sygn. I CSK 347/12 20 grudnia 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 20 grudnia 2012, sygn. I CSK 347/12

Data orzeczenia 20 grudnia 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CSK 347/12
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa R.-L. P. S.A. w W.
przeciwko J. Spółce z o.o. w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 3 lutego 2012 r.,
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz
powoda kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów
postępowania kasacyjnego.
2
Uzasadnienie
Pozwany J. Sp. z o.o. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego z dnia 3 lutego 2012 r., oddalającego jego apelację od wyroku Sądu
Okręgowego z dnia 31 marca 2011 r. Sąd pierwszej instancji zasądził od
pozwanego na rzecz powoda R. – L. P. sp. z o.o. w W. dochodzoną kwotę 219 600
zł z ustawowymi odsetkami od dnia 12 czerwca 2008 r., oddalił powództwo
w pozostałym zakresie (co do żądania odsetek za dłuższy okres) i orzekł
o kosztach procesu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że strony łączyła umowa sprzedaży
ciastkarki Minimax Trio 65 C z osprzętem, którą powód zakupił w ramach umowy
leasingu dla Ł. P. sp. z o.o. w L. za 219 600 zł. Maszyna objęta była 12-miesieczną
gwarancją. Pozwany kilkakrotnie dostarczał maszynę korzystającemu, jednak za
każdym razem przy jej uruchamianiu ujawniały się nieprawidłowości działania lub
braki wyposażenia. Główną wadą była znaczna nierównomierność podawanych
doz ciasta i nadzienia. W związku z tym korzystający odmawiał odbioru, żądając
„zwrotu zapłaconych pieniędzy do leasingodawcy, jak i dla Ł. P. sp. z o.o.”. Powód
pismem z dnia 12 listopada 2007 r. odstąpił od umowy sprzedaży na podstawie art.
491 § 1 k.c., wskazując na niewykonanie przez pozwanego zobowiązania i zażądał
zwrotu zapłaconej ceny. Sąd Okręgowy ocenił, że umowa została wykonana przez
pozwanego, wobec czego powód nie mógł skutecznie odstąpić od niej w oparciu
o treść art. 491 § 1 k.c. Powództwo uwzględnił natomiast jako roszczenie z rękojmi
za wady fizyczne rzeczy, uzasadnione na gruncie art. 560 § 1 k.c., przyjmując,
że zostały wykazane wady urządzenia. Wprawdzie w toku postępowania nie udało
się przeprowadzić dowodu z opinii biegłego, ani z opinii instytutu, Sąd wyjaśnił
jednak, że stało się tak z powodu odmowy przez pozwanego zgody na poddanie
maszyny testowi, którą to odmowę Sąd uznał za nieuzasadnioną i zinterpretował na
niekorzyść pozwanego.
Sąd Apelacyjny przeprowadził ponownie ocenę dowodów, podzielił bowiem
zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 227 k.p.c. i art. 233 k.p.c. w wyniku
pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego – protokołu stanu faktycznego z dnia
13 stycznia 2010 r. W jej wyniku podzielił ustalenia o znacznej skali odchyleń
3
w wadze poszczególnych ciastek podczas prób uruchomienia maszyny przez
pozwanego w 2007 r., a w konsekwencji o wadliwości maszyny. Sąd zgodził się
z pozwanym, że w umowie sprzedaży została wyłączona odpowiedzialność z tytułu
rękojmi, powództwo uznał jednak za uzasadnione w oparciu o pierwotnie wskazaną
przez powoda podstawę – art. 491 k.c. W jego ocenie powód odmówił przyjęcia
zaoferowanego przez pozwanego świadczenia z uzasadnionych przyczyn, skoro
urządzenie nie miało właściwości o których mowa w art. 354 § 1 i 2 k.c.
W skardze kasacyjnej opartej na podstawie z art. 3983
§ 1 pkt 2 k.p.c.
pozwany zarzucił naruszenie art. 278 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c.,
a także art. 233 § 2 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. i art. 278 k.p.c.
W konkluzji wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu Apelacyjnego
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz pozostawienie
mu rozstrzygnięcia o kosztach procesu za wszystkie instancje.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Postępowanie kasacyjne - ukształtowane w wyniku wprowadzenia
skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka odwoławczego o szczególnym
charakterze, realizującego przede wszystkim zadania związane z ochroną
interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni,
nie będącego ogólnie dostępnym środkiem zaskarżenia orzeczeń
nie satysfakcjonujących stron - odpowiada konstytucyjnej funkcji Sądu
Najwyższego jako sądu prawa, sprawującego nadzór nad działalnością sądów
powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji). Konsekwencją
przyjętej konstrukcji jest wyłączenie z zakresu badania w postępowaniu kasacyjnym
prawidłowości ustaleń faktycznych i oceny dowodów, wyrażone w art. 39813
§ 2
k.p.c. poprzez związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi
podstawę zaskarżonego orzeczenia. W powiązaniu z nakazem zawartym w art.
39813
§ 2 k.p.c. pozostaje ujęty w art. 3983
§ 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi na
podstawie wypełnionej zarzutami dotyczącymi ustalenia faktów lub oceny
dowodów, zacieśniający zakres podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 3983
§ 1
pkt 1 k.p.c. Oznacza to, że skarga kasacyjna odwołująca się wyłącznie do zarzutów
dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów jest niedopuszczalna, ponieważ
nie jest oparta na ustawowej podstawie.
4
Zarzuty podniesione przez pozwanego w skardze wprost nawiązują do
przepisów dotyczących ustalania faktów i oceny dowodów, pozwany kwestionuje
bowiem przyjęte przez Sądy obu instancji ustalenie, że maszyna, stanowiąca
przedmiot umowy stron, funkcjonowała wadliwie, a jej usterki były dyskwalifikujące
z punktu widzenia jej użyteczności dla nabywcy. Czyni to podważając prawidłowość
przeprowadzonej przez Sąd odwoławczy oceny dowodów. Tak skonstruowana
skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 39821
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. Wysokość
zasądzonych kosztów wynika z postanowień § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4
pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).