Uchwalenie: Ustawa z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych
Wejscie w życie: 1 stycznia 2019
Ostatnia Zmiana: 1 lipca 2020
Ustawa o kosztach komorniczych
Art. 7. 1. Jeżeli czynność komornika powoduje wydatki, komornik uzależnia
dokonanie tej czynności od uiszczenia zaliczki przez stronę, która wnosi
o dokonanie czynności.
2. Zaliczkę na koszty doręczenia korespondencji uiszcza wierzyciel lub
wnioskodawca i nie może ona jednorazowo przekroczyć 60 złotych, chyba że
planowane wydatki znacznie przekroczą tę kwotę.
3. W wezwaniu do uiszczenia zaliczki komornik wskazuje stronę obowiązaną
do uiszczenia zaliczki, wysokość zaliczki, termin jej uiszczenia, czynność
powodującą wydatki, które mają być pokryte z zaliczki, oraz poucza stronę
wezwaną o skutkach niewykonania wezwania.
4. Termin uiszczenia zaliczki nie może być krótszy niż 7 dni od dnia
doręczenia wezwania. Jeżeli wniosek złożyła strona mająca miejsce zamieszkania
lub siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, termin ten nie może
być krótszy niż miesiąc.
5. Jeżeli zaliczka nie wystarcza na pokrycie wydatków, wydatki ponosi
tymczasowo komornik. W takim przypadku komornik może wydać postanowienie
o pobraniu brakującej zaliczki od strony, która żądała dokonania czynności
powodującej wydatki, albo ściągnąć od dłużnika kwotę odpowiadającą wysokości
wydatków, które nie zostały pokryte z zaliczki. Ściągnięcie tej kwoty od dłużnika
nie wymaga wydania postanowienia.
6. Jeżeli egzekucja okaże się w całości lub części bezskuteczna, komornik
wydaje postanowienie o pobraniu od wierzyciela kwoty odpowiadającej wysokości
wydatków, które nie zostały pokryte z uiszczonych przez niego zaliczek ani
wyegzekwowanej części świadczenia i co do których nie wydano postanowienia
o pobraniu brakującej zaliczki.
Art. 14. 1. Podmiotom, które przedstawiły dokument na żądanie komornika,
przysługuje zwrot udokumentowanych wydatków.
2. Komornik określa wysokość zwrotu wydatków na podstawie złożonej
faktury lub rachunku, mając na względzie nakład pracy niezbędny do
przedstawienia dokumentu, chyba że wysokość należności z tego tytułu wynika
z odrębnych przepisów.
3. Za udzielenie informacji dotyczących stanu majątkowego dłużnika lub
umożliwiających identyfikację składników jego majątku oraz danych adresowych
w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowego toku postępowania
podmiotom, o których mowa w art. 761 § 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –
Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, z późn. zm.),
przysługuje wynagrodzenie. Komornik uiszcza należność z tego tytułu po
udzieleniu informacji, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku o przyznanie
wynagrodzenia od podmiotu udzielającego informacji.
4. Przepisów ust. 13 nie stosuje się w sprawach o egzekucję lub wykonanie
postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia świadczeń alimentacyjnych lub rent
mających charakter alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub wykonanie
zabezpieczenia roszczenia niezwiązanego z wykonywaniem działalności gospodarczej wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora. W sprawach tych przedstawianie dokumentów i udzielanie informacji
jest nieodpłatne.
5. Przepisy ust. 14 stosuje się, o ile tryb lub koszty przedstawiania
dokumentów lub udzielania informacji nie wynikają z odrębnych przepisów.
6. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw administracji publicznej oraz ministrem właściwym do spraw finansów
publicznych określi, w drodze rozporządzenia, maksymalną wysokość
wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 3, biorąc pod uwagę nakład pracy
niezbędny do udzielenia informacji i ich objętość.
Art. 15. 1. Wysokość kosztów przejazdu poza miejscowość, która jest
siedzibą kancelarii komorniczej, odpowiada wysokości rzeczywiście poniesionych,
racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym
odpowiednim środkiem transportu. Do kosztów przejazdu poza miejscowość, która
jest siedzibą kancelarii komorniczej, należą diety i koszty noclegu, których
wysokość odpowiada wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych
i celowych kosztów z tego tytułu.
2. Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość
kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze
kraju, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie
art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r.
poz. 1040, 1043 i 1495).
2a. Komornikowi przysługuje zwrot zryczałtowanych kosztów dojazdu w
granicach miejscowości będącej siedzibą kancelarii komornika w wysokości 20
złotych, jeżeli odległość między siedzibą kancelarii a miejscem czynności
przekracza 10 km. Przy ustalaniu odległości bierze się pod uwagę najkrótszą drogę
dojazdu samochodem.
3. Komornikowi, który podejmuje czynności poza siedzibą kancelarii
i utrwala ich przebieg w sposób przewidziany w art. 8091 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, należy się zryczałtowany
zwrot kosztów związanych z utrwalaniem oraz przechowywaniem zapisu obrazu i dźwięku, w wysokości 50 złotych, niezależnie od liczby czynności i objętości danych utrwalonych w sprawie.
Art. 22. 1. Opłatę od wniosku o wykonanie zabezpieczenia roszczenia
pieniężnego lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym,
opłatę za egzekucję świadczeń niepieniężnych oraz opłaty, o których mowa
w art. 4042, art. 43 ust. 1 oraz art. 44, wnioskodawca uiszcza wraz z wnioskiem
o wszczęcie egzekucji, wykonanie zabezpieczenia roszczenia, wszczęcie innego
postępowania albo dokonanie innej czynności.
2. Jeżeli od wniosku nie uiszczono należnej opłaty, komornik wzywa
wnioskodawcę do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Jeżeli wniosek złożyła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie
ma w kraju przedstawiciela, komornik wyznacza termin na uiszczenie opłaty nie
krótszy niż miesiąc. W wezwaniu komornik określa wysokość należnej opłaty,
termin jej uiszczenia oraz poucza wnioskodawcę o skutkach niewykonania
wezwania.
3. Komornik nie podejmuje czynności na skutek wniosku, od którego nie
została uiszczona należna opłata.
4. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, komornik
zwraca wniosek. Wniosek zwrócony nie wywołuje skutków, jakie ustawa wiąże
z jego wniesieniem.
5. W razie uiszczenia opłaty komornik podejmuje niezwłocznie, nie później
niż w terminie 7 dni od dnia uiszczenia opłaty, działania niezbędne do skutecznego
przeprowadzenia egzekucji, wykonania zabezpieczenia roszczenia,
przeprowadzenia innego postępowania albo dokonania innej czynności.
6. Przepisy ust. 15 stosuje się do wniosku o rozszerzenie egzekucji lub
wykonania zabezpieczenia roszczenia.
Art. 29. 1. W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek
wierzyciela albo na podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
– Kodeks postępowania cywilnego, wierzyciela obciąża opłata stosunkowa
w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania. Jeżeli
jednak wierzyciel wykaże, że przyczyna umorzenia postępowania egzekucyjnego
wiąże się ze spełnieniem świadczenia przez dłużnika w terminie miesiąca od dnia
doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji albo z zawarciem
w tym terminie porozumienia między wierzycielem a dłużnikiem dotyczącego
sposobu lub terminu spełnienia świadczenia, opłata ta obciąża dłużnika. Jeżeli
spełnienie świadczenia lub zawarcie porozumienia z wierzycielem nastąpiło po
upływie miesiąca od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu
egzekucji, obciąża go opłata w wysokości 10% wartości świadczenia pozostałego
do wyegzekwowania.
2. Jeżeli wniosek wierzyciela, o którym mowa w ust. 1, został zgłoszony
przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, opłata
wynosi 100 złotych.
3. W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się w przypadku
umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela albo na podstawie
art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego dłużnika obciąża opłata stosunkowa w wysokości 5% wartości
świadczenia pozostałego do wyegzekwowania. Przepis ust. 2 stosuje się
odpowiednio.
4. W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z innych przyczyn niż
wskazane w ust. 1 komornik pobiera od wierzyciela opłatę w wysokości
150 złotych, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 30. Opłata podlega
zmniejszeniu o sumę opłat egzekucyjnych ściągniętych i obciążających dłużnika.
5. Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się:
1) od osób fizycznych dochodzących roszczeń pracowniczych lub
odszkodowawczych;
2) od jednostek samorządu terytorialnego;
3) od podmiotów, których przedmiotem działalności:
a) nie jest działalność finansowa i ubezpieczeniowa w rozumieniu
przepisów wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia
29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 649 i
730) albo
b) jest działalność finansowa i ubezpieczeniowa w rozumieniu przepisów
wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r.
o statystyce publicznej, o ile są wierzycielami pierwotnymi,
a wierzytelność nie była przedmiotem obrotu
– pod warunkiem że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed
upływem dwóch lat od powstania tytułu egzekucyjnego obejmującego daną
wierzytelność.
6. Przepisu ust. 1 zdanie pierwsze nie stosuje się do wierzyciela będącego
jednostką samorządu terytorialnego.
7. W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 14, komornik wydaje
postanowienie.