Wyrok z 5 lutego 2026, sygn. II AKa 361/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 361/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę D. L. oskarżonego o to, że:

1.  w okresie od dnia 13 listopada 2023 r. do dnia 14 listopada 2023 r. w S. w mieszkaniu przy (...), uderzając pięściami z dużą siłą w głowę i tułów D. J. oraz kopiąc go obutą stopą i przyciskając go kolanem (kolankując) spowodował u niego obrażenia w postaci:

- rozległego stłuczenia powłok głowy, w tym twarzy z raną tłuczoną ust w obrębie górnej wargi, ze złamaniem lewego kąta żuchwy oraz niewielką szczeliną złamania w stropie lewego oczodołu,

- złamania licznych żeber po stronie prawej z masywnymi wylewami krwawymi w mięśniach i powłokach klatki piersiowej oraz odmo-krwiakiem prawej jamy opłucnej,

- wylewu pod torebką prawego płata wątroby z obecnością śladowej ilości krwi w jamie otrzewnej co spowodowało u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.k., a w konsekwencji to, że D. J. zmarł śmiercią gwałtowną nagłą w następstwie doznanych obrażeń klatki piersiowej po stronie prawej tj. o czyn z art. 156 § 1 pkt. 2 i § 3 k.k.

2. w okresie od 15 czerwca 2022 r. do 14 listopada 2023 r. w S. nie stosował się do orzeczonego wyrokiem z dnia 15 czerwca 2022 r. Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim sygn. II K 66/22 zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych J. J. i D. J. na odległość mniejszą niż 50 metrów orzeczonego na okres 5 lat, tj. o czyn z art. 244 k.k.

Wyrokiem z 26 sierpnia 2025r. w sprawie XIV K 87/24:

I.  oskarżonego D. L. uznał za winnego przestępstwa zarzucanego mu w pkt. 1 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że oskarżony czynu tego dopuścił się w dniu 13 listopada 2023 r. oraz, że obrażenia klatki piersiowej po stronie prawej spowodowały u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.k., a w ich następstwie D. J. zmarł śmiercią gwałtowną, nagłą , czyn ten zakwalifikował z art. 156 § 1 pkt. 2 i § 3 k.k. i za to, na podstawie art.156 § 3 k.k. skazał go na karę 15 lat pozbawienia wolności,

II.  na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. L. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz J. J. kwoty 10 000 zł. tytułem zadośćuczynienia ;

III.  oskarżonego D. L. uznał za winnego przestępstwa zarzucanego mu w pkt. 2 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że czynu tego oskarżony dopuścił się w zamiarze ewentualnym, w okresie od 23 czerwca 2022 r. do 13 listopada 2023 r., czyn ten zakwalifikował z art. 244 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności,

IV.  na podstawie art. 43 a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego D. L. świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

V.  na podstawie art. 85 § 1 k.k., art 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego D. L. w pkt. I i III wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 15 lat pozbawienia wolności,

VI.  na podstawie art. 62 k.k. orzekł wobec oskarżonego terapeutyczny system wykonania kary pozbawienia wolności,

VII.  na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 14 listopada 2023 r. godz. 2.15 do dnia 26 sierpnia 2025 r.,

VIII.  na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił oskarżonemu dowody rzeczowe wymienione w pkt. 12 -21 w wykazie dowodów rzeczowych nr (...),

IX.  na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił J. J. dowody rzeczowe wymienione w pkt. 1 -11 , 22 -26 , 32 -36 wykazu dowodów rzeczowych nr (...) ,

X.  na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił R. H. dowody rzeczowe wymienione w pkt. 27-31 w wykazie dowodów rzeczowych (...) ,

XI.  na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, § 17 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 5 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. kwotę 4.575,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu,

XII.  na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 626 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa oraz na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił go z obowiązku poniesienia opłaty w sprawie.

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

D. L.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

D. L.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp

Zarzuty

1.  Naruszenie fundamentalnego prawa do obrony oskarżonego, które przejawiło się w trzech aspektach, co skutkuje wadliwością postępowania Sądu pierwszej instancji i wydanego w niniejszej sprawie wyroku, polegające na:

a)  uniemożliwieniu uczestniczenia obrońcy oskarżonego w czynności przesłuchania pokrzywdzonej J. J. i T. C. w dniu 14 sierpnia 2025 r. - głównych świadków oskarżenia, podczas powtórzonej czynności, w związku z prowadzeniem od nowa postępowania dowodowego, z uwagi na ponowną zmianę w składzie orzekającym, w miejscu ich zamieszkania, poprzez niewskazanie adresów planowanych czynności - pomimo wyraźnego wskazania w protokole 17 czerwca 2025 r. o takiej możliwości - ani w zawiadomieniu o czynności, ani w żaden inny sposób;

b)  wymuszeniu na oskarżonym przez Sędziego Andrzeja Wojtaszko - czego nie odzwierciedla protokół rozprawy, ale co dokładnie zostało zarejestrowane w nagraniu rozprawy z dnia 6 maja 2025 r. - zmiany stanowiska w przedmiocie przeprowadzenia czynności procesowych polegających na ograniczeniu przesłuchania świadków do dwóch osób, pomimo woli oskarżonego do słuchania wszystkich świadków w sprawie, w związku z koniecznością prowadzenia sprawy od początku zgodnie z art. 404 § 2a k.p.k.;

c)  poprzez notoryczne i wielokrotne oddalanie wniosku dowodowego w przedmiocie poddania się przez oskarżonego badaniu wariografem, w szczególności wobec licznych luk w materiale dowodowym i jego poszlakowości;

2. obraza przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia a w szczególności:

obraza art. 4 k.p.k. poprzez nie zbadanie i nie uwzględnienie wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, w szczególności poprzez:

- przyjęcie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, pomimo braku jednoznacznych dowodów na jego sprawstwo, przy czym w żadnej części uzasadnienia nie została wyjaśniona przyczyna takiej konstatacji Sądu I instancji, co więcej taka ocena nie znajduje to odzwierciedlenia w ani jednym dowodzie procesowym przeprowadzonym w długim postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ani nie została udowodniona w żadnej innej okoliczności faktycznej lub prawnej a ponadto, że dokonał zarzucanego mu czynu;

- niezbadanie okoliczności faktycznej polegającej na ustaleniu co stało się z zakrwawionym obuwiem J. J. - wychodziła z domu w butach, a wróciła w laczkach, jak również nie ustalono co się stało ze szmatą, którą J. J. miała posprzątać od krwi miejsce zdarzenia;

obraza art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości, a w szczególności poprzez przyjęcie, że oskarżony dokonał zarzuconego mu przestępstwa pomimo, że przedstawiana przez oskarżonego linia obrony jest zgoła odmienna ale dowodowo jest tak samo wiarygodna jak przyjęta wersja przez oskarżyciela publicznego;

obraza art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. wyrażająca się w błędnym i pochopnym ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego tj. przy bezkrytycznym uwzględnieniu wersji oskarżyciela publicznego i jedynie pasujących obciążającą wybranych części zeznań świadków w szczególności z pominięciem zeznań świadków na korzyść oskarżonego, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu logicznych i konsekwentnych wyjaśnień D. L., co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów przy zastosowaniu zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego;

obraza art. 41 § 1 k.p.k., poprzez osobiste, stronnicze i nacechowane podejście Przewodniczącego oraz Sędziego Andrzeja Wojtaszko do sprawy, które przejawiało się podczas prowadzonego postępowania, a które znalazło swoje zwieńczenie w szerokim opisie indywidualnych opinii, sugestii i uwag - które nie stanowią oceny faktów, a jedynie pokazują negatywny osobisty stosunek do oskarżonego;

3. Istotne liczne błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mające wpływ na treść wyroku polegające na dowolnej, a w konsekwencji błędnej ocenie materiału dowodowego w postaci przyjęcia, że zachowane oskarżonego D. L. wypełnia znamiona zarzucanych mu przestępstw, podczas gdy zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy, orzecznictwo, literatura oraz sama treść uzasadnienia wyroku Sądu I Instancji stoi w opozycji do przyjętej klasyfikacji czynu.

4. Rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonej w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, wynikającą z orzeczenia surowej kary łącznej aż 15 lat pozbawienia wolności, co powoduje, że kara ta nie spełnia swej funkcji w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, w szczególności gdy j warunki osobiste i rodzinne łącznie dają podstawy do orzeczenie kary w dolnych granicach zagrożenia ustawowego.

☐ zasadne

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne

Podkreślenia na wstępie wymaga, że pismo oskarżonego załączone do apelacji jego obrońcy nie jest przedmiotem oceny przez Sąd II instancji gdyż nie zawiera zarzutów mających charakter bezwzględnych przyczyn odwoławczych, a tylko uchybienia tego rodzaju Sąd odwoławczy ma obowiązek brać pod uwagę z urzędu. Zgodnie bowiem z treścią art.446 § 1 kpk, w apelacjach od orzeczeń wydanych przez Sąd Okręgowy jako Sąd I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski. Pisma składane zatem osobiście przez podsądnych nie podlegają ocenie Sądu odwoławczego, chyba że podnoszone w nich zarzuty mają charakter bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub sygnalizują podstawy do zastosowania art.440 kpk (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 30 grudnia 2016r. w sprawie II AKa 286/15).

Ad. 1. a) Zarzut nie jest trafny. Nie ma bowiem racji skarżący twierdząc, że został pozbawiony możliwości uczestniczenia w przesłuchaniu świadków: J. J. i T. C. a argumentację przestawioną w tym zakresie (str.4 apelacji) oraz w toku rozprawy odwoławczej (k.1072 akt sprawy) uznać należy za całkowicie chybioną. Omawiana czynność procesowa przeprowadzana była na etapie postępowania jurysdykcyjnego, całkowicie zatem nieskuteczne jest powoływanie się na brak informacji o miejscu jej przeprowadzenia od funkcjonariuszy Policji; organy postępowania przygotowawczego nie były już bowiem na tym etapie jego gospodarzami. Wiedzę taką skarżący mógł natomiast pozyskać w sądzie. Nie bez znaczenia, w ocenie Sądu Apelacyjnego, pozostaje, że po zmianach przepisów Kodeksu postępowania w 2015r. od stron postępowania wymagana jest większa aktywność i zainteresowanie sprawą. Podkreślenia wymaga, że oskarżony przekazał do akt sprawy pytania które chciał aby zostały zadane świadkowi J. J. (k.946 akt sprawy) i owe pytania zostały jej zadane przez sędziego dokonującego jej przesłuchania w trybie art.177 § 2 kpk (k.963 akt sprawy). Podkreślenia również wymaga, że na rozprawie skarżący nie zgłaszał uwag do przesłuchania świadków J. J. i T. C., w szczególności dokonanego pod jego nieobecność (k.978 akt sprawy). Wobec powyższego podnoszenie omawianego zarzutu, w ocenie Sądu II instancji traktować należy jako przejaw nielojalności procesowej w sytuacji wydania niekorzystnego dla oskarżonego wyroku. Wprawdzie nie wyklucza ona postawienia zarzutu w tym zakresie ale może świadczyć o stopniu zaangażowania obrońcy w swojej obowiązki procesowe na etapie postępowania przed Sądem I instancji.

Ad. 1. b) Zarzut jest całkowicie chybiony. Sąd Apelacyjny odsłuchał nagranie z przebiegu rozprawy 6 maja 2025r. i nie podziela stanowiska skarżącego jakoby doszło do „wymuszenia” przez wskazanego w apelacji członka składu orzekającego stanowiska co do przesłuchania świadków. Z nagrania owego (40.38-40.47) nie wynika, aby pytanie zadane przez sędziego miało charakter „wymuszający”. Oskarżony wskazał wyraźnie których ze świadków dotyczy jego wniosek o ponowne bezpośrednie przesłuchanie. Podkreślenia wymaga, że działo się to w obecności skarżącego, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń to przebiegu tego fragmentu rozprawy oraz stwierdził, że wobec zmiany stanowiska w tym zakresie przez oskarżonego, popiera je (k.841 akt sprawy). Wobec powyższego również i ten zarzut uznać należy, w ocenie Sądu Apelacyjnego, za próbę kwestionowania przebiegu rozprawy przy pierwotnym braku zastrzeżeń w tym zakresie, w sytuacji wydania wyroku niekorzystnego dla oskarżonego.

Ad. 1. c) Zarzut nie jest trafny. Z gruntu chybiony jest w zakresie żądania poddania badaniu wariograficznemu na etapie postępowania sądowego świadka J. J.. Zgodnie bowiem z teścia art.171 § 5 pkt 2 kpk niedopuszczalne jest stosowanie wobec świadka środków technicznych mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jego organizmu (patrz też: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 14 maja 2014r, II AKa 58/14). Zatem „przepis art. 199a nie może znaleźć zastosowania do dokonywania czynności przesłuchania – zgodnie z art.171 § 5 pkt 2 funkcjonuje tu bowiem zakaz dowodowy, który nie może być uchylony mocą art. 199a” M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2022, art. 199(a). Treść zdania drugiego art. 199a, pozwala wprawdzie uznać za dowód te oświadczenia oskarżonego – podejrzanego, które zostaną złożone w czasie czynności biegłego poligrafera, gdy stosowano takie środki techniczne – nie są to jednak jego wyjaśnienia (C. Kulesza [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. II, red. K. Dudka, Warszawa 2020, art. 199(a)). „Biegły, co jest związane ze specyfiką badań poligraficznych, jedynie ocenia reakcje badanego związane z pytaniami. W czynności tej nie chodzi zatem o „wyciąganie” od biegłego treści przyznania się bądź nieprzyznania się, ale o możliwość poprawnej oceny przeprowadzonego badania i wyciągniętych na jego podstawie wniosków. Możliwość takiego badania ustawodawca przewidział na etapie postępowania przygotowawczego, o czym stanowi art.192a § 1 kpk i ma ono na celu ograniczenie kręgu osób podejrzanych lub ustalenie wartości dowodowej ujawnionych śladów. Wprawdzie, poprzez przepis art.199a kpk przeprowadzenie takiego badania na etapie postepowania sądowego jest dopuszczalne, to jednak – jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 22 stycznia 2025r., IV KO 10/24: „Dowód z opinii wariograficznej stanowi dowód o charakterze pośrednim, poszlakowym, uzupełniającym, a jego przydatność na późniejszym etapie postępowania słabnie. Ze względu na to, że przedstawia on wyłącznie określoną reakcję organizmu na zadawane pytania i urzeczywistnia stosunek emocjonalny osoby badanej do określonych zdarzeń, nie powinien być wykorzystany jako dowód winy lub niewinności”. Nadto podkreślenia wymaga, że ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków należy zawsze do Sądu orzekającego i nie można jej zastąpić badaniem wariograficznym. Nie jest to zatem sposób przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka lub wyjaśnień oskarżonego lub instrument do oceny ich wiarygodności; jest to stanowisko utrwalone w orzecznictwie (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach z: 19 stycznia 2024r. II AKa 186/22, 22 grudnia 2022r. II AKa 460/22; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 15 czerwca 2023r., II AKa 125/23; wyrok Sąd Apelacyjnego w Łodzi z 21 marca 2022r., II AKa 379/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 2020r., IV KK 476/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 grudnia 2017r., II AKa 232/17; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 9 września 2014r., II AKa 154/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 listopada 2013r., II AKa 184/13). Na koniec wskazać należy, że skarżący nie sprecyzował w jaki sposób przeprowadzenie tego dowodu mogłoby w sposób istotny przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy i rozstrzygnięcia wątpliwości nasuwających się w związku ze sprzecznościami pomiędzy wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami świadka J. J.. W treści środka odwoławczego brak wskazania, które sprzeczności mają taki charakter, że akurat ekspertyza wariograficzna umożliwiłaby ich wyjaśnienie i dlaczego. Wbrew potocznym wyobrażeniom, badanie wariograficzne oskarżonego nie daje jednoznacznej odpowiedzi na to czy relacje są prawdziwe, czy też intencjonalnie zafałszowane. Odnosząc się natomiast do zarzutu „notorycznego i wielokrotnego” oddalania wniosku dowodowego w tym przedmiocie (str.2 i 4 apelacji) wskazać należy na trafny pogląd Sądu Najwyższego zaprezentowany w postanowieniu z 6 marca 2018r. w sprawie V KK 13/18, że badania eliminacyjne o jakich mowa w art.192a § 2 kpk są środkiem dowodowym, nie zaś prawem oskarżonego. To zatem do Sądu należy decyzja czy ów środek dowodowy wykorzystać. W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy wskazywał na podstawy swojego stanowiska w tej sprawie (k.689, 841, 931 akt sprawy), a Sąd Apelacyjny uznał je za trafne.

Ad. 2. tiret pierwsze. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że został źle sformułowany. „Przyjęcie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu aktem oskarżenia czyn” to bowiem ustalenie faktyczne, nie zaś obraza prawa procesowego. Nadto, skarżący zakresem zaskarżenia obejmując cały wyrok (w którym skazano oskarżonego za dwa przestępstwa – uwaga SA), zarzut odnosi do jednego czynu, bez sprecyzowania którego z przypisanych.

Przed przystąpieniem do szczegółowego odniesienia się do omawianego zarzutu wskazać należy, że skarżący w żaden sposób go nie uargumentował. Omawiana zasada stanowi rozwinięcie normy zawartej w art.45 Konstytucji RP, gwarantującej prawo m.in. do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd oraz zobowiązania przyjętego przez Polskę w art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ową bezstronność należy postrzegać jako stan, w którym sędzia w trakcie toczącej się przed sądem sprawy traktuje wszystkich uczestników postępowania równorzędnie, nie stwarzając korzystniejszej sytuacji dla żadnej ze stron czy żadnemu z uczestników postępowania, w trakcie zarówno toczącej się przed sądem sprawy, jak i orzekania (bezstronność subiektywna) oraz jako niezależność sędziego polegająca na tym, że - jak stanowi art.178 ust. 1 i 3 Konstytucji RP - działa on wyłącznie na podstawie prawa, zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem (bezstronność obiektywna). Elementem zasady obiektywizmu jest też zakaz przyjmowania przez organ procesowy kierunkowego nastawienia do sprawy, dopasowywanie czynności procesowych do z góry przyjętego na wstępie wyniku lub oddalanie wniosków dowodowych jednej tylko strony, gdy dążą one do ustaleń sprzecznych z przyjętym na wstępie założeniem. Ale ocena materiału dowodowego z daniem wiary jednym z dowodów, nie stanowi naruszenia tej zasady (tak też: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 sierpnia 2017r., II KK 206/17). Skarżący nie zdołał zatem wykazać, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przez sąd orzekający zasady obiektywizmu. Powołanie się na naruszenie art.4 kpk nie może przy tym stanowić samodzielnego zarzutu apelacyjnego, lecz musi być poparte wskazaniem naruszenia przepisów gwarantujących przestrzeganie tej zasady. Stanowisko to konsekwentnie prezentuje się zarówno w sądownictwie powszechnym (tak: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 30 września 2025r. II AKa 218/25, 18 maja 2023r. II AKa 47/23,; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 września 2022 II AKa 61/22; wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach z: 20 stycznia 2022r. II AKa 362/21, 12 grudnia 2019r. II AKa 559/19; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 26 czerwca 2013r., II AKa 181/13), jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego; postanowienie z 3 października 2011r., V KK 112/11 w którym to wskazano: „ Przepis art. 4 k.p.k. stanowiący o jednej z generalnych zasad procesu karnego - o zasadzie obiektywizmu, nie może być samoistną podstawą zarzutów odwoławczych. Jest on wszak kierowany do organów prowadzących postępowanie karne i nakłada na nich obowiązek badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Realizacji tej zasady przez te organy służą konkretne przepisy ustawy karnej procesowej. Chcąc zarzucić tym organom nieprzestrzeganie tej zasady procesowej, należy w środku odwoławczym te przepisy powołać, jako przez nich nie respektowane. Brak tego rodzaju odniesień czyni zarzut obrazy tylko art. 4 k.p.k. bezzasadnym”(patrz też:; postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2023r. IV KK 530/22, 22 listopada 2022r. IV KK 445/22, 20 stycznia 2022r. III KK 161/22, 28 grudnia 2021r. II KK 561/21, 21 listopada 2012r. IV KK 244/12, 20 listopada 2012r. V KK 92/12, 3 kwietnia 2012r. V KK 338/11 oraz w komentarzach: B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2013r., Tom I, s. 45; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2014r., Tom I, s. 60; P. Hofmanski, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Warszawa 2011r., Tom I, s. 58). Nie jest przy tym naruszeniem art.4 kpk stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy. W przypadku zaistnienia przeciwstawnych dowodów, kreujących odmienne, czy wzajemnie wykluczające się stany faktyczne organ wymiaru sprawiedliwości nie jest wszak zobligowany do wyboru tej wersji, która jest korzystniejsza dla oskarżonego, a tego w istocie domagał się autor apelacji, prowadząc w zakresie omawianego zarzutu polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. Jest to błędne rozumienie zasady określonej w art.4 kpk. Oznaczałoby to bowiem hołdowanie niedopuszczalnej w polskiej procedurze zasadzie legalnej oceny dowodów, zaś wymiar sprawiedliwości byłby ubogi, skoro opierałby się jedynie na zapewnieniach osoby nie przyznającej się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a ignorował treść pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, logikę rozumowania na nich opartego i racjonalność wyciągniętych wniosków. Dlatego właśnie ustrojową prerogatywą sądów jest możliwość ustalania w granicach swobody ocen prawdy materialnej będącej pierwszorzędnym celem procesu karnego (art. 2 § 2 kpk). Swobodna ocena dowodów ograniczona jest zaś jedynie powinnością przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozumowania, które doprowadziło skład orzekający do dokonanego wyboru. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy temu zadaniu w pełni sprostał. W sporządzonym dokumencie sprawozdawczym przedstawił, jakim dowodom, w jakim zakresie i z jakich względów dał wiarę, bądź też wiarygodności tej odmówił. Analizując zarzut autora apelacji przez pryzmat powyżej przedstawionych uwag Sąd Apelacyjny – po zapoznaniu się z przebiegiem procesu oraz uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia - nie stwierdził, aby Sąd I instancji sprzeniewierzył się zasadzie obiektywizmu, to jest aby naruszył przepisy mające zapewnić jej realizację. Całkowicie chybionym jest stanowisko skarżącego jakoby Sąd I instancji w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia nie wskazał w czym upatruje podstaw do uznania winy oskarżonego w przypisanym mu czynie a skazanie nie znajduje podstaw w przeprowadzonych dowodach. Sąd II instancji odsyła skarżącego do tej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w której Sąd Okręgowy dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wskazując na te, które uznał za wiarygodne (str.14-17) oraz do tej, w której dokonuje subsumpcji ustalonego zachowania oskarżonego pod określone przepisy prawa karnego materialnego (k.21-23). Z uwagi na fakt, że skarżący nie podjął merytorycznej polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, wystarczającym będzie w tym miejscu odwołanie się do argumentacji przestawionej przez ten sąd, którą instancja odwoławcza uznaje z w pełni trafną. Brak odniesienia się przez skarżącego do przedstawionej tam argumentacji zwalnia bowiem Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela. Dokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 10 grudnia 2025r. II AKa 187/25, 30 września 2025r. II AKa 218/25, 21 sierpnia 2025r. II AKa 58/25, 24 lipca 2025 II AKa 133/24, 26 czerwca 2025r. II AKa 392/24, 12 czerwca 2025r. II AKa 140/25, 10 kwietnia 2025r. II K 57/25, 10 marca 2025r. II K 382/23, 30 stycznia 2025r. II AKa 326/24, 19 grudnia 2024r. II AKa 310/21, 9 października 2024r. II AKa 350/23, 8 sierpnia 2024r, II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23; orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 10 lipca 2025r., II AKa 314/24; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów postępowania. Tym samym skarżący nie sprostał elementarnym zasadom, wymaganym przy formułowaniu zarzutów, stanowiących element niezbędny środka odwoławczego wnoszonego i popieranego przed Sądem odwoławczym przez obrońcę jako podmiot kwalifikowany. Podobna praktyka obrońcy nie tworzy przy tym po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art. 439 k.p.k. Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o „otwarte” sformułowanie zarzutu uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazał skarżący. Sąd odwoławczy zauważa przy tym, że zaprezentowane rozważania Sądu Okręgowego są klarowne i logiczne, umożliwiające poddanie motywów, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia kontroli instancyjnej i odtworzenie toku rozumowania Sądu orzekającego w pierwszej instancji. Wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia zarzutu „niezbadania okoliczności faktycznej polegającej na ustaleniu co stało się z zakrwawionym obuwiem J. J. (nazwisko świadka brzmi – J. – uwaga SA), (…) jak również nie ustalono co się stało ze szmatą, którą J. J. (uwaga j.w.) miała posprzątać od krwi miejsce zdarzenia” (str.2 apelacji) nie sposób ustalić wpływu jaki skarżący upatruje w tym na treść orzeczenia. Podkreślenia bowiem wymaga, że dla skuteczności zarzutu obrazy przepisów postępowania (jak również błędu w ustaleniach faktycznych) należy wykazać nie tylko do owej obrazy i błędu doszło, ale również że miało to wpływ na treść orzeczenia. Wskazać zatem jedynie należy, że J. J. zeznała, że ową szmatę wyrzuciła do śmieci (k. 94v, 684, 960 akt sprawy), odnośnie zaś obuwia zeznała, że miała na nogach kapcie (k.960 akt sprawy).

Ad. 2 tiret drugie. Zarzut jest całkowicie chybiony. Na wstępie wskazać należy, że ponownie zarzut odnosi się do jednego czynu, bez sprecyzowania którego z przypisanych, pomimo że skarżący zakresem zaskarżenia objął cały wyrok (w którym skazano oskarżonego za dwa przestępstwa).

Nadto podkreślenia wymaga, że skarżący zdaje się nie dostrzegać istoty zasady procesowej określonej w art.5 § 2 kpk. Wskazać zatem należy, że naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art.7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art.5 § 2 kpk. Jeżeli zatem, jak w tej sprawie, kwestionuje się ocenę dowodów, nie może być mowy o naruszeniu art.5 § 2 kpk. W przedmiotowej sprawie nie doszło do obrazy art.5 § 2 kpk również dlatego, że sąd poczynił nie budzące jego wątpliwości ustalenia faktyczne, a zatem nie powziął wątpliwości w tej kwestii. Unormowana w tym przepisie zasada in dubio pro reo nie może stwarzać pretekstu do uproszczonego traktowania wątpliwości. Jak bowiem wyraźnie wynika z jego brzmienia, reguła ta ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Należy również podkreślić, że wątpliwości, o jakich mowa w art.5 § 2 kpk to wątpliwości Sądu, nie zaś strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych (patrz też: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 7 listopada 2025r., I KK 354/25). Nie można zatem zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art.5 § 2 kpk podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010r. w sprawie II AKa 183/10; podobnie: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 15 października 2025r., III KK 483/25). W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niewątpliwy, po dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami zawartymi w przepisach art.7 kpk i art.410 kpk ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że zasada in dubio pro reo nie nakazuje sądowi orzekającemu czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 20 marca 2024r., I KK 507/22). Skarżący tak w treści zarzutu (str.3 apelacji), jak i jej uzasadnieniu (str.5 apelacji) nie wskazał jakiejkolwiek argumentacji dającej podstawy do uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy art.5 § 2 kpk.

Ad. 2 tiret trzecie. Zarzut jest całkowicie chybiony. Na wstępie podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por.m.in.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 30 września 2025r., II AKa 218/25; wyroki Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2022r. I KA 10/21, 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90; postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). Może przy tym poprzestać na odwołaniu się do rozważań Sądu I instancji, gdy zarzuty apelacji ograniczają się do gołosłownej polemiki z oceną Sądu (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2021r., II KK 170/21). Sąd Okręgowy, odmiennie niż apelujący, uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, we wzajemnych ich powiązaniach i uwarunkowaniach. Dokonane w rezultacie ustalenia faktyczne odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń. Należy podkreślić, że zdaniem Sądu Odwoławczego, nie sposób uznać za dostateczne, a tym samym skuteczne, teoretyczne stawianie przez skarżącego pewnych hipotez i formułowanie na ich podstawie zarzutów pod adresem Sądu pierwszej instancji, że dokonana przez tenże organ ocena materiału dowodowego jest błędna, sprzeczna z art.7 kpk, a poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne i wyprowadzone w oparciu o nie wnioski błędne. Każde dowodowe twierdzenie wymaga bowiem uwiarygodnienia poprzez wykazanie realnie zaistniałych faktów poddających się obiektywnemu procesowemu poznaniu. W przeciwnym bowiem razie strona procesowa mogłaby zakwestionować wiarygodność każdego z przeprowadzonych dowodów i każde z poczynionych ustaleń faktycznych. Warto też podkreślić, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2021r., V KK 342/20). Przenosząc te rozważania natury ogólnej na realia rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżący ograniczył się (str.3 apelacji) do wyrażenia bardzo ogólnego poglądu co do tego, że naruszona została zasada swobodnej oceny dowodów określona w art.7 kpk poprzez:

- poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie niekompletnego materiału dowodowego,

- bezkrytyczne uwzględnienie wersji oskarżyciela publicznego i jedynie pasujących obciążająco wybranych części zeznań świadków,

- pominięcie zeznań świadków na korzyść oskarżonego,

- całkowite pominięcie logicznych i konsekwentnych wyjaśnień D. L..

Takie formułowanie zarzutów nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Skarżący bowiem nie wskazał:

- jakie jeszcze dowody winny zostać przeprowadzone aby materiał dowodowy był – w jego ocenie - kompletny,

- w czym konkretnie skarżący upatruje dowolności w ocenie obciążających oskarżonego zeznań świadków,

- zeznania których świadków zeznających na korzyść oskarżonego zostały pominięte przez Sąd I instancji,

- w czym upatruje pominięcia przez Sąd Okręgowy wyjaśnień oskarżonego.

Skarżący zdaje się nie dostrzegać różnicy między nieprzeprowadzeniem/pominięciem określonego dowodu, a uznaniem go za niewiarygodny. Wskazać zatem należy, że Sąd Okręgowy przeprowadził wszystkie dowody istotne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie, ocenił je w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami określonymi w art.7 kpk. Oczywistym natomiast jest, że stan faktyczny ustalił na podstawie dowodów uznanych za wiarygodne, co oczywiście (choć skarżący zdaje się tego nie dostrzegać) nie jest jednoznaczne z uchyleniem się od przeprowadzenia czy oceny dowodów uznanych za niewiarygodne. Odnosząc się zaś w szczególności do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego podkreślenia wymaga, że w polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk, oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Z tego względu okoliczność, że oskarżony składa konsekwentne w toku całego postępowania wyjaśnienia sama w sobie nie implikuje uznania, że są one wiarygodne. Oskarżony będąc słuchanym w charakterze podejrzanego oraz w charakterze oskarżonego miał prawo odmówić złożenia wyjaśnień, ale też korzystał z przywileju bezkarności, gdy je składał, a owe wyjaśnienia byłyby „fałszywe”, co wynika z samej istoty prawa oskarżonego do obrony i procesowych gwarancji. Nie oznacza to jednak, że taka postawa i wyjaśnienia nie podlegają ocenie sądu, przed którym stanął on jako oskarżony. I to ocenie dokonywanej w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt prezentowania wielu wersji zdarzeń przez oskarżonego, czy też fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie), tudzież jego postawy, może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia i rzucać negatywne światło na pozostałe jego wyjaśnienia, w szczególności gdy są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w spawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnej wersji zdarzenia, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego w określonym zakresie waloru wiarygodności. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, rolą profesjonalnego obrońcy jest wskazanie skonkretyzowanych tak co do przedmiotu jak i argumentacji zarzutów kwestionujących prawidłowość procedowania przez Sąd I instancji. Nie może ograniczyć się do ogólnego zakwestionowania toku rozumowania sądu. Takie postąpienie skarżącego zwalnia Sąd odwoławczy od czynienia szerszych własnych rozważań i pozwala, bez narażenia się na obrazę art.433 § 1 kpk odwołać się do zasługujących na akceptację rozważań Sądu I instancji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazy art.410 kpk na wstępie wskazać należy, że obowiązek wynikający z treści tego przepisu związany jest z tym, że sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych (por.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 30 września 2025r., II AKa 218/25; postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. w sprawie III KK 246/05; wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006r., IV KK 454/05). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Nie można zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku określonego w art.410 kpk, tj. wydania orzeczenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił wszystkie istotne dowody i nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. Istotą przepisu art.410 kpk jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają, tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (patrz: wyroki Sądu Najwyższego z: 15 grudnia 2011r. II KK 183/11, 4 kwietnia 2006r. IV KK 454/05, 17 września 2004r. IV KK 102/04; postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. III KK 246/05). W przypadku gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 10 sierpnia 2011r., III KK 444/10). Warto podkreślić, że nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 30 września 2025r., II AKa 231/25; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2018r., II AKa 418/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, KZS 2/07 poz. 42; postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., V KKN 34/01).). Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, że pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art.7 kpk (patrz: wyroki Sądu Najwyższego z: 26 marca 2014r. III KK 396/13, 15.12.2011r. II KK 183/11, 26 sierpnia 1998r. IV KKN 324/98; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 lutego 2014r. II KK 17/14, 14 czerwca 2013r. IV KK 82/13, 28 lutego 2013r. IV KK 389/12, 2 czerwca 2002r. V KKN 34/01; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 marca 2014r., II AKa 279/13; Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego, art.410. Tom I. Komentarz aktualizowany, LEX/el.2025). Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku, oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art.7 kpk, a następnie – jak już wyżej wskazano dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r. IV KKN 324/98). Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art.410 kpk. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Okręgowy dokonał bowiem swobodnej oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego, wnikliwie, każdego z osobna, jak i we wzajemnym ich powiązaniu, obiektywnie, zgodnie ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad logiki i prawidłowego rozumowania; nie pominął tej w tej ocenie żadnego dowodu. W przeciwieństwie do skarżącego, który wskazuje jedynie na okoliczności – jego zdaniem prawdziwe i wiarygodne – korzystne dla oskarżonego. Tym samym Sąd Apelacyjny nie czyni zarzutu skarżącemu, gdyż rolą obrońcy jest eksponowanie dowodów korzystnych dla oskarżonego. Jednak w realiach przedmiotowej sprawy stanowisko skarżącego kwestionujące dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę dowodów uznać należy za całkowicie chybione.

Ad. 2 tiret czwarte. Zarzut nie jest trafny. Skarżący nie wskazał bowiem w czym konkretnie upatruje podstaw do bardzo ogólnie sformułowanego (str.3 apelacji) zarzutu „ osobistego, stronniczego i nacechowanego podejścia Przewodniczącego oraz Sędziego Andrzeja Wojtaszko do sprawy, które przejawiało się podczas prowadzonego postępowania”. Skarżący nie wskazał również jaki to „szeroki opis indywidualnych opinii, sugestii i uwag” miałby świadczyć o „negatywnym osobistym stosunku do oskarżonego” wskazanych sędziów. Do kwestii rzekomego (uwaga SA) nakłaniania oskarżonego przez sędziego Andrzeja Wojtaszko do podejmowania określonych decyzji procesowych Sąd Apelacyjny odnosił się już w tym uzasadnieniu i do rozważań tych odsyła nie stwierdzając zaistnienia podstaw do ponownego ich czynienia. Stopień ogólności omawianego zarzutu w pozostałym zakresie uchyla się od kontroli instancyjnej. Zgodnie z orzecznictwem Sądu najwyższego, wnioskujący musi wskazać na konkretne, uzasadnione i obiektywnie istniejące wątpliwości. Nie wystarczy przy tym subiektywne odczucie strony w postaci braku zaufania czy wiary w bezstronność sędziego (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lutego 2025r., V KK 445/24).

Ad. 3. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie należy wskazać, że jest źle sformułowany. Błąd w ustaleniach faktycznych nie może bowiem polegać na dowolnej ocenie materiału dowodowego; może co najwyżej być konsekwencją takiej oceny. Również i ten zarzut skarżący sformułował w sposób niedopuszczalnie ogólny, uchylający się od oceny instancyjnej. W sytuacji gdy autor środka odwoławczego nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, zarzut takiego błędu wiąże się z obszarem procesowym, tj. kompletnością materiału dowodowego (np. art.167 kpk i art.366 kpk) lub wadliwą i niepełną jego oceną (art.7 kpk i art.410 kpk). Zarzut ten w zakresie, w jakim jest powiązany z uchybieniami procesowymi, może mieć zatem postać błędu „dowolności” lub błędu „braku”. W takiej sytuacji błąd w ustaleniach faktycznych jest w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem generują wadliwe ustalenia faktyczne. Chodzi przecież o to, że oceny i wnioski wyprowadzone z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadają zasadom logicznego rozumowania lub że nie przeprowadzono istotnych dowodów, które mogły mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 30 września 2025r II AKa 218/25, 7 sierpnia 2025r. II AKa 51/25, 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21; Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. II AKa 55/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r., II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r., V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. WA 10/05, 20 lutego 1975r. OSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64). Z uwagi na fakt, że zarzuty dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez Sąd II instancji zostały uznane za chybione, na aprobatę nie zasługuje również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do czynów przypisanych oskarżonemu. Ustalenia owe bowiem zostały poczynione w oparciu o prawidłowo, zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk, oceniony materiał dowodowy.

Ad. 4. Zarzut nie jest trafny. Na wstępie wskazać należy, że czynnikiem wpływającym ograniczająco na wzrost przestępczości jest w głównej mierze przekonanie potencjalnych sprawców o nieuchronności ich ujęcia i wymierzenia im odpowiednich kar. Kara to środek przymusu państwowego wyrażający potępienie zarówno popełnionego czynu, jak i jego sprawcy, stosowany przez Sąd, a więc organ państwowy o konstytucyjnie zagwarantowanej niezawisłości, w regulowanym przez prawo karne postępowaniu, w którym zapewnione są prawa osoby postawionej w stan oskarżenia (w tym możliwość obrony) i zapewniona jest bezstronność rozstrzygnięć (nulla poena sine iudicio). Kara jest zatem „osobistą dolegliwością ponoszoną przez sprawcę jako odpłata za popełnione przestępstwo, wyrażająca potępienie popełnionego przez niego czynu i wymierzaną w imieniu państwa przez sąd” (tak: L. Gardocki, Prawo karne, wyd. 3, Warszawa 1998, s. 277). Wyrazem aktualnej filozofii karania jest systematyka obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, a jej istotę w największym skrócie ująć można następująco: „traktuj karę jako środek ostateczny (ultima ratio) i bacz, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a po surowszy środek represji karnej sięgaj tylko wtedy, gdy za pomocą łagodniejszego nie da się osiągnąć w stosunku do sprawcy przestępstwa zapobiegawczych i wychowawczych celów kary bądź zadośćuczynić należycie potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa” (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Kara pozbawienia wolności powinna kształtować społecznie pożądaną postawę skazanego, a zwłaszcza wdrażać go do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego, i tym samym przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa. Cechą konstytutywną kary jest dolegliwość, która - jak wskazuje W. Wróbel - wykracza poza ramy niezbędne dla celów restytucyjnych, zabezpieczających czy egzekucyjnych i to jest w istocie podstawowe kryterium jej identyfikacji. Ta cecha jest też cechą konstytutywną całego systemu odpowiedzialności karnej, w tym sensie, że jest jego elementarnym wyróżnikiem. Jednocześnie z pojęciem kary wiąże się element potępienia (patrz: P. Burzyński, Rozdział 1 Założenia dogmatyczne, siatka pojęciowa, metoda badawcza [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008 oraz cytowany tam: W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Zakamycze 2003). W ocenie Sądu Apelacyjnego te zasadnicze cele kary spełnia kwestionowania kara 15 lat pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego D. L. czyn przypisany mu w pkt. I zaskarżonego wyroku. Sąd Apelacyjny pragnie jednak zaznaczyć, że nie chodzi tu o prewencję generalną negatywną (odstraszanie). Jednostkowy akt wymiaru sankcji karnej nie może być działaniem ukierunkowanym na odstraszenie innych od popełnienia czynu zabronionego, gdzie jednostka sprowadzona byłaby do przedmiotu działania państwa. Pozytywna prewencja generalna, którą nakazuje uwzględnić art.53 § 1 kk, koncentruje się wokół kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przez informowanie o katalogu czynów zabronionych i karach wymierzanych za ich naruszenie. Obejmuje ona również informowanie o skuteczności działania aparatu państwowego. Realizuje ponadto cel sprawiedliwościowy kary przez pokazanie, że każdy sprawca ponosi karę w granicach swej winy. Za pomocą pozytywnej prewencji ogólnej realizować należy również cel w postaci wzbudzenia szacunku dla prawnie chronionych dóbr i przekonania o ich nienaruszalności. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności zawarte w art.53 § 1 kk. Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary.

Pierwszą z nich jest dyrektywa winy - Sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość „nie przekraczała stopnia winy”. Stopień winy wyznacza górną granicę dolegliwości związanej z wymierzeniem kary. Nie można, zatem orzec kary, której dolegliwość przekraczałaby stopień winy, chociażby za takim orzeczeniem przemawiały inne dyrektywy, np. prewencji ogólnej czy indywidualnej. Wina pełni w tym ujęciu, funkcję limitującą - wyznaczając górną granicę konkretnej kary. Sąd Okręgowy trafnie uwzględnił w swoich rozważaniach kwestię winy w odniesieniu do przypisanych oskarżonemu czynów. Wynika z nich jednoznacznie, że nie znalazł żadnych okoliczności, które wyłączałyby winę lub ograniczały jej stopień i ocenę tę należy podzielić.

Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary wymienioną w art.53 § 1 kk jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na ocenę zaś stopnia społecznej szkodliwości wpływają okoliczności wymienione w art.115 § 2 kk i są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (tj. postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Motywacja i postać zamiaru, mają również wpływ na stopień winy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art.115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu. Sąd Okręgowy wskazał w treści uzasadnienia jak ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. I zaskarżonego wyroku, trafnie uznając go za wysoki (str.27 uzasadnienia wyroku).

Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę.

Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. „kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa”. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania, i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra.

Innymi słowy, orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, w tym cel w zakresie prewencji ogólnej oraz indywidualnej, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów. Ponadto podkreślenia wymaga to, że celem kary w ramach prewencji ogólnej jest nie tylko odstraszenie potencjalnych sprawców najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim przyjmowanie za własne norm prawa karnego przez społeczeństwo, budowanie zaufania do działalności wymiaru sprawiedliwości, które jest wynikiem tego, że obywatele dostrzegają, że w państwie w ostatecznym rozrachunku zwycięża prawo, a sprawca przestępstwa nie uniknie odpowiedzialności oraz kształtowanie świadomości zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości społecznej, wynikające z tego, że każdy sprawca jest karany w granicach swojej winy. Stąd też kara nie może być postrzegana, jako jedynie forma odwetu (odpłaty sprawcy za popełniony przez niego czyn), czy też w kategoriach narzędzia mającego odstraszać i w ten sposób powstrzymywać przed popełnieniem czynu zabronionego prawem. Musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 lipca 2019r., II AKa 178/19). Przenosząc te rozważania natury ogólne na realia rozpoznawanej sprawy, nie sposób podzielić poglądu skarżącego jakoby zasadnym było orzeczenie wobec oskarżonego kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela wyrażony przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu pogląd, że oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar nie wolno zapominać, że przepis art.53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie wymiaru orzeczonej kary nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Tym samym stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo uznać należy, za czynnik mający niebagatelne znaczenie przy całościowej ocenie, czy konkretna kara jest za wysoka (por: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 grudnia 2017r., II AKa 359/17). Sąd odwoławczy dostrzega, że najniższa możliwa do orzeczenia w niniejszej sprawie za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. I zaskarżonego orzeczenia kara pozbawienia wolności wynosi 5 a najwyższa – 30 lat pozbawienia wolności lub kara dożywotniego pozbawienia wolności. Ustawodawca zatem zakreślił poprzez te górną granicę zagrożenia stopień szkodliwości społecznej na bardzo wysokim, najwyższym poziomie. Jak słusznie wskazuje K. Buchała, "typ przestępstwa jest sformalizowaniem ujemnej treści społecznej czynu niepożądanego z punktu widzenia interesów zorganizowanego w państwo społeczeństwa, a sankcja karna w zasadzie odzwierciedleniem tej treści przeliczonym na dolegliwość" (tak w: P. Burzyński, Rozdział 4 Przykładowe modele sankcji karnych w polskim porządku prawnym na podstawie analizy kodeksu karnego [w:] Ustawowe określenie sankcji karnej, Warszawa 2008.” powołując się na K. Buchała, Prawo karne, wyd. 2, Warszawa 1989, s. 517). Skarżący nie uzasadnił w jakikolwiek sposób dlaczego podstaw złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary należy upatrywać w „warunkach osobistych i rodzinnych oskarżonego” (str.6 apelacji) a Sąd odwoławczy zaistnienia podstaw ku temu nie stwierdza.

Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie sposób uznać aby orzeczona wobec oskarżonego za czyn przypisany mu w pkt. I wyroku kara 15 lat pozbawienia wolności mogła ulec złagodzeniu.

Odnosząc się natomiast do wymiaru orzeczonej kary łącznej, tj. 15 lat pozbawienia wolności podkreślenia wymaga, że została ona orzeczona poniżej ustawowego progu, a zatem już choćby z tej przyczyny nie może zostać uznana za rażąco niewspółmiernie surową. Zgodnie bowiem z treścią art.86 § 1 kk, minimalny wymiar kary łącznej musi przekraczać wysokość najwyższej z kar jednostkowych podlegających łączeniu. W przedmiotowej sprawie wobec oskarżonego orzeczono dwie kary jednostkowe pozbawienia wolności: 15 lat i rok. Minimalna zatem kara łączna winna wynosić 15 lat i 1 miesiąc pozbawienia wolności. Uchybienia tego nie można było sanować na etapie postępowania odwoławczego, gdyż wniesiono jedynie apelację na korzyść oskarżonego, a zmiana ta miałaby niekorzystny dla niego charakter, co byłoby sprzeczne z zakazem reformationis in peius określonym w art.434 § 1 pkt 1 kpk.

Wnioski

1. uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

alternatywnie

2. zmiana zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonego D. L. za niewinnego popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia przestępstw.

3. Zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej na rzecz oskarżonego z urzędu, według norm przepisanych, powiększonych o należny podatek VAT, albowiem nie zostały one uiszczone, ani w części ani w całości.

☐ zasadne

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne.

Ad. 1., 2. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Ad. 3. Zasadność wniosku.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Nie dotyczy.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność zarzutów apelacyjnych, brak przesłanek z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk.

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

0.1.Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach zmiany

Nie dotyczy.

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Nie dotyczy.

4.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Nie dotyczy.

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na mocy przepisów § 1, § 2 pkt 1), § 4 ust.1 i 3, § 17 ust.2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono o kosztach obrony z urzędu udzielonej oskarżonym w postępowaniu odwoławczym.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny orzekł na mocy art.626 § 1 kpk w zw. z art.624 kpk i zwolnił oskarżonego od opłaty za postępowanie odwoławcze a jego wydatkami obciążył Skarb Państwa uznając, że w jego aktualnej sytuacji finansowej i w perspektywie odbycia orzeczonej kary pozbawienia wolności obciążanie go nimi stanowiłoby dla niego nadmierną uciążliwość.

7.  PODPISy

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina, kara

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana