Wyrok z 6 marca 2026, sygn. V Pa 55/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Sygn. akt VPa 55/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 marca 2026 roku
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Agnieszka Leżańska
po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2026 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa G. K.
przeciwko (...) S. A. w W.
o odprawę pieniężną
na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku IV Wydziału Pracy z dnia 1 sierpnia 2024 roku, sygn. akt IV P 32/23
1. oddala apelację;
2.
zasądza od pozwanego (...)
S. A. wW. na rzecz
powoda G. K. z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za
instancję odwoławczą kwotę 337,50 (trzysta trzydzieści siedem złotych 50/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia pozwanemu do dnia zapłaty.
Sygn. akt V Pa 55/ 25
UZASADNIENIE
Powód G. K. reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego w pozwie z dnia (...) domagał się zasądzenia od pozwanego (...) S. A. w W. odprawy pieniężnej w wysokości 1.843,00 zł. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 czerwca 2022r. do dnia zapłaty z powodu przejścia na rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.
W odpowiedzi na pozew pozwany nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości. Nadto podniósł zarzut braku legitymacji biernej wskazując, że potencjalne roszczenie o odprawę rentową przysługiwało powodowi od poprzedniego pracodawcy, nadto zarzut trzyletniego przedawnienia roszczenia i zarzut braku właściwości miejscowej Sądu Rejonowego w Radomsku IV Wydziału Pracy. Dodatkowo wniósł o zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W toku postępowania pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska zawarte w treści pozwu i odpowiedzi na pozew, z tą modyfikacją, że pełnomocnik powoda wniósł o przyznanie kwoty 3.457,30 zł brutto wraz z odsetkami liczonymi od dnia 25 czerwca 2022 roku tj. od dnia następnego po rozwiązaniu stosunku pracy.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2024 r., w sprawie IVP 32/23, Sąd Rejonowy w Radomsku zasądził od pozwanego (...) S. A. w W. na rzecz powoda G. K. kwotę 3.457,30 złotych tytułem odprawy rentowej z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, nadał wyrokowi w punkcie 2. rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 3.457,30 zł oraz zasądził od pozwanego (...) S. A. w W. na rzecz powoda G. K. kwotę 675 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawnego Sądu Rejonowego:
powód G. K. był pracownikiem pozwanego od 08 lutego 2017 roku do 24 czerwca 2022 roku na podstawie umów o pracę na czas nieokreślony. Był zatrudniony na stanowisku listonosza w pełnym wymiarze czasu pracy. Miejscem wykonywania pracy był obszar powiatu (...). Do rozwiązania stosunku pracy doszło na mocy porozumienia stron – art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.
Powód w (...) został uznany za inwalidę, zaliczony do trzeciej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia i do trzeciej grupy inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy, pobiera nieprzerwanie rentę w związku z zaliczeniem do trzeciej grupy inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy. Nie mógł wykonywać pracy w wyuczonym zawodzie tokarza. Powód nie otrzymał odprawy rentowej u poprzednich pracodawców.
W dniu (...) wydano orzeczenie Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie, którego ustalono, że powód jest całkowicie niezdolny do pracy, a niezdolność ta powstała z dniem 05 października 2021r. , została ona ustalona do 31 maja 2023r. Wskazano, że całkowita niezdolność do pracy nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. przyznał następnie powodowi rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres do 31 maja 2023r.
Powód wystąpił do pozwanego o wypłatę odprawy rentowej. Pozwany pismem z 17 listopada 2022 roku poinformował powoda o braku podstaw do wypłaty odprawy rentowej.
Następnie powód wystosował ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty z 14 grudnia 2022r., w odpowiedzi z 06 lutego 2023r. pozwany podtrzymał stanowisko o braku podstaw do wypłaty.
Jednomiesięczne wynagrodzenie za pracę powoda obliczone według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosi 3457,30 zł brutto.
Zakładowy układ zbiorowy pracy dla pracowników (...) s. a. (1) w art. 28 ust. 1 przewiduje, że pracownikowi przysługuje jednorazowa odprawa pieniężna w razie rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę. Pracownicy, których staż pracy w (...) jest krótszy niż 15 lat, otrzymują odprawę na zasadach określonych w Kodeksie pracy.
W ocenie Sądu Rejonowego, za w pełni miarodajne i mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych należało uznać dowody w postaci dokumentów zawartych w aktach osobowych powoda oraz dokumentów przedłożonych do akt niniejszej sprawy zarówno przez stronę powodową jak i przez stronę pozwaną. Sąd ten pozytywnie ocenił również depozycje powoda przedstawione w toku jego przesłuchania w charakterze strony, oceniono je jako spójne i logiczne, korespondujące z wiarygodnymi dowodami z dokumentów.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny, Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione.
Na wstępie Sąd Rejonowy wskazał na treść art. 92 ( 1) k.p., który stanowi w § 1, że pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia, a zgodnie z § 2. pracownik, który otrzymał odprawę, nie może ponownie nabyć do niej prawa. Sąd I instancji powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, w którym wyraża się generalne zapatrywanie, że przewidziany w przepisach regulujących prawo do odprawy „związek” między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do renty inwalidzkiej może mieć nie tylko charakter przyczynowy, czasowy, ale także funkcjonalny, zatem odprawa nie musi przysługiwać jedynie wtedy, gdy pracownik przechodzi na rentę inwalidzką bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy, ponieważ odprawa przysługuje pracownikowi w związku z nabyciem prawa do renty, a nie pracownikowi, który nabył już prawo do świadczenia (por. wyrok z 23.11.1993 r., I PRN 111/93, OSNCP Nr 12/1994, poz. 243). Sąd meriti podniósł, że z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika nadto, że związek między ustaniem stosunku pracy a przejściem na rentę inwalidzką lub emeryturę, jest ujmowany szeroko. Nabycie prawa do jednego z tych świadczeń nie musi wobec tego stanowić przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Związek między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do emerytury lub renty może mieć charakter przyczynowy (rozwiązanie stosunku pracy następuje dlatego, że pracownikowi przysługuje prawo do świadczenia), czasowy (rozwiązanie stosunku pracy zbiega się w czasie z nabyciem prawa do świadczenia niezależnie od przyczyny rozwiązania stosunku pracy), bądź czasowo-przyczynowy (przyczyną rozwiązania stosunku pracy jest nabycie prawa do emerytury lub renty i rozwiązanie następuje w chwili przyznania świadczenia). Między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do świadczenia może zachodzić także związek funkcjonalny, gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje przed spełnieniem warunków uprawniających do emerytury lub renty inwalidzkiej, ale nabycie prawa do jednego z tych świadczeń i przyznanie świadczenia po ustaniu zatrudnienia jest konsekwencją sytuacji bezpośrednio poprzedzającej rozwiązanie stosunku pracy. Związek czasowy lub funkcjonalny między rozwiązaniem stosunku pracy, a przejściem na emeryturę zostaje zachowany w pewnych wypadkach także wtedy, gdy spełnienie wszystkich przesłanek nabycia prawa do emerytury nie nastąpiło przed rozwiązaniem stosunku pracy, lecz w niedalekiej przyszłości po tej dacie, a z okoliczności sprawy wynika, że rozwiązanie stosunku pracy doprowadziło do skorzystania przez pracownika z przysługujących mu uprawnień z ubezpieczenia społecznego. (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2015 r., II PK 136/14 LEX nr 1666017). Powyższe stanowisko Sąd Najwyższy potwierdził w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 28 czerwca 2017 roku w sprawie III PZP 1/17 (OSNP 2018/1/1).
Sąd Rejonowy uznał, że decydujące znaczenie dla nabycia prawa do odprawy emerytalnej lub rentowej ma przejście na emeryturę lub rentę połączone z definitywnym ustaniem stosunku pracy, czyli zmiana pracowniczego statusu prawnego na status emeryta lub rencisty przez pracownika, który w związku z ustaniem stosunku pracy korzysta z uzyskanym uprawnień emerytalnych lub rentowych. Przyczyna ustania lub rozwiązania stosunku pracy, nie pozbawia pracownika prawa do przysługującej mu powszechnej i jednorazowej odprawy emerytalnej lub rentowej , skoro art. 92 1 § 1 kp uzależnia prawo do tej odprawy od przejścia na emeryturę lub rentę w związku z ustaniem stosunku pracy, bez względu na przyczynę. Takie stanowisku zajął Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 2 marca 2010 r. sygn.. II PK 239/09., w wyroku z dnia 28 lipca 1999 r., I PKN 174/99. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie Lekarz Orzecznik ZUS ustalił w dniu 26 maja 2022r, że powód jest całkowicie niezdolny do pracy, a zatem ustalenie to nastąpiło przed rozwiązaniem stosunku pracy łączącego powoda z pozwanym, które miało miejsce w dniu 24 czerwca 2022r. Wskazane orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS stanowiło zaś podstawę późniejszego przyznania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.
Sąd Rejonowy uznał, że powód G. K. spełnił wszystkie przesłanki określone w art. 92 ( 1 )k.p. uzasadniające nabycie prawa do odprawy rentowej. Za całkowicie bezzasadne Sąd ten uznał zarzuty pozwanego, braku po jego stronie legitymacji biernej, gdyż przejście na rentę z tytułu niezdolności do pracy nastąpiło po rozwiązaniu stosunku pracy, wbrew temu co wywodzi strona pozwana. Kluczowe jest bowiem uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie przepisów ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Uzyskanie prawa do świadczenia rentowego, które nastąpiło w innym reżimie prawnym, w oparciu o inne przesłanki, w okresie, gdy nieznane było pojęcie niezdolności do pracy, a posługiwano się odmiennym znaczeniowo zwrotem w postaci „inwalidztwa ” nie wyłącza prawa powoda do uzyskania dochodzonego świadczenia. Nie ma uzasadnionych podstaw także zarzut przedawnienia, gdyż okres 3 – letni winien być liczony od daty rozwiązania stosunku pracy u pozwanego.
Uznając powództwo za zasadne, Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego (...) S. A. w W. na rzecz powoda G. K.kwotę 3.457,30 zł tytułem odprawy rentowej z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, o czym orzeczono w punkcie 1. wyroku.
Na podstawie art. 477 ( 2) § 1 k.p.c. Sąd I instancji nadał w punkcie 2. wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 3.457,30 zł, a nadto zasądził od pozwanego (...) S. A. w W. na rzecz powoda G. K. kwotę 675 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Powyższy wyrok, zaskarżył w całości pozwany.
Apelacja zredagowana w imieniu pozwanego przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonemu wyrokowi zarzuca na podstawie przepisu art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego treść to jest:
1. naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wyrokowanie przez Sąd z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przez dokonanie sprzecznej z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także własnych ustaleń wynikających z uzasadnienia kwestionowanego orzeczenia, poprzez niesłuszne uznanie, że strona powodowa zrealizowała przesłanki i tym samym była uprawniona do przyznania Jej odprawy rentowej, w sytuacji gdy okoliczności sprawy i ustalone fakty wskazują, iż w przedmiotowej sprawie pomiot nie miał atrybutów do zasądzonego uprawnienia w postaci odprawy rentowej, gdyż zakończenie stosunku pracy nie pozostawało w związku z przejściem na rentę, na której pracownik był na stałe w czasie kiedy pracował u pozwanego i kiedy się u niego zatrudniał, co sam wskazał w toku przesłuchania z dnia 17 maja 2024 roku, co stanowi sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie;
2. naruszenie przepisu art. 316 § 1 i 2 w związku z przepisem art. 224 § 1 i 3, oraz przepisów art. 225, 226 i 227 k.p.c., gdyż Sąd pierwszej instancji bez uzasadnienia prawnego i faktycznego mimo iż zamknął rozprawę w dniu 21 czerwca 2024 roku, dokonał jej otwarcia na nowo w dniu 25 lipca 2024 roku, nie wydając w tym zakresie żadnego zarządzenia, dokonując tego bez podstawy faktycznej i prawnej, a nadto Sąd dopuścił dowody strony powodowej, które niczego do sprawy nie wniosły, odnosiły się do okoliczności, które nie były kwestionowane przez stronę powodową a służyły tylko do przewlekania postępowania, przy tym posłużyły Sądowi do zbudowania tezy dla swojego rozstrzygnięcia, przy kompletnym pominięciu zasady prekluzji, zasady koncentracji materiału dowodowego, które to zasady w żadnej mierze nie powinny być łamane przy uczestnictwie w procesie profesjonalnego pełnomocnika, a jak wynika z uzasadnienia te wszystkie okoliczności miały istotny wpływ na wynik postępowania dla strony pozwanej.
Naruszenie przepisu art. 92 1 § 1 k.p., polegające na niesłusznym uznaniu przez Sąd orzekający w pierwszej instancji, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wskazanego przepisu przez stronę powodową i nabyła ona prawo do świadczenia w postaci odprawy rentowej, w sytuacji gdy strona powodowa była rencistą w momencie rozpoczęcia stosunku pracy u strony pozwanej, a zakończenie stosunku pracy tym samym nie pozostaje w związku z przejściem na rentę i brak jest związków czasowego, przyczynowego, czy funkcjonalnego między poszczególnymi elementami podmiotowo, przedmiotowo czasowymi, a zatem wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji nie realizują się wszystkie wymagane przesłanki przepisu aby można było przyjąć, że wskazana powyżej norma prawna wypełnia się w sposób pozytywny dla strony powodowej.
Apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniu apelacyjnym według norm prawem przepisanych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, gdy Sąd stwierdzi, że wydanie wyroku wymaga przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości.
W odpowiedzi na apelację profesjonalny pełnomocnik powoda wniósł o oddalenie apelacji w całości jako bezzasadnej oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Sąd odwoławczy podzielił ustalenia i rozważania prawne Sądu Rejonowego, przyjmując je za własne. W takiej sytuacji powtarzanie szczegółowych ustaleń faktycznych i wnioskowań prawnych zawartych w motywach zaskarżonego orzeczenia, w podnoszonym przez apelującą zakresie, jest zbędne. Analiza przedstawionej przez pozwanego w apelacji argumentacji prowadzi zaś Sąd Okręgowy do konstatacji, iż Sąd pierwszej instancji nie naruszył norm prawa materialnego w procesie subsumpcji, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie zarzutów wskazanych w apelacji. Zaskarżone orzeczenie jest trafne i brak jest podstaw do jego zmiany, jak wnosi skarżący.
Wszak prawidłowe rozstrzygnięcie każdej sprawy uzależnione jest od spełnienia przez sąd orzekający dwóch naczelnych obowiązków procesowych: przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zgodny z przepisami procedury cywilnej oraz dokonania wszechstronnej oceny wszystkich okoliczności ujawnionych w toku procesu, zaś rozstrzygnięcie sądu winno znajdować swoje oparcie w przepisach prawa materialnego, odpowiednio zastosowanych do ustalonej podstawy faktycznej. Celem kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia jest więc zbadanie, czy w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania sąd pierwszej instancji sprostał przedstawionym założeniom.
Przeprowadzona zaś przez Sąd Okręgowy kontrola zaskarżonego wyroku doprowadziła do wniosku, że Sąd a quo uczynił zadość powyższym wymogom, albowiem wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, dokonując oceny syntetycznej i zgodnej z doświadczeniem życiowym, a co najważniejsze, wbrew stanowisku apelującego, w sposób prawidłowy zastosował przepisy prawa materialnego. Wskazać przy tym należy, iż naruszenie prawa materialnego może nastąpić poprzez jego błędną wykładnię, czyli poprzez mylne rozumienie treści określonej normy prawnej, co oznacza, iż w uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. Natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumpcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie SN I CKN 267/99 Prok. i Pr. 1999/11-10/34 , wyrok SN z 05.10.2000r. II CKN 300/00; postanowienie z 28.05.1999r. I CKN 267/99 Prok. i Pr. 1999/11-12/34 ; wyrok SN z 19.01.1998r. I CKN 424/97OSNC 1998/9/136 i inne ). Analiza argumentacji przedstawionej przez Sąd I instancji wskazuje, iż żadna z powyższych okoliczności w sprawie nie ma miejsca.
Odnosząc się do zarzutu apelującego naruszenia prze Sąd Rejonowy przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenia art. 233 § 1 kodeksu postępowania cywilnego – poprzez wyrokowanie przez Sąd z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przez dokonanie sprzecznej z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także własnych ustaleń wynikających z uzasadnienia kwestionowanego orzeczenia, poprzez niesłuszne uznanie, że strona powodowa zrealizowała przesłanki i tym samym była uprawniona do przyznania jej odprawy rentowej, w sytuacji gdy okoliczności sprawy i ustalone fakty wskazują, iż w przedmiotowej sprawie pomiot nie miał atrybutów do zasądzonego uprawnienia w postaci odprawy rentowej, gdyż zakończenie stosunku pracy nie pozostawało w związku z przejściem na rentę, na której pracownik był na stałe w czasie kiedy pracował u pozwanego i kiedy się u niego zatrudniał, co sam wskazał w toku przesłuchania z dnia 17 maja 2024 roku, co stanowi sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie;
Na wstępie należy poczynić kilka uwag natury ogólnej. Przepis art. 233 § 1 KPC stanowi, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. A zatem jest to norma odwołująca się do dowodu i dlatego strona skarżąca, chcąc doprowadzić do podważenia dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny dowodów, powinna wskazać, którego dowodu zarzut ten dotyczy oraz na czym polegały konkretne naruszenia kryteriów oceny, jakie wymieniono w przepisie art. 233 § 1 KPC. Granice swobody sędziowskiej przy ocenie materiału dowodowego wyznaczają trzy czynniki: logiczny (obowiązek wyciągnięcia z materiału dowodowego wniosków logicznie prawidłowych), ustawowy (powinność rozważenia całego materiału dowodowego) oraz ideologiczny (psychologiczny), przez który rozumie się świadomość prawną sędziego, kulturę prawną oraz system reguł pozaprawnych i ocen społecznych, do których odsyłają normy prawne. Swobodna ocena dowodów dokonywana jest przez pryzmat własnych przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego zasobu doświadczeń życiowych, ale powinna także uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – ważąc ich moc oraz wiarygodność – odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10.06.1999r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000/17/655).
Odnosząc powyższe rozważania do zarzutów naruszenia prawa procesowego w postaci art. 233 § 1 KPC zgłoszonych w przedmiotowej skardze apelacyjnej, Sąd Okręgowy stwierdza, iż nie może on odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Wszak dla uznania zasadności podniesionego zarzutu nie jest wystarczające samo przekonanie strony o innej, niż przyjął sąd, wadze i znaczeniu poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena dokonana przez sąd. Argumentów podważających dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów nie można doszukać się w apelacji pełnomocnika pozwanego, który skoncentrował się przede wszystkim na własnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i przedstawieniu wywiedzionych z tej oceny wniosków. Pamiętać przy tym należy, że samo przedstawienie przez stronę odmiennych wniosków, niż wynikające z oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, nie świadczy jeszcze o przekroczeniu swobodnej oceny dowodów przez ten sąd (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I ACa 587/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi - I Wydział Cywilny z dnia 28 lipca 2017 r.I ACa 12/17).
Wszak zasady wynikające z art. 233 § 1 k.p.c. są naruszone jedynie wówczas, gdy ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania. Nieskuteczny jest zatem zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, polegający jedynie na odmiennej interpretacji dowodów zebranych w sprawie, bez jednoczesnego wykazania przy pomocy argumentacji jurydycznej, że ocena dowodów przyjęta przez sąd za podstawę rozstrzygnięcia przekracza granice swobodnej oceny dowodów. Pamiętać bowiem należy, że na sądzie ciąży obowiązek wyciągnięcia w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wniosków logicznie poprawnych, zaś w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego ustawodawca przyznał sądowi swobodę, pod warunkiem, że ocena ta nie jest jednak sprzeczna ze wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Co więcej, ocena taka pozostaje pod ochroną przepisu statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby na podstawie tego materiału dowodowego można by było budować wnioski odmienne. Zatem jedynie w sytuacji, kiedy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo przeczy zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to tylko wtedy przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - I Wydział Cywilny z dnia 27 stycznia 2017 r. I Ca 1930/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 czerwca 2017 r. III AUa 1334/16).
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż Sąd Rejonowy, wbrew stanowisku apelującego, dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego uznając, iż zakończenie stosunku pracy przez powoda w pozwanym zakładzie pracy pozostawało w związku z przejściem na rentę. Oczywiście ma rację skarżący, iż G. K. podejmując zatrudnienie u pozwanego korzystał z prawa do renty, które przysługiwało mu w trakcie całego okresu zatrudnienia, jednakże uwadze skarżącego uszedł istotny aspekt powyższej okoliczności, iż było to prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy zgodnej z kwalifikacjami, pozwalające powodowi na kontynuację zatrudnienia. Częściowa niezdolność do pracy wynika bowiem z naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń, pozwalających jednak, biorąc pod uwagę poziom kwalifikacji ubezpieczonego, poziomu wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych, na kontynuację zatrudnienia. Tymczasem powód w dniu (...) uzyskał orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy, co w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 1998 r. (Dz.U. Nr 162, poz. 1118) o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oznacza niezdolność do podjęcia " jakakolwiek pracy". Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się zatem do każdego zatrudnienia w innych warunkach, niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (wyr. SN z 8.12.2000 r., II UKN 134/00, OSNAPiUS 2002, Nr 15, poz. 369; wyr. SN z 8.5.2007 r., II UK 192/06, OSNP 2008, Nr 11-12, poz. 173; wyr. SN z 7.9.1979 r., II URN 111/79, OSNCP 1980, Nr 2, poz. 35). Powyższa okoliczność niewątpliwie skutkowała możliwością zakończenia przez powoda stosunku pracy i skorzystania z prawa do renty, co skutkuje konstatacją, iż zakończenie stosunku pracy przez powoda w pozwanym zakładzie pracy pozostawało w związku z przejściem na rentę. A wszak przejście na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oznacza zmianę statusu pracownika na status wyłącznie emeryta lub rencisty. Następuje to z reguły jednocześnie z rozwiązaniem stosunku pracy, ale również może mieć miejsce później, np. ze względu na datę złożenia wniosku o to świadczenie lub z powodu korzystania z zasiłku chorobowego (zob. wyr. SN: z 11.10.2007 r., III PK 40/07, Legalis; z 2.3.2010 r., II PK 239/00, niepubl.; z 13.1.2011 r., III PK 18/10, Legalis; z 14.6.2012 r., I PK 229/11, Legalis, wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 14 czerwca 2012 r., I PK 229/11, legalis). Co ważne, w judykaturze Sądu Najwyższego podkreśla się, że odprawa rentowa przysługuje pracownikowi przechodzącemu na rentę nie abstrakcyjnie, lecz od pracodawcy, u którego pracownik przechodzący na rentę był zatrudniony w chwili przejścia na powyższe świadczenie. Prawo do odprawy rentowej lub emerytalnej przysługuje takiemu pracownikowi albo na podstawie przepisów ogólnych, powszechnie obowiązujących (art. 921 KP) albo na podstawie przepisów szczególnych (np. ustaw regulujących odrębnie, poza Kodeksem pracy, stosunki zatrudnienia poszczególnych kategorii pracowników, czyli tzw. pragmatyk), albo na podstawie postanowień zawartych w tzw. autonomicznych źródłach prawa pracy (np. w układach zbiorowych pracy). Ma to znaczenie o tyle, że w art. 92 ( 1) § 1 KP został ustalony minimalny standard uprawnień płacowych pracownika z tytułu rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę. Przewidziana w tym przepisie odprawa emerytalna lub rentowa jest świadczeniem powszechnym, ustawowo gwarantowanym, a jej wysokość odpowiada jednomiesięcznemu wynagrodzeniu za pracę pracownika i jest niezależna od posiadanego przez uprawnionego stażu zatrudnienia. Jest to świadczenie, które każdy pracownik powinien otrzymać raz w życiu, gdy traci swój status pracowniczy w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, a wszak powód takowy status utracił, a ponadto poza sporem pozostaje fakt, iż nie odebrał jeszcze odprawy.
Tym samym prawidłowe i uzasadnione są zważania Sądu Rejonowego poczynione w powyższym zakresie i konstatacja, że powództwo o zapłatę odprawy rentowej zasługiwało na uwzględnienie.
Bezzasadny jest także zarzut apelującego naruszenia przez Sąd meriti art. 316 § 1 i 2 w związku z przepisem art. 224 § 1 i 3, oraz przepisów art. 225, 226 i 227 k.p.c. Wszak zarzut naruszenia art. 316 § 1 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną podstawę apelacji, jeżeli skarżący wskaże konkretne fakty, których sąd nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy. Wskazać przy tym należy, iż przez stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy należy rozumieć stan faktyczny ustalony przez sąd na podstawie dowodów przeprowadzonych zgodnie z regułami postępowania dowodowego przewidzianymi w art. 227 i n. k.p.c. oraz obowiązujący stan prawny, a nie obraz okoliczności wynikających z twierdzeń strony, niepoddanych zabiegom dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych. Analiza rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego oraz sposobu procedowania prowadzi do wniosku, iż skarżący przywołał powyższy zarzut bez żadnego umocowania w okolicznościach przedmiarowej sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 224 k.p.c. wskazać należy, iż decyzja o zamknięciu rozprawy należy do uprawnień przewodniczącego, a jej ewentualna przedwczesność może zostać podnoszona przez formułowanie zarzutów naruszenia określonych przepisów, normujących przebieg postępowania dowodowego, pozbawienia prawa do obrony lub też nierozpoznania istoty sprawy. Podzielić należy pogląd, iż zarzut naruszenia art. 224 § 1 k.p.c. może zostać uznany za zasadną podstawę apelacji wtedy, gdy strona skarżąca wykaże, że sąd nie przeprowadził dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i przedwcześnie postanowił o zamknięciu rozprawy. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może jednak służyć wykazywaniu sprzeczności w materiale dowodowym oraz błędów w ocenie dowodów, jak to czyni apelujący. Nie jest przy tym zgodne z prawdą twierdzenie apelującego, iż sąd dokonał otwarcia na nowo rozprawy w dniu 25 lipca 2024 roku, nie wydając w tym zakresie żadnego zarządzenia, albowiem Sąd Rejonowy w dniu 28 czerwca 2024 roku wydał w tym przedmiocie postanowienie (protokół k-138).
Reasumując powyższe rozważania, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że zarzuty sformułowane w apelacji nie są w stanie podważyć prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji, który poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które następnie poparł rzetelną analizą zebranych dowodów. Ocena ta odpowiada zasadom logiki i doświadczenia życiowego i obejmuje wszystkie istotne dla wyrokowania okoliczności sprawy. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w sposób właściwy dokonał oceny żądania pozwu.
Dlatego też, mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację pozwanego, jako bezzasadną.
Orzeczenie o kosztach oparto na treści art. 98 k.p.c., art. 108 k.p.c. i § 10 ust.1 pkt w związku z § 9 ust.1 pkt 2 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.