W decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 2, określa się:
1) nazwę odbiorcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego, jego numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer
identyfikacyjny używany w państwie siedziby albo zamieszkania, adres jego
siedziby albo miejsca zamieszkania oraz jego dane kontaktowe wraz ze
wskazaniem osoby do kontaktu;
2) nazwę dostawcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego, jego numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer
identyfikacyjny używany w państwie siedziby albo zamieszkania, adres jego
siedziby albo miejsca zamieszkania oraz jego dane kontaktowe;
3) informację, że odbiorca posiada:
a) koncesję na wytwarzanie materiałów wybuchowych albo obrót tymi
materiałami – w przypadku przedsiębiorcy albo jednostki naukowej albo
b) dokument wewnątrzwspólnotowego przemieszczania materiałów
wybuchowych – w przypadku osoby zagranicznej albo przedsiębiorcy
zagranicznego;
4) nazwę producenta oraz ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego, oraz sposób ich zabezpieczenia;
5) rodzaj przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do
użytku cywilnego przez podanie nazw handlowych, numerów
rozpoznawczych ustalonych przez Organizację Narodów Zjednoczonych oraz
kodów klasyfikacyjnych określonych w załączniku A;
6) informacje o zgodności materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego z wymaganiami bezpieczeństwa stosowanymi przy wprowadzaniu
ich do obrotu;
7) określenie środka transportu i trasy przemieszczania materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego przez wskazanie miejsca
wyjazdu i miejsca przybycia oraz punktów wyjazdu i wjazdu do państw
członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym i Konfederacji Szwajcarskiej;
8) daty wjazdu i wyjazdu – jeżeli są znane.