sygn. II CSK 176/12 14 listopada 2012 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 14 listopada 2012, sygn. II CSK 176/12

Data orzeczenia 14 listopada 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #wyrok SN
Sygn. akt II CSK 176/12
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)
SSN Wojciech Katner
SSA Władysław Pawlak (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa A. W.
przeciwko D. P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w P.
o zapłatę i nakazanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2012 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 23 lutego 2011 r.,
uchyla zaskarżony wyrok w pkt. I ppkt. 1 lit. c i w tym zakresie
sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego
rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
2
W pozwie skierowanym przeciwko stronie pozwanej D. P. S.A. w P.,
powodowie W. W. i T. W. domagali się zasądzenia solidarnie kwoty 42 000 zł, zaś
powód A. W. żądał 18 000 zł, z ustawowymi odsetkami - w obu przypadkach - od
dnia 19 kwietnia 2008 r., tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z
rzeczy oraz nakazania stronie pozwanej usunięcia z nieruchomości położonej w P.
przy ul. M.[…], sieci cieplnej w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się
wyroku, a w przypadku nie wykonania tego obowiązku, upoważnienia powoda A.
W. do usunięcia tego odcinka sieci cieplnej, na koszt strony pozwanej.
Ponadto żądali od strony pozwanej Przedsiębiorstwa Komunalnego sp.
z o.o. w P. (obecnie A. P. sp. z o.o. w P.) zapłaty: na rzecz powodów W. W. i T. W.
solidarnie kwoty 42 000 zł, a na rzecz A. W. kwoty 18 000 zł, z ustawowymi
odsetkami - w obu przypadkach - od 15 kwietnia 2008 r., a także nakazania stronie
pozwanej usunięcia z nieruchomości położonej w P. przy ul. M.[…], odcinka
kanalizacji oraz dwóch studzienek kanalizacyjnych na niej zlokalizowanych,
w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku, a w razie
niewykonania tego obowiązku, upoważnienia powoda A. W. do wykonania tego
obowiązku, na koszt strony pozwanej.
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 r., Sąd Okręgowy zasądził na rzecz
powodów W. W. i T. W. solidarnie od strony pozwanej D. P. S.A. w P. kwotę
1 144,60 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 7 sierpnia 2008 r., a od strony
pozwanej Przedsiębiorstwa Komunalnego sp. z o.o. w P. kwotę 8 895,70 zł z
ustawowymi odsetkami od dnia 7 sierpnia 2008 r. Natomiast na rzecz powoda A.
W. zasądził od pozwanej spółki D.P. kwotę 742,66 zł z ustawowymi odsetkami od
19 kwietnia 2008 r., a od pozwanej spółki komunalnej kwotę 5 771,98 zł
z ustawowymi odsetkami od dnia 19 kwietnia 2008 r. Umorzył postępowanie
o nakazanie pozwanej spółce komunalnej usunięcia sieci kanalizacyjnej,
a w pozostałym zakresie powództwo wobec obu pozwanych spółek oddalił.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji ustalił m.in., iż sieć ciepłownicza
została wybudowana w latach 70-tych ub. wieku, gdy właścicielem nieruchomości
składającej się z działki nr 508 był Skarb Państwa. Sporny odcinek sieci,
3
umiejscowiono na tej działce w odległości 0,8 – 1 m od jej granicy i na głębokości
1,2 m pod jej powierzchnią, zamiast pod utwardzonym deptakiem do niej
przylegającym (działka nr 507). Odmienny od planowanego przebieg cieplika nie
został oznaczony na mapach terenu. Cieplik ten, na podstawie umowy z dnia
29 października 2004 r., został sprzedany pozwanej spółce D.P. przez Gminę P.
jako środek trwały. Przez działkę nr 508 przebiega też fragment sieci cieplnej
zaopatrującej w ciepło domy jednorodzinne i budynki będące w przeszłości
użytkowane przez przedsiębiorstwo P. lub jego pracowników. Pozwana spółka D.P.
nie jest właścicielką tej sieci.
Sieć kanalizacyjna i studzienki kanalizacyjne zostały wybudowane w 1996 r.
i 1997 r., kiedy nieruchomość składająca się z działki nr 508 stanowiła już mienie
komunalne. Plan realizacyjny przewidywał budowę kanalizacji pod ulicami, ale po
ustaleniu, że istnieje cieplik o przebiegu odmiennym niż oznaczony na mapach,
sieć kanalizacyjna i studzienki wybudowano na działce nr 508.
Od 21 lipca 1997 r., użytkownikami działki nr 508 byli A. i Al. S., a w dniu 1
lutego 1999 r. działkę tę wyodrębniono z nieruchomości objętej Kw nr […] i
założono dla niej nową księgę wieczystą Kw nr […]. Jako wieczystych
użytkowników sąd wieczysto-księgowy wpisał A. i Al. S., zaś jako właściciela Gminę
P. Dnia 28 lutego 2005 r. A. S. i następcy prawni Al. S. sprzedali tą nieruchomość
powodom W. i T. W., którzy 3 lipca 2007 r. darowali ją synowi – powodowi A.W.
Powódka W. W. w okresie od 19 listopada 2004 r. do 31 stycznia 2006 r.,
prowadziła na tej nieruchomości działalność gospodarczą, polegającą na
sprzedaży hurtowej i detalicznej artykułów nowych i używanych, w tym odpadów i
złomu. Dnia 12 kwietnia 2005 r. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i
zagospodarowania terenu, w celu dobudowania z tyłu istniejącego budynku patrząc
od ul. M. w kierunku ul. P., budynku magazynowego i pomieszczeń socjalnych o
szerokości odpowiadającej stojącemu już tam budynkowi. Na powyższą rozbudowę
nie zgodziła się m.in. pozwana spółka D.P. twierdząc, iż ze względu na przebieg
sieci cieplnej możliwy jest wyłącznie obiekt mniejszy.
Począwszy od 2005 r. toczyły się postępowania administracyjne
w przedmiocie usunięcia przebiegających w tej nieruchomości sieci przesyłowych.
4
Decyzją z dnia 1 lutego 2010 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S.
nakazał Gminie P. rozbiórkę istniejącej na tej nieruchomości instalacji sanitarnej i
przeprowadzenie jej w sposób wskazany w zezwoleniu na budowę. Postępowanie
administracyjne o usunięcie cieplika nie zostało zakończone.
Zlokalizowanie spornych sieci przesyłowych pod powierzchnią gruntu nie
uniemożliwia powodom wykorzystywania działki w jej niezabudowanej części na
cele ogrodnicze, rekreacyjne czy też posadowienia urządzeń, które nie będą trwale
związane z gruntem. Do dalszej zabudowy mogłaby być przeznaczona część
działki nr 508 o powierzchni 245,75 m². Obie sieci przebiegają między istniejącym
budynkiem, a granicą z działką nr 507 w stronę ul. M., ale w tej części rozbudowa
nie jest możliwa. W obszarze możliwym do zabudowy o powierzchni 245,75 m²,
odcinek cieplika ma ok. 14 m długości, a sieci kanalizacyjnej 18 m.
Sąd Okręgowy wskazując jako podstawę prawną dochodzenia przez
powodów roszczenia pieniężnego przepisy o wynagrodzeniu za bezumowne
korzystanie z nieruchomości przez nie mających tytułu prawnego posiadaczy
zależnych – obu pozwanych, wyjaśnił, że z uwagi na położenie cieplika, tj. wzdłuż
granicy działki o długości 14 m i szerokości 1 m, zabudowa tego terenu nie jest
możliwa na szerokości 2 m, co daje łącznie 28 m² powierzchni odpowiadającej
11,4% z ogólnej powierzchni wyłączonej z rozbudowy (28 : 245,75). W pozostałym
zakresie, tj. co do 88,6%, zabudowę wyłącza sieć kanalizacyjna. W związku z tym,
w takiej proporcji od pozwanych zasądził na rzecz powodów wynagrodzenie
za bezumowne korzystanie.
Postępowanie o nakazanie pozwanej spółce komunalnej usunięcia sieci
kanalizacyjnej zostało umorzone, w związku z wydaniem decyzji administracyjnej
nakładającej taki obowiązek na Gminę P.
Sąd pierwszej instancji oddalił natomiast żądanie o usunięcie cieplika,
uznając, iż sprzeciwia się temu wzgląd na zasady współżycia społecznego (art. 5
k.c.), bowiem sporna sieć zaopatruje licznych odbiorców, a dla powoda stanowi ona
nieznaczne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości.
W wyniku apelacji powodów i strony pozwanej A. sp. o.o. w P., Sąd
Apelacyjny, wyrokiem z dnia 23 lutego 2011 r. nakazał pozwanej spółce D., aby do
5
końca sierpnia 2011 r. usunęła z nieruchomości powoda A. W., odcinek należącej
do niej sieci cieplnej, z tym, że po upływie wskazanego terminu upoważnił powoda
do zastępczego wykonania tego obowiązku na koszt pozwanej. Ponadto,
przyjmując za swoje ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji dotyczące
globalnej kwoty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej
nieruchomości, rozdzielił zobowiązania stron pozwanych z tego tytułu po połowie (a
nie w proporcjach przyjętych przez Sąd Okręgowy).
Poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, Sąd drugiej
instancji zmienił jedynie w części dotyczącej długości sieci cieplnej i kanalizacyjnej
przebiegających przez działkę nr 508. Sieć cieplna przebiegająca wzdłuż granicy tej
działki ma długość 31 m, natomiast sieć kanalizacyjna 36 m.
Uwzględniając powództwo w zakresie nakazania pozwanej spółce D.
usunięcia sieci cieplnej, Sąd Apelacyjny podniósł, iż wbrew stanowisku Sądu
pierwszej instancji, nie zachodzi sprzeczność tego roszczenia z zasadami
współżycia społecznego. Usunięcie tej sieci nie wiąże się dla strony pozwanej
ze szczególnymi trudnościami, czy kosztami. Z przedstawionego przez nią
kosztorysu wynika, że koszt przeniesienia wynosi mniej niż 40 000 zł, co z uwagi
na skalę prowadzonej przez nią działalności, jest kwotą nieznaczną. Sąd
Apelacyjny zaznaczył, iż strona pozwana jest obowiązana do usunięcia tylko tej
części cieplika, która stanowi składnik jej przedsiębiorstwa (art. 49 § 1 k.c.).
W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach zaskarżenia, pozwana
spółka D., zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji w zakresie, w jakim nakazał jej
usunięcie sieci cieplnej, domagała się jego uchylenia w tej części i oddalenia
apelacji powoda oraz uwzględnienia kosztów procesu za obie instancje wraz
z kosztami postępowania kasacyjnego, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, zarzuciła naruszenie: § 5 ust. 3
rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia
16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych,
ewidencjonowania systemów i przetwarzania kopii zabezpieczających bazy
danych, a także ogólne warunki umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz.
6
837); art. 51 ust. 2 i art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717); § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra
Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie
geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania
dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455); art. 35 ust. 6 i art. 28 ustawy
z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tekst jedn. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623),
polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd drugiej instancji, że wyznaczony
pozwanej spółce termin do końca sierpnia 2011 r., na usunięcie z nieruchomości
powoda fragmentu sieci cieplnej jest realny do wykonania tego zobowiązania; art.
222 § 2 k.c. w zw. z art. 5 k.c., polegające na uwzględnieniu przez Sąd drugiej
instancji żądania usunięcia sieci cieplnej bez oceny pod kątem zgodności
z gospodarczym i społecznym przeznaczeniem prawa i możliwym do
zaakceptowania ze względu na ważny interes publiczny oraz przez zaniechanie
wyjaśnienia, czy właściciel działki domagając się usunięcia sieci cieplnej
zlokalizowanej na granicy działki, nie nadużywa przysługującego mu prawa
podmiotowego, skoro biegnąca na granicy działki sieć cieplna, nie uniemożliwia mu
racjonalnego korzystania z tej części nieruchomości.
W ramach drugiej podstawy zaskarżenia, zarzuciła naruszenie: art. 382
k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., przez niewskazanie podstawy
faktycznej rozstrzygnięcia, tj. nie ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione,
że usunięcie spornego odcinka sieci cieplnej nie wiąże się dla pozwanej
ze szczególnymi trudnościami i kosztami oraz, że wyznaczony pozwanej termin do
końca sierpnia 2011 r. na usunięcie sieci cieplnej jest realny; art. 217 § 2 k.p.c. i art.
231 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przez pominięcie wniosku o ustalenie kosztów
usunięcia sieci cieplnej i przyjęcie domniemania, że koszt przełożenia sieci cieplnej
wynosi mniej niż 40 000 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powód A. W. domagał się nakazania pozwanej spółce D. usunięcia ze
stanowiącej jego własność nieruchomości, składającej się z działki nr 508,
położonej w P., należącego do niej odcinka sieci cieplnej. Jak wynika
z poczynionych przez sądy obu instancji ustaleń faktycznych, przez opisaną wyżej
7
nieruchomość przebiegają dwa odcinki sieci cieplnej. Pierwszy biegnie wzdłuż
granicy z działką nr 507 w odległości do 0,8 m od granicy, na głębokości 1,2 m
i szerokości 1,2 m (okoliczność niesporna k. 244) – czyli do ok. 0,4 m w obrębie
działki nr 507, będącej własnością Gminy P. Ta sieć ciepłownicza należy do
pozwanej spółki D. Drugi odcinek sieci ciepłowniczej zlokalizowany jest za
znajdującymi się na działce nr 508 zabudowaniami (k. 211, 218 i 242), który jednak
nie stanowi własności spółki D.
Sąd drugiej instancji w uwzględnieniu apelacji powoda od wyroku Sądu
pierwszej instancji oddalającego powództwo w tej części (ze względu na jego
sprzeczność z zasadami współżycia społecznego), nakazał pozwanej spółce D.
usunięcie odcinka sieci ciepłowniczej przebiegającego wzdłuż granicy z działką
nr 507, na podstawie art. 222 § 2 k.c.
Stosownie do art. 222 § 2 k.c. przeciwko osobie, która narusza własność
w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad
rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego
z prawem i o zaniechanie naruszeń. Żądanie przywrócenia stanu zgodnego
z prawem w ramach roszczenia negatoryjnego, wymaga jednak stwierdzenia
po stronie osoby korzystającej z rzeczy bezprawności zachowania, przy czym
przypisanie bezprawności odnosi się do momentu wkroczenia w sferę uprawnień
właściciela (zob. też uzasadnienia wyroków Sądu Najwyższego: z dnia 30 stycznia
2009 r., II CSK 461/08, niepubl., z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 560/08,
niepubl.). W niniejszej sprawie chodzi zatem o czas realizacji inwestycji polegającej
na ułożeniu sieci ciepłowniczej w części podziemnej nieruchomości, aktualnie
należącej do powoda.
Sądy obu instancji ustaliły, że sporny odcinek sieci został wybudowany
w latach 70-tych ub. wieku, kiedy właścicielem działki nr 508 był Skarb Państwa.
Wówczas obowiązywał art. 128 § 1 k.c., statuujący zasadę jedności mienia
państwowego, zgodnie z którą także i mienie przedsiębiorstwa państwowego lub
innej jednostki gospodarki uspołecznionej (dawne brzmienie art. 33 § 1 k.c.),
w skład którego w myśl art. 49 k.c. wchodziły urządzenia służące m.in. do przesyłu
ciepła, stanowiło własność państwową, której podmiotem był Skarb Państwa.
W związku z tym prezentowane jest stanowisko, że jednostki te nie mogły być
8
podmiotem własności w znaczeniu, o którym mowa w art. 140 k.c. (zob.
uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca
1991 r., III CZP 38/91, mającej moc zasady prawnej, OSNC 1991/10-12/118).
W granicach swej zdolności prawnej, państwowe osoby prawne wykonywały
w imieniu własnym względem zarządzanych przez nie części mienia
ogólnonarodowego, uprawnienia płynące z własności państwowej (dawny art. 128
§ 2 k.c.).
W konsekwencji skonstatować trzeba, iż zachowanie polegające na
umieszczeniu pod powierzchnią gruntu – działki nr 508 sieci ciepłowniczej nie było
bezprawne, skoro właścicielem tego gruntu, jak i spornych urządzeń przesyłowych
w chwili ich budowy, był ten sam podmiot tj. Skarb Państwa. Aktualnie w wyniku
przekształceń i zmian własnościowych, właścicielem działki nr 508 i spornych
urządzeń są różne osoby. Nie oznacza to jednak, że pozwanej spółce D., jako
kolejnemu następcy prawnemu podmiotu, który wybudował sieć ciepłowniczą,
można przypisać w tej materii bezprawność.
Jeżeli poprzednikiem prawnym właściciela gruntu i właściciela urządzeń
przesyłowych (art. 49 k.c.), przebiegających pod powierzchnią tego gruntu, w chwili
ich instalacji, był ten sam podmiot prawa, to w procesie negatoryjnym o ich
usunięcie (art. 222 § 2 k.c.), właściciel nieruchomości nie może skutecznie
powoływać się na bezprawność zachowania następcy prawnego właściciela tych
urządzeń.
Ponadto, lokalizacja spornej sieci ciepłowniczej - na głębokości 1,2 m
i o szerokości do 0,8 - 1 m, od granicy z działką nr 507 - nie narusza własności
powoda. Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady
współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać
z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa,
w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy i w tych samych
granicach może rozporządzać rzeczą. Usytuowanie sieci ciepłowniczej nie
sprzeciwia się wykorzystaniu powierzchni gruntu w tym rejonie, w sposób
odpowiadający jego społeczno-gospodarczemu przeznaczeniu. Innymi słowy
powód z racji ścisłej przygraniczności pasa gruntu, pod powierzchnią którego
biegnie sieć ciepłownicza, nie mógłby inaczej korzystać z tego fragmentu działki,
9
nawet gdyby nie przebiegała sieć ciepłownicza. Z uwagi na przepisy prawa
budowlanego – na które powołuje się strona pozwana w skardze kasacyjnej –
wymagające usytuowanie inwestycji budowlanej w pewnej odległości od granicy
sąsiedniej działki (§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia
2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki
i ich usytuowanie, Dz. U. Nr 75, poz. 690, z póź. zm.), powód nie mógłby tam
postawić budynku trwale z gruntem związanego. Zresztą, według zamierzeń jego
poprzedników prawnych, rozbudowa istniejących zabudowań miała być
realizowana na tej części, która w żaden sposób nie kolidowała z przebiegiem sieci
ciepłowniczej - przy granicy z działką nr 507 - należącej do pozwanej spółki D. (k.
34). Na przeszkodzie temu zamierzeniu budowlanemu stała natomiast sieć
kanalizacyjna i drugi odcinek sieci ciepłowniczej – nie stanowiący własności
pozwanej spółki D.
W konkluzji stwierdzić należy, że słuszny jest zarzut naruszenia przez Sąd
drugiej instancji art. 222 § 2 k.c., przez jego zastosowanie.
Strona powodowa korzystała z gruntu powoda na warunkach posiadania
zależnego służebności gruntowej (art. 352 k.c.), a w związku z wejściem w życie
ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 116,
poz. 731), od dnia 3 sierpnia 2008 r. jest to służebność przesyłu (art. 3051
– 3054
k.c.), ale w stosunku do powoda bez podstawy prawnej, gdyż strony nie zawarły
stosownej umowy. W tych okolicznościach brak bezprawności w posadowieniu
urządzeń przesyłowych, jak również korzystanie z nieruchomości powodowa
w sposób, który nie wyczerpuje przesłanki z art. 222 § 2 k.c. tj. „naruszania
własności w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego
władztwa”, nie pozbawia powoda jako właściciela prawa do domagania się
wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w zakresie
odpowiadającym służebności przesyłu, względnie prawa do żądania ustanowienia
na rzecz strony pozwanej takiej służebności za odpowiednim wynagrodzeniem
(art. 3052
§ 2 k.c.).
Sąd drugiej instancji, nawet uznając za zasadne roszczenie negatoryjne
powoda A. W., powinien był, w stanie faktycznym tej sprawy bardziej dogłębnie
zbadać powództwo w tej części, pod kątem jego zgodności z zasadami współżycia
10
społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (art. 5 k.c.).
Przebieg spornej sieci ciepłowniczej (która w chwili jej instalacji – kilkadziesiąt lat
temu - była własnością tego samego podmiotu, co grunt) nie stanowi dla powoda
obiektywnego utrudnienia w wykorzystywaniu tej nieruchomości, w zakresie
określonym w art. 140 k.c. Po drugie, za pośrednictwem tych urządzeń
przesyłowych, strona pozwana zaopatruje w energię cieplną instytucje publiczne i
odbiorców prywatnych, a zatem sieć ta ma istotne znaczenie dla interesu
społeczności lokalnej. Sama techniczna możliwość przemieszczenia sieci nie
stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, iż art. 5 k.c. nie ma zastosowania
(por. uzasadnienie Sądu Najwyższego do postanowienia z dnia 9 lipca 2008 r., V
CSK 52/08, niepubl.).
W związku z tym, w ramach przyjętej koncepcji prawnej rozstrzygnięcia, Sąd
drugiej instancji naruszył przepis art. 5 k.c., przez jego niezastosowanie.
Uwzględnienie najdalej idących zarzutów naruszenia prawa materialnego
czyni bezprzedmiotowe ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów
eksponowanych przez stronę pozwaną w skardze kasacyjnej.
Okoliczność zgodności/sprzeczności z przepisami prawa budowlanego
zrealizowanej na nieruchomości powoda inwestycji w postaci sieci ciepłowniczej,
jest zagadnieniem z zakresu prawa administracyjnego, które podlega
rozstrzygnięciu przez właściwe organy administracji publicznej.
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok
Sądu drugiej instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania
i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego, na podstawie art. 39815
§ 1
k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821
k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.
11