Wyrok z 11 marca 2026, sygn. IV U 922/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Ewa Skowron

Protokolant:Monika Rzepecka

po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy

z odwołania V. D.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. z dnia 23 sierpnia 2023 r., znak: (...)

o jednorazowe odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej

I.  oddala odwołanie;

II.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 922/23

UZASADNIENIE

Ubezpieczona V. D. wniosła odwołanie od decyzji z 23 sierpnia 2023 r., znak: (...), w której Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. przyznał jej jednorazowe odszkodowanie z tytułu uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem choroby zawodowej. Wnioskodawczyni wskazała, że ustalony przez organ rentowy 10% uszczerbek na zdrowiu jest zbyt niski. W jej ocenie powinien on wynosić 40%, ponieważ w tym zakresie należy mieć na względzie, że choruje ona na przewlekle na wirusowe zapalenie wątroby typu C, co ma znaczący wpływ na jej codzienne funkcjonowanie. Ubezpieczona wniosła więc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem choroby zawodowej odpowiadającemu 40% uszczerbkowi na zdrowiu.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

W uzasadnieniu wskazał, że ustalił 10% uszczerbek na zdrowiu wnioskodawczyni będący następstwem choroby zawodowej w oparciu o orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS. W ocenie organu rentowego brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji i uznania, że uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej jest wyższy.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni V. D. urodziła się dnia (...), ostatnio pracowała na stanowisku kasjer sprzedawca.

W okresie od 11 kwietnia 1983 r. do 31 maja 1999 r. ubezpieczona pracowała w Wojewódzkim Szpitalu (...) na stanowisku pomocy laboratoryjnej. W 1995 r. podczas wykonywania pracy w szpitalu zaraziła się wirusowym zapaleniem wątroby typu C. V. D. nie pozostawała pod opieką lekarską aż do 2019 r., kiedy to w związku z wykrytymi zmianami w wątrobie rozpoczęto diagnostykę zakażenia HCV. W 2021 r. rozpoznano u V. D. przewlekłe zapalenie wątroby typu C.

Decyzją nr (...) z 12 lipca 2022 r. Państwowy Inspektorat Sanitarny we P. stwierdził u V. D. chorobę zawodową: wirusowe zapalenie wątroby typu C.

Bezsporne, a nadto dowód:

- decyzja nr (...) o stwierdzenie choroby zawodowej, akta organu rentowego.

- przesłuchanie ubezpieczonej V. D. na rozprawie w dniu 7.10.2024 r., protokół skrócony rozprawy, k. 76v.

W dniu 28 kwietnia 2023 r. ubezpieczona złożyła wniosek o ustalenie prawa do jednorazowego odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu w związku z chorobą zawodową.

W orzeczeniu z dnia 19 lipca 2023 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił 10% stałego uszczerbku na zdrowiu spowodowany skutkami choroby zawodowej stwierdzonej decyzją nr (...) z 12 lipca 2022 r.

Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 18 sierpnia 2023 r. podtrzymała orzeczenie lekarza orzecznika, stwierdzając stały uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej związany z chorobą zawodową – przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C wynosi 10%.

Decyzją z 23 sierpnia 2023 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. przyznał wnioskodawczyni V. D. jednorazowe odszkodowanie z tytułu 10% stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem choroby zawodowej stwierdzonej decyzją nr (...) z dnia 12.07.2022 r. w kwocie 12.690,00 zł, tj. 10 x 1.269,00 zł za każdy procent stałego uszczerbku na zdrowiu.

Bezsporne, a nadto dowód:

- pismo z dnia 12.05.2023 r., akta organu rentowego.

- orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 19.0.2023 r., akta organu rentowego.

- orzeczenie komisji lekarskiej ZUS nr (...) z dnia 18.08.2023 r., akta organu rentowego.

- decyzja z dnia 23.08.2023 r., znak: (...), akta organu rentowego.

V. D. choruje na przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C. Ponadto u ubezpieczonej rozpoznano: zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa; zmiany przeciążeniowe 8 kręgu piersiowego (po przebytym złamaniu kompresyjnym); naczyniaka 6 kręgu piersiowego; obustronny zespół cieśni nadgarstka; stan po urazie kolana lewego; niedosłuch; nadwzroczność obuoczną wysoką; napadowe zaburzenia rytmu serca; cukrzyca typu 2 leczoną lekami doustnymi; reumatoidalne zapalenie stawów, rozwarstwienie siatkówki, zaćma, otyłość, zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane, stan po leczeniu nieżytu śluzówki żołądka i XII-cy spowodowanej infekcją B. pylorii, stan po usunięciu tarczycy z powodu raka brodawkowatego z następowym uszkodzeniem strun głosowych.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego z zakresu chorób wewnętrznych, gastroenterologa, specjalistę farmakologii klinicznej z dnia 22.04.2024 r., k. 47-47v.,

- opinia biegłego sądowego z zakresu chorób zakaźnych, k. 170-173,

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu chorób zakaźnych, k. 220-222.

Funkcja metaboliczna wątroby ubezpieczonej nie jest upośledzona. Brak jest również pozawątrobowych powikłań zakażenia wirusem C zapalenia wątroby. Zaawansowany stan zwłóknienia/stłuszczenia wątroby nie ma istotnego znaczenia dla funkcji wątroby ubezpieczonej. Funkcja metaboliczna wątroby jest dobra.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego z zakresu chorób wewnętrznych gastroenterologa, specjalistę farmakologii klinicznej z dnia 22.04.2024 r., k. 47-47v.

Z punktu widzenia zakaźnictwa u ubezpieczonej brak pozawątrobowych powikłań zakażenia wirusem C zapalenia wątroby (wzwC). Do najczęstszych poza wątrobowych manifestacji przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C należą: zaburzenia hematologiczne (krioglobulinemia, manifestująca się klinicznie głównie jako zapalenie naczyń skóry), choroby skóry (porfiria, liszaj płaski, bielactwo), autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, choroby nerek i ślinianek. Rozpoznawane u wnioskodawczyni choroby nie należą do tej grupy.

Skuteczne leczenie przewlekłego aktywnego wirusowego zapalenia wątroby typu C powoduje równocześnie leczenie chorób będących pozawątrobową manifestacją wzwC.

Choroby układu ruchu ubezpieczonej nie mają związku ze schorzeniem infekcyjnym.

Wymieniane przez ubezpieczoną dolegliwości - przewlekłe bóle stawów, polineuropatia, zespół cieśni nadgarstka, zaburzenia pamięci, problemy z koncentracją, objawy depresyjne i lękowe, zaburzenia układu endokrynologicznego, nie należą do obrazu manifestacji pozawątrobowej przewlekłego wzwC, ale są częstymi schorzeniami w reprezentowanej przez wnioskodawczynię grupie wiekowej.

Mało prawdopodobny jest związek przewlekłego wzwC z zaburzeniami depresyjnymi ubezpieczonej, gdyż w przypadku takiej korelacji wnioskodawczym byłaby bardziej zainteresowana swoim stanem zdrowia wynikającym z przewlekłego zapalenia wątroby, a poza jedną konsultacją infekcjologa brak jest danych dotyczących kontroli i leczenia powódki z tym związanego.

Rozpoznania neurologiczne, reumatologiczne, ortopedyczne, psychiatryczne, okulistyczne i endokrynologiczne i nie mają związku z przewlekłym wzwC. Żadne z tych schorzeń nie należy do obrazu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C, nie jest poza wątrobową manifestacją tej choroby ani nie stanowi jej powikłania.

Nie ma konieczności oceny stanu zdrowia powódki w związku z przewlekłym wzwC przez innych specjalistów.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego z zakresu chorób zakaźnych, k. 170-173.

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu chorób zakaźnych, k. 220-222.

Procentowy uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej z powodu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C wynosi 10%.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego z zakresu chorób wewnętrznych gastroenterologa, specjalistę farmakologii klinicznej z dnia 22.04.2024 r., k. 47-47v.,

- opinia biegłego sądowego z zakresu chorób zakaźnych, k. 170-173.

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu chorób zakaźnych, k. 220-222.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie ubezpieczonej nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów znajdujące się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, dopuszczone przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się także na dowodzie z opinii biegłych sądowych z zakresu hepatologii, a także z zakresu chorób zakaźnych.

Wskazać należy, że opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 roku (sygnatura akt I PR 148/90) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Dowody z opinii biegłych pozwoliły Sądowi ustalić rozmiar uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznała ubezpieczona wskutek choroby zawodowej stwierdzonej decyzją nr (...) z 12.07.2022 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we P.. Opinie biegłych sądowych były rzetelne i zupełne. Biegli odpowiedzieli na wszystkie pytania Sądu w sposób jasny i stanowczy. Przebadali ubezpieczoną oraz dokonali analizy całej dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy i aktach organu rentowego. W sporządzonych przez siebie opiniach biegli wskazali podstawy swoich ustaleń oraz w sposób dokładny, zrozumiały i wyczerpujący uzasadnili swoje stanowisko.

Skutkiem powyższego Sąd uznał sporządzone w sprawie opinie biegłych sądowych za wiarygodne i dokonał na ich podstawie ustaleń faktycznych. W dalszej części uzasadnienia Sąd odniósł się do wniesionych przez ubezpieczoną zastrzeżeń do sporządzonych opinii.

Ustaleń stanu faktycznego Sąd dokonał również w oparciu o dowód z przesłuchania wnioskodawczyni V. D., któremu dał wiarę w całości jako logicznemu i wyczerpującemu. Przesłuchanie ubezpieczonej pozwoliło Sądowi na ustalenie jakie rozległe dolegliwości odczuwa ubezpieczona, co sprawiło, że koniecznym było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu chorób zakaźnych, o którego przeprowadzenie w toku postępowania wnioskowała ubezpieczona, celem zweryfikowania czy odczuwane przez ubezpieczoną dolegliwości są związane z chorobą zawodową i w związku z tym uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej powinien być ustalony w wyższej wysokości.

W toku postępowania ubezpieczona wnosiła ponadto o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu medycyny pracy, endokrynologii, reumatologii, psychiatrii, neurologii, okulistyki, jednak Sąd pominął te dowody na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. jako nieprzydatne do wykazania danego faktu i zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania (k. 271v).

Jak wskazuje w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy „Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia, którą dysponuje, zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (postanowienie SN z dnia 19 sierpnia 2009 roku, sygnatura akt III CSK 7/09). Należy podkreślić, iż Sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, ale ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy zachodzi tego potrzeba (wyrok SN z dnia 1 września 2009 roku, sygnatura akt I PK 83/09). Sam fakt niezadowolenia strony z treści opinii biegłego sądowego nie jest podstawą do dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej bądź opinii innego biegłego sądowego. Przesłanki do zasięgnięcia opinii przez innego biegłego sądowego zostały określone w art. 286 k.p.c., który stanowi o tym, że Sąd może zażądać ustnego lub pisemnego uzupełnienia opinii lub jej wyjaśnienia, a także dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Sąd, w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, w tym z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy.

Jak wskazywano, opinie sporządzone w postępowaniu były rzetelne i wyczerpujące. Dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, a także pozostałych biegłych, dla ustalenia wysokości uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonej był więc zbędny wobec kompleksowego rozstrzygnięcia powyższej kwestii w opiniach sporządzonych w postępowaniu. W szczególności, w związku ze stwierdzeniem przez specjalistę z zakresu chorób zakaźnych, że dolegliwości odczuwane przez powódkę nie stanowią następstw przewlekłego chorobowego zapalenia wątroby typu C nie było konieczności, przeprowadzania dowodu z opinii lekarza medycyny pracy, endokrynologii, reumatologii, psychiatrii, neurologii i okulistyki celem ustalenia powyższego. Ponadto, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy dla ustalenia aktualnej zdolności do pracy ubezpieczonej było zbędne w postępowaniu, bowiem kwestia ta pozostawała bez znaczenia dla oceny wysokości uszczerbku na zdrowiu, a tym samym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Wskazać nadto należy, że Sąd oddalił wniosek ubezpieczonej o pominięcie dowodu z opinii biegłego O. R., bowiem w ocenie Sądu nie było ku temu podstaw (k. 271v). Dowód ten był niewątpliwie istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, jako że chorobą zawodową z powodu której doszło do powstania stałego uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonej, było przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C. Nadto, nie doszło do spełnienia innych przesłanek określonych w art. 235 ² § 1 pkt 1-6 k.p.c., uzasadniających pominięcie tego dowodu.

W niniejszej sprawie odwołująca się V. D. domagała się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. z dnia 23 sierpnia 2023 r. znak: (...) i przyznania jej jednorazowego odszkodowania za 40% stałego uszczerbku na zdrowiu z tytułu choroby zawodowej. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j.Dz.U.2025.257; zw. dalej ustawą wypadkową) - za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w art. 235 ¹ k.p.

Jak wynika z dyspozycji art. 235 ¹ k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie z tym przepisem Kodeksu pracy, aby choroba została uznana za chorobę zawodową musi znajdować się w załączniku Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy wypadkowej, ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy (ust. 2). Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie (ust. 3). Zgodnie z art. 15 ustawy wypadkowej, przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji ZUS. Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 ustawy wypadkowej, stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska. Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania o niezdolności do pracy.

Stosownie do § 8 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania, lekarz orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, zwanej "oceną procentową", która jest określona w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. Jeżeli dla danego rodzaju uszczerbku ocena procentowa określa dolną i górną granicę stopnia uszczerbku na zdrowiu, lekarz orzecznik określa stopień tego uszczerbku w tych granicach, biorąc pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu, narządu lub układu oraz towarzyszące powikłania. Jeżeli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. Można ustalić stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w procencie niższym lub wyższym od przewidywanego w danej pozycji, w zależności od różnicy występującej między ocenianym stanem przedmiotowym, a stanem przewidzianym w odpowiedniej pozycji oceny procentowej.

Niniejsze postępowanie dotyczyło stwierdzonej u ubezpieczonej choroby zawodowej pod postacią przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C. Choroba ta wymieniona jest pod poz. 26 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 k.p.

W sprawie bezsporne było, że decyzją nr (...) z 12 lipca 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we P. stwierdził u ubezpieczonej chorobę zawodową – wirusowe zapalenie wątroby typu C. Bezsporne też było, że organ rentowy decyzją z 23 lipca 2023 r. przyznał ubezpieczonej jednorazowe odszkodowanie za ustalony 10% stały uszczerbek na zdrowiu będący następstwem choroby zawodowej. Strony spierały się natomiast co do tego, czy u ubezpieczonej wystąpił w rzeczywistości większy uszczerbek na zdrowiu niż ustalony przez ZUS.

Z uwagi na fakt, że okoliczności sporne między stronami dotyczyły stanu zdrowia ubezpieczonej, do oceny którego niezbędne jest posiadane specjalistycznej wiedzy medycznej, konieczne w niniejszej sprawie było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego – lekarzy medycyny. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych - specjalisty z zakresu hepatologii oraz z zakresu chorób zakaźnych.

W sporządzonej opinii biegły sądowy z zakresu hepatologii uznał orzeczenie lekarza orzecznika ZUS oraz Komisji Lekarskiej ZUS za prawidłowe i stwierdził, że procentowy uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej z powodu przewlekłego zapalenia wątroby typu C wynosi 10 % wg Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.12.2002 r. wg punktu 72a (uszkodzenie wątroby, dróg żółciowych lub trzustki bez zaburzeń ich czynności).

W opinii biegły rozpoznał u ubezpieczonej przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, a nadto zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa; zmiany przeciążeniowe 8 kręgu piersiowego (po przebytym złamaniu kompresyjnym); naczyniaka 6 kręgu piersiowego; obustronny zespół cieśni nadgarstka; stan po urazie kolana lewego; niedosłuch; nadwzroczność obuoczną wysoką; stan po usunięciu tarczycy z powodu raka. W uzasadnieniu opinii stwierdził jednak, że funkcja metaboliczna wątroby nie jest upośledzona. Ponadto, biegły zauważył, że nie występują u ubezpieczonej pozawątrobowe powikłania zakażenia wirusem C zapalenia wątroby. Wyjaśnił przy tym, że sam fakt zaawansowanego zwłóknienia/stłuszczenia wątroby nie ma istotnego znaczenia, a decydującą w ocenie uszczerbkowej jest funkcja metaboliczna wątroby, która w ocenie biegłego jest dobra.

Do opinii tej zastrzeżenia wniosła ubezpieczona w piśmie z 31 maja 2024 r. (k. 56-62). Ubezpieczona twierdziła, że opinia biegłego jest wątpliwej jakości i zarzuciła, że biegły nie zapoznał się z całością dokumentacji medycznej, był nieobiektywny, a sama opinia jest niejasna i nielogiczna. Jednocześnie jednak ubezpieczona nie wskazała faktów, które mogłyby podważyć lub zdyskredytować ocenę dokonaną przez biegłego, a ograniczyła się jedynie do przytoczenia rozpoznanych u siebie schorzeń oraz opisu dotychczasowego przebiegu leczenia, a nadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych, w tym z zakresu medycyny pracy dla wykazania jej niezdolności do pracy, a także dowodów z opinii biegłych z zakresu chorób zakaźnych, reumatologa, endokrynologa oraz psychiatry dla ustalenia rozmiaru stałego uszczerbku na zdrowiu.

Po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania ubezpieczonej na rozprawie w dniu 07.10.2024 r., a także przedłożeniu przez ubezpieczoną dokumentacji medycznej w pismach z dnia 21.10.2024 r. i 28.10.2024 r. (k. 79-150), Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty chorób zakaźnych na okoliczność ustalenia wysokości i charakteru procentowego uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonej będących następstwem choroby zawodowej, o którego przeprowadzenia wnioskowała ubezpieczona w zastrzeżeniach, celem zweryfikowania czy odczuwane przez ubezpieczoną dolegliwości, przytoczone na rozprawie i w pismach procesowych, są związane z chorobą zawodową i w związku z tym uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej powinien być ustalony w wyższej wysokości.

Biegła sądowa z zakresu chorób zakaźnych podtrzymała ustalania ZUS oraz biegłego sądowego z zakresu hepatologii i stwierdziła, że stały uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej w związku z chorobą zawodową wynosi 10%.

Biegła rozpoznała u ubezpieczonej przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C w obserwacji, zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa, napadowe zaburzenia rytmu serca, cukrzyca typu 2 leczoną lekami doustnymi, obustronny zespół cieśni nadgarstka, reumatoidalne zapalenie stawów obustronny niedosłuch, rozwarstwienie siatkówki, zaćma, otyłość, zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane, stan po leczeniu nieżytu śluzówki żołądka i XII-cy spowodowanej infekcją B. pylorii, stan po usunięciu tarczycy z powodu raka brodawkowatego z następowym uszkodzeniem strun głosowych.

Biegła wyjaśniła, że do najczęstszych pozawątrobowych manifestacji przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C należą: zaburzenia hematologiczne (krioglobulinemia, manifestująca się klinicznie głównie jako zapalenie naczyń skóry), choroby skóry (porfiria, liszaj płaski, bielactwo), autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, choroby nerek i ślinianek. Następnie wskazał, że dołączona przez powódkę dokumentacja dotyczy jej stanu psychicznego zdrowia, zaburzeń układu ruchu, zaburzeń okulistycznych i zaburzeń słuchu. Zdaniem biegłej, żadne z tych schorzeń nie należy do obrazu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C, nie jest pozawątrobową manifestacją tej choroby ani nie stanowi jej powikłania. Biegła stwierdziła, że nie potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii innych biegłych.

Do opinii tej zastrzeżenia złożyła ubezpieczona (k. 184-189). Zarzuciła, że biegła ograniczyła ocenę wyłącznie do stanu wątroby, mimo, że teza dowodowa obejmuje wyraźnie ustalenie procentowego uszczerbku na zdrowiu będącego skutkiem choroby zawodowej, a nie tylko wątroby. Wskazała również, że celem opinii nie była ocena aktualnej aktywności wirusa, lecz skutków zdrowotnych wynikających z przebytego zakażenia HCV, do czego biegła jednak się nie odniosła. W ocenie ubezpieczonej biegła nie zweryfikowała, czy u ubezpieczonej wystąpiły wszystkie możliwe pozawątrobowe schorzenia mogące być następstwami wzwC. Ponadto, zdaniem ubezpieczonej biegła nie była obiektywna, nie odniosła się do całej zgromadzonej w aktach dokumentacji medycznej, nie dokonała oceny zdolności do pracy ubezpieczonej, a między jej obserwacjami i wnioskami występowały niespójności. Ubezpieczona ponownie wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy celem ustalenia uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonej, a nadto o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego neurologa, reumatologa, psychiatry, endokrynologa, okulisty w celu potwierdzenia wpływu przewlekłego zakażenia wzwC na stan zdrowia powódki.

W związku z wniesionymi zastrzeżeniami Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu chorób zakaźnych.

W opinii tej biegła podtrzymała wyrażone w opinii głównej stanowisko. Podniosła, że opisała, jakie schorzenia mogą należeć do pozawątrobowej manifestacji zakażenia HCV i wskazała, że rozpoznawane u wnioskodawczym choroby nie należą do tej grupy. Dalej wyjaśniła, że skuteczne leczenie przewlekłego aktywnego wirusowego zapalenia wątroby typu C powoduje równocześnie leczenie chorób będących pozawątrobową manifestacją wzwC. Podniosła, że wymieniane przez ubezpieczoną dolegliwości takie jak przewlekłe bóle stawów, polineuropatia, zespół cieśni nadgarstka, zaburzenia pamięci, problemy z koncentracją, objawy depresyjne i lękowe, zaburzenia układu endokrynologicznego, nie należą do obrazu manifestacji pozawątrobowej przewlekłego wzwC, ale są częstymi schorzeniami w reprezentowanej przez wnioskodawczynię grupie wiekowej.

Podkreśliła, że dokładnie i szczegółowo przeanalizowała dostępną dokumentację medyczną powódki, w tym rozpoznania neurologiczne, reumatologiczne, ortopedyczne, psychiatryczne, okulistyczne i endokrynologiczne i nie znalazła ich związku z przewlekłym wzwC. Podkreśliła, że dolegliwości powódki związane z narządem ruchu nie mają związku z przewlekłym wzwC, a także mało prawdopodobny jest związek przewlekłego wzwC z zaburzeniami depresyjnymi powódki, gdyż w przypadku takiej korelacji wnioskodawczyni byłaby bardziej zainteresowana swoim stanem zdrowia wynikającym z przewlekłego zapalenia wątroby, a poza jedną konsultacją infekcjologa brak jest danych dotyczących kontroli i leczenia powódki z tym związanego.

Do opinii uzupełniającej zastrzeżenia ponownie wniosła ubezpieczona, kwestionując rzetelność sporządzonej opinii. Ubezpieczona w zasadzie podtrzymała stanowisko wyrażone w zastrzeżeniach złożonych do opinii głównej, podnosząc, że opinia jest niekompletna. Zarzuciła, że biegła zignorowała występujące u niej liczne objawy pozawątrobowe, a także nie odniosła się w sposób szczegółowy do zgromadzonej dokumentacji medycznej. W ocenie ubezpieczonej biegła nie posiada także aktualnej wiedzy medycznej dotyczącej pozawątrobowych następstw zakażenia HCV.

W ocenie Sądu powyższe zastrzeżenia ubezpieczonej stanowiły nieuzasadnioną polemikę ze stanowiskiem biegłego sądowego, opartą jedynie na własnym, nieznajdującym potwierdzenia w dokumentacji medycznej przekonaniu o jej stanie zdrowia. Ubezpieczona zarzucała biegłemu niekompetencję, jednocześnie nie przedkładając na powyższe żadnych dowodów. Ubezpieczona także w żaden sposób nie wykazała, że opinia specjalisty z zakresu chorób zakaźnych jest rażąco wadliwa lub w sposób oczywisty błędna.

W konsekwencji, jak już wyżej wspominano, Sąd uznał opinie biegłych sądowych, w tym opinię uzupełniającą za kompletne, jasne i rzetelne i dokonał na ich podstawie ustaleń faktycznych.

Nadmienić przy tym należy, że fakt, że ubezpieczona choruje na inne choroby poza przewlekłym wirusowym zapaleniem typu C, nie przesądza automatycznie o tym, że choroby te wynikają z wirusowego zapalenia wątroby typu C. O powyższym przesądzić mogli w postępowaniu biegli sądowi, którzy jednoznacznie stwierdzili, że organ rentowy ustalił uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej w odpowiednim rozmiarze, a dolegliwości odczuwane przez ubezpieczoną nie są skutkiem przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C.

Cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przede wszystkim dowody z opinii biegłych sądowych, skutkowały ustaleniem, że uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonej V. D. będący następstwem choroby zawodowej stwierdzonej decyzją (...) z 12 lipca 2022 r. w postaci przewlekłego zapalenia wątroby typu C, w oparciu o rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. i załącznika do rozporządzenia wynosi 10 %. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia odwołania.

W konsekwencji, Sąd w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., Sąd oddalił odwołanie, jako że nie było podstaw do jego uwzględnienia.

Natomiast w punkcie II sentencji wyroku, Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (ubezpieczona) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (organ rentowy).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.