1. Świadczeniami dodatkowymi, o których mowa w art. 5 ust. 2, są
świadczenia z tytułu zatrudnienia, w tym: bytowe, socjalne, komunikacyjne, oraz
ubezpieczenia majątkowe i osobowe – inne bądź wyższe niż ustalone w regulaminach
wynagradzania, zakładowych i ponadzakładowych układach zbiorowych pracy oraz
w odrębnych przepisach.
2. Maksymalna wartość świadczeń dodatkowych przyznanych w ciągu roku
osobom, o których mowa w art. 2 pkt 1–4 i 10, nie może przekroczyć
dwunastokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjętego dla
ustalenia wynagrodzenia miesięcznego tych osób.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy wykaz
świadczeń dodatkowych, o których mowa w ust. 1, oraz tryb ich przyznawania.