Uzasadnienie z 15 maja 2026, sygn. II K 361/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 361/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

X. X. (1)

W ramach postawionego zarzutu, bez wychodzenia poza jego granice, uznano oskarżonego X. X. (1) za winnego tego, że w dniu 21 grudnia 2023 roku, w L., woj. (...), w celu utrzymania się w posiadaniu czterech butelek wódki (...) o łącznej wartości 215,96 złotych, po bezpośredniej ich kradzieży ze sklepu (...) przy ul. (...) w L., groził natychmiastowym użyciem przemocy pracownikowi ochrony X. R. w ten sposób, że zamachiwał się na X. R. trzymanymi w rękach butelkami wódki, chcąc go nimi uderzyć w głowę i korpus oraz ramiona, tj. występku z art. 281 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.  W dniu 21 grudnia 2023 roku, w L., woj. (...), w celu utrzymania się w posiadaniu czterech butelek wódki (...) o łącznej wartości 215,96 złotych, po bezpośredniej ich kradzieży ze sklepu (...) przy ul. (...) w L., groził natychmiastowym użyciem przemocy pracownikowi ochrony X. R. w ten sposób, że zamachiwał się w kierunku X. R. trzymanymi w rękach butelkami wódki, chcąc ww. nimi uderzyć w głowę i korpus oraz ramiona, jednak na skutek postawy ochroniarza nie doszło do jego zranienia.

2.  X. X. (2) był w czasie zaboru w stanie upojenia alkoholowego.

3.  X. R. poczuł się zagrożony w czasie kiedy X. X. (1) wymachiwał butelkami w jego kierunku, bo jedna z nich była rozbita, ostra i mogła go zranić.

4.  Dwie z czterech skradzionych butelek z alkoholem zostały odzyskane przez pokrzywdzonego w stanie nienaruszonym i wróciły do sprzedaży.

5.  W związku z niniejszym postępowaniem X. X. (2) był zatrzymany do czynności procesowych w okresie od dnia 21 grudnia 2023 roku od godz. 23:30 do dnia 22 grudnia 2023 roku do godz. 13:50.

6.  X. X. (2) ma 42 lata, pracuje w sposób doraźny, dorywczy, sezonowo, uzyskując z tego dochód średniomiesięczny w kwocie 3000-4000 złotych. Jest kawalerem, nie posiadającym nikogo na swoim utrzymaniu. Z zawodu jest mechanikiem samochodowym. Nigdy nie był leczony odwykowo ani psychiatrycznie, w ogólnym stanie zdrowie – dobrym. Poczytalność X. X. (2) w dacie czynu oraz w trakcie postępowania karnego nie budziła wątpliwości. Wyżej wymieniony był uprzednio karany sądownie 11 razy, za czyny z art. 226 § 1 k.k., art. 222 § 1 k.k., art. 224 § 2 k.k., 178a § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego X. X. (1), k. 46-47, 73 i 115v;

Zeznania świadka X. R., k. 4-7 i 135v;

Zeznania świadka E. Z., k. 25-26;

Zeznania świadka S. M., k. 31-32;

Zeznania świadka L. U. (1), k. 38;

Notatka urzędowa, k. 1;

Protokół zatrzymania osoby, k. 2;

Protokół oględzin zabezpieczonego w sprawie nagrania i nagranie, k. 63-66;

Karta karna, 74-79; 113-114;132-134.

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

X. X. (1)

W ramach postawionego zarzutu, bez wychodzenia poza jego granice, uznano oskarżonego X. X. (1) za winnego tego, że w dniu 21 grudnia 2023 roku, w L., woj. (...), w celu utrzymania się w posiadaniu czterech butelek wódki (...) o łącznej wartości 215,96 złotych, po bezpośredniej ich kradzieży ze sklepu (...) przy ul. Z. 2 w L., groził natychmiastowym użyciem przemocy pracownikowi ochrony X. R. w ten sposób, że zamachiwał się na X. R. trzymanymi w rękach butelkami wódki, chcąc go nimi uderzyć w głowę i korpus oraz ramiona, tj. występku z art. 281 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbcyia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne.

Karta karna, 74-79; 113-114;132-134.

1.2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego X. X. (1).

Wyjaśnienia oskarżonego zasługiwały na obdarzenie ich walorem wiarygodności w przeważającym zakresie, a w szczególności w zakresie, w jakim oskarżony przyznaje, że w dniu 21 grudnia 2023 roku, w L. dokonał kradzieży (zaboru i przejścia za linie kas z towarem bez zamiaru uiszczania za niego ceny) ze sklepu (...) przy ul. (...) w L. czterech butelek wódki (...), albowiem w tej warstwie korespondują z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami tak pochodzących z osobowych jak i nieosobowych źródeł dowodowych.

Zeznania świadka X. R..

Wiedza świadka o zachowaniu oskarżonego wynika z faktu bezpośrednio doświadczenia styczności świadka z oskarżonym w dacie czynu, w związku z ujawnioną kradzieżą i podjęciem pościgu za sprawcą, którym okazał się być X. X. (1). Relacja świadka o zdarzeniu jest spójna, rzeczowa i przekonywująca. Sąd nie stwierdził istnienia jakichkolwiek podstaw, które mogłyby podważyć wiarygodność X. R.. Świadek jest dla oskarżonego osobą obcą, do sytuacji z oskarżonym doszło w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych (pracowniczych), nie ma on wreszcie interesu w tym by pomawiać oskarżonego o zachowania, które nie miały miejsce, zwłaszcza w poczuciu zagrożenia odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań i oskarżeń. Zauważyć również trzeba, że świadek bardzo skrupulatnie starał odtworzyć się fakty przed sądem, a przy opisie zachowania oskarżonego jakiego przecież doświadczył nie używał emocjonalnych zwrotów. Świadek z dużą powściągliwością opisał to co przeżył, nie wyolbrzymiał swoich odczuć, nie był również zainteresowany dochodzeniem jakichkolwiek roszczeń od oskarżonego, choć potencjalnie mógł takowych oczekiwać. W tym stanie rzeczy, bacząc jednocześnie na to, iż relacja świadka koresponduje z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, zeznania ww. świadka należało obdarzyć walorem prawdziwości w pełnej rozciągłości.

Zeznania świadka E. Z..

Zeznania uznane za rzetelne, ponieważ korespondują z całym zgormadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym zeznaniami przesłuchanych w charakterze świadków: X. R., S. M., L. U. (1), które uzupełniają, jak i z nagraniem i dowodami z dokumentów. Depozycje ww. nie są sprzeczne z treścią złożonych przez oskarżonego wyjaśnień w sprawie.

Zeznania świadka S. M.

Jasne, logiczne i koherentne z zeznaniami świadków: X. R., E. Z. i L. U. (1) oraz dowodami z dokumentów, dlatego zeznania świadka W. M. został uznane za autentyczne. Brak było podstaw do podważenia wiarygodności zeznań świadka, nic w sprawie nie wskazywało, że jest on osobą zainteresowaną konkretnym rozstrzygnięciem sprawy lub by działał z premedytacją na szkodę oskarżonego, pomawiając go o to czego nie popełnił. Wskazywana przez świadka wartość skradzionego produktu została przyjęta do ustaleń Sądu, gdyż oskarżony tej wartości nie kwestionował, a z racji pełnionej przez świadka funkcji w sklepie (...) i jej wiedzy podaną wartość towaru należało uznać za wartość rzeczywistą.

Zeznania świadka L. U. (1).

Uznane za rzetelne jako zgodne z ustaleniami Sądu oraz spójne wewnętrznie. Świadek przybył na miejsce już po zdarzeniu, jego wiedza pochodzi częściowo z przekazu innych osób o zdarzeniu, a częściowo z własnych obserwacji (w zakresie braku widocznych obrażeń ciała X. R.). Złożone depozycję cechuje rzeczowość, kategoryczność. Depozycję świadka są zgodne z zeznaniami X. R. i E. Z. oraz wyjaśnieniami oskarżonego. Świadek nie obserwował zachowania oskarżonego, jakie zostało mu przypisane, potwierdził natomiast, z zgłoszenie przez pracownika ochrony sklepu kradzieży w dniu 21 grudnia 2023 roku w sklepie (...) – firmie zewnętrznej. Z uwagi na to, iż depozycję ww. znajdują potwierdzenie w innych dowodach uznanych za wiarygodne brak podstaw do zakwestionowania prawdziwości złożonych przez L. U. (2) zeznań.

Notatka urzędowa,

Protokół zatrzymania osoby,

Protokół oględzin nagrania,

Karta karna.

Dokumenty urzędowe, sporządzony przez uprawnione organy w granicach posiadanych uprawnień, merytoryczna zawartość (treść) dokumentów nie była kwestionowana w toku postępowania. Sąd nie ujawnił okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość ich autentyczność i obiektywizm. Przez wzgląd na powyższe, oceniane dokumenty jako wiarygodne, posłużyły do rekonstrukcji przebiegu zdarzenia ujętego aktem oskarżenia.

nagranie

Obiektywny dowód w sprawie, zabezpieczony procesowo, nie wykazano ingerencji w treść zapisu elektronicznego, tym samym brak podstaw do powzięcia wątpliwości co do autentyczności dowodów w postaci nagrania. W oparciu o przedmiotowy dowód Sąd przede wszystkim ustalił dynamikę zdarzenia oraz osoby biorące w nim udział, jak też ich faktyczne zachowania. Zestawiając ten dowód z zeznaniami świadków, a w szczególności świadka –pokrzywdzonego X. R. oraz częściowo wyjaśnieniami oskarżonego, Sąd ustalił jakie zachowania oskarżonego zaistniały bezpośrednio po kradzieży 4 butelek alkoholu, mogąc dokonać jego kategorycznej oceny prawnokarnej.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego X. X. (1).

Sąd nie dał wiary oskarżonemu co do tego, że zaraz po zaborze butelek nie groził X. R. – ochroniarzowi, który dokonał jego ujęcia natychmiastowym użyciem przemocy, gdyż pozostają one sprzeczne z pozostałym, dostępnym. materiałem dowodowym, w tym, w szczególności zeznaniami X. R., który bezpośrednio doświadczył styczności z oskarżonym w dacie czynu w związku z ujawnioną kradzieżą i podjął się jego zatrzymania. Relacja zdarzenia, którą przedstawił ww. pokrzywdzony było spójna, logiczna i przekonywująca. Sąd nie stwierdził istnienia jakichkolwiek podstaw, które mogłyby podważyć wiarygodność X. R.. Ostatnio wskazany jest dla oskarżonego osobą obcą, do sytuacji z oskarżonym doszło w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych (pracowniczych), nie ma on wreszcie interesu w tym by pomawiać oskarżonego o zachowania, które nie miały miejsce, zwłaszcza w poczuciu zagrożenia odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań i oskarżeń. Z uwagi na powyższe, Sąd nie uznał wyjaśnień oskarżonego w warstwie w jakiej pozostają one sprzeczne z wersją pokrzywdzonego za miarodajne, zwłaszcza, że to oskarżony ma interes w tym, aby przedstawiać obraz zdarzenia jak najbardziej korzystny dla siebie, w celu zminimalizowania zakresu swojej odpowiedzialności i umniejszenia grożących konsekwencji prawnych. Ponadto X. X. (1) był w chwili czynu nietrzeźwy, co również mogło wpłynąć na jego percepcję zdarzeń, tj. pamięć co do faktów jakie doświadczył w dniu zdarzenia ( wybiórczość) jak też podejmowane zachowania obronne, zwłaszcza że jak wskazał X. R. oskarżony nie chciał pozwolić, aby pracownik ochrony odebrał mu skradziony towar. Poza tym na dynamikę oskarżonego wskazuje nagranie, na którym widać zryw do ucieczki, a to wraz z pozostałymi dowodami daje podstawę do uznania, iż również w zachowaniu wobec X. R. ta dynamika miała miejsce, choć jak wskazał pokrzywdzony do pewnego czasu, a mianowicie gdy oskarżony opadł z sił.

1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1.

X. X. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przepis art. 281 k.k. stanowi iż karze podlega kto, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, używa przemocy wobec osoby lub grozi natychmiastowym jej użyciem albo doprowadza człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Kradzież rozbójnicza polega na zastosowaniu przez sprawcę kradzieży przemocy wobec osoby, groźby natychmiastowego jej użycia albo na doprowadzeniu człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy. Jest to więc konstrukcja nawiązująca do opisu sposobu działania sprawcy rozboju, występuje jednak zasadnicza różnica między tymi przestępstwami. Polega ona na odmiennej kolejności zastosowania rozbójniczych środków, które przy rozboju służą do obezwładnienia lub pokonania oporu pokrzywdzonego w celu dokonania kradzieży (tzn. są stosowane przed lub w trakcie dokonywania zaboru), natomiast w wypadku kradzieży rozbójniczej, o której mowa w art. 281 k.k. sprawca dokonuje zaboru bez użycia przemocy lub innych rozbójniczych środków, a używa ich po dokonaniu kradzieży, aby utrzymać się w posiadaniu skradzionej rzeczy.

Należy również wskazać, iż pomiędzy dokonaniem kradzieży a użyciem przemocy, groźbą natychmiastowego jej użycia albo doprowadzeniem człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności musi zachodzić stosunek bezpośredniego powiązania czasowego. Ustawa wymaga, aby opisane w art. 281 k.k. sposoby oddziaływania na osobę były przez sprawcę zastosowane „bezpośrednio po dokonaniu kradzieży”, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy. Utrzymanie się w posiadaniu zabranej rzeczy zachodzi wtedy, gdy po przejściu władztwa nad rzeczą na osobę nieuprawnioną, dokonującą zaboru, zachodzi jeszcze po stronie pokrzywdzonego możliwość natychmiastowej restytucji władztwa.

Przestępstwa z art. 281 k.k. można popełnić wyłącznie umyślnie, w zamiarze bezpośrednim.

Przenosząc powyższe na grunt ustaleń faktycznych niniejszej sprawy Sąd nie miał wątpliwości co do tego, że zachowanie oskarżonego zrealizowało znamiona czynu z art. 281 k.k.

Oskarżony X. X. (1) w dniu 21 grudnia 2023 roku, w L., woj. (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia czterech butelek wódki (...) ze sklepu (...) przy ul. (...) w L. o pojemności 1 litr każda i łącznej wartości 215,96 złotych. Następnie w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych rzeczy, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, groził natychmiastowym użyciem przemocy pracownikowi ochrony X. R., który podjął za nim pościg, w ten sposób, że zamachiwał się na X. R. trzymanymi w rękach butelkami wódki, chcąc go nimi uderzyć w głowę i korpus oraz ramiona. Oskarżony chciał zrzucić i przestraszyć tym wymachiwaniem ochroniarza, który dokonał jego ujęcia. Jego koledzy już czekali na ławce przed sklepem na skradziony towar. Pokrzywdzony poczuł się zagrożony w czasie kiedy oskarżony wymachiwał w jego kierunku butelkami alkoholu.

pokrzywdzonego, który wykonywał swoje obowiązki zawodowe w zakresie ochrony sklepu i w sposób uprawniony dokonywał siłowego zatrzymania sprawcy kradzieży na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa, sprawcy rażąco naruszającego porządek prawny

Zdaniem Sądu wszystkie przedmiotowe ustawowa znamiona przestępstwa z art. 281 k.k. zostały wypełnione przez oskarżonego.

Dalej należy wskazać, że oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, a zatem w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem tak, aby postąpić zgodnie z literą prawa (nie sprzeniewierzyć się orzeczeniu sądowemu oraz decyzji) od czego jednak w sposób świadomy odstąpił. Powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie zarzucanej winy w zakresie przypisanego czynu, który wypełnił znamiona określonego przez ustawę karna przestępstwa.

W perspektywie wskazań z art. 115 § 2 k.k. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczny. W zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości popełnionego występku podstawowe znacznie miał rodzaj chronionego dobra prawnego, które oskarżony swym zachowaniem naruszył bezpośrednio (mienie oraz zdrowie i życie). Przestępcza przeszłość oskarżonego świadczy o braku w jego postawie poszanowania dla porządku prawnego i jakiejkolwiek poprawy. Na przyjęty stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu rzutuje również fakt popełnienia czynu w sposób umyślny i to w zamiarze bezpośrednim. Sama motywacja oskarżonego zasługuje na dezaprobatę a limine.

W tym stanie rzeczy czyn przypisany oskarżonemu jest czynem bezprawnym, karygodnym i zawinionym w rozumieniu art. 1 § 1-3 k.k.

Przy wyrokowaniu Sąd nie odnotował faktu uprzedniego skazania oskarżonego za czyn z art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą co znamienne X. X. (1) w całości odbył w okresie od 28 listopada 2021 roku do 24 września 2022 roku, a zatem – wobec przedstawionych powyżej faktów – należało przyjąć kwalifikację prawną czynu zaproponowaną przez oskarżyciela, czego jednak Sąd wskutek pomyłki nie zrobił, eliminując z kwalifikacji prawnej, a następnie (będąc konsekwentnym) z podstawy skazania art. 64 § 1 k.k. Powyższe uchybienie należy poddać konwalidacji w trybie apelacji, do czego niewątpliwie słusznie zmierza oskarżyciel publiczny.

W tym stanie sprawy orzeczono jak w pkt 1 wyroku.

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5.  ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

X. X. (1)

1.

1.

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 53 § 1 i § 2 k.k., które nakazują baczyć nie tylko na to, aby kara nie przekraczała stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, ale także by uwzględniała motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa i szczere przeproszenie pokrzywdzonego i pojednanie się z nim.

W realiach przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż tylko kara pozbawienia wolności może spełnić cele stawiane przed karą w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. W ocenie sądu oskarżony jest osobą niepoprawną i społecznie pożądane cele kary mogą zostać wobec niego zrealizowane jedynie przez wymierzenie mu bezwzględnej kary pozbawienia wolności. ten rodzaj sankcji karnej w sposób odpowiedni wpłynie także na wychowanie ogółu społeczeństwa i unaoczni daleko idące konsekwencje tego rodzaju postępowań, a biorąc pod uwagę ich powszechność – ten aspekt kary należy poczytywać za ważki.

Niewątpliwą okolicznością obciążającą jest duży społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonego X. X. (1) czynu przejawiający się w charakterze naruszonego przez oskarżonego dobra oraz okoliczności działania oskarżonego i jego motywacja. Oskarżony naruszył bowiem dobro chronione prawem jakim jest cudze mienie oraz zdrowie człowieka. Oskarżony, wykazując rażące lekceważenie obowiązujących norm prawnych decyduje się osiągnąć swój przestępczy cel w postaci zaboru alkoholu ze sklepu, narażając inne osoby na realne niebezpieczeństwo. Tak niska pobudka działania przestępnego dobitnie pokazuje hierarchię wartości oskarżonego, którą się kieruje i zdaniem sądu także nikłą szansę skutecznego nań oddziałania innym rodzajem skazania.

Inkryminowane zachowanie było działaniem umyślnym, podjętym z zamiarem bezpośrednim z wysokim stopniem winy. W czasie jego popełnienia oskarżony miał pełne rozeznanie znaczenia przedsiębranego czynu.

Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzącej, fakt, iż oskarżony przyznał się częściowo do popełnieni zarzucanego mu czynu w świetle dostępnego materiału procesowego tak uznać należy za działanie po prostu racjonalne.

W ocenie Sądu kara pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy jest karą odpowiednią do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu (bez przyjęcia działania w warunkach z art. 64 § 1 k.k. ) i nie może zostać uznana za karę surową, bacząc na fakt, iż minimalny ustawowy wymiar kary za ten czyn to co najmniej 1 rok pozbawienia wolności. Z przyjęciem działania w warunkach recydywy podstawowej, co należało zrobić, kara sprawiedliwą byłaby kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

2.

1.

Zgodnie z art. 46 § 1 k.k. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie stosuje się przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty.

W niniejszej sprawie ustalono, że popełnionym przestępstwem oskarżony wyrządził pokrzywdzonemu (...) szkodę w wysokości 107,98 złotych, gdyż dwie z czterech skradzionych butelek z alkoholem o wartości po 53,99 złotych w stanie nienaruszonym wróciły do sprzedaży i dlatego właśnie powyższą kwotę zasądził od oskarżonego tytułem obowiązku naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem.

Powyższy środek kompensacyjny ma przede wszystkim spełnić cel rekompensacyjny (restytucyjny) – istotny dla pokrzywdzonego oraz wychowawczy wobec sprawcy. Dodatkowa, ekonomicznie wymierna i odczuwalna dolegliwość pochodząca od wymiaru sprawiedliwości za popełnione przestępstwo wzmocni także cel zapobiegawczy kary zasadniczej, gdyż nie tylko sprawcy, ale i ogółowi społeczeństwa, jasno unaoczni nieopłacalność popełniania podobnych przestępstw i zakres skutków karnych takiego postępowania. Zdaniem sądu, wespół z orzeczoną karą, ów środek kompensacyjny pomoże osiągnąć cele postępowania karnego i być może w przyszłości wymusi na sprawcy zachowania zgodne z obowiązującymi przepisami prawa (powstrzyma go od popełniania w przyszłości podobnych przestępstw przeciwko prawom osób trzecich, w tym prawu własności), dając społeczeństwu faktyczną ochronę przed tego rodzaju szkodliwymi zachowaniami oskarżonego w przyszłości.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

X. X. (1)

3.

1.

Będąc zobowiązany na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k., Sąd, zaliczył oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 1 wyroku okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie trwający w okresie od dnia 21 grudnia 2023 roku od godz. 23:30 do dnia 22 grudnia 2023 roku do godz. 13:50, uznając go za równoważny jednemu dniowi orzeczonej kary pozbawienia wolności. Powyższe rozstrzygnięcie Sądu zmniejszy wymierzoną X. X. (1) karę pozbawienia wolności o 1 dzień w przypadku wprowadzenia jej do wykonania. Innymi słowy, okres zatrzymania w sprawie będzie poczytany za wykonanie 1 dnia kary pozbawienia wolności.

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

W tej sprawie nie było zasadne skorzystanie z art. 4 § 1 k.k.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

4.

Zasadą w procesie karnym jest ponoszenie jego kosztów przez oskarżonego stosownie do treści art. 627 k.p.k. W niniejszej sprawie, nie znajdując podstaw do odstąpienia od tej zasady, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Legionowie tytułem kosztów sądowych kwotę 250 złotych, w tym opłatę w kwocie 180 złotych. Zdaniem Sądu w sprawie nie ujawniły się okoliczności uzasadniające odstąpienie od obciążania oskarżonego kosztami sądowymi, o których mowa w art. 624 § 1 k.p.k., ponieważ oskarżony jest osobą w wieku produkcyjnym, w dobrym stanie zdrowia, nie obciążona żadną ułomnością, a tym samym mogącą przy wykorzystaniu swoich umiejętności i wykształcenia (z zawodu mechanik samochodowy) zarobkować na poziomie wyższym niż wyznaczone minimalnym wynagrodzeniem za pracę na umowie o pracę. Nie bez znaczenia jest również to, że X. X. (1) jest kawalerem, nie posiadającym nikogo na swoim utrzymaniu.

Na koszty postępowania, którymi Sąd obciążył ww., złożyły się następujące należności:

- tzw. ryczałt za doręczenia, tj. 2 x 20 złotych (w postępowaniu przygotowawczym i za postępowanie sądowe) – § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07);

- opłata za informację z KRK o osobie: 30 złotych – § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U.2023.1068 t.j.);

- opłata sądowa: 180 złotych – art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 t.j. z dnia 2023.01.16).

1.18. POdpis