznał, że został prawomocnie skazany w związku z likwidacją ustawianych kolizji drogowych. Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.38803-38808 tom CCVI – 22 listopada 2007 r. – (zarzut dot. innej kolizji z udziałem B. M. (1), P. K. (3), W. K. (4) i G. J. (2)) – Ostatecznie P. B. (2) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a w złożonych wyjaśnieniach wskazał, że zna T. G. (1) jako osobę, która zaproponowała mu udział w ustawce. Wówczas wskazał, że w jakiś rozmowach słyszał, że B. M. (1) jest zamieszany w ustawianie kolizji drogowych, natomiast nie kojarzy go. Podejrzewał, że W. K. (4) brał udział w likwidacji ustawek. Znał G. M. i miał wątpliwości czy on, aby nie uczestniczy w ustawianiu kolizji drogowych.

k.38812-38815 tom CCVI – 27 maja 2008 r. – (w międzyczasie uzupełniono mu zarzut o dot. likwidacji ustawki opisanej w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) - k.38809-38811 tom CCVI) – P. B. (2) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia, natomiast odmówił złożenia dalszych wyjaśnień.

k.38819-38822 tom CCVI – 17 marca 2010 r. (zamieniono opis czynów k.38816-38818 tom CCVI) – P. B. (2) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Został rozpytany na okoliczność dwóch innych kolizji, ale zaprzeczył, aby miał wiedzę, że są to ustawki.

k.47258-47260 tom CCXLIX – Na rozprawie nie chciał wracać pamięcią do tych zdarzeń, w związku z którymi został zresztą prawomocnie skazany. Oświadczył, że nie chce się ustosunkować do odczytanych wyjaśnień z postępowania przygotowawczego.

k.44745 tom CCXXXVI – P. B. (2) odpowiadał także z B. M. (1) (88) w sprawie sygn. akt XI K 537/11/P - ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul. (...) i ul. (...) – dot. M. Ż. (1), a ponadto B. M. (1), P. K. (3), G. M., M. W. (2) oraz dot. B. M. (1), P. K. (3), W. K. (4), G. J. (2), W. R. – do ustawki z dnia 27.05.2004 r. ul. (...) – przyznał się, a w złożonych wyjaśnieniach mówił o W. K. (4), G. M. i T. G. (1).

Jego relacja wespół z wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII), wyjaśnieniami świadka B. M. (1) (88) (tom CXCVIII: k.37274-37283, 37290-37297, 37308-37313, k.37324-37329, k.37355-37365, k.37337-37340, tom CC k.37636-37640), wyjaśnieniami i zeznaniami świadka A. M. (1) (152) (k. 38580-38586, k. 38589-38593/T. CCV) wyjaśnieniami i zeznaniami świadka G. M. (226) (k.39948-39953, k.39954-39969, k.39970-39988, k.39989-39993, k.39997-40002 tom CCXI), wyjaśnieniami P. B. (3) (155) (k.38257-38262, k.38264-38275, k.38276-38285, k.38286-38290, k.38291-28297, k.38302-38305, k.38311-38314 tom CCIII) dawała jasny i spójny obraz tego zdarzenia opisanego w zarzucie XVI.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

179 M. S. (4) (k.38825-38831 tom CCVI, k.38834-38839 tom CCVI, k.38842-38845 tom CCVI, k.40082-40085 tom CCVII, k.47157-47158 tom CCXLVIII) – w międzyczasie sam został prawomocnie skazany, natomiast na rozprawie nie powiedział niczego nowego w tej sprawie, podtrzymując wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. Jego wyjaśnienia dotyczące zarzutu z punktu XX.3 aktu oskarżenia postawionego oskarżonemu J. Z. (1) (ustawka 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) w całości polegały na prawdzie.

k.38825-38831 tom CCVI – 20 listopada 2007 r. – (zarzut k.38823-38824 tom CCVI) – M. S. (4) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że pamięta, że pod budynkiem KMP w K. spotkał się z W. F. (1), który zaproponował mu likwidację ustawionej kolizji drogowej w zamian za pieniądze, na co zgodził się, a ponadto zapytał go w jakim rejonie pełni służbę wraz z J. S. (3), przy czym nie mówił wówczas jeszcze gdzie ma dojść do tej ustawki. (Odmiennie wyjaśnił na ten temat W. F. (1), który zaprzeczył, aby był organizatorem tej ustawki wskazując na inną osobę, niemniej jednak wskazał, że ponieważ to on zwrócił się do M. S. (4) i J. S. (3) o jej zlikwidowanie mogli oni likwidować tę ustawkę w przeświadczeniu, że działają na rzecz W. F. (1)). Następnie (...) J. Z. (1) polecił M. S. (4) oraz J. S. (3) drogą radiową udać się na miejsce tej kolizji celem jej likwidacji. Informację o tym, że będzie to ustawka M. S. (4) przekazał J. S. (3). Potem na miejsce tej ustawki przyjechał W. F. (1), który wręczył i J. S. (3) i M. S. (4) po 200 zł za likwidację ustawionej kolizji.

k.38834-38839 tom CCVI – 27 maja 2008 r. – M. S. (4) ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał poprzednio złożone wyjaśnienia. Dodał, że w notatce jako kierujący jednym z pojazdów został wskazany K. J. (1). M. S. (4) stwierdził, że dane uczestników do notatki wpisał J. S. (3), ale nie pamięta w oparciu o jakie dokumenty (J. S. (3) nic więcej na ten temat nie powiedział). Nie pamiętał też czy W. F. (1) przed ustawką wymienił marki pojazdów oraz podał dane jej uczestników.

k.38842-38845 tom CCVI – 10 grudnia 2008 r. – M. S. (4) przyznał się ponownie do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia.

Przesłuchany w charakterze świadka - k.40082-40085 tom CCXII – 20 lipca 2011 r. – był pytany o cały szereg kolizji, w tym m.in. opisaną w zarzutach z punktu XV.2 dotyczącego oskarżonego M. Ż. (1), IV.3 oskarżonego A. P. (1) (ustawka 15.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)). Wówczas okazano mu notatkę z w/w ustawki. Wskazał, że to on sporządził w/w notatkę urzędową. Pełnił wówczas służbę w W. C.. Nie przypominał sobie jednak żadnych okoliczności tej kolizji. Nic mu nie mówiły nazwiska osób wpisane do tej notatki: R. K. (3), M. G. (3). Nic mu nie wiadomo, aby to była kolizja umyślnie spowodowana. Nie przypominał sobie, aby ktoś wcześniej coś mu mówił na ten temat. Na pewno likwidował ją na polecenie (...), ale nie pamięta którego. Był również pytany o ustawianą kolizję opisaną w zarzucie z punktu XVII.4 dotyczącym oskarżonego M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) Wskazał, że pełnił wówczas służbę z J. S. (2) (238) i to on musiał sporządzić okazaną mu podczas tego przesłuchania notatkę urzędową. Nie zna uczestników tej kolizji A. B. (5) i R. G. (2). Nie pamiętał okoliczności tej kolizji. Tymczasem ta ustawka była organizowana przez T. G. (1) i P. N.. W związku z tym M. S. (4) został zapytany o swoją znajomość z T. G. (1). Wskazał wówczas, że wie, że miał on pomoc drogową, a jeśli miał z nim kontakt, to tylko wówczas, gdy przyjechał holować samochód z kolizji, którą M. S. (4) likwidował. Nie przypominał sobie, aby kiedykolwiek dostał od niego pieniądze za likwidację ustawki. Był też również pytany o kolizję z dnia 21.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...), którą likwidował z G. D. - uczestnicy P. G. (1) i P. L. (2).

Na rozprawie słuchany w charakterze świadka (k.47157-47158 tom CCXLVIII) – będąc już osobą prawomocnie skazaną – M. S. (4) podtrzymał w całości w/w wyjaśnienia. M. S. (4) został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt II K 593/09/P w związku z tym zdarzeniem (k.44376-44378 tom CCXXXIV = k.44732-44734 tom CCXXXVI dot. też G. J. (2), R. N. (1) i K. G. (1)).

180 T. C. (2) (k.38848-38854 tom CCVI, k.38857-38860 tom CCVI, k.38864-38867 tom CCVI, k.45519-45520v tom CCXL) - jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu XXII J. Z. (1) (ustawka z dnia 14.01.2004 (...)).

k.38848-38854 tom CCVI – 22 listopada 2007 r. (zarzut k.38846-38847 tom CCVI dot. też M., P. K. (3), W. K. (4), M. C. (1)) – T. C. (2) przyznał się do tej i innej ustawki i złożył wyjaśnienia. Informację o tej planowanej ustawce otrzymał od W. K. (4), który z kimś rozmawiał przez telefon. Nie pamiętał który (...) (...) miał wówczas służbę. Za likwidację ustawki otrzymał 100 zł. W. K. (4) zaznaczył większe uszkodzenia w pojazdach. Zna B. M. (1), natomiast nie zna P. K. (3) i M. C. (1). Nie przypomina sobie, aby uczestniczył w innych ustawkach.

k.38857-38860 tom CCVI – 14 maja 2008 r. (zarzut k.38855-38856 tom CCVI) – tym razem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i nie podtrzymał uprzednio złożonych wyjaśnień.

k.38864-38867 tom CCVI – 4 czerwca 2009 r. - (zarzuty k.38861-38863 tom CCVI i tu zarzut XXII J. Z. (1) ustawka z dnia 14.01.2004 (...) ul. (...)) – T. C. (2) nie przyznał się i odmówił złożenia wyjaśnień.

Na rozprawie (k.45519-45520v tom CCXL) – T. C. (2) był już osobą prawomocnie skazaną w sprawach sygn. akt XI K 710/10/P i II K 780/10/N (warunkowe umorzenie za inną ustawkę). Wskazał, że nie pamięta żadnych konkretnych okoliczności w/w ustawki. Nie przyznał się w sprawie karnej do popełnienia również i tego czynu, niemniej jednak został skazany, gdyż sąd dał wiarę W. K. (4), który jak się okazało brał czynny udział w aranżowaniu ustawianych kolizji drogowych.

T. C. (2) został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 27 grudnia 2011 r. sygn. akt XI K 710/10/P w związku z tym zdarzeniem (k.44382-44406 tom CCXXXIV = k.44382-44406 tom CXL). Ponadto w sprawie sygn. akt II K 780/10/N (k.4485-44863 tom CCXXXVII warunkowo umorzono toczące się przeciwko niemu postępowanie karne dot. innej ustawki). Zatem w sumie odpowiadał za likwidację trzech ustawek.

181 M. G. (5) (tom CCVI: k.38874-38877, k.38885-38886, k.38890-38891, tom CCXLII k.45969-45971) – były funkcjonariusz policji, który został w międzyczasie skazany za udział w ustawianych kolizjach drogowych. Jego zeznania i wyjaśnienia dotyczyły jednak innych ustawionych kolizji drogowych, tj. nie obętych tym postępowaniem sądowym, bowiem dotyczyły one m.in.:

- ustawki z dnia 26 lutego 2003 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem B. M. (1), M. P. (4), K. S. (3), G. M., K. W. (3),

- ustawki z dnia 1 lipca 2003 r. ul. (...) z udziałem B. M. (1), P. K. (3), A. O. (2), R. K. (7), W. K. (4), J. R. (3), G. N. (2) – przyznał się,

- ustawki z dnia 1 lipca 2003 r. ul. (...) i ul. (...) z udziałem P. W. (1), B. M. (1), P. K. (3), T. K. (1), G. J. (2), W. K. (4).

182 D. J. (k.38898-38904 tom CCVI, k.38909-3891o tom CCVI, k.45774-45775v tom CCXLI) na rozprawie w tej sprawie skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań z uwagi na fakt, iż przeciwko niemu równolegle toczyło się postępowanie karne, i wobec niego zapadł wówczas nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (k.45672-45688 tom CCXLI - dot. też P. B. (4), E., R., K. M. (1), G. D., T. K. (1), P. S. (3)) i odmówił ustosunkowania się do odczytanych mu na rozprawie wyjaśnień, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego.

Przesłuchany w dniu 30 listopada 2007 r. (k.38898-38904 tom CCVI) D. J. złożył wyjaśnienia odnośnie innych ustawianych kolizji drogowych (m.in. B. M. (1), G. K. (1)) i przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jak również złożył wyjaśnienia, w których opisał nielegalny proceder, w tym rolę G. M.,

Przesłuchany w dniu 22 marca 2010 r. (k.38909-38910 tom CCVI) D. J. nie przyznał się do udziału w jeszcze innych ustawkach nie objętych tym postępowaniem, które w szczególności w swoich wyjaśnieniach opisał G. M..

Ponadto na rozprawie odczytano mu wyjaśnienia zawarte w protokołach jego przesłuchania pochodzących z akt sprawy sygn. akt II K 8/17/P (poprzednio XI K 657/12/P), które złożył w dniu 11 maja 2012 r., 20 czerwca 2012 r. i w dniu 12 czerwca 2013 r. (k.45655-45664 i k.45752-45764 tom CXLI), kiedy to wśród zarzucanych mu czynów pojawił się zarzut:

- opisany również w akcie oskarżenia w pkt. XVI.4 Ż., XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) – ustawka z dnia 24.01.2006 (...), którą likwidował wraz z G. M., który sporządził notatkę pokolizyjną,

- opisany w akcie oskarżenia w pkt. XXXIV.2 W. S. (2), XXXVII B. Ś. (2) (P. W. (1)) – ustawka z dnia 23.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...), którą likwidował wraz z G. M., który sporządził notatkę pokolizyjną,

Przesłuchany w dniu 20 czerwca 2012 r. i 12 czerwca 2013 r. D. J. nie przyznał się jednak do popełnienia czynów związanych z likwidowaniem tych ustawek, wskazując, że nie wiedział, że są to ustawki (k.45660 i k.45763-45764 tom CCXLI). W tej części jego relacja nie zasługiwała jednak na wiarę w części, w której twierdził, iż likwidując z G. M. te zdarzenia nie wiedział, że ma do czynienia z ustawkami. Jego relacja nie miała bowiem w tej części oparcia w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie, w szczególności w postaci depozycji złożonych przez G. M..

183 M. W. (4) (tom CCVII: k.39081-39087, k.39088-39094, k.39095-39100, k.39104-39109, tom CCXXIX: k.43327-43330, k.43331- 43339, k.43340-43348, k.43349-43357, k.43375-43378, k.43383-43380, tom CCXXX k.43550-43555) – z uwagi na toczące się przeciwko niemu równolegle postępowanie karne skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, a ponadto oświadczył, że nie ustosunkuje się do odczytanych mu wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego. Został wówczas przesłuchany m.in. w związku z ustawianą kolizją drogową z dnia 13 lutego 2006 r. przy ul. (...) w K., opisaną w zarzucie z punktu XX.4 aktu oskarżenia postawionego oskarżonemu J. Z. (1), podczas której kierował samochodem marki N. (...), natomiast jako kierująca oficjalnie wskazana została jego żona R..

Przesłuchany w dniu 19 marca 2008 r. (k.39081-39087 tom CCVII) M. W. (4) przyznał się częściowo do popełnienia zarzucanego mu czynu, w tym do znajomości z T. G. (6), którego poznał jeżdżąc pod koniec lat 90-tych pomocą drogową. T. G. (1) zwrócił się do niego z pytaniem czy nie chciałby być tzw. „(...)” , a zatem osobą, która „(...)” podczas kolizji, która zostanie umyślnie spowodowana. M. W. (4) zgodził się na udział w takiej kolizji i faktycznie w trakcie zdarzenia osobiście kierował należącym do niego pojazdem marki N. (...). M. W. (4) miał zostać wskazany jako sprawca. Na miejsce zdarzenia przyjechał wraz z T. G. (1), czekał tam na nich kierujący drugim pojazdem marki O. (...), którego nie znał (T. F.). T. G. (1) wytłumaczył im w jaki sposób mają doprowadzić do zderzenia pojazdów i faktycznie postąpili zgodnie z jego wytycznymi, a po zdarzeniu T. G. (1) odwiózł M. W. (4), a na miejsce kolizji przywiózł jego żonę R. W. (2), na którą zarejestrowany był samochód N. (...). Podczas interwencji policjantów R. W. (2) została wskazana jako kierująca tym pojazdem, otrzymała notatkę urzędową ze zdarzenia, a następnie wystąpiła o wypłatę odszkodowania z AC i otrzymała je. M. W. (4) nie pamiętał jak wyglądały w szczególności jego rozliczenia z T. G. (1), ale jednocześnie zaprzeczył, aby przekazał mu 1.000 zł za zorganizowanie tej ustawki. T. G. (1) miał otrzymać zapłatę za holowanie pojazdu do naprawy do warsztatu samochodowego. Świadek twierdził, że nie wie jakie układy z policją ma T. G. (1). M. W. (4) przyznał, że jego żona R. wiedziała, że jest to ustawiana kolizji drogowa, jak również że zna K. K. (9) z firmy (...), gdyż pracując jeszcze jako (...) przywoził do niego samochody do naprawy za co otrzymywał od niego pieniądze, a aktualnie wykonuje dla niego balustradę. Zna też M. C. (3), który był bywalcem sklepu w firmie (...). Podczas tego przesłuchania M. W. (4) przyznał, że uczestniczł ponadto w innej kolizji w dniu 1 lutego 2006 r. przy zbiegu ulic (...), zaprzeczył jednak, aby była to również ustawiana kolizji drogowa. Tymczasem T. G. (1) w swoich wyjaśnieniach wskazał, że to również była ustawiana kolizja drogowa zorganizowana wspólnie z M. W. (4).

W dniu 20 marca 2008 r. (k.39088-39094 tom CCVII) M. W. (4) został skonfrontowany z T. G. (1), a podczas tej konfrontacji T. G. (7) podtrzymał w całości złożone uprzednio wyjaśnienia, tj. również w części, w której wskazał, że to M. W. (4) zwrócił się do niego z prośbą o zorganizowanie ustawki i zorganizowali ją wspólnie, T. G. (1) dostał za to od M. W. (4) kwotę 1.000 zł. M. W. (8) wiedział, że T. G. (1) ma możliwość załatwienia policjantów do likwidacji tej ustawki. Natomiast potwierdził, że faktycznie to M. W. (4) kierował N. (...) podczas kolizji, a dopiero po doprowadzeniu do zderzenia pojazdów T. G. (1) przywiózł na miejsce R. W. (2). M. W. (4) miał też znać drugiego jej uczestnika (T. F.), którego T. G. (1) nie znał. Podczas tej konfrontacji M. W. (4) ostatecznie wskazał, że nie pamięta czy to on zwrócił się do T. G. (1) o zorganizowanie tej ustawki, ale nie wykluczył tego, jak również przyznał, że druga z opisanych kolizji, tj. z dnia 1 lutego 2006 r. (zbieg ulic (...)) była również ustawką i podał dalsze szczegóły z nią związane.

Przesłuchany w dniu 20 marca 2008 r. (k.39095-39100 tom CCVII) M. W. (4) wyjaśniał odnośnie innych ustawianych kolizji drogowych, tj. nie objętych zarzutami w tym postępowaniu, w tym organizowanych wspólnie z T. G. (1).

Przesłuchany w dniu 9 lipca 2008 r. (k.39104-39109 tom CCVII) M. W. (4) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w tym do zorganizowania z T. G. (1) ustawianej kolizji drogowej z dnia 13 lutego 2006 r. przy ul. (...) w K., opisanej w zarzucie z punktu XX.4 postawionym oskarżonemu J. Z. (1).

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 M. W. (4) zostały odczytane również inne wyjaśnienia zawarte w protokołach przesłuchania pochodzących z akt sprawy sygn. akt XI K 111/13/P (toczącej się m.in. przeciwko M. W. (4) i T. G. (1), K. K. (9)), tj, w szczególności:

- z k.43327-43330 tom CCXXIX – kiedy to w dniu 20 marca 2008 r. podczas konfrontacji z żoną R. W. (2), M. W. (4) wskazał, że nie polega na prawdzie jej twierdzenie, iż to ona podczas ustawianej kolizji opisanej w zarzucie z punktu XX.4 stawianym oskarżonemu J. Z. (1) kierowała N. (...), co też ostatecznie R. W. (2) wówczas faktycznie przyznała twierdząc, że to jej mąż zgodnie z prawdą opisał przebieg zdarzenia,

- z k.43331- 43339 tom CCXXIX - z dnia 18 września 2008 r., kiedy to M. W. (8) odnośnie ustawianej kolizji opisanej w zarzucie z punktu XX.4 postawionym oskarżonemu J. Z. (1) wskazał, że jednak przekazał T. G. (1) kwotę 1.000 zł za zorganizowanie tej ustawki, jak również innej nie objętej tym postępowaniem i za każdym razem N. (...) był naprawiany w firmie (...), wówczas też złożył obszerne wyjaśnienia,

- z k.43340-43348 tom CCXXIX – z dnia 29 września 2008 r., kiedy to M. W. (4) podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia i uzupełnił je w odpowiedzi na pytania przesłuchującego, w tym odnośnie ustawianej kolizji opisanej w zarzucie z punktu XX.4 stawianym oskarżonemu J. Z. (1), a w szczególności rozpoznał wizerunek T. F. nadal jednak twierdząc, że nie znał go przed tą ustawką, ale też wskazał, że prowadzi on sklep spożywczy w W., że spotkał się z nim jakiś czas po tej ustawce właśnie pod tym sklepem,

- z k.43349-43357 tom CCXXIX – z dnia 25 września 2008 r., kiedy to podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, jak również uzupełnił je w odpowiedzi na pytania przesłuchującego wskazując m.in., że w przypadku ustawianych kolizji drogowych regułą było to T. G. (1) wskazywał czas i ich miejsce oraz załatwiał policjantów likwidujących te ustawki, natomiast M. W. (4) załatwiał pojazdy, które w nich uczestniczyły, oraz że wszystkie osoby w nich uczestniczące wiedziały, że są to ustawki. N. (...) był zarejestrowany na jego żonę R. i z tego co sobie przypominał wynikało, że samochód ten został wykorzystany w trzech ustawianych kolizjach drogowych i za każdym razem był naprawiany w firmie (...),

- z k.43358-43368 tom CCXXIX – z dnia 9 października 2008 r., kiedy to M. W. (4) złożył wyjaśnienia w odniesieniu do okazywanych mu dokumentów, w tym notatek urzędowych dotyczących również innych ustawianych kolizji drogowych. Wskazał wówczas, że nigdy nie było tak, że to T. G. (1) był inicjatorem ustawki, a on ją organizował, tylko odwrotnie,

- z k.43369-43374 tom CCXXIX - z dnia 9 grudnia 2010 r., kiedy M. W. (4) odniósł się jeszcze raz do całego szeregu innych kolizji. Wskazał też, że administruje budynkiem należącym do P. i K. K. (9),

- z k.43375-43378 tom CCXXIX – z dnia 5 czerwca 2012 r., kiedy to podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia,

- z k.43379-43382 tom CCXXIX – z dnia 22 sierpnia 2012 r., kiedy to odmówił składania wyjaśnień,

- z k.43383-43380 tom CCXXIX – z dnia 12 listopada 2012 r., kiedy to podtrzymał złożone uprzednio wyjaśnienia,

- z k.43387-43402 tom CCXXX – z dnia 10 czerwca 2014 r., kiedy to na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – (...) w Krakowie został przesłuchany w charakterze oskarżonego i wówczas – zapewne, aby chronić swoją żonę R. – zmienił swoje stanowisko wskazując odnośnie kolizji opisanej w zarzucie z punktu XX.4 stawianym oskarżonemu J. Z. (1), że była to rzeczywista kolizja, natomiast nie potrafił wyjaśnić dlaczego jego żona przyznała się do udziału w tej ustawce,

- z k.43404-4340412 tom CCXXX – z dnia 24 czerwca 2014 r., kiedy to na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – (...) w Krakowie kontynuowano jego przesłuchanie w charakterze oskarżonego.

Wyjaśnienia M. W. (4) zasługiwały na wiarę w tej części, w której przyznając się do udziału w tejże ustawianej kolizji opisał okoliczności towarzyszące jej, a jego wyjaśnienia współgrłay z wyjaśnieniami T. G. (1), R. W. (2), T. F.. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyjaśnienia M. C. (3) (k.39207 tom CCVIII), w których wskazał on, że N. (...) faktycznie jeździła matka K. K. (9) i P. K. (9) (prowadzących firmę (...)), a o swoim pracowniku M. W. (4) mówili oni, że „nie ma on nerek”, więc w razie czego policja nie może go zamknąć i dlatego organizują z jego udziałem ustawki. M. C. (3) zaprzeczył, aby on sam miał coś wspólnego z w/w ustawką, a T. G. (1) podczas konfrontacji z nim w dniu 3 października 2008 r. (k.39214 tom CCVIII) faktycznie nie podtrzymał swoich uprzednich wyjaśnień (w których mówił o ewentualnym udziale M. C. w w/w ustawce) wskazując, że nie wyklucza, że to K. K. (9) ją organizował. Obaj mieli wątpliwości co do tego czy M. W. (4) – z uwagi na swoją sytuację materialną – mógł dokonać zakupu pojazdu tej marki.

184 R. W. (2) (k.39112-39119 tom CCVII, k.43327-43330 tom CCXXIX, k.43561-43562 tom CCXXX) – z uwagi na toczące się przeciwko niej równolegle postępowanie karne skorzystała w tej sprawie z prawa do odmowy składania wyjaśnień, a ponadto oświadczyła, że nie ustosunkuje się do odczytanych jej wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego. Została wówczas przesłuchana w związku z ustawianą kolizją drogową z dnia 13 lutego 2006 r. przy ul. (...) w K., opisaną w zarzucie z punktu XX.4 postawionym oskarżonemu J. Z. (1), podczas której samochodem marki N. (...) kierował jej mąż M. W. (4), natomiast jako kierująca oficjalnie wskazana została ona.

Przesłuchana w dniu 19 marca 2008 r. (k.39112-39119 tom CCVII) R. W. (2) nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu twierdząc, że kolizja ta była rzeczywista oraz że nie zna osób: G. K. (1), J. Z. (1), T. G. (1), M. W. (1) i T. F..

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 R. W. (2) zostały odczytane również inne wyjaśnienia zawarte w protokołach przesłuchania pochodzących z akt sprawy sygn. akt XI K 111/13/P (toczącej się m.in. przeciwko M. W. (4) i T. G. (1), K. K. (9)), tj,. w szczególności z:

- k.43327-43330 tom CCXXIX – kiedy to w dniu 20 marca 2008 r. podczas konfrontacji z nią jej mąż M. W. (4) wskazał, że nie polega na prawdzie jej twierdzenie, iż to ona podczas ustawianej kolizji opisanej w zarzucie z punktu XX.4 stawianym oskarżonemu J. Z. (1) kierowała N. (...), co też ostatecznie R. W. (2) wówczas faktycznie przyznała twierdząc, że to jej mąż zgodnie z prawdą opisał przebieg zdarzenia, a wskazał przecież wprost, że kolizja ta była ustawką,

- k.43418-43421 tom CCXXX – z dnia 4 czerwca 2012 r., kiedy to podtrzymała wyjaśnienia odnośnie kolizji opisanej w zarzucie z punktu XX.4 stawianym oskarżonemu J. Z. (1),

- k.43422-43424 tom CCXXX - z dnia 15 czerwca 2012 r., kiedy to ponownie podtrzymała wyjaśnienia odnośnie kolizji opisanej w zarzucie z punktu XX.4 stawianym oskarżonemu J. Z. (1).

Jej relacja zasługiwała na wiarę w takiej części w jakiej była zgodna z relacją M. W. (4) oraz T. G. (1).

185 T. F. (tom CCVII: k.39124, k.39128-39132, tom CCXXXIV k.44352-44354) - jego wyjaśnienia i zeznania dotyczą ustawionej kolizji opisanej w zarzucie z punktu XX.4 aktu oskarżenia postawionym oskarżonemu J. Z. (1) – ustawka z dnia 13.02.2006 r. przy ul.(...). Przeciwko niemu toczyło się równolegle postępowanie karne pod sygn. akt XI K 437/13/P (kopia części aktu oskarżenia – k.44099-44104 tom CCXXXIII obejmującego zarzuty wobec m.in. R. W. (2), A. U. (2), A. S. (3), M. K. (6)), a jego stanowisko procesowe w tamtej sprawie było takie, iż nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Na rozprawie twierdził w związku z tym, że kolizja ta miała charakter przypadkowy i nie pamięta żadnych okoliczności tego zdarzenia.

Przesłuchany w dniu 28 listopada 2008 r. (k.39124 tom CCVII) T. F. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Przesłuchany w dniu 19 stycznia 2009 r. (k.39128-39132 tom CCVII) T. F. ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a w złożonych tym razem wyjaśnieniach utrzymywał, że kolizja ta miała przypadkowy charakter, to on miał wezwać policję na miejsce zdarzenia. Wskazał, że samochód O. (...), którym kierował naprawił we własnym zakresie z pomocą brata R. F.. Szkodę zgłosił w (...) S.A. Zaprzeczył, aby znał T. G. (1), M. W. (4), R. W. (2), G. K. (1), M. W. (1) i J. Z. (1). Na okazanych mu tablicach poglądowych nie rozpoznał żadnej osoby. Opisał inne kolizje ze swoim udziałem. W zasadzie poza okolicznością tą, iż był on jednym z kierowców uczestniczących w tej kolizji oraz że w związku ze szkodą powstałą w jej wyniku zgłosił wniosek o wypłatę odszkodowania i takie otrzymał jego wyjaśnienia nie zasługiwały na wiarę, gdyż nie korespondowały z wyjaśnieniami T. G. (1), M. W. (4) oraz R. W. (2).

Ponadto na rozprawie zostały mu odczytane wyjaśnienia, które złożył w charakterze podejrzanego w dniu 21 marca 2012 r. (protokół dołączone z akt sprawy sygn. akt XI K 111/13/P) oraz w charakterze oskarżonego w dniu 17 października 2013 r. w sprawie sygn. akt XI K 437/13/P. T. F. podtrzymał te wyjaśnienia przesłuchany w charakterze świadka w dniu 1 października 2015 r. w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P oraz w dniu 22 marca 2013 r. w sprawie sygn. akt XI K 537/11/, jak również w sprawie sygn. akt III K 47/12. Cały czas utrzymywał zatem, że kolizja ta miała przypadkowy charakter.

186 P. L. (1) (k.39140-39143 tom CCVII, k.44883-44884 tom CCXXXVII) – który jako funkcjonariusz policji likwidował jedną z ustawianych kolizji drogowych, objętych tym postępowaniem sądowym. Wyjaśnienia P. L. (1) stanowiły istotny materiał dowodowy odnośnie zarzutu IV.4 A. P. (1), XXI.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...))

Zarzut dotyczący m.in. tej ustawionej kolizji postawiono mu w dniu 21 października 2009 r. (zarzuty k.39137-39138 tom CCVII). Przesłuchany w dniu 21 października 2009 r. P. L. (1) (k.39140-39143 tom CCVII) przyznał się w całości do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia, w szczególności po okazaniu mu notatek urzędowych z dwóch kolizji drogowych, w tym opisanej wyżej, a drugiej zorganizowanej przez T. G. (1). Wskazał, że od G. K. (1) miał informację, że jadą do likwidacji tzw. „ustawki”. Za zlikwidowanie tej ustawki otrzymał pieniądze zapewne od G. K. (1), ale nie pamiętał w jakiej kwocie, natomiast zaprzeczył, aby była to kwota 500 zł. Choć nie pamiętał tego dokładnie wskazał, że na miejscu ustawki zapewne był obecny A. P. (1). Wyjaśnił ponadto, że to G. K. (1) de facto likwidował tę ustawkę i uzgadniał wszystkie okoliczności z nią związane. Wyjaśnienia złożone przez P. L. (1) – w tych okolicznościach – były uboższe, jeśli chodzi o szczegóły, aniżeli relacja G. K. (1) złożona w tym postępowaniu na etapie postępowania przygotowawczego.

Na rozprawie (k.44883-44884 tom CCXXXVII) słuchany w charakterze świadka P. L. (1) podtrzymał w całości wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Co do szczegółów zasłaniał się niepamięcią, nie wskazał też żadnych nowych okoliczności. Na rozprawie odczytano mu w szerszym zakresie wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego i zeznania złożone w innym postępowaniu (k.44864-44872 tom CCXXVII) w szczególności, aby potwierdzić fakt, że był on konsekwentny w swoich depozycjach.

P. L. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt XI K 63/14/P (dot. też P. K. (2) i A. S. (3)) (k.44845-44853 tom CCXXXVII), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt IV Ka 1022/15 (k.44851-44853 tom CCXXXVII), m.in. za przestępstwo związane w/w ustawką z dnia 1 lutego 2006 r. (tym wyrokiem w sumie za dwie ustawki z dnia 1 lutego 2006 r.).

Ponadto P. L. (1) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II K 780/10/N za inne przestępstwa (k.4485-44863 tom CCXXXVII – tu również A. K. (5), M. S. (6), T. C. (2)).

187 M. C. (3) (k.39150-39157 tom CCVII, k.39160-39171 tom CCVII, k.39172 tom CCVII, k.39173-39180 tom CCVIII, k.39186-39191 tom CCVIII, k.39198-39202 tom CCVIII, k.39203-39212 tom CCVIII, k.39213-39220 tom CCVIII, k.39221-39226 tom CCVIII, k.44559-44562 tom CCXXXV i k.45103-45104 tom CCXXXVIII). Z uwagi na fakt, iż przeciwko niemu równolegle toczyło się postępowanie karne, na rozprawie skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego.

Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawianych kolizji drogowych opisanych w zarzutach:

- z punktu XVII.8 aktu oskarżenia M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 ul. (...)),

- z punktu XXVIII aktu oskarżenia S. K. (1) (ustawka 09.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- punktu XXI.3 aktu oskarżenia J. Z. (1) (ustawka 31.01.2006 r. ul.(...) – ul.(...))

k.39150-39157 tom CCVII – 28 kwietnia 2008 r . – (wówczas pod zarzutem szeregu ustawek (k.39144-39147 tom CCVII) w tym w szczególności opisanej w punkcie XVII.8 aktu oskarżenia – M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 ul.(...)) oraz pod zarzutem innej ustawki – k.39148 tom CCVII) – (prowadził zakład blacharsko-lakierniczy w miejscowości K.) – M. C. (3) nie przyznał się wówczas do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Na przedmiotowe przesłuchanie zgłosił się dobrowolnie, wcześniej przebywał poza granicami kraju, natomiast od żony dowiedział się, że przeciwko niemu prowadzone jest postępowanie karne. Poprzez znajomych z firmy (...) (z którymi przyjaźnił się od 17 lat, odbywał praktykę w zakładzie prowadzonym przez ich rodziców – obecnie (...)) poznał T. G. (1). To właśnie P. K. (9) i K. K. (9) byli właścicielami niektórych samochodów, ujętych w przedstawionych mu zarzutach dot. ustawianych kolizji drogowych, które były jednak zarejestrowane na inne osoby. Stwierdził, że prawdą jest że wspólnie z T. G. (1) organizował ustawiane kolizje – z tego co pamiętał cztery ustawki, ale tylko jedna z nich została ujęta w przedstawionych mu zarzutach i jest to ustawka opisana w zarzucie z punktu XVII.8 aktu oskarżenia – dot. M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)). Inicjatywa tych ustawek wychodziła faktycznie od M. C. (3). Z T. G. (1) ustalał ich miejsce i czas, a ponadto T. G. (1) załatwiał policjantów do likwidowania ustawek. Od P. K. (9) i K. K. (9) wiedział, że T. G. (1) ma możliwość zorganizowania policjantów. Zawsze przekazywał T. G. (1) kwotę 1.000 zł, a wysokość tej kwoty ustalił T. G. (1). W w/w ustawach organizowanych z T. G. (1) brały udział samochody stanowiące własność M. C. (3) lub jego znajomych. Twierdził, że w przypadku tych ustawek zawsze dochodziło do zderzenia pojazdów. T. G. (1) wskazywał ostateczny czas i miejsce ustawki (to zależało od tego kiedy i gdzie służbę pełnili jego znajomi policjanci) oraz jak mają być ustawieni przed przyjazdem policji i że mają dzwonić na nr 112 do (...), aby zgłosić kolizję. M. C. (3) od samego G. dowiedział się, że (...) wiedzieli o tym, że kierują konkretnych policjantów do ustawionych kolizji drogowych. Nie wie natomiast czy T. G. (1) przekazywał im pieniądze. Na miejscu ustawki zawsze obecny był T. G. (1) (który holował ponadto pojazdy z ustawek) i M. C. (3). T. G. (1) po ustawce na miejscu przekazywał policjantom kartkę z papieru ze szkicem, na którym wskazane były pojazdy z zaznaczonymi uszkodzeniami pojazdów biorących udział w ustawce, które to uszkodzenia policjanci mieli ująć w sporządzanych przez siebie notatkach urzędowych. Ponadto T. G. (1) przekazywał im pieniądze – ale M. C. (3) nie był tego świadkiem. Potem składane były wnioski o odszkodowanie. M. C. (3) opisał bardzo dokładnie w/w ustawkę. M. C. (3) stwierdził, że T. G. (1) najpierw ustalił, kiedy dany (...) - z którym może załatwić skierowanie do kolizji policjantów - pełni służbę. Właścicielem samochodu R. (...) był M. C. (3), natomiast był on zarejestrowany na J. N., gdyż kupując go M. C. (3) od razu planował zorganizowanie ustawki z jego udziałem. To M. C. (3) przekazał informację J. N. gdzie i kiedy będzie ustawka. J. N. zgodził się na udział w w/w ustawce i był na miejscu zdarzenia. Drugim samochodem marki R. (...) kierował nieznany M. C. (3) mężczyzna i samochód ten z kierowcą był już na miejscu ustawki, gdy tam przyjechał. Od T. G. (1) wie, że na pewno nie był to J. S. (7) – właściciel w/w pojazdu, którego nazwisko widniało w przedstawionym mu zarzucie, tylko inny mężczyzna znany T. G. (1). Faktycznie doszło do zderzenia pojazdów. Uczestników instruował na miejscu T. G. (1), który polecił zadzwonić im na nr 112 celem powiadomienia (...) o kolizji. T. G. (1) w obecności M. C. (3) wypełnił szkic z pojazdami nanosząc na nim ich uszkodzenia. Przed udaniem się na miejsce zdarzenia M. C. (3) przekazał T. G. (1) kwotę 1.000 zł celem przekazania jej policjantom (w całości jak twierdził T. G. (1) w rozmowie z nim). T. G. (1) sholował R. (...) do warsztatu blacharsko-lakierniczego B. C. (żony M. C. (3)). Tam też zostały przeprowadzone oględziny, o których terminie powiadomił go T. G. (1). Wniosek o odszkodowanie złożył J. N. a potem odszkodowanie przekazał M. C. (3), który za udział w kolizji dał mu 1000 zł, a T. G. (1) 10 % odszkodowania za załatwienie oględzin. R. (...) został prawdopodobnie sholowany również przez T. G. (1), który twierdził, że w ustawkach zarabia tylko na holowaniu. Nie zna L. B. (1) i A. P. (3) figurujących w notatce urzędowej. Od T. G. (1) wie, że miał on zaprzyjaźnionych pracowników w firmach ubezpieczeniowych, którzy wiedzieli, że uczestniczą w oględzinach samochodów uczestniczących w ustawkach. Osoby, które uzyskały odszkodowanie w takim przypadku przekazywały T. G. (1) 10 % wartości odszkodowania i potem rozliczał się on z tymi pracownikami. M. C. (3) nie wiedział jednak których pracowników znał, ale stwierdził, że można to ustalić w oparciu o akta szkodowe.

k.39160-39171 tom CCVII – 29 kwietnia 2008 r. – (w międzyczasie uzupełniono postanowienia o przedstawieniu zarzutów – k.39158-39159 tom CCVII i tutaj właśnie ustawka opisana w zarzucie XXVIII S. K. (1) (ustawka z dnia 09.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – M. C. (3) przyznał się. Zorganizował w/w ustawkę razem z T. G. (1), przy czym z inicjatywą ustawki wyszedł albo K. K. (9) albo P. K. (9) i to jeden z nich ustalił z T. G. (1) miejsce i czas tej ustawki, o czym jeden z nich poinformował M. C. (3), który na miejsce ustawki miał przyjechać swoim samochodem marki O. (...), który jednak zarejestrowany był na inna osobę D. nazwiska nie pamiętał (D. S. (1)), którego poznał poprzez znajomego M. B. (6). Samochód ten był kupiony na kredyt, który zaciągnął D., ale spłacał i użytkował pojazd M. C. (3). Wcześniej jednak spotkał się on pod (...) z T. G. (1), P. K. (9) i nieznanym mężczyzną, który miał kierować R. (...) i jeszcze jednym, który miał kierować jego O. (...). Potem T. G. (1) i ci dwaj mężczyźni w/w samochodami pojechali na miejsce ustawki (R. (...) i O. (...)). M. C. (3) przekazał wcześniej T. G. (1) 1.000 zł dla policjantów likwidujących ustawkę. Potem – zgodnie z ustaleniami – T. G. (1) zadzwonił, że jest już po kolizji. M. C. (3) nie wiedział, z którym z (...) T. G. (1) załatwił wysłanie na miejsce ustawki danych policjantów. Po kolizji uszkodzonym O. (...) przyjechał nieznany mu mężczyzna (nie był to D. S. (1) na którego zarejestrowany był pojazd. D. S. (1) nie było na miejscu ustawki, gdyż miał zatrzymane prawo jazdy i dlatego D. S. (1) załatwił do tej ustawki innego mężczyznę, który miał kierować O. (...) – M. N. (4), który za udział w ustawce dostał od M. C. (3) 200-300 zł). M. C. (3) poinformował go o kolizji (samochód cały czas użytkował M. C. (3)) i o konieczności zgłoszenia szkody, co też zrobił a potem całe odszkodowanie przekazał M. C. (3), za co dostał od niego 1.000 zł. T. G. (1) wskazał miejsce oględzin pojazdu. Potem M. C. (3) przekazał G. 10 % wartości odszkodowania za zorganizowanie oględzin. Po zapoznaniu się z treścią notatki urzędowej stwierdził, że z tego co wie R. Z. jest rodziną dla P. i K. K. (9) i spotykał go kilka razy na imprezach u nich. Potwierdził, że to on pojechał na miejsce ustawki. Nic mi nie mówiły: M. N. (4), W. F. (1), M. S. (6).

Podczas tego przesłuchania M. C. (3) opisał inne ustawki zorganizowane z T. G. (1) oraz ustawkę z zarzutu XXI.3 J. Z. (1) wskazując, że w dniu 8 lutego 2006 r. – R. (...) należało do M. C. ale było zarejestrowane na J. N., który na jego prośbę wziął udział w ustawce i kierował tym pojazdem. C. spotkał się wcześniej na mieście z G. i J. N.. Z G. był II kierowca. C. nie pojechał na miejsce ustawki, a pozostali pojechali. C. dał G. 1.000 zł dla policjantów. Po ustawce uszkodzonym R. (...) wrócił J. N., który na jego prośbę wystąpił o odszkodowanie i cała kwotę przekazał jemu. Z odszkodowania 10 % C. przekazał G. za załatwienie oględzin samochodu R. (...). Faktycznie G. był właścicielem samochodu P. (...). Nie zna M. K. (5), G. D. i M. W. (1). Ponadto wskazał, ż nie zna B. M. (1), ale słyszał, że załatwia policjantów do ustawianych kolizji, które organizował P. K. (3) i rodzina P.. Wykluczył, aby samochody należące do niego a zarejestrowane na inne osoby brały udział w innych ustawkach organizowanych bez jego wiedzy, natomiast uczestnicy tych ustawek mgli brać udział jeszcze w innych ustawkach organizowanych przez inne osoby Płakał podczas tego przesłuchania i wskazywał, że opisał wszystko szczerze. Przyznał się do wszystkich tych ustawek, w których faktycznie wziął udział, dlatego tylko częściowo się przyznał.

k.39172 tom CCVII – 29 kwietnia 2008 r. – posiedzenie aresztowe – częściowo się przyznał i podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia.

k.39173-39180 tom CCVIII – 9 czerwca 2008 r. – konfrontacja C.-G. - Wówczas wyjaśniano okoliczności ustawki z dnia 7 września 2005 r., bowiem G. był przekonany, że osoba, z którą rozmawiał na temat organizacji tej ustawki powoływała się na M. C. (3), czemu C. przeczył. G. wskazał, że organizował ustawki dla M. C. (3), znajomych M. C. (3) i braci B.. G. sprostował też swoje wyjaśnienia odnośnie innej ustawki z udziałem O. (...) należącego do K. G. (5) partnerki K. K. (9) i jeszcze innej ustawki, którą organizował z M. W. (4) - w kwestii udziału w niej M. C. (3). Co do pozostałych ustawek podtrzymał swoje wyjaśnienia, tak jak M. C. (3).

k.39186-39191 tom CCVIII – 9 lipca 2008 r. – (w międzyczasie uzupełniono i zmieniono mu zarzuty – k.39181-39185 tom CCVIII) – przyznał się częściowo tak jak poprzednio i podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia. Opisał ustawkę z udziałem kobiety o imieniu T.. Wskazał, że jest pomawiany przez T. G. (1) o udział w innych kolizjach, do których się nie przyznał, za którymi stoją P. i K. K. (9), którzy współdziałali w organizowaniu ustawek z T. G. (1). To za ich namową wyjechał do A.. Obawiali się oni jego przesłuchania przez organy ścigania, gdyż wiedział on o ustawkach organizowanych przez nich. P. K. (9) poznał go z T. G. (1) w sprawie organizowania ustawek. To od nich miał tez potem informacje na temat tego co wyjaśnił w tym postępowaniu T. G. (1). Słyszał też, że po zwolnieniu z aresztu T. G. (1) jeździł do nich. Ponadto jego zdaniem P. i K. K. (9) mają wpływ na M. W. (4), którego nie stać na drogi samochód, a który dostał od nich za 10.000 zł samochód wart 30.0000 zł. Przyznał też, że nie wspomniał o tym, że przeciwko niemu toczy się inne postępowanie również w sprawie ustawek (w Prokuraturze Rejonowej K.). Stwierdził, że nie pamięta innych ustawek ze swoim udziałem. Przypomniał sobie jeszcze tylko imiona osób, na które rejestrował swoje samochody, aby organizować ustawki: D., J., T..

k.39198-39202 tom CCVIII – 29 lipca 2008 r. – konfrontacja M. C. (3) i T. G. (1) – a chodziło w szczególności o wyjaśnienie kwestii uzgadniania przez T. G. (1) oględzin z pracownikami firm ubezpieczeniowych. T. G. (1) temu zaprzeczył i swoim znajomościom w firmach ubezpieczeniowych, jak również aby C. przekazywał mu 10% odszkodowania dla rzeczoznawcy. M. C. (3) podtrzymał w tej części swoje wyjaśnienia.

k.39203-39212 tom CCVIII – 3 października 2008 r. – Wrócił do okoliczności swojego wyjazdu do A.. Stwierdził, że w przypadku części kolizji organizowanych faktycznie przez P. i K. K. (9) T. G. (1) celowo go obciążał, chcąc ich uwolnić od podejrzeń. Odnośnie zarzutu z punktu XXVIII aktu oskarżenia – S. K. (1) (ustawka z dnia 09.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) wskazał, że skontaktował się z nim K. K. (9) mówiąc wprost, że jego kuzyn (chodzi o R. Z.) potrzebuje zorganizować ustawianą kolizję drogową i wówczas C. uzgodnił z K. K. (9), że taka ustawkę zorganizują. Jeszcze raz potwierdził, ze przed samą ustawką było spotkanie pod (...), podczas którego był obecny P. K. (9), który wraz z C. pozostał tam. Podczas poprzedniej konfrontacji T. G. (1) nie wykluczył, że właśnie tak to przebiegało. Wskazał, że R. Z. stwierdził, że boi się kierować samochodem podczas ustawki, dlatego M. C. (3) zadzwonił do P. N., który ostatecznie kierował tym pojazdem. Wskazał, że nie była to jedyna ustawka, w której uczestniczył. Ponadto wrócił do kolizji z udziałem ciężarnej partnerki K. K. (9) i w ogóle do ustawek organizowanych przez K. i P. K. (9). Odniósł się do innych ich ustawek. Odnośnie ustawek organizowanych przez M. C. (3) wskazał on, że zwykle w tym celu kontaktował się z T. G. (1). Nie interesował się natomiast ustawkami organizowanymi przez P. i K. K. (9) i oni bez jego udziału załatwiali to sobie z T. G. (1). P. N. formalnie nie był jego pracownikiem tylko czasami wykonywał u niego jakieś prace porządkowe i wie, że on wraz z P. i K. K. (9) organizował ustawki, ale nie wie jaka była jego rola – prawdopodobnie uczestników ustawek.

k.39213-39220 tom CCVIII – 3 października 2008 r. – już 3 konfrontacja C. i G. – wówczas wyjaśniane były okoliczności ustawki z zarzut XX.4 J. Z. (1) i wówczas M. C. (3) nadal zaprzeczył, aby miał coś wspólnego z w/w ustawką. T. G. (1) podczas konfrontacji z nim w dniu 3 października 2008 r. – k.39214 tom CCVIII – faktycznie nie podtrzymał swoich uprzednich wyjaśnień (w których mówił o ewentualnym udziale M. C. w w/w ustawce) wskazując, że nie wyklucza, że to K. K. (9) ją organizował. Ponadto T. G. (1) wyjaśnił, że wskazał M. C. (3) jako organizatora ustawki z zarzutu XVII.4 M. Ż. (1) był M. C. (3), ponieważ był obecny podczas spotkania, które odbyło się pod (...) bezpośrednio przed tą kolizją i przyjechał R. (...), który uczestniczył w w/w kolizji. Wówczas K. K. (9) i P. K. (9) rozmawiali z M. C. (3), ale nie wie o czym. Tam samochodem R. (...) przyjechał mężczyzna, który prowadzi sklep z lakierami we W. i wyglądało na to, że L. należy do niego. Stamtąd na miejsce ustawki T. G. pojechał swoim samochodem R. (...), a samochodem R. (...) R. G. (2) (trzeba go było potem wyciągać przez okno po ustawce). Nie pamiętał kto kierował R. (...). Podczas tej konfrontacji M. C. (3) zaprzeczył, aby miał coś wspólnego z w/w kolizją i aby uczestniczył w tym spotkaniu, a jeśli w ww ustawce uczestniczył jego R. (...) to uprzednio sprzedał go K. K. (9), który był organizatorem tej ustawki, a C. nie dawał wówczas G. żadnych pieniędzy dla policjantów. Każdy z nich, tj. M. C. (3) i T. G. (1) pozostali przy swoim. Ponadto M. C. (3) wskazał, że nie zna braci B. i nie dawał im telefonu do T. G. (1). Zna braci P. i K. K. (9) oraz P. i J. N.. Z kolei T. G. (1) podtrzymał swoje wyjaśnienia, w których wskazywał, że wielokrotnie odbywały się spotkania w firmie (...) na ul. (...) w K. z jego udziałem, M. C. (3), P. K. (9) i K. K. (9), na których omawiali kwestię różnych ustawek. Temu M. C. (3) przeczył i stwierdził, że gdy chciał zorganizować ustawkę to kontaktował się bezpośrednio z T. G. (1).

k.39221-39226 tom CCVIII – 21 listopada 2008 r. – Odnośnie zarzutu XXVIII S. M. (4) C. wskazał, że to K. K. (9) zwrócił się do niego z propozycją ustawki, gdyż al.bo on albo P. K. (9) sprzedał swojemu kuzynowi (R. Z.) samochód marki R. (...), a kuzyn na ten zakup wziął kredyt i nie miał pieniędzy na jego spłatę, a uzyskane w ten sposób odszkodowanie miało mu umożliwić jego spłatę. Najpierw doszło od spotkania pod (...) z udziałem M. C. (3), T. G. (1), P. K. (9), K. K. (9), R. Z., P. N. i nieznanego mu kierowcy O. (...), który należał do M. C. (3), ale był zarejstrowany na D. (S. który miał wówczas zatrzymane prawo jazdy i dlatego wówczas go nie było ani na spotkaniu ani w miejscu ustawki). P. N. miał kierować R. (...) R. Z., który bał się go prowadzić podczas tej ustawki. P. N. specjalnie po to przyjechał. Jednocześnie M. C. (3) wskazał, że nie był obecny na miejsce ustawki, dokąd udali się wówczas T. G. (1) (R. (...)), R. Z. (R. (...)), P. N. (nie pamięta z kim) i kierowca O. (...). M. C. (3) został z K. K. (9). Po ustawce O. (...) wrócił w/w nieznany mężczyzna i oddał ją M. C. (3). Wśród okazanych mu wizerunków skazał wizerunek P. N.. Ponadto odczytano mu wówczas fragment wyjaśnień P. N. z dnia 3 października 2008 r. i stwierdził, że nie polegają one na prawdzie, ale przyznał, że nie wie jak wyglądała rzeczywiście ta ustawka i w jaki sposób została opisana przez policjantów w notatce urzędowej, gdyż nie był na jej miejscu. Ponadto stwierdził, że to nie on załatwił kierowcę, który miał prowadzić O. (...), więc załatwił go albo D. (S.) albo P. N. i nie znał tego mężczyzny. Ostatecznie nie wykluczył, że to P. N. kierował O. (...), choć do tej pory był przekonany że kierował podczas tej ustawki R. (...), bo tak było ustalone. Przyznał, że początkowo nie powiedział, że P. N. wziął udział w w/w ustawce, gdyż nie chciał go w to mieszkać, a wziął w niej udział, gdyż chciał zarobić parę stówek i był takim chłopakiem na zawołanie, wykonywał różne prace ziemne u niego na posesji oraz na posesji rodziców braci K.. Nie wie czemu P. K. (9) wyjaśnił, że zwrócił mu O. (...) parę dni po tej ustawce i nic nie wspomniał o telefonie od M. C. (3).

Ponieważ przeciwko M. C. (3) przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – (...) pod sygn. akt XI K 111/13/P (k.4502945031 tom CCXXXVIII) i przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie pod sygn. akt II K 1484/10/S (k.44603-44642 tom CCXXXVI) równolegle toczyły się postępowania karne mające bezpośredni związek z w/w sprawą, na rozprawie odmówił składania zeznań. Natomiast podtrzymał on wszystkie wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. Ponadto odczytano mu wyjaśnienia złożone w charakterze podejrzanego ze sprawy XI K 111/13/P (k.44515-44543 tom CCXXXV, k.45032-4503645044 tom CCXXXVIII) - (k.44515-44518 tom CCXXXV – zarzut dot. 3 ustawek w R. i B. k.44515a tom CCXXXV), a ponadto z dnia 10 maja 2010 r. (zarzuty k.44519a tom CCXXXV dot. innych ustawek z udziałem T. G. (1)), w których częściowo się przyznał, odczytano także wyjaśnienia z dnia 1 czerwca 2010 r. (zarzuty k.44524a- tom CCXXXV – tu. M.in. zarzut dot. XXVIII.K., XVII.8Ż., XXI.3Z.) - (k.45032-45036 tom CCXXXVIII) – które podtrzymał, a wówczas przyznał się w całości do ustawek XXVIII.K., XVII.8Ż., XXI.3Z., a ponadto odnośnie XXI.3 wskazał, że R. (...) było jego. Na rozprawie sygn. akt II K 1484/10/S nie przyznał się on do czynu związanego z zarzutem XVII.8 M. Ż. (1).

Ponadto z karty karnej wynika, że M. C. (3) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w K. z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II K 444/13/N.

188 K. K. (9) (k.39235 tom CCVIII, k.44564 tom CCXXXV) – prowadzący firmę (...) z siedzibą przy ul. (...) w K.. Na rozprawie z uwagi na fakt, iż przeciwko niemu toczyło się równolegle postępowanie karne (sygn. akt XI K 111/13/P), w tej sprawie skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań. Również na etapie postępowania przygotowawczego i na rozprawie w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień, a w innych postępowaniach, w których miał status świadka odmówił składania zeznań (k.44545-44554 tom CCXXXV).

189 P. K. (9) (k.39243-39244 tom CCVIII, k.44507 tom CCXXXV) – prowadzący firmę (...) z siedzibą przy ul. (...) w K.. Na rozprawie z uwagi na fakt, iż przeciwko niemu toczyło się równolegle postępowanie karne (sygn. akt XI K 111/13/P), w tej sprawie skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań. Również na etapie postępowania przygotowawczego i na rozprawie w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień, a w innych postępowaniach, w których miał status świadka odmówił składania zeznań (k.44448-44458 i k.44469 i k.44479 tom CCXXXV).

190 P. N. (k.39247-39262 tom CCVIII, k.39263-39272 tom CCVIII, k.39292-39295 tom CCVIII, k.39302-39304 tom CCVIII, k.39305-39308 tom CCVIII) – świadek zmarł (odpis skrócony aktu zgonu - k.46245 tom CCXLIV), w związku z tym jego wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego zostały odczytane na rozprawie w dniu 30 listopada 2018 r. (k.46350 tom CCXLIV), w przeszłości był karany za kradzieże.

Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawianych kolizji drogowych opisanych w zarzutach:

- XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul. (...)-ul.(...)),

- XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)),

- XXVIII S. K. (1).

k.39247-39262 tom CCVIII – 3 października 2008 r. - (zarzut XXVIII S. K. (1)) – P. N. przyznał się i złożył wyjaśnienia. Wskazał, że pracował dorywczo u M. C. (3) przy pracach porządkowo-budowlanych (...). Od niego dowiedział się, że może dodatkowo zarobić 200-300 zł biorąc udział jako kierujący pojazdem w ustawianych kolizjach drogowych. W dniu ustawki M. C. (3) polecał P. N. udać się samochodem marki O. (...), należącym do M. C. (3), który miał uczestniczyć w ustawce do T. G. (1), który wskazywał miejsce i czas ustawki. Spotkanie najprawdopodobniej miało miejsce przy (...). Następnie P. N. samochodem O. (...), T. G. (1) R. (...) (u góry napis pomoc drogowa) i trzeci mężczyzna R. (...) udali się w okolice ul. (...) i na miejscu z T. G. (1) ustalili przebieg kolizji. Nie pamiętał kto zadzwonił na policję. T. G. (1) na miejscu rozmawiał z policjantami. T. G. (1) odholował R. (...) do (...) do K., a P. N. O. (...) pojechał do siebie do W., a na drugi lub trzeci dzień do M. C. (3). Za udział w ustawce dostał od M. C. (3) 200 zł lub 300 zł. Właścicielem O. (...) był D. (D. S. (1)), od którego P. N. wziął otrzymane odszkodowanie w kwocie ok. 6.000 zł i przekazał je M. C. (3). D. S. (1) wiedział, że jest to ustawka. Nie wie jak wyglądały oględziny. Nie zna S. K. (1), R. Z., W. F. (1) i M. S. (6). Wskazał też, że takich sytuacji było więcej (jeszcze jedna lub dwie), i czasami wraz z T. G. (1) jechał do (...) (ul. (...)) lub naprzeciwko tej firmy do (...) (sklep (...)) skąd brali (...). Na miejscu ustawek T. G. (1) wskazywał w jaki sposób ma dojść do zderzenia pojazdów i załatwiał też policjantów do ich likwidacji. T. G. (1) mówił mu, że najpierw dzwoni do (...) (nie pamiętał którego), który następnie wysyłał na miejsce ustawki odpowiednią załogę. Z tego co pamiętał M. C. (3) nie był obecny na miejscu ustawek. Z reguły z miejsca ustawki odjeżdżał samochodem do warsztatu M. C. (3). U K. K. (9) i P. K. (9) też pracował dorywczo mniej więcej w tym samym okresie co u M. C. (3). Słyszał, że oni też organizują ustawki, ale nie widział ich na miejscu ustawek. Ponadto oni dawali do ustawek samochody. Potwierdził, że T. G. (1) za zorganizowanie policjantów brał z reguły 1.000 zł. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)) P. N. wskazał, że mógł pomóc w organizacji w/ w ustawki, w której wziął udział jego brat J. N., kierujący niebieskim R. (...). Załatwił tę ustawkę dla brata u T. G. (1). Mógł być obecny na miejscu ustawki. P. N. opisał wówczas inne ustawki ze swoim udziałem. M. C. (3) miał 3 lub 4 samochody, które brały udział w ustawkach. Reszta Samochodów do ustawek była albo od braci K. albo od T. G. (1).

k.39263-39272 tom CCVIII – 21 października 2008 r. – Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)) P. N. wskazał, że R. (...), którym podczas tej ustawi kierował J. N., należało do M. C. (3), a było zarejestrowane na J. N.. Kojarzył A. S. (3) jako mieszkańca K.. Nie zna B. i P.. Wydaje mu się, że za pomoc w jej organizacji dostał od M. C. (3) 200-300 zł. Nie zna M. K. (5), G. D. i M. W. (1). Podczas tego przesłuchania wśród okazanych mu wizerunków wskazał wizerunek M. W. (4) wyjaśniając, że jeździł samochodem dostawczym u K. i przywoził im materiały budowlane. Słyszał, że z jego udziałem też były organizowane ustawki. Wówczas okazano mu cały szereg wizerunków (k.39277-39287 tom CCVIII).

k.39292-39295 tom CCVIII – 4 marca 2010 r. - (uzupełnione zarzuty k.39288- tom CCVIII – 5 ustawek, w tym opisana w zarzucie XXVIII S. K. (1)) – przyznał się, podtrzymał poprzednio złożone wyjaśnienia i udzielił odpowiedzi na pytania dotyczące opisanych ustawek.

k.39302-39304 tom CCVIII – (uzupełnione zarzuty k.39296-39301 tom CCVIII, 7 ustawek w tym opisana w zarzucie XXVIII S. K. (1) oraz XVII.4 M. Ż. (1)) – przyznał się. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.4 M. Ż. (1) (u P. N. ul.(...) a nie (...)) P. N. wskazał, że A. F. (1) (194) była jego znajomą, którą namówił na zarejestrowanie na siebie R. (...). Samochód został zakupiony na kredyt. Załatwił te dwie ustawki gdzie figurowała A. F. (1) z T. G. (1). A. F. (1) nie kierowała tym pojazdem tylko P. N.. Pieniądze, które P. N. dostał od A. F. (1) przekazał T. G. (1).

k.39305-39308 tom CCVIII – 25 czerwca 2010 r. – podczas tego przesłuchania P. N. nie podał nic nowego.

Jego relacja w całości miała wsparcie w materiale dowodowym zebranym w tej sprawie – opisanym co do poszczególnych w/w ustawek w stanie faktycznym – i jako taka zasługiwała na wiarę.

191 J. N. (k.39312-39319 tom CCVIII, k.44649-44650 i k.44668 tom CCXXXVI, k.46311-46313 tom CCXLIV) zamieszkały we W., pomocnik, obecnie osoba wielokrotnie karana (k.46332-46334 tom CCXLIV). Jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu z punktu:

- XVII.8 M. Ż. (1) – ustawka z dnia 09.01.2006 ul.(...),

- XXI.3 J. Z. (1) – ustawka z dnia 08.02.2006 ul.(...)-ul.(...).

k.39312-39319 tom CCVIII – (2 zarzuty k.39309-39311 tom CCVIII, XVII.8 M. Ż. (1) ustawka z dnia 09.01.2006 ul.(...) dot. T. G. (1), M. C. (3), J. S. (7), L. B. (1), P. S. (4) oraz XXI.3 J. Z. (1) ustawka z dnia 08.02.2006 ul.(...)-ul.(...): dot. M. K. (5), T. G. (1), M. C. (3), G. D., M. W. (1)) – J. N. przyznał się wówczas do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Wskazał, że M. C. (3) poznał poprzez swojego brata P. N.. Poprzez P. N. M. C. (3) zapytał J. N. czy zgadza się, aby na niego został zarejestrowany jego samochód marki R. (...). J. N. zgodził się i wszystkie formalności z tym związane zostały załatwione przez M. C. (3), któremu przekazał swoje dokumenty i upoważnienie. M. C. (3) dysponował następnie tym samochodem. Po jakimś czasie M. C. (3) poinformował go, że będzie z udziałem tego samochodu organizował ustawianą kolizję i wskazał miejsce, do którego J. N. miał zawieźć ten samochód z K.. Pojazd wraz z dokumentami wydała mu B. C. – żona M. C. (3). J. N. zawiózł go do wypożyczalni przyczep i przekazał tam mężczyźnie z pomocy drogowej, który udał się tym samochodem gdzieś, po czym po 1,5 h wrócił uszkodzonym R. (...) (zarzut XVII.8 M. Ż. (1)). Wówczas też dał mu notatkę policyjną dot. kolizji do podpisania, którą J. N. faktycznie podpisał, a następnie udał się uszkodzonym samochodem R. (...) do M. C. (3) do K. i przekazał ten samochód B. C.. J. N. nie przypominał sobie, czy po tej kolizji złożył wniosek o wypłatę odszkodowania, ale faktycznie po odbiór odszkodowania był wraz z M. C. (3) i jemu przekazał je w całości. Po okazaniu akt szkodowych przypomniał sobie, że M. C. (3) dawał mu do podpisania różne dokumenty, które faktycznie podpisywał. W sumie otrzymał od M. C. (3) 300 zł jako bezzwrotną pożyczkę. Nie wie gdzie ewentualnie odbyły się oględziny tego pojazdu. Nie zna A. i J. S. (7), L. B. (1) i A. P. (3), nic mu nie mówią dane T. G. (1), K. K. (9) i P. K. (9).

Odnośnie zarzutu z punktu XXI.3 J. J. (5) N. wyjaśnił wówczas, że jego rola była analogiczna. Krótko po pierwszej ustawce M. C. (3) poinformował go, że z udziałem tego samochodu będzie organizował ponownie ustawianą kolizję i wskazał miejsce, do którego J. N. miał zawieźć ten samochód z K.. J. N. zawiózł go do wypożyczalni przyczep i przekazał tam mężczyźnie z pomocy drogowej, który udał się tym samochodem gdzieś, a J. N. oczekiwał na jego powrót. Mężczyzna wrócił uszkodzonym R. (...). Wówczas też dał mu notatkę policyjną dot. kolizji do podpisania, którą J. N. faktycznie podpisał, a następnie udał się uszkodzonym samochodem R. (...) do M. C. (3) do K. i przekazał ten samochód B. C.. M. C. (3) dawał mu do podpisania różne dokumenty, które faktycznie podpisywał. Następnie po odbiór odszkodowania był wraz z M. C. (3) i jemu przekazał je w całości. Po okazaniu akt szkodowych przypomniał sobie, że W sumie otrzymał od M. C. (3) 300 zł jako bezzwrotną pożyczkę. Nie wie gdzie ewentualnie odbyły się oględziny tego pojazdu. Nie zna M. K. (5), G. D. i M. W. (1). Wskazał, że nie brał udziału w innych ustawianych kolizjach drogowych.

Na rozprawie (k.46311-46313 tom CCXLIV) – J. N. był już prawomocnie skazany za udział w w/w ustawkach. Podtrzymał wówczas wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego, wcześniej wskazał, że organizatorem tych dwóch ustawek był M. C. (3), a on brał w nich udział, ponieważ był mu winny pieniądze. Na rozprawie twierdził, że kierował samochodem podczas ustawki i M. C. (3) był na miejscu ustawek, a po odczytaniu wyjaśnień z postępowania przygotowawczego wskazał, że zdaje się jednak, że nie kierował pojazdem, tylko odchodził na bok. Na rozprawie zostały mu odczytane ponadto wyjaśnienia z akt sprawy sygn. akt II K 1484/10/S (k.44649-44650 i k.44668 tom CCXXXVI) – gdzie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, odmówił składania wyjaśnień i podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego.

Jego relacja odnośnie ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie:

- XVII.8 M. Ż. (1) – ustawka z dnia 09.01.2006 ul.(...) – wespół z treścią wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII), wyjaśnień świadka T. G. (1) (129) (k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39021 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII), wyjaśnień świadka M. C. (3) (187) (k.39150-39157 tom CCVII, k.39160-39171 tom CCVII, k.39172 tom CCVII k.39173-39180 tom CCVIII, k.39186-39191 tom CCVIII, k.39192-39197 tom CCVIII, k.39198-39202 tom CCVIII, k.39203-39212 tom CCVIII, k.39213-39220 tom CCVIII, k.39221-39226 tom CCVIII), wyjaśnień świadka P. N. (190) (k.39247-39262 tom CCVIII, k.39263-39272 tom CCVIII, k.39292-39295 tom CCVIII, k.393(190) 02-39304 tom CCVIII, k.39305-39308 tom CCVIII),

- XXI.3 J. Z. (1) – ustawka z dnia 08.02.2006 ul.(...)-ul.(...) – wespół z treścią częściowo wyjaśnień oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII), wyjaśnień T. G. (1) (129) (częściowo k.39007 tom CCVII, k.39022-39025 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.42745-42746 tom CCXXVI), wyjaśnień M. C. (3) (187) (k.39160-39171 tom CCVII, k.45040-45041 tom CCXXXVIII, k.45048-45050 tom CCXXXVIII), wyjaśnień świadka G. D. (177) (k.38788-38794 tom CCVI, k.38795 tom CCVI, k.38796-38800 tom CCVI, k.47256-47258 tom CCXLIX), częściowo wyjaśnień M. K. (5) (193) (k.39333-39335 tom CCVIII, k.44670 tom CCXXXVI, k.44704-44705 tom CCXXXVI),

dawała pełny i spójny obarz tych zdarzeń.

192 A. S. (3) (k.39322-39330 tom CCVIII, k.44987 tom CCXXXVII, k.44997-44998 tom CCXXXVII) - jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)).

k.39322-39330 tom CCVIII – 17 października 2008 r. – (zarzut XVII.8 M. Ż. (1) ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...) - k.39320-39321 tom CCVIII) – A. S. (3) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał, że kierował samochodem marki R. (...), którego właścicielem był jego ojciec J. S. (7). Znajdował się wówczas w trudnej sytuacji finansowej. Udział w tej ustawce zaproponował mu nieznany mężczyzna poznany w barze w S. lub Z. w zamian za kwotę 1.000 zł, a potem wskazał miejsce i czas ustawki. R. (...) podczas ustawki kierował nieznany mu mężczyzna. Opisał przebieg zderzenia pojazdów. Miał być sprawcą. Oprócz nich na miejscu kolizji był też mężczyzna, który przyjechał tam małym samochodem z kogutem na dachu (T. G. (1)), a następnie po przyjeździe dwóch policjantów rozmawiał z nimi. Wyglądało na to, że to on jest organizatorem tej ustawki. Nie wie kto wezwał policję. Został ukarany mandatem. Odjechał samochodem R. (...) do miejsca zamieszkania. Ojca poinformował, że była to przypadkowa kolizji i wystąpił z nim o odszkodowanie. W miejscu jego zamieszkania zostały wykonane oględziny R. (...), a następnie naprawił samochód w warsztacie w G. za 2.000 zł, zaś odszkodowanie wyniosło 6.000 zł i zatrzymał je dla siebie. Ostatecznie nie dostał 1.000 zł za udział w ustawce, gdyż – jak został poinformowany – koszty jej organizacji wyniosły 1.000 zł. Od ojca wie, że właściciel R. (...) otrzymał odszkodowanie z OC ojca. Nie zna T. G. (1), M. C. (3), J. N., L. B. (1) i A. P. (3). Wśród okazanych wizerunków wskazał wizerunek M. C. (3) znanego mu z widzenia jako mieszkańca K., który handluje samochodami. Wskazał, że nie brał udziału w innych ustawkach. Podczas tego przesłuchania został rozpytany również na okoliczności kolizji z dnia 10 maja 2006 r. z udziałem R. (...) i R. (...) (A. S. (5), J. S. (4), P. L. (1)), zaprzeczył wówczas, aby była to ustawka.

Na rozprawie (k.44997-44998 tom CCXXXVII) A. S. (3) podtrzymał w całości wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Co ciekawe na rozprawie w sprawie sygn. akt XI K 63/14/P (k.44982-44983 tom CCXXXVII) w złożonych wyjaśnieniach wskazał, że znał M. C. (3) pochodzącego z jego wioski, jak również N. i B., które podtrzymał.

A. S. (3) został prawomocnie skazany za ustawkę opisaną zarzucie z punktu XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt XIV K 1128/10/S (k.45173 tom CCXXXVIII). Przeciwko A. S. (3) postępowanie karne pierwotnie toczyło się pod sygn. akt II K 1484/10/S, ale do aktu oskarżenia dołączono wniosek złożony w trybie art. 335 k.p.k. (k.44603-44642 tom CCXXXVI).

Ponadto A. S. (3) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt XI K 63/14/P (k.44845-44853 tom CCXXXVII za udział w innej ustawce (ustawka z dnia 10.05.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

Jego relacja, jak mająca oparcie w material dowodowym, w tym w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII), wyjaśnień świadka T. G. (1) (129) (k.38994-39004 tom CCVII, k.39005-39021 tom CCVII, k.39026-39034 tom CCVII), wyjaśnień świadka M. C. (3) (187) (k.39150-39157 tom CCVII, k.39160-39171 tom CCVII, k.39172 tom CCVII k.39173-39180 tom CCVIII, k.39186-39191 tom CCVIII, k.39192-39197 tom CCVIII, k.39198-39202 tom CCVIII, k.39203-39212 tom CCVIII, k.39213-39220 tom CCVIII, k.39221-39226 tom CCVIII), wyjaśnień i zeznań świadka J. N. (191) (k.39312-39319 tom CCVIII, k.44649-44650 i k.44668 tom CCXXXVI, k.46311-46313 tom CCXLIV), wyjaśnień świadka P. N. (190) (k.39247-39262 tom CCVIII, k.39263-39272 tom CCVIII, k.39292-39295 tom CCVIII, k.393(190) 02-39304 tom CCVIII, k.39305-39308 tom CCVIII), wyjaśnień świadka L. B. (1) (200) (tom CCIX: k.39459-39468, k.39469, k.39470-39475, k.39476-39479, k.39480-39483, k.39498-39492), zasługiwała na wiarę.

193 M. K. (5) (k.39333-39335 tom CCVIII, k.44670 tom CCXXXVI, k.44704-44705 tom CCXXXVI) – jej wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.39333-39335 tom CCVIII – 8 marca 2010 r. – zarzut k.39331-39332 tom CCVIII dot. zarzutu XXI.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) – M. K. (5) nie przyznała się do popełnienia tego czynu i złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że kolizja ta rzeczywiście miała miejsce i miała wówczas wrażenie, że przed zderzeniem pojazdów drugi – samochód R. uczestniczący w tej kolizji przyspieszył. Jechało nim dwóch mężczyzn, których nie znała. Została uznana za sprawcę i ukarana mandatem. Stwierdziła, że sytuacja ta jest dla niej niezrozumiała, skoro została ukarana mandatem i straciła zniżki u ubezpieczyciela.

Na rozprawie (k.44704-44705 tom CCXXXVI) - przeciwko M. K. (5) równolegle pod sygn. akt II K 1484/10/S toczyło się postępowanie karne (k.44603-44642 tom CCXXXVI – akt oskarżenia został wniesiony przeciwko M. C. (3), R. Z., A. K. (6), M. K. (5), M. C. (13), T. C. (5) (poprzednio J.), T. W. (3), R. G. (2), M. K. (9), J. N., A. F. (1)). W związku z tym skorzystała ona z prawa do odmowy składania zeznań, natomiast podtrzymała ona wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Odczytano jej ponadto wyjaśnienia, które złożyła na rozprawie w sprawie sygn. akt II K 1484/10/S (k.44650 tom CCXXXVI) kiedy to najpierw nie przyznała się do popełnienia w/w czynu i odmówiła złożenia wyjaśnień, podtrzymując te, które złożyła na etapie postępowania przygotowawczego, a następnie na rozprawie (k.44670 tom CCXXXVI), kiedy to złożyła wyjaśnienia – nadal nie przyznając się do popełnienia tego czynu – w których wskazała, że nie mogła działać wspólnie i w porozumieniu z osobami, które poznała na miejscu kolizji, a byli to J. N. i M. C. (3). Wyjaśniła też, że jej szkoda została zakwalifikowana jako szkoda całkowita i otrzymała 2.200 zł, od tej decyzji odwołała się, ale nic to nie dało. Do naprawy samochodu dołożyła 1.600 zł. Odczytano jej kolejne wyjaśnienia z rozprawy w sprawie sygn. akt II K 1484/10/S (k.40686-40687 tom CCXXXVI), kiedy to wskazała, że M. C. (3) poznała jednak dopiero w sądzie w związku z tą sprawą karną i nic nie wie na temat tego, aby organizował on ustawiane kolizje drogowe. Jej samochód po tej kolizji został zabrany lawetą do naprawy, które zostały wykonane „w pobliżu”. Odszkodowanie nie pokryło kosztów naprawy. Nie znała również T. G. (1) i J. N.. Wszystkie te odczytane wyjaśnienia podtrzymała również na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 tyle, że w świetle zebranego w tej sprawie materiału dowodowego – w tym w szczególności wyjaśnień złożonych przez T. G. (1), M. C. (3) oraz J. N., jak również materiałów niejawnych – nie polegały one na prawdzie poza twierdzeniem, że podczas kolizji kierowała ona pojazdem marki P. (...).

194 A. B. (5) z domu B. (k.39338-39340 tom CCVIII, k.39343-39346 tom CCVIII, k.39347-39349 tom CCVIII, k.44655-44656 tom CCXXXVI, k.44666-44667 tom CCXXXVI, k.44689 tom CCXXXVI, k.44705-44707 tom CCXXXVI) – jej wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.39338-39340 tom CCVIII – 25 marca 2010 r. - (2 zarzuty k.39336-39337 tom CCVIII, w tym ustawka opisana w zarzucie XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...) a u niej (...) i M. – obie z udziałem T. G. (1)) – odmówiła złożenia oświadczenia czy przyznaje się czy nie i odmówiła składania wyjaśnień.

k.39343-39346 tom CCVIII – 12 kwietnia 2010 r. - (zmieniono opis w/w czynów – k.39341-39342 tom CCVIII) – przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że do udziału w tych ustawkach namówił ją jej znajomy P. N., który kupił samochód marki R. (...) częściowo za gotówkę a częściowo w ramach leasingu, ale zarejestrował go na nią i to on użytkował ten pojazd. Podczas ustawki nie kierowała pojazdem, natomiast policjantom likwidującym tę ustawkę podała, że to ona kierowała samochodem R. (...). Zgłosiła szkodę, ale odszkodowanie w całości przekazała P. N.. Mimo, że za udział w ustawkach miała otrzymać jakieś pieniądze, nic nie dostała.

k.39347-39349 tom CCVIII – 12 kwietnia 2010 r. – ponownie przyznała się i podtrzymała poprzednie wyjaśnienia oraz złożyła wniosek w trybie art. 335 k.p.k.

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 (k.44705-44707 tom CCXXXVI) w związku z faktem, iż przeciwko A. F. (1) pod sygn. akt II K 1484/10/S toczyło się równolegle postępowanie karne (mimo że do aktu oskarżenia dołączono wniosek złożony w trybie art. 335 k.p.k., gdyż ostatecznie nie doszło do wydania wyroku w tym trybie - k.44603-44642 tom CCXXXVI), odmówiła ona składania zeznań. Podtrzymała natomiast wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego oraz wyjaśnienia, które złożyła na rozprawie w sprawie sygn. akt II K 1484/10/S (tom CCXXXVI: k.44655-44656, k.44666-44667, k.44689), w toku której konsekwentnie przyznawała się do popełnienia zarzucanych jej czynów.

Jej wyjaśnienia wespół z wyjaśnieniami oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII)

wyjaśnieniami świadka T. G. (1) (129) (k.39035-39042 tom CCVII, k.39043-39052 tom CCVII, k.39067-39071 tom CCVII, k.39215-39217 tom CCVIII), wyjaśnieniami świadka P. N. (190) (k.39247-39262 tom CCVIII, k.39263-39272 tom CCVIII, k.39292-39295 tom CCVIII, k.39302-39304 tom CCVIII, k.39305-39308 tom CCVIII), wyjaśnieniami świadka M. S. (4) (179) (k.40084 tom CCXII), zeznaniami świadka J. S. (2) (238) (k.40159-40160 tom CCXII, k.45770v tom CCXLI), wyjaśnieniami świadka M. C. (3) (k.39209 tom CCVIII), tworzyły zwartą i logiczna całości, zasługując na wiarygodność.

195 R. G. (2) (k.39352-39354 tom CCVIII, k.450830-45084 tom CCXXXVIII, k.45107-45108 tom CCXXXVIII) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustwionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.39352-39354 tom CCVIII – 7 kwietnia 2010 r. - (zarzut k.39350-39351 tom CCVIII dotyczący ustawki opisanej w zarzucie XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – nie przyznał się i odmówił składania wyjaśnień, a w odpowiedzi na pytania prokuratora wskazał, że nie zna M. C. (3) i A. B. (5) (obecnie F.), nie pamięta tej kolizji, jak również aby miał samochód marki R. (...). Z tego co pamięta nigdy nie miał samochodu. Wskazał, że ma problemy z pamięcią w związku z (...).

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 (k.45107-45108 tom CCXXXVIII) – R. G. (2) pozostał konsekwentny w w/w twierdzeniach i podtrzymał odczytane wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego oraz w sprawie sygn. akt II K 1484/10/S (k.44649 tom CCXXXVI, k.45039 tom CCXXXVIII), w tym jego zeznania (k.45068-45069 tom CCXXXVIII). Wyjaśnienia i zeznania R. G. (2), w których kwestionował on swój świadomy udział w w/w ustawionej kolizji drogowej nie polegały jednak na prawdzie w świetle zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności w postaci wyjaśnień T. G. (1), P. N. i A. B. (5) z domu B..

Przeciwko R. G. (2) postępowanie karne pierwotnie toczyło się pod sygn. akt II K 1484/10/S (k.44603-44642 tom CCXXXVI), ale następnie jego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania i zarejestrowano pod sygn. akt II K 1550/15/S i tam został on prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt II K 1550/15/S właśnie w związku z tą ustawką przy zbiegu ulic (...) (k.45062-45064 tom CCXXXVIII = k.45305-45306 tom CCXXXIX). Tam wśród materiału dowodowego znalazła się opinia z zakresu badań porównawczych podpisów, z której wynikało, że na zgłoszeniu szkody w sprawie (...) widniały podpisy R. G. (2) (k.45309-45313 tom CCXXXIX), a dowód z tego dokumentu został również dopuszczony w tym postępowaniu (k.45439 tom CCXL).

Z kolei w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P stanął on pod zarzutem związanym z inną ustawką (ustawka z dnia 25.07.2005 r. uczestncy: T. G. (1), J. N. i K. O.) (k.45076-45078 tom CCXXXVIII).

196 R. Z. (k.39357-39363 tom CCVIII, k.39364-39366 tom CCVIII, k.44655 i k.44672 i k. 44684-44685 tom CCXXXVI, k.44998-45000 tom CCXXXVII) - na rozprawie – z uwagi na fakt, iż przeciwko niemu równolegle toczyło się postępowanie karne – świadek skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XXVIII S. K. (1).

k.39357-39363 tom CCVIII – w dniu 21 lipca 2008 r. - zarzut dot. tej jednej ustawki (tu w opisie wskazana została ul. (...) - k.39355-39356 tom CCVIII) – R. Z. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których dokładnie opisał przebieg tego zdarzenia. Wskazał w szczególności, że jego samochód marki R. (...), na zakup którego miał wówczas zaciągnięty kredyt był uszkodzony (przód) w wyniku opisanych przez niego podczas tego przesłuchania zdarzeń. Pracował wówczas w warsztacie samochodowym B. R. (1). Postanowił zorganizować ustawkę z udziałem tego pojazdu, aby uzyskać odszkodowanie u ubezpieczyciela. W pobliżu miejsca jego pracy znajdował się warsztat prowadzony przez M. K. (7), do którego T. G. (1) przywoził samochody po kolizjach, zwrócił się więc w tej sprawie wprost do T. G. (1). Po jakimś czasie T. G. (1) poinformował go, że nagrał kolizję. Wraz z nim R. Z. udał się na ul. (...) w K., gdzie był już samochód O. (...), którym kierował nieznany mu mężczyzna. Tam R. Z. kierując samochodem marki R. (...) wjechał przodem w bok O. (...). T. G. (1) odjechał z miejsca zdarzenia, a potem wrócił tam jeszcze. Po jakimś czasie przyjechali policjanci, którzy przeprowadzili rutynowe czynności. R. Z. został uznany za sprawcę. Zgłosił szkodę z polisy AC. R. Z. przyznał, że K. K. (9) i P. K. (10) są jego kuzynami, prowadzącymi warsztaty samochodowe, którzy znają się z T. G. (1) (który kiedyś pracował u nich w firmie (...)). Stwierdził, że K. nie mają nic wspólnego z tą kolizją. Z kolei M. C. (3) mógł spotkać u nich w warsztacie. Zaprzeczył, aby przed tą ustawką doszło do spotkania w tej sprawie w warsztacie (...) (które to jego twierdzenie nie polegało na prawdzie). Co ciekawe nie rozpoznał wśród okazanych mu wizerunków wizerunku T. G. (1).

k.39364-39366 tom CCVIII – w dniu 22 marca 2010 r. – R. Z. ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Zaproponowano mu wówczas możliwość złożenia wniosku w trybie art. 335 k.p.k., ale stwierdził, że musi się zastanowić.

Na rozprawie odmówił składania zeznań w związku z faktem, iż przeciwko niemu równolegle przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie pod sygn. akt II K 1484/10/S toczyło się postępowanie karne i tam również przyznał się do popełnienia tego czynu (k.43655 i k.44672 i k.44684-44685 tom CCXXXVI). R. Z. był zatem konsekwentny.

Jego wyjaśnienia dostarczyły zatem cennych informacji w tej sprawie, jakkoliwek nie do końca odpowiadały prawdzie. W szczególności dało się zauważyć, że swoimi depozycjami nie chciał w żaden sposób obciążyć swoich kuzynów braci K.. Jego relacja wespół z wyjaśnieniami T. G. (1), M. C. (3), P. N., W. F. (1), M. S. (6) oraz zeznaniami D. S. (1) dawała dopiero pełny i spójny obraz tego zdarzenia i miała wsparcie w materiale dowodowym tej sprawy.

Postępowanie toczące się przeciwko R. Z. zostało zarejestrowane pod sygn. akt II K 1484/10/S (dot. M. C. (3), R. Z., A. K. (6), A. F. (1), M. K. (5), M. K. (9), T. W. (3), J. W. (4), M. C. (13), R. G. (2), J. N., T. J. tom CCXXXVI).

197 D. S. (1) (197) (k.39367-39370 tom CCVIII, k.44707-44708 tom CCXXXVI) – będący pracownikiem (...). Został przesłuchany wyłącznie w charakterze świadka w związku z ustawioną kolizją drogową opisaną w zarzucie XXVIII S. K. (1). Po raz pierwszy został przesłuchany w dniu 16 lipca 2008 r. Wskazał, że M. C. (3) poznał poprzez swojego znajomego M. B. (6) jako kogoś kto załatwi mu samochód. M. C. (3) widział tylko raz, gdy razem z nim udał się do Wydziału Komunikacji, aby zarejestrować na swoje nazwisko samochód marki O. (...), który był wówczas własnością M. C. (3). Wskazał, że w Wydziale Komunikacji mieli umowę kupna sprzedaży zawartą pomiędzy sobą, przy czym D. S. (1) nie zapłacił mu jeszcze za ten samochód, bo umówił się z M. C. (3) w ten sposób, że zapłaci mu za ten pojazd za około rok. Ponadto samochód ten był cały czas w posiadaniu M. C. (3). Po jakimś czasie po zarejestrowaniu tego samochodu na D. S. (1) do niego do domu przyjechał jakiś znajomy M. C. (3) (nie pamiętał jego nazwiska, tj. nigdy nie podał mu nazwiska, tylko imię P. lub P.) i poinformował go, że gdy jechał tym pojazdem miał kolizję, tj. wjechał w niego jakiś starszy dziadek (ale nie powiedział mu wówczas, że była to kolizja umyślnie spowodowana) i poprosił, aby udał się z nim do ubezpieczyciela zgłosić szkodę i wskazał numer rachunku, na który ma zostać przelane odszkodowanie. Faktycznie tak zrobili, i na jego rachunek wpłynęło następnie odszkodowanie w kwocie około 6.000 zł, które D. S. (1) wypłacił i przekazał w całości koledze M. C. (3). Wówczas kolega ten przekazał D. S. (1) 1.000 zł mówiąc, że to od M. C. (3) za zarejestrowanie na siebie samochodu O. (...). Potem D. S. (1) skontaktował się telefonicznie z M. B. (6), że chce zapłacić za ten samochód, dlatego jego kolega M. B. (6) przyjechał tym O. (...) do niego do domu, ale wówczas D. S. (1) stwierdził, że jednak ten samochód nie „nada” mu się oraz żeby M. C. (3) skontaktował się z nim jak będzie sprzedawał ten pojazd, co jednak nie nastąpiło, więc z tego co wie ten pojazd nadal zarejestrowany jest na niego, lecz nigdy później go już nie widział. Nie zna osób: M. N. (4), R. Z., P. K. (9), K. K. (9). Z kolei na rozprawie stwierdził, że przeciwko niemu nigdy nie toczyło się w związku z tym zdarzeniem postepowanie karne. Natomiast został prawomocnie skazany za udział w wyłudzeniu odszkodowania (wraz z M. C. (3)) w związku z kolizją drogową, w której faktycznie nie brał udziału i nie było go na miejscu kolizji, a w której uczestniczył samochód marki O. (...), który był na niego zarejestrowany do ustawki, za co dostał od M. C. (3) 1.000 zł. Po odczytaniu zeznań, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego wskazał, że podtrzymuje je, ale wydaje mu się, że jednak wówczas również od początku wprost było mówione, że coś będzie kombinowane z tym samochodem w kwestii kolizji, czego wówczas podczas tego przesłuchania nie powiedział. M. B. (6) był jego kolegą z osiedla ((...)). Jego relacja jako mająca wsprawie w materiale dowodowym zasługiwała w całości na wiarę.

198 G. L. (k.39442-39445 tom CCIX, k.44964-44969 tom CCXXXVII, k.44993-44994 tom CCXXXVII) – jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie IV.4 A. P. (1), XXI.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

Zarzut udziału w tej ustawce został mu przedstawiony w dniu 22 września 2011 r. (zarzut k.39440-39441 tom CCIX). Przesłuchany w dniu 22 września 2011 r. G. L. nie przyznał się do popełnienia tego przestępstwa (k.39442-39445 tom CCIX). Wyjaśnił, że kolizja była rzeczywista, a on podczas niej kierował swoim samochodem marki R., a doszło do niej – jak to ujął - „niedaleko szpitala (...)”. Nie pamiętał gdzie wtedy jechał tym samochodem. Przyznał, że został uznany za sprawcę, gdyż najechał na tył pojazdu marki N. (...), kierowanego przez nieznaną mu kobietę, zbliżając się do skrzyżowania z sygnalizacją świetlną. Jego samochód był niesprawny i musiał zostać sholowany, ale uszkodzeń nie pamiętał. Zastrzegł, że nie znał tego holownika i nie wie skąd ów holownik wziął się na miejscu kolizji. Nie zareagował wówczas, gdy okazano mu notatkę urzędową z tego zdarzenia, w której jako miejsce tejże kolizji wskazane zostało skrzyżowanie ulic (...). Zaprzeczył, aby znał osoby wymienione w zarzucie.

Na rozprawie świadek wskazał wprawdzie, że przeciwko niemu równolegle toczy się postępowanie karne o przestępstwo związane bezpośrednio z tym zdarzeniem, niemniej jednak złożył zeznania, które nie wniosły niczego do sprawy. Jak wskazał z sali rozpraw ze swojej sprawy kojarzy A. P. (1) i J. Z. (1), przy czym zastrzegł, że nie wie w jakim charakterze występowali oni w jego sprawie. Świadek utrzymywał, że kolizja ta była rzeczywista. Podtrzymał też wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego oraz odczytane zeznania (k.44964-44969 tom CCXXXVII), które złożył w sprawie sygn. akt XI K 63/14/P (tam oskarżonymi byli P. L. (1), A. S. (3)). Składając zeznania jako świadek wskazał, że został wplątany w tę kolizję, po czym zastrzegł, że miała ona faktycznie miejsce. Następnie sprostował odczytane mu wówczas wyjaśnienia, w których wskazał, że kolizja miała miejsce koło szpitala (...) wskazując, że miał na myśli ulicę (...). Dodał, że z dokumentów wynikało, że to A. P. (1) holował pojazd.

W związku z tym zdarzeniem – podobnie jak M. G. (8) L. został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.45138-45154 tom CCXXXVIII i k.47394-47396 tom CCL).

Jego wyjaśnienia w części, w której utrzymywał, iż przedmiotowa kolizja miała charakter przypadkowy nie polegały na prawdzie i były sprzeczne z materiałem dowodowym w postaci wyjaśnień i zeznań świadka G. K. (1) (104) (k.39376-39380 tom CCIX, k.39381-39391 tom CCIX (a w szczególności k.39388-39389 tom CCIX), k.39412-39419 tom CCIX, k.42531-42534 tom CCXXV), wyjaśnień i zeznań świadka P. L. (1) (186) (k.39140-39143 tom CCVII, k.44883-44884 tom CCXXXVII), jak również częściowo wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX), częściowo wyjaśnień oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII) i materiałami niejawnymi, z których jasno wynikało, że kolizja ta była ustawką.

199 M. A. (2) z domu W. (k.39448-39452 tom CCIX, k.44994-44995 tom CCXXXVII) – na rozprawie w tej sprawie świadek skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień, gdyż przeciwko niej równolegle toczyło się odrębne postępowanie karne dotyczące tego zdarzenia i odmówiła też ustosunkowania się do treści wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, które zostały jej odczytane. Jej wyjaśnienia dotyczyły natomiast ustawionej kolizji drogowej pisanej w zarzucie IV.4 A. P. (1), XXI.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

Zarzut udziału w tej ustawce postawiono jej w dniu 22 września 2011 r. (zarzut k.39446-39447 tom CCIX). Przesłuchana w dniu 21 września 2011 r. (k.39448-39452 tom CCIX) M. A. (1) nie przyznała się do popełnienia tego przestępstwa, a w złożonych wyjaśnieniach wskazała, że samochód marki N. (...) kupiła na kredyt zaciągnięty w (...) Banku, i do dnia jej przesłuchania nie spłaciła go przyznając, że spłaca go w miarę możliwości, a sam samochód od dwóch lat stoi zepsuty w warsztacie, gdyż nie ma pieniędzy na jego naprawę. Samej kolizji nie pamiętała – wskazała, że nie jest w stanie sobie jej przypomnieć, ale skoro jest dokumentacja związana z kolizją, to miała ona miejsce i była rzeczywista. Wskazała, że nie zna też żadnej z osób wymienionych w zarzucie. Jej wyjaśnienia nie polegały na prawdzie za wyjątkiem okoliczności tej, że zakup tego pojazdu był kredytowany. Znamienne w ocenie tut. Sądu były jej wyjaśnienia, w których wskazała, że nie miała środków finansowych na naprawę pojazdu, jeśli weźmie się pod uwagę kwotę przyznanego jej i wypłaconego odszkodowania.

M. A. (1) została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.45138-45154 tom CCXXXVIII i k.47394-47396 tom CCL).

Jej wyjaśnienia w części, w której utrzymywała, iż przedmiotowa kolizja miała charakter przypadkowy nie polegały na prawdzie i były sprzeczne z materiałem dowodowym w postaci wyjaśnień i zeznań świadka G. K. (1) (104) (k.39376-39380 tom CCIX, k.39381-39391 tom CCIX (a w szczególności k.39388-39389 tom CCIX), k.39412-39419 tom CCIX, k.42531-42534 tom CCXXV), wyjaśnień i zeznań świadka P. L. (1) (186) (k.39140-39143 tom CCVII, k.44883-44884 tom CCXXXVII), jak również częściowo wyjaśnień oskarżonego A. P. (1) (k.15829-15832 tom LXXXVII, k.15946-15950 tom LXXXVIII, k.21137-21139 tom CXIV, k.21484-21488 tom CXVI, k.22072-22079 tom CXIX, k.22137-22146 tom CXIX), częściowo wyjaśnień oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII) i materiałami niejawnymi, z których jasno wynikało, że kolizja ta była ustawką.

200 L. B. (1) (k.39459-39468 tom CCIX, k.39469 tom CCIX, k.39470-39475 tom CCIX, k.39476-39479 tom CCIX, k.39480-39483 tom CCIX, k.39489-39492 tom CCIX, k.44995 tom CCXXXVII i k.45430-45433v CCXL) – w okresie objętym zarzutami był funkcjonariuszem (...) KMP w K. (do jego obowiązków należał m.in. nadzór nad ruchem drogowym oraz likwidowanie i zabezpieczanie zdarzeń drogowych). Jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu z punktu:

- XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)),

- XV.3 M. Ż. (1) oraz IV.1 A. P. (1) (ustawka z dnia 13.01.2006 (...)),

- XXI.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. – ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.11 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 28.02.2006 r. ul.(...)).

k.39459-39468 tom CCIX – 17 lipca 2007 r. - (zarzuty k.39453-39458 tom CCIX dot. ustawek z T. G. (1), tu XVII.8 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)); XV.3 M. Ż. (1), IV.1 A. P. (1) (ustawka z dnia 13.01.2006 r. (...)); XXI.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. – ul.(...)-ul.(...)); XVII.11 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 28.02.2006 ul.(...)) – L. B. (1) częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. do przekroczenia uprawnień polegającego na uczestniczeniu w powodowaniu zdarzeń drogowych w postaci kolizji i ich likwidowaniu, natomiast nie przyznał się do przyjmowania korzyści majątkowej w postaci pieniędzy o czym była mowa w zarzutach, aby ostatecznie i do tego się przyznać, ze wskazaniem że przyjmował pieniądze od T. G. (1), którego znał od 1987 r. Na przełomie 2005/2006 T. G. (1) zaproponował mu udział w ustawianych kolizjach drogowych, przy czym L. B. (1) miał je likwidować w zamian za pieniądze w kwotach 400-500 zł. L. B. (1) zgodził się i w przypadku około 10 ustawianych kolizji likwidował je, w tym w tych 8 ujętych w zarzutach, a 2 pozostałych nie pamiętał. Z T. G. (1) albo telefonicznie albo podczas spotkania ustalał czas i miejsce ustawki, a także pojazdy, które wezmą udział w ustawce. Następnie po otrzymaniu sygnału, że jest już po ustawce jechał na miejsce ustawki w celu jej likwidacji. Twierdził, że drugi policjant nie wiedział, że likwidują ustawkę. W jednej z nich wzięła udział ciężarna żona T. G. (1) i mimo, że było to uzgodnione (ten fakt miał uwiarygodnić kolizję), ta sytuacja zdenerwowała L. B. (1). Pieniądze T. G. (1) z reguły przekazywał mu gotówką zwiniętą w rulonik lub w paczce papierosów na ogół (...) Tylko z T. G. (1) brał udział w ustawkach. Od T. G. (1) słyszał też, że w ustawkach biorą udział policjanci z całego województwa. L. B. (1) zdecydował się na udział w ustawkach T. G. (1), gdyż wtedy zaczął (...), miał osobiste problemy w domu i był (...). Dodał, że (...). Odnośnie zarzutu z punktu XVII.8 – M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)) L. B. (1) wyjaśnił że z T. G. (1) albo telefonicznie albo podczas spotkania ustalał czas i miejsce ustawki, a także pojazdy, które wezmą udział w ustawce. Następnie po otrzymaniu sygnału, że jest już po ustawce jechał na miejsce ustawki w celu jej likwidacji. Twierdził, że drugi policjant – A. P. (3) nie wiedział, że likwidują ustawkę. Wykonali rutynowe czynności, w tym ukarali 300 zł mandatem A. S. (3) jako sprawcę kolizji, aby uwiarygodnić zdarzenie i zgodnie z ustaleniami z T. G. (1). Od T. G. (1) otrzymał 500 zł gotówką zwiniętą w rulonik lub w paczce papierosów. Odnośnie zarzutu z punktu XV.3 – M. Ż. (1), IV.1 – A. P. (1) (ustawka z dnia 13.01.2006 r. (...)) L. B. (1) wyjaśnił, że o ile pamięta dostał telefon od A. P. (1), którego nie odebrał. Następnie od (...) (...) M. Ż. (1) dostał polecenie udania się na (...) w celu likwidacji kolizji. Udał się tam z M. S. (3) oraz funkcjonariuszem Żandarmerii Wojskowej radiowozem Żandarmerii Wojskowej. L. B. (1) nabrał podejrzeń, że jest to ustawka, gdy na jej miejscu zobaczył A. P. (1), który chodził obok uszkodzonych pojazdów. Słyszał już wówczas, że A. P. (1) ustawia kolizje drogowe. Nie miał do niego zaufania. Wykonał z M. S. (3) rutynowe czynności, P. B. (1) jako sprawcę ukarali 300 zł mandatem. Po skończonej służbie, gdy wyjeżdżał z parkingu KMP podszedł do niego A. P. (1) i wrzucił mu na przednie siedzenie pasażera jego prywatnego samochodu O. (...) zwinięty papierek, który L. B. (1) natychmiast wyrzucił z samochodu mówiąc do P., aby „odpierdolił się” i odjechał szybko. Nie wie czy A. P. (1) zabrał te pieniądze, które wyrzucił z samochodu. Dodał, że to była jedyna sytuacja z M. Ż. (1) i A. P. (1). Nie brał potem udziału w ustawkach A. P. (1), bo nie miał do niego zaufania. Odnośnie zarzutu z punktu XXI.2 – J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. – ul.(...)-ul.(...)) L. B. wskazał, że polecenie udania się w celu likwidacji tego zdarzenia otrzymał od (...) (...) J. Z. (1). Nie wiedział, że jest to ustawka. Drugim funkcjonariuszem był strażnik miejski P. D. (3). Wykonał na miejscu rutynowe czynności, K. T. jako sprawcę ukarali 350 zł mandatem. W zamian za likwidację tej kolizji nie otrzymał żadnej korzyści majątkowej i osobistej, a następnie że nie wyklucza, że jednak uzyskał jakąś korzyść, ale nie wie od kogo. Nie przypomniał sobie, aby na temat tej kolizji rozmawiał później z J. Z. (1). Odnośnie zarzutu z punktu XVII.11 – M. Ż. (1) (ustawka z dnia 28.02.2006 ul.(...)) L. B. (1) wyjaśnił, że polecenie udania się na miejsce tej kolizji otrzymał od (...) (...) M. Ż. (1), tj. na ul. (...) zjazd w kierunku ul. (...). Nie wiedział, że to ustawka, dopiero podczas tego przesłuchania miał się o tym dowiedzieć. Wraz z drugim policjantem S. S. (2) wykonali na miejscu rutynowe czynności. Sprawcą kolizji miała być nieustalona osoba, która kierowała nieustalonym pojazdem. Pokrzywdzony miał być bardzo wiarygodny w swojej relacji. W rozmowie z M. Ż. (1) uzgodnili, że L. B. (1) sporządzi notatkę urzędową z tej kolizji. Nie otrzymał od nikogo żadnej korzyści majątkowej lub osobistej, po czym stwierdził, że jednak nie wyklucza tego. Dodał, że po tej kolizji M. Ż. (1) podał przez radiostację komunikat, że nieustalonym pojazd porusza się szybko w rejonie osiedla (...).

k.39469 tom CCIX – 17 lipca 2007 r. – posiedzenie aresztowe – podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia.

k.39470-39475 tom CCIX – 10 października 2007 r. – jeszcze raz opisał okoliczności, w których poznał T. G. (1) i podjął z nim współpracę, ale tym razem wskazał, że współpracę tę rozpoczęli po 2000 r. i początkowo chodziło o to, że T. G. (1) twierdził, że policjanci i pracownicy innych pomocy drogowych utrudniają mu pracę, a polegało to na tym, że gdy najeżdżał na kolizje przyjeżdżały tam inne pomoce drogowe, które musiały otrzymać cynk z (...) KMP w K., i wówczas dochodziło pomiędzy nim i tymi pomocami do konfliktów, a ponadto zdarzały się i takie sytuacje, że policjanci, którzy przyjeżdżali likwidować te kolizji nakładali na niego mandat np. za złe parkowanie. T. G. (1) zaproponował więc L. B. (1), że będzie do niego w dzwonił, a L. B. (1) do (...) (...) mówiąc, że najechał na kolizję drogową z pytaniem czy może ją zlikwidować. Tak to się zaczęło, przy czym początkowo były to kolizje przypadkowe, a potem były to również ustawki T. G. (1). Podtrzymał też poprzednie wyjaśnienia wskazując, że jednak mógł uzyskiwać w zamian za likwidacje ustawek pieniądze w kwotach wskazanych w zarzutach, nie może tego wykluczyć. Podkreślił, że był wówczas w złym stanie psychicznym, wypalony zawodowo. Wskazał, że kontaktując się w sprawie wysłania go do likwidacji kolizji z (...) (...) dzwonił na ich prywatne telefony ze swojego telefonu komórkowego o nr (...) i przekazywał (...) 100 zł za skierowanie go do likwidacji kolizji, tj. J. Z. (1), M. Ż. (1), S. S. (1) i P. W. (1), natomiast nie kojarzy, aby przekazywał pieniądze S. K. (1). Gdy dzwonił do nich pytał czy może zostać skierowany do likwidacji kolizji, jeżeli przy konkretnej ulicy czy skrzyżowaniu dojdzie do kolizji z udziałem konkretnych samochodów lub nie mówiąc, że takie zdarzenie ma dopiero nastąpić pytał czy może zlikwidować kolizję z udziałem konkretnych samochodów. Przypuszczał, że (...) domyślali się w tych przypadkach, że chodzi o organizowane kolizje – ustawki, a potem przekazywał im za to pieniądze, nie mówiąc jednak za co. Drugi policjant (tj. W. H., M. K. (10), M. B. (2), M. W. (9), A. P. (3), M. S. (3), A. D. (1) i P. D. (3)) zazwyczaj nie wiedział, że likwidują ustawki, dlatego nie dzielił się z nim pieniędzmi. Był wtedy i nadal jest w trudniej sytuacji finansowej Odnośnie zarzutu z punktu XVII.11 – M. Ż. (1) (ustawka z dnia 28.02.2006 r. ul.(...)) L. B. (1) przypomniał sobie, że jednak przekazał S. S. (2) 100 zł lub 200 zł za zlikwidowanie tej ustawki oraz że wcześniej uzgodnił ją z W. F. (1) lub W. K. (4) i że za to dostał 200 zł lub 400 zł, ale nie pamięta czy od uczestnika tej kolizji czy od innej osoby. Za skierowanie go do likwidacji tej ustawki przekazał M. Ż. (1) 100 zł, jak przypuszcza. Odnośnie zarzutu z punktu XXI.2 – J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. – ul.(...)-ul.(...)) L. B. (1) podtrzymał poprzednie wyjaśnienia. Dodał, że nie pamięta czy to on zadzwonił do J. Z. (1) czy odwrotnie w sprawie skierowania go do likwidacji tej kolizji.

k.39476-39479 tom CCIX – 24 lipca 2009 r. – Wskazał, że wszystko co miał do powiedzenia w tej sprawie wyjaśnił w 2007 r. Został zapytany o inną kolizję – wskazał, że nie zna W. W. (6), P. N., A. P. (10).

k.39480-39483 tom CCIX – 26 maja 2011 r. – jeszcze raz wrócił do początków współpracy z T. G. (1), wyjaśniając zgodnie z tym co poprzednio. Odnośnie ustawek dodał, że gdy z T. G. (1) mieli już uzgodnione kiedy L. B. (1) ma służbę i w jakim rejonie, a następnie czas, miejsce i samochody, które miały uczestniczyć w ustawce, L. B. (1) dzwonił do (...) i używał niejednokrotnie takich sformułowań, z których wynikało, że kolizja ma dopiero nastąpić, a tymczasem on już dzwonił, aby został skierowany do jej likwidacji mówiąc, że na konkretnych ulicach zaraz się coś wydarzy. Dodał, że holownicy nasłuchiwali też rozmowy prowadzone przez składy radiowozów i stąd wiedzieli, że specjalistyczne załogi z (...) dysponujące sprzętem do likwidacji kolizji są w danym czasie zajęte likwidacją innych rzeczywistych kolizji i dlatego wtedy holownicy organizowali ustawkę, gdyż to dawało im niemal pewność, że na miejsce ustawki przyjedzie załoga, która takiego sprzętu nie ma. Nie przypominał sobie, aby poza T. G. (1) ktoś inny zwracał się do niego w sprawie likwidacji ustawek, ale zaraz dodał, że mógł to być jeszcze kolega z pracy – policjant, ale nie opisał żadnego konkretnego takiego zdarzenia.

k.39489-39492 tom CCIX – 7 czerwca 2011 r. (zmienione i uzupełnione zarzuty k.39484- tom CCIX) – L. B. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, a odnośnie zarzutu z punktu XVII.8 – M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.01.2006 r. ul.(...)) wskazał, że składając poprzednie wyjaśnienia pomylił się, gdyż kolizję tę likwidował z P. S. (4) (który nie wiedział, że likwidują ustawkę) a nie A. P. (3).

Na rozprawie (k.44995 tom CCXXXVII i k.45430-45433v CCXL) L. B. (1) został przesłuchany z udziałem biegłego sądowego (...) (leczył się (...), (...), miał (...)). Równolegle wobec niego toczyło się postępowanie karne pod sygn. akt II 154/13/P (sprawa ta toczyła się przeciwko oskarżonym L. B. (1), G. L., M. A. (1), A. P. (5), R. K. (8) i innym) w związku z tym odmówił składania zeznań, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego, jak również wyjaśnienia znajdujące się w protokołach jego przesłuchania w charakterze podejrzanego dołączonych z akt sprawy sygn. akt II K 154/13/P (k.45343- tom CCXXXIX) kiedy to odnosił się do innych okoliczności, jak przekazywanie informacji T. G. (1) o zdarzeniach drogowych, a w dniu 13 lutego 2012 r. wśród okazanych mu wizerunków rozpoznał wizerunek T. G. (1) (k.45350 tom CCXXXIX), z którym następnie w dniu 23 marca 2012 r. został skonfrontowany – przy czym chodziło o ustalenie czy w zamian za przekazywanie informacji T. G. (1) L. B. (1) otrzymywał pieniądze jak twierdził T. G. (1). L. B. (1) wskazał, że kojarzy, że pieniądze od T. G. (1) otrzymywał tylko w zamian za likwidację ustawek (k.45352-45364 tom CCXXXIX). W dniu 30 kwietnia 2012 r. L. B. (1) wyjaśnił zaś, że T. G. (1) pozostawał z nim w kontakcie telefonicznym przed daną ustawką i w jej trakcie, a następnie otrzymywał od niego informację, że może przyjechać, aby zlikwidować ustawkę oraz że za każdą ustawkę dostawł od G. 500 zł z reguły na miejscu ustawki, w tym w trakcie sprawdzania dokumentów uczestników ustawek, alb też na drugi dzień lub po kilku dniach, ale zawsze na osobności. Takich ustawek mogło być kilkanaście. Nigdy nie znał uczestników ustawek (k.45365-45471 tom CCXXXIX). Natomiast w dniu 28 września 2012 r. L. B. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw wskazując, że złożył wyjaśnienia zgodne z prawdą (k.45372-45374 tom CCXXXIX). Miał też epizod, że nie przyznał się do popełnienia 3 ustawek – innych niż objęte aktem oskarżenia w tej sprawie (k.45375-45378 tom CCXXXIX), aby na rozprawie w sprawie sygn. akt II K 154/13/P w dniu 10 czerwca 2014 r. przyznać się do popełnienia zarzucanych mu czynów, skorzystać z prawa do odmowy wyjaśnień i podtrzymać dotychczas złożone wyjaśnienia (k.45379-45389 tom CCXXXIX).

Z treści opinii sądowo (...) (k.45496 tom CCXL – na potrzeby której do akt sprawy dołączono opinię (...) ze sprawy karnej świadka - k.45395 tom CCXXXIX), a na jej podstawie, biorąc pod uwagę stan rozwoju umysłowego L. B. (1), jego zdolność do postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń, brak obecności konfabulacji w zeznaniach oraz czynniki osobowości należy stwierdzić, że jego wyjaśnienia spełniały kryteria (...) wiarygodności. W tych okolicznościach jego wyjaśnieniom, w których przyznał się on do przedstawionych mu zarzutów i opisał okoliczności ustawianych kolizji drogowych, które likwidował należało dać wiarę. W tej części jego wyjaśnienia korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, w tym materiałem niejawnym, opisanym szczegółowo w uzasadnieniu w części dotyczącej ustaleń co do stanu faktycznego oraz w niejawnej części uzasadnienia. W tym miejscu należy ponadto odnotować, że L. B. (1) w związku z opisanym wyżej zdarzeniem został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.45138-45154 tom CCXXXVIII, k.47394-47396 tom CCL).

201 K. T. (k.39495-39499 tom CCIX, k.44995-44996 tom CCXXXVII) - jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły zarzutu z punktu XXI.2 – J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. – ul.(...)-ul.(...)).

k.39495-39499 tom CCIX – 10 marca 2011 r. - (zarzut dot. J. Z. (1) - XXI.2 (ustawka z dnia 08.02.2006 r. – ul.(...)-ul.(...) – k.39493-39494 tom CCIX) – K. T. nie przyznał się wówczas do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, że kierował samochodem marki B., który należał do jego szwagra P. K. (5), natomiast pożyczył go, gdyż nie miał wówczas własnego, a w 2007 r. lub w 2008 r. odkupił od szwagra ten pojazd i ma go nadal. Do zderzenia pojazdów doszło na skutek wymuszenia przez niego pierwszeństwa na samochodzie kierowanym przez nieznanego mu mężczyznę, który wezwał na miejsce policję. Nie pamiętał natomiast jak przebiegała likwidacja tego zdarzenia przez funkcjonariuszy wskazując, że był wówczas bardzo zdenerwowany, gdyż był to drogi samochód, jak również nie wie czy P. K. (5) ubiegał się o odszkodowanie. Dopiero po okazaniu dokumentów z akt szkodowych potwierdził autentyczność swoich paraf. Jego wyjaśnieniom należało dać wiarę tylko częściowo, a zatem w części, której potwierdził, iż kierował samochodem marki B..

Na rozprawie (k.44995-44996 tom CCXXXVII) świadek wskazał, że w związku z tym zdarzeniem przeciwko niemu nie toczyło się postępowanie karne, pamiętał jeszcze mniej niż na etapie postępowania przygotowawczego i podtrzymał wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego. Wskazał, że nie zna M. B. (3) i L. B. (1).

202 M. B. (3) (k.39502-39505 tom CCIX, k.44996-44997 tom CCXXXVII) - jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły zarzutu z punktu XXI.2 – J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.39502-39505 tom CCIX – 10 marca 2011 r. - (zarzut k.39500-39501 tom CCIX) – M. B. (3) nie przyznał się wówczas do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał, że kierował wówczas samochodem marki N. (...), który pożyczył od kolegi M. W. (5) (który wraz ze swoim bratem M. W. (10) prowadzi warsztat samochodowy). Zarówno kierowany przez niego pojazd, jak i drugi pojazd marki B. zostały sholowane po zdarzeniu. Podpisał wraz z M. W. (5) zgłoszenie szkody do ubezpieczyciela. Tylko w części dotyczącej potwierdzenia faktu kierowania w/w pojazdem oraz zgłoszenia szkody do ubezpieczyciela należało dać wiarę jego twierdzeniom.

k.44996-44997 tom CCXXXVII – M. B. (3) twierdził, że wobec niego umorzono postępowanie karne. Przyznał, że jego kuzynem jest J. B. (8). Nie powiedział jednak wówczas nic nowego i podtrzymał wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym.

203 P. B. (1) (k.39520-39521 tom CCIX, k.45280-45281 tom CCXXXIX) – jego zeznania i wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XV.3 M. Ż. (1), IV.1 A. P. (1) (ustawka z dnia 13.01.2006 r. Al.(...)-ul.(...)). P. B. (1) w tej sprawie nie skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, ale też nadal utrzymywał, że kolizja w której uczestniczył miała przypadkowy charakter, a wszystko co miał do powiedzenia w tej sprawie zawarł w dotychczas złożonych wyjaśnieniach. Wskazał, że przyjął mandat na miejscu kolizji, gdyż przyznał, że była to jego wina – najechał na tył innego pojazdu. Otrzymał odszodownie w kwocie około 10.000 zł. Zaprzeczył, aby znał M. Ż. (1), A. P. (1), L. B. (1), D. L.. Przeciwko niemu toczyło się równolegle postępowanie karne pod sygn. akt (...) K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII), w związku z tym na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 odczytano mu również wyjaśnienia, które złożył w tamtej sprawie na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. (k.45268-45269 tom CCXXXIX), kiedy nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu i czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Warto w tym miejscu zauważyć, że P. B. (1) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II K 544/14/P został skazany za inną ustawianą kolizję drogową (k.45442-45452 tom CCXL tam też odpowiadała J. H. (2) z domu S., c. L. i H. z d. G. ur. (...) w B. – spokrewniona z oskarżoną A. H. (1) z domu H.). Jego wyjaśnienia i zeznania tylko częściowo zasługiwały na wiarę, tj. tylko w tej części, w której potwierdził udział w w/w kolizji oraz fakt otrzymania odszkodowania w związku ze zgłoszeniem szkody w pojeździe.

204 P. W. (3) (k.39524-39527 tm CCIX, k.45000 tom CCXXXVII) – na rozprawie w związku z faktem, iż przeciwko niemu równolegle toczyło się postępowanie karne (II K 154/13/P) skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań. Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.11 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 28.02.2006 r. ul.(...)). Przesłuchany w dniu 11 lipca 2011 r. świadek wyjaśnił, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, że kolizja ta była rzeczywista i przypadkowa, zjeżdżał na ślimaku, jakieś samochody się ścigały tam i uderzył w barierkę. Zaprzeczył, aby znał W. F. (1), L. B. (1), S. S. (2) i M. Ż. (1). Potem uzyskał odszkodowanie. Wyjaśnienia te podtrzymał na rozprawie. Jego relacja tylko częściowo zasługiwała na wiarygodność, tj. tylko co do faktu, iż kierowany przez niego pojazd uległ uszkodzeniu, ale zdarzenie to nie miało charakteru przypadkowego. O tym, że była to tzw. ustawka świadczy zaś materiał dowodowy w postaci wyjaśnień świadka L. B. (1) (200) (k.39459-39468 tom CCIX, k.39469 tom CCIX, k.39470-39475 tom CCIX, k.39476-39479 tom CCIX, k.39480-39483 tom CCIX, k.39489-39492 tom CCIX), wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1) (k.25928-25932 tom CXXXIX, k.26271-26275 tom CXLI, k.26366-26367 tom CXLI, k.26393-26394 tom CXLII, k.26418-26420 tom CXLII, k.27270-27271 tom CXLVI, k.27396 tom CXLVI, k.27407-27409 tom CXLVI, k.40900- k.40901 tom CCXVI, k.41065- k.41066 tom CCXVII), wyjaśnień i zeznań świadka S. S. (2) (245) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100) oraz materiału niejawnego.

W związku z tym zdarzeniem P. W. (3) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.45138-45154 tom CCXXXVIII, k.47394-47396 tom CCL).

205 M. W. (5) (k.39575-39577 tom CCX, k.45128-45130 tom CCXXXVIII) - jego zeznania dotyczyły zarzutu z punktu XXI.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)). Został przesłuchany w dniu 28 września 2011 r. w charakterze świadka jako właściciel samochodu marki N. (...), który miał pożyczyć M. B. (3), bo ten miał coś do załatwienia (ale nie potrafił powiedzieć co), a ten kierować nim w chwili w/w kolizji. Zaznaczył, że nie było go na miejscu tego zdarzenia. Od M. B. (3) dowiedział się, że w/w kolizja miała miejsce na (...) w K., gdzie M. B. (3) miał wymusić pierwszeństwo (tymczasem K. T. kierujący B. twierdził, że to on wymusił pierwszeństwo). Naprawą samochodu zajmował się M. B. (3), więc nawet nie wie w jakim zakładzie się to odbyło. M. W. (5) otrzymał odszkodowanie, przekazywał pieniądze M. B. (3) na zakup części do samochodu. Nic nie wie na temat tego, aby to była ustawka. Nic mu nie mówią osoby: K. T., P. K. (5), L. B. (1), J. Z. (1). Na rozprawie świadek wskazał, że przeciwko niemu nigdy w związku z tym zdarzeniem nie toczyło się postępowanie karne. Co ciekawe spośród oskarżonych świadek skojarzył A. P. (1) wskazując, że nie jeden raz w warsztacie (warsztat blacharski oraz pomoc drogowa) A. P. (1) pomagał mu „zrobić coś z samochodami”, następnie precyzując, że ma na myśli naprawę samochodów, a konkretnie elektryki. A. P. (1) w tym celu dzwonił do niego. Nigdy jednak nie był oficjalnym pracownikiem A. P. (1). Natomiast pochodził z okolicy, w której A. P. (1) miał warsztat. Opisał przebieg kolizji tak jak na etapie postępowania przygotowawczego wskazując, że nie zdecydował się na naprawę tego samochodu w warsztacie A. P. (1) i nie polecił koledze tego warsztatu, gdyż to M. B. (3) miał naprawić ten samochód, a A. P. (1) nie był jego bliskim kolegą. Przyznał też, że samochód ten kupił jako uszkodzony, ale zaznaczył, że naprawił go przed tą kolizją. Później jego zeznania robiły się coraz bardziej mętne. Wskazał on, że nie pamięta czy nie było tak, że M. B. (3) zapłacił mu za cały samochód, albo znalazł na niego kupca, któremu M. W. (5) sprzedał pojazd mimo, że nie został naprawiony po tej kolizji a M. B. (3) pokrył różnicę w cenie. Podtrzymał zeznania, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. W świetle tych depozycji świadka okoliczności przedmiotowej kolizji drogowej mogły budzić tylko jeszcze większe wątpliwości.

206 P. K. (5) (k.39578-39580 tom CCX, k.45842v-45843v tom CCXLII) będący właścicielem pojazdu marki B. (...), który pożyczył K. T., który doprowadził do kolizji przy ul. (...) (drugi uczestnik M. B. (3) kierujący N. (...), której właścicielem był M. W. (5)). Jego zeznania dotyczyły zarzutu z punktu XXI.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)). Został przesłuchany po raz pierwszy w tej sprawie w dniu 17 listopada 2011 r. Co ciekawe wskazał, że nie pamięta nr rej. (...), gdyż posiada około 30 samochodów. Z relacji przekazanej mu przez szwagra K. T. wynikało, że to on był sprawcą tej kolizji. Wskazał, że odszkodowanie (ok. 13.000 zł) nie pozwoliło na pokrycie kosztów naprawy B.. Nie zna M. B. (3) i M. W. (5). Na rozprawie świadek dodał, że w tamtym czasie prowadził działalność w zakresie transportu, w związku z czym użytkował wiele aut zarówno dostawczych, jak ich osobowych, które ulegały kolizjom, zatem może mylić okoliczności, dlatego nie chciał wchodzić w szczegóły. Nie pamiętał gdzie odbyła się naprawa pojazdu. Wskazał, że po tej kolizji pojazd ten nie miał przodu, więc musiał być holowany. Biorąc pod uwagę treść jego zeznań, należy stwierdzić, że nie wniosły one niczego nowego do tej sprawy.

207 P. D. (3) (k.39582-39584 tom CCX, k.45000-45001 tom CCXXXVII) będący niegdyś funkcjonariuszem Straży Miejskiej został w tej sprawie przesłuchany na okoliczności ustawianej kolizji drogowej, której dotyczy zarzut z punktu XXI.2 postawiony J. Z. (1) (ustawka z dnia 08.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...)). Został przesłuchany w dniu 7 grudnia 2011 r., gdyż będąc jeszcze wówczas strażnikiem miejskim wspólnie z L. B. (1) interweniował na miejscu w/w kolizji, ale jak zaznaczył, że jego rola ograniczała się do asysty, gdyż nie był policjantem. W związku z tym nie kojarzył żadnych okoliczności tego zdarzenia, nawet po okazaniu mu notatki urzędowej, sporządzonej przez L. B. (1). Tym bardziej na rozprawie świadek nie kojarzył żądnych okoliczności.

208 J. S. (3) (k.39634-39642 tom CCX, k.44419-44422 tom CCXXXV, k.44503 tom CCXXXV) – jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu z punktu XX.3 postawionego oskarżonemu J. Z. (1) (ustawka 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) i w całości załugiwały na wiarę, gdyż korespondowały z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym.

k.39634-39642 tom CCX – (zarzuty k.39631-39633 tom CCX) – J. S. (3) przyznał się do wszystkich zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia, w których wskazał, iż pełnił wówczas służbę z M. S. (4). Dla niego organizatorem tej ustawki był W. F. (1), który rozmawiał z nim na ten temat albo telefonicznie albo osobiście. M. S. (4) też został poinformowany o tej ustawce. Obaj zgodzili się zlikwidować tę ustawkę. Potem faktycznie (...) wysłał ich na miejsce tej ustawki (nie pamięta czy był to J. Z. (1)). Za jej zlikwidowanie obaj otrzymali pieniądze po 200 zł, J. S. (3) od W. F. (1), natomiast nie pamiętał czy M. S. (4) kwotę tą otrzymał również od W. F. (1) czy od niego. Słyszał, że inni policjanci też uczestniczą w tym procederze.

Natomiast na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 (k.44503 tom CCXXXV) z uwagi na fakt, iż pod sygn. akt II K 154/13/P przeciwko niemu toczyło się równolegle postępowanie karne, J. S. (3) odmówił składania zeznań i nie ustosunkował się do odczytanych wyjaśnień (również w sprawie sygn. akt XI K 537/11/P dot. B. M. (1) i in. oraz w sprawie w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P dot. T. G. (1) J. S. (3) odmówił składania zeznań, ale tam podtrzymał odczytane wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego), w tym wyjaśnienia z dnia 17 maja 2012 r. (k.44419-44422 tom CCXXXV), kiedy również przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia.

209 W. F. (1) (k.39649-39661 tom CCX, k.39662 tom CCX, k.39670-39679 tom CCX, k.39680- 39683 tom CCX, k.39684-39686 tom CCX, k.39689-39690 tom CCX, k.39691-39694 tom CCX, k.39697-39699 tom CCX, k.39700-39704 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII) – będący byłym funkcjonariuszem policji, który w międzyczasie sam został pracowmocnie skazany w związku z udziałem w ustawianych kolijach drogowych. Jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły zarzutów określonych w punktach dotyczących oskarżonych:

- XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. ul.(...)),

- XXVIII S. K. (1) (ustawka z dnia 09.12.2005 r. ul.(...) - ul. (...)),

- XX.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 30.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XX.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 19.01.2006 r. ul.(...)),

- XX.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)–ul.(...)),

- XXIII J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.01.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...))

- XXXIX A. H. (1) z domu H., XL T. Ł., J. B. (5) (ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

k.39649-39661 tom CCX – 23 sierpnia 2007 r. - zarzuty zostały mu przedstawione w dniu 23 sierpnia 2007 r. (k.39643-39648 tom CCX – wtedy 9 ustawek) – przyznał się do popełnienia wszystkich w/w czynów i opisał dokładnie na czym polegał ten proceder i jego udział w tymże procederze. Wskazał, że faktem jest, że od jakiegoś czasu uczestniczy w ustawkach, tj. na służbie likwidował ustawki uprzedzony przez daną osobę, że będzie miało takie zdarzenie i z prośbą, aby je zlikwidował. Dzwonił wówczas do (...) (...) i załatwiał z nim, aby wysłał go na określoną ustawkę. Bywało też tak, że to organizator ustawki dzwonił do (...) i załatwiał z nim jego skierowanie na miejsce ustawki do jej likwidacji, informując załogę, w skład której wchodził W. F. (1), że zostanie przez (...) wysłany na ustawkę. Wskazał, że sam nie organizował ustawek i jego prywatny samochód nie brał udziału w ustawkach. Jako organizatorów ustawek wymienił A. P. (1), T. G. (1) i B. M. (1). Praktycznie z każdym z (...) (...) załatwiał, aby został wysłany na miejsce ustawki w celu jej likwidacji, a znał wszystkich (...) (...), a zatem załatwiał to z: J. Z. (1), P. W. (1), S. K. (1), M. Ż. (1) i S. S. (1). Nie dzwonił do nich poprzez radiostację, ale z prywatnego telefonu komórkowego ((...) który był zarejestrowany na K. B. (3)) na ich prywatne komórki. (...) ci nie mieli żadnych wątpliwości, że chodzi o ustawkę, a po zlikwidowaniu ustawki, gdy sam ustalał z (...) skierowanie do na miejsce ustawki wręczał im określone sumy – zawsze 100 zł. Sam za likwidację ustawki otrzymywał od jej organizatora 400 zł i wtedy cała kwota była dla niego (a organizator płacił (...)), albo 500 zł i wtedy 100 zł było dla (...). Słyszał, że do ustawek warto było brać samochody (...), bo ubezpieczyciele płacili wyższe odszkodowania. Świadomie zlikwidował wszystkie 9 ustawek wymienionych w zarzucie. Wskazał, że nic mu nie mówi: A. H. (1), P. K. (3), M. C. (3), M. C. (14), T. Ł., P. Ś. (1), S. M. (3). Odnośnie ustawki z zarzutu XXIII J. Z. (1) (ustawka z dnia 13.01.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – organizatorem był B. M. (1) i to on sam załatwił z (...) (...), aby W. F. (1) został wysłany na miejsce ustawionej kolizji drogowej w celu jej likwidacji (k.39655-39656 tom CCX). Odnośnie ustawki z zarzutu A. T. (4) Ł.-J. B. (5) (ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-L.) – nie pamiętał kto był organizatorem tej kolizji. Faktycznie na miejscu interweniował z funkcjonariuszem Żandarmerii Wojskowej A. D. (1), który nie wiedział o ustawce. Nic mu nie mówią dane: K. i S.. Nie wie kto pełnił wówczas funkcję (...) i kto z (...) to załatwiał. Odnośnie ustawki z zarzutu XVI.3 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 06.12.2005 r. (...)) W. F. (1) był pewny, że organizatorem był B. M. (1), gdyż pamięta, że był on na miejscu zdarzenia i to B. M. (1) uzgadniał z (...) wysłanie W. F. (1) do likwidacji ustawki. Odnośnie ustawki z zarzutu XXVIII S. K. (1) (ustawka z dnia 09.12.2005 r. zbieg ul.(...)) – organizatorem był T. G. (1) i to on załatwiał z (...) skierowanie W. F. (1) na miejsce zdarzenia. M. S. (6) (235) wiedział, że likwidują ustawianą kolizję i W. F. (1) podzielił się z nim pieniędzmi. Odnośnie ustawki z zarzutu XX.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 30.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) W. F. (1) nie pamiętał kto był organizatorem i z kim uzgadniał jej likwidację. Kojarzył jedynie T. G. (3), ale nie był w stanie podać z jakimi konkretnie okolicznościami. Odnośnie ustawki z zarzutu XX.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 19.01.2006 r. ul.(...)) W. F. (1) wskazał, że nie organizował tej ustawki. Organizatorem był mężczyzna o imieniu M. i nazwisku N. lub P. lub coś takiego, który jeździł pomocą drogową. Ponadto wskazał, że ktoś pośredniczył w kontaktach między nimi – ktoś kogo W. F. (1) dobrze znał i miał do niego zaufanie, a nawet miał do niego zaufanie (...), i wtedy potraktował to jako przysługę i nie dostał pieniędzy. Odnośnie ustawki z zarzutu XX.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) W. F. (1) wskazał, że prawdopodobnie organizatorem był również ten mężczyzna o imieniu M. i nazwisku N. lub P. lub coś takiego, który jeździł pomocą drogową. Z tą ustawką wiązał J. Z. (1), więc była to przysługa i nie dostał pieniędzy. Po okazaniu mu dokumentacji okazało się, że w notatce urzędowej wymienieni są M. S. (4) i J. S. (3) a nie on, w tych okolicznościach W. F. (1) wskazał, że nie potrafi powiedzieć jaki miał mieć ewentualny udział w likwidacji tego zdarzenia. Po czym wskazał, że mógł poprosić o likwidację tej ustawki wskazanych policjantów i poprosił (...) o wysłanie właśnie ich na miejsce ustawki. Podkreślił, że miał bardzo dobre relacje z M. Ż. (1) i J. Z. (1) (k.39659-39660 tom CCX). W celu likwidacji kolizji drogowej kierowani byli funkcjonariusze policji pełniący służbę w (...) KMP w K. oraz z (...). O tym kto pojedzie na daną kolizję decydował (...). Dlatego też nie można było ignorować (...) przy ustawkach. To (...) bowiem wysyłał tego funkcjonariusza, który wiedział o ustawce. Nikt nie chciał ryzykować tj. organizator ustawki, że na miejsce kolizji przyjedzie policjant, który zorientuje się, że jest to ustawka. Organizator ustawki dbał więc o to, aby (...) (...) wysłał wtajemniczonego funkcjonariusza – k.39660 tom CCX (Tej treści wyjaśnienia korespondowały z wyjaśnieniami R. K. (4)).

k.39662 tom CCX – 23.08.2007 r. – na posiedzeniu aresztowym podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia.

k.39670-39679 tom CCX – 3 października 2007 r. - (przy czym rozszerzono mu w międzyczasie zarzuty – k.39663-39669 tom CCX) – ponownie przyznał się i podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia. Nadal twierdził, że nie zna P. K. (3), G. K. (5). Ustosunkował się do dwóch nowych zarzutów. Odnośnie ustawki z zarzutu XX.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) – prawdopodobnie (nie był pewny na sto procent) skontaktował się z J. Z. (1), którego dobrze znał, aby wysłał na miejsce ustawki „pewnych” funkcjonariuszy (M. S. (4) i J. S. (3)), ale nie pamięta na czyją prośbę to zrobił (k.39674-39675 tom CCX). Odnośnie ustawki z zarzutu XX.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 30.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – M. S. (6) na pewno wiedział, że jest to ustawka (k.39676 tom CCX). Wskazał, że wszyscy (...) (poza K.) uczestniczyli w procederze związanym z ustawkami i opisał skalę tego procederu. T. G. (1) - informując o zamiarze zorganizowania ustawki - posługiwał się terminem „(...)”. T. G. (1) najlepsze kontakty miał z M. Ż. (1) i zdaje się J. Z. (1). Nie chciał likwidować ustawek A. P. (1) i opisał przyczyny tego stanu rzeczy, nawet gdy A. P. (1) miał już uzgodnioną ustawkę z (...).

k.39680- 39683 tom CCX – 11 czerwca 2008 r. – odnośnie ustawki z zarzutu XX.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) – przypomniał sobie, że faktycznie o skontaktowanie się policjantami M. S. (4) i J. S. (3) i przekazanie im informacji, że zostaną skierowani przez (...) do ustawki z udziałem pojazdów, których markę ów (...) określił w rozmowie z W. F. (1), podając również miejsce tej ustawki, poprosił go (...) zanim faktycznie skierował ich na miejsce tej ustawki, gdyż sam nie miał z nimi dobrych relacji. W. F. (1) spotkał się więc z nimi osobiście w tym celu. W. F. (1) powiedział wówczas tym policjantom, że tę ustawkę będą likwidować dla niego i oni tak zrobili pozostając w takim przekonaniu. W. F. (1) nie przekazał im za to pieniędzy. On również od (...) nie dostał żadnych pieniędzy za to.

k.39684-39686 tom CCX – 19 sierpnia 2008 r. – podtrzymał w całości dotychczasowe wyjaśnienia. Odnośnie ustawki z zarzutu XX.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) – wskazał, że nie był na miejscu tej ustawki. Oficjalnie to dla niego likwidowana była ta kolizja, a potem dotarła do niego informacja, że jej organizatorem był mężczyzna M. N. (5) lub P. lub o podobnym nazwisku. Rozpoznał wówczas wśród okazanych mu wizerunków (k.39687-39688 tom CCX) wizerunek M. J. (2) wskazując, że był on na pewno na miejscu ustawki z zarzutu XX.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 19.01.2006 r. ul.(...)) i był jej organizatorem. Kiedy W. F. (1) usłyszał jego nazwisko wskazał, że teraz przypomina je sobie.

k.39689-39690 tom CCX – 18 września 2008 r. – podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia – Odnośnie ustawki z zarzutu XX.2 J. Z. (1) (ustawka z dnia 19.01.2006 r. ul.(...)) dodał, że widać byo, że M. J. (1) dobrze zna się z uczestnikami tej ustawki, rozmawiali jakby byli dobrymi znajomymi i mówili sobie na „ty”, natomiast nie ingerował w czynności W. F. (1) i jego kolegi. Odnośnie ustawki z zarzutu XX.3 J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) – wskazał, że nie był na miejscu tej ustawki. Oficjalnie to dla niego likwidowana była ta kolizja, a potem nie tyle dotarła do niego informacja, że jej organizatorem był M. J. (1), ale sam domyślił się tego, bo od likwidujących to zdarzenie policjantów dowiedział się, że M. J. (1) był na miejscu ustawki.

k.39691-39694 tom CCX – 6 listopada 2009 r. – odnośnie ustawki z zarzutu XXIV J. Z. (1) (ustawka z dnia 01.02.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – okazano mu wówczas po prostu notatkę z tego zdarzenia, ale nie pamiętał bardziej szczegółowych okoliczności niż dotychczas podane, natomiast wskazał, że jeżeli była to ustawka zorganizowana przez B. M., to dla niego również likwidował ustawki i dostawał od niego za to pieniądze oraz że rzadko pełnił służbę z G. P. (1) i nie wie czy podzielił się z nim pieniędzmi i informacją o ustawce.

k.39697-39699 tom CCX – 24 marca 2010 r. – (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty – k.39695-39696 tom CCX o ustawkę nie objętą a.o. w tej sprawie) – nie był w stanie odnieść się do tego zdarzenia, nie pamiętał go.

k.39700-39704 tom CCX - 06.06.2011 r. – odniósł się m.in. do ustawki z zarzutu XX.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 30.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – podtrzymał wyjaśnienia, że była ona ustawiona. Funkcjonariusz Żandarmerii Wojskowej A. D. (1) nie wiedział, że to ustawka. Nie pamięta kto zorganizował tę ustawkę. Podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia.

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 (k.44041v-44045 tom CCXXXIII) – świadek podtrzymał wszystkie wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Ponadto odczytano mu wyjaśnienia z dnia 20 lutego 2012 r. (k.43978-43981 tom CCXXXII) - wtedy wśród okazanych mu wizerunków rozpoznał wizerunek T. G. (1) wskazując, że dla niego również likwidował ustawki w zamian za pieniądze. Ponadto odczytano mu wyjaśnienia z dnia 20 marca 2012 r. (k.43982-tom CCXXXII), kiedy to został skonfrontowany z T. G. (1), gdyż ten twierdził, że W. F. (1) za pieniądze przekazywał mu informacje o kolizjach drogowych (a chodziło głównie o sytuację, gdy służbę pełnił z L. B. (1)), czemu W. F. (1) przeczył. W. F. (1) ostatecznie wskazał, że nie przypomina sobie, aby tak było, a T. G. (1) zmodyfikował swoje wyjaśnienia wskazując, że być może zdarzyło się, że W. F. (3) mógł mu przekazać taką informację nieodpłatnie. Na rozprawie odczytano mu również wyjaśnienia z dnia 25 maja 2012 r. (k.43992-43994 tom CCXXXII) i z dnia 22 października 2012 r. (k.44006-44008 tom CCXXXII), kiedy podtrzymał w całości wszystkie swoje dotychczasowe wyjaśnienia, przyznając się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Odczytano mu również zeznania złożone w charakterze świadka w sprawie sygn. akt XI K 111/13/P (toczącej się przeciwko m.in. T. G. (1), M. W. (4), A. P. (10), T. N., M. C. (15), K. K. (9)) (k.44009-44017 tom CCXXXII), kiedy również podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia. W. F. (1) był więc konsekwentny w swoich twierdzeniach. Na rozprawie W. F. (1) wskazał, że nie przekazał S. K. (1) żadnych pieniędzy i odwrotnie. Relacja W. F. (1) wespół z relacją innych osobowych źródeł dowodowych – opisanych szczegółowo w części dotyczącej ustaleń co do stanu faktycznego odnośnie poszczególnych zdarzeń – stanowiła cenny materiał dowodowy w tej sprawie i jako taka zasługiwała na wiarę, tym bardziej że częściowo jego wiarygodność można było również zweryfikować w opraciu o materiał niejawny.

210 L. O. (k.39707-39710 tom CCX, k.42581-42582 tom CCXXVI) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły w szczególności ustawki z zarzutu XX.1 J. Z. (1) (ustawka z dnia 30.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...) F., T. G. (3), B. P. (2)) i tylko częściowo zasługiwały na wiarę, w tj. w części, w której przyznał, iż to on podczas zderzenia pojazdów kierował samochodem marki S. (...), a następnie złożył wniosek o wypłatę odszkodownia, które otrzymał. W pozostałej części jego relacja nie korespondowała z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym w tym w postaci wyjaśnień i zeznań W. F. (1), jak również materiałami niejawnymi.

k.39707-39710 tom CCX – zarzut związany z udziałem w tej ustawce przedstawiono mu w dniu 27 września 2011 r. (k.39705-39706 tom CCX) – wówczas L. O. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a w złożonych wyjaśnieniach wskazał, iż to on kierował samochodem S. (...), stanowiącym jego własność. Nie pamiętał kto został uznany za sprawcę podczas kolizji. R. (...) miało urwane zawieszenie i było holowane, jak również jego S. (...) był holowany z uwagi na uszkodzenia. L. O. wezwał pomoc drogową. Wydaje mu się, że odszkodowanie zostało wypłacone do jego ręki.

Na rozprawie pozostał konsekwentny w swoim twierdzeniu, iż przedmiotowa kolizja miała charakter przypadkowy i losowy. Stwierdził, że jest blacharzem samochodowym i prowadzi własną działalność gospodarczą, a w chwili kolizji mógł się jeszcze uczyć i odbywać staż w którymś z warsztatów samochodowych poza K., a ze swojej sprawy karnej zapamiętał oskarżonego A. P. (1). L. O. został prawodmonice skazany w związku z opisaną ustawioną kolizją drogową wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII), częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL).

211 T. G. (3) (k.39713-39717 tom CCX - z uwagi na fakt jego przebywania poza granicami kraju, na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. odczytano jego wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego - k.47260-47261 tom CCXLIX). Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawki z zarzutu XX.1 J. Z. (1) (W. F. (1), L. O., S. S. (2), B. P. (2) – ustawka z dnia 30.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)). Przesłuchany w charakterze podejrzanego T. G. (3) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Został natomiast skazany w związku z opisaną ustawioną kolizją drogową wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII), częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17 (k.47394-47396 tom CCL).

k.39713-39717 tom CCX – 27 września 2011 r. – zarzut dotyczący tej ustawki został mu przedstawiony tego dnia (k.39711-39712 tom CCX) – wówczas nie przyznał się do popełnienia zarzucanego. Przyznał natomiast, że jest skłócony z B. P. (2) (220), z którą pozostawał niegdyś w związku, z którego mają dziecko. Wskazał, że kolizja była przypadkowa, a on kierował samochodem marki R. (...) należącym do ówczesnej partnerki B. P. (2). To on wezwał na miejsce policję. Sprawcą był drugi nieznany mu uczestnik zdarzenia. Kierowany przez niego samochód został odholowany przez pomoc drogową, ale nie pamiętał czy wzywał ją. Podkreślił, że nie zajmował się w ogóle sprawą naprawy tego samochodu i nie wie też nic na temat wypłaty odszkodowania B. P. (2). Jego wyjaśnienia – za wyjątkiem tego, iż podczas zderzenia pojazdów kierował samochodem marki R. (...) – nie polegały jednak na prawdzie i były pokrętne. Warto w tym miejscu odnotować, że B. P. (2) zeznała zgoła odmiennie. T. G. (3) – składając wskazane wyżej wyjaśnienia w toku postępowania karnego - chciał się w ten sposób wyraźnie odciąć od podejrzeń. Po okazaniu mu podczas tego przesłuchania akt szkodowych potwierdził, że jednak złożył swój podpis na zgłoszeniu szkody komunikacyjnej. Zapamiętał, że na miejscu interweniował policjant i funkcjonariusz Żandarmerii Wojskowej.

212 P. Ś. (1) (k.39721-39728 tom CCX, k.39732-39735 tom CCX, k.39738-39742 tom CCX) - z uwagi na śmierć świadka (k.46438 tom CCXLV=k.46668 tom CCXLVI) jego wyjaśnienia zostały odczytane na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 (k.47410v tom CCL) zginął on bowiem w niewyjaśnionych okolicznościach 11/12.12.2018 r. (w tym przedmiocie pod sygn. akt PR 3 Ds 89.2018 Prokuratura Rejonowa K. – P. prowadziła śledztwo). W międzyczasie został on skazany w związku z opisaną ustawioną kolizją drogową w sprawie sygn. akt II K 154/13/P. Jego byłą żoną jest G. Ż. córka J. Ż. (2) (s. W., ur. (...) w W.), z kolei M. P. (5) (który w tej sprawie został przesłuchany w charakterze świadka w związku z inną kolizją – będący(...) firmy (...) miał mu pożyczyć 300 tys. zł.) Jego wyjaśnienia dotyczyły:

- zarzutu postawionego oskarżonej A. F. z d. H. (XXXIX), oskarżonemu T. Ł. (XL), J. B. (5) (dot. też W. F. (1), P. W. (1) i in. – ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) – przy czym nie przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu, a złożonym przez niego w tym zakresie wyjaśnieniom należało dać wiarę jedynie w części, w której wskazał, że podczas tego zdarzenia kierował pojazdem marki N. (...),

- zarzutu z punktu XX.3 dotyczącego oskarżonego J. Z. (1) (W. F. (1), J. S. (3), M. S. (4), S. M. (3), G. J. (1) – ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), podczas ustawki opisanej w tym zarzucie P. Ś. (1) prowadził samochód marki N. (...) – nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.

k.39721-39728 tom CCX – 2 czerwca 2008 r. – wówczas pod zarzutem związanym z ustawka opisaną w zarzucie XX.3 oskarżonego J. Z. (1) (W. F. (1), J. S. (3), M. S. (4), S. M. (3), G. J. (1) – ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul. (...) - zarzut k.39718-39720 tom CCX) – P. Ś. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wskazał, że była to rzeczywista kolizja, został uznany za pokrzywdzonego, kierował samochodem marki N. (...) należącym do niego i banku (...). W złożonych wyjaśnieniach opisał m.in. jej przebieg i wskazał, że miał jeszcze pięć innych kolizji.

k.39732-39735 tom CCX – 11 grudnia 2008 r. – nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia,

k.39738-39742 tom CCX – 16 listopada 2011 r. – tu już pod zarzutem dotyczącym ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie oskarżonej A. H. (1) z d. H. (XXXIX), oskarżonego T. Ł. (XL), J. B. (5), W. F. (1), P. W. (1) i in. – ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...) – nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, ale wskazał, że faktycznie zna J. B. (5). Wydaje mu się, że J. B. (5) pracował w firmie (...) s.c. świadczącej (...) firmy (...), gdzie jako pracownik biurowy J. B. (5) wprowadzał umowy kupna-sprzedaży do systemu (...). Zaprzeczył, aby zorganizował tę ustawkę. Jego wyjaśnienia zasługiwały na wiarę jedynie w części, w której przyznał, że znał J. B. (5).

212A J. B. (5) (k.40723-40728 tom CCXVI, k.40729-40730 tom CCXVI, k.40733-40736 tom CCXVI, k.44698-44700 tom CCXXXVI) – jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XXXIX A. H. (1) z domu H., XL T. Ł. (ustawka z dnia 01.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...) - uczestnicy P. W. (1), W. F. (1), P. Ś. (1)). Wyjaśnienia i zeznania świadka J. B. (5) stanowiły w tej sprawie cenny materiał dowodowy z uwagi na fakt, iż zdecydował się on wyjawić przed organami ścigania jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego istotne okoliczności tego zdarzenia. Już podczas pierwszego przesłuchania J. B. (5) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, z których wynika, że przedmiotową ustawkę zorganizował P. Ś. (1), który prawdopodobnie znał wszystkich pozostałych jej uczestników, ponieważ bezpośrednio przed kolizją swobodnie z nimi rozmawiał, a nawet wskazał im w jakiej kolejności mają jechać poszczególne auta.

J. B. (5) początkowo miał w tej sprawie status oskarżonego, niemniej jednak z uwagi na fakt, iż w odniesieniu do niego został złożony wniosek w trybie art. 335 k.p.k., jego sprawa na etapie postępowania sądowego została wyłączona do odrębnego postępowania. J. B. (5) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III K 295/13 (obok P. W. (1) i P. M. (4)) (k.47260-47288 tom CCXLIX).

k.40723-40728 tom CCXVI – w dniu 16 czerwca 2011 r. – (zarzut udziału w w/w ustawce został mu postawiony w dniu 16 czerwca 2011 r. - k.40720-40721 tom CCXVI) – J. B. (5) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał, że zorganizowanie tej ustawki uzgodnił ze swoim kolegą P. Ś. (1), który zaproponował mu udział w tej ustawianej kolizji. Samochód, którym wówczas kierował należał do niego. W szczególności P. Ś. (1) stwierdził, że w kolizji tej będą uczestniczyły w sumie trzy pojazdy oraz że wszystko będzie wcześniej uzgodnione również z policjantem, który przyjedzie na miejsce ustawki w celu likwidacji kolizji. Policjant ten miał wiedzieć, że będzie to ustawka. J. B. (5) nie znał pozostałych dwóch uczestników. Wraz z P. Ś. (1) udał się na miejsce zdarzenia, gdzie byli już pozostali dwaj uczestnicy. Zgodnie z uprzednimi ustaleniami J. B. (5) kierujący samochodem marki M. (...) najechał celowo na tył poprzedzającego go samochodu marki N. (...), który z kolei uderzył w znajdujący się przed nim samochód marki H. (...). J. B. (5) nie pamiętał kto kierował pozostałymi dwoma pojazdami, ale w chwili gdy na miejsce przyjechali interweniujący policjanci na miejscu ustawki była też kobieta, która podała się za uczestnika tej kolizji. Na miejscu ustawki w chwili zderzenia pojazdów był również obecny P. Ś. (1). Interweniujący policjanci i uczestnicy ustawki zachowywali się tak, jakby była to rzeczywista kolizja. J. B. (5) został ukarany mandatem i punktami karnymi jako sprawca. J. B. (5) otrzymał następnie odszkodowanie, którego część przeznaczył na remont pojazdu, natomiast pozostają kwotę zatrzymał dla siebie i był to jego zarobek zgodnie z tym co powiedział mu P. Ś. (1) informując go, że może w te sposób zarobić. J. B. (5) nie znał interweniujących funkcjonariuszy. Domyślał się, że P. Ś. (1) znał pozostałych dwoje uczestników kolizji.

k.40729-40730 tom CCXVI – w dniu 4 października 2011 r. – podtrzymał poprzednio złożone wyjaśnienia. Obecny na miejscu ustawki P. Ś. (1) wskazał uczestnikom w jakiej kolejności mają być ustawione poszczególne pojazdy. O tym, że P. Ś. (1) zna pozostałych dwoje uczestników J. B. (5) wnioskował stąd, że na miejscu ustawki swobodnie z nimi rozmawiał. Wśród okazanych mu wizerunków rozpoznał wizerunek P. Ś. (1).

k.40733-40736 tom CCXVI – w dniu 27 października 2011 r. – wskazał, że P. Ś. (1) poznał na krótko przed tą ustawką i nie pamięta okoliczności ich poznania się, a następnie sformułował wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k.

Na rozprawie (k.44698-4444700 tom CCXXXVI) w sprawie sygn. akt III K 47/12 przesłuchany w charakterze świadka, J. B. (5) opisał to zdarzenie w tożsamy sposób, choć szczegółów już nie pamiętał. Dodał, że wydaje mu się, że trzeci pojazd był uszkodzony przed tym zdarzeniem. Policję wezwała kobieta. Dodał, że z P. Ś. (1) pracował kiedyś w firmie sprzedającej telefony komórkowe w sieci (...). Naprawił szkodę wyrządzoną tym przestępstwem w kwocie 9.400 zł.

213 G. J. (1) (k.39745-39750 tom CCX, k.43465-43466 tom CCXXX, k.43555-43558 tom CCXXX), będący pracownikiem (...), którego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu z punktu XX.3 aktu oskarżenia postawionego oskarżonemu J. Z. (1), tj. ustawianej kolizji drogowej z dnia 31 stycznia 2006 r. przy ul. (...) i ul.(...).

k.39745-39750 tom CCX – 13 czerwca 2008 r. – wówczas stał pod zarzutem udziału w/w ustawce (zarzut k.39743 tom CCX) – G. J. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, natomiast potwierdził, że uczestniczył w tej kolizji jako kierujący samochodem marki A., będącym własnością jego żony B. J. (2) wtedy K. (wówczas nie byli jeszcze małżeństwem). Samochód naprawił sam o własnych siłach, gdyż jest mechanikiem, a jego ojciec jest lakiernikiem. Twierdził, że kolizja ta miała przypadkowy charakter. Nie potrafił wyjaśnić, dlaczego w notatce urzędowej jako kierujący A. został wpisany K. J. (1), czyli jego młodszy brat, który w tym czasie nie miał jeszcze prawa jazdy. Ponadto w tejże notatce jako właściciel pojazdu został wpisany K. B. (1), a była to osoba, od której G. J. (1) kupił ten samochód – jak to określił – dla swojej żony i nie zdążył go jeszcze przerejestrować. Nic mu nie mówiły nazwiska: P. Ś. (1), S. M. (3), A. G. (1), W. F. (1), J. Z. (1), J. S. (3), M. S. (4). Nie pamiętał nr telefonu, z którego wówczas korzystał. To w sprzeczności z ostatecznymi wyjaśnieniami i zeznaniami S. M. (3). W tym miejscu należy wskazać, że w związku z tym zdarzeniem postępowanie karne przeciwko G. J. (1) toczyło się odrębnie (k.39751-39755 tom CCX).

Zawnioskowane przez prokuratora do odczytania wyjaśnienia z k.39756-39758 tom CCX i k.39759-39762 tom CCX były wyjaśnieniami M. J. (2).

Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 (k.43555-43558 tom CCXXX) – z uwagi na fakt, iż równolegle przeciwko G. J. (1) toczyło się postępowanie karne (sygn. akt VI K 104/13 – k.43438-43445 tom CCXXX), w tej sprawie skorzystał on z prawa do odmowy składania zeznań. Odczytane zostały mu wówczas wyjaśnienia, które złożył w sprawie sygn. akt VI K 104/13, w tym w szczególności wyjaśnienia z dnia 8 kwietnia 2008 r., w toku którego przyznał się do udziału w innej ustawce oraz że zna T. W. (2), ale nic więcej nie chciał na ten temat wyjaśnić (k.43448-43450 tom CCXXX), a w toku kolejnego przesłuchania z dnia 10 kwietnia 2008 r. (k.43451 tom CCXXX) chciał nawet wziąć całą winę na siebie, jeśli chodzi o tę i inną ustawkę. Z kolei podczas przesłuchania w dniu 24 kwietnia 2008 r. (k.43453-43455 tom CCXXX) wskazał, że zna M. J. (2), od którego pożyczał lawetę. W dniu 18 kwietnia 2008 r. (k.43459-43461 tom CCXXX) i w dniu 24 września 2008 r. (k.43462-43464 tom CCXXX) G. J. (1) zaprzeczał, aby działał w ramach zorganizowanej grupy kierowanej przez T. W. (2). Z kolei w dniu 17 listopada 2008 r. (k.43465-43466 tom CCXXX) wskazał, że sprzedał samochód A. należący do żony udzielając w tym celu pełnomocnictwa M. J. (1). W dniu 3 sierpnia 2009 r. wydane zostało postanowienie o przedstawieniu G. J. (1) całego szeregu przestępstw związanych z ustawianymi kolizjami drogowymi (k.43471-43474 tom CCXXX), które następnie uzupełniono w dniu 13 sierpnia 2009 r. (k.43478-43480 tom CCXXX) i w dniu 6 grudnia 2011 r. (k.43484-4343496 tom CCXXX) i 18 listopada 2013 r. (k.43502-43515 tom CCXXX). G. J. (1) częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (k.43519-43524 tom CCXXX), a złożone w tamtym postępowaniu wyjaśnienia podtrzymał.

O tym, iż kolizja opisana w zarzucie XX.3 J. Z. (1) była ustawką świadczy zebrany w tej sprawie materiał dowodowy, w tym niejawny, z którym korespondują częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII), częściowo wyjaśnienia i zeznania świadka W. F. (1) (209) (k.39649-39661 tom CCX, k.39670-39679 tom CCX, k.39680-39683 tom CCX, k.39689-39690 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII), wyjaśnienia świadka M. S. (4) (179) (k.38825-38831 tom CCVI, k.38834-38839 tom CCVI, k.38842-38845 tom CCVI, k.40082-40085 tom CCVII, k.47157-47158 tom CCXLVIII), wyjaśnienia i zeznania świadka J. S. (3) (208) (k.39634-39642 tom CCX, k.44419-44422 tom CCXXXV) oraz wyjaśnienia i zeznania świadka S. M. (3) (215) (k.39768-39772 tom CCX, k.43722-43726 tom CCXXXI, k.43727-43733 tom CCXXXI, k.43737-43739 tom CCXXXI). Zatem twierdzenia G. J. (1), że kolizja ta miała charakter przypadkowy nie polegają na prawdzie.

214 B. K. (2) z domu K. (k.39763-39764 tom CCX, k.43056-43057 tom CCXXVIII), będąca od dnia 23 września 2006 r. żoną G. J. (1), została przesłuchana w tej sprawie w charakterze świadka w związku z ustawioną kolizją drogową, do której odnosi się zarzut z punktu XX.3 dotyczącego oskarżonego J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)). Była właścicielką samochodu marki A., którym – jak wskazała - kierował K. J. (1), będący jej szwagrem, bo on został wymieniony w notatce urzędowej, którą jej okazano. Nie potrafiła wówczas nic konkretnego powiedzieć na temat tego zdarzenia, zasłaniała się niepamięcią. Z kolei na rozprawie świadek przyznała, że została w innym postępowaniu prawomocnie skazana za wyłudzenie odszkodowania w związku z inną ustawianą kolizją drogową. Z kolei na temat tej objętej aktem oskarżenia w tej sprawie nie była w stanie nic powiedzieć. Wskazała, że równolegle przeciwko jej mężowi toczy się postępowanie karne dotyczące wyłudzeń odszkodowania w związku z innymi ustawionymi kolizjami drogowymi.

215 S. M. (3) (k.39768-39772 tom CCX, k.43722-43726 tom CCXXXI, k.43727-43733 tom CCXXXI, k.43737-43739 tom CCXXXI) - jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły zarzutu z punktu XX.3 aktu oskarżenia postawionego oskarżonemu J. Z. (1) (ustawka z dnia 31.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.39768-39772 tom CCX – 2 czerwca 2008 r. – wówczas stał pod zarzutem udziału w w/w ustawce (zarzut k.39766-39767 tom CCX) – nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a w złożonych wyjaśnieniach wskazał, że kierował wówczas samochodem marki H. (...) należącym do jego znajomej B. – choć tego imienia nie był pewny (jej nazwiska nie pamiętał i nie wie gdzie mieszka), przy czym w posiadanie tego pojazdu wszedł za pośrednictwem swojego kolegi D. K. (2), który to kolega a nie B. przekazał mu ten samochód i dlatego po kolizji zadzwonił właśnie do niego. Z B. nigdy nie rozmawiał na temat tego zdarzenia i wydaje mu się, że ona nie wiedziała, że będzie korzystał z jej samochodu. Samochód ten pożyczył, bo należący do niego samochód był wtedy uszkodzony, gdyż miał nim wcześniej kolizję. Nie pamiętał też czy później złożył wniosek o wypłatę odszkodowania. Ostatecznie S. M. (3) stwierdził, że ani przed tą kolizja ani po niej nie zetknął się z tą kobietą. Jako sprawca został ukarany mandatem. Opisał pokrótce przebieg zdarzenia. Na miejscu pojawiła się pomoc drogowa i zaproponowała mu usługę, z której skorzystał, bo samochód był tak uszkodzony, że nie mógł dalej jechać, ale nie pamięta gdzie został odholowany. Co ciekawe na miejsce zdarzenia przyjechała po niego jego ówczesna dziewczyna samochodem, z którą wrócił do niej - do jej mieszkania. Wskazał, że nie zna: J. Z. (1), W. F. (1), J. S. (3), M. S. (4), S. M. (3), a także P. Ś. (1), A. G. (1) (w notatce jako właścicielka H. (...)) i K. B. (1) (właściciel A.), którzy zostali wpisani do notatki urzędowej sporządzonej przez interweniujących policjantów (notatka k.39765 tom CCX), którą podczas tego przesłuchania okazano mu, wydaje mu się, że tą notatkę przekazał D. K. (3).

Natomiast na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 S. M. (3) przyznał, że była to ustawka (k.43737-43739 tom CCXXXI). Podkreślił, że to nie był jego pomysł. O udział w tym zdarzeniu poprosił go znajomy – ale wskazał, że nie pamięta kto konkretnie – za udział w tej kolizji otrzymał od niego 300 zł, tj. miał podać policjantom likwidującym to zdarzenie, że to on kierował z pojazdów, co nie polegało na prawdzie. Na miejsce kolizji przywiózł go ten znajomy, a wtedy było już po tej kolizji. Nie pamiętał do kogo należał pojazd, którym rzekomo kierował. W tych okolicznościach nie podtrzymał w/w wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego. Podtrzymał natomiast wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 16 listopada 2012 r. dołączone z akt sprawy sygn. akt II K 1065/13/P (k.43722-43726 tom CCXXXI). Wówczas odniósł się do poprzednio złożonych wyjaśnień oświadczając, że były one kłamliwe. Na dyskotece w K. poznał mężczyznę (nie pamięta nazwiska), który poprosił go, aby wraz z nim udał się w określone miejsce w K., gdzie ma dojść do kolizji drogowej, w czasie której miał kierować jednym z samochodów i faktycznie tak się stało. Na miesjcu był już samochód H. (...) oraz dwa inne samchody, które miały uczestniczyć w kolizji. Faktycznie kierował podczas tej ustawki H. (...), na której tył najechał pojazd jadący za nim, a wówczas on najechał na tył poprzedzającego go pojazdu. Podał policjantom, iż kierował w/w pojazdem. Po ustawce opisany mężczyzna odwiózł go do domu. Za udział w tej kolizji otrzymał 300 zł. Wskazał, że nie zna: J. Z. (1), W. F. (1), J. S. (3), M. S. (4), S. M. (3), a także P. Ś. (1), A. G. (1), G. J. (1) i B. K. (2) (potem J.). Wskazał, że podczas przesłuchania w dniu 2 czerwca 2008 r. fantazjował. Imię mężczyzny, który namówił go do udziału w tej ustawce kojarzy bardziej jako D. a nie D.. Odnośnie D. K. (2) wskazał, że nie jest w stanie potwierdzić, że odegrał on przy tej ustawce taką rolę jaką wskazał. Następnie zaś stwierdził, że wymyślił te dane. Jeśli chodzi o kolejność najechania samochodów to odzwierciedla to jednak notatka urzędowa. Faktycznie z miejsca ustawki zabrała go jego ówczesna dziewczyna E. W.. Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 S. M. (3) podtrzymał też wyjaśnienia złożone w dniu 21 listopada 2013 r. na rozprawie w sprawie sygn. akt II K 1065/13/P, kiedy to przyznał się do popełnienia tego przestępstwa i złożył wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 387 k.p.k. (k.43727-43733 tom CCXXXI). Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 S. M. (5) podtrzymał wyjaśnienia złożone w sprawie sygn. akt XIV K 403/13/S w dniu 5 marca 2013 r. (k.43717-43719 tom CCXXXI), w których odniósł się do innej ustawki i wówczas przyznając się do popełnienia zarzucanego mu w tamtym postępowaniu czynu też wskazywął, że do udziału w tamtej ustawce namówił go mężczyzna, który być może miał na imię D., z tym że poznał go na siłowni w (...) i to w przypadku tamtej ustawki przywiózł on go na jej miejsce już po ustawce.

S. M. (3) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II K 1065/13/P za udział w tej kolizji drogowej (k.43705- 43708 tom CCXXXI dot. też A. Ł. (2), J. T. (2)). Ponadto S. M. (3) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 25 czerwca 2013r. sygn. akt XIV K 403/13/S za udział w innej ustawce z dnia 13 września 2005 r. z udziałem samochodu marki S. (...), którym miał kierować a należącym do R. K. (9) (tam uczestnicy G. K. (6), G. H. (2)).

216 M. S. (5) z domu S. (k.39774-39775 tom CCXI, k.43058-43060 tom CCXXVIII) – jej zeznania dotyczyły zarzutu z punktu XX.2 oskarżonego J. Z. (1) – a zatem ustawianej kolizji drogowej z dnia 19 stycznia 2006 r. przy ul. (...) w K.. Co ciekawe świadek na rozprawie stwierdziła, że przeciwko niej nigdy w związku z tym zdarzeniem nie toczyło się postępowanie karne. Na etapie postępowania przygotowawczego została ona przesłuchana w charakterze świadka w dniu 27 września 2011 r. Wskazała wówczas, że przedmiotowa kolizja była rzeczywista i przypadkowa. Kierując samochodem marki R. (...), należącym do niej i jej ojca S. S. (17), miała wówczas wpaść w poślizg i uderzyć w samochód, którym kierował nieznany jej wówczas mężczyzna (P. K. (4)). W jej pojeździe uszkodzeniu miał ulec przód. Na miejscu interweniowało dwóch funkcjonariuszy policji, ale nie pamiętała kto zawiadomił policję. Została ukarana mandatem. Jej ojciec załatwił lawetę, którą został sholowany w/w pojazd. W związku ze szkodą na pojeździe zostało wypłacone odszkodowanie. Wskazała, że nic jej nie mówią nazwiska: P. K. (4), M. J. (1), W. F. (1), J. Z. (1), A. D. (1), zna natomiast K. K. (4), który został jej mężem oraz J. K. (5), będącego jego dziadkiem. Świadek wskazała, że na miejscu tego zdarzenia pojawił się wówczas K. K. (4), który w dniu 27 czerwca 2007 r. – a zatem kilka miesięcy po tym zdarzeniu - został jej mężem. K. K. (4) miał się tam pojawić, ponieważ zdaje się wezwał go tam P. K. (4), któremu K. K. (4) pożyczył samochód uczestniczący w tej kolizji. Znamienne w tej sprawie było to, że K. K. (4) miała ona poznać poprzez J. K. (5), będącego właścicielem drugiego pojazdu uczestniczącego w tej kolizji. Jej zeznania – za wyjątkiem tego, iż była kierującą pojazdem R. (...) - nie polegały jednak na prawdzie i były pokrętne. Zdając sobie z tego sprawę na rozprawie świadek próbowała nadać swojej relacji logiczne ramy i wskazała, że K. K. (4) poznała wówczas na miejscu tej kolizji, przy czym miał się on tam pojawić już po tym, jak z miejsca tego odjechali policjanci likwidujący to zdarzenie, natomiast J. K. (5) miał następnie namawiać K. K. (4), aby ten zadzwonił do niej. Co ciekawe J. K. (5) świadek miała poznać dopiero później, kiedy K. K. (4) opowiadał jej, że dziadek namawiał go, aby zadzwonił do niej i umówił się z nią. Zatem poznała go, gdy już byli parą i J. K. (5) nigdy wcześniej jej nie widział. Z kolei ojciec M. K. (4) dodał, że ślub jego córki z K. K. (4) musiał się odbyć, gdyż zaszła z nim w ciążę.

Natomiast zebrany w tej sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności niejawny, z którym korespondują częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1) (k.27457-27458 tom CXLVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII, k.40931-40933 tom CCXVII, k.41174-41176 tom CCXVII) oraz wyjaśnienia i zeznania świadka W. F. (1) (209) (k.39649-39661 tom CCX, k.39684-39688 tom CCX, k.39689-39690 tom CCX, 39700-39704 tom CCX, k.44041v-44045 tom CCXXXIII) wskazuje jednoznacznie, że przedmiotowa kolizja była ustawką.

217 P. K. (4) (k.39778-39779 tom CCXI, k.43063-43064 tom CCXXVIII) – jego relacja

dotyczyła zarzutu z punktu XX.2 oskarżonego J. Z. (1) – a zatem ustawianej kolizji drogowej z dnia 19 stycznia 2006 r. przy ul. (...) w K. i poza stwierdzeniem, iż w chwili zdarzena kierował samochodem marki N. (...) jego relacja co do przypadkowego charakteru tego zdarzenia nie polegała na prawdzie. Na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 28 września 2011 r. świadek wskazał, że K. K. (4) poznał poprzez swojego brata M. K. (11), a następnie zarówno dla K. K. (4) i jego ojca J. K. (11) zawoził do warsztatów różne samochody sprowadzane przez nich z zagranicy. Właśnie w takich okolicznościach, a zatem kiedy dla K. K. (4) do warsztatu zawoził samochód marki N. (...), doszło do wskazanej kolizji. Z tego co pamiętał to właśnie on wezwał na miejsce policję. Zdarzenie likwidowało dwóch funkcjonariuszy policji. Sprawczynią kolizji była kobieta, kierująca drugim pojazdem. O kolizji powiadomił również telefonicznie K. K. (17), który przyjechał na miejsce zdarzenia lub odebrał świadka z warsztatu samochodowego, do którego zawiózł ten pojazd, który jak wskazał nie wymagał holowania. Nie interesował się później czy w związku ze szkodą na tym pojeździe właściciel pojazdu ubiegał się o odszkodowanie. Wskazał, że nie zna J. Z. (1), M. J. (1), W. F. (1), A. D. (1), M. S. (5). Zaprzeczył, aby była to ustawiana kolizja. Wskazał, że wie, że K. K. (4) ożenił się, a nawet widział jego żonę, ale nie poznałby jej. Na rozprawie świadek wskazał też, że w związku z tym zdarzeniem przeciwko niemu nigdy nie toczyło się postępowanie karne. Na rozprawie nie miał problemu ze wskazaniem, że drugim uczestnikiem tej kolizji była żona K. K. (4) i jak to ujął wydaje mu się, że w dniu zdarzenia nie była ona jeszcze jego żoną.

218 S. S. (6) (k.39781 tom CCXI, k.43060-43061 tom CCXXVIII), będący ojcem M. S. (5) z domu S., został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem z punktu XX.2 dotyczącego oskarżonego J. Z. (1). Na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 7 października 2011 r. świadek w sposób bardzo lakoniczny opisał kolizję, w której miała uczestniczyć jego córka podkreślając, że miała ona miejsce wiele lat temu. Co ciekawe wskazał, że nie wie w jakich okolicznościach jego córka poznała swojego przyszłego męża K. K. (4), a zarazem wskazał, że musiała za niego wyjść za mąż, gdyż była z nim w ciąży. Zaprzeczył, aby miał wiedzę, że przedmiotowa kolizja została ustawiona oraz aby znał P. K. (4), M. J. (1), W. F. (1), A. D. (1) i J. Z. (1). Nie znał też J. K. (5), ale wie, że był członkiem rodziny K. K. (4). Świadek wskazał na rozprawie, że przeciwko niemu nigdy w związku z tym zdarzeniem nie toczyło się postępowanie karne oraz że nic nie wie na temat naprawy pojazdu marki R. (...), gdyż został on po kolizji od razu przewieziony do warsztatu i stało się tak również bez jego udziału, w związku z tym nie wie nawet, w którym warsztacie samochód ten został naprawiony, jak również czy był holowany, ile wyniósł koszt jego naprawy. Pamiętał natomiast, że w związku ze szkodą na tym pojeździe zostało zarówno jemu jak i jego córce wypłacone odszkodowanie. Zaprzeczył, aby to on na miejsce tej kolizji wezwał pomoc drogową. W tym miejscu należy zatem odnotować, że relacja jego i córki znacznie się od siebie różniły, co tym bardziej uzasadniało wniosek, iż zeznania świadków M. S. (5) z domu S., K. K. (4) i P. K. (4) – w części, w której twierdzili, że kolizja ta miała przypadkowy charakter – nie zasługiwały na wiarę.

218 K. K. (4) (k.39784-39785 tom CCXI, k.43061-43062v tom CCXXVIII) został w tej sprawie przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego w charakterze świadka w dniu 14 października 2011 r. Zaczął wówczas od tego, że dawno zapomniał już o tym, że w przeszłości miała miejsce kolizja z udziałem samochodu marki N. (...), należącego do jego dziadka J. K. (5), ale będącego w jego użytkowaniu, który pożyczył wówczas znajomemu P. K. (4). O zdarzeniu został poinformowany telefonicznie przez P. K. (4), w związku z tym przybył na miejsce zdarzenia, a tam wpadła mu w oko sprawczyni kolizji – kierująca samochodem marki R. (...) M. S. (5) z domu S.. Samochód marki N. (...) miał uszkodzony lewy bok, więc sholował go do warsztatu w K.. W związku z tą szkodą zostało wypłacone odszkodowanie, a szkodę w imieniu dziadka (wówczas 75 letniego mężczyzny) zgłosił on. Nie potrafił natomiast wskazać co stało się z samochodem marki R. (...) sprawczyni kolizji – która przecież miała mu wówczas wpaść w oko - ale pamiętał, że wymienił się numerami telefonów z M. S. (5) z domu S., która wkrótce potem została jego żoną. Zgłaszając szkodę opierał się na informacjach co do jej przebiegu pochodzącymi od P. K. (4). Na rozprawie świadek wskazał, że w związku z tym zdarzeniem przeciwko niemu nie toczyło się żadne postępowanie karne, natomiast w związku z inną kolizją, w której osobiście uczestniczył ubezpieczyciel zakwestionował powstanie zgłoszonych w jego pojeździe uszkodzeń w wyniku tejże kolizji, choć ostatecznie miało mu zostać przyznane odszkodowanie. Na rozprawie wskazał też, że w 2007 r. rozpoczął własną działalność gospodarczą, tj. w zakresie transportu drogowego – pomocy drogowej oraz sprzedaży detalicznej samochodów, które sprowadzał głównie z N. i A. (uszkodzonych i nieuszkodzonych), wskazując jednocześnie że wcześniej sprzedaż komisową pojazdów prowadziła jego matka. Świadek zaprzeczył, aby znał takie osoby jak M. J. (1), W. F. (1), A. D. (1) i J. Z. (1).

220 B. P. (2) (k.39786-39788 tom CCXXI, k.44929-44930 tom CCXXXVII), będąca niegdyś partnerką T. G. (3). Jej zeznania dotyczy zarzutu z punktu XX.1 oskarżonego J. Z. (1). Co ciekawe swój wywód na rozprawie świadek rozpoczęła od opisania dwóch kolizji z jej udziałem wskazując, że przeciwko niej nigdy nie toczyło się jednak żadne postępowanie karne. Podtrzymała zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego dodając, że to nie było jedyne auto, które T. G. (3) zarejestrował na nią i wymieniła dwa inne twierdząc, że nie wie czy one też uczestniczyły w kolizjach drogowych, w szczególności w ustawianych kolizjach drogowych. Wskazała, że w pewnym jednak momencie oświadczyła T. G. (3), że nie chce, aby rejestrował na nią kolejne pojazdy. T. G. (3) twierdził w rozmowie z nią, że nie może zarejestrować na siebie w/w pojazdów, gdyż ma problemy, ale nie tłumaczył jej jakie. Podczas pierwszego przesłuchania w tej sprawie świadek wskazała, że wszelkimi sprawami związanymi z kolizją zajmował się T. G. (3), który uczestniczył w tej kolizji, a jej zeznaniom w tej części należało dać wiarę.

222 P. I. (tom CCXI: k.39871-39877, k.39881-39884, k.39887-39891, k.39892-39895, tom CCXXVIII k.43168-43170) został w tej sprawie przesłuchany w związku z zarzutem z punktu XII.12 postawionym P. W. (1) (dot. też A. P. (3), M. W. (1), B. K. (1), P. I. i M. N. (2)), ostatecznie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i został za to prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P – ustawiana kolizja drogowa z dnia 1 grudnia 2005 r. (wraz z A. P. (3), M. W. (1), B. K. (1), P. I. i M. N. (2)). Na rozprawie świadek również opisał organizację ustawianej z pomocą M. W. (1) kolizji drogowej.

223 B. K. (1) (tom CCXI: k.39830-39832, k.39901-39907, k.39913-39914, k.39918-39920, tom CCXLII k.45972-45973v) były policjant, który w międzyczasie został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P (k.45990-46000 CCXLIII), tj. za jedną ustawkę z dnia 1 grudnia 2005 r. z A. P. (3), M. W. (1), P. W. (1), P. I. i M. N. (2) (wyrok dot. też P. I., S. K. (5), E. K. (1), A. K. (4), A. M. (1), M. C. (1), A. W. (1), M. N. (2).

224 M. N. (2) (tom CCXI: k.39925-39928, k.39892-39894 tom CCXLVI k.46579v-46580v) – jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawki z dnia 1 grudnia 2005 r. przy ul. (...) z udziałem P. W. (1), M. W. (1), A. P. (3), B. K. (1), P. I. (który był znajomum świadka) – przyznał się. Został za to prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 1212/08/P.

225 M. K. (2), będąca matką oskarżonego M. M. (1) skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań (k.45842v tom CCXLII).

226 G. M. (k.39948-39953 tom CCXI, k.39954-39969 tom CCXI, k.39970-39988 tom CCXI, k.39989-39993 tom CCXI, k.39997-40002 tom CCXI, k.45593-45595v tom CCXL) - były funkcjonariusz policji. Na rozprawie twierdził, że nie pamięta już szczegółów związanych z ustawkami, za które w międzyczasie został prawocmonie skazany.

Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawianych kolizji drogowych opisanych w zarzutach:

- XVII.5 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

k.39948-39953 tom CCXI – 31 sierpnia 2007 r. (zarzuty w tym dot. XVII.5 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) oraz XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) - k.39936-39940 tom CCXI, a także innych m.in. z P. W. (1) – które zostały uzupełnione k.39941-39947 tom CCXI w sumie 12 ustawek) – Wskazał, że w dalszym ciągu nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia odnośnie innych ustawek. Wskazał, że nigdy nie brał udziału w likwidowaniu ustawionych kolizji drogowych.

k.39954-39969 tom CCXI – 13 grudnia 2007 r. – przyznał się i oświadczył, że nie podtrzymuje wyjaśnień, które złożył w dniu 23 sierpnia 2007 r. oraz 31 października 2007 r. Tym razem oświadczył, że złoży wyjaśnienia, w których opisze okoliczności zarzucanych mu przestępstw. B. M. (1) zaproponował mu udział w ustawianych kolizjach drogowych, polegający na sporządzaniu dokumentacji, w tym notatek urzędowych, które miały potwierdzać zaistnienie danej kolizji, która faktycznie była ustawiona. Wziął udział w kilkunastu takich ustawkach do końca 2006 r., za likwidację każdej z nich brał od B. M. (1) około 200 zł. Opisane uszkodzenia często nie porywały się z faktycznymi. B. M. (1) wskazywał jakie konkretne elementy ma ująć w notatce. Opisał okoliczności poszczególnych ustawek. Odnośnie XVII.5 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) G. M. wskazał, że jego żona J. M. (2) spowodowała ze swej winy kolizję na ul. (...) w K. nie udzielając pierwszeństwa przejazdu samochodowi marki B. kierowanemu przez P. M. (2). Powiadomiony o tym zdarzeniu przez żonę G. M. przyjechał na miejsce gdzie oczekiwali na przyjazd policji wezwanej przez P. M. (2). G. M. zadzwonił wówczas do (...) M. Ż. (1) pytając kto przyjedzie na miejsce zdarzenia, a kiedy dowiedział się, że jest to M. S. (4), zadzownił również do niego prosząc o jak najszybszy przyjazd. Na miejsce przyjechali M. S. (4) i S. i wykonali czynności, po czym sporządzili notatkę urzędową o kolizji drogowej, a jej kopię wydali żonie, której zatrzymali dowód rejestracyjny oraz ukarali ją mandatem 100 zł. G. M. odjechał uszkodzonym pojazdem, a jego żona tym, którym tam przyjechał. Jeszcze chyba na miejscu kolizji wpadł na pomysł, aby spowodować w pojeździe większe uszkodzenia, aby uzyskać wyższe odszkodowanie, ale nigdy nie powiedział o tym żonie. Potem udał się samochodem do warsztatu R. K. (4) w Ł. i po drodze najechał na słup elektryczny na ul. (...), powodując większe uszkodzenia, tj. uszkodził maskę i urwał lewe lusterko od strony kierowcy. W sumie uszkodzeniu w tym pojeździe uległ zderzak przedni z lewej strony, lewy reflektor, lewy przedni błotnik, lewe przednie i tylne drzwi i z tymi uszkodzeniami zostawił go do naprawy u R. K. (4) i złożył wniosek do (...) o odszkodowanie, dołączając kopię notatki urzędowej, prawo jazdy żony, swój dowód osobisty i opisał przebieg zdarzenia oraz uszkodzenia, w tym te, które sam świadomie spowodował. Nie był obecny przy oględzinach. Otrzymał odszkodowanie w wysokości 4.667,03 zł – z czego połowa poszła na naprawę pojazdu. Notatka urzędowa została sporządzona zgodnie ze stanem faktycznym, a kolizja była prawdziwa, a nie ustawką. M. Ż. (1) jedynie przyspieszył przyjazd M. S. (4) i S. i nie miał żadnego udziału w zdarzeniu. W tej części jego wyjaśnienia – biorąc pod uwagę materał niejawny, ale również zeznania J. M. (2) i P. M. (2) – nie polegały na prawdzie. Odnośnie XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) G. M. opisał tę kolizję wskazując, że kiedyś w rozmowie jego znajomy P. (P. B. (4), którego miał zapisanego w telefonie jako P. – T., który mieszka w M. i prowadzi (...) przy ul. (...) połączony ze składem drewna) zapytał go czy jest możliwość zorganizowania ustawionej kolizji i sporządzenia z niej dokumentacji. W. sposób rozpoczął z nim współpracę (pkt III zarzutu k.39960 tom CCXI). Po jakimś czasie od ustawek znowu do niego zadzwonił i poprosił o zorganizowanie ustawki, o czym mówił „napisanie kolizji” i sporządzenie z niej dokumentacji. P. B. (4) chciał, aby doszło do niej w tym samym dniu. „Ponieważ wiedziałem, który (...) pełni służbę powiedziałem mu, że jest to możliwie, ale muszę jeszcze się upewnić. Wtedy zadzwoniłem do (...) M. Ż. (1), którego zapytałem, czy będzie możliwość napisania kolizji ustawianej i zlikwidowanie jej przeze mnie, na co wyraził on zgodę.” Oddzwonił do P. informując go, że w tym dniu będzie pełnił służbę w rejonie Al. (...), a następnie zadzwonił do niego P. B. (4) z pytaniem czy do zdarzenia może dojść na ul. (...) przy skrzyżowaniu z ul. (...) w K., na co M. zgodził się. Wtedy P. powiedział jakie samochody wezmą w nim udział. M. powiedział, że jak już wszystko będzie gotowe, tj. będzie już po zdarzeniu, wówczas jeden z uczestników ma zadzwonić do (...) zgłosić zdarzenie. Wcześniej M. zadzwonił ponownie do M. Ż. (1) mówiąc mu, że na skrzyżowaniu tym dojdzie do ustawianej kolizji z udziałem samochodów marki R., które zostały wpisane do notatki. M. Ż. (1) zgodził się na to, więc wiedział gdzie ma wysłać M.. Po zdarzeniu P. zadzwonił do M., że już jest po nim, a wtedy M. powiedział, żeby zgłosili to na Policji. Po chwili M. Ż. (1) przez radiostację dał mu znać, że doszło do tej kolizji, a M. był w tym rejonie i po uzyskaniu informacji od Ż. wraz z D. J. udał się na miejsce. D. J. wiedział, że będzie to ustawiana kolizja, o czym M. powiedział mu jeszcze po pierwszej rozmowie telefonicznej z P. i zgodził się na to. Notatkę sporządził M., wpisując do niej te uszkodzenia, które wskazał wcześniej P. B. (4), a które nie pokrywały się z faktycznymi uszkodzeniami, do jakich doszło w tych pojazdach. E. R. została ukarana mandatem 250 zł. M. był pewny, że uczestnicy wiedzą w czym biorą udział i co mają mówić, w tym odnośnie kto jest sprawcą a kto poszkodowanym. Poza uczestnikami nie było tam nikogo, w tym P. B. (4). Kopię notatki wręczył E. R. i A. J. (2), których nie zna i nie wie kto zabrał uszkodzone pojazdy,. choć wydaje mu się, że 1 z nich zabrała pomoc drogowa. Zaraz po zakończeniu czynności na miejsce przyszedł P., który był cały czas w pobliżu miejsca zdarzenia i przekazał M. osobiście 400 zł, z czego 150 zł M. dał D. J. jeszcze w tym samym dniu, i tego samego dnia M. dał M. Ż. (1) osobiście 100 zł w KMP na ul. (...). Pozostałe 150 zł M. zostawił dla siebie – na rozprawie u mnie podtrzymał te wyjaśnienia. Opisał również swoją znajomość z P. B. (4), dla którego organizował ustawki i w tym kontekście swoje kontakty z P. W. (1) i K. M. (1). Jak również inną ustawkę z dnia 23 lutego 2006 r. w której uczestniczył należący do niego samochód marki R. (...) zarejestrowany na inną osobę. Ustawki z udziałem A. L. (1), J. M. (8), S. S. (18), i in.

k.39970-39988 tom CCXII – 14 grudnia 2007 r. – Podtrzymał wyjaśnienia z dnia 13 grudnia 2007 r. Wskazał, że na pewno z P. W. (1) i M. Ż. (1) likwidował ustawki, które obecnie mu się zarzuca. Likwidował też ustawki z (...) J. Z. (1) oraz (...) o nazwisku S.. Ponadto wskazał, że w przypadku ustawek w tym m.in. dot. zarzutu XVII.5 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) oraz zarzutu XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) uszkodzenia wskazane w notatce urzędowej nie pokrywały się z uszkodzeniami do jakich doszło w pojazdach uczestniczących w kolizjach. Faktycznie były to uszkodzenia – jak je określił – delikatne, na pewno w mniejszym rozmiarze niż zostało to opisane w notatce. Słyszał, że A. P. (1) również organizuje ustawki, nie słyszał natomiast o T. G. (1). Słyszał też, że (...) (...) przekazywali informacje o zaistniałych zdarzeniach drogowych pomocnikom drogowym i robili to w sposób niezgodny z wytycznymi. Ponadto opisał okoliczności innych ustawek z udziałem P. B. (4),P. W. (1), D. J., B. Ś. (1), A. O. (1), M. G. (5), B. M. (1), M. P. (4), P. B. (2), A. M. (1), M. W. (2) (który po jednej z ustawek dobił samochód uczestniczący w ustawce), M. M. (12), J. M. (5), K. S. (7), K. W. (3), I. B. (1), W. K. (4), P. S. (3). Wskazał, ze każdy z policjantów wiedział, że likwiduje ustawkę.

k.39989-39993 tom CCXII – 10 kwietnia 2009 r. – G. M. wskazał dodatkowo, że zna R. K. (4) – męża kuzynki, zlikwidował dla niego wspólnie z D. J. ustawkę.

k.39997-40002 tom CCXII – 5 czerwca 2009 r. - (w międzyczasie uzupełniono mu zarzuty k.3994-3996 tom CCXII) – G. M. odniósł się do innych ustawek. Dodał, że schemat ustawek był taki, że na miejsc kolizji samochody miały nieznaczne uszkodzenia, dlatego musiały być później dobijane skoro wypłacane były tak wysokie odszkodowania. Bywało też tak, że na miejscu kolizji interweniujący policjanci zaznaczali w notatkach urzędowych uszkodzenia, których samochody nie miały np. zaznaczali wystrzelenie poduszek powietrznych

Na rozprawie (k.45593-45595v tom CCXL) – G. M. był już osobą prawomocnie skazaną. Opisał pokrótce przestępczy proceder odwołując się do wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego twierdząc, że z uwagi na upływ czasu nie pamięta już szczegółów. Podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego za wyjątkiem pierwszych z odczytanych wskazując, że w toku kolejnych przesłuchań złożył dopiero wyjaśnienia zgodne z prawdą, przyznając się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Podtrzymał także wyjaśnienia z dnia 8 sierpnia 2012 r. (to tylko dpk) (k.45577-45581 tom CCXL).

G. M. został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt XI K 798/12/P (k.45566-45576 tom CCXL).

Relacja G. M. wespół z relacją innych osobowych źródeł dowodowych – opisanych szczegółowo w części dotyczącej ustaleń co do stanu faktycznego odnośnie poszczególnych zdarzeń – stanowiła cenny materiał dowodowy w tej sprawie i jako taka zasługiwała na wiarę, tym bardziej że częściowo jego wiarygodność można było również zweryfikować w opraciu o materiał niejawny.

227 K. M. (1) (tom CCXII: k.40007-40008, k.40010, k.40013-40014, tom CCXLI: k.45653, tom CCXLII: k.45973-45975) były funkcjonariusz policji – ponieważ w równolegle toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym w sprawie sygn. akt II K 8/17/P zapadł nieprawomocny wyrok (wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P k.45672-45688 tom CCXLI – dot. też E. R., P. B. (4), D. J., G. D., T. K. (1), P. S. (3)), w tej sprawie skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań, ale jednocześnie podtrzymał odczytane wyjaśnienia, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego. Jego wyjaśnienia dotyczyły jednak ustawki z dnia 1 grudnia 2005 r. ul. (...), której uczestnikami byli również P. W. (1), P. B. (4), K. B., S. B., D. Ś., G. M. – nie przyznał się do popełnienia zarzucaego mu czynu.

228 P. B. (4) (k.40024-40026 tom CCXII, k.40030-40031 tom CCXII, k.40035-40040 tom CCXII, k.45846-45849v tom CCXLII) prowadzący (...) w miejscowości G.. Znał W. S. (2), razem z którym handlowali samochodowami. W międzyczasie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (k.45672-45688 tom CCXLI – dot. E. R., D. J., K. M. (1), G. D., T. K. (1), P. S. (3)). Jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawionych kolizji drogowych opsianych w zarzutach:

- XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. ul.(...).K.),

- XXXIV.2 W. S. (2), XXXVII B. Ś. (1) (ustawka z dnia 23.02.2006 r. (...) - P. W. (1)).

Przesłuchany w dniu 15 marca 2011 r. (k.40024-40026 tom CCXII) P. B. (4) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wskazał jednak, że zna policjanta G. M., który od 10 lat jest jego kolegą, a ponadto A. J. (2) – lakiernika w N., W. S. (2) – kiedyś sprowadzającego samochody zza granicy, A. O. (1) – pracownicę (...) w M.. Zaprzeczył natomiast, aby wraz z G. M. organizował ustawiane kolizje drogowe.

Przesłuchany w dniu 5 maja 2011 r. (k.40030-40031 tom CCXII) P. B. (4) ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.

Przesłuchany w dniu 17 czerwca 2011 r. (k.40035-40040 tom CCXII) P. B. (4) stawił się osobiście dobrowolnie celem sprostowania swoich fotychczasowych wyjaśnień i złożył wyjaśnienia odnośnie trzech ustawianych kolizji drogowych. Wskazał, że jego rola polegała na tym, że zwracał się do G. M. o likwidację ustawianych kolizji drogowych. Odnośnie zdarzenia opisanego w zarzucie XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. (...)) P. B. (4) wskazał, że zwrócił się do G. M. o zlikwidowanie tej ustawki, uprzedzając go, że będzie taką organizował. Ustawkę tę świadek umówił też z A. J. (2) oraz E. R. (którą zorganizował do tej ustawki, gdyż znał ją, proponując jej wprost udział w ustawce) i W. S. (2). Jej inicjatorem był W. S. (2), razem z którym sprowadzał wówczas samochody zza granicy i remontował je. A. J. (2) kierował R. (...) (nie wydaje mu się, aby on P. B. (4) go prowadził), a E. R. R. (...). Przypuszcza, że W. S. (2) dał jakieś pieniądze A. J. (2) za udział w ustawce. Nie zna D. N.. Nie wie na kogo był zarejestrowany R. (...). Jego rola polegała na załatwieniu G. M. i przekazaniu mu pieniędzy w kwocie 400 zł za likwidację tej ustawki, ale nie pamiętał czy pieniądze te on sam otrzymał od E. R. czy od W. S. (2). Odnośnie zdarzenia opisanego w zarzucie XXXIV.2 W. S. (2), XXXVII B. Ś. (1) (ustawka z dnia 23.02.2006 r. ul.(...)-ul.(...) W.) P. B. (4) wskazał, że znał A. O. (1) poprzez swoją żonę M. W. (11), i na jego prośbę A. O. (1) zarejestrowała na siebie samochód marki S. (...), a potem zaproponował jej udział w ustawianej kolizji drogowej. W. S. (2) umówił natomiast B. Ś. (1), który kierował R. (...). A. O. (1) kierowała S. (...). Jego rola polegała na załatwieniu G. M. do likwidacji tej ustawki, za co przekazał mu 400 zł, na którą to kwotę złożył się z W. S. (2). A. O. za zarejestrowanie pojazdu i udział w kolizji przekazał po 1.000 zł. Wystąpiła ona o odszkodowanie, nie wie czy B. Ś. (1) również. Zadeklarował wówczas wolę dobrowolnego poddania się karze.

Ponadto na rozprawie – kiedy złożył zeznania zgodne z tym co wyjaśnił wcześniej jako osoba podejrzana - odczytano mu wyjaśnienia zawarte w protokołach dołączonych z akt sprawy sygn. akt II K 8/17/P (poprzednia sygn. XI K 657/12/P) złożone przez niego w dniu 6 lipca 2012 r. i 24 kwietnia 2014 r. (k.45641-45654 tom CXLI) – kiedy to przyznał się, odmówił składania wyjasnień podtrzymując złożone dotychczas.

229 S. B. (k.40053 tom CCXII, k.45650-45651 tom CCXLI, k.45971-45972 tom CCXLII) została w międzyczasie prawomocnie skazana, a jej zeznania i wyjaśnienia dotyczyły innej ustawionej kolizji, tj. nie objętej tym postępwoaniem sądowym, bowiem dotyczącej ustawki z dnia 1 grudnia 2005 r. ul. (...). J. i K. z udziałem P. W. (1), P. B. (4), G. M., K. B. (2), K. M. (1), D. Ś. - nie przyznała się, ale podczas przesłuchania na rozprawie w sprawie sygn. akt XI K 657/12/P przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i nie podtrzymała wyjaśnień z etapu postępowania przygotowawczego.

230 A. O. (1) (k.40066-40067 tom CCXII, k.45595v-45596 tom CCXL) na rozprawie wskazała, że nie pamięta już szczegółów z uwagi na upływ czasu, natomiast kojarzyła P. B. (4), który – jak wskazała – był znajomym jej koleżanki ze studiów (tj. z jego żoną studiowała). Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt II K 534/12/P warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawie o w/w przestępstwo (k.47258-47259 tom CCXLIX). Jej wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawianej kolizji drogowej dot. P. W. (1) i B. X. z dnia 23 lutego 2006 r. przy ul. (...) z udziałem samochodów marki R. (...) i S. (...) (P. B. (4), G. M., D. J., P. W. (1)). Na prośbę P. B. (4) (którego żonę lub partnerkę M. W. (11) znała) zarejestrowała na siebie S. (...), a następnie samochodem tym dysponował P. B. (4). Nie była na miejscu tej kolizji, ale pomimo to została wskazana jako jej uczestnik – kierowca samochodu S. (...). O zaistnieniu tej kolizji dowiedziała się od P. B. (4). Domyśliła, że skoro została wskazana jako kierująca nie będąc na miejscu kolizji w notatce sporządzonej przez policjantów, to kolizja ta była umyślnie spowodowana. Kiedy składała wniosek o odszkodowanie towarzyszył jej P. B. (4). Cała kwota odszkodowania została przekazana P. B. (4), natomiast on przekazał A. O. 500 zł tytułem rekompensaty za nerwy i stracony przez nią czas w firmie ubezpieczeniowej. Na tablicy poglądowej wskazała wizerunek P. B. (4).

231 E. R. (k.40074-40078 tom CCXII, k.45703-45704 tom CCXLI) – jej mąż J. R. (4) prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...). Jej wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. (...)).

k.40074-40078 tom CCXII – 10 października 2011 r. – (zarzut k.40069-40070 tom CCXII dot. ustawki opisanej w zarzucie XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) - ustawka z dnia 24.01.2006 r. (...)) – E. R. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wskazała, że w/w kolizja miała przypadkowy charakter, a przypomina ją sobie tylko przez mgłę i poza tym, że została uznana za jej sprawcę, nie pamiętała w szczególności jak doszło do tego zdarzenia i marki drugiego pojazdu oraz faktu czy na miejscu interweniowali funkcjonariusze policji. Samochód R. (...) był zarejestrowany na nią. Otrzymała odszkodowanie. Nie zna P. B. (4), ale zna kilku mężczyzn o imieniu P., nie zna również D. N., W. S. (2), M. Ż. (1). Wśród okazanych jej wówczas wizerunków wskazała jednak wizerunek P. B. (4) wskazując, że sprzedawał on lakiery do samochodów w sklepie, w którym dokonywała ich zakupu. Jej relacja nie zasługiwała na wiarę - poza stwierdzeniem, iż uczestniczyła w tym zdarzeniu – gdyż nie korespondowała z wyjaśnieniami oskarżonych A. J. (2), W. S. (2), jak również z rekacjami P. B. i G. M., a ponadto materiałami niejawnymi.

Na rozprawie (k.45703-45704 tom CCXLI) – nieprawomocnym wówczas wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II K 8/17/P (k.45672-45688 tom CCXLI – nieprawomocny – dot. też P. B. (4), D. J., K. M. (1), G. D., T. K. (1), P. S. (3)) była osobą nieprawomocnie skazaną w związku z tym zdarzeniem.

232 J. M. (2) (k.40079-40081 tom XXII, k.45706v-45708 tom CCXLI) - świadek została przesłuchana w związku z XVII.5Ż. (08.12.2005 (...)), ale tylko w charakterze świadka (20 lipca 2011 r.), bowiem podczas tej ustawki miała kierować samochodem marki O. (...). Skorzystała wówczas z prawa do odmowy składania zeznań, gdyż jej mąż stał pod zarzutem udziału w w/w ustawce i ostatecznie został za to prawomocnie skazany. Na rozprawie złożyła zeznania. Była już po rozwodzie z G. M.. Stwierdziła, że przeciwko niej nigdy nie toczyło się postępowanie karne, w szczególności związane z w/w zdarzeniem. Nadal utrzymywała, że kolizja miała przypadkowy charakter, jakkolwiek nie potrafiła podać żadnych istotnych okoliczności z nią związanych, w tym jakim samochodem wówczas kierowała. Wskazała na A. (...) i O. (...) jako stanowiące jej własność, a nadto że użytkowała pojazdy należące do innych osób, w tym jej byłego męża, których marek jednak nie pamiętała. Co ciekawe świadek wskazała, że nie znała drugiego uczestnika tej kolizji, ale zarazem stwierdziła, że zna P. M. (2), który tego samego dnia został przesłuchany na rozprawie w tej sprawie przed nią w charakterze świadka. Dodała, że jest to jej znajomy ze szkoły, a poznała go jeszcze jako nastolatka. Pamiętała jego imię, ale nie nazwisko. Wskazała, że „nie wie” czy był on uczestnikiem tej kolizji oraz czy był znajomym G. M., jak również że nie pamięta czy wspólnie odbywali jakieś towarzyskie spotkania. Zapytana o pojazd marki O. (...) wskazała, że pamięta, że dwa samochody tej marki należące zdaje się do jej byłego męża, które faktycznie użytkowała w tym sensie, że gdzieś nim podjechała. Nie pamiętała, czy kierując samochodem tej marki miała kolizję, w szczególności u zbiegu ul. (...) w K.. Dodała, że nawet nie wie gdzie są te ulice i nie kojarzy daty 8 grudnia 2005 r., jak również nie zna M. S. (4) i M. S. (3), P. B. (4), R. K. (4) i oskarżonych w tej sprawie. Natomiast D. J. był kolegą jej byłego męża. Ponieważ J. M. (2) została przesłuchana również w charakterze świadka w sprawie sygn. akt II K 8/17/P (w sprawie toczącej się m.in. przeciwko G. M., P. B. (4), D. J. i in.), odczytano jej te zeznania przy czym nie zawierały one żadnych istotnych informacji w tej sprawie (k.45668-45669 tom CCXLI).

233 P. M. (2) (k.40086-40089 tom CCXII, k.45705-45706 tom CCXLI) został przesłuchany w związku z XVII.5Ż. (08.12.2005 (...)), ale tylko w charakterze świadka (20 lipca 2011 r.), bowiem miał on kierować samochodem marki B. podczas tej ustawianej kolizji drogowej. Prowadził on od 2001 r. firmę (...) w zakresie (...) w samochodach. Wskazał, że miała ona przypadkowy charakter. Jednak poza markami pojazdów, które miały uczestniczyć w tej kolizji oraz faktu, iż J. M. (2) była sprawcą, nie potrafił wskazać żadnych innych okoliczności tego zdarzenia i tylko orientacyjnie podał jej miejsce. Co ciekawe już wówczas przyznał, że drugi uczestnik te kolizji J. M. (2) kierująca samochodem O. (...) była mu znana, a poznał ją poprzez jej męża G. M., będącego policjantem, którego poznał jeszcze w szkole średniej (chodzili do tej samej klasy). Nie pamiętał czy to przez niego czy też J. M. (2) na miejsce została wezwana policja. Nie pamiętał czy na miejscu kolizji był obecny G. M.. Potwierdził, że starał się i uzyskał odszkodowanie. Oświadczył, że nie zna M. S. (4) i M. S. (3), nic mu nie mówią dane M. Ż. (1). Zaprzeczył, aby kolizja ta został uprzednio zaplanowana i zorganizowana z udziałem jego, G. M. i J. M. (2). Miał się wówczas zdziwić, że drugim uczestnikiem jest znana mu J. M. (2). Przesłuchany na rozprawie w charakterze świadka podtrzymał on odczytane zeznania z postępowania przygotowawczego. Twierdził, że nie pamięta okoliczności tego zdarzenia. Jeszcze raz wskazał, że J. M. (2) znał jako żonę swojego kolegi. Przyznał, że jeszcze przed tą kolizją spotykali się wspólnie od czasu do czasu, wychodzili na wspólne spotkania towarzyskie. Przyznał, że cały czas utrzymuje kontakt z G. M., gdyż jest to jego kolega jeszcze z czasów szkoły. Nie pamiętał czy oprócz tej kolizji miał jeszcze inne kolizje drogowe, oraz że nie wie czy przeciwko G. M. toczyły się postępowania karne, w tym w szczególności dotyczące w/ w kolizji. Ponownie stwierdził, że nie zna M. S. (4) i M. S. (3), P. B. (4), R. K. (4) i oskarżonych w tej sprawie. Świadek nie potrafił wytłumaczyć dlaczego na miejsce tej kolizji została wezwana policja, skoro jej uczestnicy znali się i twierdził, że nie pamięta czy przed jej wezwaniem konsultowali się z G. M..

234 D. N. (k.40090-40092 tom CCXII, k.45596v-45597 tom CCXL) został przesłuchany w tej sprawie wyłącznie w charakterze świadka (w dniu 24 października 2011 r. po raz pierwszy) w związku z zarzutem XVI.4 M. Ż. (1), XXXIII A. J. (2), XXXIV.1 W. S. (2) (ustawka z dnia 24.01.2006 r. ul.(...).K.). Na niego zarejestrowany był samochód marki R. (...), który uczestniczył w w/w kolizji. Najpierw – co znamienne - świadek wskazał, że samochód ten pożyczał „innym osobom i chyba te osoby uczestniczyły jego samochodem w kolizji drogowej, ale nawet nie pamięta ile razy”. Przypomniał sobie, że raz otrzymał z tego tytułu odszkodowanie, ale wszystkim zajmował się wówczas jego kolega W. S. (2), który był mężem jego kuzynki B. P. (5). W. S. (2) załatwił też potem sprzedaż tego samochodu. Wskazał, że nie było go na miejscu zdarzenia i nie zna przebiegu kolizji. Potem natomiast dodał, że nie miał prawa jazdy, więc nie użytkował tego pojazdu oraz że kupił go de facto wspólnie z W. S. (2), gdyż każdy z nich zapłacił część ceny, a tak w ogóle W. S. (2) sprowadził pojazd z W., jako że prowadził wówczas komis samochodowy ze wspólnikiem i to W. S. (2) użytkował ten pojazd. Na rozprawie świadek twierdził, że nie pamiętał nawet, że taki samochód jak R. (...) był zarejestrowany na niego, ale też podtrzymał zeznania, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego.

235 M. S. (6) (k.40105-40111 tom CCXII, k.45521-45522 tom CCXL) były funkcjonariusz Policji, który następnie został skazany dwoma prawomocnymi wyrokami w związku z likwidacją ustawianych kolizji drogowych. Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XXVIII S. K. (1).

k.40074-40078 tom CCXII – w dniu 3 października 2007 r. – postawione mu wówczas zarzuty dotyczyły dwóch ustawek, w tym jednej opisanej w zarzucie XVIII S. K. (1) (druga dotyczyła P. W. (1), J. S. (2) - k.40102-40104 tom CCXII) – M. S. (6) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Wskazał, że udział w ustawianych kolizjach brali G. D., P. L. (1). Ustawiane kolizje organizował też W. K. (4), któremu pomagał je likwidować, a chodzi konkretnie o jedną taką ustawkę, w związku z którą toczyło się już wówczas wobec niego postępowanie karne. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XXVIII S. K. (1) wskazał, że na miejscu zdarzenia od W. F. (1) dowiedział się, że jest to ustawka, wykonali wówczas rutynowe czynności, w zamian za co otrzymał od W. F. (1) kwotę 200 zł, tj. za zlikwidowanie tej ustawki.

Na rozprawie świadek w całości podtrzymał te wyjaśnienia.

236 A. J. (4) (tom CCXII: k.40116-40118, k.40120-40123, k.40137-40139, tom CCXLIII k.46128-46130) – jej wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawki z dnia 20.09.2005 r. ul. (...) z udziałem P. W. (1), M. S. (6), J. P. (4), T. G. (8), S. D. –– przyznała się.

237 J. P. (4) (tom CCXII: k.40137-40139, k.40145-40148, k.40151-40153, tom CCXLVII k.46817-46818) jego zeznania i wyjaśnienia dotyczyły innych ustawianych kolizji drogowych nie objętych bezpośrednio tym postępowaniem sądowym, w szczególności ustawki z dnia 16.09.2005 r. ul. (...) z udziałem P. W. (1), M. S. (6), A. J. (4), T. G. (8), S. D. - przyznał się i został za to prawomocnie skazany.

238 J. S. (2) (k.40159-40160 tom CCXII, k.45770v tom CCXLI) będący funkcjonariuszem policji zatrudnionym w (...) KMP w K.. Przeciwko niemu nigdy nie toczyło się postępowanie karne. Został w tej sprawie przesłuchany w charakterze świadka na okoliczność likwidacji ustawianych kolizji drogowych – świadek zaprzeczył, aby miał wiedzę na temat tego, że likwiduje ustawiane kolizje drogowe, albo aby S. S. (2) zwrócił się do niego o likwidację ustawionej kolizji drogowej. Został on w szczególności przesłuchany na okoliczność likwidacji ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzucie:

- XVII.4 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 30.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), którą likwidował wraz z M. S. (4), sporządzając z niej notatkę pokolizyjną,

- XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), którą likwidował wraz ze S. S. (2), sprządzając z niej notatkę pokolizyjną,

- i jeszcze jedna nie opisana w zarzutach będących przedmiotem postępowania sądowego.

239 T. C. (1) (k.40163-40164 tom CCXII, k.46745-46746 tom CCXLVI), będący funkcjonariuszem policji, który wraz z K. F. likwidował dwie ustawione kolizje drogowe opisane:

- w zarzucie XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 0812.2005 r. (...) - M. Ż., R. S. (2), T. K. (2), R. K. (4), A. P. (5)),

- w zarzucie XVII.7 M. Ż. (1) (ustwka z dnia 0812.2005 r. (...) - M. O. z d. W., D. K. (2)).

W obu przypadkach świadek twierdził, że nie miał wiedzy, aby były to ustawiane kolizje drogowe. Podkreślił, że wówczas rozpoczynał pracę w Policji w (...) i był młodym i niedoświadczonym policjantem. Jego zeznania w tej części miały wsparcie w zebranym w tej sprawie materiale dowodowym, w tym w szczególności w wyjaśnieniach świadka K. F. (258).

240 M. B. (2) (k.40166-40167 tom CCXII, k.45771v-45772 tom CCXLI) funkcjonariusz policji zatrudniony w (...) KMP w K.. Został przesłuchany w charakterze świadka w związku z likwidacją ustawionej kolizji drogowej, przy czym stanowczo twierdził, że nie miał świadomości, że była to ustawka - XVII.1Ż. (ustawka z dnia 19.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...), którą likwidował i sporządził notatkę pokolizyjną. Warto w tym miejscu odesłać do materiałów niejawnych, w oparciu o które można weryfikować wiarygodność jego relacji. Na jego temat wyjaśnienia złożył również oskarżony M. Ż. (1).

241 M. K. (1) (k.40169-40170 tom CCXII, k.45771-45771v tom CCXLI) obecnie emerytowany funkcjonariusz policji, pracował w (...) KMP w K.. Został przesłuchany w charakterze świadka w związku z likwidacją ustawionej kolizji drogowej, przy czym stanowczo twierdził, że nie miał świadomości, że była to ustawka – zarzut XV.1 M. Ż. (1), IV.2 A. P. (1) (ustawka z dnia 14.11.2005 r. ul.(...)-ul.(...), którą likwidował wraz z M. P. (1) i sporządził notatkę pokolizyjną. Warto w tym miejscu odesłać do materiałów niejawnych, w oparciu o które można weryfikować wiarygodność jego relacji.

242 M. Z. (3) (k.40172-40173 tom CCXII, k.45873-45873v tom CCXLII) będący emerytowanym funkcjonariuszem policji z (...) (...). Został przesłuchany w charakterze świadka w związku z likwidacją ustawionej kolizji drogowej XVII.10Ż. (ustawka z dnia 23.02.2006 r. (...)), przy czym stanowczo twierdził, że nie miał świadomości, że była to ustawka. Kolizję tę likwidował z K. S. (1). Stwierdził, że G. M. nigdy nie prosił go o likwidację ustawki. Warto w tym miejscu odesłać do materiałów niejawnych.

243 K. S. (1) (k.40175-40176 tom CCXII, k.45775v-45776v tom CCXLI) będący funkcjonariuszem policji z (...) KMP w K., został przesłuchany w charakterze świadka w związku z likwidacją ustawionej kolizji drogowej, przy czym stanowczo twierdził, że nie miał świadomości, że była to ustawka - XVII.10Ż. (ustawka z dnia 23.02.2006 r. (...)), którą likwidował wraz z M. Z. (3), który sporządził notatkę pokolizyjną. Dodał, że był wówczas młodym i nieprzeszkolonym jeszcze funkcjonariuszem policji bez doświadczenia zawodowego, a jego czynności na miejscu kolizji drogowych ograniczały się w związku z tym do badania stanu trzeźwości kierujących. Warto w tym miejscu odesłać do materiałów niejawnych.

244 W. H. (k.40178-40179 tom CCXII, k.45772v-45773v tom CCXLI) były funkcjonariusz policji, w międzyczasie został pracowmocnie skazany za likwidację ustawek. W tym postępowaniu został przesłuchany w charakterze świadka w związku z likwidacją ustawionych kolizji drogowych, ale nie objętych tym postępowaniem sądowym.

245. S. S. (2) (tom CCXIII: k.40187-40193, k.40194, k.40195-40203, k.40215-40219, k.40224-40228, k.40229-40233, k.40278-40281, tom CCXXXVIII: k.45096-45100) – w momencie składania zeznań przed sądem sam był już osobą prawomocnie skazaną w związku z likwidacją jako funkcjonariusz policji ustawianych kolizji drogowych. Na rozprawie nie chciał jednak powiedzieć niczego, co mogłoby zaszkodzić oskarżonym w tej sprawie, choć z drugiej strony przyznał, że uczestniczył w tym przestępczym procederze, i że w przypadku jednej z takich ustawek wymieniony był również M. Ż. (1), co do szczegółów zasłaniał się jednak niepamięcią, natomiast podtrzymał wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Jego wyjaśnienia dotyczyły zarzutów:

- XVI.1 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 09.07.2004 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.11 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 28.02.2006 r. ul. (...)).

k.40187-40193 tom CCXIII (zarzuty dot. m.in. kolizji z dnia: pkt (...). 09.07.2004 r. M. Ż., B. M., P. K., G. K. ul. (...); pkt III 27.09.2005 r. M. Ż., M. Ł. i inni ul.(...); pkt IV 30.09.2005 r. M. Ż. i inni ul. (...); pkt V 08.12.2005 r. M. Ż.. F. ul. (...); pkt VII 21.01.2006 r. M. Ż. i inni ul. (...); pkt IX 28.02.2006 r. M. Ż., L. B. i inni ul. (...)) - przyznał się do wszystkiego, o ustawkach wiedział od G. K. (1), a ten od B. M., M. Ż. (1) i P. W. (1) często kierowali go na kolizję, ale nie mówili, że są to ustawki i nie dawali mu pieniędzy,

- tom CCXIII k.40194 - podtrzymał te wyjaśnienia na posiedzeniu aresztowym.

- tom CCXIII k.40195-40203 – wskazał, że prawdą jest, że kilka razy kontaktował się z M. Ż. (1) – (...) (...) KMP w K. w sprawie kolizji, które były ustawione, dzwonił ze swojego telefonu komórkowego na kartę (chyba z nr 508-416-155) na prywatny telefon komórkowy M. Ż. wtedy, gdy on miał służbę. O ustawkach dowiadywał się od R. (K.), którego poznał poprzez W. C., R. organizował ustawkę …, Chcąc zlikwidować ustawkę dla R. telefonował albo do M. Ż. (1) albo do P. W. (1) i prosił o skierowanie do kolizji – nie mówił im wprost, że to była ustawka, ale oni to wiedzieli, bo mówił im, że „coś się wydarzy za 15-20 minut” i wymieniał marki samochodów, a ponadto dzwonił na ich telefony prywatne a nie na służbowy. Na prośbę R. likwidował ustawki z pkt.III-VII, odnośnie zdarzeń z pkt I i II to ustawki, a z pkt VIII to chyba nie była ustawka, tylko G. H. (2) telefonicznie poprosił go o łagodne potraktowanie sprawcy, odnośnie ustawki z pkt IX 28.02.2006 r. to wcześniej L. B. (1) powiedział mu tak ogólnie, że będą mieli coś do zrobienia …Odnośnie ustawki z dnia 27.09.2005 r. ul. (...) i most W. – notatkę sporządził W. C., który wiedział, że to ustawka i z którym świadek podzielił się pieniędzmi. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r. ul. (...)) – drugi policjant G. K. (7) wiedział, że to ustawka i podzielił się z nim pieniędzmi od R.. Odnośnie ustawki z zarzutu XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) wskazał, że kontaktował się z K. F. i prosił go, aby to on zlikwidował tę kolizję-ustawkę, i jak sporządził notatkę otrzymał od świadka całość pieniędzy od R. K. (4), drugim policjantem był T. C. (1).

- tom CCXIII k.40215-40219 – jego wyjaśnienia dot. dwóch innych kolizji dodatkowo przedstawionych w zarzutach uzupełnionych.

- tom CCXIII k.40224-40228 – jego wyjaśnienia dot. trzech innych kolizji, które w kolejno ujęto następnie w uzupełnionym postanowieniu o zarzutach.

- tom CCXIII k.40229-40233 – S. S. (2) mówi o świadku M. S. (6) – nie przypominał sobie czy ustalał z nim skierowanie do ustawki. Potwierdził, że ustalał z (...) (...), w tym P. W. (1) skierowanie do ustawki albo siebie albo innych funkcjonariuszy. Natomiast J. S. (2) bał się takich rzeczy, więc nic mu nie mówił o ustawkach. B. M. (1) sam sobie uzgadniał z (...) konkretnych likwidatorów do ustawek. Odnośnie kolizji z dnia 08.12.2005 r. (...) nie wie czy była to ustawka, bo likwidowali ją K. F. i C. – on natomiast załatwiał K. F. do likwidacji tylko jednej ustawianej kolizji drogowej i w tym zakresie ma już przedstawiony zarzut, tj. kolizji przy ul. (...).

- tom CCXIII k.40278-40281 konfrontacja z W. C. - podtrzymał swoje wyjaśnienia negując wyjaśnienia W. C. z dnia 2 kwietnia 2009 r., który w wyniku tej konfrontacji zmienił swoje stanowisko. S. S. (2) na planszy wskazał zaś wizerunek R. K. (4).

W związku z tymi zdarzeniami – likwidacją ustawionych kolizji dogowych S. S. (18) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII).

Relacja S. S. (2) wespół z relacją innych osobowych źródeł dowodowych – opisanych szczegółowo w części dotyczącej ustaleń co do stanu faktycznego odnośnie poszczególnych zdarzeń – stanowiła cenny materiał dowodowy w tej sprawie i jako taka zasługiwała na wiarę, tym bardziej że częściowo jego wiarygodność można było również zweryfikować w oparciu o materiał niejawny.

246 R. K. (4) (k.40239-40244 tom CCXIII, k.40245 tom CXIII, k. 40246-40250 tom CCXIII, k.40251-40256 tom CCXIII, k.40259-40262 tom CCXIII, k.40282-40285 tom CCXIII, k.40286-40289 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40547-40550 tom CCV, k.45396-23336 tom CCXXXIX, k.45434-45437 tom CCXL).

Jego wyjaśnienia dotyczyły zdarzeń opisanych w zarzutach:

- XVII.2 M. Ż. (1),

- XVII.3 M. Ż. (1) i XLIII.1 D. W.,

- XVII.6 M. Ż. (1) i XXXV T. K. (2),

- XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4),

zarzuty dotyczące w/w zdarzeń zostały przedstawione R. K. (4) w dniu 1 kwietnia 2009 r. (k.40234-40238 tom CCXIII).

R. K. (4) nie od razu zdobył się na szczerość. W tym miejscu należy wskazać, że świadek M. C. (2) składając na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnienia jako podejrzana wskazała, że organizator ustawek (w jej przypadku dwóch ustawek z jej udziałem) w 2006 r. lub 2007 r. spotkał się z nią informując ją, że cała sprawa wyszła na jaw i zaczęły się przesłuchania oraz podał nr (...), aby w razie konieczności mogła się z nim skontaktować (k.40538 tom CCXV).

k.40239-40244 tom CCXIII – 01.04.2009 r. – nie przyznał się wówczas, zaprzeczył, aby brał udział w ustawianych kolizjach, natomiast przyznał, że dwukrotnie w przeszłości został skazany za przestępstwo składania fałszywych zeznań. Zna A. P. (5) z K., funkcjonariuszy policji S. S. (2) i jeżdżącego z nim G. K. (1), G. M. (matka G. M. i teść R. K. (4) są kuzynami) oraz jeżdżącego z nim D. J., a ponadto A. L. (1), który mieszka w sąsiednich B.. Przyznał się do tego 2-3 razy na prośbę A. P. (5) przekazał S. S. (2) pieniądze w kwocie raz 300 zł, a raz 300 zł lub 500 zł, aby likwidując zdarzenie drogowe – jak to ujął – „nie przyczepiał się” w trakcie pisania notatki urzędowej. R. K. (4) twierdził, że nie wiedział, że są to ustawki i nie był na miejscu kolizji. Wówczas dzwonił do S. S. (2), aby upewnić się czy faktycznie wykonuje czynności, a gdy ten potwierdzał mówił: „(...)”, a miał na myśli to, że przyjedzie do niego po jego pracy na ul. (...) w K. i przekaże mu pieniądze, które otrzymywał od A. P. (5). S. za każdym razem przyjmował od niego pieniądze. A. P. (5) mówił R. K. (4), że przywiezie do niego samochody do naprawy i faktycznie 4 razy przywiózł: 2 razy R. (...), 1 R. (...) i A. (...). Co ciekawe mimo, że A. P. (5) miał mu nigdy nie mówić o jakie kolizje chodzi i z udziałem jakich samochodów, R. K. (4) wskazał, że to przekazanie pieniędzy może mieć związek z kolizjami opisanymi: 30.09.2005 r. i 08.12.2005 r. (XVII.3 M. Ż. (1) i XLIII.1 D. W., XVII.6 M. Ż. (1) i XXXV T. K. (2)). Potem zreflektował się i wskazał, że kilka dni po przekazaniu pieniędzy spotykał się z A. P. (5) i wówczas dowiadywał się od niego w jakim rejonie miały miejsce te kolizje. Na rozprawie nie podtrzymał ich wskazując, że dopiero podczas kolejnych przesłuchać wyjaśniał zgodnie z prawdą.

k.40245 tom CCXIII – 01.04.2009 r. posiedzenie aresztowe – nie przyznał się i podtrzymał poprzednie wyjaśnienia. Na rozprawie podtrzymał je w tym sensie, że tej treści wyjaśnienia złożył wówczas, ale też wskazał, że potem wyjaśnił odmiennie i zgodnie z prawdą.

k.40282-40285 tom CCXIII – 17.04.2008 r. powinno być 17.04.2009 r. – konfrontacja ze S. S. (2), któremu odczytano wyjaśnienia R. K. (4) z dnia 1 kwietnia 2009 r., kiedy to wskazał że 2-3 razy przekazał mu pieniądze. S. S. (2) wskazał, że mogło to być jednak 4-5 razy, ale w takich kwotach jak wskazał R. K. (4) i przekazywał mu je pod budynkiem (...) i faktycznie R. K. (4) mogło nie być na miejscu ustawek. Podczas tej konfrontacji R. K. (4) wskazał, że faktycznie mógł przekazać S. S. (2) więcej razy pieniądze. Co istotne, S. S. (2) podtrzymał w całości swoje poprzednie wyjaśnienia wskazując, że nie miał powodu, aby obciążać R. K. (4) oraz że po raz pierwszy widział R. K. (4), kiedy zawiózł do niego z W. C.. W reakcji na to R. K. (4) oświadczył, że rozważa złożenie dodatkowych wyjaśnień i faktycznie to zrobił jeszcze tego samego dnia.

k.40286-40289 tom CCXIII – 17.04.2008 r. powinno być 17.04.2009 r. (był wówczas aresztowany) – zmienił swoje stanowisko i przyznał się do popełnienia czynów zarzuconych mu w dniu 1 kwietnia 2009 r. Stwierdził, że przemyślał swoje stanowisko. R. K. (4) znał S. S. (2), wiedział że jako funkcjonariusz Policji pracuje w (...). Pieniądze za zlikwidowanie ustawek przekazał mu więcej razy. Wiedział, że wszystkie opisane w zarzutach kolizje są ustawkami (XVII.2 M. Ż. (1), XVII.3 M. Ż. (1) i XLIII.1 D. W., XVII.6 M. Ż. (1) i XXXV T. K. (2) oraz XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4)). Za każdym razem dzwonił do niego A. P. (5), który wiedział, że R. K. (4) ma znajomych w drogówce. W (...) miał też kuzyna G. M.. Od A. P. (5) dostawał za każdym razem kwotę 700 zł, z której sobie coś urywał. Choć A. P. (5) nie mówił mu, że są to ustawki, domyślał się tego. Nie przypominał sobie, aby S. S. (2) przyjechał do niego z W. C.. Zaprzeczył, aby znał M. Ż. (1), M. J. (1), B. B. (1), M. S. (11), i innych osób wymienionych w zarzutach i aby przekazywał pieniądze innym policjantom, w tym G. M.. R. K. (4) zajmował się naprawą lakierniczą samochodów. Podtrzymał wyjaśnienia z dnia 1 kwietnia 2009 r. tylko w takim zakresie w jakim zgadzały się z tymi złożonymi w dniu 17 kwietnia 2009 r.

k.40246-40250 tom CCXIII – 11.03.2011 r. - Wskazał, że nadal przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Dodał, że S. S. (2) wyraził gotowość likwidowania ustawek, to też dzwonił do niego pytając w rejonie jakich ulic będzie pełnił służbę. Kiedy zatem chodziło o likwidowanie ustawek dla A. P. (5) dzwonił najpierw do S. S. (2), pytając w rejonie jakich ulic pełni służbę, a następnie tę informację przekazywał A. P. (5), a ten następnie mówił R. K. (4) na jaką konkretnie ulicę ma przyjechał S. S. (2). R. K. (4) dzwonił następnie do S. S. (2), mówiąc na jaką ulicę ma przyjechać. Obaj wiedzieli, że chodzi o likwidację ustawianej kolizji drogowej. Po zorganizowaniu policjantów dla A. P. (5), R. K. (4) otrzymywał od A. P. (5) pieniądze w kwocie od 500 do 700 zł albo w miejscu zamieszkania R. K. (4) albo podczas spotkania gdzieś w W.. Z tych pieniędzy R. K. (4) zatrzymywał dla siebie 100 zł lub 200 zł, a resztę przekazywał S. S. (2).

k.40327-40329 tom CCXIII – 16.03.2011 r. – konfrontacja R. K. (4) i A. R. (3) K. w całości podtrzymał złożone dotychczas wyjaśnienia wskazując, że nie ma powodu, aby bezpodstawnie obciążać A. P. (5) mimo, że tamten miał swego czasu uwagi co do wykonanej przez niego pracy jako lakiernik i zaprzestali w związku z tym współpracy. Natomiast A. P. (5) pozostał przy swoich twierdzeniach (że nie przekazywał pieniędzy dla policjantów).

k.40251-40256 tom CCXIII – 06.04.2011 r. – R. K. (4) prowadził zakład (...) w miejscowości (...) do 2003 lub 2004 r. Złożył wyjaśnienia w szczególności odnośnie kolizji z dnia 27.09.2005 r. ul. (...) (dot. XVII.2 M. Ż. (1))– R. K. (4) do jej likwidacji załatwił dla A. P. (5) S. S. (2). Nie zna P. B. (4) i B. B. (1). Mógł naprawiać po tej ustawce O. (...). Złożył też wówczas wyjaśnienia odnośnie kolizji z dnia 21 stycznia 2006 r. K. i Ł. (XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4)) – R. K. (4) na prośbę A. P. (5) załatwił do likwidacji tej ustawki S. S. (2), a po tej ustawce naprawiał samochód marki V. koloru granatowego zdaje się, że dla M. C. (2). To A. P. (5) przywiózł mu ten pojazd do naprawy. Oczywiste było to, że samochód ten jest po ustawce. R. K. (4) razem z właścicielką tego pojazdu udał się do (...), gdzie pomagał kobiecie wypełnić dokumenty i ona wówczas wystawiła mu upoważnienie do przelania odszkodowania na jego rachunek, gdyż to on miał dokonać naprawy. Kobieta czekała na niego – zgodnie z tym co uzgodnił z A. P. (5) – pod (...) i miała go rozpoznać po samochodzie, którym przyjedzie. Wiedziała, że jest od A. P. (5). Koszty naprawy były niższe niż wypłacone odszkodowanie, resztę przekazał właścicielce pojazdu.

k.40259-40262 tom CCXIII – 23.09.2011 r. – w międzyczasie tj. w dniu 15 września 2011 r. wydano postawienie uzupełnieniu zarzutów o kolejny czyn (tu też M. C. (2)) – k.40257-40258 tom CCXIII) – nie pamiętał tego zdarzenia i nie był w stanie się do tego ustosunkować,

k.40547-40550 tom CCXV – 12.10.2015 r. – konfrontacja pomiędzy R. K. (4) a M. P. (8) tej konfrontacji M. C. (2) rozpoznała R. K. (4) wskazując, że poznała go po tym jak poznała M. F. (3) opisanego przez nią wcześniej i podtrzymała swoje dotychczasowe wyjaśnienia w tym odnośnie kolizji z dnia 21 stycznia 2006 r. K. i Ł. (XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4)) i jeszcze jednej nie objętej aktem oskarżenia w tej sprawie (z dnia 6 czerwca 2006 r.). Odnośnie kolizji z dnia 21 stycznia 2006 r. M. C. (2) sprecyzowała, że kwotę 1.000 zł otrzymała nie za zarejestrowanie samochodu marki V. (...) na siebie, ale za udział w kolizji. Wskazała, że R. K. (4) był na miejscu obu tych kolizji i że V. miało być naprawiane u niego. W przypadku obu kolizji M. C. (2) wraz z M. F. (3) i R. K. (4) była w (...), aby dopełnić formalności związanych z ubieganiem się o odszkodowanie. Podczas tej konfrontacji R. K. (4) potwierdził wszystkie podane przez nią okoliczności i przyznał się do popełnienia również czynu związanego z ustawka z dnia 6 czerwca 2006 r. ((...)).

Na rozprawie (k.45434-45437 tom CCXL) został pouczony o prawie do odmowy składania zeznań, gdyż równolegle przeciwko niemu toczyło się postępowanie karne, w którym stał on pod zarzutami związanymi bezpośrednio z zarzutami objętymi aktem oskarżenia w tej sprawie. Stwierdził, że przyznał się tylko do popełnienia dwóch przestępstw związanych z dwoma fikcyjnymi kolizjami drogowymi, ale nie był w stanie wskazać, o które konkretnie mu chodzi. Wskazał jedynie, że za każdym razem naprawiał ten sam samochód marki V., a jego zyskiem było to, że otrzymał wynagrodzenie za jego naprawę. Mimo to podtrzymał te wyjaśnienia, które złożył na etapie postepowania przygotowawczego, w których opisał jednak w znacznie szerszym zakresie przestępczy proceder związany z organizowaniem ustawianych kolizji drogowych i swój udział w tym procederze. Ponadto zostały mu odczytane wyjaśnienia, które złożył w sprawie sygn. akt II K 154/13/P (k.45406-45419 tom CCXXXIX), które podtrzymał stwierdzając, że tej treści wyjaśnienia faktycznie złożył w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu. Ponadto przed rozprawą dołączono brakujące protokoły jego przesłuchania w charakterze podejrzanego z etapu postępowania przygotowawczego, a zatem:

Przesłuchany w dniu 25.10.2012 r. (k.45396-23336 tom CCXXXIX) - stwierdził, że lakiernictwo samochodowe prowadził do 2006 r. w Ł.. Wskazał, że po konfrontacji z M. C. (2) stwierdził, że te dwie opisane przez nią ustawiane kolizje drogowe miały miejsce i opisane przez nią sytuacje z tym związane. Był na miejscu tych ustawek w obu przypadkach. Wskazał, że jeśli chodzi o kolizję z dnia 6 czerwca 2006 r. przy (...), to jej likwidacja nie została załatwiona z policjantami. To też po zawiadomieniu (...) (...) na miejsce przyjechał 2 nieznanych im policjantów, którzy mieli wątpliwości co do autentyczności kolizji i odmówili jej likwidacji, nie sporządzili żadnych dokumentów i odjechali. M. C. (2) – z tego co pamięta – zadzwoniła jeszcze raz do (...) i na miejsce przyjechało dwóch innych policjantów, bo w międzyczasie miała nastąpić zmiana służby. Wskazał, że A. P. (5) brał udział w ustawce z dnia 30.09.2005 r. (...) (XVII.3 M. Ż. (1) i XLIII.1 D. W.), i 08.12.2005 r. (XVII.6 Ż. i XXXV T. K. (2)). Odnośnie kolizji z dnia 30 września 2005 r. R. K. (4) wskazał, że samochód marki M. (...) na pewno należał do A. P. (5), ale zarejestrowany był na inną osobę i to on zwrócił się do R. K. (4) o załatwienie policjantów do tej ustawki. Odnośnie kolizji z dnia 21.01.2006 r. (...) – (XVII.9 M. Ż. (1) i P. M. (4)) R. K. (4) wskazał, że to on zorganizował tę kolizję. Odnośnie kolizji z dnia 08.12.2005 r. (XVII.6 M. Ż. (1) i XXXV T. K. (2)) samochody marki M. (...) i R. (...) należały do A. P. (5) a wcześniej jako uszkodzone zostały sprowadzone przez A. P. z F. były rejestrowane po demontażu uszkodzonych elementów, a potem uszkodzone elementy znowu montowano do ustawki i robił to u siebie w domu w W.. R. K. (4) lakierował natomiast te samochody lub ich elementy.

W tym miejscu należy wskazać, odnośnie interwencji funkcjonariuszy policji po ustawce z dnia 6 czerwca 2006 r., że na ten temat wyjaśnienia w dniu 15 lipca 2011 r. złożyła też M. C. (2) (k.40536-40537 tom CCXV) wskazując, że na miejscu kolizji była obecna ona, M. F. (3), R. K. (4) i nieznany jej mężczyzna (który był też przy tej pierwszej ustawce) a V. zostało przywiezione na miejsce na lawecie. R. K. (4) będąc na miejscu tego zdarzenia kontaktował się telefonicznie ze znajomymi policjantami, którzy oświadczyli, że nie mogą likwidować tej ustawki, gdyż obsługują inne zdarzenie, muszą uzupełnić dokumentację i nie zdążą dotrzeć na miejsce przed końcem służby i poradzili mu, aby zadzwonił do (...), aby przysłał inną załogę. R. K. (4) był wówczas zły, że do ustawki mogą przyjechać policjanci, których nie znał i nie był z nimi umówiony. To pokazuje jak duże znaczenie miało to, aby (...) na miejsce ustawianej kolizji przysłał „odpowiednią załogę”.)

Podczas przesłuchania z dnia 14 grudnia 2012 r. (k.4540145405 tom CCXXXIX) – R. K. (4) sformułował wniosek o dobrowolne poddanie się karze.

Wyjaśnienia złożone przez R. K. (4) dotyczyły zatem zarzutów:

- XVII.2 M. Ż. (1),

- XVII.3 M. Ż. (1) i XLIII.1 D. W.,

- XVII.6 M. Ż. (1) i XXXV T. K. (2),

- XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4).

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P, częściowo zmienionym (co do obowiązków naprawienia szkody) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV Ka 1341/17, w związku z w/w ustawioną kolizją drogową skazani zostali R. K. (4) oraz A. P. (5) (k.45138-45154 tom CCXXXVIII, k.47394-47396 tom CCL).

Relacja R. K. (4) wespół z relacją innych osobowych źródeł dowodowych – opisanych szczegółowo w części dotyczącej ustaleń co do stanu faktycznego odnośnie poszczególnych zdarzeń – stanowiła cenny materiał dowodowy w tej sprawie i jako taka zasługiwała na wiarę, tym bardziej że częściowo jego wiarygodność można było również zweryfikować w oparciu o materiał niejawny.

247 W. C. (k.40266-40269 tom CCXIII, k.40270-40272 tom CCXIII, k.40274 tom CCXIII, k.40275-40281 tom CCXIII, (rozprawa k.44927-44929 tom CCXXXVII) - wyjaśnienia tego byłego funkcjonariusza policji dotyczyły zarzutu XVII.2 M. Ż. (1).

W. C. nie od razu zdecydował się wyjawić prawdę, dopiero de facto po konfrontacji z podejrzanym wówczas S. S. (2), z którym wielokrotnie pełnił służbę. Sam zresztą to przyznał składając zeznania w charakterze świadka na rozprawie.

Przesłuchany:

k.40266-40269 tom CCXIII – 2 kwietnia 2009 r. – zarzut dot. m.in. XVII.2 Ż. (ul.(...)-ul.(...)) został mu przedstawiony w dniu 2 kwietnia 2009 r. (k.40263-40265 tom CCXIII) – nie przyznał się, nie przypominał sobie tego zdarzenia drogowego, zaprzeczył aby brał udział w likwidowaniu „ustawki”, albo znał R. K. (4) (albo R. prowadzącego warsztat blacharski w Ł., a zamieszkałego w W.), M. J. (1), B. B. (1), (czy też A. T. (5) i A. Z. (3) – inna (...) ustwaka z dnia 2 stycznia 2006 r. tam też K. i W.). Wskazał, że zna (...) M. Ż. (1) i P. W. (1), a także S. S. (2), z którym wielokrotnie likwidował kolizje drogowe. Przyznał, że ostatnia służba pełniona ze S. S. (2) była feralna, gdyż został zatrzymany za przyjęcie obietnicy korzyści majątkowej, a S. został świadkiem w sprawie karnej toczącej się przeciwko niemu.

k.40270-40272 tom CCXIII – 2 kwietnia 2009 r. – nie rozpoznał wśród okazanych mu wizerunków wizerunku R. K. (4).

k.40274 tom CCXIII – 2 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu aresztowym podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia,

k.40275-40281 tom CCXIII – 10 kwietnia 2009 r. – przyznał się do likwidowania ustawki z dnia 2 stycznia 2006 r., podtrzymał poprzednie wyjaśnienia tylko w takim zakresie w takim zgadzały się z tym co zdecydował się wyjaśnić w dniu 10 kwietnia 2009 r. Natomiast nadal twierdził, że zdarzenia opisanego w zarzucie dot. m.in. XVII.2 Ż. ((...)) nie pamięta. Znamienne, że opisując likwidację II zarzucanej mu ustawionej kolizji drogowej wskazał, że w trakcie służby dowiedział się, że będzie taka ustawiana kolizja. S. S. (2) dzwonił w międzyczasie i rozmawiał z kimś, a następnie w pewnym momencie z polecenia (...) udali się na miejsce tej kolizji, a pod koniec służby dostał od S. pieniądze ok. 100-150 zł ze wskazaniem, że to w zamian za uczestniczenie w tym całym szwindlu. Wskazał jednak jednocześnie, że mogły być jeszcze 2-3 inne kolizje drogowe, o których wiedział, że są ustawiane i je likwidował. Przeprowadzono wówczas ponadto konfrontację ze S. S. (2), który w całości podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia, w tym w części, w której opisał sytuację, kiedy zawoził W. C. do warsztatu R. K. (4) w Ł. oraz że za likwidację ustawek otrzymywali najmniej 400 zł, które dzielił po połowie (mogło to być też 500-600 zł). Dopiero wtedy W. C. oświadczył, że przypomina sobie tę sytuację, choć nadal twierdził, że nie wiedział, że R. K. (4) organizuje ustawki, nadal nie przypomina sobie zdarzenia z dnia 27 września 2005 r., ale jednak mogło być tak jak wyjaśnił S. S. (2) i fatycznie mógł otrzymać za likwidację ustawki kwotę 150-200 zł.

k.44927-44929 tom CCXXXVII – na rozprawie świadek – mimo upływu czasu – opisał te dwie w/w ustawki, które likwidował zgodnie z tym co wyjaśnił jako podejrzany na etapie postępowania przygotowawczego.

W. C. i S. S. (2) zostali prawomocnie skazani za przestępstwo związane z ustawianą kolizją drogową z 27 września 2005 r. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII dot. też G. K. (1), W. F. (1), M. C. (2))

248 K. F. (tom CCXIII: k.40295-40301, k.40304, k.40308-40309, tom CCXXXVIII k.45100-45101) będący policjantem z (...) KMP w K.. Na rozprawie z uwagi na fakt, iż przeciwko niemu równolegle toczyło się postępowanie karne (sygn. akt II K 154/13P) skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań w tej sprawie, natomiast odnosząc się do odczytanych wyjaśnień, które złożył na etapie postępowania przygotowawczego wskazał, że je podtrzymuje. Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)).

Przesłuchany w dniu 2 kwietnia 2009 r. (k.40295-40301 tom CCXIII) K. F. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Zaprzeczył, aby znał R. K. (4), R. S. (2) i T. K. (2). Nie wykluczył, że to S. S. (2) uprzedził go kiedy i gdzie będą likwidowali ustawianą kolizję drogową oraz że otrzyma za to pieniądze, a na miejsce zdarzenia wysłał go (...) (...) KMP w K. M. Ż. (1). Nie pamiętał czy to ze S. S. (2) likwidował tę kolizję. Z tego co pamięta na miejscu tej ustawki S. S. (2) – który przyjechał na miejsce - przekazał mu kwotę 500 zł. Wówczas podkreślił, że tylko ten jeden raz na prośbę S. S. (2) likwidował ustawkę. Gdy z okazanej mu dokumentacji – notatki urzędowej wynikało, że likwidował tę ustawkę z T. C. (1), K. F. wskazał, że ten nie wiedział, że jest to ustawka. W notatce urzędowej z tej kolizji naniósł tylko te uszkodzenia, których zaistnienie faktycznie stwierdził na miejscu. To on wykonał wszystkie kluczowe czynności na miejscu wiedząc, że jest to ustawka, o której T. C. (1) nie wie. Nie otrzymał żadnej kwoty z odszkodowań wypłaconych jej uczestnikom. Świadek przyznał też wówczas, że słyszał, że zarówno inni policjanci z (...), jak również oficerowie z (...) KMP w K. biorą udział w likwidowaniu ustawianych kolizji drogowych, przy czym (...) (...) KMP w ten sposób, że kierują do nich „odpowiednią załogę”. Wyraził gotowość dobrowolnego poddania się karze.

Przesłuchany w dniu 28 czerwca 2011 r. (k.40304 tom CCXIII) K. F. odmówił złożenia wyjaśnień pod nieobecnośc swojego obrońcy.

Przesłuchany w dniu 5 lipca 2011 r. (k.40308-40309 tom CCXIII) K. F. wskazał, że poza w/w ustawianą kolizją drogową nie likwidował innych ustawianych kolizji, w szczególności z dnia 8 grudnia 2005 r. przy (...) (M. W. (3), D. K. (2) – opisana w zarzucie XVII.7 M. Ż. (1) – ustawka z dnia 08.12.2005 r. (...)), a jeżeli była to ustawiana kolizja, to on o tym nie wiedział. Z dokumentów wynikało bowiem, że i tą likwidował wraz z T. C. (1).

249 A. L. (1) (k.40314-40317 tom CCXIII, k.45661-45662 tom CCXLI, k.46130-46132v tom CCXLIII) – jego ojcem jest J. L., jego wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawionych kolizji drogowych nie objętych tym postępowaniem sądowym, w których uczestniczyć mały takie osoby jak P. W. (1), a nadto z udziałem G. M., P. K. (3), R. K. (4) (który był znajomym lakiernikiem dla świadka), S. S. (2), J. M. (8), G. I., W. K. (4), B. M. (1), G. J. (2), G. K. (1), D. J., M. S. (11) – przyznał się, w tym na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. n/w sprawie - oskarżony w sprawie sygn. akt II K 8/17/P (poprzednia sygn. XI K 657/12/P) – wyrok (k.45672-45688 tom CCXLI - Zapisek urzędowy z dnia 23.03.2018 r. - dot. D. J., K. M. (1), G. D., P. B. (4), K. W. (3), A. L. (1), E. R., P. S. (3), T. K. (1).

250. A. P. (5) (k.40325-40326 tom CCXIII, k.40327-40329 tom CCXIII, k.40330-40331 tom CCXIII, k.40334-40340 tom CCXIII, k.40343-40345 tom CCXIV, k.40394-40396 tom CCXIV, k.40399-40400 tom CCXIV, k.40401-40404 tom CCXIV, k.44924-44926 tom CCXXXVII). Jego wyjaśnienia dotyczyły ustawionych kolizji drogowych opisanych w zarzutach:

- XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)),

- XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

Na rozprawie świadek wskazał, że wie, że dochodziło do ustawianych kolizji drogowych, natomiast sam w tym nie uczestniczył, natomiast policjanci zostali przekupieni, aby przymykali oko na to, że są to sfingowane zdarzenia. Jego rola polegała na przekupieniu tychże funkcjonariuszy policji. Samochody uczestniczące w ustawkach należały do ich właścicieli, ale kojarzy tylko jednego z nich – R. K. (4). Natomiast nazwiska oskarżonych nic mu nie mówiły. Wskazał, że to jego znajomy R. K. (4) miał znajomych wśród policjantów i on załatwiał ustawiane kolizje drogowe. Natomiast świadek wraz z R. K. (4) przekazywał policjantom pieniądze, ale z uwagi na upływ czasu szczegółów już nie pamięta. Udział w tych przestępstwach traktował jako koleżeńską pomoc znajomym. W swojej sprawie karnej przyznał się do udziału w dwóch ustawionych kolizjach drogowych.

Przesłuchany w dniu 15 marca 2011 r. (k.40325-40326 tom CCXIII) odnośnie m.in. ustawek opisanych w zarzucie XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r. (...)) - A. P. (5) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) A. P. (5) wskazał, że naprawiał samochód marki R. (...) należący do T. K. (2) po tej kolizji i na podstawie udzielonego przez niego pełnomocnictwa odebrał od ubezpieczyciela odszkodowanie. Wskazał, że zna tylko R. K. (4), do którego oddawał samochody do lakierowania, które sprowadzał z zagranicy (na rozprawie dodał, że zajmował się też sprowadzaniem samochodów), ale około 4 lat wcześniej pokłócił się z nim o złą jakość wykonanych prac i zerwał współpracę. Wiedział natomiast od niego, że ma znajomych policjantów, bo o tym wiedziała cała W. i R. K. (4) lubił chwalić się tym. Zaprzeczył, aby uczestniczył w ustawakch albo przekazywał pieniądze policjantom. Na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 wskazał, że wtedy faktycznie złożył tej treści wyjaśnienia.

Przesłuchany w dniu 16 marca 2011 r. podczas konfrontacji z R. K. (4) (k.40327-40329 tom CCXIII) R. K. (10) potwierdził okoliczności zerwania współpracy z A. P. (5), ale też podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia, w tym w szczególności, że to A. P. (5) przekazywał mu pieniądze za załatwianie policjantów do ustawek. A. P. (5) nadal jednak twierdził, że nie uczestniczył w ustawkach.

Przesłuchany w dniu 16 marca 2011 r. (protokół posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania) (k.40330-40331 tom CCXIII) A. P. (5) przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów oraz wyjaśnił, że na pewno przekazał R. K. (4) pieniądze dla policjantów za likwidację ustawianej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)). Wskazał, że o to prosił go M. i że tak było w przypadku czterech kolizji, a wtedy A. P. (5) dzwonił do R. K. (4), który następnie informował go gdzie i kiedy bęzie ustawiana kolizja, a A. P. (5) przekazywał te informacje M., a następnie R. K. (4) 500 zł dla policjantów. Sam natomiast zorganizował jedną ustawkę z udziałem R. (...) T. K. (2) i M. C., policjantów załatwił za pośrednictwem R. K. (4). Część kwoty odszkodowania przeznaczył na naprawę tego pojazdu, a część zatrzymał dla siebie tytułem spłaty kwoty jego nabycia przez T. K. (2). Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) A. P. (5) wskazał początkowo, że nie pamięta kto zadzownił do niego w sprawie jej organizowania, ale samochód marki M. (...) odkupił od niego M. S. (12) i to on ją organizował, przekazując mu 500 zł dla R. K. (4). Na końcu dodał, że jednak R. K. (4) przypisuje mu udział w ustawce opisanej w zarzucie XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)), a tam nie było jego samochodów i wskazał, że samochody R. (...) i V. (...) należały do R. K. (4). Wskazał, że sprowadzał rocznie ponad 100 pojazdów z zagranicy.

Przesłuchany w dniu 25 marca 2011 r. (k.40334-40340 tom CCXIII) A. P. (5) przyzał się do popełnienia czynów – udziału w ustawianych kolizjach drogowych opisanych w zarzutach: XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)); XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), natomiast do pozostałych nie. W przypadku ustawki z udziałem M. S. (zarzut XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W.) w sprawie zorganizowania tej ustawki zadzwonił do niego M. S. (12), prosząc o załatwienie policjantów za pośrednictwem R. K. (4) do likwidacji ustawki. Wprawdzie M. S. (12) znał R. K. (4), ale sam z nim nie dogadał się w tej kwestii. Przypuszcza, że M. S. (12) chciał w ten sposób uzyskać pieniądze na naprawę tego pojazdu, który zakupił od A. P. (5) (sprowadzony z zagranicy). Nie pamiętał jaką kwotę przekazał R. K. (4) dla policjantów – mogło to być 500 zł albo 1.000 zł i na tym jego udział w tym zdarzeniu zakończył się. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) A. P. (5) wskazał, że faktycznie zorganizował ją osobiście, a to dlatego że T. K. (2) nie miał całej sumy na zakup samochodu u niego. Nie kojarzył R. S. (2), ale nie wykluczył, że znał tę osobę. Nie wykluczył, że to T. K. (2) załatwił drugie auto i kierowcę uczestniczącego w tej ustawce. W tym przypadku również przekazał R. K. (4) pieniądze dla policjantów w kwocie 500 zł lub 1.000 zł. Był na miejscu tej ustawki w chwili zderzenia pojazdów, ale odjechał przezd interwencją policjantów. Samochód R. (...) naprawiał w warsztacie – nie wykluczył, że u L. O., a lakierował u R. K. (4). Dzięki tej ustawce T. K. (2) mógł się z nim rozliczyć za zakup tego pojazdu. Złożył też wyjaśnienia odnośnie innej ustawki (uczestnicy A. M. (6) T. prowadzący samochodowy warsztat mechaniczny). Stwierdził, że nie ma natomiast nic wspólnego z ustawką opisaną w zarzucie XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) a samochód V. kupił R. K. (4) na spółkę z M., którego nazwiska nie zna. Odnośnie ustawki opisnej w zarzucie XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) wskazał, że nie zna też B. B. (1), P. B. (4) i M. J. (1) i nie ma z nią nic wspólnego. Odnośnie P. K. (9) wskazał, że jest to jego kolega z podstawówki i szkoły zawodowej. Natomiast nie zna bliżej K. K. (9). Wskazał, że wraz z M. C. (3) miał praktykę zawodową u K. – rodziców P. i K. K. (9) w warsztacie samochodowym. Słyszał, że P. i K. K. (9) mieli maszynkę do robienia ustawianych kolizji, w tym załatwiali wypłatę odszkodowań z pracownikami towarzystw ubezpieczeniowych, ale nie znał konkretów. Słyszał też, że M. C. (3) współpracował z P. K. (9) przy ustawkach. J. P. (4) był wspólnikiem A. P. (5) w latach 1998-2001, razem mieli sklep z lakierami samochodowymi. W 2001 r. J. P. (4) został „zamknięty”. Wie, że potem w 2008 r. lub 2009 r. J. P. (4) pracował w sklepie z lakierami samochodowymi w D..

Przesłuchany w dniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. (k.40343-40345 tom CCXIV) A. P. (5) stwierdził, że nie ma nic wspólnego z ustawką opisaną w zarzucie XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)) a samochód V. zakupił R. K. (4) na spółkę z M., którego nazwiska nie zna. Razem z nimi pojechał po ten samochód do B.. To, że R. K. (4) potem użytował ten samochód może natomiast potwierdzić A. L. (1) z G., który prowadził tam sklep z częściami motoryzacyjnymi oraz warsztat samochodowy. M. załatwił kobietę, na którą V. zostało zarejestrowane, której A. P. (5) nigdy miał nie widzieć. Odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.3 M. Ż. (1), XLIII.1 D. W. (ustawka z dnia 30.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) i samochodu marki M. (...) (o którym raz mówił, że był srebrny innym razem że zielony) A. P. (5) wskazał, że w sumie sprowadził 3 takie samochody: srebrny, zielony i niebieski, a 2 z nich odkupił od niego R. S. (2) (zielony i srebrny) do dalszej odsprzedaży. Po okazaniu mu dokumentacji rejestracyjnej pojazdu M. S. nr rej. (...) (k.40347-40393 tom CCXIV – D. W. nabył go w komisie) wskazał, że nie dotyczy ona żadnego z samochodów, które on sprowadził z zagranicy, a ten wskazany został sprowadzony z N. a on nigdy nie sprowadzał samochodów z N.. Stwierdził, że wobec tego do tej ustawki nie załatwiał on policjantów. Wobec czego ani on ani M. S. (12) nie mają z nią nic wspólnego.

Przesłuchany w dniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. podczas konfrontacji z R. S. (2) (k.40394-40396 tom CCXIV) odnośnie ustawki opisanej w zarzucie XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)) A. P. (5) przyznał, że zna R. S. (2) z okresu kiedy jeszcze z J. P. (4) prowadił sklep z (...), a zatem od około 10 lat, sam nie pamiętał czy to R. S. (2) kierował samochodem M. C., ale skoro tak twierdził R. S. (2), to tak było i wobec tego R. S. (2) musiał wiedzieć, że jest to ustawiona kolizja drogowa od niego lub T. K. (2). R. S. (2) odmówił wówczas składania wyjaśnień.

Przesłuchany w dniu 18 kwietnia 2011 r. (k.40399-40400 tom CCXIV) A. P. (5) odniósł się do rzeczy zatrzymanych podczas przeszukania, w tym w szczególności dowodów rejestracyjnych pojazdów, które sprowadza z zagranicy, wnosząc o ich zwrot celem umożliwienia mu rozliczenia się z klientami.

Przesłuchany w dniu 27 kwietnia 2011 r. podczas konfrontacji z T. K. (2) (k.40401-40404 tom CCXIV) A. P. (5) wskazał, że zna T. K. (2), z udziałem którego zorganizował ustawkę w dniu 8 grudnia 2005 r. i który odkupił od niego samochód marki R. (...). Nie wykluczył, że T. K. (2) ma rację twierdząc, że to on zaproponował T. K. (2) udział w tej kolizji i znalazł drugiego uczestnika ustawki oraz że dał T. K. (2) numer telefonu, aby wezwał firmę do odholowania pojazdu oraz że T. K. (2) i R. S. (2) mogli nie widzieć go na miejscu ustawki.

Po odczytaniu w sprawie sygn. akt III K 47/12 wyjaśnień złożonych przez niego na etapie postępowania przygotowawczego A. P. (5) wskazał, że przyznał się zatem do udziału w dwóch ustawianych kolizjach drogowych.

Relacja A. P. (5) wespół z relacją innych osobowych źródeł dowodowych – opisanych szczegółowo w części dotyczącej ustaleń co do stanu faktycznego odnośnie poszczególnych zdarzeń – stanowiła cenny materiał dowodowy w tej sprawie i jako taka zasługiwała na wiarę, tym bardziej że częściowo jego wiarygodność można było również zweryfikować w oparciu o materiał niejawny.

251 B. B. (1) – (k.40523-40529 tom CCXV, k.47231-47234 tom CCXLIX, ponieważ świadek wyjechała i przebywa na stałe poza granicami kraju na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. odczytano jej wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego - k.47260-47261 tom CCXLIX). Jej wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.2 M. Ż. (1).

k.40523-40529 tom CCXV – 16 marca 2011 r. – zarzut udziału w tej ustawianej kolizji został jej przedstawiony w dniu 16 marca 2011 r. zarzut k.40521-40522 tom CCXV – Przesłuchana wówczas nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wskazała, że faktycznie kierowała wówczas samochodem marki O. (...), którego była właścicielką a kolizja miała rzeczywisty charakter, co jednak nie polegało na prawdzie. Zasłaniała się upływem czasu wskazując, że w związku z tym nie pamięta okoliczności tej kolizji. Wskazała, że była sprawcą kolizji, a jej samochód nie nadawał się do dalszej jazdy i został odholowany, ale nie pamiętała gdzie. Własnoręcznie wypełniła dokumentację do odszkodowania i otrzymała je z AC z (...). Ponadto opisała jeszcze trzy inne kolizje z jej udziałem, w tym jeszcze jedną z udziałem w/w samochodu O. (...), który – jak wskazała – miała przez rok.

Na rozprawie odczytano nie tylko w/w wyjaśnienia B. B. (1), ale również wyjaśnienia, które złożyła w toczącej się odrębnie w stosunku do niej sprawie sygn. akt II K 433/15/N na rozprawie w dniu 17 października 2016 r. (k.47231-47234 tom CCXLIX). Wówczas przyznała się do popełnienia tego czynu, a po odczytaniu wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego nie podtrzymała ich w zakresie dotyczącym zdarzenia z dnia 27 września 2005 r. i złożyła wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 387 k.p.k. Dopiero w tej części jej wyjaśnienia – a zatem przyznanie się do świadomego uczestniczenia w ustawianej kolizji drogowej – zasługiwały na wiarę, gdyż miały wsparcie w zebranym w tej sprawie materiale dowodowym w postaci częściowo wyjaśnień oskarżonego M. Ż. (1), jak również w materiale niejawnym. Jej wyjaśnienia, jeśli chodzi o przebieg kolizji nie zasługiwały na wiarę, a to z uwagi na fakt, iż to, że ponad wszelką wątpliwość nie miała ona przypadkowego charakteru jasno wynika z wyjaśnień R. K. (4) wspartych wyjaśnieniami W. C..

B. B. (1) została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt II K 433/15/N (k.45181-45182 tom CCXXXVIII = k.47235-47236 tom CCXLIX).

252 A P. M. (6) z domu M. (k.40793-40796 CCXVI, k.44700-44701 tom CCXXXVI) początkowo miała w tej sprawie status oskarżonej, ale w stosunku do niej został złożony wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k. i faktycznie została prawomocnie skazana w sprawie sygn. akt III K 295/13. Na rozprawie w tej sprawie w tych okolicznościach została przesłuchana w charakterze świadka (k.44700-44701 tom CCXXXVI).

Jej wyjaśnienia i zeznania dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) (ustawka z dnia 21.01.2006 r. ul.(...)-ul.(...)).

Przesłuchana w dniu 18 października 2011 r. na etapie postępowania przygotowawczego P. M. (4) (zarzut k.40787-40788 tom CCXVI) przyznała się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a w złożonych wyjaśnieniach wskazała, że wiedziała, że uczestniczy w ustawianej kolizji drogowej (wcześniej zaplanowanej i umyślnie spowodowanej). „Kierowała” (gdyż na rozprawie przyznała, że de facto nie kierowała pojazdem tylko podczas interwencji policjantów wskazała, że była kierowcą, a faktycznie pojazdami uczestniczącymi w tej kolizji kierowali dwaj mężczyźni) wówczas samochodem marki R. (...) należącym do jej koleżanki J. C. (2) (obecnie W.), której nie mówiła, że jest to ustawka i którą w sumie krótko znała. Dodała, że dzięki tej kolizji zostało wyłudzone odszkodowanie, ale nic więcej na ten temat nie chce powiedzieć i odmówiła składania dalszych wyjaśnień oraz sformułowana wniosek o wydanie w stosunku do niej wyroku skazującego. Na rozprawie dodała także, że podczas tej ustawki była na miejscu zdarzenia i widziała jego przebieg. Do udziału w tej ustawce namówił ją mężczyzna, którego danych – jak wskazała – nie pamięta już, może miał imię M. lub M.. Wskazała, że była wówczas w trudnym okresie, wstydzi się tego, a jej mąż i rodzina do dzisiaj nie wiedzą, że wzięła w tym udział. Nie zdawała sobie sprawy ze skali tej sprawy i że tyle osób było w to zamieszanych. Za udział w ustawce otrzymała wynagrodzenia, ale nie pamięta już w jakiej wysokości. W związku z prawomocnym skazaniem zapłaciła na rzecz (...) 21.238,97 zł.

Jej relacji co do faktu, iż przedmiotowa kolizja była ustawką należało dać wiarę w całości.

252 B Na rozprawie w charakterze świadka została również przesłuchana J. C. (2) z domu C. (k.45101v-45102 tom CCXXXVIII). Wskazała, że przeciwko niej nie toczyło się nigdy postępowanie karne, natomiast pamięta, że pożyczyła kiedyś samochód marki R. (...) swojej koleżance P. M. (4). Sama wówczas studiowała, nie wie dlaczego pożyczyła jej samochód mimo, że w zasadzie była dla niej ona obcą osobą. P. M. (4) ostatecznie zwróciła się naprawiony pojazd, a wszystkie sprawy związane z odszkodowaniem i naprawą miał załatwić ktoś kto do niej przyszedł i powiedział, że wszystkim się zajmie. Teraz z perspektywy czasu ocenia, że została w coś zmanipulowana.

252 M. C. (2) (k.40532-40539 tom CCXV, k.40542-40546 tom CCXV, k.40547-40550 tom CCXV, k.45052-45056 tom CCXXXVIII, k.45057-45601 tom CCXXXVIII, k.45104-45107 tom CCXXXVIII) – jej wyjaśnienia dotyczyły ustawionej kolizji drogowej opisanej w zarzucie XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4).

k.40532-40539 tom CCXV – zarzut związany z ustawką opisaną w zarzucie XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4) został jej postawiony w dniu 15 lipca 2011 r. (zarzut k.40530-40531 tom CCXV) – Przesłuchana w dniu 15 lipca 2011 r. od razu przyznała się do popełnienia tego czynu i wyraziła gotowość dobrowolnego poddania się karze. Złożyła wyjaśnienia odnośnie zarzucanego jej czynu, jak również sama spontanicznie wyjawiła okoliczności jeszcze jednej ustawki z jej udziałem. Wiedziała, że ta kolizja z dnia 21 stycznia 2006 r. została wcześniej zaplanowana. Zna tylko R. K. (4), przy czym najpierw telefonicznie skontaktował się z nią mężczyzna o imieniu M. (F.) – będący znajomym R. K. (4). M. F. (3) miał nr telefonu do niej z kolei od jakiegoś jej znajomego, który wiedział, że dziewczyna ma kłopoty finansowe. Ten znajomy zaproponował jej, że skontaktuje ją z pewnymi osobami, które mogą jej pomóc, a było nimi R. K. (4) i M. F. (3). W sprawie ustawki kontaktowali się potem z nią raz R. K. (4), a raz M. F. (3). M. F. (3) polecił jej zarejestrować na siebie samochód marki V. (...) (najpierw twierdziła, że za to dostała zgodnie z umową 1.000 zł od M. F. (3) albo R. K. (4), ale podczas tego samego przesłuchania wskazał, że 1.000 zł otrzymała za udział w ustawce). Zarejestrowała go w maju lub czerwcu, nie dysponowała jednak tym pojazdem, a po raz pierwszy zobaczyła go w dniu kolizji w styczniu 2006 r. Przed ustawką na spotkanie z M. C. (2) umówił się M. F. (3), który następnie zawiózł ją na miejsce kolizji na ul. (...). Na miejscu był już R. K. (4) i jeszcze jeden mężczyzna, którego nie znała. Nie pamiętała czy wówczas na miejscu była już kobieta, która miała uczestniczyć z nią w ustawce – ale nie znała jej. R. K. (4) poinformował M. C. (2), że w chwili kolizji nie będzie kierowała pojazdem V., ale policjantom ma powiedzieć, że to ona kierowała, po kolizji miała też zadzwonić na policję i pomoc drogową, przy czym dał jej numer telefonu do pomocy drogowej. Sprawcą kolizji miała być P. M. (4). Do zderzenia się pojazdów doprowadzili R. K. (4) kierujący V. i ten drugi nieznany M. C. (2) mężczyzna kierujący II pojazdem. M. C. (2) – zgodnie z poleceniem R. K. (4) – zadzwoniła na policję i po pomoc drogową. M. C. (2) (V.) i P. M. (4) oświadczyły interweniującym policjantom, że to one kierowały pojazdami w chwili kolizji oraz opisały przebieg tej kolizji zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Sprawcą kolizji miała być P. M. (4). M. C. (2) na miejscu zdarzenia odniosła wrażenie, że R. K. (4) zna interweniujących policjantów. Po kolizji M. C. (2) jeździła wraz z R. K. (4) do (...) w celu załatwienia formalności związanych z wypłatą odszkodowania. Zawoził ją tam M. F. (3). Po pierwszej ustawce M. C. (2) chciała, aby pojazd został przerejestrowany na inną niż ona osobę, ale mężczyźni nie zgodzili się twierdząc, że jeszcze za mało zarobili na nim i muszą zorganizować jeszcze jedną ustawkę. Dopiero po II ustawce samochód został wstawiony do komisu. R. K. (4) twierdził, że w (...) mają swojego znajomego mężczyznę, który pcha sprawę do przodu. R. K. (4) był też przy oględzinach pojazdu pod (...) i na jego rachunek miało zostać przelane odszkodowanie jako zakład naprawczy da tego pojazdu. M. C. (2) wskazała, że nie zna P. M. (4), J. C. (2), S. S. (2), J. S. (2), A. P. (5) i M. Ż. (1). Co znamienne podczas tego przesłuchania świadek M. C. (2) sama spontanicznie opisała jeszcze jedną ustawianą kolizję drogową z udziałem tego samego samochodu marki V. (...) zorganizowaną również przez R. K. (4) i M. F. (3). To też następnie uzupełniono jej zarzuty również o tę opisaną przez nią ustawkę z dnia 6 czerwca 2006 r.(k.40540-40541 tom CCXV).

k.40542-40546 tom CCXV – 8 września 2011 r. – Przesłuchana pod uzupełnionym zarzutem dotyczącym innej kolizji nie objętej tym postępowaniem sądowym (ustawka 06.06.2006 r.), której okoliczności sama wyjawiła podczas jej pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanej, odniosła się również do dokumentacji, w tym upoważnienia udzielonego przez nią R. K. (4) w dniu 25 stycznia 2006 r. w związku z kolizją z dnia 21 stycznia 2006 r. (zarzut XVII.9 M. Ż. (1), P. M. (4)).

k.40547-40550 tom CCXV – w dniu 12 października 2011 r. została skonfrontowana z R. K. (4) i wówczas w całości podtrzymała swoje wyjaśnienia,

Na rozprawie (k.45104-45107 tom CCXXXVIII) świadek opisała te dwa zdarzenia w tożsamy sposób i dodała, że R. K. (4), który prowadził warsztat samochodowy rejestrował samochody na tzw. słupy (a jednym z nich była ona), a następnie samochody te uczestniczyły w ustawianych kolizjach. Ponadto na rozprawie zostały jej odczytane dodatkowo wyjaśnienia, które złożyła w dniu 5 października 2011 r. oraz 20 grudnia 2012 r. (k.45052-45056 tom CCXXXVIII, k.45057-45601 tom CCXXXVIII), kiedy to ponownie opisała w tożsamy sposób okoliczności w/w dwóch ustawianych kolizji z jej udziałem oraz dodatkowo w dniu 5 października 2011 r. rozpoznała wizerunek M. F. (3) dodając, że gdy sprawa ustawianych kolizji drogowych wyszła na jaw zanim skontaktował się z nią R. K. (4) również M. F. (3) przyjechał do niej i wskazał, żeby na policji organizacja ustawianych kolizji drogowych obciążyła R. K. (4) nie wspominając o M. F. (3) (k.45052-45056 tom CCXXXVIII). W dniu 20 grudnia 2012 r. M. C. (2) uzgodniła warunki wniosku w trybie art. 335 k.p.k.

M. C. (2) została prawomocnie skazana za przestępstwo związane z 2 ustawianymi kolizjami drogowymi, w tym w szczególności z dnia 21 stycznia 2006 r. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P (k.43924-43977 tom CCXXXII dot. też W. C., S. S. (2), G. K. (1), W. F. (1)).

Jej relacja stanowiła w tej sprawie cenny materiał dowodowy.

253 M. J. (1) (k.40553-40556 tom CCXV, k.44931 tom CCXXXVII) - jego wyjaśnienia wyjaśnienia dotyczyły ustawki opisanej w zarzucie XVII.2 M. Ż. (1) (ustawka z dnia 27.09.2005 r. ul.(...)-ul.(...)), ale nie polegały na prawdzie, jeśli chodzi o przebieg kolizji, która ponad wszelką wątpliwość nie miała przypadkowego charakteru, co jasno wynika z wyjaśnień R. K. (4) wspartych wyjaśnieniami W. C..

k.40553-40556 tom CCXV – zarzut dot. w/w kolizji został mu przedstawiony w dniu 14 lipca 2011 r. (k.40551-40552 tom CCXV) – Przesłuchany w dniu 14 lipca 2011 r. nie przyznał się do popełnienia tego czynu i złożył wyjaśnienia, które podtrzymał na rozprawie i w których twierdził, że kolizja miała przypadkowy charakter.

Na rozprawie - k.44931 tom CCXXXVII – świadek wskazał, że został prawomocnie skazany w związku z w/w ustawką na zasadzie dobrowolnego poddania się karze, jakkolwiek nadal nie czuł się winny. Wskazał, że zdecydował się na taki krok, gdyż dotarła do niego informacja, że dwie trzecie osób w tej sprawie już się dobrowolnie poddało karze, a pozostała jedna trzecia osób miała już chyba wyroki skazujące. M. J. (1) został faktycznie prawomocnie skazany w związku z tym zdarzeniem wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt XIV K 594/15/S (k.44898-44899 tom CCXXXVII). Na rozprawie nadal utrzymywał, że do kolizji doszło przypadkowo i oprócz M. Ł. obecnie C., będącej wówczas jego dziewczyną i właścicielką pojazdu marki R. (...), którym kierował podczas tej kolizji nie zna nikogo z osób, związanych z tą kolizją, w szczególności wymienionych w zarzucie (M. Ż. (1), S. S. (2), A. P. (5), R. K. (4), B. B. (1), W. C.). Znamienne były zeznania świadka M. C. (16), która w celu dokonania zakupu tego pojazdu – a nie miała wówczas jeszcze prawa jazdy – miała jeździć po różnych komisach z M. J. (1), a pojazd ten zakupiła na kredyt, zaś jego użytkownikiem był M. J. (1), który ostatecznie miał spłacić tenże kredyt, kiedy to samochód uległ w wyniku drugiej kolizji z jego udziałem tego rodzaju uszkodzeniom, że nadawał się do kasacji (w tych okolicznościach jaki się ona jako tzw. „słup”, na którego samochód ten został zarejestrowany w określonym celu). Zatem reacja M. J. (1) zasługiwała na wiarę tylko w części, w której przyznał, że osobiście uczestniczył w tym zdarzeniu oraz co do faktu, iż pojazd ten był zarejestrowany na inną osobę.

254 A. Z. (4) (k.40560-40564 tom CCXV, k.46026-46027 tom CCXLIII) – jego wyjaśnienia i zeznania nie wniosły niczego nowego do tej sprawy. Został on przesłuchany jako podejrzany na etapie postępowania przygotowawczego w związku z ustawianą kolizją drogową z dnia 2 stycznia 2006 r., objętej zarzutem dot. P. W. (1) (R. K. (4), A. P. (5), S. S. (2), W. C., M. T. (2), A. T. (5) i in.) – nie przyznał się, a w złożonych wyjaśnieniach twierdził, że kolizja ta, w której uczestniczył miała przypadkowy charakter co nie korespondowało z zebranym w tej sprawie materiałem dowodowym, w tym m.in. wyjaśnieniami P. W. (1). Warto nadmienić, iż na rozprawie świadek przyznał, że ostatecznie dobrowolnie poddał się karze.

A. Z. (4) został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rjonowego dla K. w K. z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II K 1065/13/P za udział w tej ustawce (k.43705- 43708 tom CCXXXI).

255. M. C. (17) z domu Ł. (k.40565-40568 tom CCXV, k.44932-44933 tom CCXXXVII). W całości zasługiwały na wiarę i rzucały cień na wiarygodność relacji M. J. (1). Została ona przesłuchana w tej sprawie w charakterze świadka jako właścicielka samochodu marki R. (...), którym podczas ustawianej kolizji z dnia 27 września 2005 r. kierował M. J. (1) (zarzut XVII.2 M. Ż. (1)). Z jej zeznań wynikało, że w chwili gdy zakupiła w/w pojazd w komisie na kredyt nie posiadała prawa jazdy i była w trudnym okresie życia, jej ojciec popełnił samobójstwo, matka miała problem z alkoholem, zostawił ja poprzedni chłopak. Wówczas właśnie poznała M. J. (1). Ten związek określiła jednak jako „chory układ” wskazując, że on bez przerwy rozmawiał z kimś przez telefon komórkowy, częściej go nie było, więc po 6-8 miesiącach rozstali się. Z samochodu tego korzystał M. J. (1) i miał nim dwie kolizje. Wystawiła mu zdaje się notarialne upoważnienie do załatwienia formalności związanych z odszkodowaniem i naprawą pojazdu i faktyczne to M. J. (1) się tym zajmował. Nie znała szczegółów zdarzenia i nie miała świadomości, że była to ustawka. Na rozprawie wskazała, że po drugiej kolizji okazało się, że samochód nadaje się do kasacji i wówczas, gdy zadzwonił ktoś do niej z (...) poleciła, aby kwota odszkodowania została przelana na poczet spłaty kredytu, ale odszkodowanie nie pokryło w całości kredytu i z tego co wie M. J. (1) - który zobowiązał się spłacić ten kredyt, faktycznie to zrobił. W tym okresie była już poza granicami kraju, gdyż w międzyczasie wyjechała. Wskazała, że nie zna osób: M. Ż. (1), S. S. (2), A. P. (5), R. K. (4), B. B. (1), W. C.. Jej zeznania miały potwierdzenie w dokumentacji szkodowej (...) S.A.

256 A. T. (5) z domu T. (k.40571-40575 tom CCXV, k.46705-46706 tom CCXLVI) jej wyjaśnienia i zeznania nie wniosły niczego nowego do sprawy. Przesłuchana jako podejrzana dot. ustawki z dnia 2 stycznia 2006 r. ul. (...) (jej były mąż), A. Z. (4) i in. (zarzut k.40569-40570 tom CCXV) – nie przyznała się, a w złożonych wyjaśnieniach twierdziła, że kolizja, w której uczestniczyła miała charakter przypadkowy, a naprawą samochodu zajmował się wówczas jej mąż M. T. (2).

Na rozprawie słuchana w charakterze świadka pozostała konsekwentna w tym twierdzeniu, co nie korespondowało chociażby z wyjaśnieniami P. W. (1). Niemniej jednak została prawomocnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie sygn. akt II K 154/13/P (k.45138-45154 tom CCXXXVIII – uprawomocnił się w stosunku do niej 29 lipca 2017 r.) i jest uzasadnienie co do niej w tamtej sprawie.

Jej byłym mężem jest M. T. (2), który prowadził w miejscowości O. (...), przeciwko któremu również toczyło się - ale odrębnie – postępowanie karne w sprawie o wyłudzenie odszkodowań w związku z ustawianymi kolizjami drogowymi.

257 R. S. (2) (k.40578-40582 tom CCXV, k.44933-44934 tom CCXXXVII) został w tej sprawie przesłuchany w związku z ustawianą kolizją drogową opisaną z zarzucie z punktu XVII.6 M. Ż. (1), XXXV T. K. (2) (ustawka z dnia 08.12.2005 r. ul.(...)-ul.(...)). Na etapie postępowania przygotowawczego przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 8 kwietnia 2011 r. R. S. (2) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu twierdząc, że kolizja podczss której kierował samochodem marki M. (...) była rzeczywista i przypadkowa. Stwierdził, że został “upolowany”. Zaprzeczył, aby znał T. K. (2), A. P. (5), R. K. (4). Wskazał, że tym samym samochodem miał też inną kolizję, ale nie potrafił jej zlokalizować w czasie, oraz że już po sprzedaży pojazdu otrzymał pismo z (...) S.A. z informacją, iż pojazd ten brał udział w kolejnej kolizji, a ponadto z pisma tego dowiedział się, że nabywca nie przerejestrował tego pojazdu, w związu z tym musiał się tłumaczyć. Z kolei na rozprawie w sprawie sygn. akt III K 47/12 świadek nie podtrzymał tych wyjaśnień wskazując, że dopiero podczas kolejnego przesłuchania złożył zgodne z prawdą wyjasnienia. Na rozprawie wskazał też, że za udział w tej utawce został pracowmocnie skazany zdaje się w 2013 r. W sprawie tej odpowiadało bodajże 7 bądź 8 osób, a jego przestępstwo polegało na wyłudzeniu pieniędzy z Autocasco. W tej kolizji uczestniczył samochód M., który stanowił jego własność i którym kierował. Wyjechał wtedy na skrzyżowanie, po czym wjechał w niego drugi samochód, zadzwonił po Policję, i na miejsce przyjechało dwóch policjantów. Został ukarany mandatem, który przedłożył następnie w (...). Wyłudzenie odszkodowania polegało na tym, że było to sfingowane zdarzenie, tj. wcześniej umówione. W sprawie tej stłuczki kontaktował się z A. P. (5). To z nim ustalił wcześniej telefonicznie gdzie te dwa pojazdy się spotkają, tj. gdzie dojdzie do stłuczki. To A. P. (5) wskazał mu miejsce i czas tej stłuczki. A. P. (5) prowadził sklep w K. (...) i w ten sposób się poznali, gdyż od czasu do czasu przychodził do tego sklepu i kupował u niego różne rzeczy. Podczas którejś z rozmów od A. P. (5) wyszedł taki pomysł, czy by nie chciał sfingować stłuczki. Zgodził się na to. Jego zysk miał polegać na tym, że miał uzyskać odszkodowanie z Autocasco. Mimo, że jego samochód faktycznie został uszkodzony w wyniku tej sfingowanej stłuczki, koszt jego naprawy był mniejszy aniżeli kwota, którą uzyskał z odszkodowania. Różnica wynosiła 3.000 zł. Udział w tej stłuczce nie kosztował go dodatkowo nic, tj. musiał zapłacić mandat, przy czym nie pamięta już w jakiej kwocie. Nie wiem czy interweniujący funkcjonariusze policji wiedzieli, że jest to ustawiona stłuczka czy nie. Nie wie na czym miał polegać zysk A. P. (5) w związku z tą kolizją. Nie znał drugiego kierowcy uczestniczącego w tej stłuczce. Dostał po prostu od A. P. (5) telefon z informacją, że w danym dniu - dajmy na to o godzinie 20.00 - ma wyjechać na to skrzyżowanie i że uderzy w niego inny pojazd, tak też zrobił i w ten sposób doszło do tej stłuczki.

Istotnie, R. S. (2) został skazany w związku z opisaną wyżej ustawką wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt XI K 382/12/P(dot. też W. K. (4), M. G. (5), S. K. (5) (k.44939-44951 tom CCXXXVII).

258 B. S. (2), będąca byłą żoną oskarżonego W. S. (2) odmówiła składania zeznań w tej sprawie (k.44927 tom CCXXXVII).

Zeznania pozostałych świadków, w tym niżej wymienionych nic nie wniosły do sprawy:

- J. D. (4) (k.32792-32793 tom CLXXVIk.46084v-46085 tom CCXLIII) pracownika firmy (...), którego zeznania dotyczy w szczególności trybu w jakim firma ta pozyskiwała części z (...) Wskazał, że firmy (...) były firmami konkurencyjnymi z firmą (...), nic nie wie na temat ustawek,

- J. K. (12) (k.8285-8288 tom XLV),

- B. F. (k.8289 tom XLV, k.46126-46126v tom CCXLIII),

- R. O. (2) (k.8290 tom XLV, k.46126v-46127 tom CCXLIII),

- W. M. (k.8309-8310 tom XLV),

- B. L. (2) (k.8326 tom XLV, k.46124-46125 tom CCXLIII) z jej numeru telefonicznego przez pewien czas korzystał W. F. (1),

- B. H. (k.8327 tom XLV),

- E. S. (k.9527-9534 tom LII),

- A. K. (7) (k.9623 tom LII, k.46127v tom CCXLIII)

- M. S. (13) (k.9625-9628 tom LII),

- J. M. (9) (k.10151-10154 tom LV),

- K. B. (3) poprzednio M. (k.10155 tom LV, k.46125v-46126 tom CCXLIII)

- R. K. (11) (k.10156-10158 tom LV),

- P. P. (13) (k.10159-10167 tom LV),

- T. D. (k.12896-12897 tom LXX, k.12899-12900 tom LXX, k.46175-46176 tom CCXLIII) świadczył usługi księgowe na rzecz (...),

- A. S. (6) (k.12948-12949 tom LXX, k.46217-46217v tom CCXLIV)

- J. M. (10) (k.12950-12951 tom LXX),

- E. Z. (2) (k.14313 LXXIX, k.46199v-46200 tom CCXLIV) żona L. Z.,

- A. K. (8) (k.27698-27702 tom CXLVIII),

- O. O. (2) (k.22667-22672 tom CXXII),

- A. K. (9) (k.23263-23266 tom CXXV),

- S. O. (k.23395 tom CXXVI, k.46169v-46170 tom CCXLIII)

- A. Ś. (3) (k.23396-23397 tom CXXVI),

- J. Ś. (k.23398-23399 tom CXXVI, k.46170-46171 tom CCXLIII),

- J. M. (11) (k.23400 tom CXXVI, k.46171v-46172 tom CCXLIII),

- K. K. (19) (K.23408 tom CXXVI),

- L. D. (k.23412-23413 tom CXXVI),

- J. P. (5) (k.23417-23418 tom CXXVI, k.46174-46174v tom CCXLIII)

- K. K. (20) (k.23430-23432 tom CXXVI),

- A. K. (5) (k.23435-23438 tom CXXVI),

- B. R. (2) (k.46173-46173v tom CCXLIII) jej synem świadek M. R. (3), jej wnukiem jest S. W.,

- D. K. (4) (k.24690 tom CXXXII),

- M. P. (5) (k.25570-25573 tom CXXXVII, k.k.46176v-tom CCXLIII) znał oskarżonego S. K. (1), który był pacjentem jego żony – (...), ona też była kursantką B. K. (3) robiąc kurs prawa jazdy oraz oskarżonego D. W. u którego ubezpieczał (i nadal ubezpiecza) pojazdy w swojej firmie ((...)), został w tej sprawie przesłuchany w związku z kolizją, w której uczestniczył i kontaktował się wówczas z oskarżonym S. K. (1), a pojazd który uczestniczył w tej kolizji był ubezpieczony za pośrednictwem D. W., ponadto P. miał pożyczyć jakieś pieniądze P. Ś. (1),

- D. B. (2) (k.25657-25660 tom CXXXVIII),

- T. C. (4) (k.27335 tom CXLVI, k.46200-46201 tom CCXLIV),

- B. S. (1) (k.32121-32126 tom CLXXIII),

- R. W. (5) (k.32265-32266v tom CLXXIV, k.46201v-46202 tom CCXLIV) prowadził warsztat samochodowy (...),

- P. A. (2) (k.32466-32467 tom CLXXV),

- M. K. (12) (k.32721-32731 tom CLXXVI),

- A. K. (10) (k.32740-32755 tom CLXXVI),

- J. D. (k.32792-32793 to CLXXVI),

- M. D. (2) (k.40407-40408 tom CCXIV, k.46217v-46218 tom CCXLIV)

- W. K. (5) (K.40411-40414 tom CCXIV),

- E. H. (K.40420-40423 tom CCXIV).

Na materiał dowodowy w tej sprawie złożyły się ponadto opinie, w tym w szczególności sądowo-psychiatryczne (k.31679-31681 tom CLXX, k.28958-28960 tom CLV, k.30777-30785 tom CLXV, k.33077-33082 tom CLXXVIII, k.40766-40700 tom CCXVI, k.41904-41906 tom CCXXII), sądowo psychologiczne dotyczące (...) wiarygodności zeznań świadków, w szczególności świadka K. G. (1) (k.45010 tom CCXXXVIII), L. B. (1) (k.45496 tom CCXL), P. G. (1) (k.45299 tom CCXXXIX), Z. C. (1) (k.43669 tom CCXXXI), J. K. (6) (k.45727 tom CXLI) (k.45727 tom CXLI), T. S. (1), J. Z. (2) (k.42296 i k.42303 i k.42366 tom CCXXIV), z zakresu telefonii komórkowej, przywołane w uzasadnieniu w części poświęconej ustaleniom stanu faktycznego.

Sąd oparł swoje ustalenia w tej sprawie na tychże opiniach, uznając, że są one opiniami wykonanymi z dużą starannością i dbałością o szczegóły. Biegli skrupulatnie przeanalizowali cały dostępny materiał dowodowy, a następnie w sposób kategoryczny wyrazili swoje stanowisko, wskazując także drogę, która doprowadziła ich do odpowiedzi na postawione pytania. Opinie te zawierały także opis metod i sposób przeprowadzenia badań, były jasne i precyzyjne, w związku z tym, w oparciu o ich wyniki, Sąd czynił ustalenia faktyczne w tej sprawie. W tym miejscu należy podkreślić, iż żadna ze stron tego postępowania nie kwestionowała treści tychże opinii.

Materiał dowodowy tej sprawy stanowiły także protokoły i dokumenty, których autentyczności i wiarygodności nie kwestionowała żadna ze stron tego postępowania.

Rozważania prawne

Odnośnie czynów zarzucanych oskarżonym:

A. P. (1):

- w pkt. I aktu oskarżenia z art. 258 § 3 k.k.,

- w pkt. II aktu oskarżenia z art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

M. Ż. (1):

- w pkt. XIII aktu oskarżenia z art. 258 § 1 k.k.,

- w pkt. XIV aktu oskarżenia art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

J. Z. (1):

- w pkt. XVIII aktu oskarżenia z art. 258 § 1 k.k.,

- w pkt. XIX aktu oskarżenia z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

S. K. (1):

- w pkt. XXVI aktu oskarżenia z art. 258 § 1 k.k.,

- w pkt. XXVII aktu oskarżenia z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

S. S. (1):

- w pkt. XXIX aktu oskarżenia z art. 258 §1 k.k.,

- w pkt. XXX aktu oskarżenia z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Na wstępie należy wskazać, że przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. dopuszcza się sprawca, który bierze udział w grupie, a zatem przestępczej zorganizowanej strukturze, która posiada swoją organizację pionową – z przywódcą kierującym działalnością, czy poziomą – ze stałym gronem uczestników koordynujących działalność według ustalonych reguł i tym, że jej grono nie nawiązuje kontaktów dla dokonania pojedynczych przestępstw, lecz z góry zakłada popełnienie możliwie wielu przestępstw (takie stanowisko w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2001 r., II AKa 28/01, KZS 2001/4/26).

Grupa taka to więcej niż współsprawstwo lub luźna grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo (takie stanowisko w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2001 r., II AKa 184/00, KZS 2001/1/26) i tworzą ją co najmniej trzy osoby niekoniecznie o stałych rolach (takie stanowisko w wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 25 marca 1999 r., II AKa 45/99, OSA 2000/2/15).

Istotne jest także to, iż członek grupy nie musi mieć wiedzy o szczegółach organizacji całej grupy, znajomości wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów jej funkcjonowania, albowiem wystarczająca jest gotowość sprawcy do spełniania zadań służących tej grupie i jego świadomość co do istnienia tej grupy (takie stanowisko w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2003 r., II AKa 257/03, KZS 2004/4/41).

Zorganizowaną grupą jest nie tylko taka grupa sprawców, która zorganizowała się, aby popełniać przestępstwa w sposób ciągły, zatem podobnego rodzaju, lecz także do dokonania kilku przestępstw, jeżeli ich owocem może być źródło dochodu trwające jakiś czas. Poziom organizacji grupy nie został określony w przepisie. Wystarcza zatem niski poziom zorganizowania, który zapewnia dokonywanie przestępstw i posiadanie stałego (w sensie relatywnym) źródła dochodu. Grupa zorganizowana musi też posiadać swego przywódcę, który nie musi być stałym przywódcą ani też tym, który daną grupę organizował. Zorganizowana grupa przestępcza powinna składać się z co najmniej trzech osób połączonych wspólnym celem, jakim jest okazjonalne lub stałe popełnianie przestępstw. Mimo że ustawa mówi o zorganizowanej grupie, nie oznacza to wcale, aby wymagała ona specjalnej wewnętrznej struktury organizacyjnej. Cel, jakim jest popełnienie przestępstwa, może mieć charakter stały lub zależny od nadarzającej się okazji. Nie jest też wymagany stały skład grupy. Jej członkowie mogą popełniać przestępstwa w różnych układach personalnych. Łączyć ich musi jedynie wspólna chęć popełnienia przestępstwa, jak i gotowość do takich działań na rzecz grupy, które mogą ułatwić popełnienie przestępstwa, wybór potencjalnych ofiar i miejsc popełnienia przestępstwa, opracowywanie planów działania, przygotowywanie niezbędnych środków do popełnienia przestępstwa (por. Z. Ćwiąkalski, Wybrane problemy wymiaru kary za przestępczość zorganizowaną, Prok. I Pr. 2001, nr 12, s. 7 i n.). Zdaniem A. Gaberle – które należy zaakceptować ( Przestępczość grupowa w Polsce jako zjawisko kryminologiczne i prawnokarne, CzPKiNP 1998, z. 1-2, s. 75 i n.) – za przestępstwo popełnione w grupie mającej na celu popełnianie przestępstw przyjmować należy przestępstwo popełnione przez choćby niektóre z trzech osób, które wspólnie lub za pośrednictwem niektórych z nich podzieliły się zadaniami w związku z zamiarem prowadzenia przestępczej działalności, jeżeli popełnienie przestępstwa wynikało z tego podziału.

Z kolei kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą polega na wydawaniu poleceń innym członkom grupy, których wykonanie wynika bądź z dobrowolnego podporządkowania się autorytetowi kierującego, ale także jest poparte sankcjami ustalanymi czy to wyraźnie, czy w sposób dorozumiany w ramach zasad działania grupy. Funkcję kierowniczą sprawuje nie tylko kierujący grupą jednoosobowo, ale i osoby kierujące doniosłymi odcinkami działalności grupy choćby krótkotrwale, a nawet jednorazowo przy realizacji zadania (tak SA
w Krakowie w wyroku z 2 listopada 2004 r., II Aka 119/04, KZS 2005, z. 3, poz. 24). „Kierowanie” polega zatem na faktycznym sprawowaniu kontroli nad działalnością grupy, możliwości wydawania poleceń i podejmowania zasadniczych decyzji. Kierowanie może mieć charakter stały lub przejściowy, kolektywny lub jednoosobowy.

Jeżeli struktura grupy jest bardziej złożona, odpowiedzialność za „kierowanie” powstaje już wtedy, gdy kierujący odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie nawet tylko samodzielnego fragmentu tej struktury, który zdolny jest jednak do odrębnego funkcjonowania. Dla odpowiedzialności nie jest konieczne kierowanie grupą przestępczą.

Przenosząc te ogólne rozważania na grunt tej sprawy należy wskazać, że w świetle zebranego materiału dowodowego, w tym niejawnego, bez wątpienia oskarżony A. P. (1) zachowaniem swoim (opisanym w punkcie I aktu oskarżenia) polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. w K. woj. (...) założył a następnie kierował przez siebie zorganizowaną grupą przestępczą, w której brali udział S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), a w okresie od dnia 6 czerwca 2005 r. do dnia 28 października 2006 r. T. S. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw udzielenia korzyści majątkowej oraz przyjmowania korzyści majątkowej przez osobę pełniącą funkcję publiczną celem skłonienia do naruszenia przepisów prawa w postaci przekroczenia uprawnień poprzez przekazywanie mu grafików służby (...) (...) KMP w K., w których ujęte były służby pełnione przez S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), D. A. (1) i T. S. (1) oraz poprzez telefoniczne przekazywanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K. i wymagających holowania pojazdów, uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, a także powodowania zdarzeń będących podstawą do wypłaty odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, tj. „ustawianych kolizji” drogowych zaistniałych w K., poprzez odpowiednie wcześniejsze uzgadnianie tych kolizji, przyjmowanie zgłoszeń i tworzenie w danych (...) KMP w K. zapisów dotyczących tych kolizji oraz wysłanie na miejsce ich zaistnienia załóg radiowozów z funkcjonariuszami uczestniczącymi w przestępczym procederze, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 258 § 3 k.k.

Z kolei oskarżeni M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1) brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 k.k. Bezsprzecznym jest, że wyżej wymienione osoby brały udział w zorganizowanej grupie przestępczej, która posiadała zorganizowaną strukturę, a oni sami mieli pełną świadomość uczestnictwa w niej i zadań dla jakich została ona stworzona. O tym, że absolutnie mieli tego świadomość świadczy to, że – na co wskazuje zebrany w tej sprawie materiał dowodowy – tak siebie nawzajem postrzegali, mówiąc o sobie jako o „układzie”, albo przy okazji udzielania informacji oskarżonemu A. P. (1) czy też J. Z. (5) na temat swojej obecności na (...)jesteśmy już wszyscy”, dzieląc przy tym osoby pełniące służbę na stanowisku (...) (...) na osoby ze swojego zaufanego grona (do tego grona należeli M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1), S. K. (1), P. W. (1), D. A. (1) i T. S. (1)) i osoby spoza tego kręgu (np. G. K. (3), M. K. (6), C. R.), udostępniając nawzajem tylko sobie narzędzia służące im do przekazywania informacji oskarżonym A. P. (1) i Z. – telefony komórkowe otrzymane od A. P. (1) i J. Z. (2) i jednocześnie zabezpieczając je przed ewentualnym ujawnieniem przez osoby spoza ich grona, albo też przekazując sobie nawzajem informacje na temat ewentualnych wspólnych spotkań. Tworzyli oni zatem pewną zamkniętą strukturę. Będąc natomiast jej członkami dopuszczali się oni także konkretnych przestępstw, które były jej celem, a które pozostają w zbiegu realnym z występkiem z art. 258 § 1 k.k. (takie stanowisko vide Z.Ćwiąkalski „Wybrane problemy wymiaru kary za przestępczość zorganizowaną” – Prok. I Pr. 2001/12/7 – t.5, B.Kolasiński „Dyrektywy wymiaru kary wobec sprawców określonych w art. 65 k.k. – Prok. i Pr. 2002/5/37 – t.5).

Natomiast rola A. P. (1) i J. Z. (2) polegała na założeniu przez każdego z nich grupy przestępczej w celu popełniania konkretnych przestępstw, a następnie jej kierowaniu, przewodzeniu, faktycznym panowaniu nad istnieniem i działalnością grupy przez rzeczywistą możliwość kształtowania jej sytuacji oraz podejmowania czynności dotyczących jej istnienia i działania.

Faktem jest, że dla popełniania przestępstw sprawcy zazwyczaj łączą się w grupy, których liczebność zależy od tego, jakie przestępstwa grupa popełnia. Przepis art. 258 k.k. mówi o działaniu w zorganizowanej grupie, co zazwyczaj ułatwia dokonywanie przestępstw przynoszących stały dochód tak, jak miało to miejsce w tym wypadku.

Biorąc pod uwagę znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. oraz przedstawione wyżej rozważania prawne uznać należy, że działanie P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1), D. A. (1) i T. S. (1) znamiona te wypełnia. Rola tych osób w tej grupie polegała na tym, że poprzez rozmowy telefoniczne, bądź też wiadomości tekstowe sms wykonywane z aparatów telefonicznych przekazanych przez A. P. (1) i J. Z. (2) lub ze swoich prywatnych telefonów komórkowych przekazywali informacje o zdarzeniach drogowych wymuszających holowanie pojazdów z pominięciem uprawnionych do tego firm holowniczych, tj. (...) w K. i (...) w K. zapewniając w ten sposób firmie prowadzonej przez A. P. (1) oraz (...) przyjazd na miejsca kolizji jeszcze przed innymi firmami holowniczymi i w ten sposób uzyskiwanie z tego tytułu przez A. P. (1) i (...) dochodu, przez co działali na szkodę w/w firm holowniczych oraz prawnie chronionego interesu publicznego. W przypadku zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez A. P. (1) przestępcza działalność obejmowała ponadto udział w tzw. ustawkach.

Bez wątpienia oskarżony A. P. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie II aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. w K., woj. (...), działając w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Zakład (...) z siedzibą K., ul. (...), w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw wymienionych w punkcie I aktu oskarżenia, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępczych działań, dla których grupa została zorganizowana i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu o bliżej nieustalonej wysokości, udzielił funkcjonariuszom Policji Komendy Miejskiej Policji w K. pełniącym służbę w charakterze (...) i (...) na (...) K. S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), D. A. (1) i T. S. (1) korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 65.850 zł w ten sposób, że:

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. S. S. (1) udzielił kwotę 11.100 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 200 r. P. W. (1) udzielił kwotę 11.100 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. M. Ż. (1) udzielił kwotę 11.100 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. S. K. (1) udzielił kwotę 11.100 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. J. Z. (1) udzielił kwotę 11.100 zł,

- w okresie od dnia 21 marca 2005 r. do dnia 5 lutego 2007 r. D. A. (1) udzielił kwotę 6.300 zł,

- w okresie od dnia 6 czerwca 2005 r. do dnia 28 października 2006 r. T. S. (1) za pośrednictwem D. A. (1) udzielił kwotę 4.050 zł,

celem skłonienia ich do naruszenia przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez przekazanie mu grafików służby (...) (...) KMP w K., w których ujęte były służby pełnione przez S. K. (1), J. Z. (1), S. S. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), D. A. (1) i T. S. (1) oraz poprzez telefoniczne przekazywanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, w tym przekazanych przez:

1) S. S. (1) co najmniej 41 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

2) P. W. (1) co najmniej 62 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

3) M. Ż. (1) co najmniej 39 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

4) S. K. (1) co najmniej 65 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

5) J. Z. (1) co najmniej 45 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

6) D. A. (1) od kilkudziesięciu do kilkuset informacji, a w szczególności opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

7) T. S. (1) nie mniej niż 300 informacji,

tj. łącznie co najmniej 556 informacji, które to były następnie wykorzystywane do skierowania przez niego, pomocy drogowej w ramach prowadzonej przez niego firmy (...) z siedzibą ul. (...) w K., na miejsce tych zdarzeń drogowych, celem sholowania pojazdów biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony M. Ż. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XIV aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. w K., woj. (...), będąc funkcjonariuszem Policji Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw wymienionych w punkcie I aktu oskarżenia, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępczych działań, dla których grupa została zorganizowana i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 22.200 zł w ten sposób, że:

- od J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) prowadzących działalność gospodarczą (...) s.c. z siedzibą w T. przyjął pieniądze w kwocie 11.100 zł oraz korzyść majątkową polegającą na dokonaniu przez w/w firmę na jej koszt napraw, należącego do członka jego rodziny samochodu połączonego z zakupem do niego części samochodowych o bliżej nieustalonej wartości tych usług,

- A. P. (1) prowadzącego działalność gospodarczą (...) z siedzibą ul. (...) w K. przyjął pieniądze w kwocie 11.100 zł,

w zamian za naruszenie przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez telefoniczne przekazanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych i tak przekazanych:

1) J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) co najmniej 235 informacji (opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia),

2) A. P. (1) co najmniej 39 informacji (opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia),

tj. łącznie co najmniej 274 informacji, które to były następnie wykorzystywane do skierowania przez J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) pomocy drogowej (...) s.c. z siedzibą w T. oraz przez A. P. (1) pomocy drogowej - prowadzonej w ramach (...) z siedzibą ul. (...) w K. - na miejsce tych zdarzeń drogowych celem sholowania pojazdów biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony J. Z. (1) swoim zachowaniem - opisanym w punkcie XIX aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 w K., woj. (...), będąc funkcjonariuszem Policji Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw wymienionych w punkcie I aktu oskarżenia, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępczych działań, dla których grupa została zorganizowana i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 22.200 zł w ten sposób, że od:

- J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) prowadzących działalność gospodarczą (...) s.c. z siedzibą w T. przyjął pieniądze w kwocie 11.100 zł oraz korzyść majątkową polegającą na dokonaniu przez w/w firmę na jej koszt napraw należących do niego, bądź członków jego rodziny samochodów połączonych z zakupem do nich części samochodowych o bliżej nieustalonej wartości tych usług,

- A. P. (1) prowadzącego działalność gospodarczą (...) z siedzibą ul. (...) w K. korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 11.100 zł w zamian za naruszenie przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez telefoniczne przekazanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, i tak przekazanych:

1) J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) co najmniej 226 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

2) A. P. (1) co najmniej 45 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

tj. łącznie co najmniej 271 informacji, które to były następnie wykorzystywane do skierowania przez J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) pomocy drogowej (...) s.c. z siedzibą w T. oraz przez A. P. (1) pomocy drogowej - prowadzonej w ramach (...) z siedzibą ul. (...) w K. - na miejsce tych zdarzeń drogowych, celem sholowania pojazdów biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony S. K. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXVII aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. w K., woj. (...), będąc funkcjonariuszem Policji Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw wymienionych w punkcie I aktu oskarżeia, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępczych działań, dla których grupa została zorganizowana i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 22.200 zł w ten sposób, że od:

- J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) prowadzących działalność gospodarczą (...) s.c. z siedzibą
w T. przyjął pieniądze w kwocie 11.100 zł,

- A. P. (1) prowadzącego działalność gospodarczą (...) z siedzibą ul. (...) K. przyjął pieniądze w kwocie 11.100 zł, w zamian za naruszenie przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez telefoniczne przekazanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowanie pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, i tak przekazanie:

1) J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) co najmniej 295 informacji, opisanych szczegółowo w akcie oskarżenia,

2) A. P. (1) co najmniej 65 informacji, opisanych szczegółowo w akie oskarżenia,

tj. łącznie co najmniej 360 informacji, które to były następnie wykorzystywane do skierowania przez J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) pomocy drogowej (...) s.c. z siedzibą w T. oraz przez A. P. (1) pomocy drogowej - prowadzonej w ramach (...) z siedzibą ul. (...) w K. - na miejsce tych zdarzeń drogowych celem sholowania pojazdów biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony S. S. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXX aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. w K., woj. (...), będąc funkcjonariuszem Policji Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw wymienionych w punkcie I aktu oskarżenia, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępczych działań, dla których grupa została zorganizowana i czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 22.200 zł w ten sposób, że od:

- J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) prowadzących działalność gospodarczą (...) s.c. z siedzibą w T. przyjął pieniądze w kwocie 11.100 zł,

- A. P. (1) prowadzącego działalność gospodarczą (...) z siedzibą ul. (...) w K. przyjął pieniądze w kwocie 11.100 zł w zamian za naruszenie przepisów prawa w postaci przekroczenia swoich uprawnień poprzez telefoniczne przekazanie w formie SMS-ów, bądź rozmów telefonicznych wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowanie pojazdów wielokrotnie informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych i tak przekazanie:

1) J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) co najmniej 275 informacji, opisanych w akcie oskarżenia,

2) A. P. (1) co najmniej 41 informacji, a w szczególności informacji, opisanych w akcie oskarżenia,

tj. łącznie co najmniej 316 informacji, które to były następnie wykorzystywane do skierowania przez J. Z. (2), M. Z. (1) i W. Z. (1) pomocy drogowej (...) s.c. w T. oraz przez A. P. (1) pomocy drogowej prowadzonej w ramach (...)

(...) A. P. (1) z siedzibą ul. (...) w K. na miejsce tych zdarzeń drogowych celem sholowania pojazdów, biorących w nich udział, w następstwie czego działał na szkodę (...) w K. i (...) w K. oraz prawnie chronionego interesu publicznego, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Oceniając całokształt poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, stwierdzić należy, że A. P. (1) i J. Z. (2) – każdy z nich z osobna - byli inicjatorami i organizatorami powstania grupy osób, której zadaniem było popełnianie konkretnych przestępstw. W tym celu J. Z. (2) przekazał P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1) aparat telefoniczny (...) wraz z numerami telefonicznymi, tj. (...) i (...). Również A. P. (1) przekazał P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1) aparat telefoniczny (...) wraz z numerami telefonicznymi, a także po jednym aparacie telefonicznym (...) D. A. (1) i T. S. (1).

J. Z. (2) poprzez rozmowy telefoniczne, bądź SMS-y odbierał informacje od (...), uzgadniał z M. Z. (1), bądź też osobiście wydawał dyspozycje poszczególnym kierowcom holowania, pojazdów biorących udział w zdarzeniach drogowych, jak również zdarzało się, że sam holował te pojazdy. Osobiście lub wspólnie z W. Z. (1) spotykał się z policjantami w różnych miejscach m.in. na przystankach autobusowych, na stacjach benzynowych bądź w miejscu wcześniej uzgodnionym z danym policjantem, wręczając im przy tym korzyści majątkowe w postaci pieniędzy. Formą wynagrodzenia była też w tym przypadku bezpłatna naprawa samochodów prywatnych, należących do P. W. (1), J. Z. (1) i M. Ż. (1), bądź też do członków ich rodzin, jak też nabywanie na koszt firmy (...)do w/w napraw.

Również A. P. (1) poprzez rozmowy telefoniczne, bądź SMS-y odbierał informacje od P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1), a także D. A. (1) i T. S. (1), które umożliwiały mu holowanie pojazdów, biorących udział w zdarzeniach drogowych. Tak samo spotykał się on z P. W. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1) i D. A. (1) w różnych miejscach, m.in. w pobliżu miejsca zamieszkania danego policjanta, bądź w miejscu wcześniej z nim uzgodnionym, wręczając im przy tym korzyści majątkowe w postaci pieniędzy, w tym poprzez D. A. (1) dla T. S. (1).

Biorąc pod uwagę znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. oraz przedstawione wyżej rozważania prawne uznać należy, że działanie W. Z. (1), M. Z. (1), J. Z. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), S. K. (1), S. S. (1), D. A. (1) i T. S. (1) wypełniało znamiona wskazanego przestępstwa.

Każda z tych osób pełniła w danej grupie inną rolę:

- W. Z. (1) – poprzez rozmowy telefoniczne, bądź SMS-y odbierał informacje od (...), osobiście lub też wspólnie z J. Z. (2) uczestniczył w spotkaniach z nimi w różnych miejscach, m.in. na przystankach autobusowych, na stacjach benzynowych bądź w miejscu wcześniej uzgodnionym z danym policjantem, podczas których z reguły wręczali oni pieniądze w zamian za przekazane informacje, wydawał dyspozycje poszczególnym kierowcom holowania pojazdów, biorących udział w zdarzeniach drogowych, jak również zdarzało się, że sam holował te pojazdy, tytułem wynagrodzenia za przekazane informacje naprawiał także bezpłatnie samochody prywatne należące do P. W. (1), J. Z. (1) i M. Ż. (1),

- J. Z. (1), M. Ż. (1), P. W. (1), S. K. (1), S. S. (1), D. A. (1) i T. S. (1) – poprzez rozmowy telefoniczne, bądź też SMS-y wykonywane z aparatów telefonicznych przekazanych przez J. Z. (2) i A. P. (1) lub ze swoich prywatnych telefonów komórkowych przekazywali informacje o zdarzeniach drogowych wymuszających holowanie pojazdów z pominięciem uprawnionych do tego firm holowniczych, tj. (...) w K. i (...) w K., zapewniając w ten sposób (...)
i A. P. (1) przyjazd na miejsca kolizji jeszcze przed innymi firmami holowniczymi i w ten sposób uzyskiwanie z tego tytułu przez (...) dochodu, przez co działali na szkodę w/w firm holowniczych oraz prawnie chronionego interesu publicznego.

W tym miejscu należy wskazać, że przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego nie ogranicza się jedynie do nieprawidłowej realizacji funkcji funkcjonariusza publicznego, lecz również, a właściwie tym bardziej polega na wyjściu poza uprawnienia, przy wykorzystaniu pełnienia swej funkcji. Przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego ma zatem dwie formy:

- działania w ramach uprawnień, lecz niezgodnie z prawnymi warunkami danej czynności, lub

- działania nie leżącego w ramach uprawnień, lecz pozostającego w związku
z pełnioną przez niego funkcją i stanowiącego wykorzystanie wynikających
z niej uprawnień (takie stanowisko w wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 5 września 2002 r., II AKa 74/02, OSA 2003/9/93).

Z kolei czyn ciągły – w brzmeniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. (z uwagi na zastosowanie w tej sprawie art. 4 § 1 k.k.) - został uznany w przepisie art. 12 k.k. za jeden czyn zabroniony i stanowi z punktu widzenia procesu karnego jednolitą całość. Podstawą odpowiedzialności za ten czyn są wszystkie objęte znamieniem ciągłości zachowania, a granice wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań, jeśli wszystkie zostały podjęte w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Przyjęcie tej konstrukcji „czynu ciągłego” przesądza o konieczności stosowania zasady ne bis in idem procedatur wyrażonej w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (takie stanowisko w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2005 r., II KK 15/05, LEX nr 157549).

Natomiast penalizacji na podstawie art. 266 § 2 k.k. podlega ujawnienie przez funkcjonariusza publicznego osobie nieuprawnionej informacji stanowiącej tajemnicę służbową albo innej informacji, którą funkcjonariusz ten uzyskał w związku z wykonywaniem czynności służbowych ( vide Marek Andrzej, Komentarz do art. 266 kodeksu karnego (Dz. U.97.88.553), LEX 2007).

Zachowanie funkcjonariusza publicznego, polegające na ujawnieniu informacji uzyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych karalne jest tylko wtedy, gdy może ono narazić na szkodę prawnie chroniony interes. Wprawdzie umowy zawarte w dniu 1 sierpnia 2003 r. pomiędzy Prezydentem Miasta T. i (...) w K. o świadczenie usług z zakresu holowania i parkowania pojazdów na terenie miasta K. oraz w dniu 4 marca 2005 r. pomiędzy (...) Komendantem Policji i (...) w K. w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego w zakresie świadczenia na zlecenie Policji kompleksowych usług (bliżej w niej określonych) dotyczących m.in. holowania pojazdów, nie miały charakteru aktów normatywnych i same w sobie nie zawierały norm prawnych, niemniej jednak stanowiły one źródło praw i obowiązków, które strony - poprzez zgodne oświadczenia woli - przyjęły na siebie. Z kolei ich prawidłowa realizacja w tychże umowach została obwarowana nie tylko treścią uzgodnionych przez strony szczegółowych postanowień w nich zawartych, ale ponadto w tym zakresie odesłano w nich do przepisów prawa zamieszczonych w obowiązujących aktach prawnych, w tym w kodeksie cywilnym, które w sprawach bliżej nieuregulowanych miały zastosowanie, ale również (w przypadku drugiej ze wskazanych umów) została zabezpieczona karami umownymi. W przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania tych umów każda z umawiających się stron mogła żądać ich rozwiązania, a także dochodzić na drodze sądowej naprawienia wynikłej stąd szkody. W tych okolicznościach zachowanie oskarżonych M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1), które sprowadzało się do permanentnego przekazywania A. P. (1) i Z. - z przekroczeniem swoich uprawnień i wbrew ustalonemu (w wykonaniu umowy) algorytmowi określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów - informacji o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych, które następnie były wykorzystywane do skierowania przez te osoby pomocy drogowej w ramach prowadzonych przez nie firm na miejsce tych zdarzeń drogowych celem sholowania pojazdów, biorących w nich udział, było sprzeczne z postanowieniami zawartych umów i uniemożliwiało należyte ich wykonanie. Oskarżeni podejmując to zachowanie, nie mieszczące się w zakresie udzielonych mu uprawień, za które byli zarówno przez A. P. (1), jak i przedstawicieli firmy (...) (J. Z. (2) i W. Z. (1)) odpowiednio wynagradzani, nie tylko narażali oni w ten sposób na szkodę prawnie chroniony interes stron tych umów, ale również faktycznie działali na szkodę (...) w K. i (...) w K., które nie mogły w ten sposób prowadzić gwarantowanej im umowami właściwej działalności gospodarczej. W tym miejscu należy podkreślić, że w celu przeciwdziałania szeregu niekorzystnym zjawiskom, godzącym w prawnie chroniony interes uczestników (...) takich, jak np. pozostawienie swobody firmom holowniczym w wyborze usługi lawetowania, co mogłoby znacznie opóźnić likwidację skutków zdarzeń drogowych, a przez to zagrozić bezpieczeństwu innych uczestników (...) oraz spowodować poważne utrudnienia w ruchu, doszło do zawarcia wspomnianych na wstępie umów oraz opracowany został algorytm holowania pojazdów przez policję na terenie KMP w K.. Dokonując oceny zachowania oskarżonych nie można przy tym tracić z pola widzenia faktu, iż poza przekazywanymi A. P. (1) informacjami o zdarzeniach drogowych zaistniałych na terenie miasta K., część z tych funkcjonariuszy dostarczała mu w zamian za przyjmowane korzyści majątkowe, grafiki służby (...) (...) KMP w K., co bez wątpienia było działaniem na szkodę interesu publicznego oraz mogło zagrozić prawnie chronionemu interesowi obywateli. Dostęp nieuprawnionych osób do zawartych w nich informacji o czasie pełnienia służby przez poszczególnych funkcjonariuszy Policji mógł bowiem, w przypadku podjęcia przez te osoby przestępczych zabiegów, mających na celu uniemożliwienie lub utrudnienie prawidłowego wykonywania przez policjantów obowiązków służbowych, poważnie zagrozić prawidłowemu działaniu służb odpowiedzialnych za utrzymanie porządku w mieście K. i zapewnienie (zagwarantowanego w art. 5 Konstytucji RP) bezpieczeństwa jego mieszkańców.

Odnośnie kwalifikacji z art. 65 § 1 k.k. należy wskazać, że sprawca czyni sobie (…) z przyjmowania korzyści majątkowych stałe źródło dochodu wówczas, gdy dopuszcza się przestępstwa wielokrotnie i regularnie, a takie zachowania stanowią dla niego sposób na uzyskiwanie dochodu, przy czym nie musi to być jedyne ani główne źródło dochodu. Decydujące jest natomiast to, aby zachowanie charakteryzowało się wielokrotnością i pewną regularnością (takie stanowisko w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2008 r., III KK 369/07, Biul. PK 2008/6/16).

W tym miejscu należy podnieść, że J. Z. (1), P. W. (1), M. Ż. (1), S. K. (1) i S. S. (1), będąc zatrudnionymi w Komendzie Miejskiej Policji w K. przy ul. (...) na stanowiskach służbowych specjalisty, bądź asystenta i pełniąc funkcję (...) – (...) KMP w K., D. A. (3) będąc zatrudnionym w Komendzie Miejskiej Policji w K. przy ul. (...) na stanowisku służbowym (...)/(...), a następnie (...) /(...) – w tym na (...) K. w K., zaś T. S. (1) zatrudniony jako pracownik cywilny w Komendzie Miejskiej Policji przy ul. (...) w K. na stanowisku służbowym (...), (...) – (...) KMP w K., byli funkcjonariuszami organów powołanych do ochrony bezpieczeństwa publicznego. Zatem w czasie popełnienia zarzucanych im przestępstw mieli oni status funkcjonariusza publicznego w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 7 k.k.

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu A. P. (1) w punkcie III aktu oskarżenia

Bez wątpienia oskarżony A. P. (1) swoim zachowaniem - opisanym w punkcie III aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w dniu 10 listopada 2005 r. w K., woj. (...), udzielił funkcjonariuszom (...) Komendy Miejskiej Policji w K. A. P. (3) i M. W. (1) korzyść majątkową w postaci pieniędzy każdemu po 100 zł, tj. łącznie kwotę 200 zł, w zamian za przekazanie firmie (...) w K., wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymuszających holowanie pojazdów, informacji uzyskanej w związku z wykonywaniem przez nich czynności służbowych w zakresie zdarzenia drogowego zaistniałego w dniu 10 listopada 2005 r. na (...) w K. z udziałem samochodu marki T. (...) nr rej. (...), która to informacja została następnie wykorzystana do skierowania przez niego pomocy drogowej – w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą (...) - na miejsce tej kolizji celem odholowania pojazdu marki T. (...) nr rej. (...), zrealizował znamiona przestępstwa z art. 229 § 3 k.k.

Stosownie do treści art. 229 § 3 k.k. odpowiedzialności karnej za przestępstwo stypizowane w tym przepisie podlega ten, kto w szczególności udziela korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji za naruszenie przepisów prawa.

Niewątpliwie zarówno oskarżony A. P. (1), jak również funkcjonariusze policji A. P. (3) oraz M. W. (1) mieli wówczas świadomość tego, że nie jest on holownikiem zrzeszonym i nie mógł na zlecenie Policji wykonywać tego rodzaju usług, skoro nie miał podpisanej z Policją stosownej umowy. Tym samym A. P. (3) i M. W. (1) przekazując oskarżonemu A. P. (1), prowadzącemu firmę (...) w K., wbrew obowiązującemu algorytmowi, określającemu tok postępowania w razie zaistnienia zdarzeń drogowych wymuszających holowanie pojazdów, informacji uzyskanej w związku z wykonywaniem przez nich czynności służbowych w zakresie zdarzenia drogowego zaistniałego w dniu 10 listopada 2005 r. na (...) w K. z udziałem samochodu marki T. (...) nr rej. (...), przekroczyli swoje uprawnienia, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i prywatnego, tj. (...) w K. oraz (...) w K., i właśnie za to otrzymali oni od A. P. (1) wskazane wyżej wynagrodzenie.

Odnośnie czynów związanych z ustawionymi kolizjami drogowymi opisanymi w zarzutach:

- z pkt IV i V aktu oskarżenia dotyczącego A. P. (1),

- pkt XV, XVI, XVII dotyczącego oskarżonego M. Ż. (1),

- pkt XX, XXI, XXII, XXIII, XXIV dotyczącego oskarżonego J. Z. (1),

- pkt XXVIII dotyczącego S. K. (1),

- pkt XXXI dotyczącego oskarżonego S. S. (1),

- pkt XXXIII dotyczącego oskarżonego A. J. (2),

- pkt XXXIV dotyczącego oskarżonego W. S. (2),

- pkt XXXV dotyczącego oskarżonego T. K. (2),

- pkt XXXVII dotyczącego oskarżonego B. Ś. (1),

- pkt XXXIX dotyczącego oskarżonej A. H. (1) z domu H.,

- pkt XL dotyczącego oskarżonego T. Ł.,

- pkt XLI dotyczącego oskarżonego M. M. (1),

- pkt XLII dotyczącego oskarżonego P. A. (1),

- pkt XLIII dotyczącego oskarżonego D. W.,

ustalono następujący stan faktyczny:

Niezależnie od opisanej już powyżej przestępczej działalności, objętych tym aktem oskarżenia funkcjonariuszy (...) Komendy Miejskiej Policji w K., a to w zakresie przekazywania firmom holowniczym informacji o zdarzenia drogowych wymuszających holowanie pojazdów, M. Ż. (1), J. Z. (1), P. W. (1), S. K. (1) i S. S. (1) uczestniczyli w przestępczym procederze „ustawiania” kolizji drogowych w ten sposób, że współdziałali z innymi osobami – w szczególności A. P. (1), ale również T. G. (1), B. M. (1) i innymi osobami - w organizowaniu tzw. „ustawianych” kolizji drogowych, kierując do likwidacji takich zdarzeń określonych funkcjonariuszy z (...) KMP, mających wiedzę co do rzeczywistego charakteru tych kolizji.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że działalność ta realizowana była niejednokrotnie w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej, w tym w ramach zorganizowanych grup przestępczych kierowanych przez A. P. (1) i T. G. (1). Zgromadzony w tej części materiał dowodowy w niniejszej sprawie, przytoczony powyżej, uzasadnił przedstawienie zarzutów, a następnie przypisanie popełnienia przestępstw:

oskarżonemu A. P. (1):

- z art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

- z art. 229 § 3 k.k.,

- z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 298 § 1kk w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

- z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i 298 § 1 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonemu M. Ż. (1):

- z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.,

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

oskarżonemu J. Z. (1):

- z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

- z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k.,

oskarżonemu S. K. (1):

- z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

oskarżonemu S. S. (1) zarzutów:

- z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonemu A. J. (2) zarzutów popełnienia przestępstw:

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonemu W. S. (2):

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

oskarżonemu T. K. (2):

- art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonemu B. Ś. (1):

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonej A. F. z domu H.:

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonemu T. Ł.:

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonemu M. M. (1):

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonemu P. A. (1):

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

oskarżonemu D. W.:

- z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

W świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego:

Bez wątpienia oskarżony M. Ż. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XV aktu oskarżenia, a w szczególności w punktach XV.1-XV.4 aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 14 listopada 2005 r. do dnia 21 lutego 2006 r. w K., woj. (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez A. P. (1), w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), przekroczył swoje uprawnienia w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w postaci określonych kwot pieniężnych - które otrzymywał w ramach comiesięcznych rozliczeń z A. P. (1) - w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzeń, będących podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianych kolizji”, poprzez odpowiednie wcześniejsze uzgadnianie takich kolizji, przyjmowanie zgłoszeń i tworzenie w bazie danych (...) KMP w K. zapisów dotyczących tych kolizji oraz wysyłanie na miejsce ich zaistnienia załogi radiowozów z funkcjonariuszami uczestniczącymi w przestępczym procederze, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony M. Ż. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XVI aktu oskarżenia, a w szczególności w punktach XVI.1-XVI.4 aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 9 lipca 2004 r. do dnia 24 stycznia 2006 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których toczą się lub toczyły odrębne postępowania karne, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu w celu uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, tj. odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), przekroczył swoje uprawnienia w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w postaci kwot pieniężnych w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzeń, będących podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianych kolizji”, poprzez odpowiednie wcześniejsze uzgadnianie takich kolizji, przyjmowanie zgłoszeń i tworzenie w bazie danych (...) KMP w K. zapisów dotyczących tych kolizji oraz wysyłanie na miejsce ich zaistnienia załogi radiowozów z funkcjonariuszami uczestniczącymi w przestępczym procederze, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony M. Ż. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XVII aktu oskarżenia, a w szczególności w punktach XVII.1-XVII.11 aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 19 września 2005 r. do dnia 28 lutego 2006 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których toczą się odrębne postępowania karne, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu w celu uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, tj. odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzeń będących podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianych kolizji”, poprzez odpowiednie wcześniejsze uzgadnianie takich kolizji, przyjmowanie zgłoszeń i tworzenie w bazie danych (...) KMP w K. zapisów dotyczących tych kolizji oraz wysyłanie na miejsce ich zaistnienia załogi radiowozów z funkcjonariuszami uczestniczącymi w przestępczym procederze, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony J. Z. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XX aktu oskarżenia, a w szczególności w punktach XX.1-XX.4 aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 30 grudnia 2005 r. do dnia 13 lutego 2006 r. w K., woj. (...), działając w ramach zorganizowanych grup przestępczych założonych i kierowanych przez inną osobę, co do której toczy się odrębne postępowanie oraz A. P. (1), w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), przekroczył swoje uprawnienia w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w postaci kwot pieniężnych w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzeń, będących podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianych kolizji”, poprzez odpowiednie wcześniejsze uzgadnianie takich kolizji, przyjmowanie zgłoszeń i tworzenie w bazie danych (...) KMP w K. zapisów dotyczących tych kolizji oraz wysyłanie na miejsce ich zaistnienia załogi radiowozów z funkcjonariuszami uczestniczącymi w przestępczym procederze, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony J. Z. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXI aktu oskarżenia, a w szczególności w punktach XXI.1-XXI.3 aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 8 lutego 2006 r. w K., woj. (...), działając w ramach zorganizowanych grup przestępczych założonych i kierowanych przez inną osobę, co do której toczy się odrębne postępowanie oraz A. P. (1), w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu w celu uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, tj. odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia, w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzeń będących podstawą wypłaty odszkodowania tj. tzw. „ustawianych kolizji”, poprzez odpowiednie wcześniejsze uzgadnianie takich kolizji, przyjmowanie zgłoszeń i tworzenie w bazie danych (...) KMP w K. zapisów dotyczących tych kolizji oraz wysyłanie na miejsce ich zaistnienia załogi radiowozów z funkcjonariuszami uczestniczącymi w przestępczym procederze, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony J. Z. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXII aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w dniu 14 stycznia 2004 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których toczą się odrębne postępowania karne, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak również w celu uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, tj. odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę (...) na (...), przekroczył swoje uprawnienia w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 50 zł, w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i S. (...) nr rej. (...), uzgadniając uprzednio czas i miejsce tej kolizji, a następnie wysyłając na miejsce tego zdarzenia funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K., który wiedział o mającej nastąpić „ustawionej kolizji”, celem jej zlikwidowania i sporządzenia dokumentacji dotyczącej tej kolizji w postaci notatki urzędowej (...), poświadczającej nieprawdę co do okoliczności i skutków tego zdarzenia, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Bez wątpienia oskarżony J. Z. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXIII aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w dniu 13 stycznia 2005 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których toczą się odrębne postępowania karne, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak również w celu uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, tj. odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę (...) na (...), przekroczył swoje uprawnienia w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 50 zł, w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i R. (...) nr rej. (...), w ten sposób, że uzgodnił uprzednio czas i miejsce tej kolizji, po czym skierował na miejsce tego zdarzenia funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K., który wiedział o mającej nastąpić „ustawionej kolizji”, celem jej zlikwidowania i sporządzenia dokumentacji dotyczącej tej kolizji w postaci notatki urzędowej (...), poświadczającej nieprawdę co do okoliczności i skutków tego zdarzenia, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Bez wątpienia oskarżony J. Z. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXIV aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w dniu 1 lutego 2005 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których toczą się odrębne postępowania karne, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak również w celu uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, tj. odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę (...) na (...), przekroczył swoje uprawnienia w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 50 zł, w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki R. (...) nr rej. (...) i R. (...) nr rej. (...), uzgadniając uprzednio czas i miejsce tej kolizji, a następnie wysyłając na miejsce tego zdarzenia funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K., który wiedział o mającej nastąpić „ustawionej kolizji”, celem jej zlikwidowania i sporządzenia dokumentacji dotyczącej tej kolizji w postaci notatki urzędowej (...), poświadczającej nieprawdę co do okoliczności i skutków tego zdarzenia, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Bez wątpienia oskarżony S. K. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXVIII aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w dniu 9 grudnia 2005 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, co do których toczą się odrębne postępowania karne oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w celu uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, tj. odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki R. (...) nr rej. (...) i O. (...) nr rej. (...), poprzez odpowiednie wcześniejsze uzgadnianie czasu i miejsca tej kolizji, przyjmowanie zgłoszenia i tworzenie w bazie danych (...) KMP w K. zapisów dotyczących tej kolizji oraz skierowanie na miejsce tego zdarzenia funkcjonariuszy (...) Komendy Miejskiej Policji w K., którzy wiedzieli o umyślnym spowodowaniu tej kolizji, celem jej zlikwidowania i sporządzenia dokumentacji dotyczącej tego zdarzenia w postaci notatki urzędowej (...) poświadczającej nieprawdę co jego okoliczności i skutków, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony S. S. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXXI aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w dniu 18 lutego 2006 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z A. P. (3), A. P. (1), M. M. (1), P. A. (1) i D. W., w celu uzyskania korzyści majątkowej, jak również w celu uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, tj. odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia, będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i pełniąc służbę na (...), przekroczył swoje uprawnienia w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w kwocie 50 zł, w ten sposób, że uczestniczył w powodowaniu zdarzenia, będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki M. (...) nr rej. (...), V. (...) nr rej. (...) i H. (...) nr rej. (...), poprzez odpowiednie wcześniejsze uzgadnianie czasu i miejsca tej kolizji, przyjmowanie zgłoszenia i tworzenie w bazie danych (...) KMP w K. zapisów dotyczących tej kolizji oraz skierowanie na miejsce tego zdarzenia funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K. A. P. (3), który wiedział o umyślnym spowodowaniu tej kolizji, celem jej zlikwidowania i sporządzenia dokumentacji dotyczącej tego zdarzenia
w postaci notatki urzędowej (...), poświadczającej nieprawdę co jego okoliczności i skutków, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

INNI UCZESTNICY ustawionych kolizji nie będący funkcjonariuszami publicznymi:

Bez wątpienia oskarżony A. P. (1) swoim zachowaniem - opisanym w punkcie IV aktu oskarżenia, a w szczególności w punkcie IV.1-IV.5 aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 5 lutego 2007 r. w K., woj. (...), działając w ramach założonej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, skłonił J. Z. (1) i M. Ż. (1), pełniących służbę na (...) funkcjonariuszy KMP w K. do przekroczenia uprawnień, w zamian za co udzielił im korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie zawartej w sumie 11.100 zł określonej w punkcie II aktu oskarżenia, uzgadniając z nimi czas i miejsca mających nastąpić tzw. „ustawianych kolizji” drogowych i powodując przyjmowanie przez nich zgłoszeń i tworzenie zapisów w bazach danych (...) KMP w K. oraz wysłanie na miejsce zaistnienia tych kolizji radiowozów z funkcjonariuszami policji biorącymi udział w przestępczym procederze, przez co uczestniczył w powodowaniu zdarzeń, będących podstawą do wypłaty odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, zrealizował znamiona przestępstwa z art. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Bez wątpienia oskarżony A. P. (1) swoim zachowaniem - opisanym w punkcie V aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w dniu 18 lutego 2006 r. w K. woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu ze S. S. (1), A. P. (3), M. M. (1), P. A. (1) i D. W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak również w uzyskania korzyści majątkowych przez inne osoby, uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki M. (...) nr rej. (...), V. (...) nr rej. (...) i H. (...) nr rej. (...), w ten sposób, że uzgodnił czas i miejsce tej kolizji, po czym udzielił funkcjonariuszom KMP w K. S. S. (1) i A. P. (3) korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 150 zł, w zamian za przekroczenie przez nich uprawnień i skierowanie przez S. S. (1) na miejsce kolizji A. P. (3) oraz sporządzenie przez niego dokumentacji dotyczącej tego zdarzenia w postaci notatki urzędowej (...), poświadczającej nieprawdę co do faktu i okoliczności kolizji, przez co swoim zachowaniem ułatwił M. M. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 6.019,89 zł na szkodę (...) w K., P. A. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 19.973,73 zł na szkodę (...) w K. oraz D. W. wyłudzenie odszkodowania w kwocie 14.900 zł na szkodę (...) w K., zrealizował znamiona przestępstwa z art. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i 298 § 1 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Bez wątpienia oskarżona A. H. (1) z domu H. swoim zachowaniem - opisanym w punkcie XXXIX aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 27 stycznia 2006 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z P. W. (1), T. Ł., J. B. (5) i innymi osobami, co do których toczy się odrębne postępowanie karne, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, uczestniczyła w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki M. (...) nr rej. (...), N. (...) nr. rej. (...) i H. (...) nr rej. (...), w ten sposób, że uzgodniła uprzednio czas i miejsce tej kolizji, a następnie kierowała samochodem marki N. (...), co umożliwiło jej posłużenie się dokumentacją dotyczącą tej kolizji w postaci notatki urzędowej (...), sporządzonej przez funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K., poświadczającej nieprawdę co do faktu i okoliczności kolizji, a następnie zgłoszenie żądania naprawienia powstałej rzekomo w jej wyniku szkody, wprowadzając w ten sposób pracowników ubezpieczyciela w błąd co do zaistnienia zdarzenia, będącego podstawą wypłaty odszkodowania i doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.170.52 zł (...) w Ł. (...) w K., przy czym swoim zachowaniem ułatwiła T. Ł. wyłudzenie odszkodowania w kwocie 13.350.00 zł na szkodę (...)w Ł. (...) w K. oraz J. B. (5) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 9.400 zł na szkodę(...) w Ł. (...) w K., zrealizowała znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Natomiast oskarżony T. Ł. swoim zachowaniem - opisanym w punkcie XL aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 6 stycznia 2006 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z P. W. (1), A. H. (1), J. B. (5) i innymi osobami, co do których toczy się odrębne postepowanie karne, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki M. (...) nr rej. (...), N. (...) nr. rej. (...) i H. (...) nr rej. (...), w ten sposób, że uzgodnił uprzednio czas i miejsce tej kolizji, a następnie kierował samochodem marki H. (...), co umożliwiło mu posłużenie się dokumentacją dotyczącą tej kolizji w postaci notatki urzędowej (...), sporządzonej przez funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K., poświadczającej nieprawdę co do faktu i okoliczności kolizji, a następnie zgłoszenie żądania naprawienia powstałej rzekomo w jej wyniku szkody, wprowadzając w ten sposób pracowników ubezpieczyciela w błąd co do zaistnienia zdarzenia, będącego podstawą wypłaty odszkodowania i doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 13 350.00 zł (...) w Ł. (...) w K., przy czym swoim zachowaniem ułatwił A. F. z domu H. wyłudzenie odszkodowania w kwocie 19.170.52 zł na szkodę (...)w Ł. (...) w K. oraz J. B. (5) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 9.400 zł na szkodę (...) w Ł. (...) w K., zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Bez wątpienia oskarżony M. M. (1) swoim zachowaniem - opisanym w punkcie XLI aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia dniu 18 lutego 2006 r. do dnia 8 maja 2006 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z A. P. (1), S. S. (1), D. W., P. A. (1) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia uczestniczył w powodowaniu zdarzenia, będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej, zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki M. (...) nr rej. (...), V. (...) nr rej. (...) i H. (...) nr rej. (...), w ten sposób, że uzgodnił uprzednio czas i miejsce tego zdarzenia, a następnie kierował samochodem m-ki V. (...), co umożliwiło mu posłużenie się dokumentacją dotyczącą tej kolizji w postaci notatki urzędowej (...), sporządzonej przez funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K. A. P. (3), poświadczającej nieprawdę co do faktu i okoliczności kolizji, a następnie zgłoszenie żądania naprawienia powstałej rzekomo w jej wyniku szkody, wprowadzając w ten sposób pracowników ubezpieczyciela w błąd co do zaistnienia zdarzenia, będącego podstawą wypłaty odszkodowania i doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6.019,89 zł (...) w K., przy czym swoim zachowaniem ułatwił D. W. wyłudzenie odszkodowania w kwocie 15.050 zł na szkodę (...) S.A. (...) w K. oraz P. A. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 19.973,73 zł na szkodę (...) w K., zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Bez wątpienia oskarżony D. W. swoim zachowaniem - opisanym w punkcie XLIII.1 i XLIII.2 aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w okresie od dnia 30 września 2005 r. do dnia 19 kwietnia 2006 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z A. P. (1), S. S. (1), M. M. (1), P. A. (1), M. Ż. (1), A. P. (3) i innymi ustalonymi osobami, co do których toczą się odrębne postępowania, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uzyskania odszkodowań z tytułu umów ubezpieczenia uczestniczył w powodowaniu zdarzeń będących podstawą wypłaty odszkodowań, tj. tzw. „ ustawianych kolizji” drogowych, zaistniałych w K. z udziałem różnych samochodów, w ten sposób, że uzgodnił uprzednio czas i miejsca tych kolizji, na skutek czego wyłudził odszkodowania oraz ułatwił ustalonym osobom wyłudzenie odszkodowań na szkodę (...), a w szczególności:

1. w okresie od dnia 30 września 2005 r. do dnia 11 stycznia 2006 r. w K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. Ż. (1) i innymi osobami, co do których toczy się odrębne postępowanie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki M. (...) nr rej. (...) i M. (...) nr rej. (...), w ten sposób, że uzgodnił uprzednio czas i miejsce tego zdarzenia, a następnie kierował samochodem marki M. (...), co umożliwiło mu posłużenie się dokumentacją dotyczącą tej kolizji w postaci notatki urzędowej (...), sporządzonej przez funkcjonariuszy (...) Komendy Miejskiej Policji w K., poświadczającej nieprawdę co do faktu i okoliczności kolizji, a następnie zgłoszenie żądania naprawienia powstałej rzekomo w jej wyniku szkody, wprowadzając w ten sposób pracowników ubezpieczyciela w błąd co do zaistnienia zdarzenia, będącego podstawą wypłaty odszkodowania i doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.897,75 zł (...) S.A. (...) w K., przy czym swoim zachowaniem ułatwił ustalonej osobie (J. S. (1)) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 10.400 zł na szkodę (...) S.A. (...)w K.,

2. okresie od dnia dniu 18 lutego 2006 r. do dnia 19 kwietnia 2006 r. w K. woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z A. P. (1), S. S. (1), M. M. (1), P. A. (1) i A. P. (3), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej, zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki M. (...) nr rej. (...), V. (...) nr rej. (...) i H. (...) nr rej. (...), w ten sposób, że uzgodnił uprzednio czas i miejsce tego zdarzenia, a następnie kierował samochodem marki M. (...), co umożliwiło mu posłużenie się dokumentacją dotyczącą tej kolizji w postaci notatki urzędowej (...), sporządzonej przez funkcjonariusza (...) Komendy Miejskiej Policji w K. A. P. (3), poświadczającej nieprawdę co do faktu i okoliczności kolizji, a następnie zgłoszenie żądania naprawienia powstałej rzekomo w jej wyniku szkody, wprowadzając w ten sposób pracowników ubezpieczyciela w błąd co do zaistnienia zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania i doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.050.00 zł (...) S.A. (...)w K., przy czym swoim zachowaniem ułatwił M. M. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 6.019,89 zł na szkodę (...) w K. oraz P. A. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 19.973,73 zł na szkodę (...) w K., zrealizował znamiona przestępstwa z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 286 § 1 k.k., odpowiedzialności karnej za przestępstwo stypizowane w tym przepisie podlega ten tylko, kto działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, za pomocą wprowadzenia jej w błąd, albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania pokrzywdzonego. Dla przypisania sprawcy tego przestępstwa konieczne jest zaistnienie wszystkich trzech przesłanek łącznie, a sprawca musi działać wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, bowiem określone w art. 286 § 1 k.k. przestępstwo oszustwa, jest przestępstwem umyślnym zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym w przypadku oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Warunkiem odpowiedzialności jest zatem w tym przypadku działanie, bądź zaniechanie sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sprawca podejmując działania musi mieć wyobrażenie pożądanej dla niego sytuacji, która stanowić ma rezultat jego zachowania. Zamiar bezpośredni o szczególnym zabarwieniu związanym z celem działania sprawcy oznacza, że elementy przedmiotowe oszustwa muszą mieścić się w świadomości sprawcy i muszą być objęte jego wolą. Sprawca oszustwa nie tylko musi chcieć uzyskać korzyść majątkową, lecz musi także chcieć użyć w tym celu określonego sposobu działania czy zaniechania. Zamiar bezpośredni winien obejmować zarówno cel, jak i sam sposób działania zmierzający do zrealizowania tego celu. Sprawca musi chcieć takiego właśnie sposobu działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i cel ten musi stanowić punkt odniesienia dla każdego ze znamion przedmiotowych przestępstwa. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim (kierunkowym) nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd), ale także i to że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion.

Z kolei przestępstwo stypizowane w art. 273 k.k. polega na tym, że sprawca używa dokumentu określonego w art. 271 k.k. lub w art. 272 kk., tj. poświadczającego nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Dokument taki musi być wystawiony tj. sporządzony przez podmiot, który na mocy przepisów poświadcza w tym dokumencie okoliczność mającą znaczenie prawne.

Natomiast czyn określony w art. 298 § 1 k.k. polega na tym, że sprawca w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia powoduje zdarzenie będące podstawą do wypłaty takiego odszkodowania. W tym miejscu należy zauważyć, że mimo podobieństwa do znamion klasycznego oszustwa z art. 286 § 1 k.k., czyn ten nie musi charakteryzować się tym, aby sprawca działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przedmiotem ochrony jest bowiem w tym wypadku prawidłowe funkcjonowanie obrotu gospodarczego, w tym związanego z działalnością firm ubezpieczeniowych. Przestępstwo to może popełnić każdy, kto powoduje zdarzenie, które jest podstawą wypłaty odszkodowania dla niego czy też innej osoby, a zatem nie jest tak, aby podmiotem tego przestępstwa mogła być wyłącznie strona umowy ubezpieczenia.

Z kolei znamię czynnościowe „powodowanie zdarzenia” oznacza „wszelkie działanie lub zaniechanie prowadzące do powstania takiej zmiany w świecie zewnętrznym (wypadku), od której powstania uzależniona jest wypłata odszkodowania. W szczególności może ono polegać na porzuceniu ubezpieczonego pojazdu, zniszczeniu pojazdu, zniszczeniu lub uszkodzeniu ubezpieczonego mienia, porzuceniu przedmiotów wchodzących w skład ubezpieczonego mienia, spowodowaniu pożaru, eksplozji, obsunięcia się ziemi lub uruchomienia innych żywiołów, w wyniku których dojdzie do powstania szkody w ubezpieczonym w mieniu” przy czym „za powodowanie zdarzenia w rozumieniu art. 298 k.k. nie można uznać zachowania polegającego na pozorowaniu zdarzenia” (vide: Komentarz do art. 298 k.k. pod red. P.Kardas, LEX). Wynika to z wykładni logicznej pojęcia „powodować zdarzenie”. Nie chodzi zatem o pozorowanie zdarzenia. Pozorując zdarzenie sprawca oczywiście dąży do wyłudzenia odszkodowania, ale jego zachowanie objęte jest penalizacją określoną w art. 286 § 1 k.k. i nie ma wówczas sensu, aby takie samo zachowanie było penalizowane w dwóch przepisach. Oznacza to, że powodowanie zdarzenia wiąże się ze spowodowaniem, wywołaniem zmiany w świecie zewnętrznym w postaci konkretnego zdarzenia, które jest podstawą wypłaty odszkodowania. Zachowanie takie musi zatem pozostawać w związku przyczynowo - skutkowym z tym zdarzeniem. To co różni przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. od przestępstwa z art. 298 k.k. to fakt, iż w przypadku tego drugiego typu czynu sprawca musi chcieć osiągnąć korzyść majątkową i nie musi nikogo wprowadzać w błąd. Chodzi o penalizację zachowań osób, które celowo powodują zdarzenia, które z natury rzeczy i treści umowy ubezpieczenia – powinny być przypadkowe. Dokonanie czynu z art. 298 k.k. następuje nie z chwilą wypłaty odszkodowania, ale w momencie spowodowania zdarzenia, będącego podstawą wypłaty odszkodowania. Okoliczność ta dodatkowo przemawia za słusznością nie obejmowania tym przepisem czynności pozorowania zdarzenia, gdyż wtedy nie ma skutku w postaci zdarzenia, które jest elementem konstytutywnym tego przepisu.

W sytuacji, gdy jeden czyn w sensie ontologicznym, tj. jedno zachowanie sprawcy realizuje natomiast znamiona dwóch lub więcej przepisów ustawy karnej, zgodnie z dyspozycją zawartą w przepisie art. 11 § 2 k.k. sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, natomiast karę wymierza na podstawie tego przepisu, który przewiduje karę najsurowszą.

W przypadku każdego z opisanych w tej sprawie zdarzeń (tzw. ustawek) ich uczestnicy – w tym wypadku w szczególności oskarżeni M. M. (1), D. W., A. H. (1) z domu H. i T. Ł. - wiedzieli, że do danej kolizji dojdzie, a zatem nie będzie ona miała charakteru zdarzenia przypadkowego, losowego. Takie natomiast zachowanie z całą pewnością realizuje znamiona spowodowania celowo zdarzenia, które może być podstawą wypłaty odszkodowania, skoro – jak powszechnie wiadomo – w przypadku kolizji samochodowych od ubezpieczyciela można żądać wypłaty odszkodowania na pokrycie kosztów naprawy samochodu odpowiednio z polisy OC albo też AC. Z całą pewnością podstawą wypłaty odszkodowania jest sytuacja, gdy kolizja jest przypadkowa, nieumyślna. Natomiast w przypadku sytuacji, gdy została ona uprzednio zaplanowana przez sprawców i jest zdarzeniem celowym, brak jest podstawy prawnej do żądania wypłaty odszkodowania. Bez wątpienia zatem w sytuacji zaplanowania przez sprawców i następnie zrealizowania takiej kolizji przestaje być ona zdarzeniem przypadkowym, i stanowi realizację znamion czynnościowych z art. 298 k.k. przez osoby, które brały udział w takim zdarzeniu wiedząc, że jest ona ustawiona.

Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w tej sprawie, niezwłocznie po danej kolizji, właściciele pojazdów uczestniczących w niej występowali z wnioskami o wypłatę odszkodowania, zgłaszając w nich szkodę. Zatem w pełni uprawniony jest wniosek, że powodując celowo kolizję, jej uczestnicy i organizatorzy działali celem uzyskania odszkodowania, a tym samym uzyskania korzyści majątkowej. W doktrynie wskazuje się, że z reguły cel ten – uzyskanie odszkodowania jest równoznaczny z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie lub dla kogoś innego. Korzyść ta miała różną postać w przypadku poszczególnych jej uczestników, czasami była to po prostu różnica jaka pozostawała w ich ręku po pokryciu kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu, albo też gdy jej uczestnik nie był właścicielem pojazdu - gratyfikacja uzyskana od organizatora takiej ustawki, który uzyskiwał wypłatę odszkodowania.

Do wniosku o wypłatę odszkodowania osoby uprawnione dołączały natomiast każdorazowo notatkę policyjną – pokolizyjną z danego zdarzenia, sporządzoną przez funkcjonariuszy policji w oparciu o nieprawdziwe dane podawane przez jej uczestników (ewentualnie organizatora) co do przyczyn, przebiegu, a czasami również i skutków w zakresie uszkodzeń pojazdów, a zatem w której funkcjonariusze policji – likwidujący to zdarzenie drogowe – poświadczali nieprawdę co do tych okoliczności, w ten sposób uwiarygadniając czy też nadając danemu zdarzeniu pozory przypadkowego. W tym miejscu należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości fakt, iż uczestnicy zdawali sobie w pełni sprawę z faktu, iż dołączanie tego rodzaju dokumentu do wniosku o wypłatę odszkodowania kierowanego do ubezpieczyciela jest powszechnie praktykowane, i w takim właśnie celu była ona sporządzana na miejscu takiego zdarzenia, do której to kwestii sąd powróci w dalszej części rozważań.

Takie działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przedstawienie pracownikom ubezpieczyciela notatki pokolizyjnej, z której wynikało, że zdarzenie, w wyniku którego w pojeździe powstała szkoda miało charakter przypadkowy, stanowiło zatem świadome wprowadzenie w błąd w tym zakresie tego pracownika co do istotnych okoliczności w rozumieniu art. 286 § 1 k.k., a zatem po pierwsze co do okoliczności tej, że zaistniała podstawa do wypłaty odszkodowania. W tym miejscu należy podkreślić, że powszechnie znany jest fakt, iż w przypadku szkód spowodowanych celowo odpowiedzialność ubezpieczycieli jest wyłączona. Istotą ubezpieczeń jest bowiem ochrona przed skutkiem zdarzeń przyszłych niepewnych, a nie celowo powodowanych. Stosownie do treści art. 805 k.c. i następne „zdarzenie losowe” to zdarzenie niezależne od woli ubezpieczającego lub ubezpieczonego zdarzenie przyszłe i niepewne, którego wystąpienie powoduje uszczerbek w dobrach osobistych lub dobrach majątkowych albo zwiększenie potrzeb majątkowych po stronie ubezpieczającego lub innej osoby objętej ochroną ubezpieczeniową.

Niewątpliwie zatem dokonanie oszustwa odbyło się przy użyciu poświadczającego nieprawdę dokumentu wystawionego przez funkcjonariusza Policji, który bez wątpienia - biorąc pod uwagę treść przepisu art. 115 § 13 pkt 7 k.k. – jest funkcjonariuszem publicznym.

Wprawdzie działanie w postaci udziału w celowo spowodowanej kolizji drogowej, a następnie zgłoszenie szkody na piśmie odbywało się na przestrzeni kilku dni – obejmowało okres od dnia, w którym rzekoma szkoda zaistniała do dnia wypłaty odszkodowania, należało jednak przyjąć, że nadal stanowiło ono jedno działanie rozciągnięte w czasie. W związku z tym zbędne było uwzględnianie w jego kwalifikacji art. 12 k.k.

Niewątpliwie też uczestnicy ustawek podejmowali swoje działania z zamiarem bezpośrednim – po pierwsze zdawali sobie oni sprawę, że do kolizji dojdzie i faktycznie dochodziło następnie z ich określonym udziałem w sposób nieprzypadkowy, celowo.

Ich działanie było świadome i przemyślane, każdy z uczestników ustawek miał do odegrania określoną rolę, i każda z tych ról nie pozostawała bez znaczenia z punktu widzenia osiągnięcia celu jakim było doprowadzenie do wypłaty odszkodowania przez określonego ubezpieczyciela.

Jednocześnie A. H. (1) z domu H. swoim opisanym wyżej zachowaniem ułatwiła T. Ł. wyłudzenie odszkodowania w kwocie 13.350.00 zł na szkodę (...) w Ł. (...) w K. oraz J. B. (5) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 9 400.00 zł na szkodę (...) w Ł. (...) w K..

Z kolei T. Ł. swoim zachowaniem ułatwił A. F. z domu H. wyłudzenie odszkodowania w kwocie 19.170.52 zł na szkodę (...) w Ł. (...) w K. oraz J. B. (5) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 9.400 zł na szkodę (...)w Ł. (...) w K..

W przypadku D. W. zasadny jest z kolei wniosek, że swoim zachowaniem ułatwił:

- ustalonej osobie (J. S. (1)) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 10.400 zł na szkodę (...) S.A. (...) w K. (czyn XLIII.1),

- M. M. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 6.019,89 zł na szkodę (...) w K. oraz P. A. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 19.973,73 zł na szkodę (...) w K. (XLIII.2).

Natomiast w przypadku oskarżonego M. M. (1) należy stwierdzić, że swoim zachowaniem ułatwił D. W. wyłudzenie odszkodowania w kwocie 15.050 zł na szkodę (...) S.A. (...) w K. oraz P. A. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 19.973,73 zł na szkodę (...) w K..

Zgodnie bowiem z treścią art. 18 § 3 k.k. odpowiedzialności za pomocnictwo podlega ten, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji. Za pomocnictwo odpowiada również ten, kto wbrew prawnemu szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie. Zatem gdyby nie zachowania jednego uczestnika zdarzenia, polegające na udziale w ustawianej kolizji, przedstawieniu funkcjonariuszom policji nieprawdziwych informacji o jej przyczynach i przebiegu (i skutkach), drugi uczestnik nie miałby podstaw do wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie.

W tych okolicznościach w pełni zasadny jest wniosek, że oskarżeni A. H. (1) z domu H., T. Ł., M. M. (1) i D. W. swoimi zachowaniami zrealizowali znamiona zarzucanych im przestępstw kwalifikowanych z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Natomiast odnośnie oskarżonego A. P. (1) należy stwierdzić, że jego rola w zakresie ustawianych kolizji:

- opisanych w punkcie IV aktu oskarżenia polegała na tym, że - działając w ramach założonej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej – nakłonił J. Z. (1) i M. Ż. (1), pełniących służbę na (...) funkcjonariuszy KMP w K. do przekroczenia uprawnień, w zamian za to udzielił im korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie zawartej w sumie 11.100 zł określonej w punkcie II aktu oskarżenia, uzgadniając z nimi czas i miejsca mających nastąpić tzw. „ustawianych kolizji” drogowych i powodując przyjmowanie przez nich zgłoszeń i tworzenie zapisów w bazach danych (...) KMP w K. oraz wysłanie na miejsce zaistnienia tych kolizji radiowozów z funkcjonariuszami policji, biorącymi udział w przestępczym procederze, przez co uczestniczył w powodowaniu zdarzeń, będących podstawą do wypłaty odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, i realizowała tym samym znamiona przestępstwa z art. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

- opisanej w punkcie V aktu oskarżenia - polegała na tym, że działając wspólnie i w porozumieniu ze S. S. (1), A. P. (3), M. M. (1), P. A. (1) i D. W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, uczestniczył w powodowaniu zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, tj. tzw. „ustawianej kolizji” drogowej zaistniałej przy zbiegu ulic (...) w K. z udziałem samochodów marki M. (...) nr rej. (...), V. (...) nr rej. (...) i H. (...) nr rej. (...), w ten sposób, że uzgodnił czas i miejsce tej kolizji, po czym udzielił funkcjonariuszom KMP w K. S. S. (1) i A. P. (3) korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 150 zł, w zamian za przekroczenie przez nich uprawnień i skierowanie przez S. S. (1) na miejsce kolizji A. P. (3) oraz sporządzenie przez niego dokumentacji dotyczącej tego zdarzenia w postaci notatki urzędowej (...) , poświadczającej nieprawdę co do faktu i okoliczności kolizji, przez co swoim zachowaniem ułatwił M. M. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 6.019,89 złotych na szkodę (...) S.A. (...)w K., P. A. (1) wyłudzenie odszkodowania w kwocie 19.973,73 złotych na szkodę (...) S.A. (...) (...) w K. oraz D. W. wyłudzenie odszkodowania w kwocie 14.900,00 złotych na szkodę (...) w K., i realizowało tym samym znamiona przestępstwa z art. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i 298 § 1 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Stosownie bowiem do treści art. 18 § 2 k.k. za podżeganie odpowiada ten, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. W tym miejscu należy przywołać pogląd prezentowany w doktrynie (Kardas, Komentarz do art. 18 Kodeksu karnego, System Informacji Prawniczej LEX), iż nakłanianie ma charakter skutkowy w tym sensie, że wymaga oprócz realizacji samej czynności nakłaniania wywołania określonego rezultatu w postaci nakłonienia innej osoby do popełnienia czynu zabronionego. Wynika to z charakteru znamienia czynnościowego podżegania opisanego przez czasownik użyty w formie czasu teraźniejszego w aspekcie niedokonanym, który zgodnie z tradycją legislacyjną oraz powszechnie przyjmowanymi w prawoznawstwie regułami interpretacyjnymi wykłada się w aspekcie dokonanym. Oznacza to, że czasownik „nakłania”, wykorzystany do opisu podżegania, użyty został do oznaczenia wywołania określonego skutku (por. uzasadnienie uchwały SN z dnia 21 października 2003 r., I KZP 11/03). Dla dokonania podżegania konieczne jest ukończenie czynności nakłaniania oraz wywołanie u osoby nakłanianej zamiaru podjęcia określonego zachowania (działania lub zaniechania). Stanowisko takie SN potwierdził, dokonując niewielkiej korekty poglądu wyrażonego w uchwale z dnia 21 października 2003 r., I KZP 11/03, w wyroku z dnia 28 listopada 2006 r. stwierdzając, że „przekonywający jest pogląd uznający podżeganie za przestępstwo skutkowe, którego skutkiem jest wywołanie zjawiska psychicznego w postaci zamiaru bądź decyzji popełnienia czynu zabronionego przez nakłanianego” (wyrok SN z dnia 28 listopada 2006 r., III KK 156/06; zob. też postanowienie SN z dnia 3 sierpnia 2006 r., III KK 445/05; wyrok SN z dnia 3 kwietnia 2006 r., V KK 316/05) oraz to, że „biorąc pod uwagę, iż wywołanie u innej osoby woli popełnienia czynu zabronionego jest istotą podżegania, uprawnione jest twierdzenie, że zachowanie się podżegacza, nawet już zakończone, który, chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego i nakłaniając ją do tego, nie osiągnął skutku w postaci wywołania u tej osoby zamiaru popełnienia takiego czynu, przybiera klasyczny kształt usiłowania popełnienia przestępstwa w tej postaci” (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2006 r., II AKa 135/06, LEX nr 190471). Podobnie zagadnienie to ujmuje SA w Lublinie, podkreślając, że „podżeganie w rozumieniu art. 18 § 2 k.k. polega na nakłanianiu innej osoby do popełnienia czynu zabronionego określonego przez przepis części szczególnej kodeksu karnego, dla dokonania zaś podżegania konieczne jest ukończenie czynności nakłaniania oraz wywołanie u osoby nakłanianej zamiaru podjęcia określonego zachowania” (wyrok SA w Lublinie z dnia 12 stycznia 2006 r., II AKa 290/05, LEX nr 168034). Dla dokonania podżegania nie jest natomiast konieczne urzeczywistnienie czynu zabronionego przez osobę nakłanianą (por. wyrok SN z dnia 2 października 2002 r., IV KKN 109/00; wyrok SA w Białymstoku z dnia 25 kwietnia 2002 r., II AKa 112/02).

Znamiona podżegania nie określają w żaden sposób formy nakłaniania, co przesądza, że może być ono realizowane w dowolny sposób, byleby tylko z zachowania nakłaniającego można było odczytać, iż jest ono nakierowane na wywołanie u osoby nakłanianej decyzji popełnienia określonego zachowania (tak również SN w wyroku z dnia 10 maja 1982 r., Rw 317/82, stwierdzając, że “podżegaczem - w myśl art. 18 § 1 k.k. - jest ten, kto umyślnie, i to wyłącznie z zamiarem bezpośrednim działa w celu wywołania u innej osoby decyzji dokonania czynu zabronionego”; zob. też wyrok SN z dnia 3 kwietnia 2006 r., V KK 316/05, gdzie wskazano na „pojemny i syntetyczny sposób opisu znamienia czynnościowego podżegania przez czasownik “nakłania”, który obejmuje wszelkie formy oddziaływania na wolę potencjalnego sprawcy zmierzającego do wywołania po jego stronie decyzji popełnienia czynu zabronionego”. W piśmiennictwie wskazuje się, że nakłanianie możliwe jest słowem, pismem, gestem, mimiką itp. Nakłanianie może przybierać postać prośby, groźby, polecenia, zlecenia, rady, propozycji, sugestii itp. Nakłanianie może objawiać się także poprzez przyjęcie lub aprobatę propozycji przedstawionej przez sprawcę, pod warunkiem jednak, że owa aprobata lub przyjęcie propozycji przez nakłaniającego prowadzić będzie w sposób kauzalny do zmiany nastawienia wolitywnego składającego propozycję, tak iż w wyniku aprobaty lub przyjęcia propozycji dojdzie po stronie bezpośredniego wykonawcy do - jak ujmuje to SN – „przekształcenia gotowości do popełnienia czynu zabronionego w decyzję o popełnieniu” (wyrok SN z dnia 3 kwietnia 2006 r., V KK 316/05). Należy podkreślić, że w wypadku nakłaniania przez polecenie, rozkaz bądź groźbę możliwe jest wykorzystanie jako podstawy odpowiedzialności sprawstwa polecającego zamiast podżegania, o ile osoba nakłaniana pozostaje w stosunku uzależnienia od nakłaniającego (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 8 lipca 1999 r., II AKa 121/99; A. Wąsek, Kodeks..., t. 1, s. 262).

Strona podmiotowa podżegania określona została stosunkowo restryktywnie, ustawa wymaga bowiem, aby nakłaniający działał z zamiarem bezpośrednim (por. wyrok SN z dnia 10 maja 1982 r., Rw 317/82; wyrok SN z dnia 3 kwietnia 2006 r., V KK 316/05; A. Liszewska, Podżeganie..., s. 55 i n.; L. Gardocki, Prawo karne...., s. 94). Trafnie akcentuje ten warunek SA w Krakowie, wskazując, że „podżegać można tylko umyślnie i wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, bo ustawodawca użył znamiennego zwrotu „kto chcąc” (wyrok SA w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2003 r., II AKa 180/03, KZS 2003, z. 9, poz. 17).

Bez wątpienia nawiązanie kontaktu z oskarżonymi M. Ż. (1), J. Z. (1) i S. S. (1) i nakłonienie ich do przekroczenia uprawnień miało bardzo istotne znaczenie z punktu widzenia realizacji zamierzonego przestępczego celu, jakim było uzyskanie wypłaty odszkodowania przez zainteresowane osoby, a przez A. P. (1) uzyskanie zapłaty od osób uzyskujących takie odszkodowania.

W tym miejscu należy wskazać, że rola oskarżonych M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1) i S. K. (1) jako (...) z zakresu (...) (...) KMP w K. polegała - w przypadku ustawek - na tym, że zgodnie z poczynionymi z nimi odpowiednio wcześniej uzgodnieniami przyjmowali oni zgłoszenia dotyczące tych zdarzeń, tworzyli w bazie danych (...) KMP w K. zapisy dotyczące tych kolizji oraz wysyłali na miejsce ich zaistnienia załogi radiowozów z funkcjonariuszami uczestniczącymi w przestępczym procederze, celem zlikwidowania danej ustawki i sporządzenia dokumentacji dotyczącej tej ustawionej kolizji w postaci notatki urzędowej, poświadczającej nieprawdę co do okoliczności i skutków tego zdarzenia. Uzgodnienia, o których była wyżej mowa w praktyce czynione były w ten sposób, że oskarżonym przekazywana była informacja przez organizatora danej ustawki lub uczestniczącego w niej funkcjonariusza policji – najczęściej telefonicznie - kiedy i gdzie będzie miała miejsce dana ustawka oraz dodatkowo jakich marek pojazdy wezmą w niej udział oraz który z funkcjonariuszy policji zgodził się likwidować ustawkę na miejscu zdarzenia, a następnie oskarżony (...) potwierdzał w rozmowie, że na miejsce ustawki faktycznie skieruje załogę, w skład której wejdzie ów funkcjonariusz i dokonana odpowiednich zapisów w systemie danych po uzyskaniu oficjalnego zgłoszenia o kolizji.

W tym miejscu należy podkreślić, że o tym jak istotną rolę w procederze organizowania ustawianych kolizji odgrywali oskarżeni M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1) i S. K. (1) jako (...) z zakresu (...) (...) KMP w K. w sprawie tej mówili świadkowie. Tytułem przykładu należy wskazać, że W. F. (1) podkreślając, jak bardzo dobre relacje miał z M. Ż. (1) i J. Z. (1) (k.39659-39660 tom CCX) wskazał, że o tym, który z funkcjonariuszy pojedzie na likwidację danej ustawionej kolizji decydował (...). Dlatego też nie można było ignorować (...) przy ustawkach. To (...) bowiem wysyłał tego funkcjonariusza, który wiedział o ustawce. Nikt nie chciał ryzykować, tj. organizator ustawki, że na miejsce kolizji przyjedzie policjant, który zorientuje się, że jest to ustawka. Organizator ustawki dbał więc o to, aby (...) (...) wysłał wtajemniczonego funkcjonariusza (k.39660 tom CCX). Tej treści wyjaśnienia korespondowały z wyjaśnieniami R. K. (4). Z kolei M. C. (2) (k.40536-40537 tom CCXV) wskazała, że będąc na miejscu ustawionej kolizji była świadkiem tego, jak R. K. (4) – również obecny na miejscu tego zdarzenia - kontaktował się telefonicznie ze znajomymi policjantami, którzy oświadczyli, że nie mogą likwidować tej ustawki, gdyż obsługują inne zdarzenie i muszą uzupełnić dokumentację, w związku z tym nie zdążą dotrzeć na miejsce przed końcem służby i poradzili mu, aby zadzwonił do (...), aby ten przysłał inną załogę. R. K. (4) był wówczas zły, że do ustawki mogą przyjechać policjanci, których nie znał i nie był z nimi umówiony. To pokazuje jak duże znaczenie miało to, aby (...) na miejsce ustawianej kolizji przysłał „odpowiednią załogę”.

P. W. (1) (k.24083-24096 tom CXXX) odnośnie ustawek wskazał, że w sprawie ustawianych kolizji dzwonił do niego A. P. (1), pytając którzy funkcjonariusze są na służbie, i wprost wskazywał, na których spośród nich mu zależy, a następnie mówił przy zbiegu których określonych ulic dojdzie do kolizji wskazując na konkretne samochody oraz prosił o skierowanie do likwidacji kolizji załogę radiowozu z (...) a nie (...), w skład której wchodził wybrany przez niego policjant (najczęściej prosił o np. G. D., P. L. (1) i M. S. (6)), a wynikało to stąd, że funkcjonariusze (...) likwidując zdarzenie drogowe przeprowadzają szczegółowe czynności na miejscu, tj. w szczególności sporządzają szkic i dokumentację fotograficzną. Natomiast funkcjonariusze z (...) nie są wyposażeni w odpowiednie środki, aby dokładnie udokumentować zdarzenie drogowe. Chodziło zatem o to, aby zdarzenie drogowe nie było szczegółowo udokumentowane. Odnośnie sposobu dokumentowania ustawianych kolizji drogowych wypowiedział się też świadek W. K. (4) również likwidujący takie zdarzenia drogowe (k.39619-39623 tom CCX) wskazując, że przed ustawką B. M. (1) informował go, że będzie to ustawka i uzgadniał z nim jej likwidację oraz zwykle mówił, że on załatwi z (...) (...) KMP w K., że W. K. (4) zostanie skierowany do takiej ustawki. Likwidując ustawki W. K. (4) bardzo oględnie wpisywał do notatki urzędowej uszkodzenia pojazdów, co dawało pole do dalszych nadużyć – zachowań sprzecznych z prawem. W. K. (4) wskazał bowiem, że wie, że B. M. (1) potem dobijał te pojazdy powodując ich większe uszkodzenia. T. G. (1) (k.31823-31829 tom CLXXI) wskazał, że charakterystyczne dla ustawek było to, że uczestniczyły w nich samochody dobrych marek, zwykle wartościowe. Rola T. G. (1) polegała zaś na załatwieniu przychylnej załogi policyjnej do likwidacji ustawki, bowiem organizator obawiał się, że w przeciwnym razie interweniujący policjanci zorientują się na miejscu, że jest to ustawka. T. G. (1) wskazał, że ustawki najczęściej likwidowali policjanci z (...) (...) KMP w K. a nie (...) (k.38996-39003 tom CCVII). Na miejscu ustawki – jak to określił – podawało się im druk ze szkicem samochodów z naniesionymi uszkodzeniami, które zazwyczaj były większe aniżeli w rzeczywistości, dlatego po ustawce samochody były często dobijane. Takimi policjantami, którzy wiedzieli, że likwidują ustawiane kolizje drogowe oprócz W. F. (1) i L. B. (1), byli również wskazani przez niego M. S. (4), P. L. (1), M. S. (6), a nadto P. G. (2), J. S. (4), nie był pewny co do J. S. (2) i K. S. (6). Z kolei L. B. (1) (k.39480-39483 tom CCIX) dodatkowo wskazał, że holownicy kalkulowali kiedy opłaca się im zorganizować ustawkę, kiedy będzie to najbezpieczniejsze, i np. również nasłuchiwali rozmowy prowadzone przez składy radiowozów i dopytywali (...) uzyskując w ten sposób informacje, że specjalistyczne załogi z (...) dysponujące sprzętem do likwidacji kolizji są w danym czasie zajęte likwidacją innych rzeczywistych kolizji i dlatego wtedy właśnie holownicy organizowali ustawkę, gdyż to dawało im niemal pewność, że na miejsce ustawki przyjedzie załoga, która takiego sprzętu nie ma.

Policjanci mieli świadomość, że sporządzona przez nich notatka uwiarygadnia to zdarzenie - kolizję, a zatem pracownicy ubezpieczyciela będą mieli utrudnione zadanie, jeśli chodzi o weryfikację takich zdarzeń.

Stosownie do treści art. 228 § 3 k.k. (łapownictwo bierne) odpowiedzialności karnej za przestępstwo stypizowane w tym przepisie podlega ten kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa. W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotem ochrony w wypadku tego przestępstwa, jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie, jest nie tylko prawidłowość funkcjonowania instytucji publicznych, lecz także bezinteresowność osób pełniących funkcję publiczną oraz zaufanie społeczne do rzetelności działań instytucji państwowych, czemu ewidentnie oskarżeni M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1) i S. S. (1) się sprzeniewierzyli.

W przedmiotowej sprawie nie ujawniła się żadna okoliczność usprawiedliwiająca czy tez uzasadniająca działanie oskarżonych.

Jako osoby dorosłe, dojrzałe, mające wieloletnie doświadczenie i świadome działania, zdawali sobie oni sprawę ze znaczenia dokonanych czynów, a zatem rozpoznawali oni bezprawność i karygodność swojego działania. To wszystko świadczy o znacznym stopniu ich winy, w szczególności jeśli chodzi o funkcjonariuszy policji. W tych okolicznościach każdemu z oskarżonych można postawić zarzut, że mógł postąpić zgodnie z prawem, czego jednak nie zrobił nie będąc zarazem w żadnych szczególnych okolicznościach motywacyjnych.

Jeśli chodzi o społeczną szkodliwość przypisanych oskarżonym czynów – była ona znaczna. Po pierwsze oskarżeni naruszyli podstawowe zasady, na jakich opiera się rynek usług ubezpieczeniowych, a zatem zasadę zaufania do dokumentów,

- oskarżeni będący funkcjonariuszami policji byli dodatkowo strażnikami prawa,

- naruszyli zasady zaufania społecznego,

- ponadto spowodowali realne szkody w mieniu pokrzywdzonych firm ubezpieczeniowych w związku z wypłatą przez nie nienależnych odszkodowań.

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. Z. (1) w punkcie XXV aktu oskarżenia

Bez wątpienia oskarżony J. Z. (1) zachowaniem swoim - opisanym w punkcie XXV aktu oskarżenia - polegającym na tym, że w dniu 14 listopada 2005 r. w K., woj. (...), będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w K. i działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez P. K. (6), chcąc aby funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w K. Z. C. (1) nie dopełnił swoich obowiązków w związku z prowadzonym przez Z. C. (1) postępowaniem (...) dotyczącym kolizji drogowej zaistniałej w dniu 2 listopada 2005 r. w K. na ul. (...), z udziałem samochodu osobowego marki A. (...) nr rej. (...) kierowanego przez P. K. (6) i naruszenia przez niego przepisów w zakresie zakazu jazdy samochodem po chodniku wzdłuż ul. (...), niezastosowania się do znaku w postaci podwójnej linii ciągłej poprzez wykonanie manewru skrętu w lewo na ul. (...) w kierunku ul. (...) i przejechanie przez linię podwójną ciągłą uszkodzenia skrzynki telekomunikacyjnej i oddalenia się z miejsca zdarzenia, nakłonił Z. C. (1) do zaniżenia do kwoty 150 zł nałożonego na P. K. (6) mandatu karnego nr (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, zrealizował znamiona przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k.

Odpowiedzialności karnej za przestępstwo stypizowane w przepisie art. 231 § 2 k.k. podlega ten, kto przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

W świetle ujawnionego w tej sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że opisana w stanie faktycznym interwencja oskarżonego J. Z. (1) u Z. C. (1) została podjęta w określonym celu. Chodziło bowiem o to, ażeby Z. C. (1) de facto zaniżył mandat karny nałożony na P. K. (6), będącego znajomym J. Z. (1), co też Z. C. (1) ostatecznie uczynił właśnie za namową J. Z. (1).

Podczas prowadzonego śledztwa ustalono, że za pozytywne załatwienie sprawy P. K. (6), zarówno J. Z. (1), jak i Z. C. (1) nie otrzymali żadnej korzyści majątkowej lub osobistej. Natomiast, w świetle wskazanych depozycji świadka A. M. (2) (87), wspartych relacją R. M. (1) (127), A. B. (7) (128) i R. B. (99), a także faktu zaniżenia przez Z. C. (1) wysokości mandatu do kwoty 150 zł, przy braku do tego przesłanek, stwierdzić należy, że taką korzyść majątkową bez wątpienia uzyskał P. K. (6).

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu G. S. (2) w punkcie XXXII aktu oskarżenia

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z poglądem prezentowanym w doktrynie przestępstwo określone w art. 296a k.k., zwane w piśmiennictwie łapownictwem menadżerskim, jest przekupstwem gospodarczym lub korupcją w obrocie gospodarczym (vide Komentarz do art.296(a) Kodeksu karnego pod red. Piotra Kardasa - stan prawny na dzień 1 marca 2006 r.; por. R.A. Stefański, Przestępstwo korupcji gospodarczej (art. 296a), Prok. I Pr. 2004, nr 3, s. 50 i n.; J. Bojarski, T. Oczkowski, Penalizacja korupcji gospodarczej w polskim prawie karnym, Prok. I Pr. 2004, nr 4, s. 80 i n.; R. Zawłocki (w:) Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, s. 1026 i n.; A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, s. 601 i n.). Przekupstwo gospodarcze bierne karalne jest jedynie wówczas, gdy istnieje związek między przyjęciem korzyści majątkowej lub osobistej albo ich obietnicy a określonym zachowaniem sprawcy. Natomiast sprawca musi obejmować świadomością wszystkie elementy składające się na znamiona strony przedmiotowej, w tym w szczególności to, że przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę oraz czyni to w zamian za zachowanie mogące wyrządzić jednostce organizacyjnej szkodę majątkową, czyn nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalną czynność preferencyjną. Określenie sprawcy przestępstwa korupcji gospodarczej biernej jako osoby, która z racji zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji ma istotny wpływ na podejmowanie decyzji, przesądza, że nie jest konieczne wykazywanie formalnego związku takiej osoby z jednostką organizacyjną wykonującą działalność gospodarczą. Co prawda w przypadku przesłanki ujętej jako „zajmowanie stanowiska” ze sposobu ujęcia tej przesłanki wynika, iż związek z jednostką organizacyjną powinien mieć formalny charakter, jednak już w odniesieniu do określenia „pełniona funkcja”, z którą nie są związane kompetencje decyzyjne, lecz jedynie wpływ pełniącej tę funkcję osoby na podejmowanie decyzji dotyczących działalności jednostki organizacyjnej, więź łącząca osobę pełniącą tę funkcję z jednostką może mieć zarówno formalny, jak i nieformalny charakter. Podkreślić należy, że posiadanie istotnego wpływu na podejmowanie decyzji związanych z działalnością jednostki nie jest tożsame z kompetencjami do podejmowania decyzji. Osoba mająca wpływ na podejmowanie decyzji to m.in. osoba uczestnicząca w procesie decyzyjnym, na przykład poprzez przygotowywanie materiałów wykorzystywanych przy podejmowaniu decyzji, udzielająca rad, opiniująca lub oceniająca konsekwencje związane z określonym przedmiotem rozstrzygania. Oprócz osób pełniących funkcje kierownicze w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą, sprawcą przestępstwa określonego w art. 296a § 1 k.k. może być także osoba niepełniąca co prawda takiej funkcji, jednak mająca wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością jednostki organizacyjnej z racji zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji. Elementem przesądzającym o możliwości zaliczenia określonych osób do kategorii podmiotów sprawczych przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. jest w tym przypadku zakres posiadanych przez daną osobę uprawnień w toku procesu decyzyjnego, takich, które znamionują się istotnością wpływu danej osoby na decyzje podejmowane w zakresie działalności jednostki organizacyjnej (por. J. Raglewski, Odpowiedzialność karna za korupcję gospodarczą..., s. 34). Podkreślić należy, że z punktu widzenia cech charakteryzujących osobę sprawcy, istotność wpływu odniesiona została do procesu podejmowania decyzji związanych z działalnością danej jednostki, nie zaś do działalności jednostki organizacyjnej. Pozwala to stwierdzić, że osoba sprawcy w tym ujęciu nie musi charakteryzować się istotnością wpływu na działalność jednostki organizacyjnej, musi natomiast mieć istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością tej jednostki. Konstrukcja przestępstwa korupcji gospodarczej biernej zawiera wymóg istnienia związku między przyjęciem przez sprawcę korzyści majątkowej albo osobistej lub jej obietnicy a czynnościami, które mają zostać zrealizowane przez sprawcę. Zachowania te, charakteryzujące cel, w jakim wręczana jest korzyść majątkowa albo osobista lub jej obietnica, zostały ściśle przez ustawodawcę określone i mogą polegać na:

a) zachowaniu mogącym wyrządzić szkodę jednostce organizacyjnej,

b) czynie nieuczciwej konkurencji,

c) niedopuszczalnej czynności preferencyjnej na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia.

Czynności stanowiące ekwiwalentne dla korzyści majątkowej albo osobistej lub ich obietnicy zachowanie sprawcy, nadające jednocześnie korupcji gospodarczej specyficzny sens, są działaniami szkodliwymi dla interesów jednostki organizacyjnej, w której sprawca zajmuje określone stanowisko lub pełni określoną funkcję.

Zgodnie z treścią art. 296a § 1 k.k. nie jest wymagane, aby określony w nim specyficzny ekwiwalent korzyści majątkowej lub osobistej albo ich obietnicy był związany z kompetencjami podmiotu przyjmującego korzyść lub jej obietnicę. Z punktu widzenia podstaw odpowiedzialności karnej istotne jest jedynie to, aby ów ekwiwalent mógł zostać zrealizowany przez sprawcę, innymi słowy, o wykazanie, że sprawca dysponuje możliwościami wykonania tych czynności. Przepis art. 296a § 1 k.k. nie wymaga dla dokonania wypełnienia przez osobę przyjmującą korzyść majątkową lub osobistą albo ich obietnicę czynności stanowiących ekwiwalent tych korzyści. Realizacja znamion w formie dokonania następuje bowiem w przypadku analizowanego typu czynu zabronionego w chwili przyjęcia przez sprawcę korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy w zamian za określone zachowanie. Innymi słowy, konstrukcja znamion korupcji gospodarczej biernej zakłada intencjonalny związek między wręczeniem korzyści lub jej obietnicy a określonym, szkodliwym z punktu widzenia zasad prawidłowego funkcjonowania obrotu gospodarczego zachowaniem, które nie musi jednak zostać rzeczywiście zrealizowane. Zachowanie mogące wyrządzić szkodę majątkową jednostce organizacyjnej to zachowanie polegające na wywołaniu takiej sytuacji, w której materialne interesy jednostki gospodarczej narażone są na niebezpieczeństwo uszczerbku. Przyjęta przez ustawodawcę formuła charakterystyki tej czynności pozwala twierdzić, że karalne jest nie tyle podjęcie zachowania wywołującego stan konkretnego i realnego zagrożenia powstaniem po stronie jednostki organizacyjnej szkody, co samo zachowanie posiadające określone negatywne właściwości. Innymi słowy, zachowanie karalne opisywane jest w tym przypadku przez charakterystykę czynu, nie zaś przez jego konsekwencje. Pozwala to stwierdzić, że dla ustalenia podstaw odpowiedzialności nie jest konieczne wykazywanie, że zachowanie podjęte w zamian za korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę wywołało stan niebezpieczeństwa dla interesów majątkowych jednostki organizacyjnej. Wystarczające jest, że cecha taka tkwi w podejmowanym przez sprawcę zachowaniu, które może samodzielnie lub na tle istniejącego układu sytuacyjnego wywołać zagrożenie w postaci niebezpieczeństwa szkody.

Przestępstwo przekupstwa gospodarczego biernego (sprzedajność gospodarcza) określone w art. 296a § 1 k.k. należy do kategorii przestępstw indywidualnych właściwych ( delictum proprium), tj. o zawężonym kręgu podmiotów sprawczych. Jego sprawcą może być tylko osoba spełniająca określone w ustawie cechy. Zgodnie z postanowieniami ustawy sprawcą przestępstwa łapownictwa biernego może być osoba: a) pełniąca funkcję kierowniczą
w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą; b) mająca,
z racji zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji, istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością takiej jednostki. W najogólniejszym sensie sprawcą przestępstwa korupcji gospodarczej może być jedynie osoba odgrywająca istotną rolę w procesie podejmowania decyzji gospodarczych w ramach uczestniczącej w obrocie jednostki organizacyjnej. Istotność roli sprawcy w procesie decyzyjnym akcentowana jest przez ustawodawcę w obu elementach charakteryzujących cechy sprawcy, który musi być osobą pełniącą funkcję kierowniczą lub mającą z racji zajmowanego stanowiska albo pełnionej funkcji istotny wpływ na podejmowanie decyzji gospodarczych (por. J. Raglewski, Odpowiedzialność karna za korupcję gospodarczą..., s. 33).

Pod pojęciem „jednostka organizacyjna” kryją się wszelkiego rodzaju struktury organizacyjne, za pośrednictwem których prowadzona jest działalność gospodarcza. Przepis art. 296a § 1 k.k. nie określa formy prawnej jednostki organizacyjnej, nie wiąże także tego pojęcia z jakimikolwiek regulacjami z zakresu prawa gospodarczego określającymi ramy organizacyjne, za pośrednictwem których realizowana jest działalność gospodarcza.
W konsekwencji przyjąć należy, że znaczenie pojęcia „jednostka organizacyjna” w rozumieniu art. 296a § 1 k.k. wykładać należy zgodnie ze regułami znaczeniowymi, jakie termin ten ma w obrębie powszechnego języka polskiego, z tym tylko uzupełnieniem, że pojęcie to z mocy postanowienia ustawodawcy ograniczone jest do takich jednostek, które wykonują działalność gospodarczą (O. G. (w :) O. G., S. H., M. K., S.M. P.,
Z. S., J. S., L. T., A. W., Kodeks karny. Komentarz, s. 433). Jednostka organizacyjna to podmiot (jednostka) o wyodrębnionym majątku, mająca zorganizowaną strukturę wewnętrzną ujętą w ramy organizacyjne oraz określone zasady prowadzenia spraw tej jednostki i reprezentowania jej na zewnątrz. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, do jednostek organizacyjnych zaliczyć należy w szczególności tzw. zewnętrzną spółkę cywilną oraz spółkę jawną (por. A. Jędrzejewska, Istota spółki cywilnej..., s. 2 i n.; tejże, Podmiotowość prawna spółki cywilnej..., s. 3-4).

Do uznania danego podmiotu za jednostkę organizacyjną nie jest konieczne posiadanie przez ten podmiot osobowości prawnej lub też przy braku osobowości prawnej zdolności prawnej nadanej przez ustawę. Nie jest także wymagane istnienie szczególnych regulacji prawnych określających zasady tworzenia takich jednostek, sposób ich funkcjonowania m.in. Tym samym za jednostkę organizacyjną w rozumieniu art. 296a § 1 k.k. uznać należy każdy podmiot gospodarczy (przedsiębiorcę) posiadający zorganizowaną, chociażby w oparciu o ustalenia wewnętrzne, strukturę organizacyjną oraz zasady prowadzenia spraw i reprezentacji na zewnątrz. Jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 296a § 1 k.k. będą zatem wszystkie uregulowane w kodeksie spółek handlowych spółki prawa handlowego (osobowe i kapitałowe),

Za jednostkę organizacyjną uznać należy zarówno taką zorganizowaną strukturę, która jako całość wykonuje działalność gospodarczą, jak i określone i wyodrębnione organizacyjnie części składowe większej struktury gospodarczej, na przykład oddziały, działy, wydziały, zakłady m.in. (por. O. G. (w :) O. G., S. H., M. K., S.M. P.,
Z. S., J. S., L. T., A. W., Kodeks karny. Komentarz, s. 433). Jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 296a § 1 k.k. będzie zatem na przykład oddział spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, oddział spółki akcyjnej, zamiejscowy zakład przedsiębiorstwa państwowego, wyodrębniona organizacyjnie i strukturalnie jednostka produkcyjna lub handlowa przedsiębiorcy m.in.

Wskazany powyżej materiał oraz poczynione rozważania natury prawnej dotyczące stanu prawnego obowiązującego w czasie popełnienia przestępstwa przez G. S. (2), pozwoliły na przedstawienie oskarżonemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., jak również przypisane mu tego przestępstwa.

W świetle zebranego w tej sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że G. S. (2) był osobą odgrywającą istotną rolę w procesie podejmowania decyzji odszkodowawczej przez (...), w którym był wówczas zatrudniony, a piastował wówczas stanowisko (...) w (...) w K..

Ten jego istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z przyznaniem odszkodowania w tym konkretnym przypadku, który został opisany w zarzucie XXXII aktu oskarżenia polegał natomiast na tym, że w dniu 31 marca 2005 r. dokonał on oględzin uszkodzonego samochodu marki R. (...) nr rej. (...), należącego do T. G. (1), jak również dokonał oceny uszkodzonych części oraz zespołów w/w pojazdu określającej wysokość odszkodowania, opisując w protokole oględzin uszkodzonego pojazdu uszkodzone części i zespoły pojazdu do naprawy oraz do wymiany w taki sposób, aby T. G. (1) otrzymał odszkodowanie w jak najwyższej wysokości, a w szczególności opierając się na informacjach jakie otrzymał od T. G. (1) ujętych na kartce papieru przekazanej mu przez T. G. (1), ustalając w ten sposób koszty jego naprawy niewspółmierne do powstałych uszkodzeń, a także uniemożliwiając ujawnienie umyślnego uszkodzenia tego pojazdu w wyniku tzw. „ustawianej kolizji drogowej”. Samochód ten uczestniczył bowiem bez wątpienia w ustawionej kolizji drogowej, która została zorganizowana przez T. G. (1) w dniu 21 marca 2005 r. W ten sposób G. S. (2) nadużył udzielonych mu uprawnień oraz nie dopełnił ciążących na nim obowiązków. Wprawdzie w kolejnym etapie procesu decyzyjnego G. S. (2) nie uczestniczył już osobiście, a dalsze czynności związane z procedurą likwidacji szkody w w/w pojeździe w (...) podejmował K. W. (1), nie ulega jednak wątpliwości, że podjęte przez niego czynności i sporządzona przez niego dokumentacja była następnie punktem wyjścia dla ustalenia wysokości odszkodowania. Warto w tym miejscu odnotować, że z zeznań świadka K. W. (1) wynikało, że nie weryfikował już tych ustaleń, które G. S. (2) poczynił w ramach oględzin pojazdu.

W zamian za to G. S. (2) przyjął od T. G. (1) korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 1.103 zł stanowiącej 5 % wypłaconego w dniach 11 maja 2005 r. i 15 czerwca 2005 r. T. G. (1) odszkodowania z tytułu OC, a wyniosło ono łącznie 22.053,83 zł. W następstwie tego G. S. (2) wyrządził szkodę majątkową (...) w K., i jednocześnie swoim zachowaniem ułatwił T. G. (1) wyłudzenie w/w odszkodowania na szkodę w/w (...). Tym samym w pełni uprawniony jest wniosek, że swoim zachowaniem – opisanym w punkcie XXXII aktu oskarżenia – G. S. (2) zrealizował znamiona przestępstwa z art. 296a § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Odnosząc się do wszytskich opisanych w tej części uzasadnienia przestępstw, które zostały przypisane oskarżonym należy stwierdzić, że Sąd nie dostrzegł w tej sprawie żadnych okoliczności, które mogłyby stać na przeszkodzie do przypisania oskarżonym zarzucalności ich bezprawnych i karygodnych czynów (a zatem – bycia winnym popełnienia wskazanych wyżej czynów) są oni bowiem ludźmi dojrzałym, o odpowiednim zasobie doświadczenia życiowego i w pełni poczytalnym. Nie występowały u nich także inne czynniki, mogące deformować w znacznym stopniu prawidłowość mechanizmów odpowiedzialnych za podejmowanie właściwych decyzji. Wszyscy oskarżeni mogli zatem bez przeszkód rozpoznać bezprawność i karygodność swoich zachowań, a w konsekwencji tego mogli również powstrzymać się od realizacji decyzji woli niezgodnej z obowiązującymi normami prawnymi.

Nie można było w tej sprawie również mówić o anormalnej sytuacji motywacyjnej sprawców wyłączającej możliwość zgodnego z prawem zachowania się.

Wymierzając karę Sąd rozważył co następuje.

Przy kształtowaniu wymiaru sankcji karnej orzeczonej wobec oskarżonych Sąd kierował się z jednej strony zasadami wymiaru kary, określonymi w art. 53 k.k., z drugiej zaś występującymi w sprawie okolicznościami. Wychodząc z założenia, że sankcja karna nie może przekraczać stopnia winy a jednocześnie nie może być niższa od progu społecznej akceptowalności kary za przestępstwo przypisane oskarżonym, Sąd przeanalizował czynniki, w oparciu o które ustalił stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonych, który również znalazł swoje odzwierciedlenie w wymiarze kary.

Ponadto Sąd miał na uwadze fakt, iż od czasu popełnienia przez oskarżonych zarzucanych im czynów do dnia wyrokowania miała miejsce nie jedna nowelizacja przepisów kodeksu karnego. Stosownie zaś do dyspozycji zawartej w przepisie art. 4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W omawianym przypadku względniejszą dla oskarżonego była ustawa kodeks karny w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w dniu 1 lipca 2015 r. w życie istotnej nowelizacji tejże ustawy.

W przypadku przestępstw przypisanych oskarżonym przy wymiarze kar za poszczególne przestępstwa nie można było tracić z pola widzenia znaczenia dóbr prawnych chronionych naruszonymi przez nich przepisami, a były nimi w przypadku przestępstw kwalifikowanych z:

- art. 229 k.k. (tak jak w przypadku przestępstwa kwalifikowanego z art. 228 k.k.) prawidłowość funkcjonowania instytucji publicznych, bezinteresowność osób pełniących funkcję publiczne i zaufanie społeczne do rzetelności działań w szczególności instytucji państwowych,

- art. 231 k.k. prawidłowe funkcjonowanie w szczególności instytucji państwowej i związany z tym autorytet władzy publicznej, w tym wypadku Policji,

- art. 266 k.k. prawo zachowania określonych informacji w tajemnicy, a w przypadku art. 266 § 2 k.k. szeroko rozumiana tajemnica służbowa, przy czym obowiązek dyskrecji spoczywający na depozytariuszu informacji podyktowany był w tym wypadku potrzebą ochrony istotnego interesu publicznego, jak również istotnego interesu prywatnego, tj. (...) w K. i (...) w K. – powstanie tych podmiotów i zawarcie stosownych umów z Policją, jak również stworzenie odpowiednich procedur – algorytmów określających tok postępowania w przypadku zaistnienia zdarzeń drogowych wymagających holowania pojazdów miało stanowić skuteczny środek zapobiegający nadużyciom, które występowały i stawały się coraz bardziej uciążliwe tak dla osób prywatnych – uczestników zdarzeń drogowych, jak i podmiotów świadczących usługi holownicze. W tym wypadku chroniony był też stosunek zaufania do Policji, który miał przecież szczególne znaczenie dla prawidłowego wykonywania zawodu policjanta,

- art. 258 k.k. bezpieczeństwo państwa i obywateli, zagrożonych działalnością grup przestępczych, bowiem przestępcza działalność takiej grupy charakteryzuje się znacznie większą społeczną szkodliwością ze względu na swój zawodowy charakter aniżeli działalność pojedynczych sprawców,

- art. 273 k.k. wiarygodność dokumentów w ich aspekcie dowodowym,

- art. 286 k.k. cudze mienie,

- art. 298 k.k. prawidłowość funkcjonowania obrotu gospodarczego, przepis ten w najszerszym zakresie chroni instytucję ubezpieczenia, w tym zasady uczciwości i rzetelności w obrocie ubezpieczeniowym, ponadindywidualne interesy społeczne związane z utrzymaniem funkcjonalnej i socjalnej sprawności instytucji ubezpieczeniowych oraz interesy majątkowe poszczególnych ubezpieczycieli,

- art. 296a k.k. prawidłowość obrotu gospodarczego oraz zasady uczciwego obrotu w warunkach gospodarki rynkowej.

Przechodząc do wymiaru poszczególnych kar należy stwierdzić co następuje:

W przypadku oskarżonego A. P. (1) przechodząc do wymiaru kary należy po pierwsze stwierdzić, że oskarżony w każdym z analizowanych przypadków dokonał przestępstw wymierzonych przeciwko istotnym dobrom prawnym, przy czym motywacja oskarżonego – uzyskanie korzyści majątkowej cudzym kosztem w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i dodatkowo z uczynieniem sobie z tego stałego źródła dochodu (czyn II) - nie była przy tym racjonalizowana żadnymi nadzwyczajnymi czynnikami.

Zachowanie oskarżonego cechował przy tym upór w dążeniu do osiągnięcia obranego celu, bezkompromisowość i nachalność. Oskarżony wykorzystał też zaufanie jakim został obdarzony w relacjach z organami policji, wykonując wcześniej od wielu lat usługi holownicze na terenie miasta K..

W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów należało uznać za znaczny.

Za znaczny należało również uznać stopień winy.

A. P. (1) w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie był osobą niekaraną, natomiast na etapie wyrokowania był osobą karaną, bowiem w międzyczasie został skazany w równolegle toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym (również dotyczącym udziału w ustawionej kolizji drogowej) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P za przestępstwo z art. 298 § 1 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował jego działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami.

Nie bez znaczenia z punktu widzenia wymiaru kary za poszczególne przypisane mu przestępstwa pozostawała wysokość szkody nimi wyrządzonej, jak również czasookres ich popełnienia.

Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał częściowe przyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów na etapie postępowania przygotowawczego, jak również fakt, iż złożył wówczas w tej sprawie wyjaśnienia, które mogły stanowić podstawę czynionych ustaleń faktycznych.

W świetle powyższego, w przypadku:

- (pkt I wyroku) przestępstwa z art. 258 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wymierzano oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

- (pkt II wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się również dyspozycją art. 11 § 3 k.k., art. 19 § 1 k.k., art. 65 § 1 k.k. oraz art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w cel osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych), a zatem uwzględniając możliwości zarobkowe oskarżonego, który od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą.

- (pkt III wyroku) w przypadku przestępstwa stanowiącego występek z art. 229 § 3 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 1 (jednego) pozbawienia wolności, a na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. karę grzywny w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych), a to z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

- (pkt IV wyroku) w przypadku popełnienia czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach od IV.1 do IV.5 aktu oskarżenia, przy przyjęciu, że czynów tych dokonał, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, a zatem w ramach ciągu składającego się z pięciu przestępstw kwalifikowanych kumulatywnie z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., i za ten ciąg przestępstw przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych), a to z uwagi na fakt działania w cel osiągnięcia korzyści majątkowej,

- (pkt V wyroku) w przypadku czynu stanowiącego występek z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. i art. 298 § 1 k.k. i art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. karę grzywny w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych), a to z uwagi na fakt działania w cel osiągnięcia korzyści majątkowej,

- (pkt VI wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego A. P. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie V niniejszego wyroku w kwocie 400 zł (czterysta złotych),

- (pkt VII wyroku) na mocy art. 41 § 2 k.k. oraz art. 43 § 1 i 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pomocy drogowej, polegającej na transporcie i holowaniu pojazdów, które uległy awarii, kolizji, wypadkowi na okres 5 (pięciu) lat, a to z uwagi na fakt, iż zarzucanych mu przestępstw dokonał on w związku z prowadzeniem takiej działalności, a biorąc pod uwagę skalę jego przestępczej działalności i bezkompromisowość jego działania uzasadniony jest wniosek, że dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

- (pkt VIII wyroku) orzekając w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych z osobna oskarżonemu A. P. (1) za przestępstwa oraz ciąg przestępstw opisane w punktach od I do V wyroku karę łączną 3 (trzech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się dyspozycją zawartą w art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., a w przypadku orzekania w miejsce jednostkowych kar grzywien wymierzonych z osobna za przestępstwa oraz ciąg przestępstw opisane w punktach od II do V niniejszego wyroku kary łącznej grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, przy ustaleniu na mocy art. 33 § 3 k.k. w zw. z art. 86 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokości jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych) również dyspozycją art. 86 § 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

Wymierzając oskarżonemu A. P. (1) karę łączną za zbiegające się przestępstwa, Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru. I tak, powszechna praktyka sądów wyrażona licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego przyjmuje, że kara łączna powinna być tym więcej zbliżona do dolnej granicy (zasada absorpcji), im bardziej ścisły jest związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami; im związek ten jest luźniejszy, kara łączna winna tym więcej zbliżać się do górnej jej granicy (zasada kumulacji). Związek ów polega na odległości czasowej między poszczególnymi przestępstwami a ich podobieństwo, na zbliżonym sposobie działania, na tożsamości osób pokrzywdzonych, wspólności ich dóbr itp. Natomiast okoliczności osobopoznawcze, charakteryzujące tryb życia poprzednio przez skazanego prowadzony, ani stopień winy, nie mają żadnego znaczenia dla orzeczenia kary łącznej. Są to bowiem przesłanki podlegające uwzględnieniu przy oznaczeniu wymiaru kary za poszczególne zbiegające się przestępstwa. Uwzględnienie ich ponownie przy orzekaniu kary łącznej prowadziłoby do ponownego oceniania okoliczności już uwzględnionych, zatem do ukrytego weryfikowania wymiaru kary za zbiegające się przestępstwa, a więc do niedopuszczalnego ponownego osądzenia rzeczy już osądzonej (na takim stanowisku SA w K. w wyroku z dnia 11.06.1992r., II AKr 114/92, KZS 1992/3-9/49). Oskarżony zarzucanych mu przestępstw dokonał w niewielkiej odległości czasowej, i choć przypisane mu czyny tylko częściowo są przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 k.k., to jednak oskarżony dokonał ich w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, m.in. chcąc uzyskać jak najwięcej zleceń na holowania i miały one charakter powtarzalny. Z drugiej jednak strony A. P. (1) działał na szkodę różnych podmiotów. W tych okolicznościach Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną przy zastosowaniu dyrektywy asperacji w wysokości zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, które wyznaczała najsurowsza z wymierzonych kar. Tak ukształtowana kara odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz zawiera w sobie wystarczającą dozę dolegliwości, aby móc uświadomić mu naganność jego zachowania, a z drugiej strony – stanowić dla niego przestrogę przed ponownym sięganiem po popełnienie występku dla osiągnięcia łatwej korzyści majątkowej oraz podejmowania działań w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Nie bez znaczenia będzie także oddziaływanie wychowawcze kary w kierunku ukształtowania poczucia osobistej odpowiedzialności za podejmowane zachowania i skłonienia go na przyszłość do realizacji decyzji woli tylko zgodnych z nakazami prawa.

Na poczet kary łącznej pozbawienia wolności – kierując się dyspozycją art. 63 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. - zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności, to jest okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 lutego 2007 r. do dnia 26 lipca 2007 r. (pkt IX wyroku),

- (pkt LXXIII wyroku) na mocy art. 46 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonych A. P. (1), M. M. (1), P. A. (1) i D. W. solidarnie obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punktach V, XLI, XLII i XLIII.2 aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz:

- (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 14.900 zł (czternaście tysięcy dziewięćset złotych),

- (...) S.A. z siedzibą w Ł. kwoty 25.993,62 zł (dwadzieścia pięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy złote 62/100),

ustalając ponadto, iż obowiązek ten ma charakter solidarny z obowiązkiem naprawienia szkody na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. oraz na rzecz (...) S.A. z siedzibą w Ł. nałożonym na A. P. (3) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa - (...) w Krakowie II Wydział Karny z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt II K 276/09/P.

W przypadku oskarżonych M. Ż. (1), J. Z. (1), S. S. (1) i S. K. (1) – będących funkcjonariuszami policji - należy po pierwsze stwierdzić, że oskarżeni w każdym z analizowanych przypadków dokonali przestępstw wymierzonych przeciwko istotnym dobrom prawnym, przy czym motywacja oskarżonych – uzyskanie korzyści majątkowej cudzym kosztem w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i dodatkowo z uczynieniem sobie z tego stałego źródła dochodu (w przypadku przestępstw polegających na przekazywaniu informacji) - nie była przy tym racjonalizowana żadnymi nadzwyczajnymi czynnikami.

Zachowanie oskarżonych cechował przy tym upór w dążeniu do osiągnięcia obranego celu, bezkompromisowość i łatwość wchodzenia w konflikt z prawem.

W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości przypisanych im czynów należało uznać za znaczny.

Za znaczny należało również uznać stopień winy.

Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami.

Nie bez znaczenia z punktu widzenia wymiaru kary za poszczególne przypisane im przestępstwa pozostawała wysokość szkody nimi wyrządzonej, jak również czasookres ich popełnienia.

Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał ich dotychczasową niekaralność, jak również częściowe przyznanie się do popełnienia zarzucanych im czynów na etapie postępowania przygotowawczego, jak również fakt, iż złożyli oni wówczas w tej sprawie wyjaśnienia, które mogły stanowić podstawę czynionych ustaleń faktycznych (przy czym zdobyli się oni na szczerość w różnym stopniu).

W świetle powyższego, w przypadku oskarżonego M. Ż. (1):

- (pkt X wyroku) za występek z art. 258 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

- (pkt XI wyroku) za występek kwalifikowany kumulatywnie z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się również dyspozycją art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k., a ponadto na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych), a to z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przy uwzględnieniu faktu, iż oskarżony dysponuje stałym źródłem dochodu,

- (pkt XII wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego M. Ż. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XI niniejszego wyroku w kwocie 22.200 zł (dwadzieścia dwa tysiące dwieście złotych),

- (pkt XIII aktu oskarżenia) w przypadku czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach od XV.1 do XV.4 aktu oskarżenia, sąd przyjął, iż czynów tych dokonał on, działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, a zatem w ramach ciągu składającego się z czterech przestępstw kwalifikowanych z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., i w tych okolicznościach wymierzając karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności za ten ciąg przestępstw sąd kierował się również dyspozycją art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych),

- (pkt XIV wyroku) w przypadku czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach od XVI.1 do XVI.4 aktu oskarżenia, sąd przyjął, iż czynów tych dokonał on, działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, a zatem w ramach ciągu składającego się z czterech przestępstw kwalifikowanych z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., w związku z tym wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności za ten ciąg przestępstw sąd kierował się również dyspozycją art. 11 § 3 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

- (pkt XV wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego M. Ż. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia ciągu przestępstw opisanego w punkcie XIV niniejszego wyroku w kwocie 350 zł (trzysta pięćdziesiąt złotych),

- (pkt XVI wyroku) w przypadku czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach od XVII.1 do XVII.11 aktu oskarżenia, sąd przyjął, iż czynów tych dokonał on, działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, a zatem w ramach ciągu składającego się z jedenastu przestępstw kwalifikowanych z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., w związku z tym wymierzając oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności za ten ciąg przestępstw sąd kierował się również dyspozycją art. 11 § 3 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wymierzona została oskarżonemu na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. kara grzywny w wysokości 110 (stu dziesięciu) stawek dziennych, przy ustaleniu na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokości jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

(pkt XVII wyroku) orzekając w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych z osobna oskarżonemu za przestępstwa oraz ciągi przestępstw opisane w punktach X, XI, XIII, XIV i XVI niniejszego wyroku karę łączną 4 (czterech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się dyspozycją art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., a w przypadku kary łącznej grzywny w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przy ustaleniu na mocy art. 33 § 3 k.k. w zw. z art. 86 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokości jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych) orzekanej w miejsce jednostkowych kar grzywien wymierzonych z osobna za przestępstwa oraz ciągi przestępstw w punktach XI, XIII, XIV i XVI niniejszego wyroku - również treścią art. 86 § 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. i art. 4 § 1 k.k.

Wymierzając oskarżonemu M. Ż. (1) karę łączną za zbiegające się przestępstwa, Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru. I tak, powszechna praktyka sądów wyrażona licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego przyjmuje, że kara łączna powinna być tym więcej zbliżona do dolnej granicy (zasada absorpcji), im bardziej ścisły jest związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami; im związek ten jest luźniejszy, kara łączna winna tym więcej zbliżać się do górnej jej granicy (zasada kumulacji). Związek ów polega na odległości czasowej między poszczególnymi przestępstwami a ich podobieństwo, na zbliżonym sposobie działania, na tożsamości osób pokrzywdzonych, wspólności ich dóbr itp. Natomiast okoliczności osobopoznawcze, charakteryzujące tryb życia poprzednio przez skazanego prowadzony, ani stopień winy, nie mają żadnego znaczenia dla orzeczenia kary łącznej. Są to bowiem przesłanki podlegające uwzględnieniu przy oznaczeniu wymiaru kary za poszczególne zbiegające się przestępstwa. Uwzględnienie ich ponownie przy orzekaniu kary łącznej prowadziłoby do ponownego oceniania okoliczności już uwzględnionych, zatem do ukrytego weryfikowania wymiaru kary za zbiegające się przestępstwa, a więc do niedopuszczalnego ponownego osądzenia rzeczy już osądzonej (na takim stanowisku SA w K. w wyroku z dnia 11.06.1992r., II AKr 114/92, KZS 1992/3-9/49). Oskarżony zarzucanych mu przestępstw dokonał w niewielkiej odległości czasowej, przypisane mu czyny częściowo są przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. i miały one charakter powtarzalny. Z drugiej jednak strony M. Ż. (1) działał na szkodę różnych podmiotów. W tych okolicznościach Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną przy zastosowaniu dyrektywy asperacji w wysokości zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, które wyznaczała najsurowsza z wymierzonych kar. Tak ukształtowana kara odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz zawiera w sobie wystarczającą dozę dolegliwości, aby móc uświadomić mu naganność jego zachowania, a z drugiej strony – stanowić dla niego przestrogę przed ponownym sięganiem po popełnienie występku dla osiągnięcia łatwej korzyści majątkowej oraz podejmowania działań w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Nie bez znaczenia będzie także oddziaływanie wychowawcze kary w kierunku ukształtowania poczucia osobistej odpowiedzialności za podejmowane zachowania i skłonienia go na przyszłość do realizacji decyzji woli tylko zgodnych z nakazami prawa.

- (pkt XVIII wyroku) na mocy art. 63 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd zaliczył oskarżonemu M. Ż. (1) na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności, to jest okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 lutego 2007 r. do dnia 26 lipca 2007 r.

W świetle powyższego, w przypadku oskarżonego J. Z. (1):

- (pkt XIX wyroku) za przestępstwo stanowiące występek z art. 258 § 1 k.k., sąd - przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. - wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

- (pkt XX wyroku) za przestępstwo kwalifikowane kumulatywnie z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych), biorąc pod uwagę fakt, iż oskarżony ma stałe źródło dochodu,

(pkt XXI wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego J. Z. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XX niniejszego wyroku w kwocie 22.200 zł (dwadzieścia dwa tysiące dwieście złotych),

- (pkt XXII wyroku) w przypadku czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach od XX.1 do XX.4 aktu oskarżenia, sąd przyjął, iż czynów tych dokonał on, działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, a zatem w ramach ciągu składającego się z czterech przestępstw kwalifikowanych z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., w związku z tym wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności za ten ciąg przestępstw sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych),

- (pkt XXIII wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego J. Z. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia ciągu przestępstw opisanego w punkcie XXII niniejszego wyroku w kwocie 400 zł (czterysta złotych),

- (pkt XXIV wyroku) w przypadku czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach od XXI.1 do XXI.3 aktu oskarżenia, sąd przyjął, iż czynów tych dokonał, działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, a zatem w ramach ciągu składającego się z trzech przestępstw kwalifikowanych z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., w związku z tym wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności za ten ciąg przestępstw sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych),

- (pkt XXV wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania oskarżonego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

- (pkt XXVI aktu oskarżenia) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego J. Z. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XXV niniejszego wyroku w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych),

- (pkt XXVII wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

- (pkt XXVIII wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego J. Z. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XXVII niniejszego wyroku w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych),

- (pkt XXIX wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności sąd kierował się treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

- (pkt XXX wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego J. Z. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XXIX niniejszego wyroku w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych),

- (pkt XXXI wyroku) w przypadku występku z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 19 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt, iż w związku z popełnieniem tego przestępstwa została osiągnięta korzyść majątkowa na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych),

- (pkt XXXII) orzekając wobec oskarżonego karę łączną 5 (pięciu) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych z osobna za przestępstwa oraz ciągi przestępstw opisane w punktach XIX, XX, XXII, XXIV, XXV, XXVII, XXIX i XXXI niniejszego wyroku sąd kierował się dyspozycją art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., a w przypadku kary łącznej grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, przy ustaleniu na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokości jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych) orzekanej w miejsce jednostkowych kar grzywien wymierzonych z osobna za przestępstwa oraz ciągi przestępstw opisane w punktach XX, XXII, XXIV, XXV, XXVII, XXIX i XXXI niniejszego wyroku sąd kierował się treścią art. 86 § 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

Wymierzając oskarżonemu J. Z. (1) karę łączną za zbiegające się przestępstwa, Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru. I tak, powszechna praktyka sądów wyrażona licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego przyjmuje, że kara łączna powinna być tym więcej zbliżona do dolnej granicy (zasada absorpcji), im bardziej ścisły jest związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami; im związek ten jest luźniejszy, kara łączna winna tym więcej zbliżać się do górnej jej granicy (zasada kumulacji). Związek ów polega na odległości czasowej między poszczególnymi przestępstwami a ich podobieństwo, na zbliżonym sposobie działania, na tożsamości osób pokrzywdzonych, wspólności ich dóbr itp. Natomiast okoliczności osobopoznawcze, charakteryzujące tryb życia poprzednio przez skazanego prowadzony, ani stopień winy, nie mają żadnego znaczenia dla orzeczenia kary łącznej. Są to bowiem przesłanki podlegające uwzględnieniu przy oznaczeniu wymiaru kary za poszczególne zbiegające się przestępstwa. Uwzględnienie ich ponownie przy orzekaniu kary łącznej prowadziłoby do ponownego oceniania okoliczności już uwzględnionych, zatem do ukrytego weryfikowania wymiaru kary za zbiegające się przestępstwa, a więc do niedopuszczalnego ponownego osądzenia rzeczy już osądzonej (na takim stanowisku SA w K. w wyroku z dnia 11.06.1992r., II AKr 114/92, KZS 1992/3-9/49). Oskarżony zarzucanych mu przestępstw dokonał w niewielkiej odległości czasowej, przypisane mu czyny częściowo są przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. i miały one charakter powtarzalny. Z drugiej jednak strony J. Z. (1) działał na szkodę różnych podmiotów. W tych okolicznościach Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną przy zastosowaniu dyrektywy asperacji w wysokości zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, które wyznaczała najsurowsza z wymierzonych kar. Tak ukształtowana kara odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz zawiera w sobie wystarczającą dozę dolegliwości, aby móc uświadomić mu naganność jego zachowania, a z drugiej strony – stanowić dla niego przestrogę przed ponownym sięganiem po popełnienie występku dla osiągnięcia łatwej korzyści majątkowej oraz podejmowania działań w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Nie bez znaczenia będzie także oddziaływanie wychowawcze kary w kierunku ukształtowania poczucia osobistej odpowiedzialności za podejmowane zachowania i skłonienia go na przyszłość do realizacji decyzji woli tylko zgodnych z nakazami prawa.

- (pkt XXXIII wyroku) kierując się dyspozycją art. 63 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd zaliczył oskarżonemu J. Z. (1) na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności, to jest okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 lutego 2007 r. do dnia 26 lipca 2007 r.

W świetle powyższego, w przypadku oskarżonego S. K. (1):

- (pkt XXXIV aktu oskarżenia) w przypadku występku z art. 258 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

- (pkt XXXV aktu oskarżenia) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył okarżonemu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

- (pkt XXXVI wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego S. K. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XXXV niniejszego wyroku w kwocie 22.200 zł (dwadzieścia dwa tysiące dwieście złotych),

- (pkt XXXVII wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokośći 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

- (pkt XXXVIII wyroku) orzekając w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych z osobna za przestępstwa opisane w punktach XXXIV, XXXV i XXXVII niniejszego wyroku wobec oskarżonego S. K. (1) karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności sąd kierował się treścią art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., a orzekając w miejsce jednostkowych kar grzywien wymierzonych z osobna za przestępstwa opisane w punktach XXXV i XXXVII niniejszego wyroku kary łącznej grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. w zw. z art. 86 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych) sąd kierował się również treścią art. 86 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.,

Wymierzając oskarżonemu S. K. (1) karę łączną za zbiegające się przestępstwa, Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru. I tak, powszechna praktyka sądów wyrażona licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego przyjmuje, że kara łączna powinna być tym więcej zbliżona do dolnej granicy (zasada absorpcji), im bardziej ścisły jest związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami; im związek ten jest luźniejszy, kara łączna winna tym więcej zbliżać się do górnej jej granicy (zasada kumulacji). Związek ów polega na odległości czasowej między poszczególnymi przestępstwami a ich podobieństwo, na zbliżonym sposobie działania, na tożsamości osób pokrzywdzonych, wspólności ich dóbr itp. Natomiast okoliczności osobopoznawcze, charakteryzujące tryb życia poprzednio przez skazanego prowadzony, ani stopień winy, nie mają żadnego znaczenia dla orzeczenia kary łącznej. Są to bowiem przesłanki podlegające uwzględnieniu przy oznaczeniu wymiaru kary za poszczególne zbiegające się przestępstwa. Uwzględnienie ich ponownie przy orzekaniu kary łącznej prowadziłoby do ponownego oceniania okoliczności już uwzględnionych, zatem do ukrytego weryfikowania wymiaru kary za zbiegające się przestępstwa, a więc do niedopuszczalnego ponownego osądzenia rzeczy już osądzonej (na takim stanowisku SA w K. w wyroku z dnia 11.06.1992r., II AKr 114/92, KZS 1992/3-9/49). Oskarżony zarzucanych mu przestępstw dokonał w niewielkiej odległości czasowej, przypisane mu czyny częściowo są przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. i miały one charakter powtarzalny. Z drugiej jednak strony S. K. (1) działał na szkodę różnych podmiotów. W tych okolicznościach Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną przy zastosowaniu dyrektywy asperacji w wysokości zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, które wyznaczała najsurowsza z wymierzonych kar. Tak ukształtowana kara odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz zawiera w sobie wystarczającą dozę dolegliwości, aby móc uświadomić mu naganność jego zachowania, a z drugiej strony – stanowić dla niego przestrogę przed ponownym sięganiem po popełnienie występku dla osiągnięcia łatwej korzyści majątkowej oraz podejmowania działań w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Nie bez znaczenia będzie także oddziaływanie wychowawcze kary w kierunku ukształtowania poczucia osobistej odpowiedzialności za podejmowane zachowania i skłonienia go na przyszłość do realizacji decyzji woli tylko zgodnych z nakazami prawa.

- (pkt XXXIX wyroku) kierując się dyspozycją art. 63 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd zaliczył oskarżonemu S. K. (1) na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności, to jest okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 lutego 2007 r. do dnia 25 lipca 2007 r.

W świetle powyższego, w przypadku oskarżonego S. S. (1):

- (pkt XL wyroku) w przypadku przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

- (pkt XLI wyroku) przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 228 § 3 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

- (pkt XLII wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego S. S. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XLI niniejszego wyroku w kwocie 22.200 zł (dwadzieścia dwa tysiące dwieście złotych),

- (pkt XLIII wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 298 § 1 k.k. i art. 231 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych,

- (pkt XLIV wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego S. S. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XLIII niniejszego wyroku w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych),

- (pkt XLV wyroku) orzekając w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych z osobna za przestępstwa w punktach XL, XLI i XLIII niniejszego wyroku karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności sąd kierował się treścią art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., natomiast orzekając w miejsce jednostkowych kar grzywien wymierzonych z osobna za przestępstwa opisane w punktach XLI i XLIII niniejszego wyroku wobec oskarżonego karę łączną grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, i ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. w zw. z art. 86 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł (sto złotych) sąd kierował się treścią art. 86 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

Wymierzając oskarżonemu S. S. (1) karę łączną za zbiegające się przestępstwa, Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru. I tak, powszechna praktyka sądów wyrażona licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego przyjmuje, że kara łączna powinna być tym więcej zbliżona do dolnej granicy (zasada absorpcji), im bardziej ścisły jest związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami; im związek ten jest luźniejszy, kara łączna winna tym więcej zbliżać się do górnej jej granicy (zasada kumulacji). Związek ów polega na odległości czasowej między poszczególnymi przestępstwami a ich podobieństwo, na zbliżonym sposobie działania, na tożsamości osób pokrzywdzonych, wspólności ich dóbr itp. Natomiast okoliczności osobopoznawcze, charakteryzujące tryb życia poprzednio przez skazanego prowadzony, ani stopień winy, nie mają żadnego znaczenia dla orzeczenia kary łącznej. Są to bowiem przesłanki podlegające uwzględnieniu przy oznaczeniu wymiaru kary za poszczególne zbiegające się przestępstwa. Uwzględnienie ich ponownie przy orzekaniu kary łącznej prowadziłoby do ponownego oceniania okoliczności już uwzględnionych, zatem do ukrytego weryfikowania wymiaru kary za zbiegające się przestępstwa, a więc do niedopuszczalnego ponownego osądzenia rzeczy już osądzonej (na takim stanowisku SA w K. w wyroku z dnia 11.06.1992r., II AKr 114/92, KZS 1992/3-9/49). Oskarżony zarzucanych mu przestępstw dokonał w niewielkiej odległości czasowej, przypisane mu czyny częściowo są przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. i miały one charakter powtarzalny. Z drugiej jednak strony S. S. (1) działał na szkodę różnych podmiotów. W tych okolicznościach Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną przy zastosowaniu dyrektywy asperacji w wysokości zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, które wyznaczała najsurowsza z wymierzonych kar. Tak ukształtowana kara odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów oraz zawiera w sobie wystarczającą dozę dolegliwości, aby móc uświadomić mu naganność jego zachowania, a z drugiej strony – stanowić dla niego przestrogę przed ponownym sięganiem po popełnienie występku dla osiągnięcia łatwej korzyści majątkowej oraz podejmowania działań w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Nie bez znaczenia będzie także oddziaływanie wychowawcze kary w kierunku ukształtowania poczucia osobistej odpowiedzialności za podejmowane zachowania i skłonienia go na przyszłość do realizacji decyzji woli tylko zgodnych z nakazami prawa.

- (pkt XLVI wyroku) kierując się dyspozycją art. 63 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd zaliczył oskarżonemu S. S. (1) na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności, to jest okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 lutego 2007 r. do dnia 26 lipca 2007 r.

W przypadku oskarżonego G. S. (2) przechodząc do wymiaru kary należy po pierwsze stwierdzić, że oskarżony dokonał przestępstwa wymierzonego przeciwko istotnym dobrom prawnym, przy czym motywacja oskarżonego – uzyskanie korzyści majątkowej cudzym kosztem nie była przy tym racjonalizowana żadnymi nadzwyczajnymi czynnikami.

Zachowaniem swoim oskarżony naruszył również jedną z podstawowych zasad, której przestrzegania należy bezwzględnie wymagać również od pracowników (...), a mianowicie zasadę lojalności wobec pracodawcy oraz uczciwości i rzetelności w wykonywaniu obowiązków pracowniczych.

Dokonując przypisanego mu przestępstwa oskarżony wykazał się brakiem szacunku dla cudzego mienia, jak również bezrefleksyjnością co do skutków takiego postąpienia na przyszłość. Gdyby bowiem każdy z rzeczoznawców majątkowych działał w ten sposób, nie tylko negatywnie rzutowałoby to na działalność (...), ale miałoby to dalekosiężne skutki dla osób ubezpieczających swoje mienie na wypadek zdarzeń komunikacyjnych (zaowocowałoby to podnoszeniem składek ubezpieczeniowych).

W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu należało uznać za znaczny.

Za znaczny należało również uznać stopień winy.

Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował jego uprzednią niekaralność.

W świetle powyższego:

- (pkt XLVII wyroku) wymierzając oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo kwalifikowane kumulatywnie z art. 296a § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych, przy uwzględnieniu możliwości zarobkowych G. S. (2).

- (pkt XLVIII wyroku) na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. W ocenie Sądu cele kary, a w szczególności zapobieżenie powrotowi oskarżonego na drogę przestępstwa zostaną osiągnięte bez sięgania po bezwzględną karę pozbawienia wolności. Dostrzegając ryzyko, jakie instytucja z art. 69 k.k. niesie w stosunku do każdego przecież oskarżonego Sąd uznał jednak, że stopień tego ryzyka w przypadku wyżej wymienionego oskarżonego jest możliwy na obecnym etapie postępowania do zaakceptowania, przy istnieniu czynników rokujących pozytywnie na przyszłość, w szczególności zaś z wobec faktu, iż od czasu popełnienia tego przestępstwa minęło wiele lat, w ciągu których nie wszedł on w konflikt z prawem.

- (pkt XLIX wyroku) na mocy art. 41 § 1 k.k. oraz art. 43 § 1 i § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego G. S. (2) zakaz zajmowania stanowisk związanych z likwidacją szkód w towarzystwach ubezpieczeniowych na okres 1 (jednego) roku, bowiem bez wątpienia przypisanego mu w tej sprawie przestępstwa dokonał on w związku z zajmowanym stanowiskiem i wykorzystując ten fakt,

- (pkt L wyroku) na mocy art. 45 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego G. S. (2) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XLVII niniejszego wyroku w kwocie 1.103 zł (jeden tysiąc sto trzy złote),

- (pkt LI wyroku) na mocy art. 46 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego G. S. (2) obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie XLVII niniejszego wyroku poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A., będącego następcą prawnym (...) S.A. w K., kwoty 18.053,83 zł (osiemnaście tysięcy pięćdziesiąt trzy złote 83/100) ustalając, iż obowiązek ten ma charakter solidarny z obowiązkiem naprawienia szkody na rzecz (...) S.A., będącego następcą prawnym (...)S.A. w K., nałożonym na W. S. (3) wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II K 357/14,

- (pkt LII wyroku) na mocy art. 63 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd zaliczył oskarżonemu G. S. (2) na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności, to jest okres zatrzymania od dnia 6 lutego 2007 r. do dnia 7 lutego 2007 r.

W przypadku oskarżonej A. H. (1) z domu H. przechodząc do wymiaru kary należy po pierwsze stwierdzić, że oskarżona dokonała przestępstwa wymierzonego przeciwko istotnym dobrom prawnym, przy czym motywacja oskarżonej – uzyskanie korzyści majątkowej cudzym kosztem nie była przy tym racjonalizowana żadnymi nadzwyczajnymi czynnikami.

Zachowaniem swoim oskarżona naruszyła również jedną z podstawowych zasad, której przestrzegania należy bezwzględnie wymagać od klientów (...), a mianowicie zasadę lojalno1ści i rzetelności.

Dokonując przypisanego mu przestępstwa oskarżona wykazała się brakiem szacunku dla cudzego mienia, jak również bezrefleksyjnością co do skutków takiego postąpienia na przyszłość. Gdyby bowiem klienci (...) działali w ten sposób, nie tylko negatywnie rzutowałoby to na działalność (...), ale miałoby to dalekosiężne skutki dla osób ubezpieczających swoje mienie na wypadek tego zdarzeń komunikacyjnych (zaowocowałoby to podnoszeniem składek ubezpieczeniowych).

W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu należało uznać za znaczny.

Za znaczny należało również uznać stopień winy.

A. H. (1) z domu H. w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie była osobą karaną, natomiast na etapie wyrokowania była osobą niekaraną.

W świetle powyższego:

- (pkt LXIII wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., wymierzając oskarżonej karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się również treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonej karę grzywny w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych, uwzględniając możliwości zarobkowe oskarżonej,

- (pkt LXIV wyroku) na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd warunkowo zawiesił oskarżonej A. F. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. W ocenie Sądu cele kary, a w szczególności zapobieżenie powrotowi oskarżonej na drogę przestępstwa zostaną osiągnięte bez sięgania po bezwzględną karę pozbawienia wolności. Dostrzegając ryzyko, jakie instytucja z art. 69 k.k. niesie w stosunku do każdego przecież oskarżonego Sąd uznał jednak, że stopień tego ryzyka w przypadku wyżej wymienionej oskarżonej jest możliwy na obecnym etapie postępowania do zaakceptowania, przy istnieniu czynników rokujących pozytywnie na przyszłość, w szczególności zaś z wobec faktu, iż od czasu popełnienia tego przestępstwa minęło wiele lat, w ciągu których oskarżona ustabilizowała swoją sytuację rodzinną,

- (pkt LXVII wyroku) na mocy art. 46 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonych A. H. (2) i T. Ł. solidarnie obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punktach XXXIX i XL aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. z siedzibą w Ł. kwoty 41.920,52 zł (czterdzieści jeden tysięcy dziewięćset dwadzieścia złotych 52/100) ustalając ponadto, że obowiązek ten ma charakter solidarny z obowiązkiem naprawienia szkody na rzecz (...) S.A. z siedzibą w Ł. nałożonym na J. B. (5) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III K 295/13.

W przypadku oskarżonego T. Ł. przechodząc do wymiaru kary należy po pierwsze stwierdzić, że oskarżony dokonał przestępstwa wymierzonego przeciwko istotnym dobrom prawnym, przy czym motywacja oskarżonego – uzyskanie korzyści majątkowej cudzym kosztem nie była przy tym racjonalizowana żadnymi nadzwyczajnymi czynnikami.

Zachowaniem swoim oskarżony naruszył również jedną z podstawowych zasad, której przestrzegania należy bezwzględnie wymagać od klientów (...), a mianowicie zasadę lojalności i rzetelności.

Dokonując przypisanego mu przestępstwa oskarżony wykazał się brakiem szacunku dla cudzego mienia, jak również bezrefleksyjnością co do skutków takiego postąpienia na przyszłość. Gdyby bowiem klienci (...) działali w ten sposób, nie tylko negatywnie rzutowałoby to na działalność (...), ale miałoby to dalekosiężne skutki dla osób ubezpieczających swoje mienie na wypadek tego zdarzeń komunikacyjnych (zaowocowałoby to podnoszeniem składek ubezpieczeniowych).

W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu należało uznać za znaczny.

Za znaczny należało również uznać stopień winy.

W świetle powyższego:

- (pkt LXV wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia sąd kierował się dodatkowo treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych, uwzględniając możliwości zarobkowe oskarżonego,

- (pkt LXVI wyroku) na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu T. Ł. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. W ocenie Sądu cele kary, a w szczególności zapobieżenie powrotowi oskarżonego na drogę przestępstwa zostaną osiągnięte bez sięgania po bezwzględną karę pozbawienia wolności. Dostrzegając ryzyko, jakie instytucja z art. 69 k.k. niesie w stosunku do każdego przecież oskarżonego Sąd uznał jednak, że stopień tego ryzyka w przypadku wyżej wymienionego oskarżonego jest możliwy na obecnym etapie postępowania do zaakceptowania, przy istnieniu czynników rokujących pozytywnie na przyszłość, w szczególności zaś z wobec faktu, iż od czasu popełnienia tego przestępstwa minęło wiele lat, a czyn miał charakter incydentalny.

W przypadku oskarżonego M. M. (1) przechodząc do wymiaru kary należy po pierwsze stwierdzić, że oskarżony dokonał przestępstwa wymierzonego przeciwko istotnym dobrom prawnym, przy czym motywacja oskarżonego – uzyskanie korzyści majątkowej cudzym kosztem nie była przy tym racjonalizowana żadnymi nadzwyczajnymi czynnikami.

Dokonując przypisanego mu przestępstwa oskarżony wykazał się brakiem szacunku dla cudzego mienia, jak również bezrefleksyjnością co do skutków takiego postąpienia na przyszłość. Gdyby bowiem klienci (...) działali w ten sposób, nie tylko negatywnie rzutowałoby to na działalność (...), ale miałoby to dalekosiężne skutki dla osób ubezpieczających swoje mienie na wypadek tego zdarzeń komunikacyjnych (zaowocowałoby to podnoszeniem składek ubezpieczeniowych).

W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu należało uznać za znaczny.

Za znaczny należało również uznać stopień winy.

M. M. (1) w chwili wniesienia aktu oskarżenia w tej sprawie był osobą niekaraną, natomiast w chwili wyrokowania był osobą karaną, tj. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt II K 1027/18/K został skazany za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2 lata ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym.

W świetle powyższego:

- (pkt LXVIII wyroku) w przypadku przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., wymierzając oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się dodatkowo treścią art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych, uwzględniając możliwości zarobkowe oskarżonego.

- (pkt LXIX wyroku) na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu M. M. (1) wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. W ocenie Sądu cele kary, a w szczególności zapobieżenie powrotowi oskarżonego na drogę przestępstwa zostaną osiągnięte bez sięgania po bezwzględną karę pozbawienia wolności. Dostrzegając ryzyko, jakie instytucja z art. 69 k.k. niesie w stosunku do każdego przecież oskarżonego Sąd uznał jednak, że stopień tego ryzyka w przypadku wyżej wymienionego oskarżonego jest możliwy na obecnym etapie postępowania do zaakceptowania, przy istnieniu czynników rokujących pozytywnie na przyszłość, w szczególności zaś z wobec faktu, iż od czasu popełnienia tego przestępstwa minęło wiele lat, a przypisany mu czyn miał charakter incydentalny.

- (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 14.900 zł (czternaście tysięcy dziewięćset złotych),

- (...) S.A. z siedzibą w Ł. kwoty 25.993,62 zł (dwadzieścia pięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy złote 62/100),

W przypadku oskarżonego D. W. przechodząc do wymiaru kary należy po pierwsze stwierdzić, że oskarżony dokonał przestępstw wymierzonych przeciwko istotnym dobrom prawnym, przy czym motywacja oskarżonego – uzyskanie korzyści majątkowej cudzym kosztem nie była przy tym racjonalizowana żadnymi nadzwyczajnymi czynnikami.

Dokonując przypisanego mu przestępstwa oskarżony wykazał się brakiem szacunku dla cudzego mienia, jak również bezrefleksyjnością co do skutków takiego postąpienia na przyszłość. Gdyby bowiem klienci (...) działali w ten sposób, nie tylko negatywnie rzutowałoby to na działalność (...), ale miałoby to dalekosiężne skutki dla osób ubezpieczających swoje mienie na wypadek tego zdarzeń komunikacyjnych (zaowocowałoby to podnoszeniem składek ubezpieczeniowych).

W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów należało uznać za znaczny.

Za znaczny należało również uznać stopień winy.

Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował jego uprzednią niekaralność.

W świetle powyższego:

- (pkt LXXII wyroku) w przypadku czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach XLIII.1 i XLIII.2 aktu oskarżenia, sąd przyjął, iż czynów tych dokonał, działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, a zatem w ramach ciągu składającego się z dwóch przestępstw kwalifikowanych z art. 298 § 1 k.k. i art. 273 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., w związku z tym wymierzając karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności za ten ciąg przestępstw sąd kierował się również dyspozycją art. 11 § 3 k.k. i art. 19 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k. Ponadto z uwagi na fakt działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na mocy art. 33 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych, uwzględniając jego możliwości zarobkowe. Sąd postąpił pochopnie nie dostrzegając podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec w/w oskarżonego.

- (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 14.900 zł (czternaście tysięcy dziewięćset złotych),

- (...) S.A. z siedzibą w Ł. kwoty 25.993,62 zł (dwadzieścia pięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy złote 62/100),

- (pkt LXXIV wyroku) na mocy art. 46 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego D. W. obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie XLIII.1 poprzez zapłatę na rzecz:

- (...) z siedzibą w W., będącego następcą prawnym (...) S.A. i (...) S.A., kwoty 8.897,75 zł (osiem tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych 75/100),

- (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 7.400 zł (siedem tysięcy czterysta złotych), ustalając ponadto, iż zobowiązanie to ma charakter solidarny z obowiązkiem naprawienia szkody na rzecz (...) S.A. nałożonym na J. S. (1) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie II Wydział Karny z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II K 154/13/P oraz wobec G. K. (1) i S. S. (2) wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – (...) w Krakowie II Wydział Karny z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 322/13/P.

Odnośnie kosztów:

Na mocy art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 3, § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. O. (2) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu T. Ł. z urzędu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji kwotę 2.066,40 zł (dwa tysiące sześćdziesiąt sześć złotych 40/100), w tym kwotę 386,40 zł (trzysta osiemdziesiąt sześć złotych 40/100) tytułem podatku VAT. Zasądzając przedmiotową kwotę Sąd wziął pod uwagę liczbę rozpraw, na których stawił się obrońca i jego nakład pracy.

Z kolei na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami) sąd zwolnił oskarżonych A. P. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1), G. S. (2), A. H. (2), T. Ł., M. M. (1) i D. W. od zapłaty Skarbowi Państwa kosztów sądowych z uwagi na fakt, iż zostali oni bądź to obciążeni obowiązkiem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwami, jak również wymierzono im kary grzywny, bądź też ponadto orzeczono wobec nich kary łączne pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia ich wykonania i przepadek równowartości korzyści majątkowych osiągniętych z popełnionych przestępstw (oskarżeni A. P. (1), M. Ż. (1), J. Z. (1), S. K. (1), S. S. (1)).