Wyrok z 21 maja 2026, sygn. II K 525/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 525/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

Ł. A.

I. W dniu 21 lutego 2025 roku od godziny 00:00 do godziny 01:40, w F. przy ulicy (...) na terenie lokalu (...), wykorzystując nieuwagę pokrzywdzonego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torby marki I., wewnątrz której znajdowały się słuchawki oraz portfel z zawartością gotówki w kwocie 220 euro, dowodu osobistego, prawa jazdy, karty (...), legitymacji studenckiej oraz dwóch kart płatniczych, czym spowodował stratę w wysokości 1560 złotych na szkodę E. A.,

tj. o czyn z art. 278 §1 k.k. w zw. z art. 278§1a k.k. w zw. z art. 275 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k.,

II. W dniu 21 lutego 2025 roku o godzinie 01:41, w F., w taksówce należącej do firmy (...), poprzez użycie uprzednio skradzionej karty płatniczej należącej do banku (...) o numerze (...) i wystawionej na nazwisko E. A., pokonując zabezpieczenia elektroniczne, dokonał płatności kartą płatniczą w formie płatności zbliżeniowej na kwotę 19,60 złotych, stanowiącej należność za wykonaną usługę, czym spowodował stratę w wysokości 19,60 złotych na szkodę E. A.,

tj. o czyn z art. 279 §1 k.k.

III. W dniu 21 lutego 2025 roku o godzinie 01:46, w F. przy ulicy (...) na terenie stacji paliw (...), poprzez użycie uprzednio skradzionej karty płatniczej należącej do banku (...) o numerze (...) i wystawionej na nazwisko E. A., pokonując zabezpieczenia elektroniczne, dokonał płatności kartą płatniczą w formie płatności zbliżeniowej na kwotę 20,99 złotych, stanowiącej należność za zakupiony towar, czym spowodował stratę w wysokości 20,99 złotych na szkodę E. A.,

tj. o czyn z art. 279 §1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 21 lutego 2025 r. ok. godz. 23:00 E. A. udał się do lokalu (...), znajdującego się przy ulicy (...) w F., mając przy sobie torbę maski I. koloru czarnego. Wewnątrz torby znajdował się portfel zawierający gotówkę w wysokości 200,00 euro, dowód osobisty, prawo jazdy, karta (...), legitymacja studencka, a także dwie karty płatnicze. Nadto w torbie były także słuchawki. Będąc ze znajomymi, E. A. pozostawił torbę na kanapie.

Około godziny 1:00 do E. A. i osób mu towarzyszących dosiadł się Ł. A..

Do godziny 01:40, wykorzystując nieuwagę pokrzywdzonego Ł. A. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torby marki I. wraz z całą zawartością, czym spowodował łączną stratę w wysokości 1560 złotych na szkodę E. A..

O godzinie 01:41, w F., w taksówce należącej do firmy (...), Ł. A. użył uprzednio skradzionej karty płatniczej należącej do banku (...) o numerze (...)** (...) i wystawionej na nazwisko E. A., po czym pokonując zabezpieczenia elektroniczne, dokonał płatności kartą płatniczą w formie płatności zbliżeniowej na kwotę 19,60 złotych, stanowiącej należność za wykonaną usługę.

Następnie o godzinie 01:46, w F. przy ulicy (...) na terenie stacji paliw (...), poprzez użycie tej samej skradzionej karty płatniczej, pokonując zabezpieczenia elektroniczne, dokonał płatności kartą płatniczą w formie płatności zbliżeniowej na kwotę 20,99 złotych za zakupiony czteropak piwa w puszcze (...). Podczas pobytu na stacji paliw i dokonania tam zakupu, Ł. A. został uwieczniony na zapisie kamery monitoringu.

Około godz. 2:00 E. A. zorientował się o braku torby, natomiast ok. godz. 2:30 spostrzegł on, iż za pomocą jego karty płatniczej zostały dokonane dwie płatności płatności. Dokonał on blokady kart kredytowych.

Łączna strata spowodowana przez Ł. A. na szkodę E. A. wyniosła 1600,59 zł. Pokrzywdzony nie odzyskał żadnego ze skradzionych przedmiotów.

wyjaśnienia oskarżonego

k.26-27

zeznania E. A.

k.1-2, 31-32, 67-68

Przeglądy parametrów blokady

k.3-4

protokół oględzin zapisu z kamery monitoringu na stacji (...)

k. 16-17v

Tablica poglądowa nr 1

k.33

Ł. A. nie ujawnia objawów choroby psychicznej w rozumieniu psychozy. U oskarżonego rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu oraz benzodiazepin. W chwili popełnienia zarzucanych mu czynów Ł. A. rozumiał ich znaczenie i mógł pokierować swoim postępowaniem.

Opinia sądowo-psychiatryczna

k.71-72

Oskarżony był uprzednio karany sądownie.

dane o karalności

k.54

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

wyjaśnienia oskarżonego

Sąd przyznał wyjaśnieniom oskarżonego walor wiarygodności w części, tj. w zakresie, gdzie Ł. A. wskazał, że w dniu 21 lutego 2025 r. przebywał w lokalu (...), a także że zapłacił za pomocą skradzionej karty płatniczej za taksówkę.

Za niewiarygodne uznał twierdzenia oskarżonego, jakoby torbę I. należącą do E. A. znalazł w pobliskiej bramie. Nieprzyznanie się do zaboru w celu przywłaszczenia torby, przy wykorzystaniu nieuwagi pokrzywdzonego, Sąd potraktował jako przyjętą linię obrony, której nie dał wiary, albowiem nie koresponduje ono ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wskazać należy, że przedstawiana przez Ł. A. o tym, iż torbę męską marki I. odnalazł w pobliskiej bramie jawi się jako naiwna oraz nieprzekonująca wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego. To oskarżony miał możliwość zabrania torby, a następnie co jest bezsporne korzystał z karty pokrzywdzonego. Tym samym wersja przedstawiona przez oskarżonego o przypadkowym znalezieniu rzeczy nie mogła się ostać

Oskarżony też w toku postępowania kwestionował także dokonanie zakupu alkoholu na stacji(...) przy ulicy (...), twierdząc, iż udał się on do sklepu (...) na ulicy (...), lecz ostatecznie wyraził co do tego swoją wątpliwość (k.58).

zeznania E. A.

Sąd dał w całości wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, albowiem jego relacja była jasna i logiczna. Podany przez E. A. opis wyglądu zewnętrznego mężczyzny, który wewnątrz lokalu (...) przysiadł się do niego i jego znajomych, pasował do wyglądu oskarżonego, który został uwieczniony na zapisie monitoringu ze stacji paliw (...) podczas dokonywania zakupu czteropaka piw w puszcze, za który zapłacił kartą płatniczą należącą do pokrzywdzonego. Nadto pokrzywdzony rozpoznał wizerunek oskarżonego przedstawiony na tablicy poglądowej nr 1 (k.33). Sąd dał też wiarę pokrzywdzonemu w zakresie wysokości poniesionej szkody, brak było bowiem podstaw, aby podważać jego wskazania.

protokół oględzin zapisu z kamery monitoringu na stacji (...), przeglądy parametrów blokady, tablica poglądowa nr 1

Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, na których oparł ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie podstaw, by kwestionować treść powyższych, bowiem dowody te zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron ich nie kwestionowała.

Opinia sądowo-psychiatryczna

Sąd uznał, iż opinia sądowo-psychiatryczna dotycząca Ł. A. zasługuje na obdarzenie jej przymiotem prawdziwości.

Wydana opinia pozwoliła poczynić ustalenia odnośnie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. Ekspertyza zawiera logiczne i jasne wnioski, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

dane o karalności

Dokument sporządzony przez uprawnioną do tego instytucję i uzyskany zgodnie z przepisami procedury karnej.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

Ł. A.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przedmiotem wykonawczym kradzieży, o której mowa w art. 278 § 1 k.k. jest cudza rzecz ruchoma. Pojęcie "rzecz ruchoma" należy rozumieć w znaczeniu cywilnoprawnym, z uwzględnieniem art. 115 § 9 k.k. Rzecz jest cudza wówczas, gdy nie stanowi własności sprawcy. Istota czynności wykonawczej kradzieży polega na zaborze, a więc na wejściu w posiadanie rzeczy, która do czasu czynu sprawcy była we władaniu innej, uprawnionej osoby. Innymi słowy, zabór to wyjęcie rzeczy spod władania osoby uprawnionej, bez jej zgody i bez żadnej podstawy prawnej, która mogłaby do takiego czynu uprawniać i objęcie jej na własne władanie przez sprawcę (zob. wyr. SN z 18.12.1998 r., IV KKN 98/98, Prok. i Pr. 1999, Nr 7-8, poz. 5).

Zgodnie z depozycją § 1a w/w. przepisu karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 podlega ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą kartę uprawniającą do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego. Należy zaznaczyć, iż kradzież we wszystkich typach z art. 278 k.k. jest przestępstwem umyślnym i kierunkowym, znamiennym celem. Treścią celu w przypadku kradzieży rzeczy, energii lub karty bankomatowej jest przywłaszczenie. Sprawca działa w celu przywłaszczenia, jeśli zamierza traktować cudzą rzecz, energię lub kartę jako własną, czyli włączyć ją do swojego majątku. Nie ma znaczenia, czy towarzyszy temu zamiar osiągnięcia korzyści majątkowej lub tym bardziej zysku (zob. M. Gałązka [w:] A. Grześkowiak, K. Wiak (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. 9, 2026, art. 278.).

Z kolei w myśl art. 275 § 1 k.k. ten kto posługuje się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe lub dokument taki kradnie lub go przywłaszcza, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w szczególności w postaci zeznań E. A., protokołu oględzin zabezpieczonego monitoringu ze stacji (...), a także potwierdzeń blokad dokonanych transakcji, jednoznacznie potwierdza, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu. Oskarżony przy wykorzystaniu nieuwagi E. A., do którego uprzednio się dosiadł wewnątrz lokalu (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torby marki I., wewnątrz której znajdowały się słuchawki oraz portfel z zawartością gotówki w kwocie 220 euro, dowód osobisty, prawo jazdy, karta (...), legitymacja studencka, jak również dwie karty płatnicze.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 278 §1a k.k. w zw. z art. 275 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k.

Jednocześnie w ocenie Sądu spełnione zostały warunki do uznania, iż czyny opisane w punktach II-III aktu oskarżenia stanowiły wypadek mniejszej wagi, a przy tym zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw.

Zgodnie z treścią przepisu art. 279 § 1 k.k. za przestępstwo w nim stypizowane odpowiada ten, kto kradnie z włamaniem. Kwestia rozumienia pojęcia strony przedmiotowej zachowania sprawcy w postaci „włamania” była przedmiotem rozważań w doktrynie i orzecznictwie.

Należy tu wskazać stanowisko Sądu Najwyższego, które oparte jest o uznanie, że „włamanie" jest pojęciem prawnym, którego treść jest ustalana autonomicznie w obszarze prawa karnego, zgodnie z przyjmowanymi regułami wykładni i może odbiegać od jego potocznego rozumienia. (zob. postanowienie SN III KK 358/06, OSNKW 2007/2/17, Prok.i Pr.-wkł. 2007/5/14, Biul.SN 2007/2/21)

Wobec okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, iż zabezpieczenie elektroniczne jest traktowane jako swoisty ekwiwalent fizycznego zamknięcia rzeczy w pomieszczeniu. Dlatego uznaje się, że przełamanie specjalnych zabezpieczeń zainstalowanych w komputerze, systemie (sieci) komputerowym, Internecie, elektronicznych urządzeniach bankowych (bankomatach) itp. stanowi włamanie w prawnokarnym rozumieniu. Jest to również przykład rozumienia autonomicznego, abstrahującego od potocznego.

W kontekście dokonania płatności zbliżeniowej skradzioną kartą płatniczą SN w wyr. z 22.3.2017 r. (III KK 349/16, Legalis) stwierdził, że "przybliżenie karty płatniczej do terminalu skutkuje przedostaniem się do rachunku bankowego właściciela karty, dochodzi zatem do przełamania bariery elektronicznej w systemie bankowej płatności bezgotówkowej. Jeżeli czyni to osoba nieuprawniona, która weszła w posiadanie karty wbrew woli jej właściciela, w celu dokonania płatności za określony towar lub usługę, dokonuje kradzieży z włamaniem. Niezależnie bowiem od tego, kto finalnie doznaje uszczerbku w efekcie działania osoby nieuprawnionej do posługiwania się kartą płatniczą, a co wynika z odrębnych regulacji i na co sprawca nie ma wpływu ani zapewne nie jest tego świadom, bezsporne jest, że dokonując płatności skradzioną kartą, doprowadza do zmniejszenia aktywów na rachunku właściciela karty. W istocie dokonuje więc włamania w drodze przełamania zabezpieczeń elektronicznych i zaboru mienia w postaci wartości pieniężnych zapisanych w systemie informatycznym banku, mimo że fizycznie nie obejmuje ich w posiadanie, otrzymując w zamian ich ekwiwalent w postaci towaru czy usługi" (zob. L. Wilk [w:] M. Królikowski, R. Zawłocki, (red.) Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do artykułów 222–316, wyd. 5, 2024, art. 279.).

Ł. A. w dniu 21 lutego 2025 roku najpierw o godzinie 01:41 w taksówce należącej do firmy (...) dokonał płatności skradzioną kartą płatniczą w formie płatności zbliżeniowej na kwotę 19,60 złotych, potem zaś o godzinie 01:46 na terenie stacji paliw (...) dokonał płatności kartą płatniczą w formie płatności zbliżeniowej na kwotę 20,99 złotych, tym samym za każdym razem pokonując zabezpieczenia elektroniczne. Jako że łączna wartość dokonanych przez oskarżonego płatności wyniosła łącznie 40,59 zł, Sąd przyjął, iż zarzucane oskarżonemu czyny stanowiły wypadek mniejszej wagi. Należy wskazać, iż uznanie czynu przestępnego za wypadek mniejszej wagi jest zagadnieniem z zakresu ocen przedmiotowo-podmiotowych znamion czynu, dokonywanych przez pryzmat przesłanek wskazanych w art. 115 § 2 k.k.(zob. postanowienie SN z 8.11.2022 r., I KK 389/22, LEX nr 3554112.).

Ciąg przestępstw jest odmianą zbiegu rzeczywistego przestępstw rozumianego jako popełnienie przez sprawcę dwóch lub więcej przestępstw, zanim zapadł wyrok, choćby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich (Kardas, Przestępstwo, s.324; Zalewski, Przestępstwo, s. 82; Dąbrowska-Kardas, Kardas, Czyn, s. 115–116; Zoll, Problem, s. 61; Kulik, Glosa do uchwały SN z 19.08.1999 r., I KZP 24/99, s. 143). Dodatkowymi jednak przesłankami warunkującymi istnienie ciągu przestępstw są nadto: krótkie odstępy czasu i wykorzystanie takiej samej sposobności, a nadto tożsamość przepisu stanowiącego podstawę wymiaru kary za każde ze zbiegających się przestępstw.

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, tj. między godz. 1:41 a 1:46 21 lutego 2025 roku oraz wykorzystywał tę samą sposobność, aby dopuścić się przestępstw z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. na szkodę E. A.. Wobec powyższego zastosowanie przepisu z art. 91 §1 k.k. było w pełni zasadne.

Reasumując, Sąd przyjął sprawstwo oskarżonego odnośnie wszystkich zarzuconych aktem oskarżenia czynów.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Ł. A.

I

I

W ocenie Sądu nie było żadnych wątpliwości, że Ł. A. dopuszczając się popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 1 akcie oskarżenia wyczerpał znamiona strony podmiotowej przestępstwa art. 278§1 k.k. w zw. z art. 278 §1a k.k. w zw. z art. 275 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i za to na podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z 278 § 1 k.k. po zastosowaniu art. 37 § 1a k.k. w zw. z art. 34 § 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k. Sąd wymierzył mu karę sześciu miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym.

Natomiast mając na uwadze społeczną szkodliwość czynu oskarżonego, możliwe stało się zastosowanie w przedmiotowej sprawie instytucji przewidzianej w art. 37a § 1 k.k., co umożliwiałoby orzeczenie kar wolnościowych zamiast kary pozbawienia wolności. Z uwagi na osiągane przez Ł. A. dochody orzeczenie kary grzywny byłoby niecelowe.

Należy zauważyć, iż w myśl art. 11 § 2 k.k. sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, a w przedmiotowej sprawie czyn popełniony przez oskarżonego wyczerpał znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej, tj. art. 278§ 1 oraz § 1a k.k. oraz art. 275 § 1 k.k., a zatem stosownie do regulacji art. 11 § 3 k.k. Sąd wymierzył karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, tj. art. 278 § 1 k.k.

Ł. A.

II

II-III

Sąd uznając oskarżonego Ł. A. za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach II i III czynów z tym ustaleniem, że stanowią one wypadek mniejszej wagi tj. występki z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. i przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw na mocy art. 91 §1 k.k. i art. 283 k.k. po zastosowaniu art. 37a §1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą w myśl art. 34§1, 1a pkt 1 kk i art. 35§1 kk na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym.

Zdaniem Sądu orzeczona wobec oskarżonego kara jest odpowiednia do stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu, a przede wszystkim spełni swą rolę w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. W przekonaniu Sądu orzeczona kara nie razi surowością, jest dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonych na przyszłość.

Ł. A.

III

I-III

Sąd zgodnie z dyspozycją przewidzianą w art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k., a także art. 91 §2 k.k. orzekł w miejsce kar jednostkowych karę łączną ośmiu miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Sąd kierując się przede wszystkim dyrektywami przewidzianymi w art. 53 k.k. wymierzył oskarżonemu karę ograniczenia wolności, uznając w świetle całokształtu okoliczności, iż w przedmiotowej sprawie niezasadne jest orzeczenie kary pozbawienia wolności.

Niewątpliwie kara pozbawienia wolności, jako sankcja o charakterze izolacyjnym, skutkująca odseparowaniem sprawcy od osób najbliższych, dotychczasowego środowiska oraz społeczeństwa, stanowi środek represji o najwyższym stopniu dolegliwości. W realiach niniejszej sprawy jej wymierzenie pozostawałoby w ocenie Sądu niewspółmierne zarówno do stopnia winy oskarżonego, jak i społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z założeniami polityki karnej, zasadniczym instrumentem reakcji na przestępczość o małym i średnim ciężarze gatunkowym, powinny pozostawać kary wolnościowe, zaś kara bezwzględnego pozbawienia wolności winna być zastrzeżona dla zwalczania przestępczości poważnej. W ocenie Sądu, spośród przewidzianych przez ustawę sankcji, adekwatną i sprawiedliwą reakcję prawnokarną stanowi kara ograniczenia wolności.

Kara ośmiu miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy, a przede wszystkim spełni swą rolę w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. W przekonaniu Sąd wymierzona kara jest w tym wypadku dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość.

Ł. A.

IV

I-III

W punkcie IV wyroku, Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego tytułem naprawienia szkody kwotę 1600,59 złotych na rzecz pokrzywdzonego E. A.. Wysokość środka kompensacyjnego zasądzonego na rzecz pokrzywdzonego stanowi łączną wartość straty wynikłej kradzieży torby I. z zawartością oraz transakcji dokonanych za pomocą skradzionych kart płatniczych (k.13).

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd przyznał adw. M. V. kwotę 1 008,00 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

V

Sąd, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej i wydatków poniesionych w toku postępowania biorąc pod uwagę sytuację materialną i majątkową oskarżonego.

Podpis