1. Każdy z dokumentów będący częścią dokumentacji musi umożliwiać ustalenie tożsamości osadzonego, nowo- rodka lub dziecka, którego dotyczy, oraz osoby sporządzającej dokument, a także być opatrzony datą sporządzenia. 2. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie tożsamości osadzonego, w dokumentacji umieszcza się oznaczenie „NN”, chyba że inne oznaczenie tożsamości znajduje się w dokumentach stanowiących podstawę wykonywania pozbawienia wolności. 3. Do prowadzonej dokumentacji indywidualnej wewnętrznej dołącza się kopie przedstawionych przez osadzonego dokumentów medycznych lub odnotowuje się zawarte w nich informacje istotne dla procesu diagnostycznego, lecznicze- go, pielęgnacyjnego lub rehabilitacyjnego. 4. Dokument dołączony do dokumentacji wewnętrznej nie może być z niej usunięty. 5. Każdą stronę dokumentacji indywidualnej, z wyłączeniem kart książki zdrowia, oznacza się co najmniej numerem strony oraz imieniem, nazwiskiem i numerem PESEL osadzonego, a w przypadku jego braku – rodzajem, serią i numerem dokumentu potwierdzającego tożsamość osadzonego, natomiast w przypadku noworodka lub dziecka, którego matką jest osadzona – danymi identyfikującymi go, o których mowa w § 6 pkt 7 lub 8. 6. Osoba wykonująca zawód medyczny kierująca na badanie lub konsultację przekazuje podmiotowi, do którego kie- ruje osadzonego, noworodka lub dziecko, którego matką jest osadzona, wraz ze skierowaniem inne niezbędne do prze- prowadzenia badania lub konsultacji informacje zawarte w szczególności w historii choroby, książce zdrowia lub ambula- toryjnej historii zdrowia i choroby. 7. Podmiot przeprowadzający badanie lub konsultację przekazuje osobie kierującej na badanie lub konsultację pełne dane o wynikach przeprowadzonych badań lub konsultacji, z podaniem ustalonego rozpoznania.